ΚΚΕ-δο-ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ πυρηνικά λοβοτομημένου σουργελαριάτου κωμωδία

Στην Ελλάδα οι αριστεροί δεν θενε πυρηνική ενέργεια.
Άμα τωρα σκάσει κανένα ρωσικό πυρηνικό εργοστάσιο Βουλγαρίας ή Τουρκίας
1 θα αρχίσουν να τρώνε μαρούλια
2 η ραδιενέργεια θα σταματήσει στα σύνορα.
Θυμίζω ότι το 62% ψήφισε ΟΧΙ...

— P💙tty m⭕️uth 🆒 (@John_Fletcher70) March 13, 2026

Το κομμουνισταριό που το 86 κυλιόταν στα
χορτάρια και μασούλαγε άπλυτα μαρούλια για να μας δείξει ότι το κόμμα έχει δίκιο, ανησυχεί για τους πυρηνικούς αντιδραστήρες νέας γενιάς

— Veltsi the IX (@Veltsi_Legacy) March 12, 2026

Πυρηνικά απόβλητα ούτως ή άλλως είχαμε.
Τώρα απλά θα έχουμε και την ενέργεια. pic.twitter.com/VBSqls6kkj

— Beburos (@Beburosangel) March 11, 2026

ΑΠΟ ΕΓΚΥΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ 2 ΠΥΡΗΝΙΚΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΕΣ ΘΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΘΟΥΝ Ο ΕΝΑΣ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΚΙ Ο ΑΛΛΟΣ ΠΕΡΙΣΟ😎

— Dimitris agelis (@AgelisDimitris) March 11, 2026

ΙΣΤΟΡΙΚΑ - ΟΠΛΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ: Το αβάσταχτο κάψιμο του Ανατέλλοντος Ηλίου

Του Δημήτρη Στεργίου 

Γεωοικονομικού Αναλυτή, Τμήμα Οικονομικών Επιστημών Πανεπιστημίου Πελοποννήσου

Τόκιο, 6 Αυγούστου 1974. Ο αυτοκράτορας της Ιαπωνίας Hirohito συνοδευόμενος από τον γηραιό Führer της Γερμανίας Herman Göring  στον εξώστη του Chōwaden Reception Hall των ιαπωνικών αυτοκρατορικών ανακτόρων εορτάζουν την Τριακοστή επέτειο από την "Ημέρα του Ανατέλλοντος Ηλίου". Παρόντες επίσης o Franco από την Ισπανία και ο Galeazzo Ciano, ο οποίος είχε πρόσφατα διαδεχθεί τον πεθερό του στην ηγεσία της Ιταλίας.

Είναι η ημέρα στην οποία το 1944 γερμανικός πύραυλος V2 έριξε την πρώτη ατομική βόμβα στην ανθρώπινη ιστορία στο Southampton της Μεγάλης Βρετανίας. 

Οι ΗΠΑ ανταπέδωσαν με τη ρίψη της δικής τους βόμβας ουρανίου στη Δρέσδη στις 9 Αυγούστου. 

Το Leningrad ισοπεδώθηκε στις 12 Αυγούστου όταν ένα γερμανικό  Ju 488 έριξε τη δεύτερη ναζιστική ατομική βόμβα.

Οι καθυστερήσεις στο αμερικάνικο σχέδιο Manhattan δεν επέτρεψαν την προετοιμασία παρά μόνο ενός συμμαχικού ατομικού όπλου, ενώ η δολοφονία του Hitler τον Ιούλιο του 1944, επέτρεψε στην γερμανική ηγεσία να στρέψει όλους τους διαθέσιμους πόρους στον εμπλουτισμό του ουρανίου και στην ανάπτυξη και την κατασκευή πυρηνικών όπλων.

Η κοινή γνώμη των ΗΠΑ τρομοκρατημένη ανάγκασε τον  Roosevelt  να βγει από τον πόλεμο, ο οποίος μεταπολεμικά εκδόθηκε στη Γερμανία μαζί με τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Alfred Marshal όπου και δικάστηκαν μαζί με άλλους ως εγκληματίες πολέμου.

Η Σοβιετική Ένωση υπέγραψε ξεχωριστή ειρήνη με τις χώρες του άξονα με πολύ μεγάλες εδαφικές παραχωρήσεις στη Γερμανία και την Ιαπωνία.

Η Γαλλία χωρίστηκε σε ζώνες κατοχής μεταξύ Γερμανίας, Ισπανίας και Ιταλίας.

Η Μεγάλη Βρετανία συνέχισε μόνη της ώσπου μία τρίτη βόμβα έκαψε το Manchester και έληξε τον πρώτο και τελευταίο πυρηνικό πόλεμο στην ιστορία. 

Η κυβέρνηση Churchill έπεσε ενώ ο ίδιος δικάστηκε αργότερα από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής  ως εγκληματίας πολέμου. 

Η Ιαπωνία έκανε την πρώτη πυρηνική δοκιμή το 1949, ενώ η Ιταλία βοηθούμενη από την Γερμανία το 1952. Ακολούθησε μία κούρσα πυρηνικών εξοπλισμών, ενώ οι σχέσεις μεταξύ Ιαπωνίας και Γερμανίας έγιναν συγκρουσιακές. Η απόκτηση διηπειρωτικών πυραύλων επέτρεψε στη μία να πλήξει το έδαφος της άλλης και ο κόσμος να ζει σε μία ισορροπία τρόμου με τον παράλογο τίτλο MAD (Mutual Assured Destruction).

Στο πλαίσιο των όρων της ειρήνης, οι νικήτριες δυνάμεις Γερμανία και Ιαπωνία απαγόρεψαν στις ΗΠΑ, στη Μεγάλη Βρετανία, στη Ρωσία και στην Κίνα την έρευνα και ανάπτυξη της τεχνολογίας για πυρηνικά όπλα ενώ έλεγχαν αυτές το σχάσιμο υλικό στους αντιδραστήρες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Όμως 2 μεγάλα ατύχηματα σε έναν από τους δύο αντιδραστήρες στο Isar της Γερμανίας και στον Πτολεμαΐδα ΙΙΙ στην Ελλάδα, είχαν αρχίσει να δημιουργούν σοβαρούς προβληματισμούς για το μέλλον της χρήσης της πυρηνικής ενέργειας για παραγωγή ενέργειας.

Στην Ελλάδα η κομμουνιστική κυβέρνηση η οποία επικράτησε μετά τον εμφύλιο 1946-49, προώθησε πολύ την κατασκευή πυρηνικών σταθμών και την προσπάθεια απόκτησης πυρηνικών όπλων. Ο ΓΓ του ΚΚΕ Ζαχαριάδης έχει δηλώσει ότι  "Ο λαός είναι διατεθειμένος να αποδεχτεί κάθε κίνδυνο προκειμένω να απεξαρτηθεί από το πετρέλαιο της φασιστικής Μέσης Ανατολής και την ιμπεριαλιστική πολιτική της Siemens η οποία έχει το ευρωπαϊκό μονοπώλιο κατασκευής πυρηνικών σταθμών".

Παρά την πολιτική απομόνωση και τον οικονομικό μαρασμό στη χώρα τα όποια είχαν επιφέρει δεκαετίες κομουνιστικής διακυβέρνησης η ελληνική κυβέρνηση είχε θέσει το θέμα σε πρώτη προτεραιότητα. Η Τουρκία άλλωστε με γερμανική τεχνογνωσία είχε αποκτήσει πυρηνικά από το 1962. Η πρώτη ελληνική υποθαλάσσια πυρηνική δοκιμή έγινε στην περιοχή της Γαύδου το 1967 η οποία χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από τη Σοβιετική Ένωση και τη Βενεζουέλα, τις μοναδικές χώρες στον κόσμο, μαζί με την Ελλάδα με κομουνιστικά καθεστώτα. Με την εξέλιξη όμως αυτή ξεκίνησε μία ακόμα σειρά πιο σκληρών κυρώσεων κατά του καθεστώτος της Ελλάδας από τα κράτη του Σιδηρού Συνασπισμού Εθνών (ΣΣΕ) - ο οποίος είχε ιδρυθεί το 1945 στη Νυρεμβέργη -  ως κατάφωρη παραβίαση της Συνθήκης για τη μη Εξάπλωση των Πυρηνικών Όπλων.  

Η ιστορία βέβαια πήρε άλλη πορεία.

Όμως σε κάθε περίπτωση οι προβληματισμοί παραμένουν οι ίδιοι.
 
Είναι η χρήση πυρηνικών όπλων κατά του άμαχου πληθυσμού έγκλημα πολέμου;
 
Ποιοι και με ποια κριτήρια δικαιούνται να διαθέτουν πυρηνικά όπλα; Οι νικητές στον τελευταίο μεγάλο πόλεμο και οι προστατευόμενοι τους;
 
Μπορεί να υπάρξει ...

ΙΣΤΟΡΙΚΑ - ΟΠΛΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ: O Χάιζενμπεργκ και η ναζιστική ατομική βόμβα - Η μυστηριώδης συνάντηση της Κοπεγχάγης

Toυ ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΠΟΥΤΣΗ

 

Το τελευταίο επεισόδιο στην ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, είναι η χρήση ατομικής βόμβας. 

Οι Αμερικανοί χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά ως όπλο την ατομική βόμβα, που πρώτοι αυτοί είχαν κατασκευάσει τον Ιούνιο του 1945, και σκόρπισαν τον όλεθρο σε δύο ιαπωνικές πόλεις, τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι (6 και 9 Αυγούστου 1945). Το ωστικό κύμα της έκρηξης, σε συνδυασμό με τη θερμότητα που εκλύθηκε, κονιορτοποίησε τα πάντα σε αυτές τις δυο πόλεις, ενώ οι νεκροί ανέρχονται σε δεκάδες χιλιάδες.

 

Έχει προηγηθεί όμως, ένα ιστορικό από κάθε άποψη, αλλά και «σκοτεινό» συμβάν και αφορά την προσπάθεια της ναζιστικής Γερμανίας να φτιάξει εκείνη πρώτη πυρηνική βόμβα.
 

Πρόκειται για την περίφημη συνάντηση της Κοπεγχάγης. O διευθυντής του πυρηνικού προγράμματος της ναζιστικής Γερμανίας, Βέρνερ Χάιζενμπεργκ, θα συναντηθεί με τον Δανό φυσικό Νιλς Μπορ, που είχε στενές επαφές με την ομάδα των επιστημόνων που εργάζονταν στις ΗΠΑ, για την κατασκευή της αμερικανικής πυρηνικής βόμβας.

 

Την περίοδο εκείνη, η ναζιστική βιομηχανική μηχανή προσπαθούσε όλο και περισσότερο να αναπτύξει ένα τεράστιο πρόγραμμα και να κατασκευάσει την πυρηνική βόμβα, ώστε να ανταγωνιστεί το αντίστοιχο αμερικανικό Σχέδιο Μανχάταν.  

Η συνάντηση των δύο κορυφαίων επιστημόνων έγινε στο σπίτι του Μπορ τον Δεκέμβριο του 1941 στην Κοπεγχάγη. Πρόσκειται για Νομπελίστες Φυσικούς , εξέχουσες φυσιογνωμίες του 20ου αιώνα στον χώρο της φυσικής και είναι οι θεμελιωτές της κβαντομηχανικής.  

Το 1927 ο Χάιζενμπεργκ διατύπωσε την «Αρχή της απροσδιοριστίας», μετά από στενή συνεργασία με τον Νιλς Μπορ.

 

Η αρχή της απροσδιοριστίας έδινε μια τελείως νέα ερμηνεία για τον φυσικό κόσμο, όπως ότι κύμα και σωματίδιο είναι διαφορετικές θεωρήσεις του ίδιου πράγματος, καθώς και την ουσιαστική εξήγηση της σταθερότητας της ύλης. Στη θέση της αιτιότητας της Κλασικής Φυσικής, μπήκε η τυχαιότητα των γεγονότων (η τύχη παράγει μη προβλέψιμα γεγονότα). Η αρχή της απροσδιοριστίας ή διαφορετικά αρχή της αβεβαιότητας είναι βασικό αξίωμα της Κβαντικής Μηχανικής.

“Αγνές” οι προθέσεις Χάιζενμπεργκ;

 

Τι ειπώθηκε λοιπόν, σε κείνη τη συνάντηση της Κοπεγχάγης, δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη.
 

Ο Χάιζενμπεργκ είχε υποστηρίξει ότι ταξίδεψε στην Κοπεγχάγη για να μοιραστεί με τον Νιλς Μπορ τις ανησυχίες του για τα πυρηνικά όπλα. Σε επιστολή του ο Καρλ Χάιζενμπεργκ εξηγεί ότι επισκέφθηκε τον Bohr για να τον προειδοποιήσει, σε επιφυλακτική γλώσσα, ότι οι ατομικές βόμβες μπορούν να κατασκευαστούν και να τον πείσει, ότι οι φυσικοί και στις δύο πλευρές του ατλαντικού θα μπορούσαν να συμφωνήσουν για να σταματήσει το έργο.

Είπε επίσης στον Bohr, ότι η ανάπτυξη των πυρηνικών όπλων θα απαιτούσε μια τεράστια τεχνική προσπάθεια, που δεν θα μπορούσε κανείς να ελπίζει ότι θα ολοκληρωνόταν εγκαίρως. Ένιωθε, ότι οι φυσικοί θα έπρεπε να μεθοδεύσουν την κατάσταση, ώστε να αποτρέψουν τα κυβερνητικά στελέχη σε Γερμανία και ΗΠΑ, ακόμη και από την προσπάθεια να κατασκευάσουν την ατομική βόμβα.

 

Ο Χάιζενμπεργκ δεν ταξίδεψε στην Κοπεγχάγη επιθυμώντας να εκφράσει τις ηθικές αναστολές που είχε για την κατασκευή ατομικής βόμβας ή να προτείνει στους φυσικούς και από τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα να αρνηθούν να παρέχουν τις υπηρεσίες τους, ώστε να κατασκευασθεί η βόμβα, αναφέρει ο Μπορ σε επιστολή του προς τον Χάιζενμπεργκ, την οποία όμως δεν έστειλε ποτέ! Ο Bohr, υπενθύμισε ότι ο Χάιζενμπεργκ του έδινε την εντύπωση λέγοντάς του ότι «τον διαβεβαιώνει ότι, γινόταν το παν, ώστε η Γερμανία να αναπτύξει ατομικά όπλα».

 

Παρότι ιστορικοί και επιστήμονες συμφωνούν ότι ο Μπορ είναι αυτός που έθεσε τέρμα στη συνάντηση, δεν μπορούν να καταλήξουν, αν ο Γερμανός επιστήμων ήθελε να σώσει τον κόσμο από τη φρίκη της πυρηνικής βόμβας ή αν απλώς επιζητούσε να αλιεύσει πληροφορίες για την παράλληλη προσπάθεια που κατέβαλλαν οι σύμμαχοι.

 

Ο ιστορικός της επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Χόφστρα Ντέιβιντ Κάσιντι, στο βιβλίο του “Αβεβαιότητα. H ζωή και η επιστήμη του Βέρνερ Χάιζενμπεργκ”, υποστηρίζει ότι ο Γερμανός επιστήμων κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να πετύχει την πυρηνική σχάση και να κατασκευάσει πρώτη η Γερμανία του Χίτλερ, την ατομική βόμβα.

 

Ο γιος του Χάιζενμπεργκ, Γιόσεν, ωστόσο, που είναι φυσικός στο Πανεπιστήμιο του Νιου Χάμσαϊρ και ο δημοσιογράφος Τόμας Πάουερς, που συνέγραψε το βιβλίο “O Πόλεμος του Χάιζενμπεργκ”, υποστηρίζουν ότι ο Γερμανός επιστήμων κατέστρεψε το γερμανικό πυρηνικό πρόγραμμα. 

Ανεξάρτητα λοιπόν, από τον ρόλο του Χάιζενμπεργκ στην προσπάθεια ή μη στην κατασκευή της πυρηνικής ναζιστικής βόμβας, προκύπτει ένα εφιαλτικό ερώτημα: 

ΙΣΤΟΡΙΚΑ - ΟΠΛΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ: Αύγουστος, μήνας των ατομικών βομβών - Πώς έφτασαν οι ΗΠΑ πρώτες στην κατασκευή ατομικών βομβών και γιατί δεν τις έριξαν στην Ευρώπη!

Γράφει ο Θεόδωρος Αυγερινός 

Συνταξιούχος καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Κάθε χρόνο τον Αύγουστο θυμόμαστε τις ατομικές βόμβες, που έριξαν οι Αμερικανοί στην Ιαπωνία το 1945. 

Στις 6 Αυγούστου στη Χιροσίμα και στις 9 στο Ναγκασάκι., όπου σκοτώθηκαν 250 χιλιάδες άνθρωποι στη στιγμή . Έτσι, οι Ιάπωνες παραδόθηκαν «άνευ όρων», ώστε έληξε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ευτυχώς ατομικές δεν έπεσαν στην Ευρώπη, γιατί η Γερμανία είχε ήδη ηττηθεί τρεις μήνες νωρίτερα.
 

Παρ’ όλο δε που σήμερα οι πυρηνικές δυνάμεις είναι πολλές (Αμερική, Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Πακιστάν, Ισραήλ και βόρειος Κορέα) και οι ατομικές βόμβες αμέτρητες , ευτυχώς στα 74 χρόνια από τότε , δεν έπεσε τρίτη ατομική βόμβα. 

Ως φαίνεται, οι «άμυαλοι» άνθρωποι έχουν κατά κάποιο τρόπο συνετισθεί. . Στο παρελθόν ξεκινούσε πάντα ένας πόλεμος, γιατί ο επιτιθέμενος, που άρχιζε τον πόλεμο, ήταν βέβαιος ότι θα τον κέρδιζε. Σήμερα με τις ατομικές βόμβες δεν υπάρχει αυτή η βεβαιότητα, γιατί σ’ έναν πυρηνικό όλεθρο δεν θα υπάρξει νικητής, αλλά μόνο ηττημένοι.

Ας δούμε όμως σε συντομία την ιστορία των πρώτων πυρηνικών βομβών, γιατί έχουν ενδιαφέρον:

Μετά την κατάρρευση του μετώπου των Ναζιστών στο Στάλινγκραντ, αρχές 1942, μια ομάδα Γερμανών φυσικών καθηγητών, πήγε και βρήκε το υπουργό πολεμικής βιομηχανίας της Γερμανίας , Albert Speer και του είπε ότι ήταν πολύ ενοχλημένοι, που ο πόλεμος πήρε νέα τροπή και τα γερμανικά στρατεύματα άρχισαν να ηττώνται. Αυτοί λοιπόν, ασχολούνταν, χρόνια τώρα, με θέματα της πυρηνικής ενέργειας, ώστε πιστεύουν ακράδαντα ότι μπορούν να κατασκευάσουν μια πυρηνική βόμβα, που θα έχει τρομερές καταστροφικές δυνατότητες.

Αυτό θα είναι ένα υπερόπλο, με το οποίο ο γερμανικός στρατός θα καταστρέψει τους αντιπάλους του και θα καταστεί ανίκητος. Τότε ο υπουργός ρώτησε πόσο μεγάλη θα είναι αυτή η βόμβα κι οι καθηγητές του είπαν : «τόσο μεγάλη, όσο ένας ανανάς». 

Ο υπουργός δεν πίστεψε αυτά, που έλεγαν, αλλά δεν αντέδρασε. Ρώτησε μόνο τους καθηγητές , τι ήθελαν, για να προχωρήσουν στην κατασκευή της θαυματουργής βόμβας.  

Αυτοί τότε του είπαν πως ήταν απαραίτητο να μαζευτούν όλοι οι καθηγητές, που είχαν γνώση του θέματος, σ’ ένα μέρος για να συνεργαστούν, ώστε να φέρουν σε πέρας το δύσκολο , κατά τα άλλα, έργο. Ο υπουργός πρότεινε τότε να μαζευτούν όσοι ήταν αναγκαίοι στην πόλη του Αμβούργου, στη βόρειο Γερμανία, όπου θα τους παραχωρούσε τους κατάλληλους χώρους και τα μέσα , για να δουλέψουν. Έτσι κι έγινε. Όλοι έφυγαν από τα πανεπιστήμιά τους και μαζεύτηκαν στο Αμβούργο, όπου άρχισαν να δουλεύουν συντονισμένα. Γρήγορα όμως οι καθηγητές διαπίστωσαν ότι, για να προχωρήσουν στην κατασκευή του νέου όπλου, έπρεπε να δημιουργήσουν πρώτα έναν «ατομικό αντιδραστήρα», για να μπλοκάρουν τις αλυσιδωτές διασπάσεις των ατόμων του ουρανίου.

Οι θεωρητικές δυνατότητες για την κατασκευή αυτού του οργάνου ήταν ότι θα μπορούσε να γίνει είτε από μόλυβδο είτε από «βαρύ ύδωρ». Κάτι όμως που έπρεπε πρώτα να αποδείξουν με μαθηματικά. Στους μαθηματικούς υπολογισμούς που έκαναν, έβγαινε ότι δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τον μόλυβδο, που υπήρχε άφθονος. Αντίθετα η χρήση του «βαρέως ύδατος» επέτρεπε να φτάσουν στο στόχο τους. Αλλά η παραγωγή αυτού του προϊόντος προϋπέθετε την κατασκευή ολόκληρου και απέραντου εργοστασίου, που θα έπαιρνε πολύ χρόνο. Όμως στη Νορβηγία και ακριβώς στο συγκρότημα Norsk-Hydro του Rjukan παραγόταν «βαρύ ύδωρ», (Deuterium). Η χώρα αυτή βρισκόταν ήδη προ πολλού υπό την κατοχή των Γερμανών. Έτσι αποφασίστηκε, για να μη χάνεται χρόνος, να χρησιμοποιηθεί το εργοστάσιο της Νορβηγίας. 
 

Εκείνη την εποχή οι πυρηνικοί φυσικοί ήταν ελάχιστοι, ώστε όλοι γνωριζόντουσαν μεταξύ τους. Ένας τέτοιος πυρηνικός επιστήμονας και μάλιστα διακεκριμένος ήταν ο Δανός φυσικός Νιλς Μπορ , ο οποίος την εποχή αυτή του πολέμου ζούσε στην Κοπεγχάγη. Μέσω των φιλικών σχέσεων που είχε με Γερμανούς επιστήμονες, πληροφορήθηκε τις δραστηριότητες της ομάδας του Αμβούργου. Αυτό τον κατατρόμαξε αφάνταστα, ώστε ερχόμενος σε επαφή με την αντίσταση των Δανών πατριωτών, τους παρακάλεσε να τον διευκολύνουν να πάει στην Αγγλία. Πράγματι, η αντίσταση των Δανών ήρθε σε επαφή με την αγγλική κυβέρνηση, που έστειλε ένα υποβρύχιο και πήρε το Μπορ από τη Δανία και τον μετέφερε στο Λονδίνο. Εκεί αυτός ενημέρωσε τον Τσώρτσιλ για τους τρομερούς κινδύνους, που επεφύλασσε η κατασκευή ενός τέτοιου όπλου από τους Γερμανούς. Αμέσως, η αγγλική αεροπορία της ΡΑΦ άρχισε τους βομβαρδισμούς του εργοστασίου, προκαλώντας μεγάλες ζημιές. Αλλά αυτό δεν πτόησε τους Γερμανούς, που ήταν προετοιμασμένοι για κάτι τέτοιο, ώστε κατάφεραν να το ξαναθέσουν σε λειτουργία, σχετικά γρήγορα. 
 

Επειδή οι βομβαρδισμοί του εργοστασίου στη Νορβηγία δεν απέδωσαν και οι Γερμανοί συνέχισαν την παραγωγή του «βαρέως ύδατος» οι Άγγλοι έστειλαν εκεί έμπειρους πράκτορες, για να το καταστρέψουν. Πράγματι, οι Βρετανοί σαμποτέρ πέτυχαν όχι μόνο να διαλύσουν το εργοστάσιο, αλλά και μια μεγάλη ποσότητα του παραγμένου προϊόντος, που είχε φορτωθεί σ’ ένα πλοίο για να πάει στο Αμβούργο, κατάφεραν να το βουλιάξουν. 

Από το Λονδίνο ο Μπορ μετέβη στην Ουάσιγκτον, όπου συνάντησε τον φίλο του Άϊνστάϊν, τον οποίο ενημέρωσε για τις δραστηριότητες των Γερμανών και τον παρακάλεσε να γνωστοποιήσει το θέμα στην αμερικανική κυβέρνηση. 

 Πράγματι ο Άϊνστάϊν επισκέφθηκε τον Πρόεδρο Ρούσβελτ και του είπε τα καθέκαστα.  

 Αυτός ρώτησε : «Πόσα χρόνια είναι οι Γερμανοί επιστήμονες, μπροστά από τους δικούς μας ; και αυτός είπε : πέντε χρόνια» 

 Μετά από αυτήν τη συζήτηση ο Αμερικανός δραστηριοποιήθηκε και δημιούργησε την ομάδα, που θα δούλευε το πρόγραμμα «Μανχάταν», που ανέλαβε ο Ουγγρογερμανός , Όπενχάϊμερ, για να κατασκευάσει την ατομική βόμβα.

Μετά το σαμποτάζ οι καθηγητάδες στο Αμβούργο έμειναν άνεργοι, ώστε ο καιρός περνούσε και λύση δεν βρισκόταν. Έτσι μετά από κάποιον καιρό απραξίας, όπου στη μεγάλη πόλη του λιμανιού δεν τους έδινε κανείς σημασία, αποφάσισαν να γυρίσουν στα πανεπιστήμιά τους. Τοιουτοτρόπως το έργο αυτό ξεχάστηκε

Κατά τη διάρκεια της κατασκευής οι Αμερικανοί είχαν αναθέσει σε έναν έμπειρο πιλότο, τον Πολ Τίμπετς, στον οποίο έδωσαν ένα ευέλικτο βομβαρδιστικό αεροπλάνο Β-29, το οποίο βάφτισε „Enola Gay“ ( κατά το όνομα της μάνας του), να πετάει άδειος, μια φορά μέχρι τη Γερμανία και μια φορά έως την Ιαπωνία. 

Τελικά, ο πιλότος αυτός έριξε την ατομική βόμβα στη Χιροσίμα, γιατί στις 9/5/1945 οι Γερμανοί είχαν παραδοθεί «άνευ όρων».

Το αστείο είναι ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΟΠΛΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ: Πρέπει να μάθουμε ξανά αυτό που ελπίζαμε να ξεχάσουμε

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Από τον Tom Nichols/The Atlantic


Εν αρχή, ήταν η Βόμβα! Η ανθρωπότητα έμαθε πώς να διασπά άτομα, μέσω της πυρηνικής σχάσης και μετά το πώς να τιθασεύει αυτά τα άτομα ώστε να τα κάνει να εκραγούν. Και μετά, οι Ηνωμένες Πολιτείες έριξαν δύο βόμβες στην Ιαπωνία.

Οι βόμβες του 1945 αντιπροσώπευαν την έλευση μιας νέας εποχής, στην οποία τα πυρηνικά όπλα θα βρίσκονταν στο παρασκήνιο ακόμα και των πιο μικρών συγκρούσεων. Ωστόσο, έβαλαν επίσης τέλος σε μακροχρόνιες διαμάχες που θα μπορούσαν να προκαλέσουν πολέμους. Όπως έγραψε ο Bernard Brodie μια δεκαετία μετά τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, η απόλυτη δύναμη των πυρηνικών όπλων σήμαινε «το τέλος της στρατηγικής όπως τη γνωρίζαμε», λόγω της αδυναμίας να ισοψηφήσουμε οποιονδήποτε πολιτικό στόχο με την καταστροφή που θα προκαλούσε ένας πυρηνικός πόλεμος.

Αυτή η νέα εποχή δημιούργησε επίσης ένα νέο ιερατείο πυρηνικών ειδικών, συμβούλων και στρατηγών, ανθρώπων που ασχολούνταν καθημερινά με το απόκρυφο και το αδιανόητο (Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, ήμουν ένας από αυτούς). Αυτοί οι ειδικοί, που συμβούλευαν τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής, οι οποίοι θα έπρεπε να λάβουν τρομακτικές αποφάσεις, χρησιμοποιούσαν διάφορους όρους και έννοιες, τις οποίες είχαμε ξεχάσει εδώ και καιρό.

Όταν τελείωσε ο Ψυχρός Πόλεμος, αποφασίσαμε συλλογικά να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε θέματα όπως η πυρηνική στρατηγική. Το ίδιο έκαναν και οι κυβερνήσεις. Όπως είχε πει το 2010 ο Michael Mullen, τότε πρόεδρος των Μικτών Επιτελείων, του σώματος των ανώτατων αξιωματικών του Υπουργείου Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών που συμβουλεύει τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, τον Υπουργό Άμυνας, το Συμβούλιο Εσωτερικής Ασφάλειας και το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας: «Δεν έχουμε κανέναν στον στρατό μας που να ασχολείται με κάτι τέτοιο πια», γιατί πιστεύουμε ότι δεν θα αντιμετωπίσουμε πλέον ανάλογα διλήμματα με εκείνα του Ψυχρού Πολέμου. «Κάναμε λάθος», ανέφερε μετανιωμένος ο Mullen.

Σήμερα είμαστε και πάλι εδώ, προσπαθώντας να κάνουμε μία επανάληψη στους πυρηνικούς όρους και τις έννοιες, καθώς ο πόλεμος μαίνεται στην καρδιά της Ευρώπης. Και έτσι, με αυτό το άρθρο προσπάθησα να κάνω μια γρήγορη αναφορά σε μερικές βασικές έννοιες της πυρηνικής στρατηγικής.  

Σημειώστε, ότι δεν προβλέπω τίποτα για το μέλλον. Πίστευα ότι όλα αυτά θα τα είχαμε ξεχάσει.
 

Τα κράτη συνήθως κατηγοριοποιούν τα πυρηνικά όπλα, ειδικά στις συμφωνίες ελέγχου των όπλων, με βάση τις αποστάσεις που διανύουν και τις προβλεπόμενες χρήσεις τους.

Τα στρατηγικά πυρηνικά όπλα προορίζονται για να διανύουν μεγάλες αποστάσεις -υπογράφοντας συνθήκη, κάποτε συμφωνήσαμε με τους Σοβιετικούς και τους Ρώσους ότι εδώ και καιρό σήμαινε περισσότερα από 5.500 χιλιόμετρα- και για να χτυπήσουν στόχους «στρατηγικής» σημασίας: εχθρικές πυρηνικές δυνάμεις, ηγεσίες, ακόμη και πόλεις και υποδομές.

Τα λεγόμενα «θεατρικά πυρηνικά όπλα» προορίζονται να χρησιμοποιηθούν σε ένα «θέατρο επιχειρήσεων», όπως η Ευρώπη ή η Ασία, ως μέσο επηρεασμού της έκβασης ενός πολέμου σε αυτήν την περιοχή. Οι στόχοι της συγκεκριμένης κατηγορίας μπορούν να περιλαμβάνουν στρατιωτικές υποδομές όπως αεροπορικές βάσεις, περιφερειακά κέντρα διοίκησης και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και πόλεις. Τα όπλα «θεατρικής» εμβέλειας θεωρήθηκαν τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από την ΕΣΣΔ ως άκρως αποσταθεροποιητικά επειδή θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη μοιραία γέφυρα μεταξύ μιας περιφερειακής πυρηνικής σύγκρουσης και ενός εκτεταμένου πυρηνικού πολέμου και απαγορεύτηκαν και από τα δύο μέρη το 1987. Να σημειώσουμε πάντως ότι η κυβέρνηση Trump αποχώρησε από αυτή τη συνθήκη-συμφωνία το 2019.

Τα τακτικά πυρηνικά όπλα ονομάζονται επίσης πυρηνικά όπλα «πεδίου μάχης». Είναι μικρότερης ισχύος -αλλά θυμηθείτε, ο όρος «μικρό» αφορά ένα… «μικρό πυρηνικό όπλο»- που προορίζεται να επηρεάσει την πορεία μιας συγκεκριμένης μάχης. Τέτοια όπλα (που ορίζονται από την πλέον ανενεργή συνθήκη INF ως εκείνα που δεν μπορούν να ταξιδέψουν περισσότερα από 500 χιλιόμετρα) μπορεί να στοχεύουν σε σχηματισμούς αρμάτων μάχης, για παράδειγμα, για να αμβλύνουν μια μαζική επίθεση.

Τα τελευταία 70 χρόνια, η πυρηνική στρατηγική περιστρέφεται γύρω από το κεντρικό ερώτημα του τι πραγματικά κάνουν τα πυρηνικά όπλα ως όργανα κρατικής εξουσίας και εάν εξυπηρετούν έναν σκοπό πέρα ​​από την αποτροπή της χρήσης πυρηνικών όπλων από μόνα τους. 

 Για παράδειγμα, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να σταματήσουν πολέμους; Ή μήπως υπάρχουν απλά για να εμποδίσουν τους περιφερειακούς πολέμους να γίνουν καταστροφικοί παγκόσμιοι πυρηνικοί πόλεμοι;

Η πρώτη προσπάθεια τετραγωνισμού αυτού του πυρηνικού κύκλου έγινε στα μέσα της δεκαετίας του 1950, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετώπισαν την απογοητευτική πραγματικότητα ότι ένα αποφασιστικό πλεονέκτημα στα πυρηνικά όπλα δεν βοηθούσε πολύ στον αγώνα με τον σοβιετικό κομουνισμό. Το πυρηνικό μας πλεονέκτημα δεν είχε σταματήσει τον αποκλεισμό του Βερολίνου, τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο, την πτώση της Κίνας, τον πόλεμο στην Κορέα ή άλλες θανάσιμες εμπειρίες για τις διεθνείς δημοκρατίες μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το 1954, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών John Foster Dulles σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει την απειλή της «μεγάλης ικανότητας της Αμερικής να ανταποδώσει, άμεσα, με μέσα και σε περιοχές της επιλογής μας», προκειμένου να αποτρέψει την κομουνιστική επιθετικότητα. Αντί δηλαδή να αντιμετωπίζαμε τους κομουνιστές σε κάθε θέατρο επιχειρήσεων στον κόσμο, θα «αντιδικούσαμε» χρησιμοποιώντας την απειλή του πυρηνικού μας οπλοστασίου για οποιαδήποτε κακή συμπεριφορά εκ μέρους των Σοβιετικών.

Αυτό, φυσικά, ήταν αδύνατο. Αν και δεσμευτήκαμε στη δική μας άμυνα και των συμμάχων μας, δεν επρόκειτο να απαντήσουμε σοβαρά σε οποιαδήποτε πρόκληση με την πυρηνική καταστροφή του Λένινγκραντ ή του Βλαδιβοστόκ.

Σε κανέναν δεν άρεσαν οι απειλές των μαζικών αντιποίνων. Ακόμη και ο Πρόεδρος Dwight Eisenhower πήρε αποστάσεις από τον Dulles μετά τη σφοδρή δημόσια κριτική. Τελικά, τα μαζικά αντίποινα δεν ήταν μια στρατηγική τόσο πολύ όσο ήταν ένα σημάδι απελπισίας: Έχουμε αυτά τα καταπληκτικά όπλα και όμως δεν κάνουν τίποτα.

Έτσι το πρόβλημα παρέμενε: Πώς θα μπορούσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες να υπερασπιστούν αξιόπιστα τους συμμάχους τους ενάντια στις σοβιετικές (και, στην Ασία, κινεζικές) δυνάμεις;  

Η απάντηση ήταν η έννοια της εκτεταμένης αποτροπής. Οι Σοβιετικοί γνώριζαν ότι μία επίθεση με πυρηνικά όπλα θα σήμαινε απόλυτη καταστροφή. Υπό το καθεστώς της εκτεταμένης αποτροπής, οι Αμερικανοί θα αντιμετώπιζαν τους συμμάχους τους όπως θα έκαναν και με τους πολίτες τους και θα υπερασπιζόντουσαν το Παρίσι ή το Άμστερνταμ, όπως θα έκαναν με τη Νέα Υόρκη ή το Σικάγο.

Αλλά τι θα γινόταν αν οι Σοβιετικοί προχωρούσαν και εισέβαλλαν στην Ευρώπη αντί να εκτοξεύσουν πυρηνικά όπλα; Η απειλή ενός τρελού Αμερικανού να αρχίσει να ανατινάζει τις σοβιετικές πόλεις ως απάντηση —δηλαδή να εμπλακεί σε μαζικά αντίποινα— ήταν φρικιαστική και ανήθικη. Και από την άποψη της αποτροπής, ήταν ακόμη χειρότερη: Δεν ήταν αξιόπιστη.

Η απάντηση σε αυτό το δίλημμα τη δεκαετία του 1960 ήταν η πολιτική του ΝΑΤΟ -κάτι που εξακολουθεί να ισχύει- και η οποία ονομάζεται ευέλικτη απόκριση. 

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, το ΝΑΤΟ έμεινε πίσω από εξοπλισμούς. Δεν θα μπορούσε να κερδίσει έναν μεγάλο συμβατικό πόλεμο στην Ευρώπη ενάντια στη Σοβιετική Ένωση.

Ωστόσο, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ απειλούσαν με τον υψηλότερο κίνδυνο κλιμάκωσης. Έλεγαν δηλαδή στους Σοβιετικούς, εάν εισβάλετε, θα σας αποτρέψουμε όσο μπορούμε με οποιονδήποτε αριθμό συμβατικών επιλογών. Αλλά επιφυλασσόμαστε του δικαιώματος να κλιμακώσουμε τη σύγκρουση —ακόμη και να χρησιμοποιήσουμε πυρηνικά όπλα, αν είναι αυτό που απαιτείται προκειμένου να σώσουμε τους εαυτούς μας και τους συμμάχους μας.

Εάν το ΝΑΤΟ, για παράδειγμα, αντιμετώπιζε γιγάντιες φάλαγγες τεθωρακισμένων, διατηρούσε το δικαίωμα να χτυπήσει με τακτικά πυρηνικά όπλα. Εάν δηλαδή τα σοβιετικά στρατεύματα συγκεντρώνονταν στα μετόπισθεν, κοντά στην ίδια την ΕΣΣΔ, το ΝΑΤΟ διατηρούσε το δικαίωμα να χτυπήσει αυτές τις μονάδες, ακόμα κι αν κάτι τέτοιο σήμαινε ευρύτερο πόλεμο. Και αν οι Σοβιετικοί απειλούσαν με αντίποινα πηγαίνοντας σε στρατηγικό πυρηνικό πόλεμο, το ΝΑΤΟ έκανε σαφές ότι η συμμαχία ήταν έτοιμη να απαντήσει με τον ίδιο τρόπο.

Αυτή η στρατηγική δεν απαιτούσε τις ΗΠΑ ή το ΝΑΤΟ να διοικούνται από τρελούς. Ήταν, και παραμένει, μια ισχυρή απειλή προκειμένου να διαρκέσει ένας πιθανός πόλεμος για τόσο καιρό και με τέτοιο μοιραίο τίμημα ώστε η κατάσταση να γίνει ασταθής και επομένως πολύ πιο επικίνδυνη για τη Μόσχα, της οποίας οι «σύμμαχοι», κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, μισούσαν την ΕΣΣΔ και ολόκληρο το πολεμικό της σχέδιο για οποιαδήποτε σύγκρουση με την Ευρώπη.

Η ευέλικτη απάντηση ήταν, στην πραγματικότητα, μια προειδοποίηση ότι κανένας Σοβιετικός στρατιωτικός ηγέτης δεν μπορούσε να υποσχεθεί μια γρήγορη και μη πυρηνική νίκη στην Ευρώπη.

(Οι Ρώσοι, παρεμπιπτόντως, έχουν πλέον υιοθετήσει κάτι σαν τη δική τους «ευέλικτη απάντηση», επιφυλάσσοντας το δικαίωμα να χρησιμοποιούν πυρηνικά όπλα για «αποκλιμάκωση» καταστάσεων που τους απειλούν. Η διαφορά είναι ότι η πολιτική του ΝΑΤΟ ήταν πάντα να διατηρεί τις πυρηνικές επιλογές ως αυτοάμυνα ενώ η πολιτική της Ρωσίας είναι, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, λιγότερο σαφής.)

Η ευέλικτη απάντηση και η εκτεταμένη αποτροπή εξηγούν γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αρνηθεί να υποσχεθούν ότι δεν θα είναι ποτέ οι πρώτες που θα χρησιμοποιήσουν πυρηνικά όπλα. Μια στρατηγική που βασίζεται στην απειλή της κλιμάκωσης δεν μπορεί επίσης να κλείσει αυτήν την επιλογή.

Άλλα έθνη έχουν δώσει τέτοιες υποσχέσεις, αλλά να θυμάστε ότι παραμένουν υποσχέσεις. Κανένας μηχανισμός δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι τα έθνη θα τις τηρήσουν. Υπάρχουν καλά επιχειρήματα τόσο υπέρ όσο και κατά της δήλωσης μιας πολιτικής «μη πρώτης χρήσης». Αλλά να έχετε κατά νου ότι κανείς δεν μπορεί να επιβάλει μια τέτοια πολιτική.

Μέχρι το 1960 περίπου, οι υπερδυνάμεις βασίζονταν σε σχετικά μικρά πυρηνικά οπλοστάσια των οποίων τα όπλα θα έπρεπε να χρησιμοποιούνται από βομβαρδιστικά. Ένας πυρηνικός πόλεμος, σύμφωνα με τους ειδικούς στις ΗΠΑ και στη Σοβιετική Ένωση, θα ήταν καταστροφικός αλλά όχι μη αναστρέψιμος, ως προς την επιβίωση των ανθρώπων, και ίσως να υπήρχε ακόμη και «τελικός νικητής», με την έννοια ότι η μία πλευρά θα έπρεπε να συνθηκολογήσει αφού θα είχε υποστεί μεγάλη ζημιά.

Ωστόσο, η δεκαετία του 1960 μετέφερε τα πυρηνικά όπλα στην εποχή των πυραύλων και οι βόμβες που κάποτε θα παραδίδονταν φορτώνοντάς τις σε αεροσκάφη για ώρες επικίνδυνης πτήσης πάνω από εχθρικό έδαφος -σκεφτείτε το πλήρωμα B-52- θα έφταναν τώρα στους στόχους τους σε λίγα μόλις λεπτά. Τα βομβαρδιστικά, τα υποβρύχια και οι διηπειρωτικοί βαλλιστικοί πύραυλοι (ICBM) θα σχημάτιζαν μια τριάδα που θα μπορούσε να επιβιώσει από ένα πρώτο χτύπημα από τον εχθρό και στη συνέχεια να αντεπιτεθεί. Αυτό ονομάζεται πλέον «ασφαλής ικανότητα δεύτερου χτυπήματος».

Αυτές οι τεχνολογικές εξελίξεις συνδυάστηκαν με τεράστια αποθέματα πυρηνικών κεφαλών και σύντομα ακόμη και το πιο πολεμοχαρές γεράκι μπορούσε να κάνει τα μαθηματικά: Μία πλήρης πυρηνική ανταλλαγή σήμαινε την πλήρη καταστροφή και των δύο πλευρών (και του μεγαλύτερου μέρους του κόσμου). Ακόμη και τα πιο πανούργα πολεμικά σχέδια θα είχαν ως άμεσο αποτέλεσμα εκατομμύρια νεκρούς και δισεκατομμύρια άλλους να πεθαίνουν αργότερα από ραδιενέργεια ή λιμό. Δεν θα υπήρχε «τελικός νικητής» σε έναν τέτοιο πόλεμο. Η εξάλειψη του εχθρού και της δικής μας ζωής θα ήταν αναπόφευκτη: Αμοιβαία εξασφαλισμένη καταστροφή, ή MAD.

Αυτή η ολέθρια πραγματικότητα οδήγησε τους Αμερικανούς, στα τέλη της δεκαετίας του 1960, να προτείνουν το πλάνο MAD στους Σοβιετικούς ως πολιτική. Ας αναγνωρίσουμε, είπαμε στο Κρεμλίνο, ότι εδώ δεν θα υπάρξει νίκη. Αυτό σημαίνει ότι εμείς και εσείς, δεν θα προσπαθήσουμε να αναπτύξουμε άμυνες, μια θέση που κατείχαν οι Αμερικανοί έως ότου ο Πρόεδρος Ronald Reagan ξεκίνησε ένα στρατηγικό αμυντικό πρόγραμμα το 1983.

Επίσης, τους είπαμε ότι δεν θα κάνουμε προκλητικές επενδύσεις στην άμυνα. Θα συνεχίσουμε να έχουμε μεταξύ μας συγκρούσεις έχοντας όμως καθήκον να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να αποφύγουμε έναν παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο.

Οι Σοβιετικοί, στην αρχή, δεν ήθελαν να συμμετέχουν σε αυτό το σύμφωνο αυτοκτονίας. Πίστευαν στα αμυντικά τείχη και ισχυρίστηκαν ότι ακόμη και μετά από έναν πυρηνικό πόλεμο, η ανώτερη φύση της σοβιετικής κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης –ναι πραγματικά, το είπαν αυτό– θα τους επέτρεπε να ανακάμψουν πρώτοι. Όπως χαρακτηριστικά είχαν πει, θα είναι οι επικεφαλής στην τελική ταφή του καπιταλισμού.

Στην πραγματικότητα, ωστόσο, οι σοβιετικοί ηγέτες γνώριζαν ότι ένας ολοκληρωτικός πυρηνικός πόλεμος δεν θα είχε νικητή (Πράγματι, ένας από τους λόγους που απομακρύνθηκαν από τους Κινέζους συντρόφους τους, τη δεκαετία του 1960, ήταν επειδή οι Κινέζοι νόμιζαν ότι οι Σοβιετικοί ήταν πολύ υποχωρητικοί ως προς τον πυρηνικό πόλεμο). Χρησιμοποιούσαν ένα γενναίο προσωπείο, αλλά δεν ήταν πρόθυμοι για μια πυρηνική αναμέτρηση με εμάς.

Όταν ο Πρόεδρος Richard Nixon διαπραγματεύτηκε τις πρώτες μεγάλες συμφωνίες εξοπλισμών των ΗΠΑ, το 1972, το Κρεμλίνο γνώριζε ότι το MAD ήταν γεγονός, είτε τους άρεσε είτε όχι. Και το 1985, ο Reagan και ο Σοβιετικός ηγέτης Mikhail Gorbachev δήλωσαν από κοινού: «Ένας πυρηνικός πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί και δεν πρέπει ποτέ να διεξαχθεί».

Ένα από τα πιο επικίνδυνα και αποσταθεροποιητικά θέματα σχετικά με τα πυρηνικά όπλα είναι ότι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο Πούτιν έχει εγκαινιάσει μια νέα εποχή διάδοσης των πυρηνικών όπλων

 

Του Andreas Kluth / Bloomberg

Υπάρχουν πολλοί τρόποι μέσω των οποίων ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν έχει κάνει τον κόσμο πιο επικίνδυνο, βάναυσο και τρομακτικό.  

Ο ένας είναι αυξάνοντας τις πιθανότητες ενός πυρηνικού Αρμαγεδδώνα.  

Δύο σενάρια ξεχωρίζουν. 

Το πρώτο έχει βραχυπρόθεσμο ορίζοντα, το δεύτερο μακροπρόθεσμο.

Βραχυπρόθεσμα, όλοι ελπίζουμε ότι η τελευταία του πυρηνική απειλή είναι απλώς μια μπλόφα. Κατά τη διάρκεια του παραληρήματος με το οποίο ανήγγειλε την επίθεσή του κατά της Ουκρανίας, ο Πούτιν έστειλε αυτό το όχι και τόσο "λεπτό" μήνυμα προς τη Δύση: Προσπαθήστε να με σταματήσετε και "θα αντιμετωπίσετε συνέπειες μεγαλύτερες από όσες έχετε αντιμετωπίσει σε ολόκληρη την ιστορία σας. [...] Ελπίζω να με ακούτε". Μερικές ημέρες αργότερα, διέταξε τις πυρηνικές δυνάμεις της χώρας του να υιοθετήσουν "ειδική ετοιμότητα μάχης".

Σε αυτό το σημείο έχει φτάσει ο κόσμος. Ο ηγέτης μιας ευρωπαϊκής χώρας εν έτει 2022 όχι μόνο εισβάλλει σε έναν μικρότερο γείτονά του ο οποίος δεν έκανε τίποτε για να τον προκαλέσει, αλλά απειλεί και με πυρηνικό πόλεμο σε περίπτωση που τα πράγματα δεν πάνε όπως του αρέσει.

Ακόμα κι αν πρόκειται για μπλόφα, είναι πιο τρομακτική από οτιδήποτε έχει συμβεί στον κόσμο μετά την Κρίση των Πυραύλων στην Κούβα (1962), για δύο λόγους.

Πρώτον, υπάρχουν ερωτήματα σχετικά με το εάν ο άνθρωπος αυτός έχει σώας τας φρένας. 

Δεύτερον, η πυρηνική πολιτική της Ρωσίας υπό τον Πούτιν έχει στην πραγματικότητα ενσωματώσει την επιλογή ακριβώς αυτού του είδους της "τακτικής" πυρηνικής επίθεσης στην οποία αναφέρθηκε. Ορίζεται ως περιορισμένη (αν αυτή είναι η κατάλληλη λέξη) ατομική επίθεση για τον τερματισμό μιας συμβατικής σύγκρουσης με τους όρους της Μόσχας. Οι Αμερικανοί έχουν ονομάσει αυτή την προσέγγιση "κλιμάκωση με στόχο την αποκλιμάκωση".

Ακόμη και αν αφήσουμε στην άκρη το στοιχείο του ηθικού μηδενισμού, το ελάττωμα στις υποθέσεις αυτής της λογικής είναι κραυγαλέο. Κανείς δεν ξέρει πώς να "περιορίσει" μια πυρηνική ανάφλεξη. Άλλες πυρηνικές δυνάμεις πρέπει να αντιδράσουν μέσα σε λίγα λεπτά - με αντίποινα ή όχι, για λογαριασμό τους ή για λογαριασμό συμμάχων τους ή προλαμβάνοντας επακόλουθα ρωσικά χτυπήματα με δική τους επίθεση σε εχθρικά οπλοστάσια.

Ακόμη όμως κι αν ξεπεραστεί το φάσμα των "τακτικών" πυρηνικών πληγμάτων, υπάρχει η μακροπρόθεσμη ζημιά την οποία έχει ήδη προκαλέσει ο Πούτιν. Αυτό συμβαίνει επειδή έχει καταστρέψει πιθανώς κάθε πιθανότητα η διεθνής κοινότητα να κρατήσει τις ατομικές κεφαλές μακριά από τα χέρια περισσότερων - και πιο επικίνδυνων - ανθρώπων.

Για να κατανοήσετε αυτό το τμήμα της κληρονομιάς του Πούτιν, δείτε μια επιστολή που συντάχθηκε το 1994, πριν ακόμη ο Πούτιν ανέλθει στην εξουσία. Στάλθηκε στον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών και υπογράφεται από τους Μόνιμους Αντιπροσώπους στον ΟΗΕ του Ηνωμένου Βασιλείου, των ΗΠΑ, της Ουκρανίας και της Ρωσίας. Για την τελευταία υπογράφει ο Σεργκέι Λαβρόφ, ο οποίος είναι σήμερα υπουργός Εξωτερικών του Πούτιν.

Εκείνη την εποχή, η Ουκρανία, μια πρώην σοβιετική δημοκρατία, είχε το τρίτο μεγαλύτερο πυρηνικό οπλοστάσιο στον κόσμο - περίπου 1.900 πυρηνικές κεφαλές - μετά τις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Ο κόσμος φοβόταν ότι οι βόμβες της, αλλά και εκείνες στα άλλα θραύσματα της ΕΣΣΔ θα ήταν αδύνατο να ελεγχθούν ώστε να μην πέσουν έτσι στα χέρια τρομοκρατών. Ωστόσο, στον μεγαλύτερο θρίαμβο στην ιστορία του αφοπλισμού, η Ουκρανία, η Λευκορωσία και το Καζακστάν συμφώνησαν να εγκαταλείψουν τις κεφαλές τους και να προσχωρήσουν στη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων (NPT).

Σε αντάλλαγμα, έλαβαν διαβεβαιώσεις οι οποίες περιγράφονται σε εκείνη την επιστολή. Ο Λαβρόφ και οι άλλοι υπογράφοντες υποσχέθηκαν "να σεβαστούν την ανεξαρτησία και την κυριαρχία, τα υπάρχοντα σύνορα της Ουκρανίας. [...] να απέχουν από την απειλή ή τη χρήση βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας της Ουκρανίας, [...] να απόσχουν από οικονομικό καταναγκασμό" και άλλα πολλά και όμορφα.

Ο Πούτιν - τον οποίο πάντα παπαγαλίζει ο Λαβρόφ -  έχει σπάσει κάθε εγγύηση την οποία έδωσε η χώρα του στο Μνημόνιο της Βουδαπέστης, όπως ονομαζόταν εκείνη η συμφωνία του 1994. Καθώς το ρωσικό πυροβολικό τούς ραίνει με πυρά σήμερα, οι Ουκρανοί έχουν δίκιο να μετανιώνουν που εγκατέλειψαν τα πυρηνικά τους. Αν τας είχαν κρατήσει, ο Πούτιν μπορεί να σκεφτόταν δύο και τρεις φορές πριν εισβάλει το 2014 και ακόμη περισσότερο πριν επιτεθεί σε ολόκληρη τη χώρα σήμερα.

Κάθε επίδοξος ή υφιστάμενος ηγέτης σε όλο τον κόσμο το έχει λάβει υπ' όψη του - από δικτάτορες μέχρι μουλάδες, από επίδοξες υπερδυνάμεις μέχρι απάτριδες τρομοκράτες. Ο Πούτιν τούς έχει διδάξει ότι ο αφοπλισμός είναι λάθος, ό,τι κι αν σας υποσχεθεί κανείς, γιατί αργά ή γρήγορα θα συναντήσετε μπροστά σας κάποιον σαν εκείνον.

Ακόμη και πριν από την τελευταία επίθεση του Πούτιν, η Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων (NPT). είχε ήδη προβλήματα. Σε ισχύ από το 1970, αναγνώρισε τις πέντε χώρες που είχαν ήδη πυρηνικά όπλα, αλλά περίμενε ότι όλες οι υπόλοιπες θα παραιτούνταν από τα δικά τους οπλοστάσια, με αντάλλαγμα την ελεγχόμενη πρόσβαση στην τεχνολογία σχάσης για ειρηνικούς σκοπούς. Αλλά τέσσερα κράτη έχουν κατασκευάσει από τότε πολεμικές κεφαλές. περισσότεροι το προσπαθούν ή το εξετάζουν.

Η δέκατη Διάσκεψη Αναθεώρησης της Συνθήκης (RevCon) έχει ήδη αναβληθεί τέσσερις φορές και είναι πλέον προγραμματισμένη για τον Αύγουστο. 

Χάρη στον Πούτιν, κανείς πια δεν περιμένει τίποτε. Το ίδιο ισχύει για όλες τις άλλες συνομιλίες για τον έλεγχο των εξοπλισμών. Η μόνη τέτοια συνθήκη που έχει απομείνει σε ισχύ (που ονομάζεται New START) θα λήξει το 2026. Και καλύπτει μόνο στρατηγικά (που σημαίνει βασικά διηπειρωτικά) όπλα και όχι το τακτικό είδος στο οποίο ποντάρει ο Πούτιν. Εν τω μεταξύ, η Κίνα εξοπλίζεται όσο πιο γρήγορα μπορεί.

Μόλις πριν από λίγο καιρό, υπήρξε άλλη μια αντήχηση της απάτης του Λαβρόφ του 1994. Τον Ιανουάριο, τα πέντε κράτη που αναγνωρίστηκαν στη NPT ως πυρηνικές δυνάμεις δήλωσαν από κοινού ότι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Στρατηγικά λάθη Ισραήλ και Δύσης με Τουρκία και Ισλάμ

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ

Γράφει ο ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ Κ. ΚΕΦΑΛΑΣ

Διδάκτωρ Φυσικής του Πανεπιστημίου του Manchester, UK, δ/ντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

 "Κατασκευάσαμε ατομικές βόμβες για να τις έχουμε στο μουσείο; Δεν χρειαζόμαστε πυραύλους και έναν τεράστιο στρατό, εάν δεν μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης" δήλωσε πρόσφατα ο Πακιστανός βουλευτής Μουλανά Τσιτραλί, ζητώντας αιφνιδιαστική πυραυλική επίθεση εναντίον του Ισραήλ με πυρηνικά όπλα.

  Ανάλογες απειλές είχαν εκτοξευτεί στο παρελθόν από Πακιστανούς αξιωματούχους εναντίον της Γαλλίας λόγω της τουρκογαλλικής και της πακιστανο-ινδικής διαμάχης και τη θέση της Γαλλίας υπέρ της Ελλάδος και της Ινδίας.  

Το Πακιστάν απέκτησε ατομικά όπλα τη δεκαετία του 1970, επειδή η πολιτική βούληση συναντήθηκε με τον ισλαμικό εθνικισμό τεσσάρων ιδιοφυών Πακιστανών πυρηνικών φυσικών (Abdus Salam, Abdul Kadir Khan, Ishrat Husein Usmani, S.A. Butt).

Ο συνδυασμός της επιστήμης, της πολιτικής βούλησης, καθώς και ο χρηματισμός των Γερμανών πολιτικών με ισλαμικό χρήμα και η βούληση μεγιστοποίησης του κέρδους των γερμανικών εταιριών επέτρεψαν την κατασκευή της πακιστανικής ατομικής βόμβας σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Η καθολική γερμανική εμπλοκή στην πώληση πυρηνικής τεχνολογίας στο Πακιστάν ανάγκασε Γερμανό βουλευτή να δηλώσει «ότι το σύνθημα της εξαγωγικής καμπάνιας της Γερμανίας στο Πακιστάν είναι “κανένας να μην ακούει τίποτα, κανένας να μη βλέπει τίποτα και κανένας να μην εμποδίζει τίποτα”».

Το 1989 το γερμανικό περιοδικό «Stern» παρουσίασε ότι από το 1980 περισσότερες από 70 γερμανικές εταιρίες συμμετείχαν στην κατασκευή της πακιστανικής ατομικής βόμβας, οι υπηρεσίες των οποίων υπερτιμολογήθηκαν χιλιάδες φορές πάνω από τις κανονικές.

Οι προσωπικές φιλικές επαφές του Khan και το άφθονο χρήμα έφεραν Ευρωπαίους φυσικούς και μηχανικούς στο Πακιστάν, όπως τον Ολλανδό Henk Slebos, τoν Βρετανό Peter Griffin, τον Ελβετό Friedrich Tinder και τον Γερμανό Gotthard Lerch.  

Οι πακιστανικές πρεσβείες στις δυτικές χώρες και στους διεθνείς οργανισμούς καθώς και 93 κρατικοί οργανισμοί συνέβαλαν στην επιτυχία της πακιστανικής προσπάθειας, η οποία έγινε γνωστή με το όνομα «το δίκτυο του Khan».

Η τελευταία μέσω του δικτύου Khan και τη βοήθεια του Πακιστάν, της Κίνας, της Ρωσίας και της Γερμανίας απέκτησε σημαντική πυρηνική τεχνογνωσία, ώστε σήμερα να μην αμφισβητείται από κανέναν ότι η απόκτηση πυρηνικών όπλων από την Τουρκία θα γίνει σε σύντομο χρονικό διάστημα. Άλλωστε, ο πρόεδρος Ερντογάν έχει προετοιμάσει τη διεθνή κοινή γνώμη για τις προθέσεις του, δηλώνοντας ότι «η Τουρκία έχει δικαίωμα να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, όπως έχουν πράξει ήδη άλλες χώρες και γι’ αυτό τον σκοπό θα διαθέσει όσα χρήματα απαιτηθούν σε εταιρίες και μεμονωμένα άτομα, ακόμα και στον διάβολο», επισημαίνοντας εμμέσως ότι η Τουρκία αντέγραψε την οργανωτική δομή του δικτύου Khan και, συνεπώς, κανένας δεν μπορεί να την εμποδίσει.

Αυτό που δεν αντιλαμβάνεται ουδείς στην Ελλάδα λόγω μειωμένου πολιτικού δείκτη ευφυΐας είναι ότι η απόκτηση πυρηνικών όπλων από την Τουρκία είναι προτεραιότητα της χώρας, η δε ταύτισή της με το Πακιστάν γίνεται λόγω της ανάγκης απόκτησης πυρηνικής τεχνογνωσίας.

Αυτή η ανάγκη έφερε τον πακιστανικό στόλο στο Αιγαίο, καθώς και τους Πακιστανούς εποίκους στην Ελλάδα. Η απόκτηση πυρηνικών όπλων από την Τουρκία με τη βοήθεια του Πακιστάν σε συνδυασμό με τη «φινλανδοποιημένη» Ελλάδα όχι μόνο θα αλλάξουν τη γεωστρατηγική δυναμική και θα διαταράξουν τις γεωπολιτικές ισορροπίες στη Μεσόγειο, στην Ασία και την Αφρική, αλλά κυρίως θα απειλήσουν την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ.  

Πράγματι, το Ισραήλ βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση όχι μόνο λόγω της ιστορικής, ιδεολογικής και πολιτιστικής διαφοροποίησής του με το Ισλάμ, αλλά κυρίως επειδή το τεχνολογικό χάσμα μεταξύ του ισλαμικού και του εβραϊκού κόσμου όλο και μικραίνει.  

Πλέον των λεκτικών δηλώσεων, όπως αυτή του Πακιστανού βουλευτή, που ζήτησε τη ρίψη πυρηνικών όπλων στο Ισραήλ, η απόκτηση πυραυλικής τεχνολογίας από τους Παλαιστίνιους, έστω και πρωτόγονης, όχι μόνο απέδειξε την ανάμειξη του Ιράν, του Πακιστάν και της Τουρκίας στη διαμάχη, αλλά ακόμα η τεχνολογική βελτίωση της επιθετικής ισχύος των Παλαιστινίων αιφνιδίασε τους Ισραηλινούς, αντιλαμβανόμενοι στην πράξη τη γεφύρωση του τεχνολογικού χάσματος μεταξύ του Ισλάμ και του κράτους του Ισραήλ.

Επιπροσθέτως, η απόκτηση πυρηνικών όπλων από την Τουρκία θα φέρει σε πολύ δύσκολη θέση και τη Γαλλία, επειδή η σύγκρουσή τους αφορά κυρίως τον έλεγχο της Αφρικής.

Όπως η Δύση, έτσι και το Ισραήλ διέπραξαν τεράστια στρατηγικά λάθη με την Τουρκία και το Ισλάμ, επειδή...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΤΟΥΡΚΙΑ: Στον «αέρα» το τουρκικό πυρηνικό εργοστάσιο στο Ακουγιού – Αποχώρησε ρωσική εταιρεία

 

Σε τριπλό χτύπημα εξελίσσεται η κατάσταση στην Τουρκία, αλλά στην Αθήνα κανείς δεν ξέρει κατά πόσο θα χρησιμοποιήσουν αυτές τις νέες εξελίξεις γιατί ακόμα αρκετοί μιλάνε για “διπλωματία των σεισμών” ενώ η χαρά του Κ.Μητσοτάκη “κόπηκε” καθώς σε απάντηση η Άγκυρα μόλις χθες το απόγευμα παρέτεινε τη παράνομη «ερευνητική» δραστηριότητα του τουρκικού πλοίου Οruc Reis και των συνοδευτικών του πλοίων Ataman και Cengiz Han επί της ελληνικής υφαλοκρηπίδας ως τις 14 Νοεμβρίου..

Έτσι μετά τον σεισμό μεγέθους 6,7 Ρίχτερ που συντάραξε τη Σμύρνη , στον οποίο τουλάχιστον 49 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, την νέα υποχώρηση της τουρκική λίρας (αν και αυτό δεν ξέρουμε κατά πόσο μπορεί να αρκεί καθώς ο Ερντογάν έχει δείξει ότι οι ενέσεις ρευστότητας από το Κατάρ και εσχάτως από το Αζερμπαϊτζάν καταφέρνει να συγκρατήσει τις εσωτερικές απώλειες)  ανακοινώθηκε ότι ρωσική εταιρία έχει αποχωρήσει από τα σχέδια να κτίσει τον πρώτο τουρκικό πυρηνικό σταθμό ενέργειας ως επακόλουθο των...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Νέες κούρσες εξοπλισμών, λιγότερες συμφωνίες

Της ΤΑΣΟΥΛΑΣ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ

Πάνε χρόνια τώρα που ο πυρηνικός εξοπλισμός έχει σταματήσει να περνά από το λεπτό κόσκινο του παγκόσμιου ελέγχου.

Δεν είναι μόνο η αποδέσμευση του Ιράν από την ετοιμόρροπη συμφωνία του 2015 (παύση της κατασκευής πυρηνικών όπλων από το Ιράν με αντάλλαγμα οικονομικές διευκολύνσεις και άρση οικονομικών κυρώσεων), από την οποία οι ΗΠΑ είχαν αποχωρήσει –με το πρόσχημα της παραβίασης των όρων της– επιβάλλοντας νέες κυρώσεις.

Εδώ και δύο δεκαετίες έχουν ξεθωριάσει οι πολυμερείς συμφωνίες για τον πυρηνικό αφοπλισμό, καθώς οι εννέα κάτοχοι πυρηνικών οπλοστασίων επενδύουν τεράστια ποσά στην αναβάθμισή τους. Δεν έχουν τέλος οι κομπασμοί Τραμπ, Πούτιν, Κιμ Γιονγκ Ουν περί υπεροπλίας, περί αόρατων βαλλιστικών πυραύλων με απεριόριστο βεληνεκές και ταυτόχρονα οι απειλές προς όσους επιχειρούν να αναπτύξουν τις ίδιες πηγές ολέθρου.  

Μέσα στο 2019, Τραμπ και Πούτιν, ο πρώτος τον Φεβρουάριο και ο δεύτερος τον Ιούνιο, ακύρωσαν την ιστορική συμφωνία Γκορμπατσόφ - Ρέιγκαν του 1987 για την εξάλειψη των κινητών χερσαίων βαλλιστικών πυραύλων μέσου βεληνεκούς (καταστράφηκαν 2.692 πύραυλοι εγκατεστημένοι σε ευρωπαϊκές χώρες και σοβιετικά εδάφη), ανοίγοντας πλέον παράθυρο για την επανεμφάνισή τους στη Γηραιά Ηπειρο.  

Το 2001 είχε ματαιωθεί και η κρίσιμη συμφωνία του 1972 για τον περιορισμό των αντιβαλλιστικών πυραύλων. 

Πλέον, η μόνη ισχύουσα συμφωνία ελέγχου των εξοπλισμών και της χρήσης των 14.000 ετοιμοπόλεμων πυρηνικών όπλων που κατέχουν τα κράτη (από περίπου 78.000 την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου), είναι η START· αν δεν ανανεωθεί, θα λήξει τον Φεβρουάριο του 2021. 

Από το 1959, που υπογράφηκε η πρώτη συνθήκη για τον πυρηνικό αφοπλισμό (αφορούσε την απαγόρευση των πυρηνικών δοκιμών στην Ανταρκτική), έχουν τεθεί σε ισχύ 14 συνθήκες για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων, την καταστροφή κεφαλών, τη μείωση στρατηγικών όπλων κ.ά.  

Η πλέον πρόσφατη (2017), εκείνη του ΟΗΕ για την Απαγόρευση των Πυρηνικών Οπλων, μένει στα χαρτιά, καθώς την μποϊκοτάρουν –λόγω Β. Κορέας και Μ. Ανατολής– όλες οι πυρηνικές δυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Πακιστάν, Ισραήλ, Γαλλία, Βρετανία, Βόρεια Κορέα), όπως και οι χώρες που διατηρούν νατοϊκά πυρηνικά όπλα στο έδαφός τους (Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία, Ιταλία και Τουρκία), στο πλαίσιο του δόγματος της πυρηνικής αποτροπής.

Η διεθνής αρχιτεκτονική του πυρηνικού αφοπλισμού σταδιακά καταρρέει.  

Η γνώση του κινδύνου (ένας περιορισμένος πυρηνικός πόλεμος θα είχε 2 δισ. θύματα, κλιματική αλλαγή και λιμό στο 1/4 της Γης)...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΟΠΛΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ: Νέες κινήσεις στην πυρηνική σκακιέρα

Γράφει ο  δρ Παντελής Οικονόμου 

Πρώην διεθνής πυρηνικός επιθεωρητής (ΙΑΕΑ).

Οι πρωτοβουλίες της Βόρειας Κορέας κατά τον απελθόντα Απρίλιο δημιουργούν διεθνώς ιδιαίτερο ενδιαφέρον, στο πλαίσιο της διαρκούσας πυρηνικής κρίσης που έχει επίκεντρο τη μικρή αυτή ασιατική χώρα.

Προ ημερών, ο Κιμ Γιονγκ Ουν επισκέφθηκε τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν στο Βλαδιβοστόκ σε μια προσπάθεια να βρει διέξοδο από την ασφυκτική πίεση των διεθνών κυρώσεων που έχει επιβάλει στη χώρα του το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με τη συγκατάθεση τόσο της Κίνας όσο και της Ρωσίας. Πρόκειται για δύο στρατηγικούς συμμάχους της Βόρειας Κορέας, τους οποίους θέλει σε κάθε περίπτωση να παραμείνουν ενεργοί στο παιχνίδι.

Προηγουμένως, με μια αιφνιδιαστική ανακοίνωση, ο Βορειοκορεάτης ηγέτης απομάκρυνε τον Κιμ Γιονγκ Τσολ, δεξί του χέρι στις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ, και ταυτόχρονα απαίτησε να απομακρυνθεί παρομοίως ο Μάικ Πομπέο από τις συνομιλίες.

Τα παραπάνω γεγονότα ήταν άμεση συνέχεια της δοκιμής από τη Β. Κορέα ενός τακτικού βαλλιστικού πυραύλου μικρού βεληνεκούς με «ιδιαίτερη μέθοδο κατευθυνόμενης πτήσης» και «ισχυρή γόμωση». Τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του πυραύλου υποκρύπτουν, κατά τους ειδικούς, την ύπαρξη ικανότητας αλλαγής και του βεληνεκούς του, δηλαδή τη μετατροπή του από τακτικό σε στρατηγικό όπλο διηπειρωτικού βεληνεκούς. Σημειωτέον ότι το αξιόλογο αυτό τεχνικό επίτευγμα χαρακτηρίζει τους τελευταίους ρωσικούς πυραύλους, η ανάπτυξη των οποίων, μεταξύ άλλων, υπήρξε αιτία για την πρόσφατη έξοδο των ΗΠΑ από τη διμερή αμερικανορωσική συμφωνία INF. Στη συνέχεια,  η Β. Κορέα επανήλθε με πολλαπλές βαλλιστικές δοκιμές μικρού βεληνεκούς.

Με τις παραπάνω πρωτοβουλίες του ο Κιμ Γιονγκ Ουν εκτιμάται ότι στέλνει πολλαπλά μηνύματα προς έναν αποδέκτη, τις ΗΠΑ. Εξακολουθεί να μην παραβιάζει τυπικά την περυσινή συμφωνία του με τον Ντόναλντ Τραμπ στη Σιγκαπούρη για μη διεξαγωγή πυρηνικών δοκιμών, ούτε τη δέσμευσή του για παύση των δοκιμών διηπειρωτικών πυραύλων·· δείχνει ότι επιζητεί ένα πυρηνικό deal, συγχρόνως όμως ότι είναι αποφασισμένος να αποχωρήσει από τη συμφωνία επίτευξής του· εκφράζει τη νευρικότητά του για την προσβολή που δέχθηκε με την προκλητική αποχώρηση του Αμερικανού προέδρου από τη συνάντησή τους στο Ανόι· και, τέλος, αναγνωρίζοντας την πίεση που δημιουργούν στον Ντόναλντ Τραμπ οι αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2020, δηλώνει εμμέσως την εμπιστοσύνη του αποκλειστικά στον σημερινό ένοικο του Λευκού Οίκου.

Το πυρηνικό μπαλάκι ξαναβρίσκεται έτσι στο αμερικανικό γήπεδο και η επόμενη κίνηση αναμένεται τώρα από τον πρόεδρο Τραμπ.

Με αυτόν τον τρόπο, αυξάνεται μεν η απειλή ότι μπορεί να «γίνει της Κορέας». Συγχρόνως όμως ενισχύεται το συνολικό αδιέξοδο και πολλαπλασιάζονται διεθνώς, αν και αθόρυβα, οι φωνές υπέρ της αποδοχής μιας επιπλέον de facto πυρηνικής δύναμης – δίπλα στην Ινδία, το Πακιστάν και ενδεχομένως το Ισραήλ.

Δυστυχώς, μετά 27 χρόνια έκνομης πυρηνικής συμπεριφοράς της Β. Κορέας, η διεθνής κοινότητα και πρωτίστως οι πέντε «νόμιμες» πυρηνικές δυνάμεις –και εγγυήτριες στον ΟΗΕ για την παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια– απέτυχαν οικτρά. 

Η πυρηνική απειλή...

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Oι πυρηνικές φιλοδοξίες της Αγκυρας

Toυ ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ

Πριν από περίπου δύο μήνες κάποιες μπουλντόζες και ορισμένα οχήματα εισήλθαν σε ένα εργοτάξιο που έχει οριοθετηθεί στη νότια Τουρκία. Εκεί, στο Ακούγιου, όταν ολοκληρωθούν όσες εργασίες πρέπει να γίνουν, θα δημιουργηθεί το πρώτο πυρηνικό εργοστάσιο σε τουρκικό έδαφος, με τέσσερις αντιδραστήρες δυναμικότητας περίπου 4.500 μεγαβάτ πυρηνικής ισχύος.


Το εργοστάσιο θα χτιστεί, θα ανήκει και θα λειτουργεί από τη ρωσική εταιρεία Rosatom, κάτι που σημαίνει ότι οι εγκαταστάσεις του Ακούγιου θα αποτελούν κυρίαρχο έδαφος της Μόσχας. 


Στη σειρά των τουρκικών σχεδιασμών ακολουθεί ένα δεύτερο πυρηνικό εργοστάσιο, στη Σινώπη, με ανάλογη δυναμικότητα, κατασκευασμένο από κονσόρτσιουμ ιαπωνικών εταιρειών. 


Εσχάτως, έχει ανακινηθεί και το ενδεχόμενο κατασκευής ενός τρίτου εργοστασίου στην Ιγκνιάντα, στα σύνορα της Τουρκίας με τη Βουλγαρία, περίπου 250 χλμ. από την Ελλάδα.


Ολα αυτά μοιάζουν αρκετά ανησυχητικά, από πλευράς αύξησης του κινδύνου ενός μελλοντικού πυρηνικού ατυχήματος στη Μεσόγειο και θα μπορούσαν να αποτελούν μέρος καμπάνιας περιβαλλοντικής οργάνωσης. Ωστόσο, ο πραγματικός κίνδυνος κρύβεται στις κρυφές πυρηνικές φιλοδοξίες της Αγκυρας. Η κυβέρνηση Ερντογάν είχε πολυετείς διαπραγματεύσεις προτού καταλήξει στην τελική υπογραφή των διακρατικών συμφωνιών με τη Μόσχα τον Μάιο του 2010 και το Τόκιο τον Μάιο του 2013. Οι σκληρές –από την πλευρά της Αγκυρας– διαπραγματεύσεις είχαν έναν βασικό στόχο, ο οποίος και τελικά επιτεύχθηκε: οι ράβδοι ακτινοβολημένου πυρηνικού καυσίμου (spent nuclear fuel) να παραμένουν στην Τουρκία. Οι συγκεκριμένες ράβδοι καυσίμου του αντιδραστήρα δεν αποτελούν απόβλητο αλλά υλικό στο οποίο μπορεί να βασιστεί, εφόσον υπάρχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις, η κατασκευή πυρηνικών όπλων μικρού και μεσαίου μεγέθους.


Στις ίδιες διακρατικές συμφωνίες φαίνεται ότι προβλέπεται πως οι εγκαταστάσεις Ακούγιου και Σινώπης μπορεί να αποκτήσουν δυνατότητες εμπλουτισμού (enrichment) και επανεπεξεργασίας (reprocessing) ουρανίου. Εφόσον υπάρχουν αυτές οι παράγραφοι στις συμφωνίες της Τουρκίας με τη Ρωσία και την Ιαπωνία, από την Αγκυρα λείπει –προς το παρόν– η αναγκαία πυρηνική ισχύς. Προκειμένου να κατορθώσει την επεξεργασία του εμπλουτισμού ουρανίου, η Τουρκία πρέπει να αποκτήσει δυνατότητα παραγωγής 15.000 μεγαβάτ πυρηνικής ενέργειας. Ειδικοί εκτιμούν ότι ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο ανακοινώθηκε ότι η Αγκυρα ενδιαφέρεται να κτίσει ένα τρίτο πυρηνικό εργοστάσιο στα τουρκοβουλγαρικά σύνορα.


Ο άγνωστος «Χ»


Εκείνο που λείπει από την εξίσωση της δημιουργίας πυρηνικών όπλων είναι...