Πιάσε ένα «Σημίτη»

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΤΕΝΑ

Τελικά τι ήταν ο Σημίτης; Ο εκσυγχρονιστής που μας έβαλε στο ευρώ, οργάνωσε τους Ολυμπιακούς, έκανε μεγάλα έργα και ταυτόχρονα προδόθηκε από λαμόγια υπουργούς του ή ό,τι χειρότερο πέρασε από τον τόπο, σύμφωνα με τους επικριτές του;

ΕΝΩ ΚΑΝΕΙΣ δεν έχει πει πως ο ίδιος είχε προσωπική σχέση με τη διαφθορά, είναι δεδομένο πως επί των ημερών του πρόσωπα που καλά τα γνώριζε έκαναν το «πάρτι του αιώνα». 

Ενώ η χώρα είχε ανάπτυξη στην οκταετία του, πολλοί την αρνούνται ως «καταναλωτική, μεγαλιθικών έργων και μη παραγωγική». 

Ενώ είχε κύρος στο εξωτερικό, ελάχιστοι του συγχωρούν τις υποχωρητικές του τάσεις με την Τουρκία. 

Τι μας νοιάζει ο Σημίτης τέτοιες μέρες, θα μου πείτε. Κι όμως, μια υπόγεια κουβέντα θέλει, με τη συναίνεση ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., ένα «Σημίτη» για να μας βγάλει από την κρίση. Με αστική κουλτούρα, επιτυχημένη προϋπηρεσία (εδώ κάνουμε σκόντο) και χωρίς αντιπάθειες στα μεγάλα κόμματα και την κοινωνία. Κάτι σε Sir Μαρκεζίνη αλλά στο πιο πολιτικό, κάτι σε Κωνσταντίνο Καραμανλή (θείο) αλλά στο πιο μοντέρνο, κάτι σε Αλέκο Παπαδόπουλο αλλά στο πιο ευρωπαϊκό.

ΚΑΤΙ ΜΑΓΙΚΟ, δηλαδή, κάτι που αν δεν υπάρχει θα το «εφεύρουν» γνωστοί μηχανισμοί προβολής, κάτι που παραπέμπει σε σωτήρα και όχι σε πολιτική. Κάτι «σαν Σημίτη» ή, όπως έλεγε μια παλιά διαφήμιση, «και σαμπουάν και μαλακτικό στην τιμή του ενός». Θα λουστούμε πάλι, δηλαδή…

Αστακό ή καρχαρία;

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΤΕΝΑ

1988. Μια ξένη εταιρία προτείνει στην ελληνική κυβέρνηση να φτιάξει ένα εργοστάσιο καύσης τοξικών αποβλήτων στον Αστακό. Είναι εποχή παράξενη καθώς το ΠΑΣΟΚ κλονίζεται από το σκάνδαλο Κοσκωτά.

ΦΗΜΕΣ ΟΜΩΣ λένε ότι η όλη υπόθεση είναι «φάντασμα», πως στο περίφημο εργοστάσιο θα γίνεται καύση τοξικών χωρίς τις απαραίτητες προδιαγραφές ασφαλείας ενώ μερικοί λένε πως υπάρχει σχέση με την ιταλική Μαφία, που τότε ακριβώς είχε ανοίξει δουλειές πάνω στη διαχείριση τοξικών αποβλήτων, προσφέροντας «φθηνή» εξαφάνισή τους, είτε με παράνομο θάψιμο είτε με βούλιαγμα στη Μεσόγειο. 

Η κυβέρνηση ζορίζεται, αλλά ένας κορυφαίος υπουργός επιμένει να γίνει η επένδυση, σηκώνει τηλέφωνα, απαιτεί, ενώ οι αντιπρόσωποι της εταιρίας κόβουν βόλτες στα γραφεία των συναρμόδιων υπουργών και ρωτάνε στα ίσια: «Τι χρειάζεστε για να υπογράψετε;». 

Τελικά το εργοστάσιο δεν γίνεται ποτέ, η αντίδραση των κατοίκων της Αιτωλοακαρνανίας είναι μαζική και πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ αρνούνται να συναινέσουν. Παλιές ιστορίες, θα μου πείτε.

ΑΛΛΑ Ο ΤΟΤΕ «μαέστρος» ακόμη υπάρχει, όχι βέβαια πια υπουργός, αλλά πλέον ένας χαλαρός σπιτόγατος. Εντάξει, τελευταία έχει ταλαιπωρηθεί από τη δημοσιότητα, αλλά ξέρει καλά πως όλα θα περάσουν. Άλλωστε από τον Αστακό του ‘88 μέχρι το σήμερα έχει ο ίδιος κρατημένους στα υπόγεια πολλούς καρχαρίες να αμολήσει αν χρειαστεί…

Ο πωλών τοις μετρητοίς

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΤΕΝΑ

Το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων που ανακοίνωσε η κυβέρνηση μοιάζει υπερβολικά με νταλίκα, από εκείνες τις παρκαρισμένες στην εθνική, γεμάτες πορτοκάλια ή καρπούζια (ανάλογα την εποχή) και πινακίδες «0,30 ευρώ το κιλό».

ΕΚΕΙ, ο αραχτός μανάβης περιμένει την πελατεία που τρέχει στον αυτοκινητόδρομο να δει την τιμή, αστραπιαία να εκτιμήσει την ευκαιρία, να φρενάρει (κι ας έρχονται από πίσω κουτρουβάλα χιλιάδες εκδρομείς) και να παρκάρει ψωνίζοντας φρούτα «εθνικής». 

Ακριβώς έτσι και ο δικός μας υπουργός Οικονομικών: Σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία που τρέχει με χίλια, που όλοι έχουν μυριστεί το πτώμα με τη γαλανόλευκη, παρκάρει την πραμάτεια και ελπίζει ότι πολλοί θα σταματήσουν. Δηλώνει μάλιστα ότι «50 δισ. θα βγάλω μέχρι το 2015», παραβιάζοντας κάθε κανόνα λογικής και εμπορίου. 

Κατ’ αρχάς, το πόσα θα βγάλει θα το δείξει ο ανταγωνισμός (που είναι τεράστιος), αλλά και οι τιμές που θα ορίσει. Δεύτερον, το πότε ακριβώς θα πουλήσει το ορίζουν η κυκλοφορία (επενδύσεων), η ανάγκη για «φρούτο» (τύπου ΔΕΗ) και η όρεξη των πελατών για το «αγγούρι» (ελληνικής οργάνωσης και απόδοσης) που διαθέτει.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Στην παλιά εκείνη εικόνα στα καφενεία, ο «πωλών τοις μετρητοίς» ήταν ο πλούσιος και ο «πωλών επί πιστώσει» ήταν ο φτωχός, αλλά και στις δύο περιπτώσεις ήταν σίγουρο πως είχε γίνει πώληση. Σήμερα η εικόνα θα είχε άλλη λεζάντα: «Αυτός που πούλησε» και «Αυτός που μας πούλησε αλλά κανείς δεν αγόρασε», από την άλλη…

Η σιωπή των φτωχών…

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΤΕΝΑ

Στην Ελλάδα του ’70 το «φτωχός» πέρα από μια ρομαντική αύρα Καζαντζίδη είχε και τον χαρακτήρα κατάρας. Βαριάς κι ασήκωτης που στόλιζε τον «φτωχό» που δεν είχε πετύχει να γίνει «μικροαστός», δηλαδή σε απλά ελληνικά φτωχός αλλά με το δικό του σπίτι.

ΣΗΜΕΡΑ ΟΜΩΣ το «φτωχός» επανέρχεται με νέα ερμηνεία: Είναι αυτός που έχει δουλειά και σπίτι, αλλά και τα δύο δανεικά. Το σπίτι το χρωστά στην τράπεζα, τη δουλειά στην τύχη που δεν τον έχουν ακόμη απολύσει ή δεν έχει κλείσει το μαγαζάκι του. 

Οι νέοι φτωχοί είναι πλέον οι παλαιοί μικροαστοί: Συντηρητικοί, πιστεύουν ακόμη πως «το γιαπί κάνει τον άντρα», αλλά και ότι τα παιδιά τους θα έχουν αν όχι καλύτερη μοίρα, τουλάχιστον καλύτερη εκκίνηση. Τα παιδιά τους τώρα, καλομαθημένα και καλοταϊσμένα, με φτωχή γλώσσα αλλά πλούσια όνειρα, ακροβατούν στην άκρη της πειρατικής σανίδας ενώ από κάτω περιμένουν οι καρχαρίες τετράωρης απασχόλησης. 

Τελικά στην Ελλάδα γιατί όλοι οι παραπάνω δεν έχουν ακόμη αντιδράσει; Ισως γιατί το μίγμα συντηρητισμού και ελπίδας που πεθαίνει τελευταία είναι αργής ανάφλεξης; Ισως γιατί περιμένουν να κηδέψουν την πολιτική ηγεσία πριν την αλλάξουν; Ισως γιατί η αντίδρασή τους εξαρτάται όχι από τη φτώχεια αλλά από τη συναισθηματική τους αντοχή;

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ σίγουρος. Αλλά η σιωπή των «φτωχών» είναι όπως και η εποχή. Δανεική, με μεγάλο τόκο και απαιτητή λίαν συντόμως…

Αν ήμουν τίμιος

Του ΧΡΗΣΤΟΥ Γ. ΚΤΕΝΑ

Τις ημέρες αυτές της εθνικής μας ενοχής (ζούμε όλοι μέσα στη σιωπή των όσων έχουμε πράξει ή ανεχθεί ή εκλέξει), το ερώτημα πρέπει να γίνει: Αν είχαμε περιορίσει τη διαφθορά, αν ήταν η χώρα μας περισσότερο Ελβετία και λιγότερο Ουγκάντα, τι ακριβώς θα είχαμε κερδίσει;

Η ΕΠΙΠΤΩΣΗ της διαφθοράς στα δημόσια οικονομικά δεν είναι κάτι άγνωστο και έχει μελετηθεί διεξοδικά με τραγικά (για εμάς) συμπεράσματα. Η διαφθορά μπορεί να μειώνει το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) από 0,3 έως 1,8% το χρόνο. Μπορεί να μειώνει τα έσοδα του κράτους έως και 4,5% του ΑΕΠ, μπορεί να αυξάνει τις στρατιωτικές δαπάνες κατά 0,32% του ΑΕΠ (να γιατί οι αμυντικές δαπάνες είναι οργιώδεις...), μπορεί να αυξάνει ακόμη και την παιδική θνησιμότητα! Αν πολλαπλασιάσουμε αυτά τα νούμερα με τα 37 χρόνια της μεταπολίτευσης (για να μην πάμε και πιο πίσω), το αποτέλεσμα είναι εξωφρενικό.

ΑΝ ΕΙΧΑΜΕ έστω τη μισή διαφθορά (η πλήρης εξαφάνιση είναι φυσικά παραμύθι για μικρά παιδιά), τότε η Ελλάδα θα ήταν χώρα και όχι αυτό το αρχαιολάγνο κέλυφος μικροψυχίας.  

«Να έχεις κούτελο», μας έλεγαν παλιά, αλλά υπέθεταν ότι υπάρχει κεφάλι και σώμα από κάτω…

Να ’τανε το ’21

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΤΕΝΑ

Οταν ένα κράτος παίρνει δάνεια κι άλλα δάνεια και μετά δάνεια για να πληρώσει τα πρώτα δάνεια, πότε χάνει το δικαίωμα να μιλά για εθνική κυριαρχία;

ΑΝ ΠΑΡΟΥΜΕ τη χώρα μας ως μέτρο, το δημόσιο χρέος στο 115% του ΑΕΠ (στοιχεία 2009) που μας οδήγησε στο Μνημόνιο είναι από ό,τι φαίνεται το όριο. Με την ίδια λογική όμως, οι χώρες με χαμηλό δημόσιο χρέος πρέπει να είναι και οι πιο δυναμικές σε ό,τι αφορά την εθνική τους κυριαρχία. Δηλαδή… η Εσθονία (χρέος 7,2%), η Βουλγαρία (14,8%) και η Ρουμανία (23,7%)! Αν ψάξουμε κι άλλους δείκτες θα πέσουμε και πάλι στα ίδια λογικά παράδοξα. Και τελικά θα καταλήξουμε στο προφανές: Οτι η εθνική κυριαρχία δεν είναι μετρήσιμη μόνο με οικονομικούς δείκτες, αλλά από ένα σύνολο παραγόντων ισχύος: οικονομία, συμμαχίες, καινοτομία, παραγωγικότητα, παιδεία, κοινωνική συνοχή, υποδομές, επενδύσεις, σταθερότητα.  Με πιο απλά λόγια, ένα πακέτο που να εμπνέει εμπιστοσύνη συνολικά και όχι κομμάτι κομμάτι.  

Και εδώ είναι που αποτύχαμε πιο οικτρά από κάθε άλλο δείκτη. Οταν αφήσαμε η εικόνα της χώρας μας να είναι τόσο αποσπασματική: Μια κουρελιάρα χλαμύδα, ένα χέρι επαίτη, ένα πόδι κουτσό, μια γλώσσα υπηρέτη.

ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ως «Ελληνες» και όχι ως «Ελλάδα», δηλαδή μια επιστροφή στα παλιότερά μας, τότε που είμαστε ακόμη «Ρωμιοί» και «Γραικοί». Πριν δηλαδή το ’21, τότε που πετύχαμε από πολλοί να γίνουμε ξανά ένα…

Κουφοί και τυφλοί

Του XΡΗΣΤΟΥ ΚΤΕΝΑ

Το Μνημόνιο κουφαίνει. Και τυφλώνει. Αν κάθε μέρα μετράς τι έχει η τσέπη σου, αν μετράς το πώς και αν θα πας στη δουλειά σου (χωρίς μέσα μεταφοράς), αν μετράς τον πυρετό για να δεις αν αξίζει να αναζητήσεις γιατρό, για να σου γράψει χάπια που δεν θα βρεις φαρμακείο να τα πάρεις, αν εκεί που φτάνεις (στη δουλειά, στο σπίτι) σε μετράνε με μισό μάτι γιατί είσαι πλέον περιττός, τότε γιατί να μην κλείσεις τα μάτια; Γιατί να μη βουλώσεις τα αφτιά, γιατί να μη ζητήσεις να σε ξεχάσουν μήπως και γλιτώσεις;

ΣΚΥΦΤΟΙ λοιπόν και γύρω μας περνάνε: Μια πλήρη αναδόμηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης με μόνη υπόσχεση για μας μια αδιέξοδη λιτότητα. Μια αλλαγή του χάρτη της Μέσης Ανατολής, μια ισχυροποίηση της Τουρκίας, μια «τακτοποίηση» του αλβανικού ζητήματος σε Κόσοβο και Σκόπια. Μια κατάργηση του οκταώρου, της βιώσιμης σύνταξης, των εργασιακών δικαιωμάτων, της έστω ψευδαίσθησης ότι κάτι μπορεί να μείνει αλώβητο.  

Σκυφτοί, τυφλοί, κουφοί και άλαλοι. Σακατεμένοι δηλαδή, όπως τα αγάλματά μας, βουβά κι αυτά, ακίνητα και με κομμένα μέλη.

«ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Αρχαίοι Ελληνες θα ξαναγίνουμε», θα μου πεις, «επιτέλους» απαντώ, «μόνο δείξτε μου τους Πέρσες που αυτή τη φορά μάς νίκησαν και εξηγήστε μου γιατί μιλούν με τόση ευχέρεια τη γλώσσα του Ευριπίδη».

Ουμ Καλσούμ και Ατακάντ

Γράφει ο XΡΗΣΤΟΣ ΚΤΕΝΑΣ

Η Ουμ Καλσούμ μέχρι το θάνατό της το 1975 (την κηδεία της παρακολούθησαν 4 εκατομμύρια άνθρωποι) ήταν όχι μόνο η πιο διάσημη τραγουδίστρια της Αιγύπτου αλλά και το αηδόνι της αραβικής ψυχής.  Κάθε μήνα από το ραδιόφωνο του Καΐρου έδινε ένα ρεσιτάλ με αποτέλεσμα να αδειάζουν οι δρόμοι από τη Βαγδάτη μέχρι την Καζαμπλάνκα, ενώ η ίδια είχε γίνει το σύμβολο του αραβικού εθνικισμού, καθώς τα τραγούδια της μιλούσαν για το βαθύ πόνο της αληθινής αγάπης, αλλά ο απλός λαός τα ερμήνευε και ως αγάπη για την πατρίδα και την ελευθερία. 

Το Ατακάντ είναι αντιυπερτασικό φάρμακο. Ενα από τα πολλά παρόμοια που κυκλοφορούν ή πιο σωστά δεν κυκλοφορούν, καθώς τις τελευταίες εβδομάδες παρατηρείται έλλειψη στα ελληνικά φαρμακεία (όσα από αυτά είναι ανοιχτά μέσα στις απεργίες του κλάδου).

ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ η Ουμ Καλσούμ με το Ατακάντ;  

Η μια έδωσε φτερά στην αραβική καρδιά, αυτή που τώρα πάλλεται ξανά, μετά το αντιαποικιοκρατικό ξέσπασμα του ‘50, ή ακόμη παλαιότερα από τις επαναστάσεις του 1916 και του 1936.  

Το Ατακάντ και τα παρόμοιά του δίνουν ελπίδα στις ταλαιπωρημένες καρδιές των Δυτικών αγχωτικών, που εδώ και 3 χρόνια περίπου ζουν στη μεγαλύτερη οικονομική κρίση των τελευταίων 50 χρόνων.  

Και εδώ είναι η μεγάλη διαφορά. 

Στο δυτικό κόσμο η υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, η υποταγή σε μνημόνια και η καταφυγή σε νέα δάνεια με όρους Τουρκοκρατίας αντιμετωπίζεται με άγχος, με θλίψη και με φάρμακα. Αντίθετα, στον αραβικό κόσμο οι δυτικότροπες χούντες τύπου Μουμπάρακ αντιμετωπίζονται με πέτρες, διαδηλώσεις και βέβαια με τραγούδι από τη συγχωρεμένη την Ουμ. 

Συμπέρασμα πικρό: Αυτοί τραγουδούν και ξεπετάνε την καταπίεση χρόνων, εμείς καταπίνουμε τα χάπια (αν τα βρούμε) και ελπίζουμε ότι η μπόρα με ένα μαγικό τρόπο θα περάσει. 

Τελικά όλα είναι επιλογή τού γιατί ανοίγεις το στόμα σου...

ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ

Ακούστε το αηδόνι. Αξίζει...

Φέρτε μου έναν Κινέζο

Γράφει ο XΡΗΣΤΟΣ ΚΤΕΝΑΣ

Σε ισόβια καταδικάστηκε φορτηγατζής στην Κίνα γιατί επί 8 χρόνια δεν πλήρωνε διόδια! 

Αρχίζω λοιπόν και κάνω ντόπια καταμέτρηση: 

Πολιτικός με πάνω από 20 χρόνια υπουργική θητεία έχει πλέον περιουσία περίπου στο 10πλάσιο του συνόλου των αποζημιώσεών του. Να παραπεμφθεί για κατάχρηση, για απιστία, για εσχάτη προδοσία ή απλά για ανοησία καθώς τώρα του τα τρώει μια πιτσιρίκα; 

Εφοριακός, επαρχιωτόπουλο, διευθυντής μεγάλης ΔΟΥ, έχει γράψει στα τέκνα του από μια πολυκατοικία στο καθένα. Να τον ελέγξουμε ή να μη γίνει θέμα; 

Γιατρός με θέση διευθυντή σε κρατικό νοσοκομείο και με παράνομο ιατρείο (που το ξέρει η μισή Αθήνα) έχει καταθέσεις 15 εκατομμύρια ευρώ. Να μπει στο κελί 33 ή στο 37 που είναι και πιο δροσερό το καλοκαίρι; 

Απλό και λαϊκό παλικάρι έχει εδώ και χρόνια στήσει μια εταιρία και παίρνει επιδοτήσεις από την Ε.Ε. για ερευνητικά προγράμματα «μαϊμού». Στο Δ.Σ. της εταιρίας καθηγητής πανεπιστημίου για «μπροστάντζα» ο οποίος τροφοδοτεί την εταιρία με φοιτητές που δήθεν δουλεύουν για τα προγράμματα. Να τους δώσουμε συγχωροχάρτι γιατί τόσα χρόνια μας έκαναν να πιστεύουμε ότι η χώρα έχει κι επιστήμονες ή απλά να τους πετάξουμε στον Θερμαϊκό, Γενάρη μήνα, ντυμένους Ολυμπιακούς να μην μπορούν να βγούνε κι έξω;

ΒΑΛΤΕ στα παραπάνω ό,τι δικά σας παραδείγματα έχετε, βάλτε και τον εαυτό σας (και όλους μας) και θέστε το ερώτημα που ο Γιωργάκης πρωθυπουργός δεν έχει ακόμη απαντήσει και στις τρεις γλώσσες που μιλάει: Υπάρχει ή δεν υπάρχει νόμιμος τρόπος να τιμωρήσεις τη διαφθορά στη χώρα μας; Χωρίς να γίνουμε Γκλέτσοι, χωρίς να γίνουμε Πάγκαλοι, χωρίς να γίνουμε Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, χωρίς να αλλάξουμε το Σύνταγμα καίγοντας την Αθήνα. 

Αν η απάντηση είναι όχι, τότε χαρά στον Γκλέτσο, τιμή στον Πάγκαλο, κοψίδια στη Βουλή και γιούργια στα Εξάρχεια, που ’χει τα καλύτερα παιδιά, τα πιο φορμαρισμένα...

Χωρίς φραγμό

Γραφει ο XΡΗΣΤΟΣ ΚΤΕΝΑΣ

Φράχτης στον Εβρο για τους λαθρομετανάστες. Εχει λογική.  

Σε μια χώρα όπου οι κατάδικοι δραπετεύουν από τις φυλακές με ελικόπτερα.  

Σε μια χώρα όπου ο Χριστοφοράκος και ο Γιουνγκ και ο Καραβέλας απλά παίρνουν το πρώτο αεροπλάνο.

ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ όπου οι πισίνες «δραπετεύουν» από τις φορολογικές δηλώσεις, το ίδιο και οι Καγιέν, οι μαύρες δουλειές, οι μίζες και τα δωράκια.  

Σε μια χώρα όπου όποιος θέλει βάζει φράχτη στην παραλία κάτω από το εξοχικό του, κολωνάκι και ζαρντινιέρα για να μην παρκάρουν έξω από το μαγαζί και το σπίτι του. Περιφράζουμε τους κήπους στις παράνομες βίλες, ξηλώνουμε τις περιφράξεις στα δημόσια κτήματα για να τα καταπατήσουμε, παίζουμε συνέχεια με κάγκελα, με σύρματα, με στύλους και με πόρτες.  

Μια χώρα στο μπες και στο βγες, μια πόρτα περιστρεφόμενη, όπου κάθε στιγμή αποτιμάται αν είσαι «μέσα» στα πράγματα (μέσα από το φράχτη δηλαδή) ή είσαι «out». In και out, μπαράκια, ξενυχτάδικα, σκυλούδες τηλεοπτικές, κοπρίτες εκλεγμένοι, γκάλοπ, δημοτικότητες, απήχηση και πρόθεση για ψήφο. Φράχτες που κάποιος πρέπει να ανοίξει, ή έστω να πηδήξει για να γευτεί την ευτυχία.

ΦΡΑΖΩ το στόμα μου, φράζω τα μάτια μου, στρέφω την πλάτη κι ανοίγω ένα παράθυρο στα μέσα μου, τα σώψυχά μου. Ας μπει όποιος θέλει, απλά να μπει χωρίς φραγμό, απλά να μη ζητήσει ψήφο, να μην μου πει ξανά ψέματα, να μην κουρσέψει πάλι τα όνειρά μου...

Εξωγήινοι Ελληνες

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΤΕΝΑ

Η ΝΑSA ανακάλυψε βακτήριο που -άκουσον άκουσον- χρησιμοποιεί ως δομικό στοιχείο του DNA του το τοξικό αρσενικό αντί για φώσφορο. Αρα, η ζωή μπορεί να υπάρξει και σε φοβερά διαφορετικές συνθήκες και να πάρει τελείως διαφορετικές μορφές από τη δική μας.

ΣΙΓΑ ΤΑ ΑΒΓΑ! Στην Ελλάδα αυτή η ανακάλυψη έχει γίνει εδώ και αιώνες και παραθέτω τα στοιχεία: 

Κατ’ αρχάς, έχουμε κάνει το σκατό μας παξιμάδι… Επίσης έχουμε κάνει τους δεξιούς αριστερούς, τους πασόκους νεοφιλελεύθερους και τους κομμουνιστές Λιάνα Κανέλλη.Στην ίδια διαδρομή ο συγχωρεμένος ο Αντρέας έβγαλε το ζιβάγκο, έβαλε γραβάτα και μετά άλλαξε και βέρα, η οικογένεια Μητσοτάκη έχει αποδείξει ότι μπορεί να ζει σε κάθε εποχή, πλανήτη, περίοδο και πολίτευμα (και με μπόλικο αρσενικό για τους άλλους), ενώ ο Κώστας Καραμανλής επιβεβαίωσε το θεώρημα ότι ακίνητος τρέχεις καλύτερα. 

Κάναμε τη δραχμή ευρώ και το ευρώ… ταραμοσαλάτα, μετουσιώσαμε τη χώρα σε… τσιχλόφουσκα (εμείς φουσκώναμε, άλλοι μασάγανε), ενώ ο διάσημος αλχημιστής Αλ-Σημίτι (και οι επίγονοί του όλων των παρατάξεων) έβγαλαν κουνέλια από καπέλα, ομόλογα από τρύπες, στατιστικές από την κοιλιά και έκαναν το μεγάλο άλμα από τα ψηλά στα χαμηλά χωρίς να ανοίξει μύτη, παρά μόνο η λογική το κεφάλι της.

ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ τα συμβάντα και φυσικά το καλύτερο, την αφαίρεση από την Ελλάδα της δημιουργικότητάς της και την αντικατάστασή της από το δηλητηριώδες νεοπλουτώνιο, νομίζω ότι εκτός από χρεοκοπημένοι άνετα μπορούμε να χαρακτηριστούμε και αυθεντικοί εξωγήινοι.

Καλλικράτην ή Βαραββάν;

Του ΧΡΗΣΤΟΥ Γ.ΚΤΕΝΑ

Η μοίρα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην Ελλάδα περνά πάντα ανάμεσα από δύο παλούκια. Το ένα είναι ο… βλαχοδήμαρχος και το άλλο ο πολιτικάντης. 

Οι δύο αυτοί πυλώνες στηρίζουν αλλά και στηρίζονται από μια τεράστια γέφυρα μεταξύ τους, που ανοίγει κάθε 4 χρόνια για μια μέρα και λέγεται «εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση». 

Τη μέρα αυτή ένα τεράστιο πλήθος μαζεύεται από τη μια μεριά (του πολιτικάντη) και τρέχει με τη γλώσσα έξω προς το βλαχοδήμαρχο. Στην διαδρομή παίζουν ντουντούκες και νταούλια, Αλβανοί μοιράζουν προεκλογικά φυλλάδια, αιωρούμενες μασέλες χαμογελούν στον αέρα και σκορπάνε «θα», ενώ στα διαζώματα υπάλληλοι των δήμων κάνουν ότι δουλεύουν, για να δείξουν έργο. Το πλήθος αναγκάζεται να πηδήξει φρέσκες λακκούβες (κι άλλα έργα υποδομής), υποχρεώνεται να σταματήσει για προεκλογικές ομιλίες, χειροκροτά ασθμαίνοντας και συνεχίζει την πηλάλα.

ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ, καθώς οι τελευταίοι δρομείς τερματίζουν, βγαίνουν τα exit polls και δίνουν σχήμα και χρώμα στην πηλάλα. Ο νέος βλαχοδήμαρχος θα έχει μουστάκι, θα προέρχεται από το Χ κόμμα, θα λέγεται Τάκης και θα έχει «πλάνο και όραμα». Την επομένη, αρνιά και μοσχάρια θα σφαχτούν, οι ηγέτες θα δηλώσουν ότι νίκησαν ή ότι πήραν το μήνυμα ή ότι θα κάνουν εθνικές εκλογές, γιατί νιώθουν ότι άδειασε η μπανιέρα τους και πλέον δεν επιπλέει το αγαπημένο τους παπάκι. 

Πολλές φορές η διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται ακόμη μια ημέρα και κάπου εκεί τελειώνει η τελετή και σαν τσακωμένο ζευγαράκι όλοι δίνουμε ραντεβού σε 4 χρόνια: τότε που το απατημένο πλήθος θα είναι έτοιμο να συγχωρήσει και πάλι τον μπερμπάντη πολιτικάντη. 

Το μόνο πρόβλημα; Κάθε φορά στο ραντεβού ολοένα και λιγότεροι δρομείς εμφανίζονται, ολοένα και πιο βαριεστημένα κινούνται, ενώ όλο και περισσότεροι σταματάνε στη μέση του δρόμου, στα Βλάχικα της Βάρης, στις ταβέρνες της Λαμίας ή στα τσιπουράδικα του Βόλου. 

«Καλλικράτην ή Βαραββάν;», ρωτούν πλέον οι Πόντιοι Πιλάτοι, αλλά όταν η πλατεία αδειάσει, είτε Καλλικράτην είτε Βαραββάν διαλέξεις, κανείς δεν θα παραστεί στη σταύρωση!

Το κουτί με τις ενέσεις

Του ΣΠΥΡΟΥ ΚΤΕΝΑ

Ενα μικρό κουτί με 4 ενέσεις. Μια ορμόνη για να ανέβουν τα λευκά αιμοσφαίρια. Στη χημειοθεραπεία όταν το σώμα καταρρέει. Το χρειάζομαι. Για κάποιον που λατρεύω. Και η διαδρομή ξεκινά.

ΣΤΟ «ΛΑΪΚΟ» ο γιατρός το γράφει, ένα χαρτί με τη συντομογραφία του τρόμου να περιγράφει όσα εγώ ζω κάθε μέρα. Σφραγίδα γιατρού, κλινικής, νοσοκομείου. Μετά ξεκινώ για το ΙΚΑ, κάπου στα βόρεια προάστια. Αναμονή έξω από μια πόρτα. Ο παθολόγος το γράφει, μια ακόμη συνταγή, μια ακόμη σφραγίδα, «ξέρεις πού θα το βρεις;» ρωτάει. Σε άλλον όροφο, να σφραγίσει τη σφραγισμένη συνταγή ο ελεγκτής και δρόμο. Κάνιγγος, 3ο Νοσοκομείο του ΙΚΑ, στο φαρμακείο στον ημιώροφο, μόνο εδώ υπάρχει. Μαζί η συνταγή του νοσοκομείου, η συνταγή του ΙΚΑ και μια γενική αίματος, να φαίνεται με μαύρα γράμματα η ανάγκη. Εγώ με ένα σακίδιο στον ώμο, μια παγοκύστη για να κρατηθεί το φαρμάκι ζωντανό μέχρι να βρει και πάλι ένα ψυγείο. Κοιτώ το κουτί: ευρώ 1.523. Συμμετοχή αρρώστου: 0, τα κατάφερα και πάλι. Σπίτι, μικροβιολόγος, «Λαϊκό», ΙΚΑ, Κάνιγγος, σπίτι, δουλειά, 100 χιλιόμετρα, 14 ώρες σερί, επιστρέφω.

ΑΝΟΙΓΩ την τηλεόραση, φορτηγατζήδες, η Μενεγάκη ξεκίνησε τη σεζόν, το «Next Top Model» επιστρέφει, ο Λαζόπουλος αδυνάτισε, μια μπάλα κάποιοι παίζουν. Σφίγγω τα χέρια, σφίγγω τα χείλια, ακίνητος να μη με δει. Και μουγγρίζω άηχα, αλυχτώ στα σώτερα μου, τα αίματα καταπίνω από τη γλώσσα. Ελλάδα.

Κάνε τούμπα βρε!

Του ΣΠΥΡΟΥ ΚΤΕΝΑ

ΜΑΪΟΣ: Το υπουργείο Οικονομικών δίνει στη δημοσιότητα λίστες φοροφυγάδων γιατρών σε μια μοντέρνα εκδοχή διαπόμπευσης αλλά και λιντσαρίσματος για κερασάκι στο τέλος. Πολλοί από τους διαπομπευμένους τα αξίζουν όλα τα παραπάνω και το κερασάκι επίσης.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ: Το ίδιο υπουργείο μάς ενημερώνει για την εκβιαστική περαίωση μιας δεκαετίας φορολογικών χρήσεων με λίγες εκατοντάδες ευρώ. Μια μεγαλειώδης τούμπα καταλήγει σε μια παχιά πατσαβούρα που σβήνει κάθε φοροδιαφυγή, κλοπή και ευτελισμό του κράτους την τελευταία δεκαετία. Πλέον το κερασάκι του φοροφυγά διακοσμεί το κοκτέιλ του καθώς το ρουφά αργά πλάι στην αδήλωτη πισίνα του (την καμουφλαρισμένη για να μην την πιάσουν οι δορυφόροι του ΣΔΟΕ…).  

Οσο για τους τίμιους που δεν έχουν λόγο να κάνουν περαίωση, αυτοί θα δεχθούν έλεγχο, δηλαδή οι εφοριακοί θα χάσουν χρόνο να ελέγχουν τους τίμιους και όχι τους παράνομους! 

Επιτρέπεται σε μια κυβέρνηση να κάνει τούμπες αν η κρίση εντείνεται; Φυσικά αλλά με μια μικρή εξαίρεση. Αν η τούμπα καταλήγει να υποθάλπει την κρίση (δεν νομίζει κανείς ότι του χρόνου οι αμνηστευθέντες φοροφυγάδες θα δηλώσουν τα πραγματικά εισοδήματά τους), τότε δεν είναι τούμπα. Είναι σπαγγάτο από εκείνα τα ζόρικα που ανοίγεις τα πόδια και μένεις στο έδαφος παγωμένος, ανίκανος να ξανασηκωθείς.  

Αν το γυμναστικό πρόγραμμα έχει τελειώσει, ανοίγεις τα χέρια και περιμένεις το χειροκρότημα. Αν όμως είσαι απλά στην αρχή, μάλλον την πάτησες και μαζί σου μια ολόκληρη χώρα, που περιφέρεται εδώ και καιρό με σκισμένο κολάν και χωρίς προπονητή.

Οι ήρωες και τα… σαπάκια

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει ο ΧΡΗΣΤΟΣ Γ. ΚΤΕΝΑΣ 

Το «Απάτσι» που έπεσε χθες σκοτώνοντας τους δύο χειριστές του δεν ήταν… σαπάκι. Ελπίζω. Ούτε εκείνο που είχε πέσει το 2008. Νομίζω. Ούτε το C130 που είχε «σκάσει» στην Οθρυ με 64 νεκρούς. 

ΜΕΤΡΩ. 150 νεκροί στην Πολεμική Αεροπορία τα τελευταία 20 χρόνια. Θυμάμαι. Πυροσβεστικά σε τελευταίες πτήσεις, μαχητικά σε αερομαχίες εικονικές, ελικόπτερα νύχτα και μέρα. Σαπάκια. 

Πολλά από αυτά δεκαετιών, μεγαλύτερα από μένα. Σαραντάρισα. Πονούν τα γόνατά μου, η μέση μου, κοιμάμαι και κόβεται η ανάσα μου. Κάθομαι. Σε μια καρέκλα, καρεκλοκένταυρος. 

Πετούν. Αυτοί πάνε ψηλά, γρήγορα, χωρίς ανάσα ή με την ανάσα βαριά όταν τραβούν τα G, όταν τα όργανα γυρνούν τρελά, όταν ο ουρανός είναι θάλασσα και το ανάποδο. Ζηλεύω. Την τρέλα τους, τη στοιχειωμένη μέρα που δεν γυρίζουν πίσω. 

Ανώνυμοι. Δεν τους θυμάται κανείς, τους δίνουμε χαϊδευτικά, τα «παλικάρια», τα «παιδιά». Οι ίδιοι λένε «απλώς, κάνω τη δουλειά μου». Κρύβονται. Αυτές τις στιγμές δεν τους παίρνεις κουβέντα. Σειρά. Το μόνο που ίσως ακούσεις: «Από τη Σειρά μου έχουν ήδη φύγει 5». Σύνταξη. Στα 35 κανονικά, συν 5 πλασματικά. Ξέρω. Και άχρηστους στρατιωτικούς και κουρασμένους σαν κι εμένα, κι αδιάφορους και κόλακες και κολασμένους. Αδιαφορώ. 

ΜΙΛΩ για εκείνους που πετούν, ψηλά ή χαμηλά, σε άρματα, σε νύχτες έναστρες, σε θάλασσες γεμάτες. Αναζητώ. Το λόγο που πεθαίνουν υπερασπιζόμενοι μια χώρα που δεν αξίζει σε κανέναν μας, μια χώρα που έχει σύνορα μα το εσώτερο είναι κενό ή απλά κοινό. Φοβάμαι. Σαπάκι κι εγώ.

Eχω και κότερο…

Γράφει ο ΧΡΗΣΤΟΣ Γ. ΚΤΕΝΑΣ

Το ομολογώ, η ατάκα του τίτλου είναι κλεμμένη από τον Κώστα Βουτσά. Το «έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;» όμως δεν είναι μια απλή έγχρωμη ανάμνηση από την αθωότητα του ’60 (υποτίθεται ότι τότε ο τόπος ήταν άσπιλος κι αμόλυντος, απλώς είχε μια χούντα…).

Η ΑΤΑΚΑ αυτή είναι μια φιλοσοφία ολόκληρη, μιας χώρας αιώνια σε διακοπές με «ξένα τάλαρα» και προσφάτως με ξένα κόλλυβα. Εχω κότερο, έχω δάνεια, έχω Ολυμπιακούς Αγώνες, έχω την ΟΝΕ, τα μεγάλα έργα, την Ευρώπη δίπλα μου, τη σεμνοταπεινότητα, το «αδιαπραγμάτευτο των συνόρων μας», το φιλότιμο, το μεράκι, τη μαγκιά και τα λοιπά και τα λοιπά. Ολα μικρά αφελή ψέματα, όλα μια φούσκα που εντυπωσίαζε τις ξένες τουρίστριες και τις εγχώριες καλλονές. Πάμε μια βόλτα, όχι δηλαδή ένα βήμα ξεκάθαρο στο μέλλον, όχι την όποια πρόοδο, άνοδο ή εξέλιξη, απλώς μια βόλτα και μετά ξαναγυρνάμε. Πάνω σε κότερο που δεν ήταν δικό μας, με λεφτά δανεικά, με λόγια κούφια, με κοπελιές παρέα που τελικά κάποια στιγμή είδαν τον μπατίρη μέσα μας. Τώρα απλώς πληρώνουμε και το ψέμα και το κότερο, που αν και ποτέ δεν ήταν δικό μας, κατά κάποιο μυστήριο τρόπο βρέθηκε στο όνομά μας.

ΤΩΡΑ, απλώς συνεχίζουμε τη βόλτα, χωρίς κότερο, απλώς με ένα μπιτόνι βενζίνη, να κινήσουμε το όχημα στην απεργία των βυτιοφόρων, να περάσουμε περήφανοι δίπλα από τους σταματημένους, να κλείσουμε το μάτι στη νέα μας νύφη, τη μικρή «Ερόικα-Τρόικα», και να της πούμε με την ελπίδα στο βλέμμα: «Εχω βενζίνη, πάμε μια βόλτα;».

Με το βραχιολάκι στο χέρι

Γράφει ο ΧΡΗΣΤΟΣ Γ. ΚΤΕΝΑΣ

Οι τουρίστες με το πολύχρωμο βραχιόλι στο χέρι είναι η μόδα των τελευταίων ετών στη χώρα μας. All inclusive αποκαλείται αυτό το λουρί και τα σκυλιά δεμένα, που σημαίνει πως ο τροφαντός Γερμανός, ο μπιρόβιος Αγγλος ή ο φασαριόζος Ιταλός θα μείνουν εγκλωβισμένοι στο ξενοδοχείο τους, εκεί να τρώνε, να πίνουν, να γελούν, καθώς όλα τα έχουν προπληρώσει. Στην εξώπορτα του ξενοδοχείου αλυχτάνε με τη σειρά τους εκείνοι που ζητούν κομμάτι από την πίτα: Οι ιδιοκτήτες μπαρ με τις μπόμπες, οι εστιάτορες με τη λειψή χωριάτικη, οι καρεκλάδες της παραλίας με 7 ευρώ την ξαπλώστρα και οι λοιποί νεόπτωχοι συγγενείς.

ΣΤΟ ALL INCLUSIVE πακέτο τίποτε δεν είναι «έξω». Ολα γίνονται μέσα στο κιτς ξενοδοχείο, χτισμένο με επιδοτήσεις, πάνω στα προγονικά κτήματα, δίπλα στη θάλασσα και δεξιά από τη χωματερή (από εκείνες που έχουμε υποτίθεται κλείσει για να μην πληρώνουμε πρόστιμο στην Ε.Ε.), εκεί που δουλεύουν Ελληνες με σπαστά αγγλικά, με ταμπελάκια που γράφουν Giorgos.

Με το βραχιολάκι στο χέρι λοιπόν. Και κάπως έτσι νιώθω κι εγώ, να ζω σε ένα πακέτο προπληρωμένο ή, στην περίπτωση μου, προχρεωμένο, μόνιμος τουρίστας (ξένος δηλαδή) στη χώρα μου.

All inclusive, εντός τειχών φτωχός, εντός τειχών παγιδευμένος και στην πόρτα αλυχτάνε όλοι εκείνοι που τους χρωστώ, που θέλουν κάτι να πάρουν από την πίτα μου, ας είναι και ένα κομμάτι γης, ας είναι κι εμένα μαζί χωρίς ή με (τι σημασία έχει) το ταμπελάκι Giorgos.