"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Συγκινεί η Ευρώπη τους Ευρωπαίους;

 Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Είμαι κι εγώ «ευρωγκρινιάρης».

Ο «ευρωγκρινιάρης» διαφέρει από τον «ευρωσκεπτικιστή» ή τον «αντιευρωπαϊστή».

Τα δύο τελευταία είδη της ευρωπανίδας είτε αμφισβητούν την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση και επιθυμούν τη διάλυσή της και την επιστροφή στα παλιά καλά έθνη-κράτη. Είτε δεν αμφισβητούν τη συγκρότησή της, όπως οι ευρωσκεπτικιστές, θεωρούν όμως ότι δεν έχει μέλλον και ότι κάποια στιγμή θα διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη.

Ο «ευρωγκρινιάρης» είναι άλλο είδος. Δέχεται την Ευρωπαϊκή Ενωση ως το σημαντικότερο πολιτικό εγχείρημα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, προσπαθεί να ελπίζει ότι έχει μέλλον στο παγκόσμιο στερέωμα και ότι έχει ρόλο να παίξει στην ανακατάταξη των ισορροπιών, πλην όμως δεν παύει να ενοχλείται από ορισμένα εκ των συστατικών χαρακτηριστικών της.

Θα αναφέρω μερικά.

Το πρώτο είναι ο υδροκεφαλισμός της γραφειοκρατίας της. Στην πιο δημοκρατική οργάνωση του σύγχρονου κόσμου είναι τουλάχιστον παράδοξο ότι ουσιαστικές αποφάσεις για τη λειτουργία της τις παίρνουν άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν εκλεγεί. Σ’ αυτό νομίζω ότι οφείλονται ορισμένες συγγενείς διαμαρτίες της λειτουργίας της. Κυρίως η απουσία κοινής εξωτερικής πολιτικής και η προώθηση ομοσπονδιακών θεσμών. Κι αν παραδεχθούμε ότι αυτό είναι τεχνικό ζήτημα το οποίο αναδείχθηκε με την πανωλεθρία –έως γελοιοποίηση– της αποτυχίας του ευρωπαϊκού συντάγματος, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την αιτιακή σύνδεσή του με τις ίδιες τις ρίζες της συγκρότησης του οργανισμού.

Η αδυναμία της Ευρωπαϊκής Eνωσης να συγκροτήσει έναν ενιαίο πολιτικό οργανισμό οφείλεται κατά μείζονα λόγο στην έλλειψη οξυγόνου. Η Eνωση στήθηκε πάνω στα ερείπια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με τη δυναμική που της έδινε η θέληση να μην ξαναζήσει κάτι αντίστοιχο. Oταν ο Πόλεμος έγινε ανάμνηση, οι γενιές που ήρθαν στο προσκήνιο δεν μπόρεσαν να βρουν τη νέα Μεγάλη Ιδέα που θα φόρτιζε τη δυναμική της.

Hταν η δημοκρατία;

Ναι, ήταν η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Oμως, κι αυτή βρήκε τη θέση της στα «κεκτημένα» μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Σ’ αυτή την περίπτωση οι ευρωπαϊκές ελίτ δεν έδωσαν τη σημασία που όφειλαν να δώσουν στο γεγονός ότι οι χώρες που απελευθερώθηκαν από το Σιδηρούν Παραπέτασμα είχαν μακρά και στιβαρή θητεία στις αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Με άλλα λόγια, οι ελίτ της Ευρώπης δεν υπολόγισαν ότι το επόμενο βήμα της Eνωσης έπρεπε να εστιάσει στη δυναμική του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Δεν εννοώ μόνον την παράδοση της δημοκρατίας ή τον Ραφαήλο και τον Μιχαήλ Aγγελο, που συνιστούν κοινά σημεία αναφοράς σε όλες τις συνιστώσες της Eνωσης. Εννοώ και τον Χριστιανισμό ο οποίος, ασχέτως δογματικών διαφορών, στήριξε την πορεία του ευρωπαϊκού πολιτισμού, συμμετέχοντας στο τρίπτυχο Αθήνα – Ρώμη – Ιερουσαλήμ.

Αντ’ αυτών, στο όνομα μιας «πολυπολιτισμικής» κοινωνίας, η οποία δεν μπόρεσε ποτέ να συγκροτηθεί, οι ευρωπαϊκές ελίτ παραμέρισαν και τον Μιχαήλ Aγγελο και τον Χριστιανισμό, και εννοείται τον βασικό πυλώνα της ευρωπαϊκής παιδείας, τον ελληνορωμαϊκό κόσμο.

Oταν ξέσπασε ο πόλεμος στην Ουκρανία η Ευρώπη διαπίστωσε ότι έπασχε από ένα είδος ιδρυματισμού. Hταν εθισμένη στην ειρήνη και πίστευε ότι «η πύλη του πολέμου», όπως λέει ο Ζιρωντού, είχε κλείσει οριστικά και αμετάκλητα. Κι αν κάποιος την παραβίαζε, θα αναλάμβανε να διαχειρισθεί την κατάσταση ο διευθυντής του Ιδρύματος, οι ΗΠΑ.

Ο μεγάλος προστάτης της Δύσης, που όμως έπεσε στα χέρια κάποιου ο οποίος δεν έχει ιδέα τι σημαίνει για την Ιστορία, το παρόν και το μέλλον του πλανήτη η αντίληψη για τη Δύση. Eχει υπεροπλία, αναμφίβολα όμως του λείπει το αίσθημα της Ιστορίας, το απαραίτητο στοιχείο των παλαιών πολιτισμών. Αυτό που τους κινεί για να υπερασπιστούν την ύπαρξή τους, να επιβιώσουν. Κίνηση – συγκίνηση.

Η Ευρώπη θα πρέπει να ξαναβρεί τον τρόπο για να συγκινεί τους Eυρωπαίους.

Ναι, λοιπόν, είμαι «ευρωγκρινιάρης». Αυτό σημαίνει ότι βλέπω και ζω όπως όλοι μας τα προβλήματα της Ευρώπης όμως, παρ’ όλ’ αυτά, δεν βλέπω άλλο μέρος στην υφήλιο όπου θα μπορούσα να ζήσω όπως ζω στην Ευρώπη.

Είναι σαν τη δημοκρατία του Τσώρτσιλ: το χειρότερο πολίτευμα ελλείψει άλλου. Κι όσο κι αν μας απογοητεύει, οφείλουμε να την υπερασπιστούμε και απέναντι στους εξωτερικούς εχθρούς, αλλά και στους εσωτερικούς, οι οποίοι υπονομεύουν τη συνοχή των κοινωνιών της.

Και παρότι είμαι «ευρωγκρινιάρης», παρότι με πλήττει η πολιτική της ζωή, δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι αν υπάρχει κάποια δύναμη η οποία μπορεί να υπερασπιστεί τον Δυτικό Πολιτισμό αυτή είναι…

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΚΗ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η σταδιακή παρακμή της Δύσης

 

Γράφει ο Μάνος Καραγιάννης

Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και Reader in International Security στο King’s College London.

Στην αρχή έμοιαζε με συγκυριακή εξέλιξη, αλλά πλέον συνιστά μια βεβαιότητα. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια μεταβατική εποχή για την ανθρωπότητα. Επειτα από περίπου τέσσερις αιώνες, η πολιτική, οικονομική, στρατιωτική και πολιτισμική κυριαρχία της Δύσης στον υπόλοιπο κόσμο τελειώνει.

Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Γερμανός φιλόσοφος Οσβαλντ Σπένγκλερ μίλησε πρώτος για τη γέννηση, την άνοδο, την παρακμή και το τέλος των πολιτισμών. Στο δίτομο πόνημά του «Η παρακμή της Δύσης» υποστήριξε πειστικά ότι ο δυτικός πολιτισμός έχει ήδη μπει σε πτωτική πορεία λόγω της απαρέγκλιτης προσήλωσής του στον υλισμό, στον ορθολογισμό και στον ατομικισμό. Παράλληλα, στηλίτευσε την αποχριστιανοποίηση και την εγκατάλειψη των παραδοσιακών αξιών. Τέλος, προέβλεψε ότι μετά το έτος 2000 θα ξεκινήσει μια μακρά περίοδος «Καισαρισμού», με υποχώρηση των δημοκρατικών θεσμών και την ανάδυση αυταρχικών ηγεσιών πριν από το αναπόφευκτο τέλος.

Πολύ αργότερα, τέλη της δεκαετίας του 1980, ο Αμερικανός ιστορικός Πολ Κένεντι εκπόνησε μια καλά τεκμηριωμένη μελέτη για την άνοδο και την πτώση των μεγάλων δυνάμεων από τον 15ο αιώνα και ύστερα. Η δική του επιχειρηματολογία επικεντρώθηκε κυρίως στη μείωση της οικονομικής ισχύος των μεγάλων δυνάμεων και στα προβλήματα που προκαλεί η στρατηγική υπερεπέκτασή τους σε μακρινές περιοχές.

Ωστόσο το κλίμα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 ήταν ιδιαίτερα αισιόδοξο και επέτρεπε εφησυχασμούς. Η Σοβιετική Ενωση είχε κατακερματιστεί σε δεκαπέντε ανεξάρτητες δημοκρατίες, η Κίνα είχε υιοθετήσει ένα καπιταλιστικό μοντέλο ανάπτυξης και τίποτα στον ορίζοντα δεν έδειχνε να απειλεί την ηγεμονία της Δύσης.

Πολλά πράγματα έχουν αλλάξει από τότε.

Οι αιματηροί και πολυδάπανοι πόλεμοι στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ φανέρωσαν τα όρια της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος. Περιφερειακές δυνάμεις εκμεταλλεύονται την απαγκίστρωση του δυτικού παράγοντα από τη Μέση Ανατολή για να προωθήσουν τα εθνικά τους συμφέροντα.

Η ραγδαία άνοδος των ασιατικών οικονομιών μετατοπίζει το κέντρο βάρους της παγκόσμιας οικονομίας προς Ανατολάς. Η εκτίμηση του ΔΝΤ είναι ότι η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο μετά το 2030 θα είναι η Κίνα με τρίτη την Ινδία, τέταρτη την Ιαπωνία και πέμπτη την Ινδονησία. Εξάλλου, η δημιουργία του οργανισμού BRICS και η απροθυμία πολλών μη δυτικών χωρών να επιβάλουν κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας καταδεικνύουν την αλλαγή των συσχετισμών ισχύος.

Εντούτοις, η σταδιακή παρακμή της Δύσης δεν οφείλεται μόνο στις ευρύτερες γεωπολιτικές και γεωοικονομικές συνθήκες.

Υπάρχει μια σειρά από εσωτερικούς παράγοντες που καθιστούν την Αμερική και την Ευρώπη περισσότερο διχασμένες, εσωστρεφείς και ανασφαλείς. Η πόλωση και η τοξικότητα έχουν υπονομεύσει το κύρος των πολιτικών θεσμών και επιταχύνουν την απονομιμοποίησή τους. Ως εκ τούτου, το ψυχολογικό χάσμα ανάμεσα στις πολιτικές ελίτ και σε συμπαγείς κοινωνικές ομάδες συνεχώς αυξάνεται. Ταυτόχρονα, η μαζική χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχει απορρυθμίσει την πολιτική και κοινωνική ζωή παντού στη Δύση. Ακόμη και η επικράτηση ιδεοληπτικών προσεγγίσεων για τις σχέσεις των δύο φύλων έχει προκαλέσει κοινωνικές εντάσεις που υπονομεύουν την ενότητα της εθνικής κοινότητας.

Στην πραγματικότητα, ο δυτικός κόσμος έχει προ πολλού απολέσει τo πνευματικό του σφρίγος και δεν κομίζει καμία πρόταση στην ανθρωπότητα για έναν ενάρετο βίο. Ο αχαλίνωτος καπιταλισμός αντιμετωπίζει τον άνθρωπο μόνον ως καταναλωτή και ενθαρρύνει την απληστία. Η κλιματική κρίση δεν είναι παρά ένα σύμπτωμα αυτής της προβληματικής κατάστασης. Η εμμονή στην τεχνολογική αυθυπέρβαση μας οδηγεί, για πρώτη φορά στην ιστορία του ανθρώπινου είδους, σε πλήρως αχαρτογράφητα νερά. Η τεχνητή νοημοσύνη μπαίνει πολύ γρήγορα στην καθημερινότητά μας, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και ηθικούς περιορισμούς. Οσο ειρωνικό και αν ακούγεται, ο μεγαλύτερος αντίπαλος της Δύσης είναι ο κακός εαυτός της.

Το εύλογο ερώτημα είναι αν η παρακμή του δυτικού κόσμου είναι αναστρέψιμη.

Οι περισσότερες σοβαρές αναλύσεις συγκλίνουν στο ίδιο απαισιόδοξο συμπέρασμα. Με μια αντικειμενική ματιά, κανένας πολιτισμός μέχρι τώρα δεν κατόρθωσε να αποφύγει το τελευταίο στάδιο του κύκλου που περιέγραψε ο Σπένγκλερ. Γιατί η πορεία της Δύσης να έχει μια διαφορετική κατάληξη;

Ο αντίλογος είναι ότι μερικοί πολιτισμοί δεν πεθαίνουν τελικά ποτέ, απλώς επιβιώνουν υπό μιαν άλλη μορφή. Χωρίς την Αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη δεν θα υπήρχε η Δύση. Τα πνευματικά επιτεύγματα ενός πολιτισμού δεν χάνονται οριστικά, αφού εμποτίζουν με ιδέες και αρχές άλλα πολιτισμικά σύνολα.

Δεν είναι εύκολο να πει κανείς σε λίγες γραμμές τι πρέπει να γίνει για να σταματήσει η πτωτική πορεία της Δύσης. Η σύναψη ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου θα καταπραΰνει τις αγωνίες της μη προνομιούχου πλειονότητας, αλλά προφανώς δεν αρκεί.

Χρειάζεται…

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Μεταμορφώσεις της Ευρώπης

 

Toυ Τάκη Θεοδωρόπουλου

Αν σ’ ένα χωριό εμφανισθεί μια οικογένεια μεταναστών, το πιθανότερο είναι ότι οι κάτοικοι θα τη φροντίσουν. Αν όμως εμφανισθούν 30 οικογένειες, το πιθανότερο είναι πως θα αισθανθούν ότι απειλούνται.

Στη Γαλλία ο πληθυσμός των μεταναστών από το 2006 έχει αυξηθεί κατά 40%. Το 2023 πλησιάζει τα οκτώ εκατομμύρια, ήτοι το 22% του γενικού πληθυσμού. Η αύξηση αφορά μετανάστες πρώτης γενιάς. Κυρίως Αλγερινούς.

Ας αφήσουμε κατά μέρος το παράδοξο: ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της χώρας που έχυσε το αίμα του για να απελευθερωθεί από τους Γάλλους αποικιοκράτες, τώρα επιθυμεί να ζήσει στη χώρα τους. Τι συνέβη;

Τους απογοήτευσε η ανεξαρτησία τους; Δεν άντεξαν την ευθύνη της αυτοδιάθεσής τους;

Το βέβαιο για εμάς, που ζούμε στην Ευρώπη, είναι ότι τον τρόπο της ζωής μας τον εκτιμούν περισσότερο αυτοί που δεν τον έχουν, από εμάς τους ίδιους. Οι αριθμοί στην περίπτωση είναι αποκαλυπτικοί του αισθήματος της ανασφάλειας που διακατέχει τη γαλλική κοινωνία. Ο πρωθυπουργός Φρανσουά Μπαϊρού δήλωσε ότι η χώρα έχει πλημμυρίσει από μετανάστες. Χρησιμοποίησε το ουσιαστικό «πλημμυρίδα» – submersion.

Είναι δυνατόν ένας πολιτικός του φιλελεύθερου Κέντρου σαν τον Μπαϊρού να υιοθετεί τις θέσεις της Λεπέν ή του Ζεμούρ; Προετοιμάζει τη γραμμή άμυνας για τις εκλογές του καλοκαιριού; Ή μήπως ερμηνεύει το μήνυμα από την άνοδο του Τραμπ;

Ο,τι και να ‘ναι, το γεγονός είναι ότι η ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται ότι απέχει από το αίσθημα της κοινωνίας με το οποίο συνομιλεί η «καθαρή» Δεξιά. Και παλεύει να κερδίσει τον χαμένο χρόνο.

Μία μέρα μετά, στη Γερμανία έγινε «πολιτικός σεισμός», όπως λέει ο δημοσιογραφικός λυρισμός. Οι Χριστιανοδημοκράτες κατέθεσαν νομοσχέδιο για τον έλεγχο των συνόρων, το οποίο ψήφισε και η «Εναλλακτική», μαζί και οι Φιλελεύθεροι και κάποιοι αριστεροί. Σημασία όμως έχει η «Εναλλακτική», ένα κόμμα με ναζιστικές αναφορές, απέναντι στο οποίο το δημοκρατικό τόξο, από τη Μέρκελ έως τον Σολτς, είχε χαράξει μια κόκκινη γραμμή. Ούτε η Λεπέν δέχθηκε να συμμετάσχουν στην ίδια ομάδα του Ευρωκοινοβουλίου μαζί της. Τώρα όμως μοιράζονται την ίδια άποψη: η ανεξέλεγκτη μετανάστευση προκαλεί ανασφάλεια στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Απ’ τον πολιτισμικό επεκτατισμό του Ισλάμ έως τους βιασμούς γυναικών στην Κολωνία.

Μέχρι πριν από λίγο καιρό, όποιος μιλούσε για το αίσθημα της ανασφάλειας που προκαλεί η ανεξέλεγκτη μετανάστευση, μηδέ του υπογράφοντος εξαιρουμένου, αντιμετωπιζόταν ως βιαστής της ηθικής από τη διεθνή της συμπόνιας. Ισως ήρθε η ώρα που…

Διεθνών χρησίμων ηλιθίων και Δυτικής πολιτικώς ορθά λοβοτομημένης κοινωνίας κωμωδία

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ευρωπαϊκός πολιτισμός και κουλτούρες

 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Αναφέρομαι συχνά στον «ευρωπαϊκό πολιτισμό». Στη δύναμή του και τις αδυναμίες του, στις απειλές που δέχεται και από άλλους πολιτισμούς, αλλά και από το εσωτερικό του. Αναγνώστες μού ζητούν να ορίσω πώς αντιλαμβάνομαι και πώς ορίζω αυτό που αποκαλώ «ευρωπαϊκό πολιτισμό».

Ζητώ την επιείκειά τους. Θα ήμουν τουλάχιστον υπερφίαλος αν τολμούσα να ορίσω επιστημονικά τι εννοώ. Οταν αναφέρομαι στον «ευρωπαϊκό πολιτισμό», στο μυαλό μου δημιουργείται ένα σύμπλεγμα από διαβάσματα, εικόνες, αισθήματα και εντελώς πεζά και καθημερινά βιώματα. Από τον Βίκτωρα Ουγκώ και τον Ντίκενς ή τον Ντοστογιέφσκι έως τις τοιχογραφίες του Μιχαήλ Αγγέλου και τους πίνακες του Βαν Γκογκ, κι από κει έως την ημέρα που έδειξα το ελληνικό διαβατήριό μου σε έναν Γάλλο αστυνομικό στο αεροδρόμιο και απλώς μου ένευσε να περάσω, χωρίς να με ρωτήσει για ποιον λόγο και πόσο χρόνο θέλω να μείνω στη χώρα του.

Τι είναι αυτός ο πολιτισμός που φιλοξενεί τόσες διαφορετικές γλώσσες, τόσους διαφορετικούς λαούς με τόσο διαφορετικά ήθη και έθιμα;

Πώς μπορεί να συνυπάρξει ο Ελληνας νησιώτης της Αμοργού με τον Νορβηγό νησιώτη;

Από την Ισπανία έως τη Φινλανδία η Ευρώπη είναι ένα μωσαϊκό από «κουλτούρες».

Πώς αλλιώς να το πεις; Να το πεις «καλλιέργειες»;

Στη γλώσσα μας η λέξη έχει χάσει τη σημασία της από τότε που μετονομάσαμε τους «καλλιεργημένους» σε «κουλτουριάρηδες». Κι όμως, η λέξη «κουλτούρα» προέρχεται από το λατινικό colere, κοινώς καλλιεργώ. Ο πρώτος που το χρησιμοποίησε για τα πνευματικά ζητήματα ήταν ο Κικέρων: cultura animi, όπως θα λέγαμε σήμερα για ένα καλλιεργημένο πρόσωπο.

Ζητώ συγγνώμη για τις λόγιες αναφορές, όμως μου είναι απαραίτητες για να στοιχειοθετήσω την επιχειρηματολογία μου.

Ναι, η Ευρώπη είναι ένα μωσαϊκό από «καλλιέργειες». Από τη μαγειρική, έως τα ήθη και τα έθιμα που ορίζουν τις συμπεριφορές των πληθυσμών της. Αλλο η παέγια, άλλο το πιτόγυρο και άλλο ο μπακαλιάρος στην Πορτογαλία. Και σε ανώτερο επίπεδο: άλλο ο καθολικισμός, άλλο ο προτεσταντισμός και άλλο η ορθοδοξία. Ομως, και τα τρία δόγματα, παρά τις ουσιαστικές διαφορές τους, ταυτίζονται στην πίστη στον Χριστιανισμό. Οπως και η ευρωπαϊκή καλλιέργεια, ασχέτως γλώσσας ή ηθών, ταυτιζόταν στην αναφορά στον ελληνορωμαϊκό κόσμο και τις αξίες του. Ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Σοφοκλής και ο Κικέρων ήσαν κοινές αξίες στις οποίες αναφέρονταν, και κρίνονταν, οι «κουλτούρες».

Αυτή είναι η απάντηση σε όσους υποστηρίζουν πως ο ευρωπαϊκός πολιτισμός οφείλει να εντάξει στην επικράτειά του άλλους πολιτισμούς οι οποίοι είναι ξένοι προς τις αξίες του. Εννοώντας άλλες κουλτούρες. Η ευρωπαϊκή καλλιέργεια, μέσα από τις αναφορές της στον χριστιανικό και τον ελληνορωμαϊκό κόσμο έχει οδηγηθεί στην ανάληψη ορισμένων ευθυνών απέναντι στις κοινωνίες που την υιοθετούν. Θα αναφέρω την ανεξιθρησκεία, τα δικαιώματα του ατόμου, την ισότητα των φύλων, την πολιτισμική ανεκτικότητα. Ας μην ξεχνάμε ότι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός πρώτος αναγνώρισε την ύπαρξη άλλων πολιτισμών εκτός των ορίων του. Οι μουσουλμάνοι, που προσπαθούν να ενταχθούν στον ευρωπαϊκό πολιτισμό, δεν μπορούν να ενταχθούν παρά μόνον με τη διαφορετική τους «κουλτούρα», η οποία όμως υπόκειται στις αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Η Σαρία είναι θέμα πολιτισμού.

Στα ελληνικά δεν κάνουμε τη διάκριση ανάμεσα σε «κουλτούρα» και «πολιτισμό». Οπως δεν κάνουμε τη διάκριση ανάμεσα στη Repubblica και τη Δημοκρατία. Γι’ αυτό εμείς λέμε «πολυπολιτισμική κοινωνία», τη στιγμή που στις ευρωπαϊκές γλώσσες την αποκαλούν «multicultural». Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και στις ευρωπαϊκές κοινωνίες δεν υπάρχει η σύγχυση ανάμεσα στην «κουλτούρα» και τον «πολιτισμό».

Μάλλον επειδή η πολιτισμική δύναμη της Ευρώπης έχει εξασθενήσει.

Εχει χάσει τις αντιστάσεις της;

Ή μήπως έχει υπονομεύσει η ίδια τις αντιστάσεις της καταπονημένη από την προσπάθεια να αντισταθεί, κυρίως όμως παραδομένη στις ενοχές της απέναντι στο παρελθόν της και το αίσθημα της υπεροχής της. Γιατί πρέπει να αισθάνομαι ενοχές για τον Παρθενώνα, τον Λεονάρντο ντα Βίντσι, τον Μπετόβεν ή τον Γκαίτε;

Οταν λέμε «ευρωπαϊκός πολιτισμός» αυτούς εννοούμε.

Πρώτοι και καλύτεροι οι «πρωτοπόροι» της σύγχρονης τέχνης που προσπαθούν να τους «αποδομήσουν». Τίποτε φοβερό. Προτιμούμε τις «κουλτούρες» μας από τον πολιτισμό μας.

Γι’ αυτό και…

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: H Σέχτα των παλιανθρώπων οδεύει προς τη συντριβή της

 

Ο Ιλον Μασκ έχει ξεθηκαρώσει εναντίον του πρωθυπουργού του Ηνωμένου Βασιλείου Κιρ Στάρμερ.

● Ο δισεκατομμυριούχος συνεργάτης του Τραμπ δηλώνει ότι ο Στάρμερ πρέπει να μπει φυλακή για το σκάνδαλο βιασμών παιδιών από συμμορίες κυρίως Πακιστανών.

Τα θύματα είναι 1.400 παιδιά και οι βιασμοί γίνονταν από το 1997 μέχρι το 2013. Εκείνη την περίοδο ο Στάρμερ ήταν επικεφαλής εισαγγελέας της χώρας.

Το να καταλήξει κάποιος σε συμπέρασμα για το αν έχει δίκιο ο Μασκ ή ο Στάρμερ δεν είναι δύσκολο. Αρκεί να ξαναδιαβάσει τους αριθμούς.

Βιάστηκαν 1.400 παιδιά μέσα σε 16 χρόνια. Τέτοιας έκτασης έγκλημα δεν μπορεί να διαπραχθεί χωρίς πρώτα κάποια σημαίνοντα στελέχη της Δημόσιας Διοίκησης να… κλείσουν τα μάτια. Αυτά ακριβώς τα στελέχη, που έκλειναν τα μάτια και απέφευγαν να κινητοποιήσουν τους διωκτικούς μηχανισμούς και να καταγράψουν την εθνικότητα των δραστών (μην τυχόν και χαρακτηριστούν «ρατσιστές»), πρέπει να πάνε φυλακή. Χωρίς «αν» και «διότι»…

Επίσης, ένα αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό αυτής της υπόθεσης είναι ο μισανθρωπισμός και ο αντιπατριωτισμός της Δημόσιας Διοίκησης.

Λες και υπάρχει μια υπερδομή, μια σέχτα παλιανθρώπων που μεταμορφώνει τα δυτικά κράτη σε μηχανές καταστροφής των εθνικών συνόλων που τα ίδρυσαν.

Οι παρεμβάσεις του Μασκ αλλά και οι κατά καιρούς τοποθετήσεις του Τραμπ φανερώνουν ότι το εκκρεμές της Ιστορίας έχει πλέον πάρει αντίθετη φορά, και…

 

ΔΥΤΙΚΗ ΙΣΛΑΜΟΛΑΓΝΑ ΠΟΛΥΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η δημογραφική καταστροφή του Λονδίνου ανά τα χρόνια

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΥΤΙΚΑ ΧΡΗΣΙΜΑ ΗΛΙΘΙΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Βιασμοί ανηλίκων και προπαγάνδα

 

Του ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Η ορθοπολιτική woke μαλάκυνση προκαλεί πολλές στρεβλώσεις, όπως αυτό που έπαθαν στον ΣΚΑΪ και αλλού.

Γι’ αυτούς η είδηση δεν ήταν τα χιλιάδες βιασμένα ανήλικα κορίτσια στη Βρετανία, κατά κανόνα προερχόμενα από προβληματικές οικογένειες, από εγκληματικές οργανώσεις Πακιστανών, η συγκάλυψη ή υποτίμηση των ειδεχθών εγκλημάτων τους από τις αρχές, η στοχοποίηση των θυμάτων και όποιων αντέδρασαν ως «ρατσιστών» και οι προσωπικές ευθύνες του επικίνδυνου για τη Δημοκρατία και την έννομο τάξη Σάμερ, υπό την ιδιότητα τότε του Εισαγγελέα του στέμματος.

Για τον ΣΚΑΪ η είδηση ήταν «ο Μασκ μετά τη Γερμανία παρεμβαίνει στη Βρετανία»!

Δεν έχει σημασία τι συνέβη αλλά ποιος το λέει. Αυτή η στάση, εκτός από αντιεπαγγελματική, αντιδημοσιογραφική, αφού είδηση είναι το γεγονός και όχι ο «κομιστής», είναι προϊόν της βδελυρής αριστερίλας, η οποία κόβει και ράβει στα μέτρα της και την αλήθεια.

Αν π.χ. ο φονιάς είναι ακροδεξιός, δεξιός, εθνικιστής, μη αριστερός, τέλος πάντων, διαρρηγνύει τα ιμάτιά της, πύρινες δηλώσεις, πορείες, όλος ο στρατός των κοινωνικών δικτύων ζώνεται τα φυσεκλίκια.

Αν είναι αριστερός, τότε κάνουν τουμπεκί ψιλοκομμένο για την ταμπακιέρα και εστιάζουν στα δικαιώματα του «κοινωνικού αγωνιστή», που πνιγμένος από το άδικο πήρε τα όπλα και σκότωσε ανθρώπους αλλά με επίκεντρο τον άνθρωπο.

Ετσι ανησυχούσαν για τα δικαιώματα του Κουφοντίνα, αλλά για τα αίσχη των τζιχαντιστών βιαστών και φονιάδων την 7/10 ή για τους χιλιάδες βιασμούς ανηλίκων από οπαδούς του Ισλάμ που «κανονικοποεί» την παιδεραστία και θεωρεί τις κόρες, τις αδερφές μας, τις μανάδες και τις γυναίκες μας πράγματα, νόμιμα θηράματα, αφού είναι «άπιστες», κάνουν τουμπεκί ψιλοκομμένο.

Ο αριστερόστροφος ολοκληρωτισμός ιδεολογικοποιεί τα πάντα και συγκαλύπτει απίθανης αισχρότητας και βαρβαρότητας εγκλήματα, όπως σιγοντάρει και τη λαθροεισβολή, τους δουλέμπορους διακινητές και τον Ερντογάν, αφού φαντασιώνεται, ως χρήσιμος ηλίθιος, πως θα γκρεμίσει τη Δύση και τον καπιταλισμό διά πληρεξουσίου, που είναι το μαχητικό Ισλάμ. Ετσι δείχνει ανοχή στα διεστραμμένα γούστα των «πληρεξουσίων», που θεωρούν φυσιολογικό να παντρεύονται ή να βιάζουν δεκάχρονα ή και μικρότερα παιδιά.

Τι κι αν το ζήτημα των βιασμών ήταν γνωστό εδώ και χρόνια, η αριστερής επιρροής «δημοσιογραφία» ενοχλείται που ο Μασκ τρίβει στα μούτρα του κτηνώδους Σάμερ τις προσωπικές ευθύνες του, όπως και τις ευθύνες όλου του συστήματος που σε διάφορες χώρες της Ευρώπης επιτίθεται στον Λευκό Ευρωπαίο Χριστιανό Ανθρωπο, στις δυτικές αξίες, στους πυλώνες της Ευρώπης, που είναι η Αρχαία Ελλάδα, η Ρώμη και ο Χριστιανισμός, ένα αξιακό πλαίσιο βασισμένο σε αυτά, με σεβασμό στον Νόμο, που υπερτερεί των πρωτόγονων και βαρβάρων διδαχών ενός παιδεραστή φονιά, που επιτρέπουν την παιδεραστία, τον βιασμό, τον φόνο, τη βία, παραβιάζουν τα δικαιώματα των γυναικών, των παιδιών αλλά και κάθε ανθρώπου που δεν υποτάσσεται στο Ισλάμ.

 

Η κατάσταση στις χώρες που δεν διέπραξαν το λάθος να δεχθούν εκατομμύρια μουσουλμάνους έχει διαμορφώσει σε πολλές πόλεις μια δυστοπία που έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τον νομικό πολιτισμό και τις αξίες της Ευρώπης. Οποιος σας λέει πως «αυτό δεν είναι το Ισλάμ» είναι ελεεινός ψεύτης. Το «manual» αυτά προβλέπει, αυτά διδάσκει και θα δείτε σε εκπομπές στην Ευρώπη θεάσεις, ιμάμηδες να εξηγούν γιατί γι’ αυτούς η παιδεραστία είναι «κανονικότητα», αφού άλλωστε πρώτος το έκανε ο Μωάμεθ, όταν παντρεύτηκε ένα νήπιο.

Οσα συμβαίνουν στη Βρετανία, στη Γαλλία, στη Γερμανία είναι εικόνες από το δικό μας μέλλον, αν επιτρέψουμε σε αναφομοίωτους παράνομους να νομιμοποιηθούν και να αποκτήσουμε μια τεράστια μουσουλμανική μειονότητα.

Μόλις δυναμώνουν …

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΣΛΑΜΟΛΑΓΝΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Είναι λύση η μετανάστευση;

 

Toυ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Είναι σχεδόν απίστευτη η εμμονή κάποιων στην επιλογή της μετανάστευσης ως μέσου επίλυσης του δημογραφικού προβλήματος της Ευρώπης και της συνακόλουθης χαμηλής παραγωγικότητας της οικονομίας της, λόγω μείωσης του εργατικού της δυναμικού.

Τελευταία εμφανίζεται μια καινούργια τάση που υποστηρίζει την «οργανωμένη» και ορισμένου χρόνου μετανάστευση ως λύση στο ελλειμματικό παραγωγικό δυναμικό των ευρωπαϊκών χωρών. Με γκουρού αυτών των απόψεων τον Λαντ Πρίτσετ, πρώην ακαδημαϊκό στο Χάρβαρντ και την Οξφόρδη, ιδρυτή τώρα της οργάνωσης Labor Mibility Partnerships, η τάση είναι να βοηθηθούν και οι χώρες προέλευσης και  εκείνες της υποδοχής εργαζομένων με τη νέα πολιτική.

Η κυρίαρχη επιχειρηματολογία είναι πως έτσι και θα αντιμετωπισθούν οι όποιες ανησυχίες των γηγενών πληθυσμών από τη μετανάστευση, εφόσον αυτή θα είναι συμφωνημένα μικρής διάρκειας, αλλά και θα ανακουφισθούν οι παραγωγικές δομές των ανεπτυγμένων χωρών από την εισροή καινούργιου εργατικού δυναμικού. Παράλληλα, θα ανακουφισθούν οικονομικά και κοινωνικά και οι χώρες προέλευσης των μεταναστών λόγω της εισροής χρημάτων, της εξόδου και απορρόφησης σε ξένες αγορές ενός ανήσυχου μέρους των νεότερων κοινωνικών στρωμάτων αλλά και λόγω απόκτησης εργασιακής και τεχνολογικής εμπειρίας αυτών που θα επιστρέψουν.

Υπάρχουν όμως πολλές επιφυλάξεις για όλο αυτό το εργασιακό σχήμα.

Κατ’ αρχήν το επιχείρημα που σταθερά προβάλλει ο Πρίτσετ, πως τα σύνορα πριν από τα μέσα του 20ού αιώνα ήσαν πάντα ανοιχτά, δεν ευσταθεί. Από τα χρόνια της ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπήρχε τεράστιο θέμα αντιμετώπισης – με αποκλεισμούς, συγκρούσεις ή ενσωμάτωση – των βαρβαρικών φυλών που περιφερειακά την πίεζαν. Μέχρι που τελικά η αυτοκρατορία υπέκυψε στην εισβολή των Γότθων το 480 μ.Χ., στη Μάχη της Αδριανούπολης. Εξαιρετική είναι η σχετική εξιστόρηση αυτών των γεγονότων από τον περίφημο ιταλό ιστορικό Αλεσάντρο Μπάρμπερο, στο βιβλίο του «Βάρβαροι: μετανάστες, πρόσφυγες, εκτοπισμένοι στη Ρωμαϊκή Ιστορία» (εκδ. Historical Quest, 2021).

Ενα άλλο σοβαρό ζήτημα αφορά την προέλευση αυτών των μεταναστών. Η πλειονότητα όσων εισέρχονται στις ΗΠΑ είναι από χώρες της Λατινικής Αμερικής, καθολικοί χριστιανοί στο θρήσκευμα και μαθημένοι σε κάποιο δυτικής κουλτούρας εργασιακό ήθος. Αυτοί όμως που εισέρχονται στην Ευρώπη προέρχονται από την Ασία, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Και είναι βέβαια μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα, με ελάχιστη εργασιακή εμπειρία και νοοτροπία. Οι περισσότεροι από αυτούς συντηρούνται με κοινωνικά επιδόματα και σπάνια εντάσσονται σε ασφαλιστικά ή φορολογικά σχήματα.

Ο Ντάγκλας Μάρεϊ στο βιβλίο του «Strange Death of Europe: Immigration, Identity and Islam» («Ο παράξενος θάνατος της Ευρώπης: μετανάστευση, ταυτότητα και Ισλάμ», εκδ. Bloomsbury 2017), εξηγεί σε ένα ολόκληρο κεφάλαιο πως τα επιχειρήματα περί διάσωσης της παραγωγικότητας και των ασφαλιστικών συστημάτων από τις ροές των μουσουλμάνων μεταναστών είναι τελείως ανεδαφικά και ασύμφορα.

Εξυπακούεται λοιπόν πως η προσφυγή σε μουσουλμανικές μεταναστευτικές ροές…

 

ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Παγγαία - σκέψεις για την αποτυχία του πολυπολιτισμικού μοντέλου

 Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΥΤΣΑΝΤΩΝΗ

Κάποιοι συνεχίζουν να φαντάζονται τον παγκοσμιοποιημένο κόσμο σαν μια αυριανή «Παγγαία» που θα οδηγήσει τον άνθρωπο
- της τεχνολογικής υπεροχής και της αφυπνισμένης ορθότητας - σε μια προ Βαβέλ εποχή.  

Συζητούν και πιστεύουν σε έναν καθολικό μετασχηματισμό, που θα αλλάξει ριζικά την ανθρωπότητα, με αποτέλεσμα μια κοινή γλώσσα επικοινωνίας, ενσυναίσθησης και ανθρώπινης κατανόησης.
 

Αυτή είναι η πεμπτουσία του κοινωνικού προοδευτισμού και το όραμα των νέων αριστερών και φιλελεύθερων που έχουν γίνει μια συστημική γροθιά. Μια ενιαία ηπερήπειρος που θα κάνει ολόκληρο τον πλανήτη να μοιάζει με χωριό, το σπιτικό όλων μας - τουλάχιστον των πιο προοδευμένων.
 

Ασφαλώς, πρόκειται για μια αφελή, εφηβική ψευδαίσθηση, ενός τμήματος της νέας γενιάς από τη μία, αλλά και για ένα καλοσχεδιασμένο στρατήγημα, των σύγχρονων ελίτ, από την άλλη. 

Στην πραγματικότητα ο κόσμος αυτός δεν είναι κάτι περισσότερο από ένα τεράστιο κλουβί γεμάτο προσωπικότητες εγκλωβισμένες σε τεχνητές ανάγκες, ηδονιστικές επιθυμίες και ναρκισσιστικές συμπεριφορές. Είναι ο κόσμος των ξεριζωμένων αερόφυτων και των λαθρομεταναστευτικών ροών.  

Η εξέλιξη αυτή, που παρουσιάζεται τελεολογικά ως το αναπόφευκτο μέλλον, κάτι όπως η ηλεκτροκίνηση, κατά τη γνώμη μου σηματοδοτεί και τον οριστικό θάνατο κάθε ελπίδας για βελτίωση της δημοκρατίας, για δικαιοσύνη και ευζωία.
 

Φαίνεται πλέον καθαρά η αποτυχία αυτής της ιδεολογίας που οδηγεί τον δυτικό κόσμο σε ποικίλες δυστοπικές πραγματικότητες (ισλαμοποίηση, τρομοκρατία, ακρίβεια, ανασφάλεια, ηθική παρακμή, κλπ.). Μάλιστα, προκειμένου να δοξαστούν οι διαδικασίες του μαζικού ξεριζωμού, αλλά και του παγκόσμιου λαθρο-ανακατέματος, το δημοσιογραφικό κατεστημένο - που πλαισιώνει τα κανάλια και τα μοντέρνα ΜΜΕ - εξυμνεί συνεχώς την λεγόμενη «ανοιχτή κοινωνία». Μια κοινωνία χωρίς εθνικά σύνορα, ρίζες, παραδόσεις και δήθεν καταπιεστικές συμβάσεις και νόρμες. 

Στη Δύση, η διάλυση των παλαιότερων μορφών παραδοσιακής ζωής, γίνεται στο όνομα ενός μόνιμου και ασταμάτητου εκσυγχρονισμού, που, εν τέλει, μη διαθέτοντας τις συντηρητικές βάσεις ώστε να πατήσει κάπου, αποκτά μηδενιστικό χαρακτήρα. Και όλο αυτό εντάσσεται στο πλάνο παγκόσμιας επέκτασης της Αγοράς και των συνδεδεμένων με αυτή πόρων.
 

Οι έφηβοι και οι νέοι της παγκοσμιοποιημένης γενιάς, είναι από αριστεροί έως αναρχικοί στον πολιτισμό: προσκολλώνται με μανία στην ιδεολογία της απελευθέρωσης, από όλα τα αστικά ήθη και τις λαϊκές συνήθειες. Πολιτικά είναι κυρίως κεντρώοι: το «κέντρο» είναι, εξ ορισμού, ο τόπος συνάντησης και διαμεσολάβησης συμφερόντων, εκείνων που είναι ιδεολογικά πιστοί στο status quo. Από οικονομική άποψη είναι μάλλον χωρίς συγκεκριμένη ιδεολογία, απλά αχόρταγοι καταναλωτές αγαθών, μόδας, πόζας και φαυλότητας.  

Νέοι άνθρωποι που θέλουν περισσότερο από οτιδήποτε να γίνουν αντικείμενο των διαδικασιών ενσωμάτωσης στο πλαίσιο αυτής της «ανοιχτής κοινωνίας» που υποστηρίζει όλο και μεγαλύτερες υπερδομές όπως η ΕΕ, το ΔΝΤ, ο ΟΗΕ και η Παγκόσμια Τράπεζα.  

Αυτός ο όρος («ανοιχτή κοινωνία») έχει γίνει σήμερα κάτι σαν ιδεολογικό φετίχ. 

Δεν είναι όμως παρά μια βαρύγδουπη και παραπλανητική έκφραση που στην ουσία εξυπηρετεί την ταχύτερη και πιο αποτελεσματική μεταφορά πόρων από τις μεσαίες τάξεις προς τις διευθυντικές και περισσότερο εύπορες. Είτε μέσω της άμεσης υπερφορολόγησης, είτε έμμεσα, μέσω της τρομακτικής ακρίβειας.
 

Οι νέοι αριστεροί και φιλελεύθεροι έχουν κυριολεκτικά ...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Rule Britannia

 Toυ ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Τα τεκταινόμενα στο “Ηνωμένο Βασίλειο” αποτελούν πιλοτικό πρόγραμμα για την Ευρώπη και τον κόσμο.

 

Δεν εννοώ την ανακήρυξη σε ιππότη, με τον νέον έτος, του Sadiq Khan, Πακιστανού (και …ουτιδανού) Δήμαρχου Λονδίνου – άσχετα αν και αυτή στέλνει το μήνυμά της.
 

Εννοώ τις ενέργειες της βρετανικής δικαιοσύνης και αστυνομίας, όπως προβάλλουν από τα δυο βίντεο που βρήκα στο Twitter.
 

Παρακολουθώντας από κοντά τη δημόσια σκηνή της χώρας, όντας εδώ και μια δεκαετία φαν του Tommy Robinson, μπορώ να βεβαιώσω ότι τα εδώ περιγραφόμενα από τον Musk (κάτω), όχι απλώς ισχύουν, αλλά αποτελούν ήπια παρουσίαση.
 


Και εν τέλει, με όλα τα περίεργα που συνάδουν με τον CEO της Tesla, και όλη την καχυποψία που οφείλει να κινεί ο “πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο + δεξί χέρι του Πλανητάρχη”, καλό είναι να μην ακυρώνει κανείς τα θετικά του.
 

Μη ξεχνώντας...

 

Ελληνόφωνου λαθρομαχμουταρόπληκτου κωλοχανείου κωμωδία

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΥΤΙΚΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Φάτε πολυπολιτισμικότητα πολιτικώς ορθά λοβοτομημένοι μ@λ@κες...

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΥΤΙΚΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Αρωμα γυναίκας στο Ισλάμ

 Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Πεδίον του Αρεως, οδός Ηρώων. Ενας άνδρας, εμφανώς αραβικής καταγωγής, στέκει μπροστά στην προτομή της Δόμνας Βισβίζη, της καπετάνισσας από τη Θράκη. Δεν πρέπει να είναι μετανάστης. Εχει φωτογραφική μηχανή και περιεργάζεται την προτομή.  

Με ρωτάει στα αγγλικά τι είναι αυτή;  

Του απαντώ ότι είναι ηρωίδα της Ελληνικής Επανάστασης.  

«Μα είναι γυναίκα», μου λέει χαμογελώντας, σαν να του φαίνεται αξιοπερίεργο πώς μια γυναίκα μπορεί να είναι ηρωίδα μιας επανάστασης.  

Το επεισόδιο μου το θύμισαν οι εικόνες από τις διαδηλώσεις που γιόρταζαν την πτώση του καθεστώτος Ασαντ στη Συρία. Πουθενά η γυναικεία παρουσία. Και όπως έγινε γνωστό, ο νέος ηγέτης της Συρίας, όταν μια γυναίκα του ζήτησε να φωτογραφηθεί μαζί της, απαίτησε να φορέσει τη μαντίλα. 

Στον μουσουλμανικό κόσμο η γυναίκα δεν δικαιούται να συμμετέχει στον δημόσιο βίο ή στην Ιστορία παρά μόνο με τα χαρακτηριστικά του φύλου της απωθημένα. Η έκπληξη του τουρίστα μπροστά στην προτομή της Δόμνας Βισβίζη με βοήθησε να καταλάβω το πολιτισμικό χάσμα πολύ περισσότερο από εκατοντάδες σελίδες λόγιων αναλύσεων. Δεν είναι τυχαίο ότι η θεοκρατία του Ιράν δεν έχει να αντιμετωπίσει ούτε Σουνίτες ούτε τους σατανάδες της Δύσης. Περισσότερο κι από το Ισραήλ το απειλεί ο εσωτερικός αντίπαλος, το φεμινιστικό κίνημα, όπως το κίνημα της απόρριψης της μαντίλας το 2022 που οδήγησε στον θάνατο της Μαχσά Αμινί. Στις διαδηλώσεις ακολούθησαν οι άνδρες. Δεν ξέρω άλλα κινήματα στον μουσουλμανικό κόσμο στα οποία να πρωτοπορούν οι γυναίκες και να ακολουθούν οι άνδρες. Αυτό και μόνον αποτελεί ανατροπή των δεδομένων του κόσμου τους.

Πρόσφατα επεισόδια:  

Η Αχού Νταραγί που γδύθηκε κι έμεινε με τα εσώρουχά της όταν η αστυνομία ηθών τής έκανε παρατήρηση επειδή δεν φορούσε σωστά τη χιτζάμπ. Την έκλεισαν σε ψυχιατρείο και έκτοτε αγνοείται η τύχη της. 

Η Ιταλίδα δημοσιογράφος Σεσίλια Σάλα που συνελήφθη και εγκλείσθηκε σε φυλακή υψίστης ασφαλείας. Δεν αξίζει να ασχολούμεθα πλέον με τις νεοφεμινίστριες της «προοδευτικής» Δύσης που υπερασπίζονται το δικαίωμα των μουσουλμάνων γυναικών να φορούν τη μαντίλα. Σε καμία ιστορική συνθήκη δεν έλειψαν οι χρήσιμοι ηλίθιοι ή οι χρήσιμες ηλίθιες. 

Αυτό που νομίζω ότι ενδιαφέρει περισσότερο είναι ότι ...

 

Δυτικής πολιτικώς ορθά λοβοτομημένης ισλαμοκαθαρματόπληκτης κοινωνίας τραγωδία

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ και ΔΥΤΙΚΗ ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η Ευρώπη ακυρώνει τα Χριστούγεννα!

ΑΡΘΡΑΡΑ - ΞΥΠΝΗΤΗΡΙ για τον εξισλαμισμό της Ευρώπης , την ξεφτιλισμένη αριστερά και την λοβοτομή που επιχειρούν να κάνουν στους λαούς τους οι ξεφτιλισμένοι λαθρομαχμουτολάγνοι ευρωπαίοι "ηγέτες" της παρακμής ...

Toυ Itxu Díaz / Tablet Magazine

Τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή ειρήνης και καλής θέλησης. Οι οικογένειες συγκεντρώνονται, οι θυμωμένοι φίλοι συγχωρούν ο ένας τον άλλον, όλοι γιορτάζουν με έναν συνδυασμό ευτυχίας, σαμπάνιας και μελαγχολίας και όλα αυτά που βλέπουμε στις ταινίες του Frank Capra. Είναι δύσκολο για κάποιον οποιασδήποτε θρησκείας, ή ακόμα και αγνωστικιστή, να προσβληθεί από αυτή τη γιορτή. Αλλά αυτό που βρίσκω μπερδεμένο είναι ότι ο εορτασμός των γιορτών με φώτα και χριστουγεννιάτικα μοτίβα γίνεται πλέον αποκρουστικός όχι, όπως θα περίμενε κανείς, στο Karachi ή στο Mogadishu, αλλά στην καρδιά της Παλιάς Ευρώπης.

Η σταδιακή ακύρωση των Χριστουγέννων σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο ή η Γερμανία είναι ίσως το πιο ανησυχητικό σύμπτωμα της παραίτησης της Δύσης από την Ιουδαιοχριστιανική πολιτιστική της ταυτότητα.

Συμβαίνει σε όλα τα επίπεδα: από κυβερνήσεις και δημοτικά συμβούλια μέχρι σχολεία και συλλόγους. 

Όπως πάντα, είναι οι κοσμικοί της σοσιαλιστικής αριστεράς, πίσω από την πρόσοψη της «συμμετοχικότητας», που είναι οι πιο αποφασισμένοι να ακυρώσουν τα Χριστούγεννα, τα οποία για αιώνες γιορτάζονται με στυλ σε όλη την ήπειρο. Πράγματι, έχει γιορταστεί ως γιορτή της ένωσης, όχι του διαχωρισμού, μεταξύ διαφορετικών λαών. Αυτό που ο Ronald Reagan εξήγησε απλά και με τον δικό του μοναδικό τρόπο, ότι «τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή που γιορτάζουμε όχι ως άτομα ούτε ως έθνος, αλλά ως ανθρώπινη οικογένεια», τώρα φαίνεται εντελώς ακατανόητο.

Ας δούμε μερικά παραδείγματα του τι συμβαίνει στην Ευρώπη.

Τον Νοέμβριο, ο διευθυντής του δημοτικού σχολείου Wherwell, στο Andover της Αγγλίας, ενημέρωσε τους γονείς ότι δεν θα υπήρχε αναφορά στα Χριστούγεννα στην παραδοσιακή εορταστική παντομίμα του σχολείου, προκειμένου να είναι «περιεκτικά».

Δεδομένου ότι
«περιλήφθηκαν χριστουγεννιάτικα τραγούδια στην παράσταση» και μερικοί γονείς συνήθως εμποδίζουν τα παιδιά τους να παρευρεθούν για θρησκευτικούς λόγους, ο διευθυντής έγραψε: «Ζητήσαμε η παράσταση να μην περιέχει καμία αναφορά στα Χριστούγεννα».

Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, το 62,4% των τότε 50.887 κατοίκων του Andover αναγνωρίστηκαν ως χριστιανοί, σε σύγκριση με το 0,6% που ήταν μουσουλμάνοι.

Η τάση ακύρωσης των Χριστουγέννων στα ευρωπαϊκά σχολεία δεν ξεκίνησε φέτος, απλώς εξαπλώνεται από τον ένα Δεκέμβριο στον άλλο σαν πετρελαιοκηλίδα στη θάλασσα.  

Η πρώτη μεγάλη διαμάχη σημειώθηκε το 2011, όταν νηπιαγωγεία και σχολεία στη Δανία ακύρωσαν τις παραδοσιακές χριστουγεννιάτικες γιορτές τους για να μην προσβάλλουν τους μουσουλμάνους, που είναι ήδη η δεύτερη μεγαλύτερη θρησκεία στη χώρα, και που είναι πυκνά συγκεντρωμένοι σε ghettos στις μεγάλες πόλεις.

Η Γαλλία, η ευρωπαϊκή χώρα με τους περισσότερους μετανάστες αραβικής καταγωγής, έχει επίσης αποχριστιανίσει τα Χριστούγεννα εδώ και χρόνια.

Μετά την επίθεση των τζιχαντιστών ενάντια σε μια χριστουγεννιάτικη αγορά στο Στρασβούργο το 2018, αντί να διπλασιάσουν την υπεράσπιση της ελευθερίας και της υπερηφάνειας για τις χριστιανικές τους παραδόσεις, οι πολιτικοί ηγέτες ενέτειναν την κοσμική μετατόπιση και φέτος υπάρχει ήδη μια πλειοψηφία γαλλικών πόλεων των οποίων οι αρχές αποφάσισαν να εξαλείψουν τη χριστιανική αναφορά στους εορτασμούς των Χριστουγέννων, μερικές φορές φτάνοντας σε αστεία άκρα.

Η Nantes γιορτάζει τώρα το
«Χειμωνιάτικο Ταξίδι» της (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), η Angers παρατηρεί τους «Ήλιους του Χειμώνα», το Bordeaux διαλαλεί « Bordeaux σε γιορτές» και το Saint Denis κάνει χριστουγεννιάτικες διακοπές που ονομάζονται «Προορισμός Όμορφος Χειμώνας» ενώ ο δήμαρχος του γιορτάζει τις διακοπές φωνάζοντας «Καλό χειμώνα!»

Η επίσημη εορταστική μπροσούρα αυτής της γαλλικής κοινότητας περιλαμβάνει μαριονέτες, πυροφάγους, εργαστήρια χειροτεχνίας για παιδιά και καμία εικονική Χριστιανική Χριστουγεννιάτικη εικόνα.

Το κύριο πρόβλημα της παρακμής του πολιτισμού και της ταυτότητας της Δύσης δεν έγκειται τόσο στους εξωτερικούς επιτιθέμενους όσο στις εσωτερικές προδοσίες και αποποιήσεις.

Στη Γαλλία, η τρέλα αποτυπώθηκε καλύτερα, κατά ειρωνικό τρόπο, από έναν Γάλλο μουσουλμάνο διανομέα σε ένα video που έγινε viral.

Σε αυτό, μετέδωσε πώς, σε μια από τις παραδόσεις του φέτος, παρατήρησε ότι ο χριστουγεννιάτικος στολισμός και οι σκηνές της φάτνης απουσίαζαν σε ένα δημαρχείο στην επαρχία. Ο δήμαρχος του είπε ότι το κράτος είχε στείλει οδηγίες να μην υπάρχουν στολισμοί στα δημαρχεία, κάτι που ο Μουσουλμάνος βρήκε «σκανδαλώδες»:
«Οι φίλοι μας οι χριστιανοί, τα αδέρφια μας, είναι σε μια χριστιανική χώρα. Yes, laïcité, fine. Αλλά, όχι. Έχουν το δικαίωμα να διακοσμήσουν το δημαρχείο τους για τις διακοπές τους. Οι φάτνες δεν με ενοχλούν… Πολιτικοί, θα σκοτώσετε τη Γαλλία, θα σκοτώσετε χριστιανούς! Είναι τρελό!» αναφώνησε ο άντρας.

Στην Ισπανία τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα, ίσως γιατί, όπως λένε εκεί, τα ψάρια πάντα σαπίζουν από το κεφάλι. Ο πρωθυπουργός δέχθηκε πολλές επικρίσεις φέτος για τoν υποτιθέμενο Χριστουγεννιάτικο χαιρετισμό του
(«Εδώ είναι ένα νέο έτος γεμάτο υγεία, ελπίδα και ευημερία. Καλές γιορτές») στον οποίο απέφευγε ρητά να συγχαρεί τους Χριστιανούς για τα Χριστούγεννα, ενώ πριν από λίγους μήνες δεν είχε κανένα ενδοιασμό να συγχαρεί τους μουσουλμάνους αναφέροντας ρητά το «Ραμαζάνι-“Ramadan.».

Επίσης, αρκετοί δήμοι που διοικούνται από ακροαριστερούς δήμαρχους έχουν περιορίσει στο ελάχιστο τον χριστουγεννιάτικο στολισμό στους δρόμους και αφαίρεσαν από τα εορταστικά τους προγράμματα οτιδήποτε μπορεί να ακούγεται ελάχιστα χριστιανικό.

Παραδόξως, παρά τις προσπάθειες της ισπανικής σοσιαλιστικής κυβέρνησης να απενεργοποιήσει τα Χριστούγεννα, η ιδιωτική ζωή, όπως συμβαίνει συχνά, βαδίζει στο ρυθμό του δικού της τυμπάνου. 

Τα λεγόμενα εταιρικά χριστουγεννιάτικα δείπνα, συγκεντρώσεις όπου οι άνθρωποι γιορτάζουν μια τόσο σημαντική ημερομηνία με τους συναδέλφους τους, και που συχνά τελειώνουν τις πρώτες πρωινές ώρες, γίνονται όλο και πιο δημοφιλή και μεγαλύτερα αν και όχι χωρίς κίνδυνο, όπως παρατήρησε η Phyllis Diller. : «Αυτό που δεν μου αρέσει στα χριστουγεννιάτικα πάρτι γραφείου είναι να ψάχνω για δουλειά την επόμενη μέρα».

Αυτά τα παραδείγματα ακύρωσης Χριστουγέννων στην Ισπανία, τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο ή τη Δανία, μπορούν να βρεθούν παρομοίως στο Βέλγιο, τη Γερμανία, τη Σουηδία και πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Τίποτα από αυτά δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς την ευρωπαϊκή αριστερά και τους σοσιαλδημοκράτες.

Τα ίδια κόμματα που προώθησαν τη μαζική μετανάστευση πρωτοστάτησαν τώρα σε ένα περίεργο παράδοξο: την προώθηση της ανεξιθρησκίας για την αποβολή του Χριστιανισμού από όλους τους θεσμούς, ξεκινώντας από τις τάξεις, και ταυτόχρονα, παρακολουθώντας τα συνεχή αιτήματα των μουσουλμανικών κοινοτήτων να προωθήσουν ξανά τις ισλαμικές διδασκαλίες και παραδόσεις, ειδικά στα σχολεία.

Το κύριο πρόβλημα με τη μαζική μουσουλμανική μετανάστευση στη Δύση είναι το πολύ χαμηλό ποσοστό αφομοίωσής τους στους πολιτισμούς υποδοχής. Αλλά αυτό που είναι πιο επικίνδυνο είναι ότι οι ιθαγενείς ηγέτες είναι τόσο αποφασισμένοι να αρνηθούν τη δική τους ταυτότητα και την ιουδαιοχριστιανική πολιτιστική τους κληρονομιά που θα έπρεπε να είναι μόνο πηγή υπερηφάνειας και όχι το βάρος που φαίνεται να τους βαραίνει τώρα.

Για χρόνια, πολλοί ιδιωτικοί οργανισμοί συμμετέχουν επίσης στην πολιτιστική αλλαγή. Παρά το γεγονός ότι η περίοδος των Χριστουγέννων είναι η πιο σημαντική της χρονιάς για τους μεγάλους λιανοπωλητές, πολλές κορυφαίες ευρωπαϊκές μάρκες έχουν αντικαταστήσει στα καταστήματά τους κάθε ελάχιστα χριστιανική αναφορά με ένα κράμα φώτων, τυχαίων μηνυμάτων—«ελπίδα», «αγάπη», «ευτυχία» — και βουνά από χιόνι στη διακόσμηση, αφού το κρύο και ο χειμώνας ήταν πάντα η αγαπημένη εναλλακτική για όσους θέλουν να απομακρυνθούν από κάθε θρησκευτικό σύλλογο, φοβούμενοι ενδεχόμενο μποϊκοτάζ από ριζοσπαστικές ομάδες.

Όλα αυτά μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το κύριο πρόβλημα της παρακμής του πολιτισμού και της ταυτότητας της Δύσης δεν έγκειται τόσο στους εξωτερικούς επιτιθέμενους όσο στις εσωτερικές προδοσίες και αποποιήσεις.

«Μέχρι το τέλος, θα παραμείνω παιδί της Ευρώπης, της ανησυχίας και της ντροπής. Δεν έχω κανένα μήνυμα ελπίδας να δώσω», έγραψε ο Michel Houellebecq στην Platform, «για τη Δύση, δεν νιώθω μίσος, το πολύ να νιώθω μεγάλη περιφρόνηση. Ξέρω μόνο ότι ο καθένας μας μυρίζει εγωισμό, μαζοχισμό και θάνατο. Έχουμε δημιουργήσει ένα σύστημα στο οποίο είναι απλά αδύνατο να ζεις και επιπλέον, συνεχίζουμε να το εξάγουμε».

Για να αποκαταστήσει την αυτοπεποίθηση και την αίσθηση του εαυτού της, η Δύση -κάθε ένα από τα κυρίαρχα έθνη της- θα πρέπει...