ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η θεωρία της εξουσίας

Γράφει ο Αλκιβιάδης Κεφαλάς

Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ισότητα στην εξουσία.

Η πολιτική ζωή χαρακτηρίζεται από τη μακροχρόνια παρουσία οικογενειών και δικτύων στο κέντρο των αποφάσεων.

Το φαινόμενο αυτό ερμηνεύεται με μεγάλη ακρίβεια από την κλασική θεωρία των ελίτ, όπως διατυπώθηκε από τον Vilfredo Pareto, τον Gaetano Mosca και τον Robert Michels, οι οποίοι υποστήριξαν ότι σε κάθε οργανωμένη κοινωνία η εξουσία συγκεντρώνεται αναπόφευκτα σε μια μειοψηφία που τείνει να αναπαράγει τον εαυτό της.

Ο Pareto μιλούσε για την «κυκλοφορία των ελίτ», θεωρώντας ότι μια κοινωνία παραμένει δυναμική μόνο όταν νέες ομάδες μπορούν να αντικαταστήσουν τις παλαιές. Οταν αυτή η κυκλοφορία περιορίζεται, η χώρα οδηγείται σε παρακμή.

Ο Mosca τόνισε ότι πάντα υπάρχει μια οργανωμένη μειοψηφία που κυβερνά μια ανοργάνωτη πλειοψηφία, ενώ ο Michels διατύπωσε τον περίφημο «σιδερένιο νόμο της ολιγαρχίας», σύμφωνα με τον οποίο τα δημοκρατικά συστήματα τείνουν να ελέγχονται από μικρές ομάδες που επιδιώκουν τη διατήρηση της ισχύος τους.

Η θεωρία αυτή περιγράφει μια δομική τάση των κοινωνιών να δημιουργούν σταθερές ελίτ, οι οποίες έχουν συμφέρον να διατηρούν τις συνθήκες που επιτρέπουν την αναπαραγωγή τους. Σε αυτό το πλαίσιο, η ύπαρξη πολιτικών δυναστειών είναι μηχανισμός συνέχειας της εξουσίας. Το οικογενειακό όνομα, τα δίκτυα, η πρόσβαση σε πόρους, η γνώση των μηχανισμών του κράτους και των κομμάτων, η παρουσία στα μέσα ενημέρωσης και η δυνατότητα ελέγχου της πολιτικής ατζέντας αποτελούν μορφές κεφαλαίου που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά.

Οσο πιο αδύναμοι είναι οι θεσμοί αξιοκρατίας τόσο ευκολότερα αυτές οι μορφές κεφαλαίου μετατρέπονται σε δικτατορία και η δημοκρατία δεν λειτουργεί, επειδή η πρόσβαση στην εξουσία παραμένει αδύνατη.

Με αφορμή την αυτοκτονία καθηγήτριας στη Θεσσαλονίκη λόγω της βίας των μαθητών της και την απαξίωσή της από το σύστημα τονίζεται ότι ο καθοριστικός παράγοντας που επιτρέπει ή εμποδίζει την ανανέωση των ελίτ είναι οι αυστηροί θεσμοί στη δημόσια εκπαίδευση.

Οταν το δημόσιο σχολείο δημιουργεί πολίτες με υψηλότερη ηθική και γνωστικές δεξιότητες, μεγαλύτερη αυτονομία σκέψης και μεγαλύτερη ικανότητα συμμετοχής στη δημόσια ζωή και υψηλό δείκτη ευφυΐας, αυξάνεται η κοινωνική κινητικότητα και επιτρέπεται η είσοδος νέων ανθρώπων στις ελίτ. Αντίθετα, όταν η εκπαίδευση υποβαθμίζεται, η μέση ευφυΐα του πληθυσμού μειώνεται ως αποτέλεσμα περιβάλλοντος και θεσμών.

Η ανυπαρξία πειθαρχίας, η απουσία αξιολόγησης και η κοινωνική απαξίωση του σχολείου οδηγούν σε γενικευμένη πτώση δεξιοτήτων, η οποία έχει άμεσες συνέπειες στην οικονομία, στη διοίκηση και την ποιότητα της δημοκρατίας. Ο φαύλος κύκλος διατηρείται. Η ελίτ παράγει συνειδητά αδύναμη εκπαίδευση, αυτή παράγει χαμηλό επίπεδο γνωστικών δεξιοτήτων, ενώ ένας πληθυσμός με ανύπαρκτες δεξιότητες αδυνατεί να απαιτήσει αποτελεσματικούς θεσμούς και να ελέγξει την εξουσία. Αυτό επιτρέπει στις ίδιες πολιτικές ομάδες να παραμένουν στην κορυφή, ενισχύοντας τη θεσμική αδράνεια.

Με τον τρόπο αυτό η αναπαραγωγή της εξουσίας δεν χρειάζεται να επιβληθεί με καταναγκασμό· προκύπτει από τη δομή των θεσμών και των ευκαιριών.

Ο Bertrand Russell είχε επισημάνει ότι η διαμόρφωση χαρακτήρα και πεποιθήσεων από τις ελίτ μέσω εκπαίδευσης και πολιτισμικών μηχανισμών οδηγεί σε παγίωση των διαφορών μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνωμένων.

Η ελληνική περίπτωση παρουσιάζει χαρακτηριστικά που περιγράφονται σε αυτό το μοτίβο. Η διαφορά σε σχέση με χώρες με ισχυρότερη θεσμική λειτουργία βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο οργανώνονται η παιδεία, η διοίκηση και η πολιτική ανταγωνιστικότητα.

Συνεπώς, η ποιότητα της δημοκρατίας εξαρτάται από το…

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ: Παπολατρία: «επαναστάτες» που υμνούν τον πάπα

Ο Πάπας που το έπαιζε πονόψυχος με τους λαθρομετανάστες, αλλά με ξένο κώλο.

Ούτε έναν δεν πήρε στο Βατικανό, αλλά ήθελε να ανοίξουμε τα σύνορα να έρθουν ορδές από Αφρική κ Ασία. https://t.co/xVo9WJoREB

— Antiβλά (@antivla) April 21, 2025

Θυμήθηκα που ο Πάπας ήθελε να δώσουν το Νόμπελ στον Τσίπρα, επειδή άνοιξε τα σύνορα κ μπούκαρε 1,5 εκατομμύριο ΟΡΚ.

Η πτώση της Ευρώπης ξεκίνησε από τότε. pic.twitter.com/rQOftlXhT7

— Antiβλά (@antivla) April 21, 2025

 Toυ MANOY ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ
 

Παπολατρία (η) 1. η υπερβολική εκτίμηση και ο θαυμασμός για κάποιον που εκπροσωπεί κάτι εντελώς αντίθετο με τις ιδέες και τις εκπεφρασμένες αντιλήψεις σου «τίποτα δεν είναι τόσο αποκαλυπτικό για τις πραγματικές αντιλήψεις κάποιου όσο είναι η παπολατρία»

Κάθε πάπας, ανεξαρτήτως χαρακτήρα ή προθέσεων (και τα δύο αδύνατον να τα ξέρουμε, έτσι κι αλλιώς), είναι επικεφαλής του πιο μεγάλου μηχανισμού εξουσίας στον πλανήτη, του οποίου το παρελθόν είναι γεμάτο κατάμαυρες κηλίδες. Ως μηχανισμός εξουσίας η Καθολική Εκκλησία είναι συνεπώς και ιδιαιτέρως συντηρητική.

Η εξέλιξη και η πρόοδος είναι πάντα μια μεγάλη απειλή για τις εξουσίες, ιδίως για αυτές που βασίζονται στο μεταφυσικό. Αναπόφευκτα, λοιπόν, ο επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας είναι και φορέας τεράστιας εξουσίας και ιδιαιτέρως συντηρητικός, ακόμα και όταν χρησιμοποιεί «προοδευτικό» λεξιλόγιο.  

Σκοπός του δεν είναι να αλλάξει τον κόσμο, αλλά να διατηρήσει (και άμα μπορεί να μεγαλώσει) την ισχύ του οργανισμού του οποίου ηγείται. 

Οι υπερβολικοί ύμνοι με τους οποίους τον συνοδεύουν στο τελευταίο του ταξίδι πολλοί «επαναστάτες» συμπολίτες μας δείχνουν απλώς...

 

ΕΞΟΥΣΙΑ: Τι σημαίνει αυτή η «παρεξηγημένη» λέξη;

 Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

 

     Διανύουμε ήδη, και ταυτόχρονα με εμάς διανύουν και οι γείτονές μας Τούρκοι, μια αναμφίβολα πρωτόγνωρα έντονη και ψυχό-κοινωνικό-πολιτικό-οικονομικά ιστορικά καθοριστική περίοδο αντιπαλότητας Κομμάτων και Ηγετών που στοχεύουν στην κατάκτηση της ΕΞΟΥΣΙΑΣ για να μας Κυβερνήσουν….  

     Εξουσία σημαίνει ισχύ ή δύναμη, ικανότητα αυτού που την έχει και την ασκεί να απαιτεί και να πετυχαίνει υπακοή, πειθαρχία, συμμόρφωση στα προστάγματά του και στην εκπλήρωση στόχων που αυτός θέτει, ακόμη και όταν η εκπλήρωσή τους απολήγει σε καθοριστική διαμόρφωση της ζωής των ενδιαφερόντων και των συμφερόντων αυτών που πιστά τον ακολουθούν.

     Ο Μαξ Βέμπερ, ο μεγάλος Γερμανός κοινωνιολόγος, θεώρησε την εξουσία, την δύναμη ή ισχύ, ως «…την εκμετάλλευση της ευκαιρίας από ένα ή περισσότερα άτομα για την επιβολή της δικιάς τους βούλησης σε κοινά θέματα, άσχετα με την αντίσταση που προβάλλουν άλλα πρόσωπα που δραστηριοποιούνται στον ίδιο χώρο…».

     Ο Ρόμπερτ Μακ Αϊβερ, ο Αμερικανός κοινωνιολόγος, έχει επισημάνει ότι «οι κάτοχοι εξουσίας αποκτούν το δικαίωμα να καθιερώσουν τη δικιά τους πολιτική σε κάθε φάση της ανθρώπινης δραστηριότητας, να κρίνουν πρόσωπα και καταστάσεις, να ασκήσουν διαιτητικό-ισορροπητικό ρόλο σε αντιδικίες και τελικά να επιβληθούν στους συνανθρώπους τους».

     Η εξουσία αντλείται και ασκείται με τρεις θεμελιακούς τρόπους: με την εφαρμογή ωμής βίας ή με την επιβολή της ψυχολογίας του φόβου, με βάση το κληρονομικό δίκαιο των ηγεμονικών καθεστώτων και από τη δημοκρατική και αβίαστη αναγνώριση από τον λαό ηγετικών χαρακτηριστικών αυτού που την κατέχει και την ασκεί.

     Η απόκτηση εξουσίας με την εφαρμογή «ωμής βίας» συνεπάγεται και την πιθανή αντίδραση αυτών που αντιτίθενται στα κάθε λογής δικτατορικά και αυταρχικά καθεστώτα. Για τον λόγο αυτό οι διάφοροι σφετεριστές της εξουσίας, ακολουθώντας μια πάγια τακτική, αποπειρώνται να εδραιώσουν την ισχύ τους και να «νομιμοποιήσουν» τη θέση τους παρέχοντας αγαθά, διευκολύνσεις και προσεκτικά οριοθετημένα «δικαιώματα – προνόμια» σε κάποια κάπως πλατιά λαϊκή ομάδα ή καθησυχάζουν κατασιγάζοντας με ψυχολογικές και επικοινωνιακές μεθόδους την άσκηση κριτικής και την εκδήλωση «αντίστασης» τις λαϊκές μάζες, οδηγώντας τες στην απάθεια που είναι απόληξη θεμελιωμένη στην πρόχειρη διαπίστωση από τον λαό ότι «…είναι ανήμπορος να ελέγξει τη ροή των γεγονότων…».

     Στα ψευδεπίγραφα «δημοκρατικά καθεστώτα» αυτοί που κατέχουν την εξουσία φροντίζουν να αποσιωπούν συστηματικά και διαχρονικά το γεγονός δημιουργώντας την απαραίτητη ψευδαίσθηση ότι η κατοχή της εξουσίας είναι «κοινό καθήκον» και δικαίωμα και η άσκησή της γίνεται για την υλοποίηση των επιθυμιών και αποφάσεων «της πλατιάς λαϊκής μάζας».

     Επιπρόσθετα, παρά την αντικειμενικά κραυγαλέα εκμετάλλευση και άσκηση της εξουσίας με σαφώς προσωποπαγή ψυχισμό, έντεχνες ιδεολογικές διακηρύξεις και ψυχοτεχνικά πολιτικά μανιφέστα τείνουν να μειώσουν τη σημασία της πραγματικότητας καμουφλάροντας την αυταρχική φύση και δικτατορική υφή της πίσω από τα διάφανα προπετάσματα της «έλλειψης κάθε χρήσης ωμής βίας»…

     Στα γνήσια δημοκρατικά καθεστώτα, άσχετα εάν πρόκειται για ένα κόμμα ή μια ολάκερη χώρα, η διαδικασία ανέλιξης σε θέση εξουσίας και το δικαίωμα άσκησής της συντελείται με αντικειμενικά κριτήρια, με αξιοκρατία και διαφάνεια και – απαλλαγμένη από κάθε μορφή της έννοιας του «κληρονομικού δικαίου» και κάθε απειλή για χρήση βίας – προκαθορίζει το εφήμερο της πράξης διατηρώντας ανέπαφο το δικαίωμα των εξουσιαζόμενων, της λαϊκής μάζας, για αλλαγές στις προτιμήσεις τους, για αφαίρεση της εξουσίας από τους αποδεικνυόμενους εμφανώς ανάξιους και την παροχή της σε αυτούς που κατορθώνουν να πείσουν ότι είναι άξιοι ή, τουλάχιστον, περισσότερο άξιοι από τους παρόντες κατόχους της.

     Στην πλατωνική «Πολιτεία» ο Θρασύμαχος διατείνεται κατηγορηματικά ότι «…το δίκαιο είναι ταυτόσημο με το συμφέρον του ισχυρού…».

     Κι όμως η εξουσία που θεμελιώνεται και διαιωνίζεται με τη χρήση ή την απειλή της χρήσης κάποιας μορφής βίας είναι, κατά κανόνα, καταδικασμένη και ο βίος της, η διαχρονική της διάρκεια είναι προκαθορισμένα εφήμερη. «…Ο πανίσχυρος δεν είναι ποτέ αρκετά ισχυρός» έχει γράψει διαπιστώνοντας την ιστορική νομοτέλεια των γεγονότων ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ.

     Όποια και αν συμβεί να είναι η πηγή της εξουσίας, η εστία από την οποία αυτή αναβλύζει και όποιες και αν είναι οι διαδικασίες απόκτησής της, αμείωτο πάντοτε παραμένει και το ενδιαφέρον για τους τρόπους χρήσης, τους τρόπους άσκησης Εξουσίας από τον κάτοχό της.

     Ο αυταρχικός ηγέτης είναι εκείνος που θεωρεί τον εαυτό του ως τον μόνο άξιο να κρίνει τη σημασία, την ορθότητα και την αξία των αναγκών, επιδιώξεων και φιλοδοξιών αυτών που κυβερνά ή εξουσιάζει και κατά συνέπεια ασκεί την εξουσία με αποκλειστικά κύριο γνώμονα τις δικές του θέσεις, τις προσωπικές του πεποιθήσεις.

     Ο δημοκρατικός ηγέτης, καθώς αντιλαμβάνεται το εφήμερο της θέσης του και το απαραβίαστο δικαίωμα αυτών που με τη δική τους συναίνεση και επιλογή «εξουσιάζει» να τον αντικαταστήσουν, πασχίζει να εντοπίσει τον κοινό παρονομαστή των πολυποίκιλων και συχνά αντικρουόμενων επιθυμιών και επιδιώξεών τους και να ασκήσει εξουσία με γνώμονα «το κοινό όφελος», ελπίζοντας ότι στην επόμενη «ημέρα κρίσης» [στις επόμενες εκλογές] αυτό θα αναγνωρισθεί και έτσι θα διασφαλισθεί η επανεκλογή του.

     Υπάρχουν ιστορικές στιγμές στη ζωή κάθε ομάδας που απαιτούν τη μετουσίωση ενός «δημοκρατικού» ηγέτη σε «αυταρχικό» αρχηγό για να επιτευχθούν κοινοί στόχοι ή για να αποσοβηθούν κρίσιμες για την επιβίωση της ομάδας ή του κοινωνικού συστήματος καταστάσεις.

     Σίγουρα, επίσης, υπάρχουν δεδομένα παραδείγματα «αυταρχικών» ηγετών που – με προκάλυψη την επιφανειακή δημοκρατικότητά τους – πετυχαίνουν να συνεχίσουν πέρα από τα προκαθορισμένα χρονικά διαστήματα την κατοχή και άσκηση της εξουσίας.

     Στο σημείο αυτό να θυμηθούμε τα λόγια του Αγάθωνα, που συνιστά στον «Άρχοντα» (ηγέτη) να θυμάται τρία πράγματα:

 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Πας λαγωός ομοίως τεχνάζεται;

 

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Κάθε εξουσία είναι μια διαρκής συνωμοσία, έγραψε ο Μπαλζάκ. Κι όχι μόνο αν η εξουσία αυτή αν είναι στην αρχή, αλλά και αν βρίσκεται στην αντιπολίτευση, ή οπουδήποτε: είτε είναι κόμμα, συνδικαλιστικό σωματείο, ΜΚΟ ή αναρχική συλλογικότητα. 

Η δομή της, η διάρθρωσή της στηρίζεται στη «συνωμοσία» με την έννοια του ότι όλοι είναι συναντιλήπτορες, ελέγχουν τους γύρω, τα μέλη, την ιεραρχία, τις ιδέες, και τις συμπεριφορές τους. Εχουν κοινά μυστικά, κοινή στόχευση και κρυφές εσωτερικές διεργασίες που δεν τις ξέρουν άλλοι – οι αντίπαλοι. Και άπαντες παρακολουθούν με διάφορους τρόπους τα στελέχη (δεν χρειάζεται Predator), τα χειραγωγούν, τα κατευθύνουν και το ίδιο γίνεται από τότε που εφευρέθηκαν οι λάσπες. Πανομοιότυπα – απλώς αλλάζουν τα μέσα. Κι όποιος παρεκκλίνει, βέβαια, τον τρώει ο λύκος.

Μια διαρκής «συνωμοσία». Χωρίς αυτήν τίποτε δεν λειτουργεί – εδώ είναι το παράδοξο. Ακόμα και οι υποτιθέμενοι αντιεξουσιαστές έχουν τους ίδιους ακριβώς «συνωμοτικούς»-εξουσιαστικούς μηχανισμούς, καταρχήν για λόγους αυτοπροστασίας – αυτή την αυτοπροστασία που την επικαλούνται όλοι αιωνίως για να επιβάλλουν τον αναγκαίο έλεγχο. Βαρετά και αλύγιστα πράγματα. Το εργαλείο δουλεύει πάντα με τον ίδιο τρόπο και πας λαγωός ομοίως τεχνάζεται.  

Δεν υπάρχει εναλλακτική – όποιος τη δοκίμασε απλώς έχασε και τα αβγά και τα πασχάλια και κατέληξε να γράφει μόνος του κακά ποιήματα αυτοπαρηγορίας. Οποιο κορόιδο πίστεψε πως μπορεί να γίνει και αλλιώς, απλώς βρέθηκε ένα πρωί εκτός παιδιάς κι άρχισε να κάνει μάταιη κριτική στα μπαρ.  

Αν η εκάστοτε Φωτίου πει κάτι εκτός γραμμής, απλώς την περιορίζουν στο σπίτι να φτιάχνει αριστερά γεμιστά με κιμά.

Βέβαια, δεν ισχύει πάντα και για όλους το ίδιο: στα αστικά κόμματα υπάρχει αρκετή ελευθεριότητα, αρχές, υπάρχει διάλογος, κι ανοχή – ως ένα βαθμό.  

Ποιον βαθμό;  Ποιος βάζει τα όρια; 

Ανάλογα τον αρχηγό και τη συγκυρία. Τουλάχιστον, όμως, υπάρχει κάποια ευρυχωρία και αυτοκριτική, πιο εύκολη ανανέωση και τηρούμενες διαδικασίες. Σε όσα όμως κόμματα είναι στρατοπεδικών διαθέσεων, οι από πάνω προσπαθούν να ελέγξουν σχεδόν απόλυτα τη ζωή των μελών και των στελεχών – ακόμα και τις ερωτικές σχέσεις, με ποιον τα φτιάχνεις, πώς ζεις, αν πίνεις ιμπεριαλιστική Κόκα-Κόλα. Η τεχνική του στιγματισμού και της απομόνωσης (κάποτε του «πράχτορα» με «χ») είναι ο κανόνας. Και σε περίπτωση που ερωτευτείς κάποιον, ή κάποια εκτός κόμματος, ή από άλλη νεολαία σε περνούνε από δίκη.  

Νομίζετε πως λέω υπερβολές; (Για ρωτήστε). 

Θέλουνε να ελέγχουνε πλήρως τον βίο σου, την καθημερινότητά σου, να σε κάνουνε να πιστέψεις πως ζωή εκτός κόμματος δεν υπάρχει. (Και δεν κυκλοφορούν λίγα ρομπότ που το έχουν πιστέψει).

Συνωμοσία, με, ή χωρίς εισαγωγικά; Μόνο; 

Μιλάμε για πλήρη, για ολοκληρωτική αλλοτρίωση της προσωπικότητας – τι Predator μου λέτε τώρα. Η παρακολούθηση είναι συνεχής από τα άλλα στελέχη, ακόμα και από τους πιο κοντινούς – είναι η παλιά λογική του κατηχητικού: ο διάβολος, η αμαρτία, η εξομολόγηση, τα ρεφλέξ, το ντύσιμο, οι κλειστές παρέες, η κρυψίνοια, η επανάληψη, ή συνωμοτικότητα και κάποια διαρκής απειλή. (Μας καταδιώκουν). Και η κομματική αργκό. Πώς χρησιμοποιείς τις λέξεις. Ο εγκλωβισμός. Η ιδεολογία που γίνεται πίστη ζηλωτή. Γενικευμένο κοντρόλ – μετατρέπεσαι σε ενεργούμενο με ακυρωμένη προσωπική σκέψη, αλλά μετά βγαίνεις και μιλάς για δημοκρατία. 

Γιατί όχι;  

Κι ο Βαρουφάκης είναι επαναστάτης (σήκωσε την μπουνιά στην επέτειο) όπως και ο Πούτιν πολεμάει τους ναζιστές. Το σκιάχτρο είναι πάντα απαραίτητο, αλλιώς θα μείνουμε άνεργοι.

Ανιαρές τεχνικές αλλά δοκιμασμένες. Τεχνικές των απανταχού κατηχητικών. Σχεδόν πανομοιότυπες – απλώς αλλάζει η ρητορική και η επίκληση, αλλά οι μέθοδοι παραμένουν ίδιες.  

Βέβαια, σε κάποιον βαθμό δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά, αλλιώς θα είχανε βρεθεί νέα κόλπα χειραγώγησης, ή έστω, ας το πούμε αναγκαίας ενότητας – αλλά και ενότητα από ενότητα διαφέρει. Διότι, απ’ την άλλη, κάθε τόπος και κάθε κοινωνία πρέπει με κάθε τρόπο να κυβερνηθούν. Η πολιτική είναι δυστυχώς, ή ευτυχώς αναπόφευκτη. Τα κόμματα, οι ομαδοποιήσεις ανθρώπων πάνω σε μια συναντίληψη είναι κάτι απολύτως αναγκαίο, για να οργανωθεί και να κυβερνηθεί μια κοινωνία, από το ελάχιστο χωριό της Πίνδου ως ολόκληρη την Κίνα. Η αναρχία και η αμεσοδημοκρατία ακούγονται ευχάριστα ως έννοιες, αλλά είναι προφανώς ανέφικτες, όταν δεν μπορείς να συνεννοηθείς ούτε καν με τους γείτονες στην πολυκατοικία – αλλά η δήθεν Ουτοπία πάντα έχει υποκριτικούς οπαδούς και σε κάθε γενιά προκύπτει η ανάλογη ποσόστωση.

Λέμε τώρα και για την «Κιβωτό» – παρεμπιπτόντως. 

Είναι κι αυτή μια υποδιαίρεση της ανάλογης δομής όλων των ομαδοποιήσεων. Είχε τη «συνωμοσία» της, τους εκλεκτούς, και τις ερωτικές αδυναμίες που παρατηρούνται, λίγο-πολύ παντού. Στον βιότοπο της όποιας εξουσίας, μικρής ή μεγάλης, πάντα φύονται κάποιοι, κάποιος, που προσπαθεί να τα μεταλλάξει όλα σε σεξ. Στα κόμματα, στον συνδικαλισμό, παντού.  

Πας λαγωός ομοίως τεχνάζεται. 

Και κάθε φορά πέφτουμε απ’ τα σύννεφα.  

Πάτερ ξεπάτερ, κομματάρχης, συνδικαλιστής, ή προπονητής, πάντα θα βρεθεί κάποιος...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δεν αντιδρούμε επειδή είμαστε εθελόδουλοι

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΡΙΝΟΥ

Η διαπίστωση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ότι το ψέμα όχι μόνο οδηγεί στην εξουσία, αλλά καλλιεργούμενο μεθοδικά στα υπόγεια και στα σαλόνια της Κουμουνδούρου τη συντηρεί και την παγιώνει, επιλέχθηκε και ως μεθόδευση που μπορεί να οδηγήσει και στην ανανέωση της εμπιστοσύνης του εκλογικού σώματος.

Μπορεί οι σφυγμομετρήσεις να διατηρούν στη θέση της μείζονος αντιπολίτευσης τον ΣΥΡΙΖΑ, όμως μια ισχνή πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας και οι τρομερές δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει από τη διόλου ιδανική κατάσταση της υπερχρεωμένης εθνικής οικονομίας και τις αφόρητες υποχρεώσεις με τις οποίες έχει δεσμευθεί η χώρα θα διευκολύνουν τον ΣΥΡΙΖΑ να υπονομεύσει κάθε προσπάθεια ανάκτησης της πλειοψηφίας με όπλο μεταξύ άλλων και τις ψευδείς υποσχέσεις, που θα έχει και πάλι δώσει προεκλογικά.

Εν τω μεταξύ ολοένα και συχνότερα διατυπώνεται η εξής εύλογη απορία: Πριν αναλάβουν Τσίπρας και Καμμένος τη διακυβέρνηση της χώρας ήταν καθημερινές οι οργισμένες κινητοποιήσεις και διαμαρτυρίες και τα βίαια επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης εναντίον των μνημονιακών κυβερνήσεων και της εφαρμογής των μέτρων λιτότητας που επέβαλλαν οι δανειστές μας.

Εν τούτοις υπό το καθεστώς διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και παρά την ανελέητη εφαρμογή των μνημονίων, και μάλιστα με πολύ υψηλότερους φόρους από εκείνους που δικαιολογούσε η τρόικα, οι κινητοποιήσεις είχαν ελαχιστοποιηθεί και έφεραν πια την ταυτότητα κυρίως του ΚΚΕ και του συνδικαλιστικού του βραχίονα, του ΠΑΜΕ.

Η εξήγηση που προβάλλεται σχετίζεται με το γεγονός ότι οι διαβόητοι αγανακτισμένοι της πλατείας Συντάγματος (πλην Χρυσής Αυγής) έγιναν κυβέρνηση. Αν μάλιστα ο κ. Τσίπρας δεν ήταν ανεκτικός έως και υποστηρικτικός στις έκνομες δραστηριότητες των κάθε αριστερής καρυδιάς μπαχαλάκηδων, αναρχικών και Ρουβικώνων τότε θα έπρεπε να δεχθούμε την ερμηνεία που μας έρχεται από το προ τεσσάρων αιώνων παρελθόν.

Σύμφωνα με τον ελάχιστα γνωστό γάλλο διανοούμενο Ετιέν ντε λα Μποεσί, ο άνθρωπος εγκληματεί κατ’ εντολήν ή γίνεται αντικείμενο εγκληματικής μεταχείρισης επειδή είναι εθελόδουλος. Μπορεί κάποιοι να το θεωρήσουν αυτό ως ύβρη, αλλά ο Μποεσί ερωτά: Πώς να μην είναι εθελοδουλία το ότι τόσο πολλοί άνθρωποι, ακόμα και ολόκληροι λαοί, δέχονται να τους μεταχειρίζονται οι άρχοντές τους ωσάν να ήταν δουλοπάροικοι ή σκλάβοι;  

Και μας προτρέπει να συνειδητοποιήσουμε αυτό που ήδη ξέρουμε όλοι:  

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Αυτό το σύστημα να το συντρίψουμε πριν καταστεί επικίνδυνο

 

Του Παντελή Σαββίδη

Δυστυχώς, όλα δείχνουν πως στην Ευρώπη μπαίνουμε σε ένα κλίμα του μεσοπολέμου. 

Οι λαοί όχι, μόνο, δείχνουν να ανέχονται το φασιστικό φαινόμενο αλλά να το επικροτούν κιόλας.

Γιατί;

Διότι η Δημοκρατία τους διέψευσε. Δεν τους δικαιολογώ, αλλά διαπιστώνω.

Το ότι, απλώς, μιλάς και δεν σε συλλαμβάνουν δεν είναι δημοκρατία. Ακόμη και στην Ρωσία, αν εξαιρέσεις τον Πούτιν, μπορείς να λες ό,τι θέλεις.

Κάθε κίνηση και κάθε σκέψη στη “δημοκρατική” δύση ελέγχεται και παρακολουθείται απο την Μεγάλο Αδελφό. Και αυτό δεν είναι μυθιστόρημα του Όργουελ.

Οι ανισότητες αυξάνονται στο όνομα, δήθεν, της δημοκρατίας αλλά στην ουσία με την ενίσχυση των ισχυρών ομάδων, απο τους κρατικούς θεσμούς.

Ολοένα και περισσότερα κοινωνικά στρώματα περνούν στο κατώφλι της φτώχειας αδυνατώντας να εξυπηρετήσουν τις στοιχειώδεις ανάγκες τους.

Το κοινωνικό κράτος που αποτελεούσε ένα δίκτυ ασφαλείας, άλλοτε, στην Ευρώπη εξέλιπε. Σήμερα αν αρρωστήσεις και δεν έχεις μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ, πεθαίνεις.

Οι ισχυρές πόλεις στις οποίες έχουν τις έδρες τους οι κυβερνήσεις και ισχυροί οικονομικοί παράγοντες φέρονται δουλικά και αποικιοκρατικά στην λοιπή εδαφική επικράτεια της χώρας. Η επαρχία ερημώνει. Πόλεις και κωμοπόλεις εξαφανίζονται απο νομοθετικές πρωτοβουλίες ανθρώπων γενικώς άσχετων. Πολύ άσχετων.

Μικρές οικογενειακές ομάδες ή ομάδες συμφερόντων χωρίς τις αναγακίες κοινωνικές και εκλογικές πλειοψηφίες ελέγχουν την εξουσία. Το κράτος έχει ιδιωτικοποιηθεί.

Αυτό δεν είναι δημοκρατία. Αυτό είναι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Θες- μη μου τους κύκλους τάραττε;

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ (Παρά το γεγονός οτι ο αρθρογράφος υπήρξε υπουργός για γέλια και για κλάματα της κυβέρνησης κατσαπλιαδων του ΣΥΡΙΖΑ...)

 

Του Γιάννη Πανούση 

Καθηγητή Εγκληματολογίας, πρώην υπουργού Προστασίας του Πολίτη

 

Αν δηλαδή υπήρξαμε ποτέ

Αν θα θυμάται κάποιος το όνομά μας

Στ. Σταυρόπουλος, Θα σε δω ξανά στο άδοξο τέλος

Οι θεσμοί, οι θεσμικοί, οι παραθεσμικοί και οι αντιθεσμικοί (κάθε είδους αντι-συστημικοί, αντι-στασιακοί κι εν γένει αντί-) στην Ελλάδα έχουν γίνει ένα κουβάρι.

Οι θεσμοί παρα-βιάζονται απ' όλους αλλά κάτω από διαφορετικές περιστάσεις (προφάσεις;), που  πολλοί αυτο-νομιμοποιούν στο χώρο τους ιδεολογικά, πολιτικά, κοινωνικά, ακόμα και ηθικά.

Οι θεσμικοί υπηρετούν εκόντες/άκοντες τους θεσμούς, όσο τους συμφέρει. Αν αλλάξουν τα συμφέροντά τους μεταλλάσσονται εν μία νυκτί σε αντιθεσμικούς.

Οι  παραθεσμικοί έχουν στήσει μία πολιτικο-οικονομική μηχανή πλάι  ή και πίσω από τους θεσμούς (συνήθως με δίκτυα διαφθοράς και διαπλοκής) και "κόβουν μονέδα" (συνήθως ατιμωρητί).

Οι αντιθεσμικοί κάνουν κομματική ή πολιτική ή δημοσιογραφική καριέρα καταγγέλλοντας τους θεσμούς μέχρι που κάποια συγκυρία τους δίνει δημόσιο αξίωμα (δήμαρχος, βουλευτής, πρόεδρος οργανισμού), οπότε ζητάνε από τους υφιστάμενους πιστή τήρηση/εφαρμογή θεσμών και νόμων.

Αναρωτιέμαι με τόσους ουσιαστικά α-θεσμικούς τύπους πως στέκεται όρθια επί 48 χρόνια η θεσμική κοινοβουλευτική συνταγματική δημοκρατία μας.

Ίσως επειδή...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Πετάει ο γάιδαρος; (Δεν) πετάει

Γράφει ο Χαρίδημος Κ. Τσούκας

Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και ερευνητής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Warwick.

Η επιτροπή της αμερικανικής Βουλής που διερευνά την επίθεση οπαδών του Τραμπ στο Καπιτώλιο, στις 6/1/2021, έχει αρχίσει να τροφοδοτεί με πολύτιμο υλικό την κοινή γνώμη. 

Τα ευρήματά της θα απασχολούν για χρόνια τους κοινωνικούς επιστήμονες.

Ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης του Τραμπ, Ουίλιαμ Μπαρ, αποκάλυψε το ψυχολογικό υπόβαθρο του μεγάλου ψεύδους του Τραμπ ότι, δήθεν, του «έκλεψαν» την εκλογική νίκη το 2020. «Ποτέ δεν υπήρξε ένδειξη ότι (ο Τραμπ) ενδιαφέρθηκε για τα πραγματικά γεγονότα», είπε ο Μπαρ. Και πρόσθεσε: «Εχει αποσυνδεθεί από την πραγματικότητα (…)». Οπως αποκαλύφθηκε στην επιτροπή, στενοί συνεργάτες του προέτρεψαν τον τότε πρόεδρο να παραδεχθεί την ήττα του. 

Ματαίως. Ο υπερτροφικός ναρκισσισμός του, υποθαλπόμενος από εμετικούς αυλοκόλακες τύπου Τζουλιάνι, δεν άντεχε την ήττα. Η πραγματικότητα ήταν ό,τι ο Τραμπ όριζε ως πραγματικότητα.

Δεν ήταν η πρώτη φορά.  

Στις προεδρικές εκλογές του 2016, είχε ήδη προαναγγείλει ότι, αν τις έχανε, θα ήταν εξαιτίας νοθείας! Σε ένα ανοιχτό παιχνίδι, όπως η εκλογική αναμέτρηση, το μόνο αποτέλεσμα που αποδέχονται οι ναρκισσιστικοί ηγέτες είναι η νίκη. Τίποτε άλλο.

Το διανοητικό σύμπαν του ναρκισσιστή αναζητεί, πρωτίστως, την αυτοδικαίωση. Οταν μάλιστα ηγείται μιας χώρας ή ενός οργανισμού, η θέση του στην κορυφή της πυραμίδας τού παρέχει προνομιακή πρόσβαση στον ορισμό της πραγματικότητας – έχει την ισχύ να προσδώσει εγκυρότητα στη δική του θεώρηση, την οποία, ex officio, επιβάλλει. Αν και όλοι οι ηγέτες τείνουν να έχουν αυξημένη εμπιστοσύνη στις αντιλήψεις τους, ο ξερολισμός είναι το αναγκαίο παρακολούθημα του ηγετικού ναρκισσισμού. Ενίοτε, παίρνει κωμικές διαστάσεις.

Οταν ήταν πρόεδρος, ο Τραμπ είχε αναφερθεί στον εαυτό του ως «σταθερή ιδιοφυΐα», «ωραίος και έξυπνος», και ηγέτης που διαθέτει «μεγάλη και απαράμιλλη σοφία» (δικά του λόγια). Ο ξερόλας ναρκισσιστής διαθέτει «υβριστική» αυτοπεποίθηση, η οποία τον αποτρέπει από το να γνωρίζει τι δεν γνωρίζει, ούτε θέλει να μάθει. Ο Τραμπ είχε γνώμη ακόμη και για τη θεραπεία από τον κορωνοϊό – με «απολυμαντικό» και «υπεριώδη ακτινοβολία», είπε, τον Απρίλιο 2020, σε έκπληκτους δημοσιογράφους στον Λευκό Οίκο!

Στη φιλελεύθερη δημοκρατία, δεν υιοθετούμε a priori τους ηγετικούς ισχυρισμούς. Θεσμικά αντίβαρα και αξιακά κεκτημένα θέτουν εμπόδια που οι ηγέτες πρέπει να υπερπηδήσουν. Οι ηγετικοί ισχυρισμοί υποβάλλονται σε εμπειρικό έλεγχο και αρμόδιες Αρχές καλούνται, θεσμικά, να προβούν σε ανεξάρτητες διαπιστώσεις. Η περίοπτη πολιτική θέση δεν αποφέρει αναγκαστικά γνωσιολογικό πλεονέκτημα. Ο Τραμπ και οι υποστηρικτές του κατέθεσαν 60 δικαστικές προσφυγές για εκλογική απάτη. Απορρίφθηκαν όλες.

Ο Μπαρ και ο πρώην αντιπρόεδρος Πενς μπορεί να είναι υπερσυντηρητικοί και φανατικοί αντίπαλοι των Δημοκρατικών, αλλά δεν έχουν απολέσει τη θεσμική ευπρέπεια που υπαγορεύει ο ρόλος τους: μετέχουν στις κοινές, ιστορικά εμπεδωμένες, αυτονόητες αξίες της μεγαλύτερης δημοκρατίας στον κόσμο. Αν η Δικαιοσύνη έχει αποφανθεί ότι δεν υπήρξε νοθεία, τότε το εκλογικό αποτέλεσμα αποτυπώνει ορθά τη λαϊκή βούληση και θα ήταν ανέντιμο ένας αξιωματούχος να ισχυριστεί κάτι διαφορετικό. Η ιδιότητα του συντηρητικού δεν σε κάνει ανέντιμο. Ο τραμπισμός, όμως, σε κάνει.

    Στις απολυταρχίες, αντιθέτως, ο λόγος του ναρκισσιστή ηγέτη θεωρείται θέσφατο. Η δική του θεώρηση της πραγματικότητας κυριαρχεί – δεν αμφισβητείται ούτε παρακάμπτεται. Πετάει ο γάιδαρος; Πετάει.

Εφόσον, λ.χ., ο Πούτιν θεωρεί ότι η Ουκρανία δεν υπάρχει ως έθνος, η Ουκρανία δεν πρέπει να υπάρχει – διά της βίας. Οποιος, στη Ρωσία, αμφισβητεί την εισβολή, κινδυνεύει με 15 χρόνια φυλάκιση για «ψευδείς ειδήσεις». Ο Πούτιν εξευτέλισε δημοσίως τον αρχηγό της ρωσικής κατασκοπείας όταν δεν του έδωσε την αναμενόμενη απάντηση αναφορικά με την εισβολή. Ουδείς αντιμιλάει στον τσάρο.

Η τουρκική λίρα κατρακυλάει, αλλά αυτό ουδόλως αλλάζει την αντίληψη του Ερντογάν για χαμηλά επιτόκια. Η εμμονή του έγινε επίσημη πολιτική. Ενας αδαής μιλάει σαν οικονομικός εμπειρογνώμων! Αν ο κεντρικός τραπεζίτης διαφωνεί, καθαιρείται. Γενικότερα, αν κάποιος του ασκήσει σκληρή κριτική, κινδυνεύει με φυλάκιση για «προσβολή του αρχηγού του κράτους». Ουδείς αντιλέγει στον σουλτάνο.

Στις απολυταρχίες, οι εμμονές των ναρκισσιστών ηγετών συντίθενται από θραύσματα προσωπικών βιωμάτων και προκαταλήψεων, εθνικών μύθων και «υβριστικών» αντιλήψεων ισχύος. Οι εμμονές δεν ελέγχονται εμπειρικά, ούτε τιθασεύονται θεσμικά. Εχοντας ταυτίσει το εθνικό με το ηγετικό συμφέρον, κι έχοντας ορίσει αυτοαναφορικά την πραγματικότητα, οι ναρκισσιστές ηγέτες οικοδομούν, γνωσιολογικά, ένα παράλληλο σύμπαν, στο οποίο υποχρεώνουν τη χώρα να κατοικήσει.  

Η ηγετική ισχύς συγκαλύπτει τη γνωσιολογική ένδεια. 

Η απουσία θεσμικών αντιβάρων δημιουργεί βρόχους θετικής ανάδρασης, διογκώνοντας τις ηγετικές εμμονές και δημιουργώντας καινοφανή δόγματα (π.χ. «Γαλάζια Πατρίδα»). 

Η έλλειψη λογοδοσίας, σε επίπεδο ερμηνειών και πράξεων, καθιστά τέτοιους ηγέτες ανορθολογικούς και απρόβλεπτους.

Ουδείς ανέμενε την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία. Συνέβη. 

Ουδείς, εξ όσων γνωρίζω, μιλάει δημοσίως για πιθανή εισβολή της Τουρκίας σε ελληνικό νησί. 

Δεν θα στοιχημάτιζα ότι...

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ύπάρχει άραγε χώρα όπου «πετάει» ο γάιδαρος;

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

     Επικαιροποιώ και εμπλουτίζω σήμερα ένα παλιότερο άρθρο μου καθώς διαβάζω πηχιαίους τίτλους και ακούω ραδιοτηλεοπτικούς διθυράμβους για το ΤΕΛΟΣ της «αυστηρής οικονομικής μας επιτήρησης» την ώρα που διαθνώς επισημαίνεται με έμφαση ότι τα Ελληνικά και Ιταλικά ομόλογα μέσα στην απρόσμενη δίνη οικονομικών προβλημάτων θα αντιμετωπίσουν πάλι δυσκολίες...

https://www.ft.com/content/1a699b10-7ed4-40b4-b0f3-1eb716e1f8d2

Τελικά πετάει ή δεν πετάει ογάιδαρος όπως θέλει το σχετικό παροιμιακό λαϊκό δίλημμα;

     Όσο και αν ακουστεί αυτό παράξενο και ίσως κριθεί από μερικούς και επιστημονικά αντιδεοντολογικό στο μέτρο που όλοι γνωρίζουμε ή θα έπρεπε να γνωρίζουμε από το Νόμο της βαρύτητας και την ανατομική μορφή των συμπαθών τετράποδων η απάντηση είναι πάντα απόλυτα αρνητική!..

     Με άλλα λόγια με δεδομένες τις συγκεκριμένες επιστημονικές, ιστορικές, πολιτικές, συναισθηματικές και ψυχοκοινωνικές παραμέτρους ο γάιδαρος ΠΟΤΕ και σε καμιά χώρα του πλανήτη μας ΔΕΝ μπορούσε και δεν μπορεί να πετάξει!..

     Υπάρχει, όμως, (όπως πιστοποιεί η πολιτική μας ιστορία και όπως απέδειξαν τα χρόνια που πέρασαν από τον «Μνημονιακό» Μάιο του 2010 μέχρι και σήμερα) η χώρα που λέγεται ΕΛΛΑΔΑ όπου ο γάιδαρος και πετούσε και συνεχίζει να «πετάει!»..

     Πόσο εύπιστοι είμαστε αλήθεια, παιδιά, γυναίκες και άνδρες στην εποχή μας και πόσο εύκολα θα μπορούσε κάποιος ή κάποιοι να μας αλλάξουν τα μυαλά, με υποβολή σε πλύση εγκεφάλου, και να μας κάνουν να δούμε τα άσπρα μαύρα, τα μαύρα άσπρα και τον  γάιδαρο να…πετάει;

     Όπως λένε οι Κινέζοι: «δείξε με το δάκτυλό σου το ελάφι και φώναξε να ένα…άλογο»

    και όπως λένε οι πολιτικοί μας από το 2010 και μετά εδώ στην Ελλάδα μας:

    «δείξε την τρόικα, (τους μετονομάσαμε «θεσμούς») και φώναξε…ΦΕΥΓΟΥΝ!»

     Ή, απαντώντας στον τίτλο του άρθρου μου, στην Πατρίδα μας:

     Δείξε τον γάιδαρο και φώναξε «Παιδιά, κοιτάξτε …πετάει!»

Η πειθώ της Ομάδας και της Εξουσίας

     Θα αναφερθώ περιληπτικά στα εντυπωσιακά αποτελέσματα που μας έδωσαν δύο κλασικά πειράματα κοινωνικής ψυχολογίας των διακεκριμένων Αμερικανών συναδέλφων Dr Solomon Asch  και Dr Stanley Milgram. Σε αυτά πειράματα οι  ερευνητές και οι συνεργάτες τους δημιουργούν για το άτομο συνθήκες αμφιβολίας φέρνοντάς το αντιμέτωπο με ερεθίσματα αμφίβολης ευκρίνειας. 

    Το «άτομο-θύμα» οδηγείται από τις συνθήκες του πειράματος έντεχνα σε συναισθηματική σύγκρουση καθώς από τη μία μεριά αισθάνεται την έντονη υποκειμενική τάση να κάνει τη σωστή επιλογή όπως ακριβώς έχει μάθει μέχρι αυτήν την στιγμή στη ζωή του ( πχ ο γάϊδαρος ΔΕΝ...πετάει, και η ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ η αφαίμαξη πόρων από τις κοινωνικο-οικονομικά ασθενέστερες τάξεις, η δραματική μείωση συντάξεων με παράλληλη αύξηση απαιτούμενων ετών εργασίας, το πάγωμα των μισθών που σε συνδυασμό με ψηλό πληθωρισμό σημαίνει ουσιαστική μείωση ΔΕΝ μπορεί να είναι συμπεριφορές καμιάς Πατριωτικής Πολιτικής Ηγεσίας) και από την άλλη μεριά αισθάνεται έντονη την πίεση από τα άλλα μέλη της ομάδας στην οποία το έχουμε εντάξει για την ολοκλήρωση της πειραματικής διαδικασίας και τα οποία το προτρέπουν να κάνει μία επιλογή που εμφανώς είναι λαθεμένη.

     Για να γίνει κατανοητή η διαδικασία άσκησης πίεσης από την ΟΜΑΔΑ στο άτομο και για να μας διδάξει και κάτι που θεωρώ χρήσιμο για την εποχή μας, την εποχή της αμφισβήτησης των πάντων από τους πάντες και της αμφιβολίας για όλα και για όλους, ας δούμε τι ακριβώς συμβαίνει στην εξελικτική πορεία αυτώ των πειραμάτων.

      Στο πείραμα του Asch (όπου ΟΛΑ τα άτομα εκτός ενός που το βαφτίζουμε «θύμα» είναι συνεργάτες του ερευνητή) ο ερευνητής δείχνει δύο κάρτες όπου στην πρώτη κάρτα υπάρχει μια ευθεία γραμμή ενός συγκεκριμένου μήκους και στην δεύτερη κάρτα υπάρχουν τρείς ευθείες γραμμές διαφορετικού μήκους η μία από τις οποίες είναι εμφανέστατα και χωρίς αμφιβολία ακριβώς ίσου μήκους με τη γραμμή της πρώτης κάρτας.

     Ο εξεταστής ρωτά ένα-ένα τα άτομα της ομάδας να κάνουν την σύγκριση των γραμμών αφήνοντας τελευταίο το "θύμα" της παρέας.

     Στο επίδειξη των καρτών ΟΛΟΙ οι συνεργάτες του ερευνητή συμφωνούν σε κάτι που είναι μια ΕΜΦΑΝΕΣΤΑΤΑ λάθος επιλογή (και το «θύμα» όπως καταγράφεται από την βιντεοκάμερα ξαφνιάζεται, γέρνει μπροστά, κοιτάζει τις γραμμές, κοιτάζει έναν- έναν τα μέλη της ομάδας και είναι εμφανή στο πρόσωπό του τα αισθήματα του ξαφνιάσματος και της δυσπιστίας...)

     Όταν έρχεται η σειρά του «θύματος» να συγκρίνει τις γραμμές στις δύο κάρτες, υποθέτω ότι δεν θα σας εκπλήξει το γεγονός ότι ένας μεγάλος αριθμός «ατόμων-θυμάτων» απαντά δίνοντας την ίδια απάντηση που έδωσαν ΟΛΑ τα άλλα μέλη της ομάδας!...

     Εκπληκτικό; Όχι ακριβώς!

     Τα «θύματα» στο συγκεκριμένο πείραμα έχουν ουσιαστικά δυο επιλογές κάθε μια από τις οποίες συνεπάγεται και ένα σχετικό συναισθηματικό και ψυχοκοινωνικό κόστος. Εφόσον επιλέξουν να σταθούν πιστά στις προσωπικές τους απόψεις και να πούνε τι ακριβώς είναι σωστό και τι λάθος τότε θα βρεθούν σε ευθύγραμμη ισορροπία με τις υποκειμενικές τους πεποιθήσεις και τα αντικειμενικά δεδομένα αλλά θα έρθουν σε ευθεία αντιπαράθεση με τα άλλα μέλη της ομάδας που δηλώνουν, γιατί έτσι συμφωνήθηκε, το ακριβώς αντίθετο. Καθώς ταυτίζουν την εκτίμηση και απάντησή τους με τα άλλα μέλη της ομάδας τότε θα έλθουν σε σύγκρουση με τις υποκειμενικές τους πεποιθήσεις και την ορθή αντίληψη πραγματικότητας αλλά αποφεύγουν την αντιπαράθεση με την ομάδα..

      Οι δικαιολογίες που έδωσαν «τα θύματα» στο πείραμα με τις γραμμές του Dr Asch εστιάσθηκαν γύρω από τη δική τους κακή-λανθασμένη εκτίμηση του μήκους των γραμμών ακόμη και σεανύπαρκτα προβλήματα…όρασης!

       Στα πειράματα του καθηγητή Stanley Milgram «το θύμα» καλείται να καθήσει μπροστά σε ένα πίνακα παροχής ηλεκτροσόκ σε ένα άτομο που βρίσκεται σε άλλον θάλαμο και δεν υπάρχει οπτική επαφή αλλά μπορεί να ακούσει τις εκφράσεις πόνου που δημιουργεί το ελαφρύ ηλεκτροσόκ.

Οι ερευνητές παροτρύνουν τό «θύμα» να αυξήσει την ηλεκτρική ένταση του ηλεκτροσόκ προξενήσει πόνο σε κάποιο άγνωστο άτομο επειδή έτσι τον παροτρύνει και τον πείθει να κάνει το άτομο που κατέχει θέση εξουσίας. Τα «θύματα» (δεν τίθεται θέμα επικινδυνότητας για την ασφάλεια και την σωματική υγεία του ατόμου που δέχεται το ηλεκτροσόκ) δέχονται παροτρύνσεις και πιέσεις για αύξηση του επιπέδου ηλεκτροσόκ και οι κραυγές πόνου που ακούγονται από τον θάλαμο όπου βρίσκεται το άτομο που δέχεται το ηλεκτροσόκ προκαλούν συναισθηματικό άλγος στο «πυμα» που κάνει την παροχή ηλεκτροσόκ. Οσο αυξάνεται το επίπεδο του ηλεκτροσόκ και μαζί οι κραυγές πόνου τα «θύματα» που προξενούν τον πόνο κομπιάζουν, διστάζουν και κάποια αρνούνται να συνεχίσουν να προκαλούν πόνο σε άγνωστα άτομα. Όπως απέδειξαν τα πειράματα ένας αρκετά σημαντικός αριθμός «θυμάτων» αλλά όχι όλα, τελικά υποκύπτουν στις έντονες πιέσεις που τους ασκούν οι συνεργάτες του ερευνητή και συμμορφούμενα στις προσταγές της Εξουσίας ξεπερνούν τον έλεγχο της συνείδησής τους που τους υπαγορεύει να αποφύγουν να προξενήσουν πόνο σε κάποια άγνωστα άτομα.

     Αλήθεια σε καθημερινή βάση πόσες φορές είμαστε ΣΥΝΕΠΕΙΣ σε πεποιθήσεις και αξίες που είναι ΟΡΘΕΣ και πόσες φορές αρνιόμαστε την πραγματικότητα, σαν τον Άγιο Πέτρο πριν αλέκτωρ λαλήσει τρείς, υποκύπτοντας σε Κομματικά προστάγματα ή για να επιδείξουμε ότι συμβιβαζόμαστε με την ομάδα, με την παρέα όπου επιλέξαμε να ανήκουμε και μας το επιβάλλει ή για να μη χάσουμε κεκτημένα προνόμια παροχές που συνδέονται κλασικά με την κατοχή της ΕΞΟΥΣΙΑΣ;

    Τα άτομα, άνδρες και γυναίκες, που επιλέγουν να μένουν πιστοί στις ΑΡΧΕΣ τους ΔΕΝ ΣΥΜΒΙΒΑΖΟΝΤΑΙ και φυσικά δεν συμμετέχουν σε Κομματικές ομάδες διεκδίκησης της ΕΞΟΥΣΙΑΣ…

    Όσοι ΣΥΜΒΙΒΑΖΟΝΤΑΙ αποδεχόμενοι ότι υπάρχει στον Πλανήτη η χώρα που ανέκαθεν λεγόταν ΕΛΛΑΔΑ όπου...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Αυτή η εικόνα συνοψίζει την υποκρισία της εξουσίας.

Η #Λατινοπούλου διεγράφη, διότι είπε ότι η παχυσαρκία είναι κακή. Ο Αυγενάκης που άφησε τον άνθρωπο με τα κινητικά προβλήματα να τον κοιτά από χαμηλά, παραμένει στην κυβέρνηση.
Η "κακιά ρατσίστρια" εδώ είναι η Λατινοπούλου και όχι ο Αυγενάκης. Ευαισθησίες από τα Lidl. pic.twitter.com/l8QUN0Eay0

— papdim (@papdim) June 16, 2022

Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

 ➤Ο Δημήτρης Παπαγεωργίου, έγραψε στο facebook σχολιάζοντας τη φωτογραφία που βλέπετε: «Η Αφροδίτη Λατινοπούλου διεγράφη, διότι είπε κάτι για την παχυσαρκία, που μπορεί να αντιμετωπισθεί. Ο Αυγενάκης που άφησε τον άνθρωπο με τα κινητικά προβλήματα να τον κοιτά από χαμηλά παραμένει στην κυβέρνηση. Η “κακιά ρατσίστρια” εδώ είναι η Λατινοπούλου επειδή είπε κάτι και όχι ο Αυγενάκης που έκανε κάτι. Οι ευαισθησίες των κυβερνώντων ορίζονται από τα μεσημεριανάδικα».

➤Η φωτογραφία δείχνει την εξέδρα των επισήμων στα εγκαίνια του Εθνικού Κέντρου Παράκτιων Αθλημάτων στο Ηράκλειο Κρήτης.

➤Ολοι είναι πάνω στην εξέδρα, αλλά ο Γιώργος Καπελλάκης, πρόεδρος της Ελληνικής Παραολυμπιακής Επιτροπής, ο οποίος βρισκόταν σε αναπηρικό αμαξίδιο, δεν μπορούσε να ανεβεί αφού δεν υπήρχε ράμπα!

➤Αυτή η εικόνα, που αξίζει πολλά περισσότερα από χίλιες λέξεις, συνοψίζει την υποκρισία της εξουσίας. Τα κάνει όλα τάχα υπέρ των πολιτών χωρίς αυτούς.

➤Ο Λευτέρης Αυγενάκης, μέσα στον πανικό που του προκάλεσε η διαδικτυακή φουσκοθαλασσιά της πρόσκαιρης οργής για το ατόπημά του, παραδέχτηκε ότι ήταν λάθος (εδώ είπε την αλήθεια) και υποσχέθηκε ότι δεν θα ξανασυμβεί (κι αυτό είναι ένα τερατώδες ψέμα).

➤Αυτό όχι μόνο θα ξανασυμβεί μια φορά αλλά πολλές, σε όλες τις πιθανές και τις απίθανες παραλλαγές του.

➤Η εκ των προτέρων απόρριψη των πολιτικών υποσχέσεων και δεσμεύσεων (τουλάχιστον όλων όσων αφορούν το γενικό καλό) είναι ένας ορθός, ρεαλιστικός τρόπος για να πορεύεται κάποιος στη ζωή του.

➤Το ψέμα δεν είναι κάτι ξένο προς τον πολιτικαντισμό, τη μικροκομματική και στενόκαρδη νοοτροπία των εκάστοτε κυβερνώντων.

➤Το ψέμα είναι κάτι σύμφυτο με τα προαναφερθέντα, δομικό στοιχείο του παρακμιακού συστήματος, το οποίο κατατρώγει τα σωθικά του έθνους και σκορπίζει απλόχερα το σκοτάδι του στον τόπο του φωτός.

➤Εξαιρουμένων ελαχίστων προσωπικοτήτων ισχύει στο ακέραιο η λαϊκή φράση:

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΤΥΩΣΗ: Μια ανορθόδοξη επένδυση μιας τάχα αμφιλεγόμενης ιδιοφυΐας

 

Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ

Ο Ελον Μασκ κουβαλάει χαρακτηριστικά που ενθαρρύνουν τις ακραίες κρίσεις και τις έξαλλες συναισθηματικές αντιδράσεις απέναντί του. Ενδέχεται δε οι ακρότητες που εμπνέει να αποτελούν εν μέρει το κίνητρο για τις ακρότητες που παρουσιάζει. Πρόκειται για πρόδηλη περίπτωση νάρκισσου, άλλωστε, ο οποίος λατρεύει τη δημοσιότητα της τάχα αμφιλεγόμενης ιδιοφυΐας και τις θεαματικές συγκρούσεις που η τελευταία προκαλεί.  

Σε κάθε περίπτωση, είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ποιες από τις εξωφρενικές δηλώσεις ή ενέργειές του είναι ειλικρινείς και ποιες κομμάτι της φορεμένης περσόνας του εκκεντρικού προβοκάτορα· είναι και αδιάφορο: στο τέλος, το μόνο που μετράει είναι οι επιλογές, ειδικά αν υπεύθυνοι γι’ αυτές είναι δισεκατομμυριούχοι, το γιγάντιο αποτύπωμα των οποίων δεν αφήνει περιθώρια για επιείκεια. Ανθρωποι με την εξουσία του Μασκ οφείλουν να σκέφτονται διπλά τι σκοπεύουν να κάνουν και να διαχειρίζονται με ιδιαίτερη σοβαρότητα το προνόμιό τους.

Στο παρελθόν, ο Ελον Μασκ δεν είχε κρύψει το ενδιαφέρον του για το Twitter, το οποίο πριν από μερικές μέρες τελικά αγόρασε, προκαλώντας κολοσσιαία κύματα αντιδράσεων. Παρ’ όλα αυτά, η πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης δεν εμπίπτει ακριβώς στο σύνηθες πλαίσιο του μεγαλοϊδεατισμού του. Μέχρι στιγμής ξέραμε ότι στον Μασκ αρέσει να καταπιάνεται με επαναστατικές τεχνολογίες και ιδέες: θέλει να κατακτήσει το Διάστημα, να μεταμορφώσει την καθημερινότητά μας, να επαναπροσδιορίσει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε θεμελιώδη μεγέθη. Κυρίως, ο Ελον Μασκ θέλει να μας προκαλεί δέος μέσω της καινοτομίας του και να εισπράττει τα αντίστοιχα εύσημα είτε στη θετική είτε στην αρνητική μορφή τους: τα «ο Ελον είναι ο νέος Τέσλα!» και «ο Ελον είναι επικίνδυνος για την ανθρωπότητα!» μάλλον του δίνουν την ίδια ικανοποίηση. Ομως το Twitter, τόσο ως ιδέα όσο και ως υλοποιημένη πρακτική, δεν βρίσκεται στην πολιτισμική και τεχνολογική αιχμή στην οποία ο Ελον Μασκ έχει αφιερώσει τη ζωή του. 

 Γιατί λοιπόν αποφάσισε να ξοδέψει 44 δισ. δολάρια για να το αποκτήσει και πόσο μπορεί να τον βοηθήσει μια «κουρασμένη» πλατφόρμα ώστε να μείνει στην Ιστορία με τον μεγαλόσχημο τρόπο που επιθυμεί;

Η απάντηση ίσως βρίσκεται λιγότερο στην επιχειρηματική δεινότητα και περισσότερο στα ανθρώπινα πάθη του Μασκ. Με άλλα λόγια, δεν είναι απαραίτητο να αναζητούμε στα πάντα τη λογική· οι δισεκατομμυριούχοι δεν έχουν την ίδια αντίληψη με εμάς περί σύνεσης, οικονομίας και κερδοφορίας. Το ρίσκο, η αμεριμνησία και η ελαφρότητά τους μπορούν να πάρουν σουρεαλιστικές διαστάσεις που σε εμάς φαίνονται σκανδαλώδεις και παρανοϊκές μέσα στην ιλιγγιώδη σκορποχεριά τους. 

Ο Ελον Μασκ αγόρασε το Twitter κυρίως για να δείξει ότι μπορεί· επειδή η έκπληξη και η απορία μας για την αγορά του αυτή τον διασκεδάζουν όσο ελάχιστα πράγματα διασκεδάζουν έναν άνθρωπο που θεωρεί τα πάντα δεδομένα και ως εκ τούτου τα βαριέται. 

Επιπλέον, για έναν τύπο που απολαμβάνει να χώνει τη μύτη του παντού, να μετατρέπει κάθε σημαντικό ζήτημα του δημόσιου διαλόγου σε προσωπική του υπόθεση και να διαμορφώνει κλίμα ως ισχυρός παράγοντας «που ξέρει όσα εμείς οι κοινοί θνητοί αγνοούμε», η απόκτηση του μέσου κοινωνικής δικτύωσης στο οποίο πρυτανεύουν κυρίως η εντυπωσιοθηρία και η δύναμη της αποφθεγματικής «αποψάρας» είναι ένας στόχος με υπαρξιακό περιεχόμενο.

Οσοι διαµαρτύρονται για τους κινδύνους που εγκυμονεί η νέα ιδιοκτησία του Twitter «για τη δημοκρατία», ακόμη και οι γελοιωδώς νευριασμένοι, δεν έχουν κατ’ ανάγκην άδικο. Ως χώρος μαζικού συγχρωτισμού και ανταλλαγής απόψεων, το Twitter είναι όντως ένα σκηνικό πραγμάτωσης της δημοκρατίας: ιδέες διατυπώνονται, διαδίδονται, επικρατούν ή περιφρονούνται, και όλα αυτά σε τεράστιους αριθμούς. Η δύναμη των κοινωνικών δικτύων και των αλγορίθμων είναι δεδομένη και αδιαπραγμάτευτη. Υπό αυτή την έννοια, η κακόπιστη χρήση τους, πόσο μάλλον από θέση ισχύος, μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνικές τερατογενέσεις ή ακόμη και σε γνήσια εγκληματικές καταστάσεις. 

Ενας ανεξέλεγκτος Ελον Μασκ, ελεύθερος να παραμετροποιεί ένα σημαντικό κανάλι του δημόσιου λόγου κατά τις προσταγές του εγκεφαλικού πριαπισμού του, θα έχει ασφαλώς τη δυνατότητα να δώσει ακόμη περισσότερο χώρο στη δηλητηριώδη τραμπική κακοφωνία. Η γνώμη του για την ελευθερία του λόγου –παιδαριώδης, αφιλτράριστη και πάντα συμφεροντολογική– ήδη προοικονομεί τέτοια «ανοίγματα».

Παρ’ όλα αυτά, ο ιδρυματισμός των κοινωνικών δικτύων οδηγεί σε σφάλματα κρίσης, υπερβολές και ένα είδος στρεβλής πρόσληψης της πραγματικότητας. Το Twitter είναι μια έκφανση του δημόσιου λόγου, όχι ο ίδιος ο δημόσιος λόγος. Η αξία που τείνουμε να αποδίδουμε στα κοινωνικά δίκτυα αντιστοιχεί στην ένταση του εθισμού μας σε αυτά και όχι τόσο στο κύρος και στην ουσία του περιεχομένου τους. Στο τέλος της ημέρας...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΤΥΩΣΗ: Ο Eλον, “το twitter” και η ανανεώσιμη ενέργεια

 

Του ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Το πλαίσιο της «ιστορικής για το μέλλον του πολιτισμού» εξαγοράς του Twitter, ορίζεται περίπου ως εξής :

Μια παράμετρος αφορά στην ενεργειακή / οικονομική / επισιτιστική κρίση για την οποία μιλάνε όλοι, προϊόν «του πολέμου του Πούτιν» σύμφωνα με το επίσημο αφήγημα. Το τελευταίο αντιμετωπίζεται με καχυποψία έως και σαρκασμό απ’ την πλειονότητα του κόσμου [εντός και εκτός ΗΠΑ, της Ελλάδας, ελπίζω, συμπεριλαμβανομένης].
Η οικονομική επιβάρυνση του «καταναλωτή» αναμένεται πρωτοφανώς δυσβάσταχτη. Αυτός [πέρα από την τουριστική σεζόν, ειδικά για χώρες όπως η δική μας] είναι ένας από τους λόγους που η «πανδημία» αποσύρεται τεχνηέντως …όπως είχε προκύψει.

Μια άλλη παράμετρος αφορά στην ακραία προνομιακή θέση του επιχειρηματία-εφευρέτη ως ευνοούμενου από την ενεργειακή κρίση. Για όσους τυχόν παρασύρονται απ’ τον άνεμο ελευθερίας που πνέει στο Twitter, θυμίζουμε ότι ο EM έχει το μεγαλύτερο δυνατό προσωπικό συμφέρον από το επίσημο αφήγημα περί ανανεώσιμης ενέργειας.*

Είναι σημαντικό ότι το εν λόγω αφήγημα γνωρίζει περίοδο άνθησης, με επιφανείς missionnaires [βλ. John Kerry] να αναλαμβάνουν την ολική επαναφορά του, σε πείσμα κάθε λογικής, κοινής ή μη. Υπάρχει εδώ μια ανησυχητική αναλογία, ανάμεσα στην «πανδημία» που …ήρθε να επιταχύνει στόχους που [όπως ο κύριος Schwab ομολογεί] είχαν τεθεί από δεκαετίες, και έναν πόλεμο που ήρθε επίσης για να καταστήσει πιο επείγουσα την έκπαλαι διατυπωμένη ανάγκη …απεξάρτησης της Δύσης απ’ τη Ρωσία και τις παλιές μορφές ενέργειας.

Μια ακόμα παράμετρος είναι οι Ενδιάμεσες Εκλογές του Νοεμβρίου. Ο Elon Musk έμεινε περίπου απαθής μπροστά στο σκάνδαλο υποκλοπής «της ψήφου του λαού» που έλαβε χώρα το 2020, μέσω της αποσιώπησης της υπόθεσης του laptop του υιού Biden και της εμπλοκής σ’ αυτήν του πατρός – τότε υποψηφίου – νυν «προέδρου». Είναι μετρημένο από δημοσκοπήσεις ότι σημαντικό ποσοστό των ψηφοφόρων θα είχε επηρεαστεί απ’ την αποκάλυψη. Το σκάνδαλο συντελέστηκε με την αμέριστη βοήθεια του Twitter, κάτι για το οποίο ο απελθών κύριος Dorsey [επανερχόμενος σήμερα ως υποστηρικτής του free speech savior] έχει παραδεχτεί ότι ήταν μεγάλο λάθος.

Ο EM έχει πολύ περισσότερη απ’ την ευφυία που χρειάζεται για να αντιληφθεί ότι ο «Πρόεδρος Biden» …δεν τραβάει. Και ότι με την τωρινή παντοδυναμία του Δημοκρατικών να εκμετρά τον βίο της τον Νοέμβριο, χρειάζεται ένας εξορθολογισμός και μια νέα επικοινωνιακή τακτική, ίνα όπως καταστεί ξανά φερέγγυο το κλιματικό αφήγημα.

Η δυσοίωνη σεναριακή εκδοχή ενισχύεται απ’ την προ ημερών [την Ημέρα της Γης] απόφαση του Twitter για το μπλοκάρισμα διαφημίσεων και ανακοινώσεων που «παραπληροφορούν» γύρω από το Climate Change. Η απόφαση πάρθηκε πριν την εξαγορά, και η στάση του ΕΜ δεν [μου] είναι γνωστή. Θα μπορούσε να είναι ένα είδος παγίδας στην οποία θέλουν να τον παρασύρουν, εμφανίζοντάς τον, αν αποσύρει το μπλοκ, σαν προδότη μιας ιδέας που ως διακινητής της καρπώθηκε τεράστια οφέλη : ο Elon Musk υπήρξε η πρώτη Greta Thunberg.

Αν το μπλοκ παραμείνει μετά την εξαγορά του Twitter, αυτό δεν θα σημαίνει παρά ένα πράγμα : η κίνηση του EM αφορούσε τη σωτηρία της υπόθεσης «ανανεώσιμη ενέργεια» απ’ τις τεράστιες αντιδράσεις για τα μέτρα τα οποία συνεπάγεται : αυτό προς το οποίο πρέπει να δουλέψει πλέον το Twitter είναι η δημιουργία ενός οικουμενικού consensus γύρω από τα έχοντα σχέση με το Climate Change. Δεν είναι η στιγμή για να …αναλώνεται σε άλλ’ αντ’ άλλων λογοκριτικές διαδικασίες.

Η ίδια η επιστροφή του Donald Trump, θα μπορούσε να σηματοδοτήσει μια συμβιβαστική [compromised] στάση του στο θέμα του Climate Change. Κάτι αντίστοιχο μ’ εκείνο που είχε γίνει με τον Covid και τα εμβόλια.

Υπάρχει και το θετικό σενάριο. Η περίπτωση δηλ. ενός Elon Musk που συναρτά το συμφέρον του με εκείνο «της ανθρωπότητας» : Ο «πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο» δεν έχει παραλείψει να αναφέρει, τονίζοντας ότι το κάνει κόντρα στο δικό του συμφέρον, ότι η εποχή απαιτεί μετριοπάθεια στις πολιτικές ανανεώσιμης ενέργειας. Ότι οι neo-liberals θιασώτες της έχουν χάσει τον έλεγχο των λόγων και των έργων τους, κι ότι έχουν γίνει ως εκ τούτου επικίνδυνοι.

Μια εξέλιξη, κάπως διασκεδαστική, της τελευταίας στιγμής : Αρχής γενομένης απ’ την εξαγορά, συντηρητικοί «χρήστες» παρατηρούν μια μαζική αύξηση των followers και των engagements στο λογαριασμό τους, ενώ οι leftists και neo-liberals βιώνουν την αντίστροφη εμπειρία.  

Μια πιθανή λογική εξήγηση γι’ αυτό είναι ότι οι masterminds της εταιρίας προσπαθούν να εξαφανίσουν αποδεικτικά στοιχεία αυτού που έκαναν όλο αυτό τον καιρό : να «επηρεάζουν» αρνητικά τους λογαριασμούς των ανθρώπων που θεωρεί ανεπιθύμητους. 

Η διαδικασία αυτή [shadow banning] έχει αποκαλυφθεί χάρη στα βίντεο του James O’ Keefe [Project Veritas] από το 2018.
 

Ο Elon Musk αναφέρθηκε το φαινόμενο της μαγικής εμφάνισης / εξαφάνισης των followers σαν...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΤΥΩΣΗ: Σταυροφόρος της ελευθερίας; (Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε?)

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

 Οι New York Times είχαν τον καλύτερο τίτλο: «Στον πλουσιότερο άνθρωπο στον κόσμο δεν αρέσει το Twitter. Γι’ αυτό το αγόρασε».

Είναι αληθές· προκύπτει από τις δηλώσεις του. Ετσι κι αλλιώς στην εποχή του «χάρτινου (του χρηματιστηριακού) καπιταλισμού», τα παράδοξα γίνονται λογικά. Παλιότερα οι επιχειρηματίες ανταγωνίζονταν για να αποκτήσουν κάτι που τους άρεσε. Ο Eλον Μασκ πλήρωσε 38% περισσότερα από την τρέχουσα χρηματιστηριακή τιμή για να αποκτήσει το μέσο κοινωνικής δικτύωσης που έβριζε.  

«Εδωσε» 44 δισ. δολάρια –ένα τέταρτο του ελληνικού ΑΕΠ!– για κάτι που συναπαρτίζουν διακόσια εκατομμύρια χρήστες. Λέμε «έδωσε» διότι επί της ουσίας στοιχημάτισε τις υπόλοιπες εταιρείες του. Εβαλε ενέχυρο τις μετοχές για να πάρει δάνεια και να εξαγοράσει το Twitter.

Ολα αυτά καλά, με την έννοια ότι στον «χάρτινο καπιταλισμό» έχουμε δει χειρότερα. Αυτό όμως που κάνει την περίπτωσή του ενδιαφέρουσα είναι πως ο μεγαλοεπιχειρηματίας δηλώνει «υπερασπιστής της απόλυτης ελευθερίας του λόγου», ελευθερία την οποία οι κανόνες των κοινωνικών δικτύων φαλκιδεύουν, έστω κι αν το κάνουν για καλό σκοπό· απαγόρευση ρητορικής μίσους, πρόσκληση για τέλεση αδικημάτων κ.λπ.

Οι βαρύγδουπες αυτές –«προεκλογικές» τρόπον τινά– εξαγγελίες του Μασκ πρέπει να μας προβληματίσουν. Ενας άνθρωπος υποθηκεύει μια τεράστια περιουσία –που με χίλια κόλπα έχει χτίσει– για να υπερασπιστεί την ελευθερία του λόγου κάποιων ακραίων;  

Αν και από θέμα αρχής ακόμη και ο χειρότερος λόγος δεν πρέπει να απαγορεύεται, το να αγοράσει κάποιος το Twitter για την ελευθερολογία σημαίνει πως είναι είτε αφελής επιχειρηματίας, είτε ψεύτης.

Η ελευθερία του λόγου είναι ευεργετική για τις κοινωνίες αλλά δεν φέρνει λεφτά στις επιχειρήσεις. Από την άλλη πλευρά υπάρχει η προηγούμενη ιστορία του Ελον Μασκ, που μόνο σταυροφόρο της ελευθεροστομίας δεν τον καθιστά. Ο ίδιος λέει ότι «ένα καλό σημάδι για την ύπαρξη ελευθερίας του λόγου είναι να επιτρέπεται σε κάποιον που δεν σου αρέσει να μπορεί να λέει κάτι που δεν σου αρέσει» (TED2022, 14.4.2022). Ο ίδιος όμως απολύει όσους εργαζόμενους λένε κάτι που δεν του αρέσει, ενώ έχει διακριθεί σε αγωγές κατά δημοσιογράφων οι οποίοι αναφέρουν κάτι αρνητικό για τις εταιρείες του. Ασκεί λογοκρισία ακόμη με απειλές για αγωγές σε μικρούς ειδησεογραφικούς ιστότοπους, οι οποίοι λόγω δικαστικών εξόδων δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικώς να πουν την αλήθεια που δεν αρέσει στο αφεντικό της Tesla.

Ο αείμνηστος Αντώνης Καρκαγιάννης συνήθιζε να λέει «μην γελιέσαι. Αυτοί δεν θέλουν λιγότερο κράτος. Θέλουν...