ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ - ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΥΤΙΚΗ "ΧΡΗΣΙΜΗ" ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ: Τα Χριστούγεννα αναβάλλονται επ’ αόριστον

Κανονική κατάκτηση. Ο πόλεμος χάθηκε. https://t.co/UKigH3ImsF

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) December 8, 2025

Στο Βερολίνο της Γερμανίας, Σύριοι πρόσφυγες καταλαμβάνουν την χριστουγεννιάτικη αγορά για να γιορτάσουν την 1η επέτειο της νέας ισλαμιστικής κυβέρνησης της Συρίας.
Αν είναι τόσο χαρούμενοι, γιατί δεν επιστρέφουν στη Συρία και δεν ξεκινούν επιτέλους την ανοικοδόμηση της χώρας… https://t.co/Lkom6AaLf5

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) December 8, 2025

Ξαναρωτάω: αφού η Ευρώπη κινδυνεύει από την "ισλαμοφοβική ακροδεξιά" γιατί έχει πάρει τόσα μέτρα ασφαλείας γύρω από τα Χριστουγεννιάτικα χωριά κι όχι γύρω από τα ισλαμικά τεμένη; https://t.co/WwsmJHiqqR

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) December 5, 2025

 

Του Θάνου Τζήμερου

Παιδικές φωνές ανάμεσα σε καραμελωμένα μήλα, στρατιώτες - καρυοθραύστες, φιγούρες αγγέλων και αρωματικά κεριά. Ξύλινα σπιτάκια σαν να βγήκαν από μεσαιωνικό παραμύθι. Το Glühwein να ζεσταίνει τα χέρια και την ψυχή, ο ατμός του να νοτίζει τον παγωμένο αέρα με άρωμα κανέλας, γαρύφαλλου και φλούδας πορτοκαλιού και να ανεβαίνει αργά στον ουρανό, σαν προσευχή. Μια χορωδία να τραγουδάει το "Stille Nacht, heilige Nacht”. Οι νότες να αιωρούνται κι ο χρόνος να επιβραδύνει. Οι άνθρωποι να έρχονται κοντά, όχι μόνο επειδή κρυώνουν, αλλά επειδή αυτή η γιορτή, ακόμα και με την "εμπορική" της διάσταση, τις χριστουγενιάτικες αγορές, είναι μια "συλλογική ανάσα" μέσα στον χειμώνα, το φως που δείχνει έναν κοινό δρόμο, μια υπενθύμιση ότι μπορούμε να ζεστάνουμε, ακόμα και με τα χνώτα μας, ο ένας τον άλλον, και να πιστέψουμε ότι ο κόσμος μας μπορεί να γίνει πιο γαλήνιος, πιο στοργικός.

Φέτος, οι γερμανικές πόλεις άρχισαν από πολύ νωρίς να ετοιμάζονται για τις Weihnachtsmärkte τους. Μόνο που αντί για φώτα και γιρλάντες, προμηθεύτηκαν μπλοκ και μαντρότοιχους από σκυρόδεμα, "δόντια του δράκου", πύλες ελέγχου με σαρωτές μετάλλων, κάμερες παρακολούθησης CCTV, ενισχυμένο φωτισμό, συστήματα ανίχνευσης drone, containers ασφαλείας για σταθμούς αστυνομικών, μεταλλικούς φράχτες και μπάρες που τοποθέτησαν στις εισόδους και περιμετρικά των αγορών. Προσέλαβαν ιδιωτικούς φρουρούς που προστέθηκαν στις ενισχυμένες αστυνομικές δυνάμεις που περιπολούν πάνοπλες με το δάχτυλο στη σκανδάλη. Και εκπαίδευσαν το προσωπικό τους για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

Δεν το έκαναν όλες. Αρκετές πόλεις ματαίωσαν αυτή την παράδοση 6 αιώνων, γιατί δεν άντεχαν το κόστος των μέτρων ασφαλείας.

Μέχρι την εποχή που η αφελής πρώην κομμουνίστρια είπε "μπορούμε να το κάνουμε αυτό", εννοώντας την ενσωμάτωση ανθρώπων που ερχόντουσαν όχι για να ενσωματωθούν αλλά για να ενσωματώσουν, και άνοιξε τα σύνορα της χώρας της και τους κρουνούς των κρατικών ταμείων σε κάθε καρυδιάς καρύδι από την Ασία και την Αφρική, τα χριστουγεννιάτικα χωριά ήταν αυτοχρηματοδοτούμενα. Το ενοίκιο που πλήρωναν οι έμποροι κάλυπτε το κόστος εγκατάστασης και λειτουργίας και άφηνε και κέρδος στον Δήμο.

 

Μέχρι που κάποιοι άτυχοι Ευρωπαίοι έμαθαν ότι ο Αλλάχ είναι ο μεγαλύτερος θεός και αυτή η ιαχή ήταν το τελευταίο πράγμα που άκουσαν στη ζωή τους. Τότε άρχισαν να αντιλαμβάνονται στην Ευρώπη ότι τις εντολές ενός "ιερού βιβλίου" που γράφτηκε 1400 χρόνια πριν και διατάσσει τη θανάτωση των απίστων, κάποιοι τις παίρνουν, στον 21ο αιώνα, τοις μετρητοίς.

Όμως οι απειλές είχαν προϋπάρξει. Το 2000, τρομοκρατικό δίκτυο με έδρα τη Φρανκφούρτη, που συνδεόταν με την Αλ Κάιντα, σχεδίαζε να επιτεθεί με βόμβες στη χριστουγεννιάτικη αγορά που γίνεται κοντά στον καθεδρικό ναό του Στρασβούργου, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Το σχέδιο ανακαλύφθηκε και η ομάδα εξαρθρώθηκε από τη γαλλική, τη γερμανική και την ισπανική αστυνομία. 14 άτομα καταδικάστηκαν, συμπεριλαμβανομένου του επιχειρησιακού αρχηγού, του Αλγερινού Mohamed Bensakhria, ο οποίος ήταν ο άνθρωπος του Οσάμα μπιν Λάντεν στην Ευρώπη.

Έκτοτε οι χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις αποτέλεσαν τον ιδανικό στόχο για την ισλαμική τρομοκρατία. Είναι η σημαντικότερη γιορτή των "απίστων" και προσελκύει πλήθη, άρα κάθε επίθεση θα έχει πολλούς νεκρούς. Ο τρόμος που θα ενσταλάξει στις καρδιές τους θα είναι μεγάλος (είναι κι αυτή εντολή του Κορανίου), ενώ οι πιθανότητες να σκοτωθεί κάποιος ομόθρησκος των τρομοκρατών, μηδαμινές.

Την ισλαμιστική επίθεση με φορτηγό στη χριστουγεννιάτικη αγορά του Βερολίνου το 2016, η αστυνομία δεν πρόφτασε να την ματαιώσει. Και μέτρησε 12 νεκρούς. Ο δράστης, ο 24χρονος Τυνήσιος Anis Amri, είχε μπει στην Ευρώπη από τη Λαμπεντούζα, δηλώνοντας ψευδώς ότι ήταν ανήλικος. Παρά το ότι είχε καταδικαστεί επανειλημμένα στην Τυνησία για ναρκωτικά, παρά το ότι στο προσωρινό κέντρο υποδοχής συμμετείχε σε βίαιη εξέγερση με πολλούς τραυματίες, παρά το ότι μετά φυλακίστηκε για ληστεία, παρά το ότι στη Γερμανία, όπου διέφυγε μετά την αποφυλάκισή του, είχε επαφές με το δίκτυο του σαλαφιστή Abu Walaa, στρατολόγου του Ισλαμικού Κράτους και είχε προσπαθήσει να στρατολογήσει κι ίδιος διάφορους για τρομοκρατική επίθεση, οι γερμανικές αρχές δεν τον έκριναν επικίνδυνο!

Ούτε την περυσινή επίθεση στο Μαγδεμβούργο πρόλαβαν οι Γερμανοί. Οι τζιχαντιστές έχουν αλλάξει τη στρατηγική τους και αναθέτουν τον ιερό πόλεμο σε "μοναχικούς λύκους". Άλλωστε τι χρειάζεται για μια πολύνεκρη επίθεση σε χριστουγεννιάτικη αγορά;

Ένα αυτοκίνητο και κάποιος που θα πατήσει γκάζι οδηγώντας το κατευθείαν στα παιδιά που τρώνε καραμελωμένα αμύγδαλα και μήλα.

Τέτοιος ήταν ο δράστης της επίθεσης στο Μαγδεμβούργο, με 6 νεκρούς και 299 τραυματίες. Σαουδάραβας 50 ετών, μολονότι το αφήγημά του ήταν αντιφατικό: παρουσιάσθηκε ως πρώην μουσουλμάνος και νυν αντίθετος με το Ισλάμ. Όμως, δεν επιτέθηκε σε τζαμί, αλλά σε χριστουγεννιάτικη αγορά!

Όπως και να έχει το πράγμα - είναι γνωστό ότι το Κοράνι (9:3 και 3:28) ενθαρρύνει την "τακίγια", την εξαπάτηση του εχθρού - ήταν πλέον σαφές ότι οι χριστουγεννιάτικες αγορές ήταν ευάλωτες και έπρεπε να μετατραπούν σε φρούρια.

Πόσο κοστίζουν όλα αυτά;

Εκατοντάδες εκατομμύρια. Η πόλη της Βρέμης στη βόρεια Γερμανία, για παράδειγμα, ανέφερε ότι οι δαπάνες ασφαλείας για την αγορά της θα φτάσουν τα 3 εκατομμύρια ευρώ. Ο δήμος του Μονάχου δήλωσε ότι οι δαπάνες ασφαλείας έχουν αυξηθεί φέτος κατά 160% λόγω της εγκατάστασης πολλαπλών σταθμών ελέγχου, φραγμάτων και αυξημένης αστυνομικής παρουσίας.

Ποιος πληρώνει αυτό το κόστος;

Οι ενοικιαστές των ξύλινων σπιτιών;

Είναι αδύνατον, όταν, μάλιστα, η προσέλευση άρα και ο τζίρος έχουν μειωθεί σημαντικά, καθώς πολλοί πολίτες αποφεύγουν τα πολυσύχναστα μέρη, κι όχι μόνο την εποχή των Χριστουγέννων.

Οι τοπικοί δήμοι;

Σχεδόν όλοι οι δήμοι της Γερμανίας έχουν γονατίσει από το κόστος "φιλοξενίας" των υποψήφιων μακελάρηδων και αρκετοί είναι στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση;

Θα ήταν το πιο σωστό, δεδομένου ότι δική της έμπνευση ήταν το "ανοίξαμε και σας περιμένουμε" του 2015. Έχει όμως καμμία σημασία;

Τα χρήματα θα βγουν, ούτως ή άλλως, από την τσέπη του Γερμανού φορολογούμενου, ο οποίος πληρώνει κάθε χρόνο πάνω από 10 δισεκατομμύρια ευρώ, για υπηρεσίες προς τους "μουσαφιραίους".

Τα ίδια ισχύουν για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες με ισλαμικό πληθυσμό. Στις 11 Δεκεμβρίου 2018, η χριστουγεννιάτικη αγορά του Στρασβούργου έγινε για άλλη μια φορά στόχος τρομοκρατών. Αυτή τη φορά τα κατάφεραν. Ο Chérif Chekatt γεννημένος στο Στρασβούργο, από γονείς Μαροκινούς, επιτέθηκε σε πολίτες μέσα και γύρω από την αγορά, με περίστροφο και μαχαίρι, σκοτώνοντας 5 και τραυματίζοντας 11. Ο δράστης είχε ορκιστεί πίστη στο ISIS και ήταν ένας από τους 12.000 ύποπτους για εξτρεμισμό, που παρακολουθούσε η Γαλλική Αστυνομία. Όσοι απορούν πώς της ξέφυγε, μάλλον δεν αντιλαμβάνονται τι σημαίνει να παρακολουθείς 12.000 υπόπτους.

 

Ας το δούμε λίγο περισσότερο αυτό.

Η παρακολούθηση υπόπτου για τρομοκρατία δεν γίνεται απλώς με μερικούς αστυνομικούς με πολιτικά έξω από το σπίτι του. Είναι ένα σύνθετο έργο, στο οποίο συμμετέχουν υπηρεσίες πληροφοριών, δικαστικές αρχές και η αστυνομία, με στόχο να αποτραπεί πιθανή επίθεση, χωρίς να παραβιάζονται υπερβολικά τα ατομικά δικαιώματα. Η παρακολούθηση επιτρέπεται μόνο όταν υπάρχει βάσιμη υπόνοια ότι κάποιος μπορεί να σχετίζεται με τρομοκρατική απειλή, όχι απλά επειδή είναι φανατικός ή έχει "περίεργη συμπεριφορά". Με την αριστερίλα που έχει διαβρώσει τους θεσμούς, και με τη διαστροφή της αγιοποίησης των ατομικών δικαιωμάτων, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις υπόπτων που δρούσαν κάτω από τη μύτη των αρχών, διότι οι δικαστές δεν έδωσαν την άδεια για στενότερη παρακολούθηση. Λίγο μυαλό να έχει ένας τρομοκράτης, αποφεύγει να δώσει εικόνα τρομοκράτη, άρα δεν θα μπει "κάτω από το μικροσκόπιο". Αν είναι απρόσεχτος και τον υποψιαστούν ή πάρουν πληροφορίες ότι είναι επικίνδυνος, κατατάσσεται, στη Γαλλία, στην κατηγορία "Fiche S". Επιτρέπεται τότε η παρακολούθηση του τηλεφώνου του για τη συλλογή πληροφοριών αλλά όχι η αυτόματη σύλληψη. Στη Γερμανία απαιτείται δικαστική άδεια για μέτρα που αίρουν το απόρρητο των επικοινωνιών. Το αυτοκτονικά αφελές νομικό σύστημα της Ευρώπης, που ξορκίζει τα φαντάσματα των αυταρχικών καθεστώτων του μεσοπολέμου, είναι ακόμα τόσο εθελότυφλο, που θέλει η τρομοκρατική επίθεση να είναι σχεδόν βέβαιη για να επιτρέψει τη σύλληψη των επίδοξων δραστών.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή ο Ευρωπαίος φορολογούμενος έχει δαπανήσει δισεκατομμύρια, καθώς παρακολούθηση σημαίνει (αν δοθεί η δικαστική άδεια) καταγραφή τηλεφωνικών επικοινωνιών, metadata (στοιχεία κλήσεων, θέσης, συχνότητας επικοινωνιών), παρακολούθηση ηλεκτρονικών μηνυμάτων και e-mail, ανάλυση δημόσιας δραστηριότητας σε social media, ψηφιακή ανίχνευση πιθανής ριζοσπαστικοποίησης ή δημοσίευσης προπαγανδιστικού υλικού, συνεργασία με διεθνείς υπηρεσίες και, αν τελικά ανάψει "κόκκινος συναγερμός", φυσική παρακολούθηση 24/7 από ομάδες ειδικών μυστικών υπηρεσιών ή αντιτρομοκρατικών τμημάτων.

Συνειδητοποιούμε το κόστος για όλο αυτό;

Στη Γαλλία, η ειδική υπηρεσία αντικατασκοπείας και αντιτρομοκρατίας για το εσωτερικό της χώρας, η DGSI (Direction générale de la sécurité intérieure) έχει 5.000 υπαλλήλους και προϋπολογισμό 300 εκατ. ευρώ τον χρόνο.

Στη Γερμανία η αντίστοιχη ομοσπονδιακή BfV (Bundesamt für Verfassungsschutz) έχει σχεδόν 4.500 υπαλλήλους με πάνω από 450 εκατομμύρια ετήσιο προϋπολογισμό, ενώ αθροιζόμενοι με τις αντίστοιχες υπηρεσίες των κρατιδίων οι υπάλληλοι είναι περισσότεροι από 7.600, με το συνολικό κόστος λειτουργίας να αυξάνεται ανάλογα. (Οι υπηρεσίες πληροφοριών για διεθνή θέματα είναι άλλες: η BND στη Γερμανία και η DGSE στη Γαλλία, ενώ υπάρχουν αντίστοιχες υπηρεσίες πληροφοριών για στρατιωτικά θέματα, η MAD και η DRM.)

Ναι, δεν είναι όλοι οι μουσουλμάνοι τρομοκράτες, το έχουμε ξαναπεί. Όμως o τρόμος είναι συναίσθημα που προέρχεται από απλή γνώση των πιθανοτήτων. Αλλιώς κολυμπάς στον Παγασητικό, ξέροντας ότι η τελευταία επίθεση καρχαρία σε άνθρωπο έγινε το 1963, κι αλλιώς στο Crowdy Bay της Αυστραλίας που είχε πριν από λίγες μέρες μια νεκρή κι έναν τραυματία. Δεν σημαίνει ότι θα έχει και αύριο. Αλλά παίρνεις την οικογένειά σου για ένα ανέμελο μπάνιο εκεί;

Ποιους αριθμούς ξέρουμε λοιπόν για το επίπεδο κινδύνου στην Ευρώπη;

Το 2017, ο Συντονιστής Αντιτρομοκρατίας της Ε.Ε. δήλωσε ότι περισσότεροι από 50.000 τζιχαντιστές ήταν παρόντες στην Ευρώπη, με πολλούς από αυτούς να έχουν εκπαιδευθεί στις τάξεις του ISIS.

Πόσο άνετα να νιώσει κάποιος περπατώντας ανάμεσά τους, ειδικά όταν συμμετέχει σε μια γιορτή – στόχο;

Γι’ αυτόν τον λόγο, και μια μέρα μετά το μακελειό στο Σίδνεϊ με τους 15 νεκρούς, το Παρίσι ανακοίνωσε ότι η καθιερωμένη πρωτοχρονιάτικη συναυλία, που είχε προσελκύσει πέρυσι ένα εκατομμύριο ανθρώπους, ακυρώνεται.

Λίγο νωρίτερα είχαν εξουδετερωθεί δύο απόπειρες χριστουγεννιάτικης τζιχαντιστικής επίθεσης στη Γερμανία, στη Βαυαρία και στο Μαγδεμβούργο.

Ακόμα και στην Πολωνία, που δεν έχει επιτρέψει την είσοδο σε μουσουλμάνους μετανάστες, ένας 19χρονος Πολωνός, που είχε προσχωρήσει στο Ισλάμ, σχεδίαζε τρομοκρατική επίθεση σε χριστουγεννιάτικη αγορά.

Οι Γάλλοι πληροφορήθηκαν ότι τους εορτασμούς θα τους παρακολουθήσουν σε βίντεο, με ασφάλεια, από τα σπίτια τους. Η ασφάλεια μετατρέπεται σταθερά σε αυτο-απομόνωση.

Ποιοι, όμως, θα τριγυρίζουν απερίσπαστοι στα Ηλύσια Πεδία;

Συμμορίες μεταναστών από τα προάστια του Παρισιού, για να βανδαλίσουν, να λεηλατήσουν τα καταστήματα και να επιτεθούν αναίτια σε περαστικούς και αστυνομικούς.

 

Ο φόβος έχει εγκατασταθεί για τα καλά στην Ευρώπη, που κάνει κωμικοτραγικές προσπάθειες κατευνασμού του εσωτερικού εχθρού. Στην Γκραν Πλας, στις Βρυξέλλες, στη φάτνη που στήθηκε στην πρωτεύουσα της Ε.Ε., ο Ιωσήφ, η Μαρία και το θείο βρέφος είχαν, στη θέση του προσώπου, υφασμάτινα κουρέλια σαν κι αυτά που δέναμε και παίζαμε μπάλα πιτσιρικάδες, όταν οι δερμάτινες ήταν είδος πολυτελείας.

"Για να είναι συμπεριληπτικές αυτές οι φιγούρες" δικαιολογήθηκε η καλλιτέχνις που εμπνεύστηκε το τερατούργημα.

Όπερ μεθερμηνευόμενον: για να μην ενοχληθούν οι μουσουλμάνοι, για τους οποίους η απόδοση μορφών σε ομοιώματα ανθρώπων είναι "χαράμ".

Αλλά, ακόμα κι έτσι, η φάτνη δεν γλύτωσε τον βανδαλισμό. Ο νεογέννητος κουρελο-Χριστός εκλάπη. 

Τα Χριστούγεννα της Ευρώπης, από γιορτή χαράς έγιναν σενάριο τρόμου. Ως πού θα πάει αυτό;

Ο γράφων, υποστηρίζει εδώ και 15 σχεδόν χρόνια το προφανές: για να ενσωματωθείς σε κάποια κουλτούρα, θα πρέπει να την συμπαθείς πριν βρεθείς στον τόπο που την καλλιεργεί. Κι όταν φτάσεις εκεί, να την ερωτευθείς κεραυνοβόλα. Να πεις: "Εδώ θέλω να ζήσω. Γιατί μ’ αρέσει αυτή η ξέχειλη ελευθερία, ακόμα και με τις υπερβολές της. Μ΄ αρέσει το να μπορεί ο καθένας να ορίζει τη ζωή του χωρίς μπαμπούλες, θρησκευτικούς και κοινωνικούς. Να μην κρίνεται από το φύλο, το χρώμα του δέρματος ή το σχήμα των ματιών. Να μπορεί να κυκλοφορεί, να παίζει, να χαίρεται, να ερωτεύεται, να σπουδάζει, να ανοίγει πανιά για όποιο λιμάνι γουστάρει η καρδιά του. Εδώ θέλω να ριζώσω, εδώ να γεννήσω τα παιδιά μου, εδώ να μεγαλώσω τα κορίτσια μου, αφήνοντάς τα να χαρούν το μυαλό και το κορμί τους. Και να ξεχάσω για πάντα τον εφιάλτη της θρησκευτικής τρομοκρατίας, τον εφιάλτη που και η Ευρώπη έζησε πριν από αιώνες αλλά κατάφερε και ξέφυγε από τις αρπάγες του. Κι αν θέλω να πιστεύω στον θεό μου, δικαίωμα μου, αλλά θα είναι προσωπικό μου θέμα, και μόνο. Δεν θα υποχρεώσω κανέναν να συμφωνήσει με την κοσμοθεωρία μου και δεν θα υποβλέπω κανέναν επειδή πιστεύει σε κάτι άλλο."

Αυτό το κείμενο θα έπρεπε να είναι το πρώτο πράγμα που θα έλεγαν οι επήλυδες, πατώντας το πόδι τους στην ευρωπαϊκή γη. Σαν όρκο.

Δεν το αποδέχεσαι;

Μεταβολή και έφυγες.

Ποιος μουσουλμάνος όμως θα συμφωνούσε με το περιεχόμενό του;

Αντιθέτως, είναι εκατοντάδες οι ιεροκήρυκες τους, που, φιλοξενούμενοι σε ευρωπαϊκό έδαφος, διαλαλούν ανενόχλητοι πως αυτή η ήπειρος θα γίνει δική τους και πρέπει οι αυτόχθονες να προσαρμοζόμαστε στην προοπτική ο ισλαμικός ολοκληρωτισμός να γίνει κάποια μέρα η ευρωπαϊκή καθημερινότητα. Κι εμείς καθόμαστε και τους καμαρώνουμε διότι είναι δήθεν δικαίωμά τους να έχουν… τις απόψεις τους!

Ξεχνάμε ότι οι κανόνες που φτιάξαμε αφορούν την ευρωπαϊκή κοινωνία, και κοινωνία είναι μια ομάδα ανθρώπων με κοινό υπόβαθρο. Δεν είναι κοινωνία ο πολυφυλετικός και πολυπολιτισμικός αχταρμάς στον οποίο μετέτρεψαν την Ευρώπη οι ανίκανοι ή/και εξωνημένοι "ηγέτες" της. Δεν ανήκουν στην κοινωνία μας οι εισβολείς που θέλουν να την καταλύσουν με όπλο τις ελευθερίες που τους προσφέρει.

Κι αυτά δεν είναι Χριστούγεννα.

Είναι μια καρικατούρα γιορτής, που δεν μας αξίζει.

Τα πραγματικά Χριστούγεννα, αυτά που όλοι οι Ευρωπαίοι, θρησκευόμενοι και άθρησκοι περιμέναμε και χαιρόμασταν, έχουν αναβληθεί επ’ αόριστον.

Μαζί τους έχει αναβληθεί και η απόφαση των χωρών μας να υποστηρίξουν την πολιτισμική τους ταυτότητα, τις αρχές και τις αξίες τους, που με τόσο κόπο κατέκτησαν. Κι αυτή, επ’ αόριστον.

Πολύ φοβάμαι πως…

 

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ και ΔΙΕΘΝΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Τα απαγορευμένα Χριστούγεννα και οι διώξεις των Χριστιανών στην ΕΣΣΔ.

📍Αντιχριστιανική αφίσα στην ΕΣΣΔ

 

 

Γράφει (και δίνει πόνο στα Κομμουνιστοφασισταριά) η ΑΜΑΛΙΑ

🔴ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ. Τέτοιες μέρες, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι για δεκαετίες ολόκληρες, εκατομμύρια Χριστιανοί στην πρώην ΕΣΣΔ και στις υπόλοιπες κομμουνιστικές χώρες, όχι μόνο δεν μπορούσαν να κάνουν γιορτές, αλλά ούτε καν να εκφράσουν την Πίστη τους!
 

🔴Από την αρχή ακόμα της κομμουνιστικής εξουσίας, η θρησκεία τέθηκε εκτός νόμου, οι δε λειτουργοί και οι πιστοί της, διώχθηκαν απηνώς. Βέβαια, οι κομμουνιστές διακήρυτταν την αθεΐα, θεωρώντας πως “η θρησκεία είναι το όπιο του λαού”. 

 

Προς τι όμως οι απαγορεύσεις και οι διωγμοί;  

 

Την απάντηση θα την βρούμε στο γνωστό απόφθεγμα του Ντοστογιέφσκι: “Χωρίς Θεό, όλα επιτρέπονται”!
 

🔴Ο κομμουνισμός δεν επιβλήθηκε ποτέ και πουθενά χωρίς να χυθούν ποταμοί αίματος. Έγραψε σχετικά με τον τρόπο επιβολής του κομμουνισμού στην Ρωσσία ο Μαξίμ Γκόρκι:
👉«Ο Λένιν και οι ένοπλοι σύντροφοί του επιτρέπουν κάθε τύπο εγκλήματος: σφαγές, καταστροφές, αυθαίρετες συλλήψεις, αισχρά, παράλογα και αιματηρά εγκλήματα. Τα λυντσαρίσματα έχουν αντικαταστήσει τη Δικαιοσύνη»👈
 

🔴Άρα, για να επιβληθεί και να διατηρηθεί στην εξουσία ο κομμουνισμός, έπρεπε να  βασιστεί σε ανθρώπους ικανούς για κάθε τύπο εγκλήματος. Σε ανθρώπους αδίστακτους, που δεν θα ένιωθαν τύψεις συνειδήσεως για τα εγκλήματα που θα διέπρατταν! Σε ανθρώπους που δεν θα φοβόντουσαν πως κάποια στιγμή θα δώσουν λόγο στον Θεό, για τα εγκλήματα που διέπραξαν!
 

🔴Στις 5 Φεβρουαρίου 1918, η κυβέρνηση των μπολσεβίκων νομοθέτησε τον διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους, την αρπαγή της εκκλησιαστικής περιουσίας, την απαγόρευση της θρησκευτικής εκπαίδευσης και την κατάργηση των θρησκευτικών αργιών. 

 

Ήταν η αρχή των διωγμών! Το πρώτο κύμα τους, ολοκληρώθηκε το 1922. Μόνο το 1922, δολοφονήθηκαν ο Πατριάρχης Τύχων, οι επίσκοποι, 2.691 ιερείς, 1.962 καλόγεροι και 3.447 μοναχές!
 

🔴Ωστόσο, ο στόχος για μια κοινωνία χωρίς Θεό, δεν επετεύχθη. Ο Εμελιάν Γιαροσλάφσκι, πρόεδρος της “Ένωσης των Αθέων”, παραδέχτηκε ότι λιγότερα από 10 εκατομμύρια άτομα, από τα 130 εκατομμύρια του συνολικού πληθυσμού της χώρας, είχαν απαρνηθεί την θρησκεία.
 

🔴Έτσι, στις 8 Απριλίου 1929, ξεκίνησε δεύτερο κύμα διωγμών κατά της Ορθοδοξίας, με διάταγμα που συνέδεε την “χρήση των θρησκευτικών προκαταλήψεων του λαού, με στόχο την αποδυνάμωση του κράτους”, με το τρομερό άρθρο 58 του Ποινικού Κώδικα, το οποίο προέβλεπε ποινή τουλάχιστον τριών χρόνων φυλάκισης, μέχρι και την ποινή του θανάτου!
 

🔴Με το ίδιο διάταγμα, οι ιερείς χαρακτηρίστηκαν “παρασιτικά στοιχεία”, η φορολόγησή τους δεκαπλασιάστηκε και στερήθηκαν τα δελτία τροφίμων και κάθε ιατρική περίθαλψη. Μόνο το 1930, εκτελέστηκαν περίπου 13.000 από τους εναπομείναντες ιερείς, ενώ όσοι γλίτωσαν, εκτοπίστηκαν στα Γκουλάγκ της Σιβηρίας. Επίσης, γκρεμίστηκαν όσες εκκλησίες είχαν απομείνει όρθιες (6.715 μέχρι την 1η Μαρτίου 1930), ή δόθηκαν για άλλες χρήσεις.
 

🔴Μετά την γερμανική επίθεση κατά της ΕΣΣΔ, το διάταγμα του Χίτλερ για την αποκατάσταση της θρησκείας στα εδάφη που καταλαμβάνονταν και την εμφανή απροθυμία του ρωσσικού λαού να πολεμήσει, ο Στάλιν αναγκάστηκε να επιτρέψει ξανά την θρησκευτική λατρεία. Έτσι, άνοιξαν οι εκκλησίες κι επέστρεψαν απ’ την εξορία όσοι ιερείς είχαν επιζήσει. Το “διάλειμμα” της θρησκευτικής ελευθερίας τελείωσε την ημέρα που έληξε ο πόλεμος.
 

🔴Μετά την αποσταλινοποίηση (1956), τα Γκουλάγκ έκλεισαν, αλλά παρέμεινε η καταπίεση του θρησκευτικού αισθήματος του λαού. Στις μεγάλες πόλεις υπήρχαν μερικές εκκλησίες, κυρίως για τα μάτια των ξένων επισκεπτών, καθώς οι πολίτες της ΕΣΣΔ δεν τολμούσαν να τις πλησιάσουν, υπό τον φόβο των δυσμενών επιπτώσεων στην ζωή τους.
 

🔴Ώσπου, την επομένη των Χριστουγέννων του 1991, η “Αυτοκρατορία του Κακού” κατέρρευσε και αποκαταστάθηκαν οριστικά οι θρησκευτικές ελευθερίες. 

 

Είναι δε χαρακτηριστικό, πως...

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΘΡΗΣΚΕΜΠΟΡΟ-ΕΠΙΣΚΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: H Γιορτή και οι ανέορτοι

Του αείμνηστου  ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ

Α​​λλο η γιορτή, άλλο η ευχαρίστηση, η τέρψη, η ευδιαθεσία – αδικούμε την ποιότητα της ζωής μας ισοπεδώνοντας τον βιωματικό πλούτο που κομίζουν οι λέξεις.

Eυχαρίστηση είναι για όλους μας η αργία, η σχόλη, το διάλειμμα στον εργασιακό μόχθο. Eίναι το οικογενειακό τραπέζι, η φιλική συντροφιά, τα παραδοσιακά εδέσματα, οι ευχές και τα δώρα που ανταλλάσσουμε.

Γιορτή είναι το πανηγύρι της χαράς, όταν κάτι αλλάζει ευφρόσυνα τη ζωή μας: Oταν μας χαριστεί ο έρωτας, όταν γεννηθεί ένα παιδί, όταν μια σημαντική επιτυχία μεταμορφώνει την καθημερινότητά μας.

Aλλο η εκκλησιαστική γιορτή, άλλο η θρησκευτική υποχρέωση.  

 

Στη θρησκευτική υποχρέωση η μετοχή είναι αναγκαστή συνέπεια «πεποιθήσεων» και οι «πεποιθήσεις» ατομική επιλογή ή εθισμός συμβατικά συντηρημένος. Iσως η μετοχή να λογαριάζεται και σαν αξιόμισθη πράξη, επένδυση που εξασφαλίζει προνομιακή μεταχείριση τού εγώ μας από τον (εμπειρικά άγνωστο) «υπερβατικό» παράγοντα. Oσο ζούμε, αλλά και στο αινιγματικό «μετά».

Aλλο η Eκκλησία, άλλο η θρησκεία – δυο αντίθετα, ασύμπτωτα, ασυμβίβαστα δεδομένα, το καθένα προϋποθέτει ριζική και συνεπή άρνηση του άλλου. 

 

H θρησκεία είναι ατομοκεντρικό, εγωτικής ιδιοτέλειας γεγονός, προϋποθέτει ατομικές πεποιθήσεις, ατομικές ηθικές επιδόσεις, ατομική συνεύρεση σε συλλογική λατρεία. 

 

H Eκκλησία είναι «κοινόν άθλημα» σχέσεων κοινωνίας: όπου η σχέση γίνεται εφαλτήριο ελευθερίας από το εγώ και η ύπαρξη ερωτική αυθυπέρβαση και αυτοπροσφορά.
 

Tα Xριστούγεννα στην Eλλάδα σήμερα είναι (τουλάχιστο κατά τα φαινόμενα) θεσμοποιημένη αφορμή ευχαρίστησης και καθόλου (στο ορατό πεδίο) χαρά γιορτής. 

 

Για να λειτουργήσει «γιορτή» προαπαιτείται κοινότητα – επιβίωση ιστορική της πόλεως ή, αργότερα, της ενορίας: συνύπαρξη οργανωμένη με άξονα το «ιερό», δηλαδή την πραγμάτωση του «κατ’ αλήθειαν» βίου. Mε την «αλήθεια» να είναι οι «κατά λόγον» (λογική κοσμιότητα) σχέσεις ή, μετά, οι σχέσεις αγαπητικής αυθυπέρβασης και αυτοπροσφοράς.
 

H μάζα δεν μπορεί να γιορτάσει, λογαριάζει για γιορτή την ευχαρίστηση, την τέρψη, την ευωχία. Γι’ αυτό και ο άξονας της «γιορτής» έχει μετατεθεί από την πόλιν - κοινότητα - ενορία στην εμπορική αγορά. Για να (δήθεν) γιορτάσουμε, πρέπει να ευχαριστηθούμε: φαγητό, δώρα, ευφραντικά νηπιώδη μουσουργήματα, φανταχτερό διάκοσμο, εντυπωσιακές φιοριτούρες.
 

Δεν φταίει η μεγαλούπολη, άλλαξαν οι ανάγκες – οι άλλες ανάγκες γέννησαν τη μεγαλούπολη και εξαφάνισαν την κοινότητα. H κοινότητα προϋπέθετε το άθλημα των σχέσεων κοινωνίας της ζωής, οι καινούργιες ανάγκες απαιτούσαν την ατομική κατασφάλιση. Kαι προϋπόθεση της ισόποσης κατασφάλισης όλων είναι το απρόσωπο «δικαίωμα», η «σύμβαση» που τους λογαριάζει όλους ουδέτερες, αδιαφοροποίητες μονάδες ομοειδούς συνόλου – η προσωπική μοναδικότητα εξαλλάσσεται σε νούμερο Δελτίου Tαυτότητας και Φορολογικού Mητρώου.
 

Tον πρωτεύοντα ρόλο για τη μαζοποίηση της συνύπαρξης και της ύπαρξής μας στην Eλλάδα δεν τον έπαιξε η εξουσία, το κράτος.  

 

Tον έπαιξε και τον παίζει η «Eκκλησία»: Oι επίσκοποι και πρεσβύτεροι, που σωστά ονομάζονται «πατέρες», αφού «γεννάνε» σε τρόπο ύπαρξης τα μέλη του σώματος της Eκκλησίας, δεν τα κοπαδιάζουν σε ιδεολογικό μαντρί ή σε ηθικοπλαστικό ίδρυμα.  

 

Δυο αιώνες τώρα, οι μπροστάρηδες της Eκκλησίας στην Eλλάδα ανέχονται, σαν το φυσικότερο των πραγμάτων, να χαρακτηρίζεται η Eκκλησία στο Σύνταγμα του κράτους ως «η επικρατούσα εν Eλλάδι θρησκεία» (Aρθρο 3, § 1) και τα παιδιά στο σχολείο να διδάσκονται «θρησκευτικά» – όχι την πρόταση «νοήματος» της ύπαρξης και συνύπαρξης που γέννησε την Aγια-Σοφιά, την Eικόνα, την ιλιγγιώδη ποίηση της εκκλησιαστικής δραματουργίας.
 

Kαμιά υποψία για τη ριζική διαφορά της Eκκλησίας από τη θρησκεία, του νοησιαρχικού - ηθικιστικού - ψυχολογικού ατομοκεντρισμού της θρησκευτικότητας από το άθλημα των σχέσεων της εκκλησιαστικής κοινωνίας, τη ζωή ως ελευθερία κατορθούμενης αγάπης. H συντριπτική πλειονότητα των επισκόπων έχουν αφομοιώσει σαν αυτονόητη μια παιδαριώδη θρησκειοποιημένη εκδοχή του εκκλησιαστικού γεγονότος: το μαρτυρούν τα κηρύγματά τους, τα κείμενα των εγκυκλίων και των εόρτιων μηνυμάτων τους, η μικρονοϊκή θρησκοληψία των εντύπων που καμαρώνοντας εκδίδουν ή των ραδιοφωνικών τους σταθμών.
 

Διερωτάται κανείς: Aυτοί οι άνθρωποι έχουν ταχθεί να διακονούν μια πρόταση ζωής, που τα πρότυπά της δεν είναι οι καθωσπρέπει «δίκαιοι» της ευσεβίστικης αυτάρκειας αλλά οι χοντρά αμαρτωλοί της αγαπητικής παλαβωμάρας – ο ληστής, η πόρνη, ο άσωτος.  

 

Oι εκπρόσωποι λοιπόν αυτής της πρότασης δεν έχουν, ούτε είχαν ποτέ, προσωπικά υπαρξιακά κενά, βασανιστικά ερωτήματα, δίψα για εμπειρικές, όχι νοητικές και ψυχολογικές απλώς βεβαιότητες; 

 

Tι απάντηση δίνουν στον εαυτό τους: τα κονσερβαρισμένα στερεότυπα που ρητορεύουν στους άμβωνες; Γιατί ο Θεός έγινε άνθρωπος, η Aυτοαιτία αιτιατό, για ηθικοπλαστικές σκοπιμότητες το έκανε; Kαι γιατί η ελευθερία του Θεού από τη θεότητά του ελευθερώνει τον άνθρωπο από τον θάνατο, είναι αρλούμπα ή οντολογικός ρεαλισμός ότι ο θάνατος «πατείται θανάτω»;
 

Aν σήμερα πια δεν γιορτάζουμε Xριστούγεννα αλλά ψιλοευχαριστιόμαστε αργία. 

 

Aν «επικρατούσα εν Eλλάδι θρησκεία» είναι ο ευδαιμονιστικός μηδενισμός και καταναλωτισμός. 

 

Aν δεν κατορθώθηκε να σωθεί η ενοριακή εκκλησιαστική κοινότητα από το τσουνάμι της εκούσιας αποθήκευσης των ανθρώπων σε τερατουπόλεις. 

 

Aν η ενορία στην Eλλάδα σήμερα λογαριάζεται θεσμός ανάλογος με τα υποκαταστήματα του IKA (για την «εξυπηρέτηση των θρησκευτικών αναγκών του λαού») – για όλα αυτά η κυρίως αιτία είναι μία:  

Oτι οι επίσκοποι, στη συντριπτική τους πλειονότητα, είναι «αρχιερείς» θρησκείας, όχι πατέρες σώματος επισκοπικού – πουλάνε θρησκεία, ατομοκεντρική «σωτηρία», χρηστική ωφελιμότητα «κοινωνικού έργου».
 

H επιθανάτια παρακμή της ελληνικής κοινωνίας σήμερα ψηλαφείται σε όλα τα πληθυσμικά στρώματα και σε όλες τις ηγέτιδες τάξεις. Oι εκτιμήσεις ίσως διαφοροποιούνται.  

 

Oμόφωνη μοιάζει μόνο η παραδοχή για...

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ: Αλλοτινά Χριστούγεννα με τους «άγιους των γραμμάτων»

 

Γράφει ο Παναγιώτης Δ. Μακρής 

Γεωπόνος Τ.Ε / Χημικός-Οινολόγος M.Sc.

Τα Χριστούγεννα η χαρμόσυνη αυτή εορτή πριν τη δύση του έτους αναστέλλει για λίγο τη ροή του χρόνου και μας μεταφέρει στο παρελθόν, στην παιδική μας ηλικία, τη μεγάλη δεξαμενή των αφηγήσεων, των εικόνων και του χρόνου, ενός κόσμου που τον αναδημιουργούμε στα μέτρα των επιθυμιών μας. 

 Άλλωστε τα Χριστούγεννα γιορτάζουμε την έλευση του Θείου Βρέφους που θα σώσει τον κόσμο. Μέσα από την ανάμνηση της προσδοκίας ανακτούμε τη χαμένη μας παιδικότητα, δηλαδή βιώνουμε ξανά τις προγενέστερες εμπειρίες μας προβάλλοντας την εικόνα μας στο παρελθόν.  

Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, οι αφηγήσεις αρχίζουν και τελειώνουν εκεί που μοιάζει να παγώνει ο χρόνος. Όταν ο χρόνος σταματά, οι αφηγήσεις πολλαπλασιάζονται και προεκτείνονται. Τότε πυκνώνει η ατμόσφαιρα, η ζωή αποκτά το τελετουργικό νόημα του ανεπανάληπτου με τα γνωρίσματα της μυθοπλασίας, ενώ όλες σχεδόν οι πράξεις της καθημερινότητας ερμηνεύονται συμβολικά.

Αμέσως έρχονται στο νου μας λογοτέχνες που με την στιβαρή τους πένα απέδωσαν στο χαρτί την ζεστή και γεμάτη θαλπωρή αυτή εορτή με τόσο γλαφυρό τρόπο διερμηνεύοντας το ακατάληπτο αυτό χαρμόσυνο γεγονός της ενανθρωπήσεως του Θεού και Λόγου . 

Τα σκήπτρα βέβαια κρατούν ισχυρά χρόνια τώρα ογκόλιθοι του πνεύματος όπως ο «άγιος των νεοελληνικών γραμμάτων» Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης και ο κορυφαίος Ρώσος ομότεχνος του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.

Κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες διαβάζονται "Το Χριστόψωμο", "Η Σταχομαζώχτρα", "Στο Χριστό στο Κάστρο", "Τα Χριστούγεννα του τεμπέλη" και άλλα χριστουγεννιάτικα διηγήματα του Κυρ Αλέξανδρου. Κύρια χριστουγεννιάτικα έργα του Ντοστογιέφσκι είναι "Το χριστουγεννιάτικο δέντρο", "Για τη γιορτή του", "Το παιδί στο χριστουγεννιάτικο δέντρο του Χριστού", "Το παιδί με το απλωμένο χέρι".

Ο Παπαδιαμάντης μέσα από την Πίστη του στην Ορθοδοξία και την αγάπη του προς την Πατρίδα του, την Ελλάδα, μίλησε απλά και κατ' ευθείαν στην καρδιά του λαού μας. Ήταν βέβαιος ότι οι πολέμιοι του Χριστού θα υπάρχουν πάντοτε, αλλά και θα απέρχονται, ενώ ο γεννημένος στη Φάτνη της Βηθλεέμ Χριστός θα βασιλεύει πάντα.

Ο Παπαδιαμάντης δεν αναγνωρίστηκε από όλους τους συγχρόνους του, κυρίως από ηθικιστές χριστιανούς και από συγγραφείς των σαλονιών. 

Ο Παπαδιαμάντης αντιμετωπίστηκε κατά βάσιν ιδεοληπτικά και λιγότερο αξιολογικά από την επίσημη κριτική, λογοτεχνική και φιλολογική, λόγω της θρησκευτικής του πίστης στην ορθοδοξία, του αντιδυτικού του αισθήματος και της γλώσσας του έργου του.

Εκτός από τους ιδεολογικά αντιθέτους του Παπαδιαμάντη υπήρξαν αυτοί που τον εκτίμησαν χωρίς να αντιληφθούν πλήρως ή παραθεωρώντας  την ορθόδοξη πνευματικότητά του. 

Η άποψη που επικράτησε για τον Παπαδιαμάντη ήταν η εικόνα ενός απλοϊκού χωρικού ασκητή, περιπλανημένου μέσα στην πρωτεύουσα, χωρίς σχεδόν κανένα άλλο συναίσθημα εκτός από την θρησκευτική του πίστη και τη νοσταλγία του νησιού του. Όμως η αλήθεια είναι διαφορετική, πρόκειται για έναν γνήσιο στοχαστή με απέραντη ευρωπαϊκή μόρφωση, πρωτοπόρο της εποχής του (μετέφρασε το "Έγκλημα και τιμωρία" του Ντοστογιέφσκι στα 1889, τον καιρό που ο ρώσος λογοτέχνης ήταν σχεδόν άγνωστος στη Δύση), εξαιρετικά ανήσυχο, τυραννισμένο ακατάπαυστα από τις αντιφατικές αξιώσεις της ψυχής του, προικισμένο με την πιο λεπτή ευαισθησία και περιέργως ιδιόρρυθμο.

Στο σταυροδρόμι της υψηλής διανόησης τα πνεύματα των δυο γιγάντων της παγκόσμιας και κλασσικής πλέον λογοτεχνίας συναντώνται.  

Τώρα ο λόγος για τον μεγάλο ρώσο συγγραφέα. 

Στην πρώτη επαφή, νομίζεις πως βρίσκεσαι μπροστά σε ένα συγγραφέα και άξαφνα ανακαλύπτεις το άπειρο. Όταν εισχωρήσεις μέσα στο σύμπαν του Ντοστογιέφσκι, ανακαλύπτεις ένα τοπίο προκατακλυσμιαίο, έναν κόσμο μυστηριακό, πρωτόγονο και παρθενικό. Πίσω από κάθε τάση του έργου του, πίσω από κάθε ήρωα, βασιλεύει η αιώνια νύχτα και το αιώνιο φως και αυτό γιατί ο προορισμός του και η μοίρα του είναι αξεδιάλυτα δεμένα με όλα τα μυστήρια του είναι. Ο κόσμος του κινείται ανάμεσα στον θάνατο και την τρέλα, στο όνειρο και στην απτή πραγματικότητα.

Το κύριο  ενδιαφέρον του Ντοστογιέφσκι επικεντρώνεται στα αισθήματα και τις σκέψεις του ατόμου. Αναπτύσσει αριστοτεχνικά τον λογοτεχνικό μύθο, την πλοκή των έργων του, η οποία χρησιμεύει, μέσα από τα γεγονότα που περιγράφει, ως μία βαθιά διείσδυση στα πολύπλοκα ψυχολογικά και φιλοσοφικά ζητήματα, στο βαθύτερο είναι της ανθρώπινης ύπαρξης.

Εάν δεν υπάρχει Θεός και μεταφυσική ελπίδα, χωρίς την αθανασία της ψυχής, ο άνθρωπος  είναι αδύναμος, απελπισμένος, αναγκασμένος να αντιμετωπίσει μόνος του, χωρίς πνευματική βοήθεια, τα προσωπικά του αδιέξοδα και την άβυσσο της ψυχής του. Βασική του θέση αποτελεί ότι υπάρχει ένας αιώνιος και ακατάλυτος θεϊκός και ηθικός νόμος, που η παράβασή του οδηγεί στην τιμωρία.

Ο Ντοστογιέφσκι ζει μέσα στην πνευματικότητα της Ορθοδοξίας και έχει ακλόνητη την πεποίθηση ότι η ομορφιά και η αρμονία της Ορθοδοξίας μπορεί να σώσει την Ρωσία και τον κόσμο ολόκληρο, από την τυραννία του σύγχρονου ορθολογιστικού τρόπου ζωής που διέπει τις σύγχρονες κοινωνίες.  

Ο Ντοστογιέφσκι πιστεύει ακράδαντα σχεδόν μεσσιανικά θα λέγαμε ότι...

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ: Γιορτές αληθινές και γιορτές κάλπικες

Αθηνιστάν 2025#Καλη_Χρονια #καληχρονια #Καλή_Χρονιά #Καλη_Πρωτοχρονια #λαθρο #λαθρομεταναστες #αντικατασταση_πληθυσμων pic.twitter.com/p108QqRwZz

— Εθνική Ομάδα Μιμιδίων (@EOM_memes) January 1, 2025

Του Παναγιώτη Λιάκου

Ανοίγει το πλάνο. Βλέπουμε πάλκο. Πάνω, κόσμος πολύς. Ήχος περισσότερος. Έντονος. Φώτα πολλά, εκτυφλωτικά. Σαν μυριάδες αναμμένα κάρβουνα σε πυριφλεγή Kόλαση.

 

Κακοφωνία. Ανελλήνιστες τσιρίδες και γλοιώδη κλισέ εκτοξεύονται κατά ριπάς από ολιγογράμματους φωνασκούντες τηλεοπτικούς παρουσιαστές. Δήμαρχοι, βουλευτές, υπουργοί, ολιγάρχες, στυλοβάτες της κλεπτοκρατίας κοιτούν με λερό βλέμμα τα στίφη (κυρίως Aφροασιατών ισλαμιστών), που μαζεύονται σε πλατείες για να ξεφαντώσουν, τύφλα στο μεθύσι, μπροστά από στολισμένα δέντρα, υπό τους βαρβαρικούς ήχους φτηνών, κλισαρισμένων ασμάτων. Τα έξοδα, πάντα, χρεώνονται στους απόντες φορολογουμένους. 

Στα «τραγούδια» που ηχούν στις κεντρικές πλατείες των πόλεων συντίθενται ετερόκλητα υλικά: τα συμπλέγματα κατωτερότητας με τον μιμητισμό, τα φάλτσα με τον εξηλεκτρισμό της κιθάρας και του μπουζουκιού, οι αγγλικές φράσεις με μια σχεδόν αγνώριστη Ελληνίδα φωνή, που σκληρίζει στιχουργικές ανοησίες. Κι αυτό τάχα είναι «γιορτή», και μάλιστα χριστουγεννιάτικη…

Τα στίφη αλαλάζουν, ενώ οι στυλοβάτες της κλεπτοκρατίας αναρωτιούνται αν «γράφει» καλά το θέαμα στην τηλεόραση. Κάπως έτσι, ένα θέμα ιερό, μια θεία γιορτή για την ενανθρώπιση του Λόγου, μπορεί να εκφυλιστεί σε αφορμή και αιτία πρόκλησης αποστροφής και αναγούλας.  

 

Κάπως έτσι δεν δείχνει από τηλεοράσεως η «επίσημη» εκδοχή των εορτών, όπως ακριβώς την προτιμά η εξουσία;

Η εορταστική περίοδος, που κάποτε λειτουργούσε ως πυκνωτής νοήματος, έχει μεταβληθεί σε υποκριτική γλίτσα, διάχυτο θόρυβο. Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Φώτα περνούν από μπροστά μας σαν εναλλαγή φωτεινών επιγραφών, χωρίς να αφήνουν ίχνος.  

 

Κάποτε αυτές οι ημέρες όριζαν ρυθμό, εισήγαγαν παύση στον χρόνο, άνοιγαν την καρδιά στο θαύμα της πίστης, επέτρεπαν τη συνάντηση. 

 

Σήμερα μοιάζουν περισσότερο με καταναλωτικές στάσεις σε έναν αυτοκινητόδρομο διαρκούς βιασύνης. Το πνευματικό ήθος σε άτακτη υποχώρηση.

Η ελληνική παράδοση δεν ήταν ποτέ μουσειακό αντικείμενο – ήταν τρόπος σχέσης. Οι γιορτές δεν εξαντλούνταν σε διακοσμητικά σύμβολα – λειτουργούσαν ως υπενθύμιση μιας κοσμοαντίληψης. 

 

Η Γέννηση του Χριστού είναι μια ανοιχτή πρόσκληση στο θείο και πρόκληση του ανθρώπου να ακολουθήσει τα βήματα που οδηγούν σ’ Εκείνον. 

 

Η Πρωτοχρονιά, ευκαιρία αυτοκριτικής. 

 

Τα Φώτα, πέρα από το τελετουργικό στοιχείο τους, μιλούσαν για κάθαρση, για φανέρωση, για έξοδο από το σκοτάδι της αυταπάτης.  

 

Αυτά τα νοήματα χάθηκαν επειδή παραδόθηκαν σαν λάφυρα πολέμου.

Η παράδοση των κλειδιών του πολιτισμού μας στον εξαμερικανισμό δεν έγινε με βία – έγινε αυτοθέλητα, προθύμως. Μιμηθήκαμε μορφές χωρίς να αναρωτηθούμε για το περιεχόμενο. Αντιγράψαμε τελετουργίες αποκομμένες από το υπαρξιακό τους υπόβαθρο. Στολίσαμε δέντρα χωρίς να ξέρουμε τι ακριβώς γιορτάζουμε. Υιοθετήσαμε μια αισθητική που υπόσχεται χαρά, αλλά παράγει μόνο διέγερση. Η μίμηση αντικατέστησε την έκφραση. Όταν δεν εκφράζεις αυτό που είσαι, καταναλώνεις αυτό που σου προσφέρουν ως υποκατάστατο ταυτότητας.

Σε αυτό το πλαίσιο, το συναίσθημα εξανεμίστηκε. Το συναίσθημα προϋποθέτει σχέση, χρόνο, εσωτερική ενατένιση. Αντί γι’ αυτά, εισπράξαμε έναν τύπο χωρίς νόημα, έναν λόγο έτοιμο προς χρήση που επαναλαμβάνεται μηχανικά. Ευχές που δεν απευθύνονται σε κανέναν. Χαμόγελα που δεν προϋποθέτουν συνάντηση. Ένα τοξικό νέφος επιφανειακής ευθυμίας καλύπτει την αδυναμία μας να αγγίξουμε το ουσιώδες. Δεν συγκινούμαστε γιατί δεν το δυνάμεθα, πλέον.

Γιορτάζουμε Χριστούγεννα χωρίς να λέμε ούτε λέξη για τον Χριστό, χωρίς να νιώθουμε κάτι για Εκείνον. Και, ακόμη περισσότερο, χωρίς να πράττουμε κατά τον τρόπο που υποδείκνυε. Φοβούμαστε να Τον ακολουθήσουμε, επειδή ο λόγος Του ήταν ριζοσπαστικός. Μιλούσε για αγάπη που δεν μετρά κόστος. Αυτό είναι ασύμβατο με έναν πολιτισμό που θεοποιεί την κατανάλωση και την ατομική επιβεβαίωση, τα ισοζύγια πληρωμών και πιστώσεων. 

 

Ακόμα και τη μορφή του φοβούνται οι τάχα πιστοί σε Εκείνον. Στη φάτνη στην Γκραν Πλας των Βρυξελλών, η αγία οικογένεια είναι απρόσωπη, τάχα, για να είναι «συμπεριληπτική». Όσο «συμπεριληπτικό» είναι το απρόσωπο μηδέν, δηλαδή.

Η αυθεντικότητα δεν είναι εύκολη. Προϋποθέτει σύγκρουση με την ευκολία της μίμησης. Προϋποθέτει να δεχτούμε ότι δεν μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς αναφορά σε ξένο, άρα «ανώτερο». Οι γιορτές μπορούν να ξαναγίνουν τόποι νοήματος μόνο αν τις αφήσουμε να μας αλλάξουν, αντί να τις προσαρμόζουμε στις πτωτικές συνήθειές μας.

Ίσως τότε τα Χριστούγεννα πάψουν να είναι μια… υποχρεωτική χαρά. Η Πρωτοχρονιά να μην είναι απλώς μια υπόσχεση χωρίς αντίκρισμα. Και τα Φώτα να μη χαθούν μέσα στον θόρυβο. Ίσως τότε ξαναβρούμε όχι κάτι παλιό, αλλά κάτι αληθινό. Και αυτό, σε μια εποχή γενικευμένης απομίμησης, είναι η πιο ριζοσπαστική πράξη.

Η ελληνική παράδοση δεν φοβόταν την αμηχανία της παύσης. Σήμερα, η αμηχανία εξορίζεται· γεμίζουμε κάθε κενό με ήχο και εικόνα, λες και η σιωπή, η αποχή από τον θόρυβο και την οχλοβοή είναι απειλή. Κι όμως, μόνο μέσα σε αυτό μπορεί να εμφανιστεί κάτι αληθινό.

Οι γιορτές θα ξαναβρούν τη θέση, όταν αποδεχτούμε ότι...

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ: Χριστούγεννα... Α-Χριστα!

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος κ. Γεωργίου

Καθηγητού του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

 

 

Περπατώντας στην πόλη, βλέποντας βιτρίνες καταστημάτων, παρακολουθώντας γιορτές σχολείων, έρχονται κάποιες σκέψεις.

 

Εορτάζουμε τα Χριστούγεννα όπως θα γιορτάζαμε τα γενέθλια κάποιου «αγαπημένου», έχοντάς τον όμως κλεισμένο σε ένα δωμάτιο, για να μη μας ενοχλεί. Στο σαλόνι στολίζουμε, γελάμε, ανταλλάσσουμε δώρα, αλλά η παρουσία του Χριστού είναι αδιάφορη και έτσι παραμένει κλειδωμένος, όπως ένα ενοχλητικό παιδί. 

 

Όπως τότε, έτσι και τώρα, «χώρος δεν υπάρχει» για το Θείο Βρέφος. Όχι γιατί δεν έχουμε «πανδοχεία», αλλά γιατί δεν έχουμε χώρο στην καρδιά μας.

 

Αντικαταστήσαμε:

 

·        τη φάτνη με βιτρίνες, 

 

·        τη σιωπή με θόρυβο, 

 

·        την προσευχή με ρεβεγιόν

 

·        τα ιερά πρόσωπα με ξωτικά,

 

·        την ευχή «Καλά Χριστούγεννα» με τό «Καλές Γιορτές»,

 

·        τη λέξη «Χριστούγεννα» με το ξενόφερτο «XMAS»,

 

·        την προσμονή με κατανάλωση.

 

Γεννιέται ο Χριστός, αλλά εμείς ασχολούμαστε με τον Άη-Βασίλη, τα ανθρωπόμορφα δέντρα και τους καλικάντζαρους.

 

Μα πώς θα γνωρίσουν τα παιδιά μας τον Χριστό, όταν εμείς οι μεγάλοι Τον ανταλλάξαμε με όλα αυτά;

 

Κι έτσι, κάθε χρόνο, επαναλαμβάνεται η ίδια τραγωδία:

 

·        Γιορτάζουμε το γεγονός, αλλά χάνουμε το Πρόσωπο.

 

·        Υμνούμε τη Γέννηση, αλλά διώχνουμε τον Χριστό από τη ζωή μας.

 

·        Θέλουμε έναν Χριστό βρέφος, ακίνητο και σιωπηλό. Όχι έναν Χριστό που ζητά χώρο, αλλαγή, μετάνοια.

 

Ο Χριστός συνεχίζει να γεννιέται «εκτός», όχι από ανάγκη, αλλά από επιλογή μας.

 

Τελικά...

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ: Mία πρόσκληση ευθύνης

Του Μητροπολίτη Ν. Ιωνίας Γαβριήλ

«Ηρθαν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά» θα ακούσουμε να ψάλλεται ή να τραγουδιέται αυτές τις ημέρες στα γνωστά κάλαντα των εορτών. Και έτσι τα Χριστούγεννα ήρθαν και πάλι.

Τις ημέρες αυτές ο κόσμος και τα πάντα γύρω μας γεμίζουν φως και λάμψη, μυρωδιές και ήχους, κατανάλωση και ανταλλαγή δώρων, οικογενειακές συγκεντρώσεις, νυχτερινές εξόδους, σκέψη, έστω και πρόσκαιρη, για τους εμπερίστατους αδελφούς μας, αλλά και για ορισμένους περισσότερη επαφή με τη ζωή της Εκκλησίας.

Ολο αυτό το Αγιο Δωδεκαήμερο των Χριστουγέννων, της Περιτομής του Κυρίου μας (Πρωτοχρονιά) και των Αγίων Θεοφανίων, προσφέρεται ως πολύτιμη ευκαιρία για ουσιαστικότερη συμμετοχή στη λατρευτική ζωή, αλλά και για βαθύτερη βίωση των μηνυμάτων που απορρέουν από τη θεολογία των μεγάλων αυτών εορτών. Στην ορθόδοξη παράδοση τα γεγονότα της ζωής του Χριστού δεν είναι απλά αναμνήσεις του παρελθόντος, αλλά παρόντα σωτηριώδη γεγονότα, τα οποία καλούμαστε να βιώσουμε υπαρξιακά, ταυτιζόμενοι με τον δι’ ημάς σαρκωθέντα Ιησού Χριστό.

Ο Υιός και Λόγος του Θεού ενηνθρώπησε, έγινε δηλαδή τέλειος άνθρωπος, χωρίς να παύει να είναι τέλειος Θεός, για να μπορέσει ο αμαρτωλός και πεπτωκώς άνθρωπος να γίνει κατά χάριν Θεός και να βιώσει το δώρο της αγιότητος και της σωτηρίας. Με τη γέννησή Του ανοίγει μία νέα σελίδα στην ιστορία, αλλάζει η θεώρηση της ανθρωπολογίας και της οντολογίας της δημιουργίας, η κτίση ανακαινίζεται συνολικά, αφού ο Θεός επιλέγει να εισέλθει δυναμικά στην ανθρώπινη πορεία και να ταρακουνήσει συθέμελα κάθε ψευδή βεβαιότητα και ασφάλεια.

Και όμως, τα Χριστούγεννα ήρθαν και πάλι και μας βρίσκουν:

• Στη συνεχιζόμενη βία στα σχολεία, στην οικογένεια και στην καθημερινότητα.

• Στους πολέμους της Ουκρανίας, της Γάζας, του Σουδάν, και της Βόρειας Νιγηρίας.

• Στους ασθενείς που υποφέρουν και αγωνιούν στα νοσηλευτικά ιδρύματα της χώρας μας.

• Στους μοναχικούς και απομονωμένους ανθρώπους των αστικών κέντρων.

• Στους νέους που αναζητούν επιτέλους κάτι αληθινό και σταθερό, κάτι που δεν θα τους προδώσει στη ζωή τους.

• Στους ανέργους και απογοητευμένους ανθρώπους του σύγχρονου κόσμου.

• Σε όσους αισθάνονται σιγουριά και βεβαιότητα στα πλούτη και στα αγαθά τους…

• Σε εκείνους, των οποίων ο κόσμος ξεκινάει και τελειώνει σε μία οθόνη υπολογιστή, τηλεόρασης ή κινητού τηλεφώνου.

• Σε όσους κρίνεται η ζωή τους μέσα σε μία βάρκα στις θάλασσες της Μεσογείου.

• Σε κάθε περιθωριοποιημένη και κακοποιημένη γυναίκα.

Σε όλους αυτούς, και για όλους αυτούς, ήρθαν και πάλι τα Χριστούγεννα!

Τα Χριστούγεννα όμως δεν είναι απλά μία εορτή. Είναι μία πρόσκληση ευθύνης. Μία ευκαιρία να επανεξετάσουμε τη στάση μας ως κοινωνία, ως Εκκλησία, ως Πολιτεία, ως εκπαιδευτική κοινότητα, αλλά και ως υπεύθυνα πρόσωπα. Να τολμήσουμε να προτείνουμε έναν άλλον δρόμο, και όποιος θέλει να τον ακολουθήσει.

Οχι τον δρόμο της αδιαφορίας, του ρατσισμού, της μισαλλοδοξίας, του μίσους και της αυταρέσκειας, αλλά τον δρόμο που άνοιξε Εκείνος που η Εκκλησία υμνεί ως «Ηλιον της δικαιοσύνης» (Απολυτίκιο Χριστουγέννων), και τον ολοκλήρωσε με τη θυσία Του επάνω στον Σταυρό για κάθε άνθρωπο.

Γι’ αυτόν τον κόσμο γεννήθηκε ο Χριστός. Για όλους μας, για τον καθένα μας, μικρό και μεγάλο, ασήμαντο και σημαντικό.

Ας προβληματιστούμε, ας εργαστούμε για την ειρήνη, ας εορτάσουμε Χριστούγεννα με περισσότερη ουσία, πνευματικότητα, αγάπη.

Γιατί;

Γιατί …

 

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ: Καλά και Ευλογημένα Χριστούγεννα!...

Ευχεται ο  ο Γιώργος Πιπερόπουλος

     Η 25η Δεκεμβρίου σηματοδοτεί την συμβολική γέννηση του Ιησού Χριστού, την ενανθρώπιση Του, για την σωτηρία μας…

     Χριστούγεννα, Πρωτόγεννα, ΠΡΩΤΗ γιορτή του Χρόνου!…

     Καί όμως, εδώ και αρκετά χρόνια την υποτιμάμε μεθοδικά και συστηματικά τη σημασία τόσο αυτής της ημέρας όσο και της σχετικής με αυτήν ευχή Καλά Χριστούγεννα χρησιμοποιώντας την άνευρη και άσχετη ευχή Καλές Γιορτές ή την παραγόμενη από ξενομανία ευχή Merry Christmas...

     Προσωπικά το εντάσσω αυτό στις σύγχρονες τάσεις της Παγκοσμιοποίησης που επέβαλε η Νέα Τάξη Πραγμάτων και της εμπορευματοποιημένης αντίληψης για τις ανθρώπινες σχέσεις, οι εμμονές στη συσσώρευση πλούτου και δύναμης εντάσσονται στην εσκεμμένα καλλιεργούμενη ψευδαίσθηση από τους Ηγέτες και τους οπαδούς της άκρατα βάρβαρης και ανελέητης φιλελεύθερης Οικονομίας ότι ο Πλούτος φέρνει ευτυχία…

     Ο Αμερικανός ψυχολόγος Rollo May έχει γράψε πολύ εύστοχα ότι «ο αγώνας του ανθρώπου για την απόκτηση δύναμης φαίνεται ολοκάθαρα τώρα καθώς γίνεται κοινή συνείδηση η αλλοτρίωσή μας από τη Φύση, η ανελέητη αλλοτρίωσή μας από τον ίδιο μας τον εαυτό…»

     Μέσα στη γιορτινή ατμόσφαιρα θα λειτουργήσει και φέτος η αντίφαση της χαρούμενης επιφάνειας που, δυστυχώς, δεν μπορεί να καλύψει το εσώτερο δράμα αμέτρητων συνανθρώπων μας που...