"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΗΓΕΣΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΗΓΕΣΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΜΕΓΑΛΟΙ ΗΓΕΤΕΣ (ΜΕ ΒΑΡΒΑΤΟΥΣ ΔΙΔΥΜΟΥΣ ΑΔΕΝΕΣ) - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η συγκλονιστική ομιλία-δυναμίτης του Πρωθυπουργού Benjamin Netanyahu στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ (24/9/2026)

 

 

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο 

Κύριε Πρόεδρε,

Πριν ξεκινήσω, μια σύντομη ανακοίνωση:

Αν υπάρχουν κι άλλοι ηθικά δειλοί που δεν έχουν αποχωρήσει ακόμη από αυτή την αίθουσα, παρακαλώ να το κάνουν τώρα.

Σας ευχαριστώ πολύ.

 

 

Κυρίες και κύριοι,

Πριν από δεκατέσσερα χρόνια, στάθηκα σε αυτό το βήμα και χάραξα μια κόκκινη γραμμή.

Δεσμεύτηκα να εμποδίσω τη δολοφονική δικτατορία του Ιράν να αναπτύξει ατομικές βόμβες, πυρηνικά όπλα που στόχευαν στην καταστροφή του Ισραήλ, πυρηνικά όπλα που θα μπορούσαν να απειλήσουν ολόκληρο τον κόσμο.

Αυτό ακριβώς κάναμε.

Τώρα, επιτρέψτε μου να πω κάτι που ίσως σας εκπλήξει.

Η καταστροφή των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν ήταν δύσκολη υπόθεση. Ήταν εξαιρετικά δύσκολο να γίνει. Όμως, για μένα, ήταν μία από τις ευκολότερες αποφάσεις που κλήθηκα ποτέ να λάβω ως πρωθυπουργός. Διότι, αν δεν το είχαμε κάνει, θα ήμασταν όλοι νεκροί.

Θέλετε να ακούσετε την απόλυτη ειρωνεία;

 

Υπερασπιζόμενο τον εαυτό του, το Ισραήλ υπερασπίζεται επίσης πολλές από τις χώρες των οποίων οι αντιπρόσωποι μόλις αποχώρησαν από αυτή την αίθουσα!

Μάλιστα, θέλω να γνωρίζετε ότι πολλοί από τους ηγέτες τους μάς ευχαριστούν κατ’ ιδίαν που εξουδετερώσαμε τα πυρηνικά του Ιράν.

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πιο εξωφρενική υποκρισία, κι όμως, ακριβώς αυτό συμβαίνει.

Δεν είναι η πρώτη φορά που βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την απειλή του αφανισμού.

Στις 5 Ιουνίου 1967, το Ισραήλ ήταν περικυκλωμένο από εχθρούς που ορκίζονταν ανοιχτά να μας καταστρέψουν.

Τότε δεν βρισκόμασταν στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια, την καρδιά της ιστορικής πατρίδας του εβραϊκού λαού. Δεν βρισκόμασταν στη Γάζα. Δεν βρισκόμασταν στα Υψίπεδα του Golan.

Και, κύριε Ασάρα, οφείλετε να γνωρίζετε ότι οι Εβραίοι βρίσκονται στα Υψίπεδα του Golan από την εποχή του Μωυσή. Μπορείτε να το διαβάσετε στη Βίβλο.

Εκείνη την εποχή, λίγο πριν από τον Πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967, δεν βρισκόμασταν σε κανένα από αυτά τα μέρη. Καταλαμβάναμε μια ελάχιστη λωρίδα γης —όπως συμβαίνει και σήμερα— η οποία αντιστοιχεί περίπου στο ένα τρίτο του ενός τοις εκατό της έκτασης ολόκληρου του αραβικού κόσμου.

Κι όμως, κατηγορούν το Ισραήλ για αποικιοκρατία. Τι είδους αποικιοκρατία…

Και ποιοι μας κατηγορούν;

Ανάμεσά τους βρίσκονται άνθρωποι στη Βρετανία και τη Γαλλία. Για όνομα του Θεού, αυτοί επινόησαν τον όρο. Οι αποικίες τους εκτείνονταν σε όλη την υφήλιο.

Αποικιοκρατία… Ας είμαστε σοβαροί… Άλλο ένα ψέμα.

Κι όμως, εκείνη την εποχή, σε αυτό το μικροσκοπικό κομμάτι γης —χωρίς Δυτική Όχθη, χωρίς Γάζα, χωρίς Υψίπεδα του Golan— διακυβευόταν η ίδια η επιβίωση αυτού του μοναδικού εβραϊκού κράτους, διότι περί αυτού πρόκειται στη συγκεκριμένη σύγκρουση. Δεν πρόκειται για εδάφη, αλλά για την ύπαρξη εβραϊκού κράτους, ανεξαρτήτως συνόρων. Κι όμως, τότε απειλούμασταν με αφανισμό από τρεις αραβικούς στρατούς που ετοιμάζονταν να εισβάλουν στη χώρα μας.

 

Ξέρετε τι έκαναν οι Ισραηλινοί εκείνη την εποχή;

Άνοιγαν ομαδικούς τάφους, προετοιμαζόμενοι για χιλιάδες θύματα. Προετοιμαζόμενοι να θάψουν τους νεκρούς μας.

Τότε, ήμουν μαθητής λυκείου στη Philadelphia της Pennsylvania.. Πέντε μέρες πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, επέστρεψα αεροπορικώς στο Ισραήλ.

Βρήκα μια χώρα σε κατάσταση συσκότισης. Το Ισραήλ προετοιμαζόταν για το χτύπημα.

Επέστρεψα για να δω τον αδελφό μου, τον Jonathan, Yoni.

Ήταν 21 ετών, αξιωματικός των αλεξιπτωτιστών. Και, όπως και ο υπόλοιπος στρατός, η μονάδα του είχε ήδη επιστρατευτεί. Πήγα να τον βρω. Μου είπαν ότι οι αλεξιπτωτιστές βρίσκονταν σε στρατόπεδα μέσα στους οπωρώνες, στους πορτοκαλεώνες γύρω από τη Ράμλε. Πήγα λοιπόν εκεί και ρώτησα μερικούς στρατιώτες: «Ξέρετε πού είναι ο Yoni Netanyahu;»

«Όχι». «Όχι».

Τότε κάποιος είπε: «Α, εννοείς τον νεαρό; Ναι, είναι στον διπλανό πορτοκαλεώνα».

Πήγα εκεί και ξαφνικά, στο τέλος μιας μεγάλης σειράς δέντρων, είδα τον αδελφό μου. Έμεινε εμβρόντητος όταν με είδε.

«Bibi», είπε, «τι κάνεις εδώ;»

Τρέξαμε και αγκαλιαστήκαμε.

Πάνω από ένα φλιτζάνι πρόχειρο στρατιωτικό καφέ, του έκανα την ερώτηση που είχα στο μυαλό μου — την ερώτηση που απασχολούσε τους πάντες.

«Λοιπόν, Yoni,», είπα, «τι πρόκειται να συμβεί;»

Σταμάτησε για λίγο. Και μετά είπε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

«Θα νικήσουμε», είπε. «Δεν έχουμε άλλη επιλογή».

Θυμάμαι εκείνα τα λόγια σαν να ήταν χθες. Θα νικήσουμε. Δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Και τελικά νικήσαμε.

 

Εννέα χρόνια αργότερα, Παλαιστίνιοι τρομοκράτες κατέλαβαν ένα επιβατικό αεροπλάνο με προορισμό το Ισραήλ. Το οδήγησαν στο Entebbe, Uganda.

Όπως οι Ναζί, οι τρομοκράτες ξεχώρισαν τους Εβραίους επιβάτες — άνδρες, γυναίκες, παιδιά, βρέφη. Απείλησαν να τους σκοτώσουν όλους αν το Ισραήλ δεν απελευθέρωνε Παλαιστίνιους τρομοκράτες.

Και τότε, στις 4 Ιουλίου 1976 —την επέτειο των διακοσίων ετών από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών—, σε μία από τις πιο δραματικές αποστολές διάσωσης της σύγχρονης εποχής, ο Yoni οδήγησε τους γενναίους στρατιώτες του στην καρδιά της Αφρικής.

Ως εκ θαύματος, διέσωσαν 103 Εβραίους ομήρους και τους έφεραν όλους πίσω στην πατρίδα, τον καθένα από αυτούς.

Ο αδελφός μου, ο διοικητής της ομάδας εφόδου, ήταν ο μόνος στρατιώτης που σκοτώθηκε σε αυτή την αποστολή.

Θέλω να ευχαριστήσω ξανά την Uganda ​​που πρόσφατα ύψωσε ένα άγαλμα του Yoni στο σημείο όπου έπεσε.

Φίλοι μου,

Τα λόγια του Yoni παραμένουν εξίσου αληθινά σήμερα όσο ήταν και πριν από περισσότερο από μισό αιώνα.

Θα νικήσουμε. Δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Πουθενά αυτό δεν αποδείχθηκε πιο ξεκάθαρα απ’ ό,τι στις 7 Οκτωβρίου 2023 — την πιο σκοτεινή ημέρα στην ιστορία του Ισραήλ.

Εκείνη τη φρικτή μέρα, χιλιάδες Παλαιστίνιοι τρομοκράτες εισέβαλαν στο Ισραήλ από τη Γάζα.

Θέλω να γνωρίζετε ότι εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε ούτε ένας Ισραηλινός στη Γάζα. Ούτε πολίτης, ούτε στρατιώτης.

Ούτε ένας!

Δεν είχε καμία απολύτως σημασία.

Οι τρομοκράτες της Hamas διέπραξαν τη χειρότερη σφαγή Εβραίων μετά το Ολοκαύτωμα. Πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι πυροβολώντας Ισραηλινούς πολίτες εξ επαφής. Το έκαναν με διαβολική ικανοποίηση. Με σαδιστική χαρά μετέδιδαν ζωντανά τις δολοφονίες τους.

Και ποιους δολοφόνησαν;

Τους ίδιους τους Ισραηλινούς —τους γείτονές τους— που τους έδιναν δουλειά, που παραλάμβαναν Παλαιστίνια παιδιά στα σύνορα της Γάζας και τα μετέφεραν σε ισραηλινά νοσοκομεία για θεραπεία κατά του καρκίνου, και στη συνέχεια τα επέστρεφαν πίσω.

Μπορείτε να φανταστείτε τέτοια κτηνωδία;

Αυτά τα τέρατα της Hamas έσφαξαν επιζώντες του Ολοκαυτώματος. Έκαψαν μωρά ζωντανά μπροστά στα μάτια των γονιών τους. Αποκεφάλισαν τους άνδρες μας. Βίασαν βάναυσα τις γυναίκες μας και μετά τις δολοφόνησαν.

Συνολικά, έσφαξαν 1.200 Ισραηλινούς εκείνη την ημέρα.

Θέλω να σας δώσω μια εικόνα του τι σημαίνει αυτό για μια χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων. Κατ’ αναλογία, αυτό ισοδυναμεί με 40.000 αθώους Αμερικανούς που σφάζονται σε λιγότερο από 24 ώρες. Πρόκειται για 16 φορές την 11η Σεπτεμβρίου. Δεκαέξι επιθέσεις τύπου 11ης Σεπτεμβρίου που συνέβησαν όχι πολύ μακριά από εδώ.

Σε εκείνη την πιο σκοτεινή ημέρα, οι εχθροί μας περίμεναν ότι θα καταρρέαμε.

Λοιπόν, δεν καταρρεύσαμε. Αντιθέτως, σηκωθήκαμε και πολεμήσαμε σαν λιοντάρια.

Τα τελευταία τρία χρόνια, οι ηρωικοί στρατιώτες μας πολεμούν μέρα νύχτα σε έναν πόλεμο επτά μετώπων!

Γνωρίζετε κάποια άλλη χώρα, στο μέγεθος του New Jersey, που να είναι ικανή να διεξάγει πόλεμο σε επτά μέτωπα; Και μάλιστα για τρία χρόνια;

Επτά μέτωπα: Hamas, Hezbollah, Houthis, Ιράν, πολιτοφυλακές στο Ιράκ, πολιτοφυλακές στη Συρία, Παλαιστίνιοι τρομοκράτες στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια. Όλοι τους στράφηκαν εναντίον μας για να μας αφανίσουν από προσώπου γης. Απέτυχαν.

Γιατί αντί να καταρρεύσουμε, καταφέραμε καίρια πλήγματα σε όλους τους.

Μαζί με τους σπουδαίους Αμερικανούς φίλους μας, συντρίψαμε τον στρατό, το ναυτικό, την αεροπορία και τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν.

Το Ισραήλ χτύπησε αλύπητα τη Hamas. Ισοπεδώσαμε τη Hezbollah.

Θυμάστε τους βομβητές;

Λοιπόν, μπορώ να σας πω το εξής: η Hezbollah σίγουρα τους θυμάται.

Μαντέψτε τι απέγινε το μεγαλύτερο μέρος του τεράστιου οπλοστασίου της Hezbollah —των 150.000 βαλλιστικών πυραύλων και ρουκετών— που ήταν όλα στραμμένα εναντίον των αμάχων μας;

Εξαφανίστηκαν.

Οι ηγέτες της Hezbollah — νεκροί.

Το ηθικό τους — κατεστραμμένο.

Οι αρχιτρομοκράτες, οι χειρότεροι μαζικοί δολοφόνοι στον πλανήτη —που δεν σκότωναν μόνο Ισραηλινούς, αλλά και Αμερικανούς, Βρετανούς και πολίτες δεκάδων άλλων χωρών— ο  Khamenei, Dief, Sinwar, Haniyeh and Nasrallah, καθώς και χιλιάδες άλλοι τρομοκράτες που επιδίωκαν την καταστροφή μας… κι αυτοί έχουν εξουδετερωθεί.

Οι εναπομείναντες τρομοκράτες προσπαθούν απεγνωσμένα να ανασυνταχθούν. Κάθε μέρα επιχειρούν να δολοφονήσουν τον λαό μας. Και συγκεκριμένα, προσπαθούν να δολοφονήσουν τον λαό μας στην ιστορική μας πατρίδα, στην Ιουδαία. Παρεμπιπτόντως, από εκεί προέρχεται και η λέξη «Εβραίος» (Jew). Ιουδαία — αυτή είναι η γη μας. Επιχειρούν να μας δολοφονήσουν· σημειώνονται χιλιάδες απόπειρες ετησίως κατά οικογενειών, ειρηνικών οικογενειών που κινούνται στους δρόμους. Πυροβολούν εγκύους, πυροβολούν ολόκληρες οικογένειες. Φυσικά, τίποτα από αυτά δεν προβάλλεται στον διεθνή Τύπο ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τίποτα απολύτως. Αυτό που προβάλλουν είναι μια χούφτα νεαρών παραβατικών —περίπου 150 άτομα— που πετούν πέτρες, κόβουν ελαιόδεντρα και ενίοτε βάζουν φωτιές. Δεν το ανέχομαι αυτό. Δεν πρόκειται να ανεχτώ την αυτοδικία. Είμαστε κράτος δικαίου. Γι’ αυτό και κινητοποιήσαμε τη Shin Bet εναντίον τους. Όμως αυτό το αποκαλούν «βία των εποίκων».

Και ποιος είναι ο αριθμός των θυμάτων ετησίως;

Ίσως δύο ή τρία. Σε όλο το διάστημα που γίνεται λόγος για αυτό το θέμα, ίσως δύο ή τρεις νεκροί. Σε σύγκριση με τις χιλιάδες τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον των ειρηνικών εποίκων, ανθρώπων έντιμων και νομοταγών. Τι διαστρέβλωση. Πρόκειται για εμμονή.

Ακούω αυτή τη συζήτηση εδώ; Ηγέτες κρατών μιλούν σοβαρά γι’ αυτό. Και το λένε με τέτοια έμφαση: «Δεν μπορούμε να ανεχτούμε τη βία των εποίκων». Δεν ξέρετε για τι πράγμα μιλάτε.

Και ακούστε, πριν από δύο ημέρες… το λέω αυτό στον συνάδελφό μου, τον  Emmanuel Macron. Πριν από δύο ή τρεις ημέρες, ο Γάλλος πολίτης Netanel Shukrun, πατέρας έξι παιδιών, πυροβολήθηκε θανάσιμα ενώ επισκεπτόταν μια πηγή μαζί με τον 16χρονο γιο του. Ένας τρομοκράτης της Ηamas, στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια, τον πυροβόλησε εξ επαφής. Τα τελευταία του λόγια ήταν: «Φύγε, φύγε γιε μου. Σώσε τον εαυτό σου».

Αυτό συνέβη πριν από τρεις ημέρες.

Πριν από δύο ημέρες, στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια, ο έφεδρος αξιωματικός και στρατιώτης Neria Leiter χτυπήθηκε και τραυματίστηκε σοβαρά από Παλαιστίνιο τρομοκράτη. Αυτή τη στιγμή δίνει μάχη για τη ζωή του σε νοσοκομείο της Ιερουσαλήμ.

Επισκέφθηκα την οικογένεια λίγο πριν επιβιβαστώ στο αεροπλάνο για να έρθω εδώ.

 

Ο Neri ,  πατέρας τεσσάρων παιδιών, είναι γιος του Yechiel Leiter, του εξαιρετικού πρεσβευτή μας στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Πριν από τρία χρόνια, ο μεγαλύτερος γιος του Yechiel, o Moshe,—επίσης πατέρας έξι παιδιών— σκοτώθηκε ενώ εξουδετέρωνε παγιδευμένο κτίριο στη Γάζα.

Yechiel, αδελφέ μου, ο πόνος σου είναι αμέτρητος.

Ολόκληρος ο λαός του Ισραήλ, καθώς και πολλοί εκτός Ισραήλ, προσεύχονται για τη ζωή του Neria .

Όμως, παρά τον πόνο και την αγωνία, δεν υποχωρούμε.

Σε μια πρόσφατη ανάρτησή του, πριν δεχθεί την επίθεση, ο Neria έγραψε τα εξής: «Δεν έχουμε άλλη πατρίδα. Είναι προνόμιο να την υπερασπιζόμαστε».

Στον Neria και σε όλους τους ήρωες του Ισραήλ, δίνω έναν ιερό όρκο:

Η θυσία σας δεν θα πάει χαμένη. Θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε το κράτος μας. Θα συνεχίσουμε ώσπου να νικήσουμε. Διότι δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Σε αυτή τη μάχη ενάντια στους βαρβάρους, δεν είχαμε μεγαλύτερο σύμμαχο από τον Πρόεδρο Τrump.

Τον ευχαριστώ για τη θαρραλέα ηγεσία του.

Αντιμετώπισε με τόλμη έναν τεράστιο κίνδυνο για την Αμερική, το Ισραήλ και τον κόσμο.

Πριν από δεκαετίες, κατάλαβε ότι αν αφήνονταν ανεξέλεγκτοι, οι φανατικοί ayatollahs που φωνάζουν «Θάνατος στην Αμερική! Θάνατος στο Ισραήλ!» θα υλοποιούσαν τελικά τις παράφρονες φαντασιώσεις τους.

Έτσι, το Ισραήλ και η Αμερική έδρασαν από κοινού, όχι μόνο για να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας, αλλά για να σώσουμε τον πολιτισμό.

Γενναίοι Αμερικανοί πιλότοι, στο πλευρό γενναίων Ισραηλινών πιλότων, εκτέλεσαν κοινές αποστολές στους αιθέρες του Ιράν.

Η Αμερική και το Ισραήλ συνεργάστηκαν επίσης για να φέρουν πίσω τους εναπομείναντες ομήρους μας.

Τους φέραμε πίσω όλους, μέχρι και τον τελευταίο.

Αναρωτιέστε γιατί νικάμε;

Ο Yoni το έθεσε απλά: Δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Σε όλη τη διάρκεια αυτού του μακροχρόνιου πολέμου, ο στόχος μας δεν κλονίστηκε ποτέ: Να νικήσουμε!

Να νικήσουμε με ακλόνητη αποφασιστικότητα. Να νικήσουμε με ακατάβλητο θάρρος.

Διότι αυτό είναι το Ισραήλ. Ένα έθνος που αγωνίζεται για ένα κοινό μέλλον.

Αριστεροί και δεξιοί. Νέοι και ηλικιωμένοι. Θρησκευόμενοι και κοσμικοί.

Έχουμε τις διαφορές μας;

Φυσικά και τις έχουμε. Ποιος δεν τις έχει;

Όμως, στις κρίσιμες στιγμές —εκείνες τις στιγμές που καθορίζουν τη μοίρα μας— στεκόμαστε ενωμένοι, διότι αυτό που μας ενώνει είναι πολύ πιο ισχυρό: η ιστορία μας, οι αξίες μας, το θάρρος μας.

Το θάρρος του γενναίου λαού μας, που άντεξε τη βροχή των 1.000 τεράστιων βαλλιστικών πυραύλων που εξαπέλυσε το Ιράν εναντίον των πόλεων και των πολιτών μας.

Κυρίες και κύριοι,

Βρίσκεστε εδώ, στην αίθουσα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Γνωρίζετε τι θα προκαλούσε ένας πύραυλος βάρους ενός τόνου —μόνο ένας, ένας πύραυλος ενός τόνου— αν έπληττε αυτό το κτίριο;

Θα ισοπέδωνε ολόκληρο το συγκρότημα. Στην πραγματικότητα, δύο τέτοιοι πύραυλοι θα αφάνιζαν τον ΟΗΕ.

Μπορείτε, λοιπόν, να φανταστείτε —να σκεφτείτε— χίλιους γιγαντιαίους πυραύλους να πέφτουν από τον ουρανό στις πόλεις σας, στα σπίτια σας.

Χαιρετίζω το θάρρος του λαού του Ισραήλ. Χαιρετίζω το θάρρος των γενναίων στρατιωτών μας — Εβραίων, Χριστιανών, Δρούζων, Μουσουλμάνων. Του πιο ηθικού στρατού στον κόσμο, των IDF.

Εδώ και τρία χρόνια, μάχονται ηρωικά σε έναν πόλεμο επτά μετώπων.

Υπάρχει, όμως, και ένα όγδοο μέτωπο σε αυτόν τον πόλεμο. Είναι ο πόλεμος για την αλήθεια.

Διεξάγεται στα μέσα ενημέρωσης όλου του κόσμου και, με τον πιο ύπουλο τρόπο, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Αρκετές ξένες χώρες έχουν δαπανήσει αμύθητα ποσά για να διαδώσουν ψέματα σχετικά με τη χώρα μου.

Η πρώτη που το έπραξε ήταν το Qatar.

 

Πριν από δεκαετίες, άρχισε να χρηματοδοτεί μαζικά αμερικανικά πανεπιστήμια και τοξικά μέσα ενημέρωσης, όπως το Al Jazeera. Το ίδιο έπραξαν και στην Ευρώπη, παρεμπιπτόντως.

Ο στόχος τους ήταν σαφής: να κάνουν πλύση εγκεφάλου σε νέους ανθρώπους ώστε να μισούν το Ισραήλ, την Αμερική και τη Δύση.

Πρόκειται για το ίδιο Qatar που φιλοξενεί τους σφαγείς της Hamas, υπεύθυνους για τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου.

Η πιο πρόσφατη χώρα που μετατράπηκε σε φορέα μαζικής διάδοσης αντισημιτικών ψεμάτων είναι η Τουρκία.

Ο Εrdogan είναι ένας τύραννος που επίσης φιλοξενεί τους ηγέτες της τρομοκρατικής οργάνωσης Hamas.

Έχει δολοφονήσει χιλιάδες Κούρδους αμάχους. Αρνείται τη γενοκτονία των Αρμενίων. Φυλακίζει δημοσιογράφους και ηγέτες της αντιπολίτευσης. Μάλιστα, πιστεύω ότι κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ σε αυτόν τον τομέα – και ο ανταγωνισμός είναι σκληρός. Αλλά θεωρώ ότι είναι ο νούμερο ένα.

Κατέχει παράνομα τη Βόρεια Κύπρο, κράτος-μέλος της ΕΕ, και παραβιάζει συστηματικά τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ.

Τώρα επιδιώκει να καταλάβει τη Συρία.

Αυτό δεν προκαλεί έκπληξη, καθώς ζητά την καταστροφή του Ισραήλ σχεδόν καθημερινά. Δηλώνει ότι θα γίνει ο κυρίαρχος της Ιερουσαλήμ.

Όχι, κύριε. Δεν θα τα καταφέρετε. Αυτή είναι η χώρα μας, η πόλη μας, η αιώνια πρωτεύουσά μας.

Οι τύραννοι σε όλο τον κόσμο επιδιώκουν να μας απειλήσουν, προσπαθούν να κλονίσουν την αποφασιστικότητά μας με την εκστρατεία ψεμάτων τους.

Όμως, τελικά, όπως και στο στρατιωτικό πεδίο της μάχης, ο εβραϊκός λαός θα επικρατήσει.

Θα χρειαστεί χρόνος. Θα χρειαστεί χρόνος για να νικηθούν τα ψέματα. Θα χρειαστεί χρόνος για να αναγνωρίσει ο κόσμος αυτό που είναι τόσο προφανές: ότι η Hamas χρησιμοποίησε Παλαιστίνιους αμάχους ως ανθρώπινες ασπίδες. Ότι χρησιμοποίησε νοσοκομεία, σχολεία και τεμένη ως κέντρα διοίκησης τρομοκρατικών επιχειρήσεων. Ότι έκλεψε μεγάλο μέρος των τροφίμων που επιτρέπαμε να εισέλθουν στη Γάζα.

 

Ενώ η Hamas έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να κρατήσει τους Παλαιστίνιους αμάχους εκτεθειμένους στον κίνδυνο –συχνά υπό την απειλή όπλου– το Ισραήλ έκανε τα πάντα για να τους απομακρύνει από τον κίνδυνο.

Στείλαμε εκατομμύρια γραπτά μηνύματα προειδοποιώντας τους αμάχους να εγκαταλείψουν τις εμπόλεμες ζώνες. Πραγματοποιήσαμε εκατομμύρια τηλεφωνικές κλήσεις. Ρίξαμε εκατομμύρια φυλλάδια.

Θέλω να σας θέσω μερικές ερωτήσεις.

Ποιο καθεστώς που διαπράττει γενοκτονία χορηγεί ένα εκατομμύριο εμβόλια κατά της πολιομυελίτιδας στον πληθυσμό του εχθρού;

Ποιο καθεστώς που διαπράττει γενοκτονία επιτρέπει τη διανομή δύο εκατομμυρίων τόνων τροφίμων στη Γάζα; Πρόκειται για έναν τόνο ανά άτομο.

Η κατηγορία κατά του Ισραήλ για γενοκτονία αποτελεί το μεγαλύτερο ψέμα του αιώνα.

Αν θέλετε να μάθετε πόσο μεγάλο είναι αυτό το ψέμα, αν θέλετε να καταλάβετε πόσο παράλογο είναι, ακούστε τον Συνταγματαρχή John Spencer. Είναι επικεφαλής του τμήματος μελετών Αστικού Πολέμου στο West Point. Θεωρείται ο κορυφαίος ειδικός παγκοσμίως στον αστικό πόλεμο.

Νομίζω ότι είναι μαζί μας σήμερα.

Ο Συνταγματάρχης Spencer έχει μελετήσει κάθε αστικό πόλεμο από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή, από την αρχαία Ελλάδα μέχρι τη Μοσούλη και τη Γάζα.

Ιδού τι λέει ο Συνταγματάρχης Spencer: «Το Ισραήλ έχει κάνει περισσότερα για την αποτροπή απωλειών αμάχων στον πόλεμο από οποιονδήποτε άλλον στρατό στην ιστορία».

Έχουμε λάβει αναρίθμητα μέτρα για την προστασία του άμαχου πληθυσμού. Είναι αυτό γενοκτονία;

Δεν είναι. Είναι το αντίθετο της γενοκτονίας.

Επομένως, σε όλους εκείνους που διαδίδουν αυτά τα ψέματα για τη χώρα μου και για τους γενναίους στρατιώτες μας —είτε κάθονται σε αυτή την αίθουσα είτε στο γραφείο του αντισημίτη δημάρχου της Νέας Υόρκης— λέω το εξής:

Ντροπή σας.

Ντροπή σας που διαστρεβλώνετε τα γεγονότα.

Ντροπή σας που αντιστρέφετε τους ρόλους θύματος και θύτη.

Ντροπή σας που φτύνετε την αλήθεια κατάμουτρα.

 

Κύριε Mamdani,

Από τότε που εκλεγήκατε δήμαρχος αυτής της πόλης, πολλοί Εβραίοι δεν αισθάνονται πλέον ασφαλείς στη Νέα Υόρκη. Μου μιλούν. Μου το λένε. Αυτή δεν είναι η πόλη που θυμόμαστε. Άλλαξε τόσο γρήγορα.

Δεν είναι παράξενο.

Επαινέσατε εγκληματίες που καταδικάστηκαν για την υποστήριξη της Ηamas.

Θεωρείτε φίλους σας ανθρώπους όπως ο Hassan Piker, ο οποίος είπε ότι η Αμερική άξιζε την 11η Σεπτεμβρίου. Η Αμερική άξιζε την 11η Σεπτεμβρίου. Τι είδους φίλους έχετε…

Προσκαλείτε στο σπίτι σας έναν Παλαιστίνιο δημοσιογράφο, ο οποίος βιντεοσκόπησε τρομοκράτες της Hama να ξυλοκοπούν και να βασανίζουν Ισραηλινούς ομήρους, και αργότερα παραδέχτηκε ότι αρνήθηκε να δημοσιεύσει τα βίντεο για να προστατεύσει —το μαντέψατε— τους τρομοκράτες!

Η σύζυγός σας έκανε «like» σε μια ανάρτηση που εξυμνούσε τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου. Έκανε «like» και σε μια άλλη ανάρτηση που έλεγε ότι το Tel Aviv δεν θα έπρεπε να υπάρχει.

Αρνηθήκατε να καταδικάσετε οτιδήποτε από αυτά.

Κατηγορείτε ψευδώς και επανειλημμένα το Ισραήλ για γενοκτονία.

Κύριε Mamdani, προσπαθήσατε να με εμποδίσετε να έρθω εδώ, προσπαθήσατε να με φιμώσετε. Δεν μπορείτε να με φιμώσετε. Δεν μπορείτε να φιμώσετε την αλήθεια.

Και η απλή αλήθεια είναι αυτή: Το Ισραήλ δεν διέπραξε γενοκτονία. Το Ισραήλ απέτρεψε μια γενοκτονία.

Και αυτό ακριβώς θα μας έκαναν οι φίλοι του κ. Mamdani από τη Ηamas, αν δεν τους είχαμε σταματήσει. Θα μας είχαν εξοντώσει όλους, μέχρι τον τελευταίο.

Τα ψέματα που διαδίδετε εσείς και άλλοι αντισημίτες για τους Εβραίους και το εβραϊκό κράτος έχουν πραγματικές συνέπειες.

Στη Νέα Υόρκη, Εβραίοι δέχονται απειλές καθ’ οδόν προς τη συναγωγή. Εβραίοι έχουν μαχαιρωθεί στους δρόμους. Οι Εβραίοι δαιμονοποιούνται. Γίνονται στόχος απλώς και μόνο επειδή είναι Εβραίοι.

 

Εβραίοι έχουν δολοφονηθεί στο Sydney, Manchester, Montreal, Boulder Colorado.

Έχουν δεχτεί επιθέσεις στο Los Angeles, London, Paris, Berlin, Washington DC.

Οι αντισημίτες όλου του κόσμου θέλουν να τρομοκρατήσουν τον λαό μας.

Έχω νέα γι’ αυτούς: Οι μέρες που οι Εβραίοι ήταν ανυπεράσπιστα θύματα που οδηγούνταν στη σφαγή, αυτές οι μέρες έχουν περάσει ανεπιστρεπτί!

Σήμερα έχουμε κράτος. Σήμερα έχουμε στρατό. Σήμερα έχουμε έναν λαό έτοιμο και πρόθυμο να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Γι’ αυτό, σήμερα έχω ένα μήνυμα για τους Εβραίους σε όλο τον κόσμο:

Υψώστε το κεφάλι σας. Νιώστε περήφανοι. Νιώστε σίγουροι. Μην αφήνετε να σας εκφοβίσουν. Υψώστε το ανάστημά σας.

Και για όλους τους άλλους που θέλουν να υπερασπιστούν την αλήθεια και τη δικαιοσύνη: ενωθείτε μαζί μας και ορθώστε το ανάστημά σας απέναντι στους βαρβάρους που απειλούν τον κοινό μας πολιτισμό.

Όμως οφείλω να είμαι ειλικρινής μαζί σας. Δεν ορθώνουν όλοι το ανάστημά τους. Το είδαμε αυτό. Διότι, σε αντίθεση με το Ισραήλ, υπάρχουν κάποιοι —και μάλιστα το τελευταίο διάστημα, ειδικά στη Δυτική Ευρώπη— που επέλεξαν να μην αντιδράσουν.

Οι ηγέτες αυτών των χωρών επέλεξαν να υποκύψουν στα αντισημιτικά πλήθη. Επέλεξαν την αδυναμία. Επέλεξαν τον κατευνασμό.

Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τη θλιβερή αλήθεια που έχουμε μπροστά μας.

Πολλοί στον ελεύθερο κόσμο φοβούνται να υπερασπιστούν την ελευθερία.

Τους ρωτώ: τι επιφυλάσσει για εσάς αυτό το μέλλον, αυτή η συμπεριφορά, αυτός ο κόσμος;

Η αδελφότητα των δημοκρατιών ή η Μουσουλμανική Αδελφότητα-Muslim Brotherhood?;

Πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να αντιληφθείτε ότι αυτοί οι φανατικοί jihadists στραγγαλίζουν τις θαλάσσιες οδούς σας, τον ενεργειακό σας εφοδιασμό, την οικονομική σας αρτηρία ζωής;

Σας διαβεβαιώ, κυρίες και κύριοι, ότι εμείς στο Ισραήλ δεν περιμένουμε τους άλλους να ξυπνήσουν από τον ηθικό τους λήθαργο.

Προχωράμε μπροστά. Κατακτούμε το μέλλον. Πρωτοπορούμε σε εκπληκτικές εξελίξεις στους τομείς της υγείας, της γεωργίας, της τεχνητής νοημοσύνης —ή μάλλον της «ανώτερης νοημοσύνης». Και προσφέρουμε αυτές τις καταπληκτικές καινοτομίες σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Το Ισραήλ δεν υπήρξε ποτέ ισχυρότερο.

Εμείς δεν φοβόμαστε, αλλά θα σας πω ποιοι φοβούνται.

Οι τύραννοι της Τεχεράνης. Αυτοί φοβούνται.

Ξέρετε τι φοβούνται περισσότερο;

Τον ίδιο τους τον λαό. Τον γενναίο ιρανικό λαό, που έχει θυσιάσει τόσα πολλά για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.

Το ιρανικό καθεστώς φοβάται ιδιαίτερα όταν ο λαός του έχει αυτό στα χέρια του. Πρόκειται για μια συσκευή επικοινωνίας, το Starlink, που επιτρέπει στους ανθρώπους να έχουν πρόσβαση στην αλήθεια, να κάνουν επιλογές και να ασκούν την ελευθερία σκέψης και την ελευθερία του λόγου.

Γι’ αυτό το ιρανικό καθεστώς δαπανά δισεκατομμύρια δολάρια για τη λογοκρισία του Διαδικτύου.

Κύριε Πρόεδρε, θα αφήσω αυτή τη συσκευή σε εσάς, ώστε να μπορέσετε να τη δώσετε στην ιρανική αντιπροσωπεία· έτσι, όταν αναπόφευκτα αυτομολήσουν, θα μπορούν και εκείνοι να αφηγηθούν ελεύθερα την ιστορία τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Απευθυνόμενος στους διαδηλωτές που βρίσκονται έξω και στα υποκριτικά μέλη της αντιπροσωπείας που αποχώρησαν από την αίθουσα, ρωτώ: Πού ήσασταν όταν οι Ιρανοί τύραννοι έσφαζαν και ακρωτηρίαζαν δεκάδες χιλιάδες άοπλους Ιρανούς πολίτες; Όταν έσφαζαν και ακρωτηρίαζαν χιλιάδες από τον ίδιο τους τον λαό; Πού ήσασταν;

Οργανώσατε μαζικές συγκεντρώσεις;

Απεργίες πείνας;

Διαδηλώσατε έξω από την ιρανική αντιπροσωπεία στον ΟΗΕ;

Υψώσατε τη φωνή σας, για την ακρίβεια, υπέρ των Χριστιανών που διώκονται στο Ιράν και σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή;

Όχι, δεν το κάνατε αυτό. Διότι είστε ψευτο-υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Όσον αφορά τους Χριστιανούς, γνωρίζετε ότι ο αριθμός τους μειώνεται δραματικά παντού στη Μέση Ανατολή, όπου υφίστανται διώξεις και κατατρεγμό, εκτός από ένα μέρος: τη χώρα μου,  το Ισραήλ, όπου η χριστιανική κοινότητα αναπτύσσεται, ακμάζει και σημειώνει επιτυχίες.

 

Στην πραγματικότητα, δεν διαμαρτυρηθήκατε όταν αποχωρήσαμε από τη Βηθλεέμ. Όταν βρισκόταν υπό τον έλεγχό μας, ο πληθυσμός της ήταν κατά 80-90% χριστιανικός, και την παραδώσαμε στην Παλαιστινιακή Αρχή. Σήμερα, το ποσοστό των μουσουλμάνων ανέρχεται στο 80-90%. Οι χριστιανοί εκδιώχθηκαν.

Διαμαρτυρηθήκατε γι’ αυτό;

Μιλήσατε γι’ αυτό;

Τίποτα. Απολύτως τίποτα.

Και δεν είπατε τίποτα για το Ιράν μόλις τώρα. Δεν είπατε τίποτα για το Ιράν.

Όμως, θέλω να σας μεταφέρω τα καλά νέα.

Παρά τη σιωπή σας, παρά την υποκρισία σας, είναι θέμα χρόνου να συμβεί κάτι απίστευτο στο Ιράν. Η δύναμη του λαού θα υπερισχύσει εκείνων που κατέχουν την εξουσία.

Θέλω να ακούσετε προσεκτικά τα λόγια μου:

Μια μέρα —και ίσως αυτή η μέρα να μην αργεί— …

 

ΔΙΕΘΝΗ ΧΡΗΣΙΜΑ ΗΛΙΘΙΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Μανδαρίνοι και ηγέτες

 

Toυ ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ 

Αυτό που έχει καταφέρει η Ευρώπη στην εποχή μας δεν είναι μικρό, ούτε και αυτονόητο για όποιον θυμάται την ιστορία της. Είμαστε μια ήπειρος χωρίς πολέμους, μια γιγαντιαία παγκόσμια οικονομική δύναμη και ένας θετικός πόλος αξιών και τρόπου ζωής. Αν κάποιος που ήταν ενήλικος τη δεκαετία του 1950 την επισκεπτόταν σήμερα, θα αναρωτιόταν πώς είναι δυνατόν Γάλλοι και Γερμανοί να μετακινούνται χωρίς διαβατήριο, να έχουν κοινό νόμισμα και ενιαία αγορά.

Το πέτυχαν, βέβαια, σε μεγάλο βαθμό γιατί είχαν αναθέσει υπεργολαβικά την ασφάλειά τους στους Αμερικανούς και γιατί ζούσαν σε έναν κόσμο προβλέψιμο, που κινείτο γραμμικά.

Τώρα, που ο υπόλοιπος κόσμος μοιάζει όλο και περισσότερο με ζούγκλα, ο ευρωπαϊκός «κήπος» απειλείται. Η Ευρώπη θα πρέπει είτε να αλλάξει είτε να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι θα ζήσει μια παρατεταμένη περίοδο παρακμής.

Η συζήτηση για το τι πρέπει να αλλάξει έχει γίνει, ξανά και ξανά. Το «καμπανάκι» έχει όχι απλώς χτυπήσει· κανείς μας, πολίτης ή πολιτικός, δεν έχει δικαίωμα να ισχυριστεί ότι δεν είδε τι έρχεται. Ο πρόεδρος Τραμπ έχει κάνει ό,τι μπορεί από την πλευρά του για να αφυπνίσει την Ευρώπη.

Υπάρχει όμως σημαντική αντίσταση στις αλλαγές που πρέπει να γίνουν. Η Κομισιόν έχει εξελιχθεί σε μια μεγάλη γραφειοκρατία με τα δικά της συμφέροντα και τους δικούς της ρυθμούς. Είναι ένα Βυζάντιο από μόνη της και δεν μπορεί να απαρνηθεί τον ρόλο της πρωταθλήτριας της υπερ-ρύθμισης ή της υπερ-προστάτιδος του περιβάλλοντος, όσο και αν γίνεται αντιληπτό ότι με τον τρόπο της καταστρέφει την παραγωγή στην Ευρώπη και δεν την αφήνει να ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ και τον υπόλοιπο κόσμο. Ενίοτε γίνεται το άλλοθι για κυβερνήσεις που προσθέτουν εγχώρια γραφειοκρατία στους παράλογους κανονισμούς της. Σίγουρα, πάντως, δεν μπορεί να είναι καταλύτης ή εργαλείο ραγδαίων αλλαγών.

Η Ευρώπη χρειάζεται ένα σοκ, όταν οι Ευρωπαίοι μανδαρίνοι παλεύουν, σε έναν δικό τους κόσμο, για τη διατήρηση του στάτους κβο.

Και μετά μπαίνουν στη μέση οι εθνικοί εγωισμοί και τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, που ενίοτε συνεπικουρούνται από τα συνδικάτα. Το γεγονός ότι Γαλλία και Γερμανία δεν μπορούν έπειτα από τόσα χρόνια συζητήσεων να καταλήξουν σε ένα κοινό μαχητικό επόμενης γενιάς είναι η πιο γλαφυρή απόδειξη του γιατί η Ευρώπη δεν μπορεί να ενηλικιωθεί, οικονομικά και γεωπολιτικά. Το παράδειγμα είναι μπροστά μας, ζωντανό: η Airbus.

Αυτό που λείπει, προφανώς, είναι πολιτικοί ηγέτες που θα ισοπεδώσουν τις γραφειοκρατικές αντιδράσεις της Κομισιόν και τους εγωισμούς ή τις ανασφάλειες των «εθνικών πρωταθλητών» τους.

Χρειαζόμαστε επειγόντως …

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Το παράδοξο του εκσυγχρονιστή

 

Γράφει ο Χαρίδημος Κ. Τσούκας

Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και ερευνητής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Warwick.

(www.htsoukas.com)

 

Δέχομαι, καλόπιστα, ότι ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έχει εκσυγχρονιστικά ένστικτα. Προσπερνώ το ιδεολογικό πρόσημο που αναγκαστικά έχει κάθε πρόταγμα εκσυγχρονισμού για να μείνω στα ελάχιστα, κοινώς αποδεκτά χαρακτηριστικά του: ακομμάτιστο κράτος, χρηστή διοίκηση, σεβασμός στο κράτος δικαίου.

Υπάρχει ένα θεμελιώδες πρόβλημα, όμως: οι εκσυγχρονιστές αποτελούν μέρος της κοινωνίας. Για να εκλεγούν και να διατηρήσουν το πλεονέκτημά τους σε ένα ανταγωνιστικό πολιτικό παίγνιο, είναι υποχρεωμένοι να μετέρχονται κοινωνικές πρακτικές που θέλουν να αλλάξουν.

Αυτό είναι το παράδοξο του εκσυγχρονιστή: να χρησιμοποιεί το κομματικό κράτος για να αλλάξει το κομματικό κράτος!

Σε διάφορα επιστημονικά πεδία, το φαινόμενο αυτό αναφέρεται, με μεταφορική γλώσσα, ως «bootstrapping» για να περιγράψει διαδικασίες αυτομετασχηματισμού χωρίς εξωτερική βοήθεια. Αν το παράδοξο αυτό δεν τύχει καλού χειρισμού, παράγει προβλήματα με δομή φαύλου κύκλου: για να λύσω ένα πρόβλημα, χρησιμοποιώ μεθόδους που αναπαράγουν το πρόβλημα.

Αυτό το παράδοξο εξέφρασε ο κ. Μητσοτάκης, αναφερόμενος στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ: «Οποιος βουλευτής εκλέγεται με σταυρό […] και ισχυρίζεται πως δεν έχει κάνει ποτέ κάποια εξυπηρέτηση είναι απλώς ψεύτης. Ομως, από το 2019, αγωνίζομαι να μετατρέψω την Ελλάδα σε σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, στο οποίο δεν θα χρειάζεται να γνωρίζεις προσωπικά τον βουλευτή προκειμένου να αντιμετωπιστείς με αξιοπρέπεια από το Δημόσιο» (6/4/25).

Τι λέει, ουσιαστικά, ο πρωθυπουργός;

Ολοι κάναμε ρουσφέτια, αλλά εγώ πασχίζω να τα καταργήσω.

Χάριν συζητήσεως, δεκτόν. Το ρουσφέτι, όμως, δεν είναι απλώς «εξυπηρέτηση»: δηλώνει, μετωνυμικά, ευρύτερες πρακτικές παλαιοκομματισμού (κομματοκρατία, νεποτισμό, ημετεροκρατία, διαφθορά, πελατειασμό).

Τι αποσιωπά ο κ. Μητσοτάκης;

Τις παλαιοκομματικές (κομματοκρατικές, ημετεροκρατικές και/ή πελατειακές) μεθόδους, υπό τον ιδεολογικό μανδύα του «επιτελικού κράτους», με τις οποίες επιχείρησε να καταπολεμήσει τον παλαιοκομματισμό.

Ιδού η παράδοξη λογική: χρησιμοποιώ παλαιοκομματικές μεθόδους για να καταργήσω τις παλαιοκομματικές μεθόδους!

Πριν από ένα, σχεδόν, χρόνο ο πρωθυπουργός παραδέχθηκε: «Εγιναν σημαντικές προσπάθειες εξυγίανσης [στον ΟΠΕΚΕΠΕ]. Ομως, ας είμαστε ειλικρινείς. Αποτύχαμε» (29/6/25).

Γιατί «αποτύχαμε»;

Δεν μας το λέει.

Αν ήθελε όντως να μάθει, θα έπρεπε να εστιάσει και στις δικές του ευθύνες.

Ποιες είναι αυτές;

Εν πρώτοις, διόρισε υπουργούς Γεωργίας δύο παλαιοκομματικούς πολιτικούς (Αυγενάκη και Βορίδη), τους οποίους προστάτευσε από παραπομπή σε προανακριτική επιτροπή της Βουλής (και, μάλιστα, διά της καταχρηστικής χρήσης της επιστολικής ψήφου), ενώ η σχετική εξεταστική κοινοβουλευτική επιτροπή (την οποία ήλεγχε το κόμμα του) «κατασκεύασε» την απαλλαγή τους.

Δεύτερον, οι υπουργοί του διόρισαν, ως επί το πλείστον, με δική του υπόδειξη ή όχι, επικεφαλής του ΟΠΕΚΕΠΕ ανθρώπους με σαφή διασύνδεση με το κυβερνών κόμμα. Ο κ. Δ. Μελάς, λ.χ., πρώην υποψήφιος ευρωβουλευτής, πρωταγωνιστής διαφόρων διαλόγων στις δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οταν μιλούν μαζί του οι βουλευτές της Ν.Δ., είναι εμφανές ότι μιλούν με έναν κολλητό.

Ιδού η μεγάλη εικόνα: ο πρωθυπουργός διορίζει και προστατεύει δύο παλαιοκομματικούς υπουργούς Γεωργίας, οι οποίοι διορίζουν, ως επί το πλείστον, κομματικούς φίλους ως προέδρους του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι οποίοι, με τη σειρά τους, είναι ευεπίφοροι σε κομματικές πιέσεις για ρουσφέτια.

Ποιο είναι το σταθερό μοτίβο;

Το κομματικό και, κατ’ επέκτασιν, πελατειακό κράτος.

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα;

Εκλογικά οφέλη (π.χ. στην Κρήτη). Ας κάνουμε την καλόπιστη παραδοχή ότι ο κ. Μητσοτάκης χρησιμοποίησε πελατειακά τον ΟΠΕΚΕΠΕ για να αντλήσει πολιτικά οφέλη προκειμένου να προωθήσει το εκσυγχρονιστικό έργο του σε άλλους τομείς.

Πώς αντιμετώπισε το παράδοξο αυτό;

Διά της αποσιώπησης.

Προκειμένου η πρωθυπουργική αναφορά σε «διαχρονικές αδυναμίες» να μην είναι παραπλανητική, όφειλε να συνοδεύεται με έμπρακτη αναδοχή των ευθυνών του. Κάτι τέτοιο θα ενίσχυε την αξιοπιστία του ως εκσυγχρονιστή. Θα αναδείκνυε ότι δεν είναι μόνο οι «άλλοι» (οι αναχρονιστές) που πρέπει να αλλάξουν, αλλά και ο ίδιος. Οι πολίτες σε εμπιστεύονται όταν αισθάνονται ότι διακινδυνεύεις κάτι πολύτιμο – το πολιτικό κεφάλαιό σου.

Ο κ. Μητσοτάκης δεν το έκανε. Ενώ καταδικάζει τη ρουσφετολογία στον ΟΠΕΚΕΠΕ, προστατεύει τους πρώην υπουργούς του και, εμμέσως, τις επιλογές τους. Πασχίζοντας να ελαχιστοποιήσει την πολιτική ζημία, παραμένει στο ίδιο πλαίσιο που παρήγαγε το πρόβλημα – υπερασπίζει σιωπηλά το κομματικό κράτος.

Πιστεύει ότι οργανωτικού τύπου αλλαγές (υπαγωγή του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ) αρκούν.

Δεν αρκούν, αν ο εκσυγχρονισμός θεωρηθεί ένα ευρύτερο πρόταγμα θεσμικής ανάταξης της χώρας και όχι επιμέρους διευθέτηση.

Το παράδοξο του εκσυγχρονιστή επιλύεται όταν αυτός μετακινηθεί στο μετα-επίπεδο, ώστε να δει την παράδοξη κυκλικότητα του προβλήματος (δηλαδή εκσυγχρονίζω το κράτος μετερχόμενος παλαιοκομματικές πρακτικές).

Αν ο κ. Μητσοτάκης το κάνει αυτό, θα δει τη «δική του» διαχρονική συμμετοχή στη διαιώνιση του προβλήματος – από τις πελατειακές ρυθμίσεις Παυλόπουλου μέχρι τα ρουσφέτια στην ΑΓΡΟΓΗ, τον διορισμό ημετέρου ως διοικητή της ΕΥΠ κ.λπ.

Το μετα-επίπεδο αναδεικνύει τις ευθύνες του (παραταξιακές και προσωπικές) για τις οποίες…

 

ΔΙΕΘΝΗ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΗΡΩΙΚΟΙ ΛΑΟΙ - ΗΓΕΣΙΑ: Εάν θέλεις ειρήνη, ξεκίνα πόλεμο!


  

 

 ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Θάνου Τζήμερου

Το λατινικό ρητό λέει "προετοιμάσου". Κάποιες φορές, όμως, δεν αρκεί.

Όταν ο πόλεμος δεν μπορεί να αποτραπεί, πρέπει να τον ξεκινήσεις εσύ, όσο ο συσχετισμός δυνάμεων σε ευνοεί. Γιατί, αργότερα, ο αντίπαλος θα "δέσει κόκκαλο", και τα πράγματα θα δυσκολέψουν πολύ.

Στη δίκη της Νυρεμβέργης o αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, στρατηγός Γιοντ (σελίδα 350 των πρακτικών  ) αποκάλυψε ότι αν οι Γάλλοι και οι Άγγλοι είχαν επιτεθεί στη Γερμανία, αμέσως μετά την εισβολή της στην Πολωνία, το καθεστώς του Χίτλερ θα κατέρρεε. Εξέφρασε μάλιστα την έκπληξή του για το ότι 110 γαλλικές και βρετανικές μεραρχίες παρέμεναν εντελώς αδρανείς απέναντι σε 23 ελλιπώς εξοπλισμένες γερμανικές μεραρχίες. Την ίδια άποψη εξέφρασαν ο στρατηγός Κάιτελ και αργότερα ο στρατηγός Βεστφάλ, ο οποίος μάλιστα προσδιόρισε το χρονικό διάστημα που θα χρειαζόταν για μια συντριπτική ήττα της Γερμανίας, αν ο πόλεμος είχε ξεκινήσει τότε: μία με δύο εβδομάδες!

Ας πάμε λίγο σ΄ εκείνη την εποχή, διότι η τραγωδία δεν επαναλαμβάνεται ως φάρσα, όπως πίστευε ο Μαρξ. Μπορεί να επαναληφθεί ως μεγαλύτερη τραγωδία.

Ο Χίτλερ είχε ήδη προσαρτήσει την Αυστρία (12/3/1938), είχε υποδουλώσει την Τσεχοσλοβακία (15/3/1939) γράφοντας στα παλιά του παπούτσια τη Συμφωνία του Μονάχου (30/9/1938) και είχε ξεκινήσει την επίθεση στην Πολωνία (1/9/1939).

Στις 3/9/1939 Γαλλία και Αγγλία κήρυξαν τον πόλεμο στη Γερμανία. Και θα τον κέρδιζαν γρήγορα, αν… πολεμούσαν!

Το πόσο εύκολο ήταν τότε να ηττηθεί η Γερμανία, αποδείχθηκε από την επίθεση των Γάλλων στις 7/9/1939 στο Σάαρλαντ, όταν κατέλαβαν μια μεγάλη λωρίδα γερμανικού εδάφους και άρχισαν να προελαύνουν στη Νότια Γερμανία. Η αντίσταση που συνάντησαν ήταν ελάχιστη, καθώς όλα τα άρματα μάχης και το σύνολο σχεδόν του γερμανικού στρατού ήταν στην Πολωνία. Θα μπορούσαν τότε να βομβαρδίσουν τα εργοστάσια του Ρουρ, που παρήγαν το μεγαλύτερο μέρος του γερμανικού πολεμικού εξοπλισμού και ο Β΄ΠΠ να μην είχε γίνει ποτέ.

Όμως, ακόμα κι όταν ενημερώθηκε πως οι Γάλλοι νικούν στα δυτικά του σύνορα, ο Χίτλερ δεν έστειλε στρατεύματα από την Πολωνία, προς απώθησή τους. Ήταν σίγουρος ότι οι Γάλλοι δεν θα προχωρούσαν. Τους είχε "ζυγίσει" στις προηγούμενες συναντήσεις του μαζί τους και είχε καταλάβει ότι ήταν δειλοί και αναποφάσιστοι.

Έπεσε διάνα. Μόλις υποτάχθηκε η Πολωνία, ο Γάλλος αρχιστράτηγος Γκαμελέν διέταξε, στις 21/9/1939, τα στρατεύματά του να αποχωρήσουν από τη Γερμανία.

Από τότε, μέχρι τις 10 Μαΐου 1940, που τα πάντσερ άναψαν τις μηχανές για την επίθεση στις Κάτω Χώρες και τη Γαλλία, ο πόλεμος έμενε στα χαρτιά. Πέρασαν 8 μήνες φιλειρηνικών ευχών και απραξίας! Τέτοιας απραξίας, που αυτή η περίοδος έγινε γνωστή διεθνώς ως "Phoney War" (ψεύτικος πόλεμος). Οι Γάλλοι την λένε "Drôle de guerre" (αστείος πόλεμος) και οι Γερμανοί "Sitzkrieg" (καθιστός πόλεμος). Όλοι ήθελαν να πιστεύουν ότι η κατακτητική μανία του Χίτλερ ξεθύμανε και θα σταματούσε εκεί.

"Δεν θα σταματήσει", έλεγε ο Τσώρτσιλ, τότε πολιτικός προϊστάμενος του Βρετανικού Ναυτικού (Πρώτος Λόρδος του Ναυαρχείου). Αλλά ήταν μόνος του.

Ο Βρετανός πρέσβυς στο Βερολίνο Sir Nevile Meyrick Henderson, πίεζε για αποδοχή των απαιτήσεων της Γερμανίας.

Ο ομόλογός του στο Παρίσι, σερ Έρικ Φιπς, έγραφε προς το Λονδίνο στις 24 Σεπτεμβρίου 1938, λίγο πριν Άγγλοι και Γάλλοι αποφασίσουν στο Μόναχο τον ακρωτηριασμό της Τσεχοσλοβακίας (ερήμην της) και την παράδοση της Σουδητίας στους Ναζί, στο πλαίσιο της πολιτικής κατευνασμού: "Ό,τι καλύτερο υπάρχει στη Γαλλία είναι εναντίον του πολέμου, σχεδόν με κάθε τίμημα. [...] Πιστεύω επομένως ότι η Κυβέρνησή μας πρέπει να συνειδητοποιήσει πόσο επικίνδυνο είναι ακόμα και να φαίνεται ότι ενθαρρύνει τη μικρή, αλλά θορυβώδη και διεφθαρμένη, πολεμική ομάδα (small, but noisy and corrupt, war group) εδώ." Αυτή η ομάδα ήταν ο κεντροδεξιός Paul Reynaud, Υπουργός Οικονομικών, και ο συντηρητικός Georges Mandel, Υπουργός Αποικιών (δολοφονήθηκε το 1944 από παραστρατιωτικούς της κυβέρνησης του Βισύ). Μαζί τους ήταν ο Βρετανογάλλος στρατηγός Spears και μία εξαιρετικά διορατική δημοσιογράφος, η Geneviève Tabouis, που προειδοποιούσε για τις προθέσεις του Χίτλερ από το 1933, προβλέποντας με εκπληκτική ακρίβεια τις επόμενες κινήσεις του. Τρεις κι ο κούκος.

Η κοινή γνώμη έκλεινε τα αυτιά της. Είχαν περάσει μόλις 20 χρόνια από τη λήξη του Α΄ΠΠ πολέμου. Η Γαλλία είχε 1.400.000 νεκρούς. Ποιος ήθελε επανάληψη της ανθρωποσφαγής;

 

Και οι ηγέτες των δύο χωρών ήταν σφόδρα "ειρηνιστές": ο πρωθυπουργός, Τσάμπερλαιν, και ο υπουργός Εξωτερικών, Λόρδος Χάλιφαξ, της Μεγάλης Βρετανίας, ο Νταλαντιέ, πρωθυπουργός, και ο Μπονέ, υπουργός Εξωτερικών, της Γαλλίας. Ακόμα και ο Γάλλος αρχιστράτηγος, Γκαμελέν ήταν υπέρ της αποφυγής του πολέμου με κάθε τρόπο. Ήλπιζαν ότι οι οικονομικές κυρώσεις και ο χρόνος θα διάβρωναν εκ των έσω το καθεστώς των Ναζί. Μιλούσαν για "νίκη χωρίς μάχη". Προέβαλαν την πολιτική του κατευνασμού ως συνετή και υπεύθυνη. Επέκριναν, όσους πίεζαν για επιθετική δράση εναντίον της Γερμανίας, ως πολεμοχαρείς.

Το κυρίαρχο δόγμα της Γαλλίας το εξέφραζαν οι "πουρκουάδες". "Μourir pour Dantzig;" (Να πεθάνουμε για το Ντάντσιχ;) ήταν ο τίτλος του διάσημου άρθρου του Marcel Déat, σοσιαλιστή βουλευτή και μετέπειτα συνεργάτη των Γερμανών, που κατηγορούσε όσους ήθελαν πόλεμο ως ανεύθυνους "που στέλνουν τους Γάλλους να πεθάνουν για τα ξένα συμφέροντα".

Σας θυμίζει κάτι;

Διαπρύσιοι επικριτές του πολέμου ήταν και τα κομμουνιστικά κόμματα της Δύσης, που έκαναν ό,τι έλεγε η καθοδήγηση από τη "μαμά" ΕΣΣΔ. Όταν ανέλαβε την εξουσία ο Χίτλερ, ήταν εναντίον του. Όταν Χίτλερ και Στάλιν τακίμιασαν (Σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ, Αύγουστος 1939) και καταβρόχθισαν παρέα την Πολωνία, οι κομμουνιστές της Δύσης το γύρισαν και έριχναν την ευθύνη στους Άγγλους και Γάλλους "ιμπεριαλιστές" που… ξεκίνησαν τον "πόλεμο των καπιταλιστών"!

Το Κ.Κ. Γαλλίας (PCF) αρνήθηκε να υποστηρίξει την εθνική άμυνα, κάλεσε για "ειρήνη" με τον Χίτλερ, και οργάνωνε δολιοφθορές σε γαλλικά εργοστάσια όπλων! Ο Νταλαντιέ το έθεσε εκτός νόμου και συνέλαβε δεκάδες βουλευτές και στελέχη του.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ (CPUSA – Communist Party USA) αντιτάχθηκε σε οποιαδήποτε αμερικανική βοήθεια για "να κρατήσουμε την Αμερική μακριά από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο".

Τι κατάφεραν όλοι αυτοί οι "αγαπούληδες" της Δύσης;

Έδωσαν χρόνο στον Χίτλερ να προετοιμασθεί, να εξοπλισθεί και να οργανώσει την κεραυνοβόλα κατάληψη της Γαλλίας με την ιστορική παράκαμψη της γραμμής Μαζινό μέσω του δάσους των Αρδεννών. Τη συνέχεια την ξέρουμε.

Η συνέχεια που δεν ξέρουμε είναι αυτή του πολέμου του Ισραήλ και των ΗΠΑ με το Ιράν.

Οι αναλογίες του Ιράν των μουλάδων με τη Γερμανία του Χίτλερ είναι πολύ μεγάλες, μολονότι η στρατηγική τους είναι διαφορετική.

 

Όταν το ισλαμικό ιερατείο κατέλαβε την εξουσία το 1979, ξεκαθάρισε ποια είναι τα σχέδιά του για το Ισραήλ: να το σβήσει από τον χάρτη. Ούτε συμφωνίες, ούτε δύο κράτη, ούτε ειρηνευτικές διαδικασίες.

Το Ιράν του Σάχη είχε στενές σχέσεις με το Ισραήλ.

Ο Χομεϊνί τις έκοψε "μαχαίρι" και παρέδωσε την πρεσβεία του Ισραήλ στην PLO του Αραφάτ.

Το Ισραήλ χαρακτηρίστηκε "Μικρός Σατανάς" (ο "Μεγάλος Σατανάς" είναι οι ΗΠΑ). Σε ομιλίες και συνεντεύξεις του είχε δηλώσει επανειλημμένα πως το Ισραήλ είναι "καρκινικός όγκος" που πρέπει να εξαλειφθεί και είχε καλέσει μουσουλμανική πανστρατιά εναντίον του. "Πρέπει όλοι να σηκωθούμε και να καταστρέψουμε το Ισραήλ." "Κάθε μουσουλμάνος πρέπει να οπλιστεί εναντίον του Ισραήλ." Γι’ αυτό, το Ιράν καταδίκασε την ειρήνη που συνήψε το Ισραήλ με την Αίγυπτο και τις Συμφωνίες του Όσλο (1993).

Ο διάδοχός του, Χαμενεΐ, το 2014 δημοσίευσε σχέδιο 9 σημείων για την "εξάλειψη του Ισραήλ". Το 2015 δήλωσε ότι "το Ισραήλ σε 25 χρόνια δεν θα υπάρχει". Και οργάνωσε την επίθεση της Χαμάς στις 7/10 για να εμποδίσει την επικείμενη προσχώρηση της Σαουδικής Αραβίας στις "Συμφωνίες του Αβραάμ", που θα ήταν "το μεγαλύτερο ιστορικό deal από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου", όπως το χαρακτήρισε ο διάδοχος του θρόνου της Σαουδικής Αραβίας, Mohammed bin Salman.

Αυτό θα ήταν καταστροφικό για το Ιράν. Θα έχανε την ιδεολογική ηγεμονία στον μουσουλμανικό κόσμο και την ταυτότητα του προστάτη των Παλαιστινίων.

Εσωτερικά έγγραφα της Χαμάς (που βρέθηκαν από τον IDF και δημοσιοποιήθηκαν από την Wall Street Journal) δείχνουν ότι ο συντονιστής της 7/10, Γιαχία Σινουάρ, υποστήριζε, λίγες μέρες πριν την επίθεση, ότι χρειαζόταν μια "ασυνήθιστη ενέργεια" για να ματαιωθεί η εξομάλυνση των σχέσεων Σαουδικής Αραβίας - Ισραήλ.

Η επίθεση πέτυχε ακριβώς αυτό: πάγωσε τις διαπραγματεύσεις για μήνες ή και χρόνια.

Γιατί τέτοιο μένος για το Ισραήλ;

Ιράν και Ισραήλ δεν έχουν κοινά σύνορα, ούτε ανταγωνίζονται μεταξύ τους σε κάποιον τομέα της τεχνολογίας, της παραγωγής ή του εμπορίου.

Το Ιράν, 75 φορές μεγαλύτερο από το Ισραήλ και πολύ πλούσιο σε φυσικούς πόρους, θα μπορούσε απλώς να αγνοεί την ύπαρξη του "λιλιπούτειου", χωρίς κανέναν φυσικό πόρο, Ισραήλ.

Όμως το Ιράν "χρειάζεται" το Ισραήλ. Δαιμονοποιώντας το, οι μουλάδες προωθούν τη στρατηγική τους για την παγκόσμια ηγεσία στο σιιτικό στρατόπεδο και για εξαγωγή της Ισλαμικής Επανάστασης και του θεοκρατικού συστήματος διακυβέρνησης.

Κι επειδή το Ιράν δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί απ’ ευθείας με το Ισραήλ, χρηματοδοτεί, εκπαιδεύει και εξοπλίζει δεκάδες τρομοκρατικές οργανώσεις στηνπεριοχή,  και σε άλλα μέρη του κόσμου, πολεμώντας διά πληρεξουσίων - αντιπροσώπων (proxies).

Το 2020, το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ εκτίμησε ότι το Ιράν έδινε 700 εκατομμύρια δολάρια ετησίως στη Χεζμπολάχ (σημαίνει: το κόμμα του Αλλάχ), που είχε γίνει ο πιο βαριά οπλισμένος μη κρατικός παράγοντας στον κόσμο, με τουλάχιστον 130.000 πυραύλους και ρουκέτες!

Εκτός από τη Χαμάς (πλήρες όνομα: Κίνημα Ισλαμικής Αντίστασης), τη Χεζμπολάχ και τους Χούθι (επίσημο όνομα: Ανσάρ Αλλάχ, δηλαδή υποστηρικτές του Αλλάχ), το Ιράν έχει ένα ευρύτερο δίκτυο proxies που χτίστηκε από το 1980 και περιλαμβάνει ένοπλες ομάδες στο Ιράκ (Popular Mobilization Forces (PMF / Hashd al-Shaabi), στη Συρία (από την οποία μέχρι την πτώση του Άσαντ περνούσε ο "διάδρομος" ανεφοδιασμού προς τη Χεζμπολάχ), στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν, στο Μπαχρέιν, στην Παλαιστίνη (Palestinian Islamic Jihad, εκτός από τη Χαμάς) στην Αφρική, ακόμα και στη Λατινική Αμερική. Η δραστηριότητα του Ιράν, ειδικά σε Αφρική και Αμερική, χρησιμεύει για άντληση πόρων από ναρκωτικά, ξέπλυμα χρήματος, λαθρεμπόριο και παράκαμψη των οικονομικών κυρώσεων. Στη Νιγηρία, το Islamic Movement in Nigeria (IMN) που ιδρύθηκε από τον σιίτη κληρικό Ibrahim Zakzaky (σπούδασε στο Ιράν και εμπνεύστηκε από την Επανάσταση του Χομεϊνί) προωθεί ιρανικού τύπου ισλαμικό κράτος, ορκίζεται πίστη στον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν και έχει λάβει χρηματοδότηση, εκπαίδευση, όπλα και ιδεολογική καθοδήγηση από το Ιράν. Στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, δημιούργησε τη Saraya Zahra για επιθέσεις εναντίον αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή. Το κίνημα "Πολισάριο" στη Δυτική Σαχάρα που διεκδικεί ανεξαρτησία από το Μαρόκο στηρίζεται και εξοπλίζεται από το Ιράν, και γι’ αυτόν τον λόγο το Μαρόκο διέκοψε διπλωματικές σχέσεις με το Ιράν το 2018.

Επιπλέον, οι μουλάδες έχουν δημιουργήσει ένα πολυπλόκαμο και πολυδαίδαλο σύστημα από επιχειρήσεις, τράπεζες, εκπαιδευτικά ιδρύματα, φιλανθρωπικές οργανώσεις και δήθεν πολιτιστικούς οργανισμούς που διαχειρίζονται τα logistics της θρησκευτικής τρομοκρατίας και επιπλέον κατευθύνουν χρηματορροές σε τσέπες πανεπιστημιακών, think tanks, δημοσιογράφων, πολιτικών και διαμορφωτών της κοινής γνώμης στην Ευρώπη και την Αμερική. Όπως αποκαλύπτεται από χιλιάδες έγγραφα εσωτερικής επικοινωνίας (που δημοσιοποιήθηκαν από το Semafor και το Iran International), το ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών, γύρω στο 2014, δημιούργησε την Υπηρεσία Iran Experts Initiative (IEI), με σκοπό να κρατάει ζεστούς, με το γνωστό… καύσιμο, δυτικούς πανεπιστημιακούς και αναλυτές για να προωθούν τις θέσεις του. Μέλη του δικτύου ζητούσαν καθοδήγηση από την Τεχεράνη, έστελναν άρθρα για επεξεργασία & έγκριση και αρθρογραφούσαν υπέρ του Ιράν χωρίς να φαίνεται ο συντάκτης!

Όμως αυτά δεν απασχολούν τις ειδήσεις. Η διάβρωση των δυτικών θεσμών από την ισλαμική διείσδυση δεν είναι "πιασάρικο" θέμα για πρωτοσέλιδα.  Η υπόθεση του πολιτικού επιστήμονα KavehAfrasiabi στη Μασαχουσέτη,  που συνελήφθη το 2021 από το FBI με την κατηγορία ότι δρούσε ως μη δηλωμένος αμειβόμενος πράκτορας του Ιράν ενώ παρουσιαζόταν ως "ανεξάρτητος αναλυτής", δεν υπάρχει ούτε ως μονόστηλο στα ελληνικά ΜΜΕ. (Για την ιστορία: ο Αφρασιάμπι δεν δικάστηκε ποτέ. Στις 18 Σεπτεμβρίου 2023, στο πλαίσιο συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν με την μεσολάβηση του Κατάρ, με απελευθέρωση 5 Αμερικανών από το Ιράν και "ξεπάγωμα" ιρανικών περιουσιακών στοιχείων 6 δισ. δολαρίων, ο Πρόεδρος Μπάιντεν του έδωσε χάρη. Παρέμεινε στις ΗΠΑ και τώρα καταφέρεται κατά των μουλάδων.)

Τα αριστεροκρατούμενα λαϊκιστικά ελληνικά ΜΜΕ προωθούν την εικόνα ενός "αντιιμπεριαλιστικού" Ιράν, που, τέλος πάντων, έχει τις "ιδιαιτερότητές" του, αλλά πρέπει να το σεβόμαστε, επειδή μάχεται εναντίον των γιάνκηδων που θέλουν να ελέγξουν τον κόσμο, καταπατώντας τη "διεθνή νομιμότητα".

Η πραγματικότητα είναι ακριβώς η αντίθετη! Ακόμα κι αν ήταν δυνατόν να αγνοήσουμε τις δεκάδες χιλιάδες νεκρών των πρόσφατων διαδηλώσεων, τις μαζικές ετήσιες εκτελέσεις αντικαθεστωτικών από τους χασαπομουλάδες και τη βάναυση συμπεριφορά της Αστυνομίας Ηθών στις Ιρανές, που προσβάλλουν κάθε έννοια ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το Ιράν είναι ο πάγιος επιτιθέμενος στο Ισραήλ και στη Δύση και προσπαθεί με κάθε τρόπο να αυξήσει την επιρροή του ως περιφερειακή και ιμπεριαλιστική ταυτόχρονα δύναμη, με τελικό στόχο να καταστεί "πυρηνικός παίκτης" που θα ελέγχει και τους θαλάσσιους εμπορικούς δρόμους.

Φανταστείτε να αποκτήσουν οι μουλάδες πυρηνικά και να κρατούν τα κλειδιά, εκτός του Περσικού Κόλπου, και της εισόδου της Ερυθράς Θάλασσας, δηλαδή του Σουέζ, με μια Υεμένη προτεκτοράτο τους.

Και φανταστείτε ένα πρωί να μάθουμε (αν επιβιώσουμε) ότι βομβάρδισαν ξαφνικά με πυρηνικά το Ισραήλ και το έσβησαν από τον χάρτη.

 

Αν ήσουν εσύ στη θέση του Νετανιάχου, τι θα έκανες;

Θα περίμενες με σταυρωμένα χέρια, ομνύοντας στη διεθνή νομιμότητα, την οποία η άλλη πλευρά καταπατά απροκάλυπτα εδώ και σχεδόν 50 χρόνια;

40.000 ρουκέτες και πυραύλους εκτόξευσαν οι proxies του Ιράν, Χεζμπολάχ και Χαμάς κατά του Ισραήλ από το 2000 μέχρι την κτηνωδία της 7/10. Όχι κατά στρατηγικών στόχων, αλλά κατά αμάχων, σκοτώνοντας ακόμα και παιδιά που έπαιζαν αμέριμνα ποδόσφαιρο.

Πώς λύνεται αυτό το πρόβλημα;

Με την ανατροπή των μουλάδων. Όπως, μόνο με την ανατροπή του Χίτλερ η Γερμανία θα έπαυε να είναι ναζιστική.

Υπάρχει άλλος τρόπος;

Όχι! Κανένας! Η κατάπαυση του πυρός χωρίς καθεστωτική αλλαγή θα επέτρεπε απλώς στους Ιρανούς να ξαναγεμίσουν τις αποθήκες όπλων της Χεζμπολάχ και των Χούθι. Η ιστορία δείχνει ότι ολοκληρωτικά καθεστώτα με υπερόπλα δεν γίνονται πιο μετριοπαθή. Γίνονται πιο επικίνδυνα.

Ο πόλεμος με το Ιράν δεν είναι "περιφερειακός". Είναι υπαρξιακός για το Ισραήλ, στρατηγικός για τις ΗΠΑ και οικονομικός για ολόκληρο τον κόσμο.

Προς το παρόν, διότι σε μερικές δεκαετίες θα γίνει υπαρξιακός και για τον κόσμο.

Δεν είναι, όμως, εύκολη επιχείρηση όπως ήταν η σύλληψη του Μαδούρο. Οι μουλάδες έχουν βαθιά ερείσματα σε θεσμικά όργανα που δημιούργησαν, όπως οι Φρουροί της Επανάστασης. Αυτοί, σε περίπτωση πτώσης του καθεστώτος θα χάσουν τα πάντα, ακόμα και τη ζωή τους, γι’ αυτό είναι αποφασισμένοι να πολεμήσουν μέχρις εσχάτων. Όμως, η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν είναι η μόνη λύση που εξασφαλίζει ότι ο πόλεμος θα τελειώσει οριστικά και δεν θα ξαναρχίσει σε λίγα χρόνια, πιο αιματηρός και πιο επικίνδυνος.

Ευτυχώς το έχει καταλάβει ο Νετανιάχου.

Δυστυχώς δεν το έχουν καταλάβει οι "Μπονέ" του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. Ούτε και οι περισσότεροι πολίτες της. Οι Ευρωπαίοι δεν έχουν ξεχάσει μόνο το τι σημαίνει πολεμική δράση. Έχουν ξεμάθει στη στέρηση. Φανταστείτε έναν Τσώρτσιλ που θα υποσχόταν σήμερα στον καλοζωισμένο Ευρωπαίο, "αίμα, μόχθο, δάκρυα και ιδρώτα".

Σε πόσα δευτερόλεπτα θα έπεφτε η κυβέρνησή του;

Το ερώτημα δεν περιορίζεται στην πρόσφατη κρίση. Είναι υπαρξιακού χαρακτήρα. Τι μέλλον μπορεί να έχει μια κοινωνία με τόση δυσανεξία στο "ζόρισμα";

Πώς μπορούμε να υπερασπιστούμε την ταυτότητα και τον πολιτισμό μας απέναντι σε όσους εχθρούς μάς απειλούν, είτε εξωτερικούς είτε εσωτερικούς, όταν δεν είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε το παραμικρό;

Ποιες στρατηγικές επιλογές έχουμε όταν…