Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η Μεσόγειος βράζει
Από τις Πύλες του Ηρακλή έως τη Συρία, από την Τρίπολη της Λιβύης έως
την Κωνσταντινούπολη, η Μεσόγειος βράζει. Κάθε μία από τις χώρες γύρω
της βρίσκεται σε αναστάτωση που προμηνύει μεγάλες εξελίξεις. Αυτό δεν
αφορά μόνο τις χώρες των νότιων και ανατολικών ακτών αλλά και τις
ευρωπαϊκές, των οποίων οι λαοί πίστευαν ότι είχαν αφήσει πίσω τους την
πολιτική αστάθεια και την κοινωνική ανασφάλεια. Σε μεγαλύτερο ή
μικρότερο βαθμό, όλοι οι λαοί της περιοχής βρίσκονται σε μια μετάβαση
προς νέα, απρόβλεπτη πραγματικότητα. Ολα αλλάζουν: πολιτεύματα,
οικονομίες, κοινωνίες, ισορροπίες δυνάμεων και συμμαχίες.
Η αστάθεια προκαλείται από τις κινήσεις των τεκτονικών πλακών της
Ιστορίας. Υστερα από δεκαετίες σχετικής σταθερότητας, όπου σοβαρά
προβλήματα συσσωρεύονταν χωρίς λύση, το 2011 άρχισαν απανωτοί σεισμοί με
την λεγόμενη «Αραβική Ανοιξη». Σημαντική επίπτωση ήταν η άνοδος
ισλαμικών πολιτικών δυνάμεων σε πολλές χώρες, ύστερα από πολλά χρόνια
καταπίεσης. Αυτό ανέτρεψε τα πολιτικά και κοινωνικά δεδομένα,
προκαλώντας αντιδράσεις και μάχες για πολιτική κυριαρχία.
Στην Αίγυπτο
εξελίσσεται με τον πιο δραματικό τρόπο ένα από τα μεγάλα διλήμματα που
αντιμετωπίζει η περιοχή: δημοκρατία, με τον κίνδυνο της ανόδου
αντιδημοκρατικών δυνάμεων και της αύξησης της ανασφάλειας, ή ανοχή για
αυταρχικό καθεστώς με την ελπίδα ότι αυτό θα εξασφαλίσει τη σταθερότητα;
Η δυναμική παρέμβαση του αιγυπτιακού στρατού στις 3 Ιουλίου, με την
ανατροπή του ισλαμιστή προέδρου Μόρσι, είχε ως αφορμή τις εκκλήσεις
εκατομμυρίων Αιγυπτίων για τέλος στην «ισλαμοποίηση» της χώρας, και
φρένο στην οικονομική κατάρρευση, τη βία και την ανασφάλεια.
Το
αποτέλεσμα της αιματηρής διαμάχης μεταξύ ισλαμιστών και των υποστηρικτών
του καθεστώτος θα επηρεάσει τις εξελίξεις στην περιοχή. Παρόμοιο δράμα
ξέσπασε το 1991, όταν η αλγερινή κυβέρνηση ακύρωσε εκλογές στις οποίες
επικρατούσαν ισλαμιστές, προκαλώντας εμφύλιο πόλεμο και τον θάνατο
περισσοτέρων από 100.000 ανθρώπων.
Στην Τυνησία, η μετριοπαθής ισλαμική
κυβέρνηση αντιμετωπίζει αυξημένη τρομοκρατική δραστηριότητα από ακραίους
ισλαμιστές καθώς και ένα μέτωπο κοσμικών κομμάτων που απαιτούν την
παραίτησή της.
Στο Μαρόκο, άλλη μετριοπαθής κυβέρνηση ισλαμιστών, η
οποία εξελέγη το 2011, αντιμετωπίζει αυξανόμενη λαϊκή δυσαρέσκεια λόγω
οικονομικών προβλημάτων αλλά και τις επιφυλάξεις του βασιλιά.
Στη Λιβύη,
αδύναμη κυβέρνηση προσπαθεί να ελέγξει την αυξανόμενη δραστηριότητα
ακραίων ισλαμιστών αλλά και τις πολιτοφυλακές που έριξαν το καθεστώς του
Καντάφι και που αρνιούνται να παραδώσουν τα όπλα.
Η Συρία αποτελεί άλλο σημαντικό κεφάλαιο στην Ιστορία που γράφεται
σήμερα. Εκεί, οι διαμαρτυρίες εναντίον της βαναυσότητας του καθεστώτος
προκάλεσαν ισχυρή αντίδραση και οδήγησαν σε εμφύλιο πόλεμο. Περισσότερες
από 100.000 ζωές έχουν χαθεί, η Συρία διαμελίζεται και γειτονικές χώρες
κινδυνεύουν με αποσταθεροποίηση. Τον τελευταίο καιρό αυξάνονται οι
συγκρούσεις μεταξύ αντικαθεστωτικών δυνάμεων στις περιοχές που ελέγχουν,
ενώ η βία επεκτείνεται.
Η Τουρκία, ο Λίβανος, η Ιορδανία, το Ιράκ και
το Ισραήλ κινδυνεύουν άμεσα λόγω της κατάρρευσης της κεντρικής εξουσίας
αλλά και της συμμετοχής ομάδων στον συριακό εμφύλιο, οι οποίες μπορούν
να επηρεάζουν εξελίξεις στις γειτονικές χώρες. Για παράδειγμα, η
ενίσχυση των Κούρδων σε μια βαλκανοποιημένη Συρία θα προκαλέσει νέα
προβλήματα για την Τουρκία στην προσπάθειά της να αντιμετωπίσει τους
δικούς της Κούρδους αυτονομιστές.
Οι ταραχές στις αραβικές χώρες δεν επηρεάζουν μόνο τις ίδιες. Οπως
επισήμανε την περασμένη Τρίτη ο στρατιωτικός επικεφαλής του ΝΑΤΟ,
στρατηγός Φίλιπ Μπρίντλοβ:
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,
ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ,
ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ,
ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ
ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΝΕΡΓΕΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ο θησαυρός της «κρυφής ζώνης»
Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ
Σε αγώνα δρόµου µεταξύ πετρελαϊκών κολοσσών και κυβερνήσεων
µετατρέπεται η προσπάθεια καθορισµού του τρόπου εξαγωγής των τεράστιων
ποσοτήτων φυσικού αερίου από τη Λεκάνη της Λεβαντίνης, στις ΑΟΖ της
Κύπρου, του Ισραήλ και του Λιβάνου, επιλογή η οποία έχει όχι µόνο
οικονοµική αλλά κρίσιµη γεωστρατηγική σηµασία.
Τις τελευταίες εβδοµάδες ένα πραγµατικό µπαράζ δηµοσιευµάτων στον
διεθνή Τύπο αλλά και δηλώσεις Τούρκων αξιωµατούχων προσπαθούν να
δηµιουργήσουν κλίµα σχεδόν ειληµµένης απόφασης για τη µεταφορά του
αερίου της περιοχής µέσω αγωγού από το έδαφός της γείτονος προς την
Ευρώπη.
Οµως, εκτός των σοβαρών πολιτικών ζητηµάτων (της
προηγούµενης λύσης του Κυπριακού και της παράδοσης από την ισραηλινή
ηγεσία του ισχυρότερου όπλου του Ισραήλ στα χέρια του κ. Ερντογάν),
υπάρχουν πλέον σοβαρές ενστάσεις, που προέρχονται και από τις µεγάλες
εταιρείες που έχουν εµπλακεί στην εκµετάλλευση των κοιτασµάτων.
Η
κυπριακή κυβέρνηση, όπως δήλωσε την Παρασκευή ο Πρόεδρος Ν.
Αναστασιάδης, θα ανακοινώσει επίσηµα σε 15 ηµέρες τις τελικές αποφάσεις
και την πρόθεσή της να προχωρήσει έστω και µόνη της στην κατασκευή
σταθµού LNG στο Βασιλικό (απόσταση 185 χιλιόµετρα από το Οικόπεδο 12),
ενώ η Λευκωσία έχει καλέσει τόσο το Ισραήλ όσο και τον Λίβανο να
εκµεταλλευτούν τις υποδοµές που θα δηµιουργηθούν εκεί για την εξαγωγή
του φυσικού αερίου τους.
Με την κατασκευή του σταθµού αυτού, η Κύπρος θα αποκτήσει ένα σηµαντικό
προβάδισµα στον ανταγωνισµό αυτόν καθώς, εκτός από χώρα παραγωγός
ενέργειας, θα µετατραπεί και σε σηµαντικό κόµβο µεταφοράς του
υγροποιηµένου φυσικού αερίου προς τις αγορές. Η Κύπρος µέχρι το 2025 θα
µπορεί σύµφωνα µε δήλωση του Χαράλαµπου Ελληνα, προέδρου της ΚΡΕΤΥΚ
(Κρατική Εταιρεία Υδρογονανθράκων Κύπρου), να παράγει 25 εκατοµµύρια
τόνους LNG τον χρόνο καλύπτοντας το 50% των πρόσθετων ενεργειακών
αναγκών της ΕΕ.
Ο γρίφος
Η Λευκωσία όµως, για να αποκτήσει ρόλο κόµβου εξαγωγής φυσικού αερίου,
θα πρέπει να εξασφαλίσει ότι ένα µέρος τουλάχιστον του ισραηλινού
φυσικού αερίου, κυρίως από το κοίτασµα Λεβιάθαν, θα εξαχθεί από το
Βασιλικό. Οι ποσότητες που το Ισραήλ θα διαθέσει προς εξαγωγή, σύµφωνα
µε την έκθεση της επιτροπής που είχε συγκροτηθεί υπό τον Shaul Tzemach,
θα φθάνουν τα 500 BCM (δισ. κυβικά µέτρα) µε τα υπόλοιπα 450 BCM να
παραµένουν για τις εσωτερικές ανάγκες και ως στρατηγικά αποθέµατα.
Η Εκθεση αυτή, η οποία δεσµεύει και τις αποφάσεις της ισραηλινής
κυβέρνησης, αφήνει ελεύθερη την επιλογή για την κατασκευή σταθµού LNG
ακόµη και σε έδαφος που δεν ελέγχεται από το Ισραήλ.
Τα
πλεονεκτήµατα της επιλογής του σταθµού LNG για το Ισραήλ είναι πρόδηλα:
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ,
ΕΘΝΟΣ,
ΕΝΕΡΓΕΙΑ,
ΜΕΛΕΤΗΣ,
ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ,
ΤΟΥΡΚΙΑ
ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ: Η σημασία ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής στην Ανατολική Μεσόγειο
Γράφει ο Κωνσταντίνος Φίλης
Πολιτικός επιστήμονας και επικεφαλής του Κέντρου Ρωσίας, Ευρασίας και Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Πριν από λίγο καιρό αναλύοντας πτυχές της ελληνικής εξωτερικής
πολιτικής, έκρινα πως διερχόμαστε φάση αδράνειας, που ενδέχεται να μας
στοιχίσει ακριβά. Οι τελευταίες εξελίξεις δεν αφήνουν πολλά περιθώρια
αισιοδοξίας.
Η πρόσφατη πρωτοβουλία των ΗΠΑ να αναθερμάνουν τις σχέσεις
Άγκυρας-Τελ Αβίβ εξυπηρετεί διττό στόχο.
Από τη μία, να κλείσουν, το
δυνατόν περισσότερες, από τις εστίες έντασης που αποτρέπουν τη
δημιουργία ενός κοινού μετώπου έναντι των σοβαρών απειλών (Συρία, Ιράν).
Από την άλλη, να «απελευθερωθούν» οι ίδιες ώστε να στρέψουν την προσοχή
τους στα επιτακτικά εσωτερικά θέματα και στον Ειρηνικό, με στόχο την
ανάσχεση της κινεζικής ισχύος.
Θεωρεί, συνεπώς, η Ουάσιγκτον πως ένας εκ των βασικών πυλώνων σταθερότητας πρέπει να είναι αυτός του Ισραήλ και της Τουρκίας. Δεν μπορεί, όμως, να καθορίσει το βαθμό και την ταχύτητα εμβάθυνσης των σχέσεων.
Αν, ωστόσο, υπάρχει ένα δίδαγμα για την ελληνική διπλωματία είναι πως
όσο εύκολα χτίζονται οι εθνικοί μύθοι (βλ. άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ)
άλλο τόσο εύκολα καταρρέουν. Δεν υπερτιμώ ούτε υποτιμώ την απόπειρα,
μερικής τουλάχιστον, αποκατάστασης των σχέσεων Άγκυρας-Τελ Αβίβ. Είναι
μία εν εξελίξει διαδικασία που θα πάρει χρόνο, εφόσον το προηγούμενο
διάστημα δημιουργήθηκε ψυχολογικό χάσμα, θα δοκιμαστεί δεδομένων των
διϊστάμενων συμφερόντων τους σε μία σειρά από ζητήματα, και πιθανόν δεν
θα ανατρέψει στο εγγύς μέλλον τις περιφερειακές ισορροπίες.
Τα σοβαρά κράτη, όπως το Ισραήλ, δεν προσεγγίζουν τις σχέσεις τους με
λογικές αμοιβαίου αποκλεισμού, δηλαδή πως η βελτίωση των σχέσεων με την
Τουρκία περνάει μέσα από το πάγωμα των αντίστοιχων με την Ελλάδα και
την Κύπρο. Και ακόμη και αν δεχτούμε πως οι Ισραηλινοί μας
χρησιμοποίησαν για να να πιέσουν τους Τούρκους, αυτό είναι μία ευρέως
διαδεδομένη τακτική στις διεθνείς σχέσεις. Μακάρι και εμείς να
παραδειγματιζόμασταν, αντί να υποτάσσουμε τις σχέσεις μας σε λογικές
μηδενικού αθροίσματος ή σε παλαιολιθικές αντιλήψεις ότι για να είμαστε
αρεστοί στη χώρα Α πρέπει να μην αναπτύσσουμε τις επαφές μας με τη χώρα
Β.
Για να αποτρέψουμε, εντούτοις, δυσμενείς για τον ευρύτερο Ελληνισμό
καταστάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, οφείλουμε αφενός να καταστούμε
χρήσιμοι για τους ισχυρούς δρώντες (εντός και εκτός περιοχής), αφετέρου
να «δέσουμε» τις σχέσεις μας υπό το κοινό συμφέρον, που ποικίλει ανάλογα
την περίπτωση. Δεν μπορεί να δεχόμαστε στωικά το γεγονός ότι η Τουρκία
συνομιλεί με σχεδόν όλες τις μεγάλες δυνάμεις τόσο για διεθνή όσο και
περιφερειακά ζητήματα, πολύ περισσότερο από τη στιγμή που θα θελήσει να
εξαργυρώσει τις υπηρεσίες της σε ανταλλάγματα στο Κυπριακό και τα
Ελληνοτουρκικά.
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΔΙΕΘΝΗ,
ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ,
ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ,
ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ,
ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ,
ΦΙΛΗΣ,
AIXMI.GR
ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ και ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΩΝ ΑΓΩΓΩΝ: Ενεργειακό Ελντοράντο πάνω σε ηφαίστειο;
Η ανακάλυψη ενεργειακών αποθεμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου- στον
θαλάσσιο βυθό διεθνών χωρικών υδάτων μπορεί να λειτουργήσει γεωπολιτικά
προς δύο αντίθετες κατευθύνσεις:
- Να είναι καταλύτης για εκτόνωση διμερών τοπικών αλλά και περιφερειακών ανταγωνισμών και να οδηγήσει σε πολυμερείς περιφερειακές διευθετήσεις στο όνομα της κοινής οικονομικής ευημερίας, που θα προσδοκούν όλα τα εμπλεκόμενα μέρη από την εξόρυξη και προώθηση στη διεθνή αγορά των ενεργειακών αποθεμάτων.
- Να προστεθεί και να πολλαπλασιάσει υφιστάμενες συγκρούσεις και ανταγωνισμούς, να καταστεί παράγων περιχαράκωσης απομόνωσης και αδιαλλαξίας αλλά και διασφάλισης διεθνών πολιτικών συμμαχιών και ερεισμάτων.
Καθοριστικοί παράγοντες στα παραπάνω είναι
δίχως αμφιβολία η έκταση του ενεργειακού πλούτου και το εικαζόμενο
κόστος εξόρυξης σε σχέση με τις προβολές για την τιμή του φυσικού αερίου
και πετρελαίου στα επόμενα χρόνια.
Σε κάθε περίπτωση σε ό,τι αφορά την
Ανατολική Μεσόγειο είναι υπό εξέλιξη και θα κρατήσουν αρκετά χρόνια
μέχρι να αποσαφηνισθεί αν τα όντως σημαντικά εντοπισμένα και εικαζόμενα
υποθαλάσσια αποθέματα φυσικού αερίου έχουν τον όγκο και το κόστος
εξόρυξης που επιβάλλει την προσέγγισή τους κατά προτεραιότητα με
κριτήρια ενεργειακής επάρκειας και ασφάλειας κυρίως της Ευρώπης.
Σε μια εποχή συρρίκνωσης της χρηματοδοτικής ικανότητας του διεθνούς
τραπεζικού συστήματος, πολύ δύσκολα μπορούν να δρομολογηθούν και να
υλοποιηθούν στην Ανατολική Μεσόγειο εγκαταστάσεις εξόρυξης και δίκτυα
μεταφοράς ενέργειας με γεωπολιτικά κριτήρια: Ο πετρελαιαγωγός Μπακού
(Αζερμπαϊτζάν) - Τσεϊχάν (Τουρκία) που κόστισε πανάκριβα και λειτουργεί
μέχρι και σήμερα στο 25% της μεταφορικής του ικανότητας λόγω έλλειψης
των ποσοτήτων που θα δικαιολογούσαν την ύπαρξή του και θα θεμελίωναν
προσδοκίες για απόσβεση της επένδυσης είναι ένα κακό προηγούμενο που δεν
το ξεχνούν τράπεζες και πετρελαϊκές εταιρείες.
Η Ανατολική
Μεσόγειος εντοπίσθηκε ως πεδίο σημαντικών ενεργειακών αποθεμάτων λίγο
πριν οι αποσταθεροποιητικοί κραδασμοί της Αραβικής Άνοιξης προστεθούν
δίπλα στην εκκρεμότητα της Αραβοϊσραηλινής Σύγκρουσης, την αβεβαιότητα
της εξέλιξης των σχέσεων του Ιράν με τη Δύση και κυρίως τις Ηνωμένες
Πολιτείες, αλλά και τη θέση και το στίγμα της Τουρκίας σε ένα
περιφερειακό τοπίο που θυμίζει κινούμενη άμμο.
Ολα τα παραπάνω σε μια στιγμή που η παρουσία των ΗΠΑ σε μια περιοχή
στην οποία μέχρι πριν από λίγα χρόνια φιλοδοξούσε να επιβάλει Pax
Americana χαρακτηρίζεται από στρατηγική αμηχανία αμφισημία, αλλά και
προφανή πολιτική φθίνουσα παρεμβατική βούληση, με την Ε.Ε. βυθισμένη
στην εσωστρέφεια της κρίσης στην Ευρωζώνη να μην έχει στρατηγική ούτε
για τη σταθεροποίηση της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής, ούτε για την
αξιοποίηση του ενεργειακού πλούτου της Ανατολικής Μεσογείου.
Η
αντίφαση είναι ακραία:
Από την άλλη, σε ό,τι αφορά την Ευρύτερη Μέση Ανατολή και ειδικότερα
τον Αραβικό Κόσμο με επίκεντρο σήμερα τη Λιβύη δεν θα ήταν υπερβολή να
μιλήσουμε για Γεωπολιτική του Χάους, ένα κενό που οι εκτός περιοχής
Μεγάλες Δυνάμεις δεν έχουν τη βούληση κα τη δυνατότητα να επιβάλουν τη
δική τους τάξη πραγμάτων, ενώ οι τοπικές δυνάμεις δεν έχουν ακόμη βρει
την εσωτερική τους σταθερότητα και δεν έχουν διαμορφώσει τις τοπικές
περιφερειακές ισορροπίες.
Τουρκικά διλήμματα Τρία προβλήματα για την Αγκυρα ως κόμβος μεταφοράς Ενέργειας
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ,
ΕΝΕΡΓΕΙΑ,
ΗΜΕΡΗΣΙΑ,
ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΣ,
ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ,
ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ,
ΤΟΥΡΚΙΑ
ΗΠΑ: Προχωρούν σε έρευνες για ΟΥΡΑΝΙΟ (!) δίπλα στην Κυπριακή ΑΟΖ
Ένα υπερσύγχρονο αμερικανικό ερευνητικό σκάφος, προστέθηκε στον
στολίσκων των ερευνητικών πλοίων που διεξάγουν σεισμογραφικές έρευνες
στη Μεσόγειο. Με μία όμως διαφορά. Το αμερικανικό σκάφος «Ναυτίλος» δεν ψάχνει για φυσικό αέριο και πετρέλαιο (που ψάχνουν τα άλλα σκάφη) αλλά για ουράνιο.
Οι έρευνες διεξάγονται στο υποθαλάσσιο βουνό «Ερατοσθένης», περίπου 60 ναυτικά μίλια δυτικά της Πάφου, εντός των διεθνών χωρικών υδάτων και δίπλα ακριβώς από την κυπριακή ΑΟΖ.
Οι κινήσεις του
αμερικανικού σκάφους παρακολουθούνται από την κυπριακή κυβέρνηση και ο
υπουργός Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού κ. Νεοκ. Συλικιώτης δήλωσε ότι οι έρευνες του «Ναυτίλου» «δεν έχουν καμία σχέση με τις έρευνες που διεξάγει η Κύπρος στην ΑΟΖ, ενδεχομένως να διεξάγει έρευνες σχετικά με το ουράνιο», είπε ο υπουργός..
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΒΗΜΑ,
ΕΝΕΡΓΕΙΑ,
ΗΠΑ,
ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ,
ΠΥΡΙΝΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ
ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ: Η Μεσόγειος φλέγεται
Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ
Εκρηκτικό σκηνικό που απειλεί όχι μόνο την ειρήνη στη Συρία, αλλά τη
σταθερότητα σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο έχει
δημιουργήσει η ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης στη Συρία, όπου έχει
αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για το καθεστώς Ασαντ έπειτα από τέσσερις
δεκαετίες απόλυτης κυριαρχίας.
Σε αντίθεση με την «Αραβική
Ανοιξη», η εξέγερση στη Συρία φαίνεται πλέον ότι ενισχύεται και
καθοδηγείται από ισχυρές δυνάμεις και δεν αποτελεί έναν απλό λαϊκό
ξεσηκωμό εναντίον ενός αυταρχικού καθεστώτος. Ο εξοπλισμός, η
τεχνογνωσία αλλά και η αποτελεσματικότητα των αντικαθεστωτικών
αποδίδονται τώρα είτε στη χρηματοδότηση της Σαουδικής Αραβίας και του
Κατάρ είτε στη συμβολή της Μοσάντ.
Το ερώτημα πια είναι πόσες
ημέρες ακόμη θα αντέξει το καθεστώς Ασαντ και πόσες θα είναι οι απώλειες
για τους απλούς πολίτες, αλλά το πιο κρίσιμο ερώτημα είναι το τι θα
ακολουθήσει και ποια θα είναι η διάδοχη κατάσταση.
Καθώς πλέον απειλείται ραγδαία ανατροπή των γεωστρατηγικών
ισορροπιών παρατηρείται μια συγκέντρωση τρομακτικής δύναμης πυρός στην
περιοχή, καθώς μεγάλες και περιφερειακές δυνάμεις παίρνουν θέση μάχης
για την επόμενη μέρα.
Η Συρία και το καθεστώς Ασαντ αποτέλεσαν τις τελευταίες δεκαετίες τον εξισορροπητικό παράγοντα στο πολύπλοκο σκηνικό της Μ. Ανατολής (είναι ο «διάβολος τον οποίο τουλάχιστον γνωρίζουμε», έλεγαν οι Ισραηλινοί για τον πατέρα Ασαντ).
Η διάχυση της κρίσης προκαλεί αγωνία σε όλους
τους γείτονες. Η απουσία αδιαφιλονίκητης ηγεσίας για την επόμενη μέρα
και ο φόβος για ξέσπασμα εκκαθαρίσεων - αντεκδίκησης από τους σουνίτες
επιτείνουν την αβεβαιότητα.
Η Τουρκία, που έχει ήδη δεχθεί
χιλιάδες πρόσφυγες, έχει στο έδαφός της μια αλεβιτική μειονότητα σχεδόν
δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων. Για την Αγκυρα όμως η κατάληξη του
καθεστώτος Ασαντ θα επιφέρει μια πολύ σοβαρή και κρίσιμη δοκιμασία στις
σχέσεις της με το Ιράν.
Για το Χασεμιτικό Βασίλειο της Ιορδανίας
η κατάσταση στη Συρία εγκυμονεί κινδύνους όχι μόνο με την ανεξέλεγκτη
διάχυση του σουνιτικού εξτρεμισμού, αλλά και επειδή νέοι Παλαιστίνιοι
πρόσφυγες θα προστεθούν στους σχεδόν 700.000 Παλαιστινίους που ζουν σε
προσφυγικά στρατόπεδα στη χώρα.
Θα απειληθεί όμως και η
σταθερότητα στον Λίβανο, καθώς η Χεζμπολάχ θα έχει να αντιμετωπίσει τους
ενθαρρυμένους, από την κατάρρευση του Ασαντ, σουνίτες και χριστιανούς.
Ενας από τους μεγαλύτερους χαμένους από την πτώση του καθεστώτος Ασαντ,
εκτός του Ιράν, θα είναι και η Μόσχα, καθώς το συριακό καθεστώς
αποτελούσε έναν από τους καλύτερους πελάτες της ρωσικής πολεμικής
βιομηχανίας και η Μόσχα διέθετε στην Ταρτούς τη μοναδική ναυτική και
κατασκοπευτική βάση της σε ολόκληρη τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.
Αν τα «ευχάριστα» νέα για τη Δύση είναι το πλήγμα που δέχονται το Ιράν
και η Χεζμπολάχ από την κατάρρευση του καθεστώτος Ασαντ, το δυσάρεστο
είναι η αβεβαιότητα για την επόμενη μέρα και η αγωνία μήπως τελικά στη
Δαμασκό κυριαρχήσουν εξτρεμιστές σουνίτες με σχέσεις με την Αλ Κάιντα,
κάτι που θα οδηγήσει σε αποσταθεροποίηση και ανάφλεξη ολόκληρης της
Μέσης Ανατολής.
Το ενδεχόμενο τα μεγάλα αποθέματα χημικών όπλων
του καθεστώτος Ασαντ να πέσουν στα χέρια εξτρεμιστών συνιστά μείζονα
παγκόσμια απειλή. Το χημικό οπλοστάσιο του Ασαντ περιλαμβάνει μεγάλες
ποσότητες «αερίου μουστάρδας» και θανατηφόρων νευροπαραλυτικών, όπως το
Tabun, το Sarin και το VX.
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΕΘΝΟΣ,
ΜΕΛΕΤΗΣ,
ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ,
ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ,
ΣΥΡΙΑ
ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ: Σκηνικό έντασης κάνει τα σενάρια πολέμου να δείχνουν απολύτως ρεαλιστικά!
Του Γιώργου Παυλόπουλου
Ενας χρόνος συμπληρώθηκε χθες από
την καταστροφική έκρηξη της 11ης Ιουλίου 2011, η οποία ισοπέδωσε τη
ναυτική βάση που βρίσκεται στο Μαρί, της Κύπρου. Σαν από σύμπτωση δε,
την ώρα που γίνονταν οι εκδηλώσεις μνήμης για την τραγωδία, ολόκληρη η
ανατολική Μεσόγειος έχει αρχίσει να μοιάζει με μια απέραντη
πυριτιδαποθήκη, έτοιμη να σκορπίσει τον όλεθρο σε πολλές χώρες. Δεν
είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς το σκηνικό πολέμου που στήνεται το
τελευταίο διάστημα στην περιοχή: καθώς η Συρία φλέγεται, η Ρωσία στέλνει
οπλισμένα σκάφη της στη βάση της Ταρσού και το Ισραήλ πλήττει
συστηματικά τη Λωρίδα της Γάζας, τρία παράλληλα αεροναυτικά γυμνάσια
βρίσκονται σε εξέλιξη λίγο πιο μακριά -γύρω από την επίμαχη περιοχή της
Ανεξάρτητης Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Τουρκία, Ισραήλ και Βρετανία έχουν αναπτύξει δεκάδες πλοία, μαχητικά
αεροπλάνα, κομάντος και συστήματα ηλεκτρονικών μέτρων και αντιμέτρων σε
ακτίνα πολλών δεκάδων τετραγωνικών μιλίων, επικαλούμενες μάλιστα και οι
τρεις τα «ζωτικά τους συμφέροντα». Και προσφέροντας, έτσι, μιαν ακόμη
απόδειξη ότι τα σενάρια πολέμου στην ανατολική Μεσόγειο δεν εμπίπτουν,
πλέον, στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας, αλλά είναι απολύτως
ρεαλιστικά.
Βεβαίως, είναι απίθανο (ή, τουλάχιστον, εξαιρετικά δύσκολο) τα γυμνάσια αυτά να οδηγήσουν σε ανάφλεξη. Ωστόσο, όπως σημειώνουν διπλωματικοί και στρατιωτικοί παράγοντες, η παρουσία δυνάμεων από χώρες με αντιτιθέμενα και ανταγωνιστικά γεωπολιτικά συμφέροντα κάνει τις ασκήσεις να προσομοιάζουν με πραγματικές καταστάσεις. Άλλωστε, όπως μπορούν να διαβεβαιώσουν οι Έλληνες και Τούρκοι πιλότοι και οι επιτελείς τους, οι εικονικές αερομαχίες που διεξάγονται σχεδόν καθημερινά στο Αιγαίο δεν απέχουν παρά μία κίνηση από την πραγματική μάχη...
Το γεγονός ότι
η άσκηση διεξάγεται εντός και γύρω της κυπριακής ΑΟΖ, την οποία
αναγνωρίζουν οι Ισραηλινοί όχι όμως και η Άγκυρα, μαρτυρά του λόγου το
αληθές.
Σύμφωνα δε με τις ανακοινώσεις της Λευκωσίας, η τουρκική
πλευρά δεν έκανε καν τον κόπο να ζητήσει άδεια για την πραγματοποίηση
της άσκησης, επιχειρώντας έτσι να κατοχυρώσει ντε φάκτο τη δυνατότητά
της να αμφισβητεί την κυριαρχία της Κύπρου σε αυτό το «οικόπεδο» -όπου,
όπως είναι γνωστό, υπάρχει πλούσιο κοίτασμα φυσικού αερίου, στην
εκμετάλλευση του οποίου συμμετέχει και το Ισραήλ.
Ο Ερντογάν στη Μόσχα
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΗΜΕΡΗΣΙΑ,
ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ,
ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ
ΡΩΣΙΑ: Διπλωματικός αγώνας δυόμισι αιώνων για την πρόσβαση της Μόσχας στη Μεσόγειο πίσω απο τον έρωτα με τον χασάπη Ασαντ
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΥ
Δεν χωρά αμφιβολία ότι οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στη Δύση και τη
Ρωσία για το μέλλον της Συρίας είναι πυρετώδεις και επίπονες. Μόνον έτσι
μπορούμε να εξηγήσουμε τη διαβεβαίωση του Βρετανού πρωθυπουργού Κάμερον
ότι ο Πούτιν δεν στηρίζει πλέον τον Ασαντ, αλλά θεωρεί ότι η απόφαση
είναι στα χέρια του συριακού λαού, ενώ την ίδια στιγμή ιρανικές πηγές
αναφέρονταν σε επικείμενα κοινά στρατιωτικά γυμνάσια Ρωσίας-Κίνας-Ιράν
στο συριακό έδαφος, είδηση που διαψεύσθηκε στη Μόσχα και τη Δαμασκό.
Στη Συρία επαναλαμβάνεται για ακόμη μια φορά η μεταψυχροπολεμική
καχυποψία και περιχαράκωση της Μόσχας απέναντι στη Δύση, με την ρωσική
πλευρά να δίνει σκληρή μάχη για τη διατήρηση των κεκτημένων.
Το
πρόβλημα της Μόσχας δεν είναι η με κάθε μέσο παραμονή του Ασαντ στην
εξουσία, αλλά η εγγύηση ότι το επόμενο καθεστώς θα εξακολουθήσει να
παρέχει λιμενικές διευκολύνσεις στο Ρωσικό Πολεμικό Ναυτικό. Προφανώς η
παράκαμψη της Ρωσίας στις μέχρι στιγμής ενδοδυτικές διαβουλεύσεις για
την επιτάχυνση της πτώσης του Ασαντ ανησύχησαν την ρωσική διπλωματία.
Με αυτά τα δεδομένα είναι σαφές ότι ο Κάμερον μάς λέει ότι ο Πούτιν δεν
ταυτίζεται με τη μια η την άλλη πλευρά στη Συρία, αλλά επιθυμεί
εγγυήσεις περιφρούρησης των εκεί ρωσικών συμφερόντων.
Το
διαψευσθέν δημοσίευμα του ημιεπίσημου ιρανικού πρακτορείου Fars δεν
είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας αλλά προεξόφληση των προληπτικών
αντιδράσεων της Ρωσίας και της Κίνας που δεν θα δίσταζαν να συμπλεύσουν
με το Ιράν σε περίπτωση προετοιμασίας μονομερούς δυτικής στρατιωτικής
επέμβασης για ανατροπή του Ασαντ.
Στη Συρία διακυβεύεται σήμερα η
δυνατότητα μόνιμης ναυτικής ρωσικής παρουσίας στη Μεσόγειο, σε μια
στιγμή που η Μόσχα δείχνει ότι θέλει να διατηρήσει το ρόλο της
στρατιωτικής υπερδύναμης δίπλα στις ΗΠΑ, με χαρακτηριστικό παράδειγμα
την προχθεσινή δήλωση Πούτιν ότι η μόνη αποδεκτή από τη ρωσική πλευρά
Αντιπυραυλική Άμυνα δεν είναι άλλη από ένα κοινό σύστημα των δύο χωρών.
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΗΜΕΡΗΣΙΑ,
ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΣ,
ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ,
ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ,
ΡΩΣΙΑ,
ΣΥΡΙΑ
ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ: 1η στην κλίμακα κινδύνου για μια ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΕΚΡΗΞΗ
Του ΣΤΑΘΗ ΕΥΣΤΑΘΙΑΔΗ
Στη Μεσόγειο υφίσταται σήμερα η «σοβαρότερη απειλή σύγκρουσης απ’ οποιαδήποτε άλλη περιοχή», με πιθανότητες να εκραγεί πολύ νωρίτερα από άλλες «περιοχές κρίσης», όπως λ.χ. η Απω Ασία, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις αναλυτών και πολιτικών της Βρετανίας. «Αν υποθέσουμε ότι βάζουμε 7 στην κλίμακα κινδύνου της Απω Ανατολής, πρέπει να ωθήσουμε τη Μεσόγειο σε μια ανώτερη βαθμίδα, ίσως και στην ανώτατη» σημειώνει στην εισαγωγή η 14σέλιδη μελέτη του ινστιτούτου Brydershire. Και διευκρινίζει ότι «οι συνεχείς επικίνδυνες πρωτοβουλίες» της Βόρειας Κορέας και η «επιμονή» της Κίνας για έλεγχο των θαλάσσιων περασμάτων στα παράλια των γειτόνων της αποτελούν εστίες κρίσης, οι οποίες όμως δεν είναι απαραίτητο να εκραγούν. Αντίθετα, οι αλλαγές που έφερε η λεγόμενη Αραβική Ανοιξη στη Βόρεια Αφρική, ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία και ιδιαίτερα ο «πυρηνικός τυχοδιωκτισμός» του Ιράν οδηγούν «σταδιακά αλλά σταθερά (...) προς μια σύγκρουση (Ιράν - Ισραήλ) στην οποία αργά ή γρήγορα θα αναγκαστεί να πάρει μέρος η Αμερική, το ΝΑΤΟ με κάποιο πρόσχημα (...) και η υπόλοιπη μουσουλμανική Μέση Ανατολή».
Τρία βασικά στάδια εξελίξεων προς την κατεύθυνση της έκρηξης στη Μεσόγειο βλέπουν οι συντάκτες της έκθεσης:
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΒΗΜΑ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΙΡΑΝ,
ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ,
ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ
Φαντάσματα ισλαμισμού στη Μεσόγειο
Του Πετρου Παπακωνσταντινου
«Πώς μπορείτε να περιγράφετε σαν επανάσταση μια ανταρσία που ξεκάθαρα καθοδηγείται από την Αλ Κάιντα και να μιλάτε απαξιωτικά για το «καθεστώς» εκείνο που προστατεύει την Ευρώπη από τους τρομοκράτες»; Η έκπληξη του Αμπντουλσαλάμ Σαχούμι, παραγωγού ντοκιμαντέρ για την κρατική τηλεόραση της Λιβύης, έδειχνε ειλικρινής και εναρμονιζόταν με το διαρκώς επαναλαμβανόμενο ρεφρέν όλων των κυβερνητικών αξιωματούχων εδώ στην Τρίπολη: όχι, δε λέμε ότι η εξέγερση της 15ης Φεβρουαρίου στην Ανατολική Λιβύη ήταν συνωμοσία των Αμερικανών και των Ευρωπαίων, αυτοί απλώς προσπαθούν να εκμεταλλευθούν την κρίση εκ των υστέρων. Ηταν όμως ξεκάθαρα μια συνωμοσία της «Αλ Κάιντα του Αραβικού Μαγκρέμπ», που φιλοδοξεί να δημιουργήσει χαλιφάτο, από το Μαρόκο μέχρι τη Γάζα!
Παραδόξως, τις καταγγελίες περί διείσδυσης της Αλ Κάιντα ή και της λιβανέζικης Χεζμπολάχ στη λιβυκή εξέγερση ήρθαν να στηρίξουν εν τινι μέτρω και εκπρόσωποι των δυνάμεων που βομβαρδίζουν το στρατόπεδο Καντάφι, όπως ο ναύαρχος Σταυρίδης, διοικητής των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη και ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών, Ουίλιαμ Χέιγκ. Ωστόσο, έχει κυλήσει πάρα πολύ νερό ανάμεσα στις όχθες του Πότομακ και του Τάμεση από την εποχή που ο Τζορτζ Μπους κήρυσσε «Σταυροφορία» εναντίον του Ισλάμ. Δημοσιογράφοι που βρέθηκαν σε στρατόπεδα εκπαίδευσης εθελοντών του στρατού των εξεγερμένων στην Ντέρνα της Ανατολικής Λιβύης συνάντησαν μαχητικούς ισλαμιστές να ευγνωμονούν την Αμερική, με τρόπο που παρέπεμπε στην αντισοβιετική «τζιχάντ» στο Αφγανιστάν, τη δεκαετία του '80. Το εντυπωσιακό άνοιγμα του Μπαράκ Χουσεΐν Ομπάμα προς το Ισλάμ με την πολύκροτη ομιλία του στο Κάιρο φαίνεται ότι αρχίζει να δίνει καρπούς, με καταλύτη τη λιβυκή κρίση.
Ο ρόλος του ριζοσπαστικού Ισλάμ στη λιβυκή εξέγερση φαίνεται περιορισμένος, τουλάχιστον σε επίπεδο ηγεσίας. Οταν ρωτάμε τους κυβερνητικούς αξιωματούχους ποια είναι αυτά τα στελέχη της Αλ Κάιντα που υποτίθεται ότι καθοδηγούν τους εξεγερμένους, εισπράττουμε μονότονα το όνομα κάποιου Μοχάμεντ Σαουάν, ενός εκ των 31 μελών του Προσωρινού Λιβυκού Συμβουλίου, ο οποίος προέρχεται από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Οι υπόλοιποι, σχεδόν στο σύνολό τους, είναι παλιοί κανταφικοί, νασεριστές, φιλελεύθεροι επιστήμονες, μάλιστα ο υπεύθυνος για θέματα Παιδείας Φάτχι Μοχάμεντ Μπάτζα είναι γνωστός ως άθεος, γεγονός που προκάλεσε κάποιες τριβές στη Βεγγάζη.
«Ολοι αυτοί είναι απλώς καιροσκόποι, πάνε όπου πηγαίνει το ρεύμα, αλλά τελικά αυτό το ρεύμα θα τους σαρώσει», αποφαίνεται κυβερνητικό στέλεχος. «Αυτοί που έχουν τα όπλα και μας πολεμάνε είναι οι φανατικοί ισλαμιστές, εκείνοι που ξεκίνησαν την τρομοκρατική δράση απέναντί μας από τη δεκαετία του '80. Εσείς, στη Δύση, είσαστε οι πρώτοι που ωφελούνται από εμάς, γιατί κάναμε τόσα χρόνια τη Λιβύη ένα τείχος που εμπόδιζε την επικοινωνία ανάμεσα στους τρομοκράτες του GIA στην Αλγερία και στους Αδελφούς Μουσουλμάνους της Αιγύπτου και της Γάζας». Σε μια συνέντευξη Τύπου, ο υφυπουργός Εξωτερικών Χαλίντ Καΐμ, το τράβηξε πιο πολύ, λέγοντας ότι το Ισραήλ αναγκάστηκε να βομβαρδίσει στο Σουδάν κονβόι όπλων που πήγαιναν στη Βεγγάζη και ότι «τα όπλα αυτά ακολουθούν την ίδια διαδρομή με εκείνα που πηγαίνουν στη Γάζα». Μια τοποθέτηση που άφηνε στον αέρα την αίσθηση ότι το καθεστώς Καντάφι νιώθει ότι απειλείται από τον ίδιο εχθρό με τον, θεωρητικά, ασυμφιλίωτο εχθρό του, το Ισραήλ.
Είναι αλήθεια, πάντως, ότι το ισλαμικό ρεύμα έχει ισχυρή παράδοση στη Λιβύη. Ρίζωσε εδώ τη δεκαετία του '50, όταν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι της Αιγύπτου που κυνηγήθηκαν από τον Νάσερ βρήκαν άσυλο στον δυτικό τους γείτονα, επί βασιλείας Ιντρίς. Αρκετοί από αυτούς πολέμησαν πλάι στην Αλ Κάιντα στο Αφγανιστάν, όπου επηρεάστηκαν καίρια από τον Αιγύπτιο σύντροφο του Λάντεν, Αϊμάν Ζαουάχρι. Η οργάνωση Ισλαμική Τζιχάντ του Ζαουάχρι έγινε το πρότυπο της Λιβυκής Ισλαμικής Μαχητικής Οργάνωσης που συγκρότησαν παράνομα οι «μουτζαχεντίν» στην ανατολική Λιβύη, όταν επέστρεψαν στη χώρα τους, τη δεκαετία του '90. Η αντίδραση του Καντάφι ήταν κεραυνοβόλα και αδυσώπητη: Το «Πράσινο Βουνό» πάνω από τη Μπέιντα και την Ντέρνα έγινε κατάμαυρο από τις βόμβες ναπάλμ και όσοι από τους μαχητές των ισλαμιστών γλίτωσαν τον θάνατο, κλείστηκαν στις διαβόητες φυλακές Αμπού Σαλίμ, στην Τρίπολη.
Ο πυρήνας
Ο ισλαμικός παράγοντας έπαιξε έναν ορισμένο ρόλο στην πυροδότηση του αντικανταφικού κινήματος. Ο πρώτος πυρήνας της εξέγερσης οικοδομήθηκε γύρω από το κίνημα για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων (όχι μόνο ισλαμιστών, βέβαια) στις φυλακές Αμπού Σαλίμ, ενώ η ημερομηνία που είχε επιλεγεί για την πρώτη, μεγάλη διαδήλωση, η 17η Φεβρουαρίου, παρέπεμπε στη δολοφονία διαδηλωτών στο ιταλικό προξενείο της Βεγγάζης, με αφορμή τα «βλάσφημα» σκίτσα του Μωάμεθ. Τίποτα δεν δείχνει, όμως, ότι ο ισλαμικός παράγοντας κυριαρχεί στο αντιπολιτευτικό κίνημα, το οποίο άλλωστε υπήρξε πολύ ισχυρό και στο δυτικό τμήμα της Λιβύης, όπου επεκράτησε κατά κράτος σε πόλεις, χωρίς καμία παράδοση στο ριζοσπαστικό Ισλάμ όπως η Μισράτα, η Ζιντάν, η Ζουάρα και η Ζάουιγια, αν και στις δύο τελευταίες οι εξεγέρσεις κατεστάλησαν διά πυρός και σιδήρου από τον κυβερνητικό στρατό.
Σημειωτέον, ότι το στρατόπεδο Καντάφι επένδυσε κατά καιρούς και συνεχίζει να επενδύει στον ισλαμικό παράγοντα όχι λιγότερο από τους αντιπάλους του. Τη δεκαετία του '80 ο Καντάφι δημιούργησε την «Ισλαμική Λεγεώνα», πολιορκητικό κριό στις εξωτερικές του περιπέτειες, στο Τσαντ, την Ουγκάντα και αλλού. Απαγόρευσε το αλκοόλ, τις ξένες γλώσσες στα δημόσια σχολεία, τις ξενόγλωσσες επιγραφές στους δρόμους, ενώ το σύνθημα «Αλλάχ Ακμπάρ» δεσπόζει στο βομβαρδισμένο, εμβληματικό στρατηγείο του, στο στρατόπεδο Μπαμπ αλ Αζίζια, όπου αρέσκεται να εκφωνεί δημόσιες ομιλίες. Το όνομα του γιου του που φέρεται να προορίζεται για διάδοχος, Σαΐφ αλ Ισλάμ, σημαίνει Ξίφος του Ισλάμ. Εν ολίγοις, ο συνταγματάρχης Καντάφι φαίνεται ότι έπαιξε για καιρό ένα παιχνίδι με τη φωτιά, που δεν είναι βέβαιο ότι στο τέλος θα το κερδίσει.
Η άνοδος των ισλαμικών κινημάτων, σε σημείο που να διεκδικούν ήδη σοβαρό ρόλο στις χώρες της βόρειας Αφρικής, αποτελεί ένα από τα κυριότερα πολιτικά αποτελέσματα της αραβικής εξέγερσης.
Στην Τυνησία, το στρατιωτικό καθεστώς που προσπαθεί να καθοδηγήσει μια συντεταγμένη μεταπολίτευση ύστερα από την εξέγερση, το παραδοσιακό, ισλαμικό κόμμα «Ενάχντα» (Αναγέννηση), αντίστοιχο των Αδελφών Μουσουλμάνων, νομιμοποιήθηκε και ο ηγέτης του Ρασίντ Γανούτσι επέστρεψε στη χώρα από το Λονδίνο, όπου ζούσε εξόριστος. «Δεν έρχομαι ως Χομεϊνί», δήλωσε ο Γανούτσι, ο οποίος σχημάτισε 17μελή ηγετικό πυρήνα με τη συμμετοχή και δύο γυναικών και διαμορφώνει ένα προφίλ που παραπέμπει προς το μετριοπαθές ΑΚΡ του Ταγίπ Ερντογάν.
Την κοινωνική βάση του «Ενάχντα» διεκδικεί και ένα άλλο, ριζοσπαστικότερο ισλαμικό κόμμα, το «Εταχρίρ» (Απελευθέρωση), διάσπαση των Αδελφών Μουσουλμάνων που οραματίζεται την εγκαθίδρυση χαλιφάτου. Οι στρατιωτικοί συμπεριέλαβαν εκπροσώπους του «Ενάχντα» στην επιτροπή για τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις και την εκλογική νομοθεσία εν όψει των εκλογών για την ανάδειξη Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, στις 24 Ιουλίου, στις οποίες φιλοδοξεί αν αναδειχθεί πρώτη δύναμη. Ηδη, το στρατιωτικό καθεστώς έχει κάνει σημαντικές υποχωρήσεις έναντι των ισλαμιστών, αντικαθιστώντας ιμάμηδες που είχαν φθαρεί από τη στήριξη του Μπεν Αλι, ενώ έχει ανοίξει το θέμα για τη νομιμοποίηση της μαντίλας στη Δημόσια Διοίκηση και την εκπαίδευση.
Στην Αίγυπτο, ισχυροί κύκλοι του στρατιωτικού κατεστημένου θεωρούν τους Αδελφούς Μουσουλμάνους λιγότερο κακό από τη ριζοσπαστική νεολαία, τους μαχητικούς συνδικαλιστές και τα άλλα, μη ελεγχόμενα στοιχεία που πρωτοστάτησαν στις εξεγέρσεις. Το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα (ΕΔΚ) του Μουμπάρακ και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι ήταν οι δύο δυνάμεις που στήριξαν το δημοψήφισμα- αστραπή για περιορισμένη συνταγματική μεταρρύθμιση και για γρήγορες εκλογές, σε αντίθεση με τη νεολαία, τους Νασερικούς, την Αριστερά και τους φιλελεύθερους που φοβούνται ότι επιχειρείται ένας εξωραϊσμός του παλαιού καθεστώτος.
Βάση αυτής της ανορθόδοξης συμμαχίας ήταν η διατήρηση του άρθρου 2 του Συντάγματος, που καθιερώνει το Ισλάμ σαν κρατική θρησκεία και τη σαρία σαν βασική πηγή έμπνευσης της νομοθεσίας. Οι γρήγορες εκλογές ευνοούν τα μόνα κόμματα που ήταν εδραιωμένα από την εποχή Μουμπάρακ, το ΕΔΚ και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, σε βάρος όλων των υπολοίπων. Οσο όμως πιο κοντά τοποθετούνται προς την εξουσία οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, τόσο βλέπουν να πληθαίνουν οι ρωγμές στο εσωτερικό τους - ανάμεσα σε σκληροπυρηνικούς και πραγματιστές, τους συντηρητικούς της παλιάς γενιάς και τη νεολαία του κόμματος, η οποία διαμορφώθηκε στον επαναστατικό αναβρασμό της πλατείας Ταχρίρ, σε κοινό μέτωπο με φιλελεύθερους, χριστιανούς, εθνικιστές και αριστερούς.
Πολύ ισχυρή είναι η θέση των Αδελφών Μουσουλμάνων και στους άλλους δύο αδύνατους κρίκους, την Υεμένη και τη Συρία. Στην πρώτη περίπτωση, το ισλαμικό κόμμα Ισλαάχ διατηρεί αρκετά καλές σχέσεις με το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Νότιας Υεμένης - ένα φαινόμενο «ενιαίου μετώπου» μεταξύ ισλαμιστών και αριστερών, που το συναντάμε επίσης και στον Λίβανο και στην Ιορδανία. Οσο για τη Συρία, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι φαίνεται να αποτελούν αυτή τη στιγμή τη μοναδική εναλλακτική λύση έναντι του Μπάαθ, γεγονός που εξηγεί και την ελάχιστη βιασύνη που δείχνουν Αμερικανοί και Ισραηλινοί για την ανατροπή του Μπάσαρ αλ Ασαντ.
Η προσέγγιση Ιράν- Αιγύπτου, τρομάζει
Η απροθυμία Αμερικανών και Ευρωπαίων να εγκαταλείψουν τους παραδοσιακούς συμμάχους τους, Μουμπάρακ και Μπεν Αλι, τους κόστισε ακριβά στη συνείδηση των Αράβων. Οταν, θέλοντας και μη, άλλαξαν γραμμή πλεύσης, ήλπιζαν ότι το τσουνάμι των λαϊκών, δημοκρατικών εξεγέρσεων θα μεταφερθεί σύντομα στο Ιράν. Οι ελπίδες αυτές δεν επαληθεύτηκαν, καθώς μέχρι στιγμής το ιρανικό καθεστώς εμφανίζεται πιο ευέλικτο και με ευρύτερη λαϊκή βάση από τις τυραννικές κλεπτοκρατίες των Αράβων. Αντίθετα, ένας νέος παράγοντας αναδεικνύεται σε γεωπολιτικό εφιάλτη για ΗΠΑ και Ισραήλ: η προοπτική αν όχι προσέγγισης, τουλάχιστον ομαλοποίησης των σχέσεων του Ιράν με την Αίγυπτο.
Λίγες ημέρες μετά την απομάκρυνση του Μουμπάρακ, το μεταβατικό, στρατιωτικό καθεστώς επέτρεψε για πρώτη φορά μετά την επανάσταση του 1979 που ανέτρεψε τον Σάχη, να περάσουν από τη διώρυγα του Σουέζ δύο ιρανικά, πολεμικά πλοία που επισκέπτονταν τη Συρία. Η συμβολική αυτή κίνηση συνοδεύτηκε από ουσιαστικότερες αλλαγές μετά το ξήλωμα της κυβέρνησης Μουμπάρακ και την ανάληψη του υπουργείου Εξωτερικών από έναν παλιό νασερικό, τον Ναμπίλ ελ Αραμπι, ο οποίος είχε έρθει σε σύγκρουση με τον Ανουάρ Σαντάντ, διαφωνώντας ριζικά με την ισραηλινοαιγυπτιακή, ειρηνευτική συνθήκη του Καμπ Ντέιβιντ (1979).
Σε πρόσφατη ομιλία του, που προκάλεσε πάταγο στα επιτελεία της Μέσης Ανατολής, ο Αραμπι έδωσε το σύνθημα για μια συνολική αναθεώρηση της αιγυπτιακής εξωτερικής πολιτικής. Η Αίγυπτος δεν θα παραμείνει εσαεί «στρατηγικός θησαυρός» του Ισραήλ, δήλωσε, προσθέτοντας ότι, αν και η παρούσα κυβέρνηση εννοεί να σεβαστεί τη συνθήκη του Καμπ Ντέιβιντ, εναπόκειται στις επόμενες, δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις να κρίνουν το μέλλον της. Αναφορικά με το Παλαιστινιακό, προανήγγειλε την άρση του αποκλεισμού της Γάζας από την πλευρά των αιγυπτιακών συνόρων (κάτι που έχει ήδη συντελεστεί, στην πράξη) και την αποκατάσταση διαύλων επικοινωνίας με τη Χαμάς, αλλά και με τη ριζοσπαστική, σιιτική οργάνωση του Λιβάνου, Χεζμπολάχ. Τελευταίο και σημαντικότερο, ανακοίνωσε ότι το Ιράν δεν αποτελεί, για τη νέα, μετα-Μουμπάρακ Αίγυπτο, στρατηγικό εχθρό και ότι το Κάιρο εννοεί να ομαλοποιήσει τις σχέσεις του με την Τεχεράνη.
Οι εξελίξεις αυτές στην Αίγυπτο θορύβησαν, όχι μόνο το Ισραήλ, αλλά και τη μεγάλη αντίπαλο του Ιράν στον Περσικό Κόλπο, Σαουδική Αραβία, η οποία διαισθανόταν τι επρόκειτο να ακολουθήσει και πίεζε μέχρι την τελευταία στιγμή τις ΗΠΑ να μην εγκαταλείψουν τον Μουμπάρακ. Εκμεταλλευόμενη τους φόβους του Ριάντ, η Ουάσιγκτον επέτρεψε στους Σαουδάραβες να εισβάλλουν στο κατά πλειοψηφία σιιτικό Μπαχρέιν και να προχωρήσουν σε αιματηρή καταστολή τής εκεί δημοκρατικής εξέγερσης, μέσα από ένα όργιο δολοφονιών και απαγωγών, που κορυφώθηκε με τη νομοθετική διάλυση και των δύο σιιτικών κομμάτων. Οπως και στο Ιράκ, οι Αμερικανοί συνδαυλίζουν τις αντιθέσεις μεταξύ σουνιτών και σιιτών, ώστε να πνίξουν ή να εκτρέψουν σε ανώδυνη κατεύθυνση εξεγέρσεις που τους απειλούν. Στην ίδια κατεύθυνση αξιοποιούν την ύπαρξη σιιτικού, αλυτρωτικού κινήματος στην Υεμένη.
Τελευταίος κρίκος της αλυσίδας, οι πρόσφατες καταγγελίες του προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς ότι το Ιράν εμποδίζει την προσέγγιση Χαμάς - Φατάχ για τον σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας και την πραγματοποίηση εκλογών. Μάλιστα, ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής δεν δίστασε να εμφανίσει τη Χαμάς και τον ηγέτη της, Χαλέντ Μεσάλ, ως μίσθαρνα όργανα της Τεχεράνης, γεγονός που μάλλον δεν βοηθά την προσέγγιση των δύο κυριότερων παλαιστινιακών οργανώσεων.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΑΡΑΒΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΙΣΛΑΜ,
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,
ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ
«Φουσκώνει» η Μεσόγειος
Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ
Ανησυχία προκαλεί ο ρυθμός ανόδου των υδάτων της Μεσογείου, καθώς νέα ευρήματα Ισπανών επιστημόνων καταδεικνύουν ότι την τελευταία δεκαετία η στάθμη της έχει αυξηθεί κατά 20 ολόκληρα εκατοστά!
Οπως φαίνεται από την έκθεση του Ισπανικού Ινστιτούτου Ωκεανογραφίας και του Ισπανικού Ιδρύματος Επιστήμης και Τεχνολογίας (FE-CYT), με τίτλο «Κλιματική Αλλαγή στην Ισπανική Μεσόγειο», από το 2001 μέχρι σήμερα η στάθμη της Μεσογείου είναι ψηλότερη κατά 20 εκατοστά, κατά κύριο λόγο εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, αλλά και εξαιτίας της ιδιαιτερότητας που παρουσιάζει η λεκάνη της Μεσογείου στις ατμοσφαιρικές μεταβολές.
Οπως ανέφεραν οι επιστήμονες στην παρουσίαση της έκθεσής τους στη Μάλαγα, στο τέλος του 20ού αιώνα η άνοδος της στάθμης των υδάτων στη θάλασσα της Μεσογείου ήταν μικρότερη σε σχέση με την άνοδο των υδάτων σε άλλες περιοχές (εξαιτίας της υψηλότερης ατμοσφαιρικής πίεσης στην περιοχή), όμως αυτό άλλαξε μέσα στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Η στάθμη της Μεσογείου από το 1943 ανέβαινε κατά 1-1,5 χιλιοστό τον χρόνο, όμως ο ρυθμός αυτός αυξήθηκε σταδιακά, με αποτέλεσμα την τελευταία δεκαετία η στάθμη να ανέβει κατά 20 εκατοστά συνολικά.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης, εκτός από την άνοδο της στάθμης των υδάτων της Μεσογείου παρατηρείται και αύξηση της περιεκτικότητάς της σε αλάτι. Η αύξηση αυτή οφείλεται, σύμφωνα με την έκθεση, στην αυξημένη εξάτμιση, η οποία προκύπτει από την άνοδο της θερμοκρασίας.
Για την άνοδο της θερμοκρασίας των υδάτων στη Μεσόγειο η έρευνα αναφέρει ότι και αυτή εμφανίζει αύξηση, όμως υπάρχουν αποκλίσεις εξαιτίας «ατμοσφαιρικών μεταβολών». Συγκεκριμένα, η θερμοκρασία των επιφανειακών υδάτων της Μεσογείου κατά τον 20ό αιώνα ήταν της τάξης του 0,7-0,8 βαθμών Κελσίου, ενώ το διάστημα 2005-2008 η άνοδος της θερμοκρασίας ήταν πιο αργή απ' ό,τι στα τέλη του 20ού αιώνα.
Οι εκτιμήσεις της έκθεσης βασίστηκαν σε κλιματικά δεδομένα που αφορούν στην περίοδο 1943-2008 και τα οποία έλαβαν οι επιστήμονες με ένα πρωτοποριακό σύστημα παρατήρησης, «μοναδικό στην Ευρώπη». Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι σύμφωνα με άλλη ισπανο-βρετανική μελέτη, η άνοδος της στάθμης της θάλασσας της Μεσογείου μέχρι τα τέλη του 21ου αιώνα αναμένεται να κυμανθεί από 3 έως 61 εκατοστά.
ΕΘΝΟΣ
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΕΘΝΟΣ,
ΘΑΛΑΣΣΑ,
ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ,
ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ
Διπλωματική βόμβα τα κοιτάσματα αερίου
Του ΘΑΝΟΥ ΝΤΟΚΟΥ
Νέα γεωοικονομικά δεδομένα στην Ανατολική Μεσόγειο δημιουργούν τα πρόσφατα επιστημονικά ευρήματα, που επιβεβαιώνουν ότι υπάρχουν σημαντικά κοιτάσματα φυσικού αερίου, ενδεχομένως και πετρελαίου, σε τμήμα της κυπριακής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), στην περιοχή μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ.
Οι διαβουλεύσεις της Λευκωσίας με το Τελαβίβ για την οριοθέτηση ΑΟΖ βρίσκονται σε καλό δρόμο, σύμφωνα με αρμόδιες διπλωματικές πηγές, ενώ το επόμενο βήμα θα γίνει -αν γίνει- με πολιτική απόφαση και με δεδομένο τον εκνευρισμό που προκαλεί στην Άγκυρα κάθε σκέψη για εξόρυξη υδρογονανθράκων σε μια περιοχή την οποία αντιμετωπίζει ως ζωτικό της χώρο.
Διαβουλεύσεις
Άλλωστε, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η βουλή του Λιβάνου καθυστερεί να επικυρώσει τη συμφωνία που έχει ήδη κάνει με την Κυπριακή Δημοκρατία για την οριοθέτηση ΑΟΖ. Δεν είναι επίσης τυχαία ούτε τα συνεχή προσκόμματα που δημιουργεί η Άγκυρα στις διαβουλεύσεις μεταξύ ελληνικής και αιγυπτιακής πλευράς, θέτοντας σύμφωνα με πληροφορίες θέμα για το Καστελόριζο.
Όπως υποστηρίζουν καλά ενημερωμένοι διπλωματικοί κύκλοι, η πιθανή εξόρυξη υδρογονανθράκων στην περιοχή θα μπορούσε να συμβάλλει στην ενεργειακή ασφάλεια της Ε.Ε. και να δημιουργήσει νέα δυναμική όσον αφορά την επίλυση του Κυπριακού, αλλά και την προσπάθεια εκτόνωσης της έντασης στη Μέση Ανατολή.
Η σχετική συζήτηση πυροδοτήθηκε όταν η αμερικανική εταιρεία Noble Energy, που έχει αναλάβει μαζί με ισραηλινές εταιρείες γεωτρήσεις στην περιοχή, παρουσίασε στο Χιούστον του Τέξας τα ευρήματά της.
Το κοίτασμα φυσικού αερίου στο «οικόπεδο 12» της κυπριακής ΑΟΖ, που η εταιρεία βάφτισε Cyprus A, υπολογίζεται ότι περιέχει περί τα 300 δισεκατομμύρια κ.μ. Με τους σημερινούς ρυθμούς κατανάλωσης, καλύπτει τις ενεργειακές ανάγκες της Κύπρου για έναν αιώνα. Σύμφωνα με ανεπίσημες εκτιμήσεις μεγαλύτερα κοιτάσματα μπορεί να κρύβονται στην περιοχή της κυπριακής ΑΟΖ δυτικά του νησιού και προς το Καστελόριζο.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας «Σημερινή» και του τηλεοπτικού δικτύου Sigma, πλούσια αποθέματα φαίνεται ότι υπάρχουν επίσης μεταξύ Πάφου και Λεμεσού. Δορυφορικές φωτογραφίες και έρευνες του γαλλικού συμβουλευτικού οίκου Beicip-Franlab, καταδεικνύουν ότι η υποθαλάσσια περιοχή μεταξύ Πάφου και Λεμεσού είναι πιθανό να αποτελεί δεξαμενή πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Ανακάλυψαν το ενεργειακό Ελντοράντο
Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ Γεωλογική Επιθεώρηση (USGeologicalSurvey) υπολόγισε ότι η Λεκάνη Λεβάντ - Ανατολικής Μεσογείου (Levant Basin) κρύβει περισσότερα από 122 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια φυσικού αερίου, το μεγαλύτερο ίσως απόθεμα ενεργειακών πόρων στον κόσμο.
Το μικρότερο από τα δύο κοιτάσματα, το «Ταμάρ», με 8,4 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια αερίου, μπορεί, σύμφωνα με αναλυτές της HIS Global Insight του Λονδίνου, να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες του Ισραήλ, τουλάχιστον μέχρι το 2025.
Το κοίτασμα «Λεβιάθαν», με αποθέματα 16 τρισεκατομμυρίων κυβικών ποδιών αερίου, όχι μόνο θα εξασφάλιζε ενεργειακή αυτάρκεια στο Ισραήλ, αλλά θα το μετέτρεπε και σε χώρα εξαγωγής ενέργειας.
Στο μεταξύ, η ισραηλινή κρατική εταιρεία φυσικού αερίου Delek που συνεργάζεται με τη Νοble ανακοίνωσε ότι αύξησε τις μετοχές της στην αμερικανική εταιρεία στο 4%. Η Delek ζήτησε επίσης έγκριση για να ασκήσει δικαίωμα που απορρέει από τη συμφωνία με τη Noble ώστε να συμμετάσχει στο κεφάλαιό της σχετικά με το οικόπεδο 12 της Κύπρου.
Για την Άγκυρα, κάθε κίνηση της Λευκωσίας προς την κατεύθυνση της εξόρυξης υδρογονανθράκων αποτελεί επιθετική πρωτοβουλία, σύμφωνα με όσα έχουν κατά καιρούς ειπωθεί δημοσίως από αρμόδιους Τούρκους αξιωματούχους, αλλά και όπως συνάγεται από τις συνεχείς εξόδους ωκεανογραφικών. Για το λόγο αυτό, κατά συγκλίνουσες εκτιμήσεις, οποιαδήποτε απόφαση θα ληφθεί με πολιτικά κριτήρια και σε συνεννόηση με την Αθήνα και τις Βρυξέλλες.
Αλλάζουν οι γεωστρατηγικές ισορροπίες στην Αν. Μεσόγειο
Ο ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ διακρατικών διενέξεων και μη οριοθετημένων συνόρων και οικονομικών ζωνών με αποθέματα υδρογονανθράκων, είναι συνήθως λίαν εκρηκτικός. Οι τουρκικές θέσεις στα ζητήματα του Αιγαίου επηρεάζονται από το ενδεχόμενο υποθαλάσσιου ενεργειακού πλούτου.
Το ίδιο αναμένεται να συμβεί και στην περίπτωση της Κύπρου (εφόσον επιβεβαιωθούν οι αρχικές εκτιμήσεις για την ύπαρξη σημαντικών και εκμεταλλεύσιμων κοιτασμάτων), όπου την κατάσταση περιπλέκει η εμπλοκή άλλων γειτονικών κρατών (Αίγυπτος, Λίβανος και Ισραήλ), η συναίνεση των οποίων στην οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι απαραίτητη.
Ιδιαίτερα μετά τη διαφαινόμενη αλλαγή των γεωστρατηγικών ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο λόγω της ψύχρανσης των σχέσεων Ισραήλ-Τουρκίας, το ενεργειακό παιχνίδι στην περιοχή αποκτά νέο ενδιαφέρον για τη Λευκωσία και, δευτερευόντως, για την Αθήνα. Οι γεωστρατηγικές ισορροπίες δεν επιτρέπουν μια πολιτική δυναμικής αξιοποίησης των κοιτασμάτων από κυπριακής πλευράς.
Εξάλλου, μια ανοιχτή αντιπαράθεση μάλλον θα οδηγούσε στη μετατροπή των περιοχών ενδιαφέροντος σε «γκρίζες ζώνες» και συνακόλουθα στη μη εκμετάλλευση των κοιτασμάτων. Η Κύπρος πολύ ορθά κινείται με διακριτικό τρόπο, επιχειρώντας να εξασφαλίσει την εμπλοκή μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών, και άρα την υποστήριξη των αντίστοιχων κυβερνήσεων. Σε μια εποχή δε όπου η Ευρωπαϊκή Ένωση ανησυχεί για την ενεργειακή της ασφάλεια, θα είχε προφανή οφέλη μια προσπάθεια «κοινοτικοποίησης» του πιθανολογούμενου κυπριακού ενεργειακού πλούτου.
ΠΗΓΗ ΙΣΟΤΙΜΙΑ
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΕΝΕΡΓΕΙΑ,
ΙΣΟΤΙΜΙΑ,
ΚΥΠΡΟΣ,
ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ,
ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ,
ΝΤΟΚΟΣ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)













