"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΕΘΝΙΚΑ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Όποιοι τάζουν «Πηγάδες», ενίοτε πέφτουν μέσα οι ίδιοι! Οι «Μελιγαλάδες» του Μπούλκες.

Image 

Γράφει η ΑΜΑΛΙΑ 

🔴«Πηγάδες» μας τάζουν διάφοροι εδώ μέσα, επειδή όμως, εκτός από κακοήθεις είναι και ανιστόρητοι, δεν γνωρίζουν πως εκτός από την Πηγάδα του Μελιγαλά, υπήρξαν και οι Πηγάδες του Μπούλκες! Στις οποίες, κομμουνιστές έριχναν άλλους κομμουνιστές. 

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, γι’ αυτό το άγνωστο κεφάλαιο από το Ποινικό Μητρώο της αριστεράς, που στάζει αίμα.
 

🔴Το 1945, μετά την Συμφωνία της Βάρκιζας, η ηγεσία του ΚΚΕ, σε συνεννόηση με τον Τίτο, έστειλε χιλιάδες στελέχη και μέλη του στην Γιουγκοσλαβία, για να εκπαιδευθούν για τον «Τρίτο Γύρο». Έτσι, περίπου 5.000 κομμουνιστές, εγκαταστάθηκαν στην πόλη Μπούλκες, στην οποία πρωτύτερα διέμεναν άτομα γερμανικής καταγωγής, τα οποία εκδιώχθηκαν μετά την ήττα της Γερμανίας στον πόλεμο.
 

🔴Ο Τίτο είχε παραχωρήσει στο ΚΚΕ καθεστώς πλήρους αυτοδιοίκησης για το Μπούλκες και την περιξ αυτού περιοχή. Ήταν ένα «κράτος εν κράτει», με σύνορα (από τα οποία δεν μπορούσε να βγει κανείς!), δικούς του νόμους, νόμισμα, εκπαιδευτικό σύστημα, στρατιωτική ακαδημία, νοσοκομείο και τα λοιπά. Υπεύθυνοι για την διοίκηση του Μπούλκες, είχαν οριστεί από το Π.Γ. του ΚΚΕ, οι Γ. Ιωαννίδης και Π. Ρούσσος.
 

🔴Στο Μπούλκες, το ΚΚΕ είχε και δική του αστυνομία (ΥΤΟ - Υπηρεσία Τάξης Ομάδας), με επικεφαλής τον Μιχάλη Πεχτασίδη, στέλεχος της δολοφονικής ΟΠΛΑ στην κατοχή και ανιψιό της συζύγου του Γ. Ιωαννίδη, Δόμνας. Τα βασικά καθήκοντα της ΥΤΟ, ήταν να παρακολουθεί τους πάντες, με σκοπό την εφαρμογή της απαγόρευσης των συζητήσεων για τα αίτια της αποτυχίας του ΕΑΜ στα Δεκεμβριανά, αλλά και για την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας από την ηγεσία του κόμματος.
 

🔴Μοιραία, κάποιοι δεν συμμορφώθηκαν και συζητούσαν τα απαγορευμένα θέματα. Κατέληξαν σε μια φυλακή που είχε φτιαχτεί σ’ ένα νησάκι του Δούναβη και μετά σε πηγάδια!  

Γράφει σχετικά ο Μάρκος Βαφειάδης, επικεφαλής του ΔΣΕ μέχρι το 1948:
«Η καθοδήγηση με εντολή του Ιωαννίδη άρχισε ένα μακελειό με τη δολοφονία των αγωνιστών που κάτι το διαφορετικό τολμούσαν να λένε. Τους δολοφονημένους τους ρίχνανε σε κάποιο πηγάδι, κι όπως εξακριβώθηκε πολύ αργότερα, στα πηγάδια είχαν ριχτεί πάνω από 400 αγωνιστές».
 

🔴Επιβεβαιώνει ο Αλέκος Κουτσούκαλης, στέλεχος του ΚΚΕ, καπετάνιος του ΕΛΑΣ και μετέπειτα του ΔΣΕ, ο οποίος ήταν αυτόπτης μάρτυρας των θηριωδιών στο Μπούλκες:
«Τους πιο επικίνδυνους τους εκτελούν και τους ρίχνουν στα πηγάδια. Το Μπούλκες είχε δεκάδες πηγάδια. Ύστερα από τις αιματηρές μάχες που διεξήχθησαν στην περιοχή, χάλασε η υδροδότηση και τα πηγάδια στέρεψαν. Σ’ αυτά τα πηγάδια έριχναν τους δολοφονημένους αγωνιστές. Αργότερα, από τη δυσωδία των αποσυντιθεμένων πτωμάτων, τα πηγάδια σκεπάστηκαν με τσιμεντόπλακες».
 

🔴Ρεπορτάζ στο Μπούλκες, έκανε το 2015, ο δημοσιογράφος της «Καθημερινής», Σταύρος Τζίμας. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στις  29/11/2015, με τον τίτλο «Πέταξαν πολύ κόσμο στα πηγάδια». Όπως του είπαν οι κάτοικοι:
«Ηρθαν κάποιοι κομμουνιστές, τους έδωσαν σπίτια και περιουσίες, μετά άρχισαν να μαλώνουν, να σφάζονται και να πετάει ο ένας τον άλλο στα πηγάδια»,
 

🔴Κι όπως συμβαίνει πάντα στον σταλινισμό, στο τέλος οι θύτες έγιναν θύματα!  

Έτσι, μόλις ο Πεχτασίδης διαφώνησε για κάποιο θέμα με τον «Έλληνα Στάλιν» Ζαχαριάδη, κατέληξε κι αυτός σε πηγάδι. Το φρικτό του τέλος, περιγράφει ο υποστράτηγος του ΔΣΕ, Βασίλης Γκανάτσιος (Χείμαρρος):
«Ενώ άρχισαν να μιλούν, πετάχτηκε ο Σεραφείμ με το τσεκούρι και...

 

ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ - ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ: Ο Μαρξισμός και η ανθρώπινη φύση…

 https://www.antinews.gr/wp-content/uploads/2026/08/pexels-irrabagon-35353134-1068x717.jpg

Του Strange Attractor

Ο μαρξισμός υπήρξε μία από τις πιο επιδραστικές πολιτικές και κοινωνικές θεωρίες των δύο τελευταίων αιώνων.

Η βασική του υπόσχεση είναι ιδιαίτερα ελκυστική, μια κοινωνία χωρίς ταξικές ανισότητες, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, και χωρίς σημαντικές  διαφορές στον πλούτο και στην κοινωνική δύναμη.

Ο  Μαρξ άσκησε οξεία κριτική στις αδικίες του καπιταλισμού του 19ου αιώνα, και ανέδειξε προβλήματα που εξακολουθούν να απασχολούν τις σύγχρονες κοινωνίες. Ωστόσο, η ιστορική εμπειρία των καθεστώτων που επιχείρησαν να εφαρμόσουν τον μαρξισμό γεννά ένα κρίσιμο ερώτημα…

Γιατί και πώς μια θεωρία που υπόσχεται κοινωνική δικαιοσύνη κατέληξε σε οικονομική, και όχι μόνο, δυσλειτουργία, σε περιορισμό των ελευθεριών, και στη σφιχτή συγκέντρωση της εξουσίας;

Μια βασική απάντηση, κατ΄εμέ,  βρίσκεται στην αντίληψη για τον άνθρωπο.

Η μαρξιστική θεωρία στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην ιδέα ότι η κοινωνική οργάνωση και κυρίως οι οικονομικές σχέσεις διαμορφώνουν τη συμπεριφορά των ανθρώπων. Εάν καταργηθούν οι ταξικές αντιθέσεις και η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, υποτίθεται ότι θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για μια πιο συλλογική και πιο αλληλέγγυα κοινωνία.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο άνθρωπος δεν αποτελεί μόνο προϊόν των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών του.

Διαθέτει προσωπικές επιθυμίες, φιλοδοξίες, ανταγωνιστικά ένστικτα, ανάγκη για αναγνώριση και, συχνά, έντονο ενδιαφέρον για το προσωπικό του όφελος.

Η ιδιοτέλεια δεν είναι αποκλειστικά αποτέλεσμα του καπιταλισμού. Υπήρχε πολύ πριν από αυτόν, και εμφανίζεται σε διαφορετικούς πολιτισμούς και κοινωνικά συστήματα.

Ακόμη λοιπόν και σε μια κοινωνία που επιδιώκει την πλήρη οικονομική ισότητα, οι άνθρωποι εξακολουθούν να επιδιώκουν περισσότερη δύναμη, κύρος, προνόμια, και κυρίως υλικά αγαθά.

Εδώ βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες δυσκολίες της μαρξιστικής εφαρμογής.

 

Όταν το κράτος αναλαμβάνει τον έλεγχο της παραγωγής και της διανομής προκειμένου να εξασφαλίσει την ισότητα, τότε αποκτά τεράστια εξουσία. Και επειδή την εξουσία αυτή την ασκούν άνθρωποι, δεν εξαφανίζονται οι προσωπικές επιδιώξεις, απλά μπορούν να μεταφερθούν από την οικονομική αγορά στον κρατικό μηχανισμό.

Αντί λοιπόν να ανταγωνίζονται για πλούτο στην αγορά, κάποιοι ανταγωνίζονται για θέσεις, επιρροή, και προνόμια μέσα στο ίδιο το κράτος.

Η ιστορική εμπειρία της Σοβιετικής Ένωσης και άλλων κομμουνιστικών καθεστώτων αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Η κατάργηση, ή ο δραστικός περιορισμός της ατομικής ιδιοκτησίας, και ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας δεν δημιούργησαν την κοινωνία ελεύθερων και ίσων ανθρώπων που περιέγραφε η θεωρία. Αντίθετα, δημιουργήθηκαν γραφειοκρατικές ελίτ, περιορισμοί στην οικονομική και πολιτική ελευθερία, και ισχυρά αυταρχικά κράτη.

Η προσπάθεια να επιβληθεί η συλλογική ιδιοκτησία από τα πάνω απαίτησε έναν μηχανισμό εξουσίας πολύ ισχυρότερο από εκείνον που θα περίμενε κανείς από μια θεωρία που οραματιζόταν τελικά την αποδυνάμωση του κράτους.

Υπήρξε, βέβαια, και το οικονομικό πρόβλημα. Η οικονομία δεν αποτελεί απλώς έναν μηχανισμό κατανομής αγαθών. Βασίζεται σε εκατομμύρια καθημερινές αποφάσεις ανθρώπων που ανταποκρίνονται σε κίνητρα, τιμές, ανάγκες, και ευκαιρίες.

Όταν το οικονομικό σύστημα περιορίζει σημαντικά το προσωπικό κίνητρο, την επιχειρηματικότητα, και την ανταμοιβή της προσπάθειας, μειώνεται δραστικά η παραγωγικότητα και η καινοτομία.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο ανταγωνισμός και το προσωπικό συμφέρον πρέπει να είναι ανεξέλεγκτα, όπως στον φιλελεύθερο καπιταλισμό, αλλά σημαίνει ότι αποτελούν ισχυρές ανθρώπινες δυνάμεις που κάθε οικονομικό σύστημα οφείλει να λαμβάνει υπόψη.

Κάθε κριτική του μαρξισμού δεν είναι ταυτόχρονα υπεράσπιση του καπιταλισμού.

Ο Μαρξ ανέδειξε πραγματικές αδυναμίες της αγοράς, ειδικά της ανεξέλεγκτης αγοράς της δύσκολης εποχής του, όπως ανισότητες, εκμετάλλευση, συγκέντρωση οικονομικής ισχύος, και την πιθανότητα ο πλούτος να μετατρέπεται σε πολιτική επιρροή.

Η σύγχρονη κοινωνική πολιτική, η εργατική νομοθεσία, το οκτάωρο, η φορολογία, και το κοινωνικό κράτος, έχουν σε μεγάλο βαθμό αναπτυχθεί ακριβώς επειδή υπήρξε ο μαρξισμός, και οι κοινωνίες υπό την πίεση ισχυρής «μαρξιστικής» πίεσης και αντιπολίτευσης αναγνώρισαν ότι η αγορά χρειάζεται αυστηρούς κανόνες και θεσμούς.

Το ουσιαστικό δίδαγμα, επομένως, δεν είναι ότι κάθε ιδέα περί ισότητας είναι λανθασμένη. Είναι ότι μια πολιτική θεωρία πρέπει να ξεκινά από μια ρεαλιστική εικόνα της φύσης του ανθρώπου.

Ένα σύστημα που υποθέτει ότι οι άνθρωποι θα πάψουν να ενδιαφέρονται για το προσωπικό τους συμφέρον επειδή αλλάζουν οι οικονομικές δομές είναι καταδικασμένο να αποτύχει.

Η ανθρώπινη φύση δεν μεταμορφώνεται εύκολα με διατάγματα… ούτε με τσιτάτα εκ των άνω.

Ίσως, λοιπόν, η μεγαλύτερη αδυναμία του μαρξισμού δεν βρίσκεται στην επιθυμία του για δικαιοσύνη, αλλά στην…

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η θηριωδία του κομμουνισμού (και ο "εξυπνότερος" λαός του κόσμου...)

 Joseph Stalin with Luciferian sigil, red eyes and demon horns - Imgflip

Σφαγή του Κατίν: Ένα από τα φρικτότερα εγκλήματα πολέμου | Ιστορία 

 

Toυ Θανάση Διαμαντόπουλου

Έχει συγκλονιστικά αναδειχθεί και καταγγελθεί από μεγάλες κορυφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας: Σολτζενίτσιν, Καίσλερ, Μπερνς (Ο αχός της εποχής) και πολλούς ακόμη.  Ωστόσο, η ζωή και η λογοτεχνία, ιδίως η λογοτεχνία που εμπνέεται από τη ζωή, πάντα δίνουν ευκαιρίες για να νιώσει κάποιος φρίκη και αποτροπιασμό.

Στο υπό έκδοση μυθιστόρημά μου «Υπουργός καρδιάς» οι ήρωές μου, φανταστικοί αλλά και πραγματικοί, όπως ο Σάκης Πεπονής την εποχή που ήταν αρχηγός της πλαστηρικής νεολαίας, προσπαθούν να αποτρέψουν τις εκτελέσεις Μπελογιάννη, Μπάτση κ.λπ. Αυτή λοιπόν η πτυχή της δράσης τους με οδήγησε στο να αναζητήσω και να διαβάσω το συγκλονιστικό βιβλίο της Λίλιαν Μπάτση/Καλαμάρο «Βαρύτατο τίμημα», (ουδέποτε περίμενα τέτοια πλούσια, χυμώδη, ποιοτική γραφή από μη κατ’ επάγγελμα λογοτέχνιδα, που έγραψε ένα μόνο βιβλίο), όπου η τραγική συγγραφέας περιγράφει τη μεγάλη, τελικά δε ατελέσφορη θυσία που έκανε, προκειμένου να αποτρέψει την εκτέλεση του συζύγου της που λάτρευε.

Θα μου πει βέβαια κάποιος πως το συγκεκριμένο δεν ήταν κομμουνιστικό, αλλά αντικομμουνιστικό έγκλημα, ειδικά η εκτέλεση του διανοούμενου Μπάτση, ο οποίος δεν είχε εμπλοκή σε εγκλήματα σαν αυτά που στιγματίζουν την υστεροφημία του Μπελογιάννη (έστω και αυτά δεν ήταν η νομική βάση της εκτέλεσης  του Αμαλιαδαίου).

Ωστόσο…

Η αφήγηση αρχίζει από τα εφηβικά χρόνια της συγγραφέως, όταν αυτή μαζί με άλλα πλουσιόπαιδα είχαν εμπλακεί με μια ομάδα ελεγχόμενη από την ΕΠΟΝ που έγραφαν αντιναζιστικά συνθήματα στους τοίχους. Οπότε από τη -συγκλονιστική- αφήγησή της προκύπτουν τα εξής:

 

Η «ηγεσία» αποφάσισε την εκτέλεση ως «προδότη» ενός άλλου έφηβου της ομάδας της, για τον οποίο όλοι οι συναγωνιστές του ήταν βέβαιοι πως οι εναντίον του κατηγορίες ήταν απολύτως ανυπόστατες. Όταν δε η μικρή Καλαμάρο διαμαρτυρήθηκε στον καθοδηγητή για την εκτέλεση/δολοφονία του αθώου παιδιού, εκείνος έδωσε την πιο φρικώδη δυνατή απάντηση, ενδεικτική της τερατωδίας ενός «ανθρωπιστικού» ιδεολογήματος: «Και αθώος να ήταν, ένας ταξικός εχθρός λιγότερος»! (Το θύμα ήταν γιος μεγαλογιατρού.)

Στην πραγματικότητα δύο ταξικοί εχθροί λιγότεροι… Γιατί… Την ευθύνη της δολοφονίας η οργάνωση ανέθεσε σε άλλο μέλος της ίδιας ομάδας, ένα γιο βιομηχάνου.

Έτσι… Επιτεύχθηκαν αρκετοί στόχοι του Κόμματος:

Πρώτον, στάλθηκε ένα μήνυμα προς όλα τα μέλη της ομάδας πως «σφίγγουν τα γάλατα», ένα μήνυμα φόβου, δηλαδή, που έπρεπε κατά τη σταλινική πρακτική να κρέμεται πάνω από όλα τα μέλη. ‘Εμφοβα μέλη σημαίνει υπάκουα μέλη, χωρίς αυτόνομη σκέψη.

Δεύτερον, ο εκτελεστής γιος του βιομήχανου διέρρηξε οριστικά και αμετάκλητα τις σχέσεις με την τάξη του, κατέστη ανεπίστρεπτος ταξικός αποστάτης.

Τέλος, τρίτον, κατέστη δια βίου εκβιάσιμος, κάτι που θα επέτρεπε εις το διηνεκές το Κόμμα να απορροφάει «για το καλό του λαού» την περιουσία που είχε δημιουργήσει η βιομήχανος «με το αίμα των εργατών του».

Τώρα…

Το ότι σήμερα περίπου 7% των συμπατριωτών μας δηλαδή αρκετά πάνω από το 2% που θεωρείται περίπου το ποσοστό των ψυχοπαθών, εξακολουθεί να πρόσκειται στη συγκεκριμένη ιδεολογία την παγίως κυοφορούσα τέτοιες πρακτικές, ίσως -θα έλεγε κάποιος που δεν απεχθάνεται, όπως εγώ, την «ψυχιατρικοποίηση» των ερμηνειών πολιτικών συμπεριφορών»- απλά δηλοί πως υπάρχουν και άλλες μορφές σοβαρών ψυχικών διαταραχών.

Πάντως το ποσοστό αυτό δεν εκπλήσσει, αν σκεφτεί κάποιος πως…

 

ΚΚΕδικα ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Οι εμφυλιοπολεμικοί γάιδαροι βλέπουν παντού κεφάλες

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Αν υποθέσουμε ότι αναφερόμενος σε μια υπόθεση βιασμού πω «ασχέτως του τι έκανε, ο δράστης ήταν ένα πολύ καλό παιδί» ή αν μιλώντας για τον βιασμό γενικώς πω «σιγά μη φοβούνται οι γυναίκες να κυκλοφορήσουν», είναι βέβαιο ότι θα ακούσω τα χειρότερα και θα χαρακτηριστώ (δικαίως) μισογύνης.

Αν μετά από λίγο καιρό και με αφορμή μια άλλη υπόθεση βιασμού κάποιος θυμίσει αυτά που είπα, πιστεύετε ότι μπορεί να βρεθεί έστω και ένας που θα τον κατηγορήσει για «μισογυνιστική ρητορική»;

Γιατί ρωτάω τα αυτονόητα;

Γιατί δυστυχώς αυτά που μας φαίνονται αυτονόητα δεν είναι αυτονόητα για όλους. Και πολύ περισσότερο για τους χαϊδεμένους και κακομαθημένους συντρόφους.

Οι σύντροφοι λατρεύουν τον Άρη τον Βελουχιώτη. Το ΚΚΕ φέτος οργανώνει γιορτές για τα 80 χρόνια από την ίδρυση του «Δημοκρατικού» Στρατού Ελλάδος (δηλαδή από την έναρξη του Εμφύλιου) και γενικώς η αριστερά τιμά σε κάθε ευκαιρία την προσπάθεια να επιβληθεί στην Ελλάδα φιλοσοβιετική δικτατορία.

Για τους περισσότερους συντρόφους, τα «Δεκεμβριανά» δεν ήταν ένα εγκληματικό λάθος αλλά μια δίκαιη και ηρωική μάχη που χάθηκε.

Ο Εμφύλιος δεν είναι κάτι που θέλουν να ξεχάσουν, ή που το θυμούνται ως μελανό σημάδι, αλλά μια πηγή έμπνευσης.

Για τους συντρόφους ο όρος «δεξιός» περιγράφει περισσότερο εχθρό πάρα πολιτικό αντίπαλο. Και δεν υπάρχει τίποτα από όλα τα παραπάνω που να μην αξίζει τον όρο «εμφυλιοπολεμικός».

Παρόλα αυτά, οι ίδιοι άνθρωποι που τα υγρά τους όνειρα κυριαρχούνται από έναν εμφύλιο με αυτούς νικητές, χαρακτηρίζουν ως «εμφυλιοπολεμική ρητορική» οποιαδήποτε ρητή αντίθεση με την αριστερά.

Ένας αριστερός μπορεί εύκολα να πει ότι «η δεξιά κατέστρεψε την Ελλάδα» χωρίς να δώσει κανείς σημασία.

Αν ένας δεξιός (ή και κεντρώος, δεν έχει σημασία, για τους συντρόφους όλοι αυτοί είναι δεξιοί) τολμήσει να πει κάτι αντίστοιχο για την αριστερά, θα κατηγορηθεί αμέσως για «εμφυλιοπολεμική ρητορική».

Κι επειδή κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να διορθώνει τους γαϊδάρους συντρόφους όταν λένε όλους τους άλλους κεφάλες, εδώ και λίγες ημέρες «εμφυλιοπολεμική ρητορική» συνιστά και η υπόμνηση των περιπτώσεων όπου ο αυτοαποκαλούμενος «προοδευτικός» κόσμος της χώρας έκλεισε το μάτι σε εγκληματίες.

Οι φράσεις «η 17 Νοέμβρη είχε ένα λαθεμένο ιδεώδες υπέρ του ανθρώπου», «κανείς δεν τρομοκρατήθηκε από τη 17 Νοέμβρη», «δεν θυμάμαι κανένας να έχει σκοτωθεί από μολότοφ», «ποιο είναι το αδίκημα κάποιου που έχει πάνω του μια μολότοφ;», «τι σας νοιάζει εσάς αν κάποιος έχει μολότοφ;» είναι φράσεις οι οποίες έχουν βγει από το στόμα βουλευτών και στελεχών της αριστεράς (αν αναρωτιέστε, αυτός που δεν θυμόταν νεκρούς από μολότοφ δεν τους θυμόταν μετά τις δολοφονίες στη Μαρφίν). Και δεν είναι φράσεις του περασμένου αιώνα, αλλά των 10 τελευταίων ετών.

Τα στελέχη που τις ξεστόμισαν δεν υπέστησαν καμία συνέπεια. Ούτε τους διέγραψαν ούτε τους μάλωσαν. Αλλά αν τύχει κανείς και τις θυμίσει, τότε κατηγορείται για «εμφυλιοπολεμική ρητορική» (ακόμα και από το ΠΑΣΟΚ το οποίο έχει τόσο πολύ ταυτιστεί με την αριστερά που αισθάνεται την ανάγκη να συμπλέει μαζί της σε όλα).

Αντιλαμβάνομαι ότι η ανωριμότητα που βρίσκεται στον πυρήνα της αριστερής σκέψης ευνοεί μια ανοχή στους συντρόφους. Αλλά εδώ μιλάμε για προνομιούχους που πιστεύουν ότι δικαιούνται να λένε ό,τι τους κατέβει και ταυτοχρόνως να επιτίθενται με μένος σε οποιονδήποτε λέει κάτι που τους είναι δυσάρεστο.

Δεκαετίες χαϊδέματος (κυρίως από τον τύπο) έχουν μετατρέψει τους συντρόφους σε…

 

ΚΚΕδικα ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Κόψτε τα ναρκωτικά σύντροφοι…

 Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

Ως έθνος γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου και όχι την 29η Μαΐου 1453. Γιορτάζουμε τη νίκη και όχι την ήττα. Τιμούμε την 28η Οκτωβρίου, όταν ο Ιωάννης Μεταξάς είπε το «Όχι», και όχι την 6η Απριλίου 1941, όταν ξεκίνησε η γερμανική εισβολή, ούτε την 20ή Απριλίου, όταν υπογράφηκε η συνθηκολόγηση.

Τι είδους άνθρωποι επιλέγουν να γιορτάζουν μια αιματηρή ήττα; Και τι είδους κοινωνία μπορούν να οικοδομήσουν άνθρωποι που αντλούν την ταυτότητά τους από την εξιδανίκευση μιας ιστορικής συντριβής;

Πριν από λίγες ημέρες διάβασα για τις πορείες των νέων της Αριστεράς στην κορυφή του Βίτσι, προκειμένου να αποτίσουν φόρο τιμής στο σημείο όπου συνετρίβησαν οι τελευταίες δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού από τον Ελληνικό Στρατό κατά τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου.

Το να στρατευόταν κάποιος κάτω από τα κόκκινα λάβαρα τη δεκαετία του 1940 είναι ιστορικά κατανοητό. Οι περισσότεροι γνώριζαν ελάχιστα για τις πραγματικές συνθήκες ζωής στη Σοβιετική Ένωση, ενώ τα ιδανικά της κομμουνιστικής αναδιοργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας ασκούσαν ισχυρή γοητεία.

Το να εξακολουθεί όμως κάποιος να πιστεύει στα ίδια ιδανικά δύο ή τρεις δεκαετίες μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και τη μετάλλαξη της Κίνας σε ένα ιδιότυπο κρατικό καπιταλιστικό σύστημα αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, ένδειξη ιδεολογικής ακαμψίας και αδυναμίας προσαρμογής των πεποιθήσεων στα ιστορικά δεδομένα.

Το 1990, στη Δύση τα ράφια των καταστημάτων ήταν γεμάτα αγαθά, ενώ στη Σοβιετική Ένωση οι πολίτες περίμεναν επί ώρες σε ουρές εκατοντάδων μέτρων για λίγες πατάτες, λίγη ζάχαρη ή ένα ρολό χαρτί υγείας.

Στην Κίνα εκατομμύρια άνθρωποι είχαν γνωρίσει την πείνα, ενώ στη γειτονική Αλβανία του Ενβέρ Χότζα το βιοτικό επίπεδο υστερούσε δραματικά ακόμη και σε σύγκριση με τη φτωχότερη χώρα της Δυτικής Ευρώπης, την Ελλάδα.

Ποια είναι, λοιπόν, η αιτία που καλοζωισμένοι, συχνά υπέρβαροι, νέοι αλλά και μεγαλύτεροι άνθρωποι νοσταλγούν αιματηρές ήττες και εξιδανικεύουν συστήματα που, όπου εφαρμόστηκαν, οδήγησαν σε οικονομική εξαθλίωση, πολιτική καταπίεση και περιορισμό των ατομικών ελευθεριών;

 

Ο ηγέτης του ΚΚΕ κατά τον Εμφύλιο, ο Νίκος Ζαχαριάδης, μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού κατέφυγε στη Σοβιετική Ένωση. Αργότερα βρέθηκε εξόριστος στη Σιβηρία, όπου αυτοκτόνησε το 1973, έχοντας επανειλημμένα ζητήσει να του επιτραπεί να επιστρέψει στην Ελλάδα για να δικαστεί.

Πρόκειται αναμφίβολα για μια τραγική προσωπική διαδρομή.

Ποια ψυχικά ή ιδεολογικά κίνητρα μπορούν να οδηγήσουν κάποιον να εξιδανικεύει μια τόσο δραματική κατάληξη ενός πολιτικού οράματος και μιας ανθρώπινης ζωής;

Η ψυχιατρική περιγράφει φαινόμενα όπως η τραυματική προσκόλληση (trauma fixation), δηλαδή την επίμονη ενασχόληση με ένα τραυματικό γεγονός χωρίς ουσιαστική ψυχική επεξεργασία.

Περιγράφει επίσης τη διαγενεακή μετάδοση τραύματος, κατά την οποία ομάδες και κοινότητες διατηρούν επί δεκαετίες ή και γενιές ζωντανές αφηγήσεις πολέμων, ηττών ή διώξεων ως βασικό στοιχείο της συλλογικής τους ταυτότητας.

Ένας ακόμη σχετικός όρος είναι η γνωστική ασυμφωνία (cognitive dissonance), η…

 

ΚΚΕδων εθνικών ανθελληνο-σουργελο-ξεφτιλαράδων κωμωδία

ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΩΝ "παραδείσων" τραγωδία

ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΣΤΑΛΙΝΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Η Κούβα, ο κουβάς και τα «κουβανέζικα»

 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Να αρχίσουμε από τα αυτονόητα.

Προφανώς και στην Κούβα δεν εφαρμόστηκε σωστά ο σοσιαλισμός. Ή κατ' άλλους, εκεί στην Κούβα εφαρμόστηκε με τον καλύτερο τρόπο.

Εξαρτάται σε ποια μεριά βρίσκεσαι και πώς το βλέπεις.

Οι αριστερές ψυχούλες έχουν βρει το βάλσαμό τους. Αναζητούν αενάως τον σοσιαλισμό που θα φέρει τη συναδέλφωση των λαών, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και τελικά την αταξική κοινωνία. Πού βρίσκεται αυτός ο σοσιαλισμός, ας το αφήσουμε στην άκρη. Πάντως αυτό το ταξίδι προς αναζήτηση του σοσιαλιστικού παραδείσου μου θυμίζει την ταινία «Οι κυνηγοί της χαμένης κιβωτού».

Αν κρίνω από τις εξελίξεις, παρά τη συμπαράσταση του ΚΚΕ, η επανάσταση στην Κούβα έχει προβλήματα. Δεν ξέρω αν έχει ενημερωθεί ο Δημήτρης Κουτσούμπας για τις ηττοπαθείς δηλώσεις του νέου ηγέτη του νησιού, αλλά τα πράγματα δεν πάνε καλά. Όποιος έχει διαβάσει τα βιβλία του Παδούρα – Κουβανός, από τους μεγαλύτερους σύγχρονους λογοτέχνες – θα καταλάβαινε πως το καθεστώς επιζεί από κεκτημένη ταχύτητα. Σωρεία συμπτώσεων και ο νόμος της αδράνειας συντηρούν τον σοσιαλισμό στην πλέον παρακμιακή εκδοχή του.

Τις τελευταίες μέρες διαβάζω πως άρχισαν και οι αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις. Πιθανόν να είναι διαδόσεις των αστικών ΜΜΕ, όμως είναι λογικό το εμπάργκο του Ντόναλντ Τραμπ, να έφερε και πρόσθετες στερήσεις στους Κουβανούς. Τους έλειψαν και οι τετράωρες ομιλίες του Φιντέλ, ο οποίος ευτυχώς έφυγε νωρίς. Μάλιστα στάθηκε κι εδώ τυχερός – είναι παροιμιώδης η τύχη του καθώς γλίτωσε από δεκάδες δολοφονικές απόπειρες της CIA. Τον επικήδειό του εκφώνησε ο Έλληνας πρωθυπουργός, ο Αλέξης Τσίπρας.

Δεν θέλω να προτρέξω και να μιλήσω για την πτώση του σοσιαλιστικού καθεστώτος και την παλινόρθωση του καπιταλισμού, διότι σκέφτομαι τους Έλληνες συντρόφους. Εξάλλου και ο Ντόναλντ δεν φημίζεται για τη συνέπεια των λόγων του. Έχει δοκιμαστεί. Αλλά αν – μια κουβέντα λέμε – αν ξανάρθει και στην Κούβα ο καπιταλισμός τότε όλο το ενδιαφέρον θα βρίσκεται στις εμβριθείς μαρξιστικές αναλύσεις για τα αίτια της πτώσης.

Να σημειώσω πως ακόμα δεν έχουν συμφωνήσει γιατί κατέρρευσε ο σοσιαλισμός στη Σοβιετική Ένωση, ενώ με βάση τη θεωρία ήδη μετά από μισόν αιώνα, κάπου στη δεκαετία του 1970, θα έπρεπε η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ να είχε διακηρύξει πανηγυρικά τη μετάβαση στον κομμουνισμό, το ανώτερο στάδιο οργάνωσης των ανθρώπινων κοινωνιών.

Αυτά διαβάζουν.

Δεν θέλω να γίνω αγοραίος και να μιλήσω για τον «κουβά» της Ιστορίας, αλλά αν η Κούβα και η Βόρεια Κορέα είναι τα προπύργια του σοσιαλισμού, τότε …

 

ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΣΤΑΛΙΝΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Μια φλοτίλα για την Κούβα

 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Εδώ σας θέλω συντρόφισσες και σύντροφοι. Στα δύσκολα, όχι στις κρουαζιέρες στη Μεσόγειο, ντάλα καλοκαίρι.

Να οργανώσετε την επαναστατική αρμάδα σας και να διασχίσετε τον Ατλαντικό. Άλλωστε, για την ατσαλένια θέληση των κομμουνιστών ο διάπλους ενός ωκεανού δεν είναι τίποτα. Να φορτώσετε μπαταρίες, γεννήτριες, καλώδια και τρόφιμα γιατί ο ηρωικός κουβανέζικος λαός, με τη σοσιαλιστική συνείδηση, βρίσκεται βυθισμένος κυριολεκτικά στο σκοτάδι. Και ο νέος πρόεδρος του δε μας τα λέει καλά. Για συμβιβασμένος μου ακούγεται.

Συνεπώς, αφήστε κατά μέρος τις πορείες για το Ιράν και αρχίστε τις προετοιμασίες για να σπάσετε τον ιμπεριαλιστικό αποκλεισμό μιας από τις τελευταίες σοσιαλιστικές νησίδες στον πλανήτη. Η συγκομιδή των ζαχαροκάλαμων έπεται. Αν δεν υπάρχει σοσιαλισμός οι φυτείες με τα ζαχαροκάλαμα θα περάσουν στα χέρια των καπιταλιστών μαζί με τα αυτοκίνητα της δεκαετίας του 1950 που κυκλοφορούν ακόμα στην Κούβα.

Διαβάζω πως οι Κουκουέδες όταν έχασαν τη μάχη των Αθηνών το 1944 τραγουδούσαν, παρηγορώντας εαυτούς και αλλήλους πως «μας πήραν την Αθήνα μόνο για ένα μήνα». Όμως τελικά έχασαν την Αθήνα άπαξ δια παντός, όπως έχασαν και όλο το λεγόμενο Παραπέτασμα.

Με τον καπιταλισμό δεν πρέπει να παίζει κανείς. Αν ξαναγυρίσει μπαστακώνεται, διότι μοιράζει πλούτο στους πεινασμένους. Έτσι, αν επιστρέψει στην Κούβα το δολάριο, θα γίνει ο χαμός. Θα λαδωθεί το άντερο του κάθε πικραμένου Κουβανού.

Για τον λόγο αυτό, για να μην παλινορθωθεί ο καπιταλισμός, επιβάλλεται η Αριστερά να αφήσει τις διαφορές της και μπροστά σε αυτόν τον κίνδυνο να ενωθεί. Να οργανώσουν μια φλοτίλα, μαζί με τους Ισπανούς σοσιαλιστές του Σάντσεθ και αν κάτι στραβώσει, θα τους φέρει πίσω η ελληνική κυβέρνηση, με όλα τα έξοδα πληρωμένα.

Είπαμε αριστεροί είναι, δεν είναι κορόιδα! Εμείς τιμάμε τις φλοτίλες τους.

Όπως μου διηγούνταν φίλοι, είχε το ενδιαφέρον της η συνάντηση στην Κούβα δύο γκρούπ Ελλήνων. Αυτών που πήγαιναν να μαζέψουν τα ζαχαροκάλαμα με αυτούς που πήγαιναν εκεί για ερωτικό τουρισμό. Δε χρειάζεται να σας περιγράψω πώς αντιμετώπιζαν οι μεν τους δε και με την ευκαιρία καταγγέλλω τους μεν.

Κάτι ανάλογο συνέβαινε στη δεκαετία του 1980 με τις φοιτητικές εκδρομές στη Σοβιετική Ένωση. Σε αυτές οι Κνίτες έπαιζαν τον ρόλο του χωροφύλακα της σοσιαλιστικής ηθικής σε συνεργασία με τις τοπικές Αρχές. Καταλαβαινόμαστε.

Για να επανέλθω στην Κούβα.

Είναι γνωστό πως στην παγκόσμια αγορά παρατηρείται έλλειψη κουβανέζικων πούρων, αυτά που κάπνιζαν εκτός από τους στυγνούς μεγαλοκαρχαρίες και οι ηγέτες του λεγόμενου Παραπετάσματος. Πληροφορήθηκα πως το Κουβανέζικο Μονοπώλιο πούλησε το 50% σε μια κινέζικη εταιρεία και από τότε παρατηρείται αυτό το μπάχαλο στην αγορά.

Υποψιάζομαι πως είναι ένα κρυφό σχέδιο για να πληγεί το ηθικό και το κύρος των καπιταλιστών. Διότι καπιταλιστής χωρίς πούρο, δε νοείται.

Συνεπώς έχουμε και λέμε: άμεση κινητοποίηση των «προοδευτικών» δυνάμεων για μια φλοτίλα για την Κούβα.

Κίνητρο, πέραν όλων των άλλων, και…

 

ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Εκλεκτικές συγγένειες των ολοκληρωτικών

 Toυ ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Ποιες είναι άραγε οι αιτίες της φανατικής υποστήριξης των διάφορων εκφάνσεων της αριστερίλας και ορισμένων, υποτίθεται, ούλτρα «πατριωτών» στο Ιράν;
 

Για τους πολλούς, τους από κάτω, είναι οι εκλεκτικές συγγένειες των ολοκληρωτικών.  

Οι ισλαμιστές, οι πάσης απόχρωσης κομμουνιστές και οι οπαδοί των δύο μαύρων αιρέσεων της αριστεράς, του φασισμού και του εθνικοσοσιαλισμού, έχουν ως κοινά τον μανιχαϊσμό, ήτοι τη θεώρηση του κόσμου υπό το πρίσμα του απόλυτου καλού ή του απόλυτου κακού, την πίστη στη βία ως πολιτικό όπλο, μέσο επιβολής, την αφαίρεση της ανθρώπινης ιδιότητας από τους αντιπάλους και την ιδεολογικοποίηση της βαρβαρότητας.

Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας θεωρούνται από τους μεν θεϊκή επιταγή και από τους δε κοινωνική – πατριωτική αναγκαιότητα. Και βέβαια υπάρχει πάντα ο θαυμασμός του ενός για τον άλλο, άλλοτε υφέρπων κι άλλοτε φόρα παρτίδα, ακόμη κι αν έχουν φθάσει να σφαχτούν μετά από κολεγιές, όπως συχνά συμβαίνει και με τους μεγάλους μαφιόζους. 

Οι Γερμανοί εθνικιστές ήδη πριν από τον Α΄ Π.Π. θαύμαζαν το πολεμοχαρές του Ισλάμ.  

Οι ναζί θαύμαζαν τον Κεμάλ, που «αναθεώρησε» με τα όπλα τη Συνθήκη των Σεβρών, όπως φιλοδοξούσαν να κάνουν εκείνοι -και πρόσκαιρα το κατάφεραν- με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών.

Ο ίδιος ο Χίτλερ είχε πει σε τουρκική αντιπροσωπία που πήγε να του ευχηθεί για τα γενέθλιά του:
«Α, ο Κεμάλ Πασά! Ο πρώτος μαθητής του είναι ο Μουσολίνι και ο δεύτερος είμαι εγώ». Θαύμαζε επίσης τον Στάλιν για την απόλυτη εξουσία που είχε μέσα στο κράτος του.  

Τα SS συνεργάστηκαν στενά με τον τότε Μεγάλο Μουφτή της Ιερουσαλήμ που υποδαύλιζε την εξόντωση όλων των Εβραίων της Ευρώπης, βοήθησε στην οργάνωση μουσουλμανικών μονάδων στα Waffen SS, όπως η Skanderberg, από Αλβανούς, η Hantzar, από Βόσνιους, η Αραβική Λεγεώνα και άλλες από μουσουλμάνους της Κεντρικής Ασίας, που πολέμησαν υπό τη σβάστικα.  

Το ΣΕΚΕ υποστήριξε τον Κεμάλ, με ανοιχτή προδοτική δράση κατά τον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα του Στρατού μας στη Μικρά Ασία, διότι αυτή ήταν η εντολή του Λένιν, που θεωρούσε αντιιμπεριαλιστικό το γενοκτονικό κεμαλικό κίνημα.

Οι κομμουνιστές και οι συνοδοιπόροι τους σήμερα ελπίζουν με πάθος το μαχητικό Ισλάμ να είναι αυτό που θα γκρεμίσει τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, όλη τη Δύση, όλα αυτά που η κομμουνιστική αριστερά απέτυχε παταγωδώς και γκρεμίστηκε σε όλες τις χώρες που επικράτησε, πλην της Κούβας και της Β. Κορέας.  

Ο Στάλιν σκότωσε πάνω από 20.000.000 Σοβιετικούς πολίτες, ο Μάο, πρωταθλητής όλων, σκότωσε πάνω από 100.000.000, ο Πολ Ποτ ξεκλήρισε την ίδια του τη χώρα, την Καμπότζη.

Ετσι και στην Ελλάδα, 1942-1949 η χώρα κολύμπησε στο αίμα εξαιτίας τους, σκότωσαν λίγες εκατοντάδες Γερμανούς αλλά χιλιάδες Ελληνες, ακόμη και μόνο για τη συγγένειά τους με κάποιον στρατιωτικό ή χωροφύλακα, και στη συνέχεια επιτέθηκαν πάλι, σαν αυτοάνοσο νόσημα, στο σώμα του Εθνους, μακελεύοντας περισσότερους Ελληνες από όσους έπεσαν στο Αλβανικό Επος, για να επιβάλουν σταλινική δικτατορία και να αποσπάσουν εθνικό έδαφος, τη Μακεδονία υπέρ ξένης δύναμης.

Ηττήθηκαν κατά κράτος αλλά μυαλό δεν έβαλαν, διότι οι οπαδοί της βαρβαρότητας δεν νουθετούνται, μόνο συντρίβονται με τη χρήση δύναμης, μέχρι να γίνουν ακίνδυνοι. 

Το Ισλάμ από την ώρα που ο ψευτοπροφήτης του, ο Μωάμεθ, πήρε τον δρόμο για τη Μεδίνα, μέχρι την κατάργηση του χαλιφάτου από τον Κεμάλ σκότωσε περί τους 270.000.000 ανθρώπους!

Πώς να μην το θαυμάζουν τα ιδεολογικά ξαδερφάκια, οι κόκκινοι και μαύροι φασίστες;  

Και είναι κι αυτό όχι απλά μια θρησκεία, είναι ταυτόχρονα κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό σύστημα. Αλλωστε και ο μαρξισμός θρησκεία είναι, απλά χωρίς Θεό, με ιερατείο τα στελέχη του Κόμματος και υποτιθέμενο υπεσχημένο επίγειο Παράδεισο, που κανείς δεν είδε, ούτε και θα δει, αφού μόνο Κόλαση δημιούργησε.

Τα παραπάνω ισχύουν για τους πολλούς. Υπάρχουν όμως και οι λίγοι, σε κάποιες ηγεσίες, κομμάτων, οργανώσεων, πανεπιστημίων, όπως το Χάρβαρντ, ΜΜΕ, όπως το Al Jazeera, το ΒΒC κ.ά., οι οποίοι είναι παραπάνω από προφανές πως έχουν άλλα κίνητρα, πιο κυνικά και ιδιοτελή, τουτέστιν χρήμα.  

Το Κατάρ δημιούργησε τεράστια δίκτυα διάβρωσης της Δύσης, ενώ και οι ιρανικές υπηρεσίες κινήθηκαν δυναμικά όχι μόνον στη Μ. Ανατολή. Εχουν διάφορα τζουκ μποξ, όπου ρίχνουν λεφτά και αυτά τραγουδάνε τα προπαγανδιστικά «τραγούδια» της επιλογής των ενδιαφερομένων.

Μόνον έτσι εξηγείται να βλέπεις να αναπαράγεται χωρίς αιδώ πως το Ισραήλ έχει ισοπεδωθεί και είναι στα πρόθυρα της καταστροφής, πως οι ΗΠΑ έχουν υποστεί τρομερές απώλειες και πως το Ιράν… νικάει.  

Η πλέμπα της αριστεράς και των μαύρων εξαδέλφων τους κινείται από μίσος για τη Δύση, τις ΗΠΑ και αντισημιτισμό και κάποιες ηγεσίες και διαμορφωτές κοινής γνώμης απλά τα κονομάνε.

Εμείς ως Ελληνες οφείλουμε...

 

ΚΚΕ-δικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΒΙΕΤΟΛΑΓΝΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: "Αντιστασιακές" κλασομπανιέρες


ΑΡΘΡΟ - ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΤΑΛΙΝΟΦΑΣΙΣΤΑΡΙΑ...


Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ 

Χθες κουράστηκα να μπλοκάρω ηλίθιους "σχολιαστές". Το ΣΚ θα συνεχίσω  με τους υπόλοιπους.  

Όμως, αν φτιάχναμε ένα μουσείο αριστερής βλακείας θα έπρεπε να τα κρατήσουμε αυτά τα σχόλια, για να τα παραδώσουμε στη χλεύη των αιώνων, αλλά και να τα μελετούν οι ανθρωπολόγοι του μέλλοντος για να διαπιστώσουν τη μη αναστρέψιμη ζημιά που κάνει στον εγκέφαλο η αριστερίλα. Βεβαίως πρέπει να υπάρχει ένα υπόβαθρο δομικής ανεπάρκειας των νοητικών λειτουργιών αλλιώς δεν γίνεσαι αριστερός. 

Βλέπουν λοιπόν οι μετακατσαπλιάδες την ανάρτηση για τον προδοτικό ρόλο του ΚΚΕ και για τον διακαή του πόθο να κάνει την Ελλάδα Σοβιετία. Και δεν σχολιάζουν τίποτε επ' αυτού. Και τι να πουν;  

Ότι θα ζούσαμε 45 χρόνια τον σταλινικό εφιάλτη για να καταρρεύσουμε το 1990 και να φτάσουμε να εκπορνευόμαστε για μια κόκα-κόλα; 

Βλέπουν - το ξέρουν άλλωστε - ότι το ΚΚΕ ήθελε να διαμελίσει τη χώρα. Και δεν βγάζουν κιχ επ' αυτού. Τι να πουν; 

Ότι θα ήμασταν όλες οι βαλκανικές σοβιετικές "Δημοκρατίες" αγαπημένες κάτω από τα φτερά του "πατερούλη" και θα απολαμβάναμε διακοπές στα Γκουλάγκ; 

Βλέπουν ότι το μοτίβο του ΕΛΑΣ ήταν πανομοιότυπο. Καμμία πραγματική αντίσταση δεν έκανε. Αντίσταση έκαναν όσοι φυγάδευαν πολεμιστές στην Αφρική να συνεχίσουν τις μάχες κατά του Άξονα, όσοι έκρυβαν Εβραίους για να τους γλυτώσουν από τα στρατόπεδα, όσοι έστελναν στρατηγικές πληροφορίες για τα σχέδια των Γερμανών στους Συμμάχους, όσοι έκαναν δολιοφθορές στην πολεμική μηχανή των ναζί. Αντιστασιακοί ήταν ο ασύγκριτος Γιώργος Ιβάνωφ, ο Κώστας Περρίκος, η Λέλα Καραγιάννη, η Ιουλία Μπίμπα, η συνεργάτιδα του Ιβάνωφ Μαριάννα Γιαννάτου, η Ηρώ Κωνσταντοπούλου και εκατοντάδες άλλοι που πλήρωσαν όλοι τη δράση τους με τη ζωή τους - τη δική τους ζωή, όχι των γειτόνων.

Δεν ήταν αντίσταση να σκοτώνεις σε ενέδρα λιανοφάνταρα, τεχνικούς ή και  αξιωματικούς, διότι ο στρατηγικός στόχος ήταν να ηττηθεί ο Άξονας, όχι να σκοτωθούν μερικοί Γερμανοί ακόμα, όταν μάλιστα οι κατσαπλιάδες ήξεραν ότι μετά από κάθε τέτοια ενέδρα θα ακολουθούσε λουτρό αίματος.  

376 Γερμανούς σκότωσαν οι ΕΛΑΣίτικες κλασομπανιέρες σε ενέδρες, σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής. Από τους 6.800.000 νεκρούς των δυνάμεων του Αξονα, στον Β'ΠΠ οι 376 σκοτώθηκαν σε ενέδρες των κατσαπλιάδων. Τρομερή συμβολή στη νίκη! Τα κουνούπια σκότωσαν περισσότερους. 721 Γερμανοί πέθαναν από ελονοσία στην Ελλάδα εκείνη την περίοδο. 

Κανένας ηρωισμός δεν χρειάζεται για να κρυφτείς πίσω από θάμνους και να σκοτώσεις τους υπάλληλους του Οργανισμού Ύδρευσης Θεσσαλονίκης που μαζί με έναν Γερμανό χημικό πήγαιναν στο υδραγωγείο για την καθιερωμένη χλωρίωση του νερού, έγκλημα που προκάλεσε τη σφαγή του Χορτιάτη, τη στιγμή που οι Γερμανοί είχαν χάσει τον πόλεμο και ήδη αποχωρούσαν από τη χώρα. 

Κάθαρμα χρειάζεται να είσαι όπως ήταν ο κατσαπλιάς του ΚΚΕ που το διέταξε, ο Καπετάν Φλωριάς που διαβεβαίωνε μάλιστα τους κατοίκους του Χορτιάτη ότι δεν έχουν τίποτε να φοβηθούν, παραδίδοντάς τους στην πυρά και στα γερμανικά πολυβόλα. 

Και μόλις σκότωναν τους Γερμανούς οι κατσαπλιάδες, τι έκαναν; 

Έμεναν μήπως να υπερασπιστούν τους κατοίκους της περιοχής από τα αντίποινα; 

Όχι βέβαια! Ήθελε κότσια αυτό και οι κιοτήδες Νενέκοι του ΚΚΕ δεν τα έχουν και δεν τα είχαν ποτέ. Την έκαναν με πλάγια πηδηματάκια για τις κοντινές ραχούλες και παρακολουθούσαν με αγαλλίαση την τραγωδία που είχαν προκαλέσει. Γιατί διάλεγαν πού θα χτυπήσουν. Έστηναν τις ενέδρες κοντά σε χωριά στα οποία τα εθνοπροδοτικά σχέδιά τους δεν είχαν και μεγάλη πέραση. Κι έτσι κατάφερναν μ' έναν σμπάρο δυο τρυγόνια. Και να εκτελεστούν οι "αντιδραστικοί" στο ΚΚΕ Έλληνες και να στρατολογήσουν διά της βίας στις τάξεις τους όσους κατάφερναν να φύγουν στα βουνά για να γλυτώσουν.

Δεκάδες χιλιάδες πολίτες προσφέρθηκαν από τους κατσαπλιάδες του ΚΚΕ ως πρόβατα επί σφαγήν στους Γερμανούς. Τεράστιος φόρος αίματος με στρατηγικό αποτέλεσμα το απόλυτο ΜΗΔΕΝ. Αλλά κι αυτοί ήταν λιγότεροι από όσους εκτέλεσαν οι ίδιοι οι κατσαπλιάδες. 40.000 άοπλοι πολίτες έχασαν με φριχτό τρόπο τη ζωή τους από τα σταλινοκαθάρματα στον συμμοριτοπόλεμο, πέρα από όσους σκότωσαν στις μάχες. 

Κι έχεις τους επιγόνους εκείνων των καθαρμάτων, τους τωρινούς κρατικοδίατους επαναστάτες, την παρέα του καπετάν Χοληστερίνη με την κρατική λιμουζίνα, να σχολιάζουν με το μόνιμο κλισέ
"Αν ήσουν στην Κατοχή, θα φορούσες κουκούλα", "Ο παππούς σου ήταν καταδότης". Αν ήμουν στην Κατοχή, θα ήμουν Ιβάνωφ ή Περίκκος αν είχα τόση ψυχική δύναμη. Πάντως φλώρος καπετάν Φλωριάς δεν θα ήμουν.  

Κι επειδή τα τωρινά καθάρματα έπιασαν στο στόμα τους την οικογένειά μου, ας μάθουν ότι ο παππούς μου (από την πλευρά της μάνας μου) Μικρασιάτης πρόσφυγας από την Προύσα, πολεμιστής στο μέτωπο της Αλβανίας, ήταν αριστερός, πιστεύοντας όπως και πολλοί άλλοι άδολοι άνθρωποι εκείνη την εποχή στην ισότητα και τη δικαιοσύνη που μόστραρε το ΚΚΕ. Έκανε μάλιστα και εξορία.  

Επειδή, όμως τους γνώρισε από κοντά, τους σιχάθηκε και τον θυμάμαι να τους αποκαλεί "κοπρόσκυλα" και "χαμένα κορμιά". 

Ο άλλος μου παππούς, από την πλευρά του πατέρα μου, το 1940 ήταν ήδη 70 ετών. Είχε ζήσει τον πόλεμο του 1897, τους Βαλκανικούς, τον Α'ΠΠ, τη μικρασιατική καταστροφή. Είδε 4 αδέλφια να χάνονται, περιουσίες να καταστρέφονται, σπίτια να καίγονται. Περίμενε κι αυτός, όπως η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων, με λαχτάρα την ήττα των ναζί, πιστεύοντας ότι αυτός ο πόλεμος θα ήταν ο τελευταίος και η ζωή θα ξανάρχιζε σ΄ αυτόν τον όμορφο τόπο. Πού να ήξερε τι σχέδια αιματοκυλίσματος είχαν οι κατσαπλιάδες. 

Αλλά ο ατροφικός εγκέφαλος του σταλινίστα δεν μπορεί να καταλάβει τίποτε, αν δεν το μοιράσει σε μανιχαϊκά δίπολα:  

Δεν είσαι με τους κατσαπλιάδες; 

Είσαι συνεργάτης των ναζί! 

 Καταλαβαίνω το άχτι τους, γιατί ξεμπροστιάζω τα εγκλήματά τους και ήμουν ο μόνος σε θεσμική θέση που ζητούσε την αποβολή των θιασωτών της δικτατορίας από το πολιτικό σύστημα. 

 Θα το κάνω όσο ζω και θα συνεχίσω να το κάνω και μετά θάνατον, με όσα γραπτά θα αφήσω σ' αυτόν τον κόσμο, όπως τα παρακάτω, τα οποία προκαλώ τα ανυπότακτα τριγλυκερίδια του ΚΚΕ, τις κρατικοδίαιτες κλασομπανιέρες του Περισσού, αν μπορούν να τα αντικρούσουν. Λοιπόν, υλικό για μελέτη:

ΚΚΕ-δικος ΒΟΥΛΓΑΡΟΨΥΧΟΣ ΣΟΒΙΕΤΟΛΑΓΝΟΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πώς και γιατί 27 κομμουνιστές δεν εκτελέστηκαν μαζί με τους 200 στην Καισαριανή;


🚩Φωτογραφία από «συναδέλφωση» Βουλγάρων κατακτητών και κομμουνιστών, στην Κομοτηνή. Μπροστά, δαφνοστεφανωμένοι, ένας Βούλγαρος στρατιώτης κι ένας «αντάρτης» του ΕΛΑΣ 

 

Γράφει η ΑΜΑΛΙΑ 

 

🔴Κι ενώ οι ψευτοηρωικές φαντασιώσεις των αριστερών για τους 200 της Καισαριανής συνεχίζονται, θα αναφερθώ σήμερα σ’ αυτούς που γλίτωσαν την εκτέλεση. 

Τα 27 ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ, που κρατούνταν στην Ακροναυπλιά (μαζί τους 200) και απελευθερώθηκαν με παρέμβαση της βουλγαρικής πρεσβείας, τον Ιούνιο του 1941. Ήταν η πρώτη πράξη συνεργασίας των δήθεν «αντιστασιακών» κομμουνιστών, με τις αρχές κατοχής.

🔴Η σχετική αναφορά του διευθυντή των φυλακών Ακροναυπλίας, προς το υπουργείο Εθνικής Ασφαλείας, έχει ως εξής:
«Περί απελευθερώσεως κρατουμένων κομμουνιστών παρά της Μυστικής Αστυνομίας του Γερμανικού Στρατού.
Τας μεσημβρινάς ώρας της σήμερον, προσήλθον εις το στρατόπεδον δύο Γερμανοί αξιωματικοί της Μυστικής Γερμανικής Αστυνομίας του Στρατού, συνοδευόμενοι υπό υπαλλήλου της εν Αθήναις Βουλγαρικής Πρεσβείας, και ητήσαντο την απελευθέρωσιν των εν τη προσηρτημένη καταστάσει κομμουνιστών...».

🔴Μια απαραίτητη διευκρίνιση: η Βουλγαρία ήταν η μόνη χώρα που είχε συμμαχήσει με τους Γερμανούς, η οποία δεν είχε «ναζιστικού» τύπου καθεστώς, κι ούτε καν φίλοναζιστικό κόμμα. Επίσης , η Βουλγαρία ήταν η μόνη χώρα που δεν κήρυξε τον πόλεμο στην ΕΣΣΔ, δεν έστειλε ούτε έναν στρατιώτη στο ανατολικό μέτωπο, αλλά και που δεν διέκοψε καν τις διπλωματικές της σχέσεις με την ΕΣΣΔ, κατά την διάρκεια του πολέμου! Οι Βούλγαροι, λοιπόν, δεν είχαν κανέναν ιδεολογικό ενδοιασμό να συνεργαστούν με το ΚΚΕ, αφού αυτό εξυπηρετούσε τα εθνικά τους συμφέροντα (αρπαγή Μακεδονίας και Θράκης).
 

🔴Σύμφωνα με τον τότε προξενικό γραμματέα της γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα, Άρθουρ Ζάϊτς, τα 22 από τα 27 στελέχη του ΚΚΕ που δήλωσαν ότι είναι Βούλγαροι και απελευθερώθηκαν από την Ακροναυπλία, ήταν όντως πράκτορες των Βουλγάρων:
«Από τους εν λόγω 27 κομμουνιστές, όπως εκ των υστέρων πληροφορηθήκαμε, οι 22 ήταν πράγματι όργανα των βουλγαρικών μυστικών υπηρεσιών».
 

🔴Τα 27 στελέχη του ΚΚΕ που απελευθερώθηκαν, δεν ήταν τυχαία πρόσωπα, κι έπαιξαν σημα­ντικό ρόλο στα μετέπειτα γεγονότα. 

Για παράδειγμα, ο Ανδρέας  Τσίπας, που ήταν μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, λίγες ημέρες μετά την απελευθέρωσή του, εξελέγη γ.γ. του ΚΚΕ, από την 6η Ολομέλεια της ΚΕ, αν και τον Δεκέμβριο του 1941 αντικαταστάθηκε  από τον Γιώργη Σιάντο (λόγω αλκοολισμού).

Επίσης, ο Ανδρέας Τζήμας, βουλευτής Φλώρινας του ΚΚΕ προπολεμικά, ήταν από τους βασικούς οργανωτές του ΕΑΜ και ανέλαβε την θέση του ανώτατου πολιτικού καθοδηγητή του ΕΛΑΣ, με το ψευδώνυμο «Σαμαρινιώτης». Επιπροσθέτως, ήταν ο σύνδεσμος του ΚΚΕ με τον Τίτο.

🔴Τις επόμενες ημέρες, ο Τζήμας έκανε πλήρη αναφορά στην ΚΕ του ΚΚΕ, στην οποία, μεταξύ των άλλων, ανέφερε τα εξής:
«Στην Αθήνα, την επομένη το πρωί, άρχισε η αποσυμφόρηση των αποσκευών και το κλείσιμο ραντεβού για την βουλγαρική πρεσβεία. Από εκεί περάσαμε όλοι και εφοδιαστήκαμε με βουλγαρικές ταυτότητες. Μαζί με άλλους συντρόφους, Σλαβομακεδόνες, ταξιδέψαμε με τα αυτοκίνητα της βουλγαρικής πρεσβείας για την Θεσσαλονίκη».

🔴Η δημόσια ομολογία του ΚΚΕ, για την συνεργασία του με την Γκεστάπο και τους Βουλγάρους είναι η εξής:

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Υπερδνειστερία: ένα κατεχόμενο ψευδοκράτος με σφυροδρέπανα στην καρδιά της Ευρώπης! Γιατί δεν πάτε εκεί να ζήσετε το σοσιαλιστικό όνειρό σας ξεφτιλισμένοι σύντροφοι?


 

Γράφει η ΑΜΑΛΙΑ

🔴Δεν είναι μόνο η Κύπρος μια χώρα που της απαγορεύθηκε η Ένωση με την Μητέρα - Πατρίδα Ελλάδα και που έχει χωριστεί βιαίως, από ξένη δύναμη - την Τουρκία!

Σημαντικές ομοιότητες με την περίπτωση της Κύπρου, υπάρχουν και στην Μολδαβία.

🔴Η Μολδαβία, οι κάτοικοι της οποίας είναι Ρουμάνοι, όπως είναι οι Κύπριοι Έλληνες, ήταν κατεχόμενο τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1812, το ανατολικό της τμήμα (η Βεσσαραβία) παραχωρήθηκε στην Ρωσσία, ενώ το δυτικό της τμήμα αποτέλεσε αργότερα τμήμα της Ρουμανίας. Το 1918, εκμεταλλευόμενοι την αναστάτωση που προκληθηκε από την επικράτηση των μπολσεβίκων, οι Μολδαβοί βρήκαν την ευκαιρία να ανακηρύξουν την ανεξαρτησία τους και να ενωθούν με την Ρουμανία.

🔴Βάσει του Συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότωφ, η Ρουμανία υποχρεώθηκε να παραχωρήσει την Μολδαβία στην ΕΣΣΔ. Ωστόσο, όταν έγινε η γερμανική εισβολή στην ΕΣΣΔ, οι Ρουμάνοι πήραν πίσω την Μολδαβία, ως σύμμαχοι των Γερμανών, αλλά το 1944 αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν μετά την γερμανική ήττα και η Μολδαβία έγινε επαρχία της ΕΣΣΔ.

Στις 27 Αυγούστου 1991, η Μολδαβία κήρυξε την ανεξαρτησία της.

🔴Οι Ρώσσοι, όχι μόνο δεν επέτρεψαν την Ένωση της Μολδαβίας με την Ρουμανία, αλλά υποκίνησαν απογόνους Ρώσσων εποίκων που είχε εγκαταστήσει ο Στάλιν, στην περιοχή της Μολδαβίας που βρίσκεται ανατολικά του Δνείστερου, να κηρύξουν την ανεξαρτησία τους από το κράτος της Μολδαβίας. Μάλιστα, υπήρξε και πολεμική σύγκρουση στην περιοχή, από τον Μάρτιο ως τον Ιούλιο του 1992, που κατέληξε σε ήττα των Μολδαβών, λόγω της επέμβασης της 14ης ρωσσικής στρατιάς, υπέρ των αυτονομιστών.

🔴Το ψευδοκράτος - μαριονέτα της Ρωσσίας που de facto δημιουργήθηκε εκεί, αλλά δεν αναγνωρίζεται ως κυρίαρχο κράτος από καμμιά χώρα του κόσμου, ονομάζεται Υπερδνειστεριακή Μολδαβική Δημοκρατία και είναι μια στενόμακρη λωρίδα γης, έκτασης 4.200 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Έχει δική της σημαία (με το σφυροδρέπανο...), νόμισμα, εθνικό ύμνο και στρατό, ενώ διοικείται από Ανώτατο Σοβιέτ.

🔴Κι όπως στην Κύπρο υπάρχει ο Αττίλας, για να εξασφαλίζει την ύπαρξη του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους, έτσι κι εκεί σταθμεύουν μόνιμα 1.500 Ρώσσοι «Αττίλες». Η Υπερδνειστερία, είναι μακράν η φτωχότερη περιοχή της Ευρώπης, με βασικό μισθό που αντιστοιχεί περίπου στα 💯 € τον μήνα και συντάξεις πείνας, που αντιστοιχούν στα 50 €.

🔴Το δε κράτος της Μολδαβίας, εκβιάζεται ευθέως από τους απογόνους του Στάλιν (μέσω των αριστερών κομμάτων), να μην στραφεί προς την Δύση. Ωστόσο, τις προηγούμενες ημέρες, σε δηλώσεις της, η πρόεδρος της Μολδαβίας, Μάγια Σάντου, άνοιξε παράθυρο για Ένωση της Μολδαβίας με την Μητέρα Πατρίδα Ρουμανία:

«Εάν διεξάγαμε δημοψήφισμα, θα ψήφιζα υπέρ της ένωσης με τη Ρουμανία. Δείτε τι συμβαίνει στον κόσμο. Γίνεται όλο και πιο δύσκολο για μια μικρή χώρα όπως η Μολδαβία να επιβιώσει ως δημοκρατία, ως κυρίαρχη χώρα και φυσικά να αντισταθεί στη Ρωσσία».

🔴Μελετώντας για τις ανάγκες της ανάρτησης, έπεσα πάνω σε μια διαφημιστική παρουσίαση του ψευδοκράτους, προφανώς από έναν αριστερό, που ανέφερε τα εξής:

«Είναι ένα από τα τελευταία “ατόφια” κομμουνιστικά κράτη πάνω στη γη. Αν είστε φίλοι και νοσταλγοί αυτής της κομμουνιστικής ιδεολογίας θα συγκινηθείτε, θα προβληματιστείτε, θα νιώσετε πολλά παραπάνω από ένα άλλο συμβατικό ταξίδι π.χ. στην Πράγα».

🔴Τι κρίμα, όμως, που οι εγχώριοι έχοντες και κατέχοντες αριστεροί (όπως π.χ. η συντρόφισσα Νατάσσα Μποφίλιοβα), δεν συγκινούνται καθόλου από τέτοιες μελοδραματικές εκκλήσεις, κι αντί για τον «τελευταίο σοσιαλιστικό παράδεισο» της Υπερδνειστερίας, προτιμούν…