
Η φωτογραφία δείχνει τρεις άνδρες ντυμένους με σκούρα κοστούμια, διόλου χαλαρούς καθώς περπατούν σε βηματισμό παρέλασης. Φορούν διαφορετικά χρώματα γραβάτας και κατευθύνονται προς την αίθουσα όπου υποτίθεται θα αποφασίσουν το μέλλον του κόσμου.
Λεπτομέρεια: ο ψηλότερος είναι ο Τραμπ, ο μεσαίος είναι ο Σι, ο αισθητά κοντύτερος ο Πούτιν. Στο τέλος της «ιστορικής» συνάντησης εκδίδονται οι αποφάσεις που έχουν την ίδια σχέση με την Ιστορία που έχουν και οι ξύλινοι λόγοι στις σχολικές γιορτές. Κατάργηση των πυρηνικών όπλων, αναθεώρηση του ρόλου των διεθνών οργανισμών, περιορισμός του Διεθνούς Δικαστηρίου, και αιδήμων σιωπή για την Ουκρανία.
Κοινώς η Ιστορία συνεχίζει τον δρόμο της, απλώς οι τρεις ηγέτες συναντήθηκαν εκεί για να υπενθυμίσουν στην οικουμένη ποιος την καθοδηγεί.
Υποσημείωση στο αντίστοιχο κεφάλαιο του μελλοντικού βιβλίου: στη Σενζέν ο Πούτιν αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά ως ηγέτης υπερδύναμης μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας. Έστω κι αν αυτό έγινε σε μια συνάντηση κορυφής χωρίς βάση. Απόδειξη ότι δεν την έπαιρναν ούτε οι ίδιοι στα σοβαρά είναι ότι λέγεται πως ο Τραμπ ήθελε να καλέσει και τον φίλο του, Κιμ Γιονγκ Ουν.
Δεν χρειάζεται ούτε αυτή η λεπτομέρεια ούτε ειδίκευση στα γεωστρατηγικά για να αντιληφθείς την έλλειψη σοβαρότητας της συνάντησης. Αρκεί να αναλογιστείς πόσα συνδέουν τον Τραμπ με τον Σι και σε πόσα μπορούν να συμφωνήσουν. Ίσως το Ιράν. Ίσως ότι και οι αγώνες πυγμαχίας, ακόμη κι αν είναι μέχρι τελικής πτώσεως, χρειάζονται κανόνες για να ξέρουμε ποιος κέρδισε.
Εμείς, που βλέπουμε τον κόσμο από τη μικρή απόφυση της Βαλκανικής Χερσονήσου, μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι από τη συνεστίαση των υπερδυνάμεων έλειπε η Ευρώπη. Πολλοί θα γελούν χαιρέκακα. Έτσι όπως έχει γίνει η Ευρώπη, οι υπερδυνάμεις τη σνομπάρουν.
Εξάλλου ποιος θα ήταν ο Ευρωπαίος που θα συμπλήρωνε την τριάδα στη φωτογραφία;
Η απουσία της δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.
Με τους τρεις που βαδίζουν τον διάδρομο της Ιστορίας σαν κέρινα ομοιώματα πήραμε μια γεύση του κόσμου χωρίς την Ευρώπη.
Ένας κόσμος που διοικείται από αυταρχικούς ηγέτες οι οποίοι είτε δεν έχουν καμία σχέση με τη δημοκρατία είτε, όπως ο Τραμπ, την αντιμετωπίζουν σαν περιττό βάρος που περιορίζει τις ορέξεις τους. Ας το έχουμε αυτό υπόψη όχι όταν ασκούμε κριτική στην Ευρώπη για τις αδυναμίες της και τις δυσλειτουργίες της, αλλά όταν την αντιμετωπίζουμε ως ένα ιστορικό πείραμα που έκανε τον κύκλο του και απέτυχε.
Παρά την πολιτική της ναυτία, παρά την ακινησία της που εμποδίζει την ολοκλήρωσή της, παρά τις αμυντικές της αδυναμίες, η Ευρώπη των «27»…

