"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Τόση φασαρία για μια φωτογραφία

Τόση φασαρία για μια φωτογραφία

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Η φωτογραφία δείχνει τρεις άνδρες ντυμένους με σκούρα κοστούμια, διόλου χαλαρούς καθώς περπατούν σε βηματισμό παρέλασης. Φορούν διαφορετικά χρώματα γραβάτας και κατευθύνονται προς την αίθουσα όπου υποτίθεται θα αποφασίσουν το μέλλον του κόσμου.

Λεπτομέρεια: ο ψηλότερος είναι ο Τραμπ, ο μεσαίος είναι ο Σι, ο αισθητά κοντύτερος ο Πούτιν. Στο τέλος της «ιστορικής» συνάντησης εκδίδονται οι αποφάσεις που έχουν την ίδια σχέση με την Ιστορία που έχουν και οι ξύλινοι λόγοι στις σχολικές γιορτές. Κατάργηση των πυρηνικών όπλων, αναθεώρηση του ρόλου των διεθνών οργανισμών, περιορισμός του Διεθνούς Δικαστηρίου, και αιδήμων σιωπή για την Ουκρανία.

Κοινώς η Ιστορία συνεχίζει τον δρόμο της, απλώς οι τρεις ηγέτες συναντήθηκαν εκεί για να υπενθυμίσουν στην οικουμένη ποιος την καθοδηγεί.

Υποσημείωση στο αντίστοιχο κεφάλαιο του μελλοντικού βιβλίου: στη Σενζέν ο Πούτιν αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά ως ηγέτης υπερδύναμης μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας. Έστω κι αν αυτό έγινε σε μια συνάντηση κορυφής χωρίς βάση. Απόδειξη ότι δεν την έπαιρναν ούτε οι ίδιοι στα σοβαρά είναι ότι λέγεται πως ο Τραμπ ήθελε να καλέσει και τον φίλο του, Κιμ Γιονγκ Ουν.

Δεν χρειάζεται ούτε αυτή η λεπτομέρεια ούτε ειδίκευση στα γεωστρατηγικά για να αντιληφθείς την έλλειψη σοβαρότητας της συνάντησης. Αρκεί να αναλογιστείς πόσα συνδέουν τον Τραμπ με τον Σι και σε πόσα μπορούν να συμφωνήσουν. Ίσως το Ιράν. Ίσως ότι και οι αγώνες πυγμαχίας, ακόμη κι αν είναι μέχρι τελικής πτώσεως, χρειάζονται κανόνες για να ξέρουμε ποιος κέρδισε.

Εμείς, που βλέπουμε τον κόσμο από τη μικρή απόφυση της Βαλκανικής Χερσονήσου, μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι από τη συνεστίαση των υπερδυνάμεων έλειπε η Ευρώπη. Πολλοί θα γελούν χαιρέκακα. Έτσι όπως έχει γίνει η Ευρώπη, οι υπερδυνάμεις τη σνομπάρουν.

Εξάλλου ποιος θα ήταν ο Ευρωπαίος που θα συμπλήρωνε την τριάδα στη φωτογραφία;

Η απουσία της δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.

Με τους τρεις που βαδίζουν τον διάδρομο της Ιστορίας σαν κέρινα ομοιώματα πήραμε μια γεύση του κόσμου χωρίς την Ευρώπη.

 

Ένας κόσμος που διοικείται από αυταρχικούς ηγέτες οι οποίοι είτε δεν έχουν καμία σχέση με τη δημοκρατία είτε, όπως ο Τραμπ, την αντιμετωπίζουν σαν περιττό βάρος που περιορίζει τις ορέξεις τους. Ας το έχουμε αυτό υπόψη όχι όταν ασκούμε κριτική στην Ευρώπη για τις αδυναμίες της και τις δυσλειτουργίες της, αλλά όταν την αντιμετωπίζουμε ως ένα ιστορικό πείραμα που έκανε τον κύκλο του και απέτυχε.

Παρά την πολιτική της ναυτία, παρά την ακινησία της που εμποδίζει την ολοκλήρωσή της, παρά τις αμυντικές της αδυναμίες, η Ευρώπη των «27»…

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΓΥΦΤΟΧΑΝΕΙΟ: Οι απροστάτευτοι πυροσβέστες

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Αν ένα οίκημα είναι κατοικήσιμο, αυτό δεν εξαρτάται μόνον από το καθεστώς της ιδιοκτησίας του.

Εξαρτάται από την προσαρμογή σε ένα σωρό κανονισμούς που έχουν να κάνουν με την ασφάλεια όχι μόνον όσων το κατοικούν αλλά και των περιοίκων αν βρίσκεται μέσα στον αστικό ιστό.

Εξαιρούνται οι καταληψίες οι οποίοι είναι ιδεολογικά κατά της ιδιοκτησίας, οι ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και οι ΜΚΟ που τις υποστηρίζουν. Θα πρόσθετα ότι και οι κανόνες αισθητικής που διέπουν την εξωτερική εμφάνιση των κτιρίων δεν είναι μόνο ζήτημα κοκεταρίας.

Η εμφάνιση του δημόσιου χώρου επηρεάζει την ψυχική υγεία του πληθυσμού. Κάποια στιγμή κάποιοι θα πρέπει να σκεφθούν πόσα χρωστάει η συλλογική μας κατάθλιψη στην ασχήμια που μας περιβάλλει.

Πόση ασφάλεια μπορεί να έχει ένα διαμέρισμα 50 τ.μ. όπου περνούν τη νύχτα τους τριάντα άνθρωποι καταβάλλοντας το αντίτιμο των 10 ευρώ;

Πώς θα ζεσταθούν και ποιος εξασφαλίζει ότι η ξυλόσομπα δεν θα μετατρέψει το οίκημα σε παρανάλωμα πυρός, όπως έγινε τις προάλλες στο Ζεφύρι;

Με τραγική κατάληξη τον θάνατο δύο πυροσβεστών, τους οποίους έριξαν στις φλόγες άοπλους. Άοπλους αφού δεν ήξεραν τι ήταν αυτό που καλούνταν να σώσουν από τη φωτιά. Να παλεύεις με τις φλόγες σε ένα εγκαταλελειμμένο ερείπιο είναι σαν να παλεύεις με το πρωτογενές χάος. Κι αυτό τους υποχρέωσαν να κάνουν.

Ευτυχώς για πρώτη φορά δεν άκουσα –μπορεί να μου διέφυγε– το περίφημο «ας ευχηθούμε αυτά τα θύματα να είναι τα τελευταία». Ξέρουμε ότι δεν θα είναι τα τελευταία.

Λένε ότι όσοι πυροσβέστες χάνουν τη ζωή τους στις δασικές πυρκαγιές το οφείλουν στο γεγονός ότι είναι εκπαιδευμένοι για να αντιμετωπίζουν αστικές πυρκαγιές.

Όμως, όταν ο αστικός ιστός είναι σπαρμένος από κτίσματα που κανείς δεν ελέγχει, τότε, από ό,τι αποδείχθηκε, η εκπαίδευσή τους δεν επαρκεί. Ο τρόπος ζωής της «ευάλωτης κοινωνικής ομάδας», η εκμετάλλευση από τους επιτήδειους των παράνομων μεταναστών και οι καταληψίες με τις ιδεολογικές αρλούμπες τους σε ορισμένες περιοχές της πρωτεύουσας –και όχι μόνον– είναι το μείζον κοινωνικό πρόβλημα.

 

Υπάρχουν κάπου καταγεγραμμένα πόσα ερείπια, σαν αυτό που έκαψε τους δύο πυροσβέστες, υπάρχουν στην Αθήνα;

Και πόσα απ’ αυτά κατοικούνται από νομάδες που θέτουν σε κίνδυνο το περιβάλλον;

Είναι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν τη φιλοξενία τους σε οργανωμένες δομές ως εγκλεισμό. Άρα θέλουν μια κοινωνία διαφορετική από τη δική μας, μια κοινωνία χωρίς οργανωμένες κατοικίες, χωρίς σχολεία.

Πώς επιτυγχάνεται η ένταξη;

Όπως έχει αποδειχθεί, δεν επιτυγχάνεται. Και…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ "ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΤΗΣ" ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: H πλήξη του Πολυτεχνείου

 

Image 

 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Περνώντας προχθές τυχαία μπροστά από το κτίριο του Πολυτεχνείου, βρέθηκα αντιμέτωπος με την εικαστική έκθεση που έχουν οργανώσει οι πανηγυριστές της ετήσιας εορτής.

Όλο το κιγκλίδωμα της πρόσοψης σκεπασμένο από πανιά στα οποία μπορεί ο περαστικός να διακρίνει, ως επί το πλείστον, αναθέματα κατά των εχθρών της δημοκρατίας.

Τα περισσότερα είναι γνωστά. Τα βλέπουμε δεκαετίες τώρα με ελάχιστες παραλλαγές στα συντακτικά ή ορθογραφικά λάθη. Με την επανάληψη τείνουν να δημιουργήσουν μια αισθητική σχολή, την «τέχνη της ευτέλειας», κατά το arte povera.

Μην μπερδεύεστε όμως. Η «τέχνη της ευτέλειας» δεν οφείλεται σε ένδεια ούτε σε κακό γούστο.

Ανήκει στη σημειολογία της τελετουργίας. Δίνει τόνο αγωνιστικό και υπενθυμίζει ότι οι συνθήκες που ίσχυαν τον Νοέμβρη του 1973, εξακολουθούν να ισχύουν και τον Νοέμβρη του 2026. Οι χρονολογίες αλλάζουν, όμως αυτά που μένουν σταθερά για να διατηρούν αναλλοίωτο το φρόνημα είναι τα κουρελόπανα, τα αναθέματα κι εκείνο το «Νοέμβρης».

Μεταβολές εμφανίζονται επίσης και στο νόημα του γεγονότος, με αποτέλεσμα πολλοί αδυνατούν να το προσδιορίσουν με ακρίβεια.

Πέρυσι, όπως και φέτος ας πούμε, το γεγονός το νοηματοδοτεί ο αγώνας υπέρ των Παλαιστινίων και κατά του Ισραήλ.

Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι το Πολυτεχνείο είχε γίνει για να μπορούμε να ψηφίζουμε όλοι ΠΑΣΟΚ, αφήνοντας και κάποιο περιθώριο για το ΚΚΕ.

Το νόημα του γεγονότος, πάντως, δεν κινδυνεύει να χάσει τη συνοχή του. Την εξασφαλίζει η μουσική υπόκρουση που δεν έχει αλλάξει από το 1973, όπως επίσης και η εκφορά των συνθημάτων, η οποία ομοιάζει με την εμμελή ανάγνωση των Ευαγγελίων.

Λυπάμαι που θα το πω, αλλά σε έναν άνθρωπο της ηλικίας μου όλα αυτά μόνο πλήξη προκαλούν. Πλήξη την οποία δεν μπορώ να ξεπεράσω ούτε με τις παραστάσεις των διασκεδαστών της δημοκρατίας, που είθισται να εορτάζουν το τέλος της πανηγύρεως με κοκτέιλ μολότοφ και συγκρούσεις με την αστυνομία.

 

Παρηγοριέμαι όμως αναλογιζόμενος, όπως ο Ντεπαρντιέ, ότι εγώ ανήκω σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια. Και σκέφτομαι τη χαρά και τον ενθουσιασμό που εμπνέουν στις νεότερες γενιές οι τελετές για το Πολυτεχνείο. Κυρίως επειδή σήμερα τα σχολεία αργούν και το διδακτικό προσωπικό εκφωνεί λόγους που εξηγούν την αιτία της αργίας, οι οποίοι λόγοι δεν εντάσσονται στην εξεταστέα ύλη.

Ούτως ή άλλως, ούτε αυτοί που τους εκφωνούν τους καταλαβαίνουν ούτε αυτοί που τους ακούν.

Παρ’ όλ’ αυτά, δεν συμφωνώ ότι θα πρέπει να βρούμε έναν διαφορετικό τρόπο για να γιορτάζουμε το γεγονός.

Είναι η μόνη ευκαιρία που…

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η δύσκολη εφηβεία της Ευρώπης

Finne Edtwodth - blogger og debattør on X: "@EU_Justice Idiots." / X

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Προσπαθώ να καταλάβω τη σημασία αυτού του κιτ επιβίωσης των 72 ωρών.

Μη με ρωτήσετε τι περιέχει, διότι δεν γνωρίζω και δεν ενδιαφέρομαι να μάθω.

Μη με ρωτήσετε επίσης για ποιο λόγο περιέχει τα χρειώδη μόνο για 72 ώρες και αν οι αρμόδιοι κρίνουν ότι ύστερα από αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα η επιβίωσή μας θα έχει εξασφαλισθεί.

Αναρωτιέμαι δε μήπως αυτό το «πολιτικό γκάτζετ» δεν είναι τίποτε παραπάνω από την προσπάθεια της ευρωπαϊκής ηγεσίας να αποσείσει τις κατηγορίες περί ολιγωρίας και αδυναμίας να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Μπορεί τα δύο μαστόδοντα της οικουμένης, οι ΗΠΑ και η Ρωσία, να συμπεριφέρονται ωσάν η Ε.Ε. να μην υπάρχει παρά μόνο στο μυαλό των Eυρωπαίων, μπορεί να μην έχει πολιτική ηγεσία, μπορεί να της λείπουν τα όπλα, όμως δεν τη διοικούν και ηλίθιοι. Ξέρουν τους κινδύνους που την απειλούν και προετοιμάζουν τους πληθυσμούς της για να επιβιώσουν σε περίπτωση που οι εχθροί δεν χακάρουν μόνο τα ψυγεία των σούπερ μάρκετ, αλλά προκαλέσουν μια γενική επίθεση που θα αφήσει την Ευρώπη χωρίς ενέργεια, χωρίς επικοινωνίες και θα διαλύσει την καθημερινότητά της.

Δεν ξέρω πώς το ζήτημα αντιμετωπίσθηκε σε άλλες χώρες, μάλλον με αδιαφορία, στην Ελλάδα, όμως, αν κάποιος έφτιαξε το κιτ, καλόν θα ήτο να βγει να μας το πει, για να καταλάβουμε κι εμείς πώς σκέφτεται. Απορώ δε πώς, εν όψει των Χριστουγέννων, κάποια εταιρεία δεν έχει σκεφτεί να παραγάγει μαζικά κιτ, μια πρωτότυπη ιδέα για δώρο.

Ζητώ συγγνώμη για τη σάχλα της εισαγωγής, όμως αυτή η υπόθεση δεν μπορεί να μη σε κάνει να σκεφτείς πως η ευρωπαϊκή ηγεσία κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να μην την παίρνουν στα σοβαρά όχι μόνον ο Τραμπ ή ο Πούτιν, αλλά και οι ίδιοι οι πολίτες της. Κι αυτή είναι η πιο σοβαρή απειλή για το μέλλον της.

Ανήκω στη γενιά που έζησε την παιδική ηλικία της Ευρώπης, της τότε ΕΟΚ, η οποία για πολλούς ήταν προβληματική, όμως εμείς οι Eλληνες, με ελάχιστες εξαιρέσεις, την αντιμετωπίζαμε ως τη μόνη διέξοδο στα αδιέξοδά μας. Επί χούντας ήταν η δημοκρατική Ευρώπη που θα μπορούσε να μας γλιτώσει από τον επαρχιώτικο απομονωτισμό των καραβανάδων που μας κυβερνούσαν.

Δεν ήταν μόνον η δημοκρατία. Hταν και ο πολιτισμός, η λογοτεχνία, η μουσική, ο κινηματογράφος, το θέατρο. Ας μου συγχωρεθεί η προσωπική εξομολόγηση, όμως την Ελλάδα έμαθα να την αγαπάω πραγματικά όταν την είδα από το Παρίσι των σπουδών μου. Το λέω γιατί δεν είμαι ο μόνος. Είχα την τύχη να μη ζήσω μεγάλα ιστορικά γεγονότα στη ζωή μου, όπως πολέμους, κατοχές και ό,τι είχαν υποστεί οι γονείς μου, αλλά ομολογώ ότι αισθάνθηκα πως η Ιστορία αλλάζει, και μαζί της και η ζωή μου, όταν για πρώτη φορά φτάνοντας στο Παρίσι πήγα στην ουρά για τα ευρωπαϊκά διαβατήρια και πέρασα τον έλεγχο χωρίς να με ρωτήσει ο αστυνομικός αν έχω άδεια παραμονής. Η ζωή μου άλλαξε οριστικά όταν δεν χρειάστηκε να αγοράσω φράγκα με τις δραχμές μου, που είχαν ελάχιστη ανταλλακτική αξία εκτός συνόρων. Είχα ευρώ, όπως οι Γερμανοί, οι Γάλλοι και οι Ισπανοί.

Η Ευρώπη προσπαθούσε να ξεπεράσει την προβληματική παιδική της ηλικία, ικανοποιημένη από τη μεταπολεμική κατατομή του κόσμου, με την άμυνά της εξασφαλισμένη από την προστάτιδα υπερδύναμη. Η δε Ελλάδα, το αιωνίως προβληματικό παιδί, κοιμόταν ήσυχη, επειδή πίστευε πως η Ευρώπη θα αναλάμβανε όχι μόνο την άμυνά της, αλλά και την ανάπτυξή της.

Το βέβαιον είναι ότι η Ευρώπη, μετά την προβληματική παιδική της ηλικία, έχει δύσκολη εφηβεία. Δεν έχει λύσει τα υπαρξιακά της προβλήματα, την ενιαία πολιτική ηγεσία και κατ’ επέκτασιν την ενιαία εξωτερική πολιτική, και έχει αποκλεισθεί από τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις που δημιουργούν έναν κόσμο διαφορετικό απ’ αυτόν που ζήσαμε.

Η Ευρώπη απογοητεύει τους Ευρωπαίους, με αποτέλεσμα όλο και περισσότεροι να στρέφονται σε αντιευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις. Δεν είναι μόνον η γοητεία που ασκεί σε πολιτικούς η αυταρχική Ρωσία του Πούτιν. Είναι και ο νέος αντισημιτισμός που εναντιώνεται στη μοναδική δημοκρατία της Μέσης Ανατολής.

Εμείς εδώ εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε την Ευρώπη με τη γνωστή μας χρονοκαθυστέρηση. Στηριζόμαστε στην υποστήριξη που μας παρέχει ο Μακρόν, όμως αναρωτιέμαι πόσο θα αλλάξει η κατάσταση αν, όπως όλα δείχνουν, τον διαδεχθεί η ρωσόφιλη Λεπέν. Και αγνοούμε ότι ο μόνος πραγματικός μας σύμμαχος με τον οποίο έχουμε κοινά συμφέροντα απέναντι στην Τουρκία και στις επεκτατικές της βλέψεις είναι το Ισραήλ. Ναι, αυτό το Ισραήλ που οι ναρκισσευόμενοι πατριδοκάπηλοι το κατηγορούν για γενοκτονία στη Γάζα, αγνοώντας πως γενοκτονικές προθέσεις στον πόλεμο αυτό έχουν οι τρομοκράτες της Χαμάς και οι Παλαιστίνιοι υποστηρικτές τους.

Ας αναρωτηθούμε…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ένας επίδοξος μουφτής

Image 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Η ποινικοποίηση της γνώμης είναι εξίσου παλιά με τη δυνατότητα δημόσιας έκφρασής της.  

Ο Κλέων έσυρε στα δικαστήρια τον Αριστοφάνη επειδή κακοποίησε τη δημόσια εικόνα του στους «Ιππής». Το έργο πήρε το πρώτο βραβείο τη χρονιά εκείνη, όμως το ίδιο κοινό που του το απένειμε επανεξέλεξε τον Κλέωνα στρατηγό. Ο Αριστοφάνης καταδικάστηκε σε βαρύ πρόστιμο. 

Στη χούντα, η έκφραση ανατρεπτικών απόψεων μπορούσε να σε οδηγήσει στις φυλακές Αβέρωφ έπειτα από ένα γερό χέρι ξύλο. 

Στη δημοκρατία, η ελευθερία της έκφρασης κατοχυρώθηκε από το Σύνταγμα, αν δεν κάνω λάθος.

Έμειναν μόνον οι δίκες για συκοφαντική δυσφήμηση που διευθετούν τους σκυλοκαβγάδες πολιτικών
. Δεν έπαψαν να λειτουργούν και τα λαϊκά δικαστήρια, τα οποία αποφάσιζαν για την τύχη διανοουμένων κυρίως, που αρνούνταν να προσαρμοσθούν στην ευπρέπεια του ορθού λόγου.

Με την ψήφιση του αντιρατσιστικού νόμου δημιουργήθηκε μια βιομηχανία παραγωγής μηνύσεων που αφορούσαν την παρότρυνση σε άσκηση ρατσιστικής βίας. Όπου ως παρότρυνση εθεωρείτο οποιαδήποτε άσκηση κριτικής είτε στο Ισλάμ είτε στη γνωστή ευάλωτη κοινωνική ομάδα που ασχολείται με την εμπορία χαλκού. Ως σήμερα πρέπει να έχουν κατατεθεί καμιά χιλιάδα μηνύσεις –κυρίως κατά δημοσιογράφων–, οι οποίες στη συντριπτική τους πλειονότητα είτε έχουν καταλήξει στο αρχείο είτε στην αθώωση των κατηγορουμένων.  

Το μυστήριο είναι ότι τη βιομηχανία τη διαχειρίζεται ένα μόνο πρόσωπο, με το μονοπώλιο του οποίου δεν έχει ασχοληθεί η επιτροπή ανταγωνισμού.

Δεν ξέρω αν η δραστηριότητα της βιομηχανίας προσμετράται στις έρευνες για την ελευθερία του Τύπου στη χώρα μας. Πρόκειται για μια έμμεση μορφή λογοκρισίας. Οι κατηγορούμενοι μπορεί να αθωώνονται, όμως κανείς τους δεν έχει τη διάθεση να τρέχει κάθε τόσο στα δικαστήρια και να πληρώνει δικηγόρους επειδή έγραψε κάτι που έθιξε την ευαίσθητη ψυχή του βιομηχάνου.

Το περίεργο είναι ότι καμία από τις μηνύσεις δεν έχει γίνει από αυτούς που κανονικά θα ήθελαν να υπερασπιστούν τη θρησκεία τους αν θεωρούν πως θίγεται. Κανένας μουφτής, ας πούμε, δεν έχει υποβάλει μήνυση. 

Στη Γαλλία ο Ουελμπέκ διώκεται έπειτα από μήνυση που υπέβαλε το Μεγάλο Τέμενος των Παρισίων.

Με την παρέμβαση του Μεγάλου Ραββίνου ο συγγραφέας ζήτησε συγγνώμη
– αν και στην περίπτωσή του μπορούμε να μιλήσουμε για παρότρυνση σε πράξεις βίας. Ο Ουελμπέκ είχε ήδη αθωωθεί παρότι είχε αποκαλέσει τον μουσουλμανισμό ως την «πιο ηλίθια θρησκεία».

Οι περισσότερες μηνύσεις για ισλαμοφοβία στη Γαλλία έχουν γίνει από οργανώσεις που πρόσκεινται στους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Εδώ την υπεράσπιση έχει αναλάβει ένας Έλληνας. 

Μήπως...

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Το ψυχολογικό πρόβλημα του κ. Ανδρουλάκη

Image 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Ο κ. Μητσοτάκης είπε ότι σε περίπτωση που η Ν.Δ. δεν μπορεί να σχηματίσει μόνη της κυβέρνηση, το μόνο κόμμα που θα μπορούσε να συνεργασθεί θα ήταν το ΠΑΣΟΚ. 

Κάτι μάλλον λογικό. Και τα δύο κόμματα διεκδικούν τον κεντρώο χώρο. Εξάλλου, έχουν συγκυβερνήσει με σχετική επιτυχία στο παρελθόν. 

Ο κ. Μητσοτάκης κατ’ αυτόν τον τρόπο αποκλείει τη συνεργασία με τους σχηματισμούς που βρίσκονται στα δεξιά της Ν.Δ. και, εννοείται, δηλώνει το αυτονόητο. Μια συνεργασία Ν.Δ. – ΕΛΑΣ θα θύμιζε τα μυθολογικά τέρατα με κεφάλι λέοντος και σώμα ερπετού. Αλίμονό μας, δηλαδή. 

Μόλις προχθές ο κ. Τσίπρας έβγαλε τον Πολάκη από το τσεπάκι του και απείλησε τον Μητσοτάκη με ειδικά δικαστήρια και τα παρελκόμενα.  

Το πρόβλημα της συνεργασίας Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ είναι ότι το δεύτερο έχει εκδώσει φετφά στο συνέδριό του ότι αποκλείει συνεργασία με τη Ν.Δ. Αντιθέτως, δεν αποκλείει να συγκυβερνήσει με τις «προοδευτικές» δυνάμεις του τόπου. Ή τις δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικές επειδή έτσι χαρακτηρίστηκαν πριν από μερικές δεκαετίες.  

Τις προάλλες ο κ. Ανδρουλάκης αποπειράθηκε να διαψεύσει όσους δεν τον θεωρούν ηγέτη αντάξιο της ιστορίας του κόμματός του. Και έκανε την υπέρβαση. Προκειμένου ο τόπος να μη μείνει ακυβέρνητος σε ένα διεθνές περιβάλλον που απαιτεί άμεσες αντιδράσεις και συνεχείς ελιγμούς, μπορεί να συνεργασθεί μετεκλογικά με τη Ν.Δ., αρκεί να μην είναι πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης. Κι αυτό το «αρκεί» τα λέει όλα.

Στη χειρότερη περίπτωση, ο κ. Μητσοτάκης θα επιτύχει ένα 25%. Είναι το κατώτατο όριο που έβαλε ο ίδιος για να παραμείνει αρχηγός της Ν.Δ.  

Το κόμμα του κ. Ανδρουλάκη προσδοκά, στην καλύτερη περίπτωση, το μισό αυτού του ποσοστού και ελπίζει ότι θα πάρει τη δεύτερη θέση. Οπότε, με βάση τη δημοκρατική λογική του κ. Ανδρουλάκη, το κόμμα του 14% θα έχει την πρωτοβουλία των αποφάσεων σε μια συνεργασία με το κόμμα του 25%. 

Νομίζω ότι δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να καταλάβουμε ποια θα είναι η τύχη μιας συγκυβέρνησης Ν.Δ. με το ΠΑΣΟΚ. Εκτός κι αν κληθούν οι εφεδρείες, όπως ο κ. Κουβέλης, για να στρογγυλέψουν τις γωνίες. 

Το πρόβλημα του κ. Ανδρουλάκη δεν είναι ούτε η Ν.Δ. ούτε η πολιτική της. 

Το πρόβλημά του είναι ο κ. Μητσοτάκης. Κοινώς, το πρόβλημά του δεν είναι πολιτικό. Είναι ψυχολογικό.  

Δεν μπορεί να ξεπεράσει ακόμη το θέμα των παρακολουθήσεων; Ή μήπως φοβάται ότι σε μια κυβέρνηση στην οποία θα προΐσταται ο κ. Μητσοτάκης η φωνή του θα εξασθενήσει ακόμη περισσότερο; 

Hδη το αδύνατο σημείο του είναι η χλωμή παρουσία του. Ακόμη κι όταν λέει σωστά πράγματα, δυσκολεύεται να ακουστεί.  

Είναι το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ. Δεν χρειάζεται ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Η πατρική αγάπη για την κόρη

 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Το πρώτο θύμα της θλιβερής αυτής υπόθεσης είναι η κόρη του κ. Τσαβδαρίδη.

Οχι επειδή διασύρθηκε. Στο κάτω κάτω στα δεκαεφτά σου χρόνια έχεις δικαίωμα ψήφου, άρα δεν απαλλάσσεσαι από τις ευθύνες του πολίτη. Θύμα διότι ο πατέρας της την παρέσυρε σε μια υπόθεση η οποία δεν μπορεί παρά να σημαδέψει τον τρόπο που η ίδια αντιμετωπίζει τον κόσμο στον οποίον καλείται να ζήσει και της εύχομαι ειλικρινά να σταδιοδρομήσει επιτυχώς.

Έμαθε από νέα πως υπάρχουν κανόνες τους οποίους όμως, αν κρίνεις ότι ενδέχεται να σε εμποδίσουν, μπορείς να τους παρακάμψεις αρκεί να έχεις τη δυνατότητα.

Ας ξεκινήσουμε από τον κανόνα που συνδέει τις αθλητικές επιδόσεις ενός παιδιού με τη δυνατότητά του εισαγωγής στα ΑΕΙ.

Ένα παιδί που παίζει καλό μπάσκετ μπορεί να περάσει στην Ιατρική. Κανόνας παράλογος, ο οποίος πρέπει πάραυτα να καταργηθεί. Δεν προσφέρει απολύτως τίποτε ούτε στον αθλητισμό, ούτε στην ποιότητα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης.

Η κοπέλα αυτή μοριοδοτήθηκε, σύμφωνα με καταγγελία γονέων, επειδή συμμετείχε σε ομάδα χάντμπολ παίρνοντας τη θέση άλλων παιδιών λόγω της εξουσίας που διαθέτει ο πατέρας της και, σύμφωνα με τις καταγγελίες, επειδή υποσχέθηκε υλική βοήθεια στην ομάδα.

Αν ισχύει αυτό η κοπέλα θα ζούσε όλη της τη ζωή γνωρίζοντας πως πέτυχε ό,τι πέτυχε όχι με την αξία της, αλλά επειδή ο πατέρας της είχε τη δυνατότητα να παρακάμψει τους κανόνες που ισχύουν για όλους τους άλλους. Κλασική περίπτωση όπου ο γονεύς εκπαιδεύει το τέκνο στη διαφθορά. Και το ακρωτηριάζει όχι μόνον ηθικά, αλλά και υπονομεύοντας την εμπιστοσύνη που το ίδιο οφείλει να έχει στις δυνάμεις του, όποιες κι αν είναι αυτές.

Η υπόθεση αναδεικνύει και μια άλλη πτυχή της κοινωνικής μας ασθένειας. Ο πατέρας εκπαιδεύει την κόρη στη λογική της ήσσονος προσπάθειας.

Δεν χρειάζεται να κοπιάσει, δεν χρειάζεται να ταλαιπωρηθεί. Υπάρχουν πάντα τρόποι για να πετύχεις αυτό που θέλεις.

Επειδή δεν πιστεύω ότι αυτή η υπόθεση αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση, όπως μας λένε ότι είναι οι καταδρομικές επιθέσεις των ροπαλοφόρων στα πανεπιστήμια, αντιθέτως πιστεύω ότι είναι μια βαθιά ριζωμένη νοοτροπία σε μεγάλα στρώματα του πληθυσμού, αναρωτιέμαι με ποιον τρόπο μπορεί να αντιμετωπισθεί.

Και δεν το λέω αυτό για να αθωώσω τον κ. Τσαβδαρίδη με το επιχείρημα ότι είμαστε όλοι ίδιοι.

Ο ίδιος ευθύνεται για τις πράξεις του, και προσπάθησα να πω ότι πριν απ’ όλα ευθύνεται απέναντι στο ίδιο του το παιδί.

Στην περίπτωση αυτή βέβαια υπάρχει κι ένα ακόμη στοιχείο που σε κάνει να πιστεύεις ότι κάποιος σε ειρωνεύεται απροκάλυπτα:

Ο κ. Τσαβδαρίδης ήταν έως χθες υφυπουργός Ανάπτυξης.

Αναρωτιέμαι αν...

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Τζοκόντος μόνος ψάχνει

Image

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Κάποτε τον είχε χαρακτηρίσει ως «μία από τις πιο ελεεινές φιγούρες της ευρωπαϊκής πολιτικής ζωής».

Μάλλον πρέπει να είχε τα νεύρα του την ημέρα εκείνη ο κ. Μελανσόν. Εξάλλου δεν ξέρουμε πώς ακριβώς μετέφρασαν τη δήλωσή του για να την καταλάβει ο ενδιαφερόμενος «ελεεινός», ο κ. Τσίπρας.

Αλλοι οι καιροί τότε. Και ο κ. Τσίπρας, στο πλαίσιο των εργασιών αναπαλαίωσης –rebranding στα ελληνικά–, είπε να ξεχάσει τα αρνητικά των ημερών και να θυμάται μόνο τα θετικά. Να θυμάται τη σοσιαλιστική αλληλεγγύη, τα τρυφερά αριστερά συναισθήματα και τις φωνές του πλήθους που ζητάει μια καλύτερη ζωή. Κι έτσι πήρε την απόφασή του και το καινούργιο του σακίδιο και πήγε στο Παρίσι για να συναντηθεί με τον Μελανσόν, του οποίου τα μυαλά έχουν πάρει αέρα –για καλό το λέω–, αφού οι δημοσκόποι θεωρούν ότι θα είναι ο εις εκ των δύο μονομάχων στις επερχόμενες εκλογές.

Hδη κινείται ως ανταγωνιστής του Τραμπ και διεκδικεί ρόλο ειρηνοποιού. Μόλις χθες πρότεινε δημοψήφισμα με το οποίο οι κάτοικοι του Ντονμπάς θα αποφασίσουν αν θέλουν να είναι Ρώσοι ή Ουκρανοί. Το δημοψήφισμα θα γίνει σε περιοχές που είναι υπό ρωσική κατοχή, όμως ως γνωστόν η δύναμη της ψήφου δεν φοβάται τις κάννες των όπλων.

Υποθέτω ότι για όλ’ αυτά και μερικά ακόμη για το μέλλον της Ευρώπης, του κόσμου και του σοσιαλισμού ήθελε ο κ. Τσίπρας να συναντηθεί με τον κ. Μελανσόν.

Ομως ο δύστροπος αυτός άνθρωπος, εκτός των άλλων είναι και Γάλλος. Είναι και μνησίκακος, δεν ξεχνάει την ημέρα που τον εξενεύρισε ο Τσίπρας και τον υποχρέωσε να τον αποκαλέσει «ελεεινό». Ηταν, αν δεν κάνω λάθος, η ημέρα της υπογραφής του τρίτου μνημονίου, το οποίο ο Τσίπρας και ο λαός του το έχει ξεχάσει, όμως το θυμάται ο Μελανσόν. Και έτσι δεν δέχθηκε να τον συναντήσει.

Κι όχι μόνο δεν δέχθηκε να τον συναντήσει, αλλά δεν δέχθηκε να παρελάσουν α λα μπρατσέτα, όπως κάποτε με την κ. Κωνσταντοπούλου. Και μ’ αυτήν έχει τσακωθεί, αλλά είμαι βέβαιος ότι σ’ αυτήν την περίπτωση δεν φταίει ο Μελανσόν.

Κοινώς δεν του επέτρεψε να συμμετάσχει στην παράταξη του κόμματός του στη διαδήλωση. Στριμμένος Γάλλος και αριστερός, είναι να μη σου τύχει. Ευτυχώς βρέθηκαν κάτι πονόψυχοι συνδικαλιστές και του επέτρεψαν να παρελάσει μαζί τους ως συνδικαλιστής κι αυτός. Δεν ξέρω αν κατάλαβαν ποιος είναι, αλλά του φέρθηκαν ανθρώπινα, για ορισμένους μάλλον εντυπωσιασμένοι από το σακίδιό του. Κι όταν τον ρώτησαν πού εργάζεται, αυτός απάντησε «factory ELAS».

Μέσα στη φασαρία της διαδήλωσης άκουσε κάποιον να φωνάζει το όνομά του.

Επιτέλους, σκέφτηκε, τον αναγνώρισαν, και έβγαλε από το σακίδιο τον λόγο που του είχαν ετοιμάσει για να εκφωνήσει.

Ωσπου διαπίστωσε ότι αυτός που τον φώναζε ήταν …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Το Βατερλώ των γελοίων


Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Πενήντα παλικάρια μπήκαν στην Πανεπιστημιούπολη και έφτασαν έως τη μαθηματική σχολή. Δεν τους πήρε είδηση κανείς. Προφανώς, μιλούσαν ψιθυριστά μεταξύ τους, κυρίως όμως είχαν φροντίσει να φορούν κουκούλες. Και, ως γνωστόν, όποιος φοράει κουκούλα περνάει απαρατήρητος.

Για να έχουμε μια τάξη μεγέθους, για πενήντα διαδηλωτές η αστυνομία κλείνει το κέντρο της Αθήνας. Όμως η Πανεπιστημιούπολη είναι απόκεντρη και η ομάδα των πενήντα δεν παρεμπόδισε την κυκλοφορία. Φρόντισαν, με άλλα λόγια, να μην τους πάρει είδηση κανείς.

Θα μπορούσε να φταίει η ασέληνη νύχτα, αλλά η καταδρομή έγινε στο φως της ημέρας. Γεγονός που μπερδεύει ακόμη περισσότερο, διότι λες, δεν μπορεί, μέρα μεσημέρι, να θέλουν να κάνουν καμιά ζημιά. Κάτι άλλο θα είναι.

Τέλος πάντων, οι άνθρωποι έφτασαν στη μαθηματική σχολή και επιτέθηκαν σε όσους, άγνωστο για ποιο λόγο, βρίσκονταν μέσα στις αίθουσες. Για να καθαρίσουν τον χώρο από τους παρείσακτους, που τους λένε φοιτητές, χρησιμοποίησαν στειλιάρια, ρόπαλα, τσεκούρια, έως και μολότοφ, το οποίο στόχευσε έναν πρωτοετή. Έτσι, για να καταλάβει ότι οι κόποι του για να περάσει στο πανεπιστήμιο δεν πήγαν χαμένοι. Δεν θα βαρεθεί λύνοντας εξισώσεις.

Αφού λοιπόν οι κουκουλοφόροι επετέλεσαν το έργο τους, απεχώρησαν ησύχως χωρίς να προκαλέσουν, για να μην τους πάρει είδηση κανείς, αφήνοντας πίσω τους κάτι τραυματίες και μερικά σπασμένα έπιπλα, τα οποία ούτως ή άλλως ήταν παλιά.

Το επεισόδιο, φαίνεται, προκάλεσε μεγάλη ταραχή στις Αρχές. Η διοίκηση του πανεπιστημίου απευθύνθηκε χωρίς καθυστέρηση στο υπουργείο Παιδείας, το οποίο με τη σειρά του ειδοποίησε την αστυνομία, η οποία με τη σειρά της κάτι θα έκανε και αυτή.

Εννοείται ότι όλοι αυτοί δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια. Κατήγγειλαν εντελώς κατηγορηματικά τα ξένα στοιχεία που εισέβαλαν στον χώρο του πανεπιστημίου και απαίτησαν χωρίς δεύτερη κουβέντα τη σύλληψή τους και την τιμωρία τους.

Ορισμένοι, οι συνήθεις δύσπιστοι, εξέφρασαν την απορία τους για τη σιωπή που καλύπτει τη δυνατότητα των πενήντα κουκουλοφόρων να εισβάλλουν στον χώρο ανενόχλητοι. Κατ’ αρχάς, δεν είχαν προειδοποιήσει. Έπειτα, ας λάβουν υπόψη ότι το θέμα αποτελεί αντικείμενο αστυνομικής έρευνας, η οποία διεξάγεται με άκρα μυστικότητα από την πανεπιστημιακή αστυνομία, που ορισμένοι ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει.

Ειδικά εκπαιδευμένοι πράκτορες αναζητούν τα ευάλωτα σημεία φύλαξης του χώρου, τυχόν αμέλειες λόγω στιγμιαίας αφηρημάδας των φυλάκων, χωρίς να αποκλείεται το ενδεχόμενο κυβερνοεπίθεσης στα ψυγεία των κυλικείων.

Εννοείται πως η υπόθεση ότι ο χώρος του πανεπιστημίου είναι αφύλακτος δεν λαμβάνεται υπόψη για…

 

ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίοι ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΖΗΤΟΥΛΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Μετάλλιο σοσιαλιστικής αλληλεγγύης

 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Ηταν μια εποχή που η Ελλάδα βρισκόταν στο κέντρο της παγκόσμιας πολιτικής. Οι χώρες της Ε.Ε. την εκλιπαρούσαν να τους δώσει τα χρωστούμενα ενώ η ίδια, με το κεφάλι ψηλά, όπως της επέβαλε το σοσιαλιστικό της φρόνημα, τις στραβοκοιτούσε απειλώντας τες ότι όχι μόνον δεν θα τους έδινε τα ευρώ που απαιτούσαν, αλλά θα καταργούσε το ευρώ, για να μάθουν. 

Εμείς των μεσαίων στρωμάτων διασκεδάζαμε κάνοντας ουρές στα ΑΤΜ, το βράδυ στις πλατείες καταδικάζαμε στις αγχόνες μας τους εχθρούς του λαού μας, ενώ οι ηγέτες μας όργωναν την οικουμένη για να βάλουν μια τάξη στη διεθνή ακαταστασία. Hσαν περιζήτητοι. Τους καλούσαν παντού για να ακούσουν τον σοφό με το ξυρισμένο κεφάλι να τους εξηγεί τα μυστικά της σύγχρονης οικονομίας. Ως και στη Μόσχα τούς είχαν καλέσει. Εκεί, παρότι το κρύο ήταν τσουχτερό, πήγαν γιατί τους ζέσταινε την καρδιά η φήμη πως θα τους δώριζαν φρεσκότατα ρούβλια για να χορτάσουν δύο και τρεις Ελλάδες μαζί και να στείλουν τα Βερολίνα εκεί όπου ανήκουν, στη Γερμανία δηλαδή. Ρούβλια δεν πήραν, απλώς ο ηγεμόνας τούς τάισε και τους εξήγησε ότι ήθελε να τους δει από κοντά, για να βεβαιωθεί ότι είναι πραγματικοί. 

Κανένα ταξίδι, όμως, δεν συγκρινόταν με αυτό που τους οδήγησε στη Βενεζουέλα, μακριά στον χάρτη, όμως τόσο κοντά στην ελληνική ψυχή. Η Βενεζουέλα είναι κράτος της Λατινικής Αμερικής, ομιλούν την ισπανικήν, της έλειπε το χαρτί υγείας, όμως είχε άφθονο πετρέλαιο. Εκτός αυτού ήταν βολιβαριανή δημοκρατία και, όπως έχει γράψει ο Νικόλαος Εγγονόπουλος, ο Μπολιβάρ είναι ωραίος σαν Eλληνας.

Εκεί οι ηγέτες μας βρήκαν πεδίον δόξης λαμπρόν.  

Η Βενεζουέλα θα έδινε στην Ελλάδα πετρέλαια με αντάλλαγμα ελιές Καλαμάτας, τομάτες φρεσκότατες και λοιπά εδώδιμα. 

Η συμφωνία ήταν άκρως συμφέρουσα, τόσο που, επιστρέφοντας στον τόπο τους, οι ηγέτες μας είπαν ότι οραματίζονται να γίνει η Ελλάδα η Βενεζουέλα της Μεσογείου. 

«Και με το χαρτί υγείας, τι θα γίνει;» ρώτησαν κάποιοι.  

Οι ηγέτες μας, όμως, τους έκλεισαν το στόμα, ζητώντας τους να μη ρίχνουν το επίπεδο.  

Πετρέλαιο δεν είδαμε. Μείναμε πάντως με την απορία. Αν, όπως οι ομοϊδεάτες μας στην άλλη άκρη της Μεσογείου, το Podemos, οι οποίοι, αντί για πετρέλαιο, είδαν χαρτονομίσματα με την εικόνα του Μπολιβάρ αυτοπροσώπως. 

Κάποιοι λένε ότι το αυτό συνέβη και μ’ εμάς.  

Ετσι ισχυρίζεται και ο Αδωνις Γεωργιάδης ο οποίος, επειδή ζηλεύει την Ελλάδα του καιρού εκείνου, καταγγέλλει τη χρηματοδότηση του ελληνικού σοσιαλισμού ως πράξη διαφθοράς.  

Είναι μάλιστα σίγουρος ότι κανείς από τους εμπλεκομένους στο ωραίο αυτό ειδύλλιο ανάμεσα στους δύο λαούς δεν πρόκειται να κινηθεί νομικά για να του ζητήσει αποδείξεις.  

Στο κάτω κάτω, αν όντως ισχύει μάλλον θα λάβουν υπόψη τους ότι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΣΛΑΜΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Πολιτική με κανόνες συμμορίας

Image

 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Τουρκικής καταγωγής η Ελίφ Εράλπ είναι η πολιτικός που προσδοκά να γίνει η επόμενη δήμαρχος του Βερολίνου. Για πολλούς οι επιδόσεις της Αριστεράς στο Βερολίνο, με το υψηλό ποσοστό μεταναστών σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό, διαψεύδει όσους υποστηρίζουν ότι η άνοδος της Ακροδεξιάς έχει να κάνει με τον φόβο της κοινωνικής διείσδυσης της μετανάστευσης στη γερμανική κοινωνία. Χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψιν ότι πολλοί πρώην μετανάστες είναι τώρα Γερμανοί ψηφοφόροι.

Η υπόθεση που αναδείχθηκε με αφορμή συνέντευξη της Εράλπ στο «Σπίγκελ» αποδεικνύει την επιρροή της διείσδυσης οργανώσεων μεταναστών στην πολιτική ζωή της Γερμανίας.

Και η επιρροή αυτή έχει ένα όνομα: φόβος.

Στο «Σπίγκελ» έφτασε ένα μήνυμα, στο οποίο είχε επισυναφθεί ένα σημείωμα όπου η Εράλπ έλεγε στους συνεργάτες της ότι δεν θα δεχόταν να απαντήσει σε ερωτήσεις που αναφέρονταν στις σχέσεις του κόμματός της με αντισημιτικούς και εγκληματικούς κύκλους. Οχι επειδή θεωρεί τις φήμες για αυτές τις σχέσεις συκοφαντικές, με στόχο να παραποιήσουν τους πολιτικούς στόχους της. Αλλά επειδή φοβάται. Φοβάται και γι’ αυτήν και για την οικογένειά της. Οπως φοβάται και ο σύζυγός της.

Σε εκδήλωση του κόμματός της συμμετείχε και κάποιος Ιμπραχήμ Ιμπραχήμ, μέλος οργάνωσης που η Ε.Ε. έχει χαρακτηρίσει τρομοκρατική. Παρ’ όλ’ αυτά δεν απέφυγε να απαντήσει σε ερώτηση για τη βουλευτή Βανέσα Εμντε, η οποία αρνείται την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ. Η απάντησή της είναι μνημείο υπεκφυγής. Δήλωσε ότι γνωρίζει πως πολλοί από τους συνεργάτες της είναι πολύ αφοσιωμένοι στο ζήτημα της Παλαιστίνης, δεν περίμενε όμως να φτάσουν έως εκεί. Δεν ξέρω αν η αφέλεια είναι χαρακτηριστικό πολιτικής ιδιοφυΐας, όπως υποθέτω θεωρούν οι ψηφοφόροι της.

Ερώτηση κρίσεως: Eίτε η κυρία Εράλπ δεν ήξερε ότι σε εκδήλωση του κόμματός της συμμετείχε και εξέχον μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης και όταν το έμαθε είπε: «Πω πω και τώρα τι κάνουμε;».

Είτε το ήξερε και δεν τόλμησε να μην τον δεχθεί ή να τον αποβάλει.

Είτε δεν ξέρει τι γίνεται στο κόμμα της είτε ξέρει, αλλά δεν τολμάει να το αντιμετωπίσει.

Επιλέγω την εκδοχή του φόβου. Και δεν αναφέρομαι στον φόβο του πολιτικού κόστους, τη νομιμοποιημένη αρετή του κάθε πολιτικού. Εδώ μιλάμε για τον φόβο της ζωής της και της οικογένειάς της. Μεταφορικά θα έλεγα πως είναι ο φόβος που αισθάνεται μέλος «συμμορίας» όταν παραβεί τους κανόνες της.

Ποιοι είναι οι κανόνες;

Η υπεράσπιση της παλαιστινιακής τρομοκρατίας και ο αντισημιτισμός.

Η περίπτωση της δυστυχούς κυρίας είναι μια τρανή απόδειξη του…

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Το σημείο μηδέν της ηθικής

Image

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Δεν είναι οι μόνοι και σίγουρα δεν αποτελούν εξαίρεση. Αναφέρομαι στο όνειρο ζωής που είχαν κατασκευάσει για τον εαυτό τους. Είναι η κυρίαρχη εικόνα της επιτυχίας. Ακριβά αυτοκίνητα ώστε να μην περνάς απαρατήρητος, σουίτες, πρώτο τραπέζι πίστα, τεράστιοι λογαριασμοί, όλο το ρεπερτόριο της ελληναράδικης δόξας.

Πρώτο χαρακτηριστικό, ο επαρχιωτισμός: τους ενδιέφερε να επιδεικνύουν την επιτυχία τους στο χωριό τους. Έξω από εδώ δεν θα τους καταλάβαιναν, γιατί δεν θα τους ήξεραν από μικρούς για να δουν τι έχουν καταφέρει.

Υπάρχει ψυχολογικό άλλοθι;

Ναι, ζουν σε έναν κόσμο όπου την επιτυχία τη μετράει ο πλούτος.

Και το κυριότερο, η κοινωνία αυτή είναι δημοκρατική. Σου έχει μάθει ότι αυτός ο πλούτος σού ανήκει δικαιωματικά. Κι αφού τον έχουν άλλοι, γιατί να μη βρεις τον τρόπο να τον αποκτήσεις κι εσύ;

Δεν σου λείπει ούτε το μυαλό, ούτε το θράσος, ούτε η εργατικότητα, ούτε η επινοητικότητα.

Δεν έχεις παρά να δοκιμάσεις.

Θα μου πείτε ότι αυτή είναι η αρχή της επιχειρηματικότητας. Χωρίς αυτούς τους θαρραλέους, οι κοινωνίες θα έμεναν στάσιμες.

Δεν ξέρω αν τα σκέφτηκαν όλ’ αυτά οι δύο νέοι όταν ίδρυσαν τη φιλανθρωπική τους ΜΚΟ – είδος επιχείρησης που δεν είναι επιχείρηση αλλά λειτουργεί ως επιχείρηση. Ή αν απλώς ο ένας από τους δύο είπε μια ωραία πρωία «εύρηκα» και έτσι ξεκίνησε η πορεία τους για να πιάσουν την καλή.

Με τη ΜΚΟ τους θα έκαναν εράνους για να βοηθήσουν οικογένειες που έχουν άρρωστα παιδιά. Τι πιο ανθρώπινο, τι ευγενέστερο, τι πιο ΜΚΟ. Και ποιος θα τολμήσει να αρνηθεί την οικονομική βοήθεια σ’ ένα παιδί που πάσχει από καρκίνο και οι γονείς του δεν έχουν τα χρήματα για τη θεραπεία;

Μόνο που τα χρήματα δεν έφταναν όλα στον προορισμό τους και οι δύο νεαροί επιχειρηματίες φρόντιζαν να επιδεικνύουν τους τρόπους που είχαν βρει για να τα αξιοποιήσουν.

Από τον καταιγισμό των υποθέσεων με τις πίτσες, τους φούρνους και το εμπόριο λευκής σαρκός η αλήθεια είναι ότι μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση η εκμετάλλευση του πόνου των μικρών παιδιών και των δικών τους.

Υπάρχουν ηθικές διαβαθμίσεις στο έγκλημα;

Ναι, υπάρχουν.

Άλλο να κλέβεις την εφορία και άλλο να κλέβεις όσους προσφέρθηκαν να δώσουν χρήματα για να βοηθήσουν άρρωστα παιδιά.

Το σημείο μηδέν της ηθικής. Δεν μιλάμε για ανήθικη πράξη. Μιλάμε για απουσία ηθικής, για αδυναμία διάκρισης ανάμεσα στο ανήθικο και το ηθικό.

Θυμάστε τον «Τρίτο άνθρωπο» του Γκράχαμ Γκριν, όπου ο πρωταγωνιστής στη Βιέννη –ο Ορσον Γουέλς στην ταινία– αμέσως μετά τον πόλεμο προμηθεύει τα νοσοκομεία με νοθευμένη πενικιλίνη που χορηγείται στα άρρωστα παιδιά;

Η εκμετάλλευση της ανθρώπινης απελπισίας είναι…

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΓΥΦΤΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Στην εποχή του χαλκού

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Για τους έξι νεκρούς μετά την έκρηξη στο σπίτι της οδού Λυσικράτους στην Πλάκα, οι αυτουργοί έμαθαν, όπως διάβασα, μετά τη σύλληψή τους. Δεδομένου, δε, ότι είναι σεσημασμένοι χρήστες ναρκωτικών ουσιών, μένει να ξεκαθαρισθεί αν συνειδητοποίησαν τι έχουν κάνει.

Ζουν όχι απλώς στο περιθώριο, αλλά σ’ έναν κόσμο που δεν έχει επαφή με τον δικό μας.

Στο βιογραφικό τους έχουν καμιά σαρανταριά συλλήψεις και καταδίκες ο καθένας, οι οποίες δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα, όπως αποδεικνύεται. Είτε τις έχουν είτε δεν τις έχουν δεν επηρεάζεται η συμπεριφορά τους, οπότε είναι σαν να μην τις έχουν. Oπως αναφέρει η ανακοίνωση της Αστυνομίας, οι δύο είναι ημεδαποί και ο ένας Aλβανός ή αλβανικής καταγωγής. Στόχος τους ήταν να πάρουν ένα σωλήνα χαλκού για να τον πουλήσουν για σκραπ και να εξασφαλίσουν τη δόση τους.

Η δολοφονική έκρηξη στο κέντρο της Αθήνας, στην τουριστική καρδιά της πόλης, στις 7.30 το πρωί, από την οποία γλίτωσε ένα λεωφορείο με μαθητές για μερικά δευτερόλεπτα, δεν ήταν τρομοκρατική ενέργεια. Ούτε κάποια οργανωμένη επιχείρηση η οποία αν πετύχαινε θα άλλαζε τη ζωή των δραστών της.

Μια επιχείρηση ρουτίνας, απ’ αυτές που γίνονται κάθε μέρα, για μερικά κιλά χαλκού που θα εξασφάλιζαν τη δόση τους σε κάτι ταλαίπωρους εξαρτημένους οι οποίοι, χωρίς να το θέλουν, σκότωσαν έξι ανθρώπους. Βλέπετε, τα κίνητρα που οδηγούν σε τραγωδίες μπορεί να είναι εντελώς ποταπά. Τόσο ποταπά ώστε να μην τα αντιλαμβάνονται ούτε οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές τους.

Η κλοπή του χαλκού σε διάφορες μορφές, είτε σωλήνες είτε καλώδια, είναι καθημερινό φαινόμενο. Οπως και οι καταστροφές που προκαλούν.

Είναι γνωστό ότι στις κλοπές χαλκού επιδίδονται τα μέλη της κοινωνικής ομάδας την οποία έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε «ευάλωτη».

Αναρωτιέμαι αν κάποιος, από τους ελλογιμότατους ειδικούς, μπορεί να εξηγήσει για ποιο λόγο οι Ρομά θεωρούνται ευάλωτη κοινωνική ομάδα.

Επειδή έχουν επιλέξει να ζουν σε καταυλισμούς;

Επειδή πρέπει να επιδοτούνται από το κράτος για να στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο –μια μάλλον ιδιαίτερη αντίληψη της δωρεάν παιδείας– ή επειδή τα κορίτσια τους πρέπει να αρχίσουν να γεννούν από τα δώδεκα;

Το βέβαιο είναι ότι οι κοινότητες των Ρομά ακολουθούν τους δικούς τους κανόνες. Οι ομάδες που λεηλατούν τα καλώδια των τρένων ή τα χάλκινα καλύμματα των φρεατίων δεν θεωρούν ότι κάνουν κάτι παράνομο. Ξεκινούν το πρωί για να βγάλουν το μεροκάματό τους διότι πιστεύουν ότι έτσι βγαίνει το μεροκάματο.

Το πέρασμα από τα δικαστήρια και τις φυλακές είναι μέρος της καθημερινότητάς τους.

Δεν ισχύει βέβαια το ίδιο και για τους κλεπταποδόχους τους. Αυτοί που αγοράζουν τον χαλκό δεν δουλεύουν για το μεροκάματο, αλλά αυτό ας πούμε ότι είναι θέμα της αστυνομίας.

Χαρακτηρίζοντάς τους «ευάλωτους» αυτομάτως τους αποδίδουμε…

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ - ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΙΣΛΑΜΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η Ευρώπη φοβάται

Image

 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Η Ευρώπη φοβάται τη Ρωσία του Πούτιν. Το παράδοξο είναι ότι τη φοβάται περισσότερο από όσο φοβόταν την ΕΣΣ∆.

Η Ευρώπη φοβάται την Αμερική του Τραμπ. ∆εν έχει εμπιστοσύνη στην ιδιοτέλειά του ούτε στην κυκλοθυμία του. Είναι η πρώτη φορά που ο Ατλαντικός μοιάζει σαν αξεπέραστο χάσμα, έτοιμο να παραγάγει απρόβλεπτα γεωπολιτικά φαινόμενα.

Η Ευρώπη ξέρει ότι, πέρα από όλα τα άλλα, τον Τραμπ και τον Πούτιν τούς συνδέει η περιφρόνησή τους προς την Ευρώπη. Είναι μια υπόθεση που είχε εμφανισθεί από την εποχή του Μπους του νεότερου, όταν οι νεοσυντηρητικοί είχαν βαφτίσει Aρη την Αμερική και Αφροδίτη την Ευρώπη. Βέβαια, ξεχνούσαν να υπενθυμίσουν ότι ο Aρης και η Αφροδίτη υπήρξαν εραστές.

Η Ευρώπη φοβάται το Ισλάμ. Φοβάται την επιθετικότητά του, κυρίως, δε, φοβάται τη διείσδυσή του στην ίδια της την κοινωνία. Η Τζιχάντ έχει περάσει τα ευρωπαϊκά σύνορα και, όπως έχει αποδείξει έως σήμερα, μπορεί να κινητοποιήσει μεγάλες μερίδες του πληθυσμού και να αφήσει θύματα.

Eχουμε αναρωτηθεί πόσα είναι τα θύματα της ισλαμικής τρομοκρατίας στις ευρωπαϊκές χώρες;

Και ώς ποιο σημείο ο αναδυόμενος αντισημιτισμός οφείλεται, εκτός των άλλων, στον φόβο που προκαλεί η Χαμάς στους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς;

Η Ευρώπη φοβάται τη μετανάστευση, τα εκατομμύρια που από την υποσαχάρια Αφρική συνωστίζονται στις ακτές της Μεσογείου και τα χρησιμοποιούν ως ανθρώπινα βλήματα οι φύλαρχοι της Λιβύης και ο Ερντογάν. Η Ευρώπη φοβάται τη μετανάστευση, όμως δεν τολμάει να κάνει κάτι για να τροποποιήσει μια πολιτική που έχει διαμορφωθεί από την εποχή που το πρόβλημα ήταν συνυφασμένο με το αποικιοκρατικό της παρελθόν.

Η Ευρώπη φοβάται το παρελθόν της, η Ιστορία της τη γεμίζει ενοχές, όμως φοβάται και το παρόν της. Για πρώτη φορά μετά τον Μεσοπόλεμο, και τηρουμένων όλων των αναλογιών, η δημοκρατία, το μεγάλο ευρωπαϊκό οχυρό, κινδυνεύει να παραμορφωθεί από τα ίδια τα προϊόντα της. Η Λεπέν μπορεί να έχει προσαρμοσθεί στην ευπρέπεια της δημοκρατίας, όμως δεν αποκαλύπτει τι σκοπεύει να κάνει αν της δοθεί η ευκαιρία να κυβερνήσει. Απέναντί της, ο Μελανσόν προσπαθεί να επιβάλει τη συμπεριφορά μιας κοινωνίας η οποία είναι σε μόνιμη σύγκρουση με τον εαυτό της.

 

Η Ευρώπη φοβάται τον εαυτό της.

Γιατί;

Επειδή δεν έχει τον τρόπο να ανακαλύψει, ή έστω να επινοήσει, τα επόμενα βήματά της.

Πόσον καιρό έχετε να ακούσετε για την περίφημη ομοσπονδιοποίηση της Ενωσης;

Και ας πούμε ότι το σχέδιο έχει ξεχαστεί, όμως ποιο σχέδιο το έχει αντικαταστήσει;

Κανένα.

Η Ευρώπη διαχειρίζεται τον φόβο της με τις πολιτικές μετριότητες που τη διοικούν, την Κάγια Κάλας και την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Ακόμη και ο Μακρόν, που πριν από δέκα χρόνια εμφανίστηκε ως η νέα πολιτική φωνή της Ευρώπης, τώρα μετράει τις μέρες για να αποχωρήσει προκειμένου να αποφύγει την περαιτέρω ταπείνωση. Για συγκρίνετε τους σημερινούς με τον Μιτεράν ή τον Κολ.

Οφείλουμε να το παραδεχθούμε, όσοι τουλάχιστον πιστεύουν ακόμη στην Ευρώπη όχι μόνον ως Ελληνες, αλλά και ως πολίτες του παγκόσμιου χωριού. Η Ευρώπη έχει χάσει την πολιτική της προοπτική.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η πτώση άρχισε όταν αποχώρησε από το προσκήνιο η τελευταία γενιά των πολιτικών που έζησε τον Β΄ Παγκόσμιο.

Στα ερείπιά του γεννήθηκε η ιδέα της Ευρώπης που επέτρεψε στα κράτη-έθνη της να ζήσουν ένα όραμα το οποίο ξεπερνούσε τις πολιτικές τους συγκρούσεις. Οι πολιτικοί ηγέτες της είχαν ως πρώτο μέλημά τους τη μεγάλη ιδέα ότι συμμετείχαν στον ίδιο πολιτισμό. Και βασικό στοιχείο αυτού του πολιτισμού ήταν η δημοκρατία. Η κατάρρευση της σοβιετικής αυτοκρατορίας και η απελευθέρωση των δορυφόρων της οφείλει πολλά στο γεγονός ότι όλες αυτές οι χώρες ανήκαν στον ίδιο πολιτισμό. Και όσοι σήμερα αμφισβητούν τη σημασία του Χριστιανισμού γι’ αυτόν τον πολιτισμό –από τον φόβο της Χαμάς– ας αναλογισθούν μόνο τον ρόλο που έπαιξε ο καθολικισμός στην απελευθέρωση της Πολωνίας από τον κομμουνισμό.

Το ίδιο ισχύει και για τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό, που αποτέλεσε το κοινό βάθρο της παιδείας όλων αυτών των εθνών με τις τόσο διαφορετικές παραδόσεις και τις τόσο διαφορετικές γλώσσες. Ο Eκο είπε ότι η γλώσσα της Ευρώπης είναι η μετάφραση, μια τέχνη που ξεκίνησε όταν οι Ρωμαίοι άρχισαν να μεταφράζουν στα λατινικά την ελληνική σοφία.


Χωρίς τις μνήμες του Β΄ Παγκοσμίου και αντιμετωπίζοντας τη δημοκρατία ως δεδομένη μετά την πτώση του Σιδηρού Παραπετάσματος, η Ε.Ε. έχει χάσει τη δυναμική της. Σαν να μην μπορεί να βρει το επόμενο βήμα της, αρκείται στο αναμάσημα των αρχών της προσπαθώντας να εξορκίσει τους φόβους της. Και το μόνο βέβαιο είναι ότι…

 

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ και ΙΣΛΑΜΟΑΡΙΣΤΕΡΑ: Ισραήλ: ένας θύλακος της Δύσης

 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Το Ισραήλ βρίσκεται σε πόλεμο εδώ και τέσσερα χρόνια, όμως αυτό δεν το εμποδίζει να διεξαγάγει εκλογές. Ουσιώδες διότι αποδεικνύει ότι η δημοκρατία έχει υπαρξιακή αξία για τη χώρα που βρίσκεται περικυκλωμένη από ολοκληρωτικά καθεστώτα. Eνας θύλακος δυτικού τύπου δημοκρατίας σε μια περιοχή του κόσμου όπου η δημοκρατία είναι πολίτευμα που το αποκλείει η ίδια η κρατούσα στο αραβικό περιβάλλον θρησκεία.

Αν εξαιρέσουμε τις βαθιές ιστορικές ρίζες του μίσους των μουσουλμάνων κατά των εβραίων, το δημοκρατικό καθεστώς του Ισραήλ αντιμετωπίζεται ως εστία μόλυνσης στο μουσουλμανικό περιβάλλον. Αλήθεια πότε ο δυτικός κόσμος θα αποδεχθεί το ασυμβίβαστο ανάμεσα στον μουσουλμανισμό και στη δημοκρατία;

Στις εκλογές του Ισραήλ ένα αραβικό κόμμα, βλέπε παλαιστινιακό, κέρδισε 15 έδρες. Δεδομένης δε της αδυναμίας των δύο μεγάλων κομμάτων της Κνεσέτ να αποκτήσουν την απόλυτη πλειοψηφία δεν αποκλείεται αυτό το μικρό παλαιστινιακό κόμμα να αναλάβει ρόλο ρυθμιστή. Αν και οι αναλυτές το θεωρούν μάλλον απίθανο, και μόνον η ύπαρξή του φτάνει για να διαψεύσει τις θεωρίες περί «απαρτχάιντ» των Παλαιστινίων.

Φαντασθείτε ένα εβραϊκό κόμμα το οποίο εκπροσωπείται στο κοινοβούλιο του Ιράν. Κι εκεί δημοκρατία έχουν, όμως μερικές δημοκρατίες είναι πιο δημοκρατίες από τις άλλες.

Δεν θα αναφερθώ εκτενώς στο εύηθες στερεότυπο περί γενοκτονίας των Παλαιστινίων από το Ισραήλ. Από το 1948 που ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ, όποτε πολέμησε το έκανε επειδή αναγκάσθηκε να αμυνθεί. Και βέβαια οι υποστηρικτές των Παλαιστινίων στην Ευρώπη και την Αμερική ξεχνούν ότι αν υπάρχουν γενοκτονικές προθέσεις αυτές προέρχονται από τους Παλαιστινίους που θέλουν να επεκτείνουν την επικράτειά τους από τη θάλασσα ώς τον ποταμό. Κοινώς να σβήσουν το κράτος του Ισραήλ από τον χάρτη.

Τέσσερα χρόνια μετά την τρομοκρατική σφαγή της Χαμάς στο Ισραήλ, και έπειτα από έναν πόλεμο με το Ιράν και τους πράκτορές του της Χεζμπολάχ το Ισραήλ εξακολουθεί να διατηρεί την πολεμική του ισχύ. Συμπεριφέρεται σαν το Ισραήλ των βασιλιάδων της Βίβλου που θαύμαζε ακόμη και ο Νίτσε. Και νομίζω ότι αυτό είναι που έχει οδηγήσει στην αναβίωση του αντισημιτισμού στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Μετά τη Σοά η Ευρώπη αγκάλιασε την εβραϊκή υπόθεση για να εξιλεωθεί η ίδια από τις ενοχές της. Στο ευρωπαϊκό υποσυνείδητο ο εβραίος πρέπει να είναι ο κατατρεγμένος. Για να τον αποδεχθούμε τον θέλουμε αδύναμο. Και γι’ αυτό δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι δημιούργησε ένα κράτος μικρό αλλά τόσο ισχυρό ώστε από συστάσεώς του όχι μόνον έφτιαξε πορτοκαλεώνες στην έρημο, βρίσκεται και σε συνεχή πόλεμο με το περιβάλλον του.

Αν μη τι άλλο το Ισραήλ δείχνει στη φοβισμένη Ευρώπη…