"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ Τ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ Τ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Αυτό το καλοκαίρι σε τι θα μεταμφιεστεί;



«Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα / προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!»
 Κώστας Βάρναλης


Την ίδια στιγμή που όλοι μας μέναμε άφωνοι, ανήμποροι να ψελλίσουμε ακόμα και μια λέξη οδύνης, που ο τρόμος ζωγραφιζόταν στα πρόσωπά μας βλέπoντας την πιο απαίσια πλευρά του θανάτου και βουβοί παρακολουθούσαμε την κόλαση να έρχεται στη γη, την ίδια αυτή στιγμή οι ηγέτες μας έτρεχαν πανικόβλητοι όχι για να προλάβουν την καταστροφή, όχι για να δώσουν τον υπέρ πάντων αγώνα καθώς εγνώριζαν την ύπαρξη νεκρών, αλλά μόνο για να βρουν τις απαντήσεις τους για την επόμενη ημέρα, όταν το κακό θα έχει συντελεστεί, ώστε ανέγγιχτοι να συνεχίσουν να ερωτοτροπούν με τις πόρνες σειρήνες της εξουσίας. Και το είδαμε να γίνεται πράξη με την γελοία και συνάμα αποκρουστική παρουσία υπουργών και υπηρεσιακών παραγόντων σαν σε παράσταση σε θέατρο σκιών.


Ποιος αλήθεια ευφάνταστος θα περίμενε να δει την αποτρόπαια αυτή εικόνα; 


Και ποιος απαισιόδοξος θα μπορούσε να φανταστεί ότι πρωθυπουργός, απέναντι σ’ αυτόν τον όλεθρο, θα γελοιοποιούσε μια χώρα ολόκληρη εξαγγέλλοντας με τον πιο βαρύγδουπο τρόπο την γνωστή σε όλους «ανάληψη πολιτικής ευθύνης»;


Ένα παιχνίδι λέξεων από κυνικούς, αδίστακτους, δειλούς, μικρούς, ελάχιστους, δυστυχισμένους μες την ανία τους, ανίατους εξουσιομανείς. Χωρίς μια λέξη αυτοκριτικής χωρίς ένα ίχνος αξιοπρέπειας.  


Τι σχέση έχουμε μ’ αυτούς; 


Γιατί να κουβαλήσουμε εμείς το βάρος της αναλγησίας τους; 


 Είναι άδικο. Αυτό μας ξεπερνάει. Ξεπερνά και τον ισχυρισμό ότι οι ηγέτες μας είναι ο καθρέφτης μας. 


Όσοι νομίζαμε ότι ο Αρμαγεδδών του καλοκαιριού του ’15 πέρασε και θα έμενε η μελανή σελίδα του στην ιστορία, γελαστήκαμε.  


Όσοι πιστέψαμε ότι η πολιτική στροφή θα ήταν μια καινούργια αρχή, διαψευστήκαμε. 


Όσοι ελπίσαμε σε ένα καλύτερο αύριο για την ταλαιπωρημένη χώρα, σήμερα νιώθουμε απελπισμένοι.


Κι αυτό το καλοκαίρι σε τι θα μεταμφιεστεί; 


Αυτό το καλοκαίρι δεν θα παιανίσουν οι σάλπιγγες της νίκης του δημοψηφίσματος που με τους ήχους τους κάλυπταν την τότε καταστροφή.  


Άλλη θα είναι η τροφή αυτό το καλοκαίρι.  


Θα ’ναι...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Σσσσς......Μην ενοχλείτε την εξουσία, η επανάσταση τελείωσε.

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ


Η ιστορία των κρατών είναι ιστορία πολέμων και η ιστορία των κοινωνιών είναι ιστορία επαναστάσεων. 


Στην πρώτη περίπτωση επιδιώκεται η διατήρηση, η ισχυροποίηση και η επέκταση της εξουσίας, στη δεύτερη η κατάκτησή της. Και στις δύο όμως κοινός παρoνομαστής είναι η εξουσία.



Ο μεγαλοϊδεατισμός κρατικών ελίτ και τα κατακτητικά τους σχέδια προβάλλονται στις εξουσιαζόμενες μάζες, οι οποίες ερχόμενες σε πλήρη ταύτιση όχι μόνο τα υιοθετούν αλλά και υπερθεματίζουν, οδηγούμενες στα πεδία των μαχών, αγωνιζόμενες υπέρ βωμών και εστιών. Οι μεγάλες ιδέες κοινωνικών κινημάτων εκφράζονται από πολιτικές ελίτ, οι οποίες οδηγούν τους λαούς σε επαναστάσεις για μια καλύτερη ζωή, και τις ίδιες στα έδρανα της εξουσίας.



Αργά ή γρήγορα όμως ένας καινούργιος πόλεμος θα πάρει θέση, ακόμα και ως ιδέα τρόμου, ενώ μια νέα ελίτ θα διεκδικήσει τη δική της επανάσταση και τη δική της εξουσία. Υπό μια έννοια η ιστορία της ανθρωπότητας είναι μια ιστορία εξουσίας, όπου εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι πάνε πιασμένοι χέρι-χέρι σε μια σχέση έλξης και απώθησης.



Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης η ιστορία δεν έκανε το καθήκον της, δηλαδή δεν επαναλήφθηκε ούτε καν ως φάρσα, αφού στην πραγματικότητα πόλεμος και επανάσταση έγιναν ένα, σε μια κακοπαιγμένη παράσταση επαρχιώτικου μπουλουκιού.  


Ο μεν μεγαλοϊδεατισμός περιορίστηκε -ευτυχώς- σε, κατά καιρούς, εθνικιστικές κορώνες άκαπνων πολεμοχαρών ανδρείκελων ίσα ίσα για να υπενθυμίζουν την ύπαρξή τους και να υποκρύπτουν έτσι την ανεπάρκειά τους, οι δε επαναστατικές ιδέες εξαντλήθηκαν στα καφενεία και όλως προσφάτως παροπλίστηκαν στα πρωθυπουργικά μέγαρα.



Ετσι όμως τα πράγματα έμπλεξαν αφού ούτε καινούργιους πολεμικούς παιάνες μπορεί κανείς να ανακαλύψει, ούτε μια δεύτερη επανάσταση να προβάλει. Γιατί όσο και αν ο πόλεμος και η επανάσταση πουλάνε, όσο και αν το μίσος του πολέμου και η ελπίδα της επανάστασης εύκολα αγοράζονται, οι μούφα πολεμοχαρείς εθνικιστές παρέα με τους γιαλαντζί επαναστάτες προτίμησαν να παίζουν τον πόλεμο φορώντας απλώς στολές παραλλαγής ή να κάνουν την επανάσταση σε κρουαζιερόπλοια.



Και ευτυχώς γιατί...