Tου Στελιου Kαβαδια
Καθηγητή Τεχνολογίας και μάνατζμεντ στο College of Management, Georgia Institute of Technology.
«Done is better than perfect». Σε ελεύθερη μετάφραση «κάτι που υλοποιείται είναι καλύτερο από το τέλειο».
Είναι;
Η εμπειρία από κοινωνικά σύνολα με έντονη δραστηριότητα στον χώρο της καινοτομίας επιβεβαιώνει πως «ναι». Αρκεί να επισκεφθεί κανείς κάποιο από τα δεκάδες εκκολαπτήρια (incubators) νέων επιχειρήσεων ανά την αμερικανική (Silicon Valley), ή την ισραηλινή (Tel Aviv) ή την αγγλική (Cambridge) επικράτεια για να δει πώς στην πλειονότητα τους νέοι, φιλόδοξοι άνθρωποι, σχεδιάζουν, πειραματίζονται, υλοποιούν, αποτυγχάνουν, διορθώνουν, βελτιώνουν και παράγουν γνώση, προϊόντα και εντέλει αξία. Περισσότερη ή λιγότερη αξία είναι κάτι σχετικό και ίσως δύσκολο να μετρηθεί. Τολμάνε, όμως, και δημιουργούν μέσα από έναν επαναληπτικό κύκλο αποτυχίας και προσπάθειας. Η αξία ενός τέτοιου κύκλου δημιουργίας δεν είναι περιορίσιμη μόνο στην καινοτομία και στις νέες τεχνολογίες. Αντιπροσωπεύει μια νοοτροπία επίλυσης προβλημάτων και αντιμετώπισης προκλήσεων.
Πόσο ξένη ακούγεται άραγε αυτή η νοοτροπία στη σημερινή Ελλάδα; Πόσο εντύπωση προκαλεί η κυριαρχία μιας τελείως αντιδιαμετρικής νοοτροπίας;
Σε όποια κοινωνική υποομάδα κι αν κοιτάξει κανείς, οι ταγοί της συντηρούν μια εικόνα στασιμότητας και εκφράζουν νοοτροπίες τροχοπέδης σε οποιαδήποτε εξέλιξη. Στην εκφορά του προφορικού ή γραπτού λόγου τους δείχνουν να απορρίπτουν έντεχνα κάθε πρόοδο και να επιχειρηματολογούν υπέρ μιας «στασιμότητας της τελειότητας». Η στάση τους αυτή είτε πηγάζει από τον φόβο να απολέσουν κυριαρχικά δικαιώματα απέναντι στους λοιπούς κοινωνικούς εταίρους είτε εκφράζει τη συγκάλυψη της ανικανότητάς τους να χειριστούν τις εξελίξεις, εξασφαλίζει το ίδιο αποτέλεσμα: την απραξία.
