ΚΚΕδο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ : Stevia daddies

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Η ζάχαρη δεν είναι πια της μόδας, προτιμάται η στέβια ή άλλα γλυκαντικά. Και τα όποια κορίτσια ή αγόρια, εφόσον, και αν, αυτά υπάρχουν κι εκδηλώνουν σχετικό ενδιαφέρον σύμφωνα με την πρόσφατη ρήση, είναι λογικό να μην προτιμούν sugar daddies (που πλέον σημαίνει «γέροι με ζάχαρο») αλλά μοντέρνους stevia daddies που σύμφωνα και με τη διαιτολογία ίσως να είναι πολύ πιο υγιής λύση.

Το αξιοπρόσεκτο είναι πως ο ΓΓ μίλησε για κορίτσια κι όχι για αγόρια ή για τρανς. Αυτό είναι ρατσισμός (θα έλεγαν κάποιοι), εφόσον είναι γνωστό πως το αρχαιότερο των επαγγελμάτων ασκείται ανέκαθεν και απανταχού απ’ όλα τα φύλα – μάλιστα για να ωραιοποιήσουμε κάπως την κατάσταση τα τελευταία χρόνια και επί το κορεκτικότερον, βρήκαμε τη λέξη «σεξεργάτριες» που είναι και λάθος και της λείπει η συμπερίληψη. Διότι μια λαμπρή συνοδός πολυτελείας που παίρνει π.χ. πέντε χιλιάδες ευρώ τη βραδιά δεν μπορεί να θεωρηθεί «εργάτρια» αφού έχει κασέ βαρόνης και πάνω. Μάλλον είναι «σεξ-φεουδάρχισσα». Αλλά, αυτοί, εκεί, να δώσουνε, ντε και καλά, ταξικό, μελό πρόσημο ακόμα και στο πιο παλιό métier, ενώ κυκλοφορούν αρκετές εκλεκτές περιπτώσεις με αστρονομικές αμοιβές. Υπάρχουν γενικώς πολλές διακυμάνσεις στην ταρίφα, από τον βασικό μέχρι και την κληρονομιά βίλας στη Μύκονο ή πύργου στη Νορμανδία.

Αυτή είναι η πικρή αλήθεια και ας αφήσουμε την ηθικολογία και την υποκρισία – και δεν είχε άδικο ο Μπουτάρης που συγκέντρωσε, ενοποίησε, επέβαλε κανόνες και επανεγκαινίασε τους οίκους ανοχής, συμμαζεύοντας κάπως τα πράγματα. Και σκέψου πόσο καθυστερημένοι είμαστε όταν κανοναρχούμε ηθικολογικά και χειρότερα από ζηλωτές παπάδες, όταν ο Κ. Π. Καβάφης στο «Σοφιστής απαρχόμενος εκ Συρίας», μιλώντας για την ελληνο-ρωμαϊκή Συρία και τον νεαρό Μέβη, νεαρό εκπάγλου καλλονής, φημισμένο, τότε, σε όλον τον γνωστό κόσμο, γράφει:

Κανέναν δεν πληρώνουνε τόσο ακριβά ως αυτόν.

Για να’ χουνε τον Μέβη μονάχα δυο-τρεις μέρες

πολύ συχνά του δίνουν ως εκατό στατήρας

Προφανώς θα ήταν πολλά χρήματα – ο στατήρ ήταν αρχαιοελληνικό νόμισμα από τον 8ο αι. π.Χ. Αλλά ο Καβάφης δεν κρίνει, απλώς περιγράφει θαυμαστικά την κατάσταση, λέγοντας πως ο Μέβης ήταν «ο νέος ο ευειδής και ο πιο αγαπηθείς στην Αντιόχεια» και στο τέλος τον χαρακτηρίζει «εράσμιο»:

Είπα στην Αντιόχεια. Μα και στην Αλεξάνδρεια, μα και στη Ρώμη ακόμα

Δεν βρίσκεται ένας νέος εράσμιος σαν τον Μέβη.

Εξάλλου, ο δαίμων της πορνείας είναι πολλαπλός και με χίλια πρόσωπα. Δεν αμείβεται μόνο με τα λεφτά, αλλά παίζει και η εξάρτηση ισχύος και το νταβατζιλίκι, η επίσημη (ή κρυφή) χρηματοδότηση και η πολιτική υπακοή που συνεπάγεται και πολλά άλλα που εκμαυλίζουν πολύν κόσμο ο οποίος κατά τα άλλα φαίνεται αξιοπρεπής, σύννομος, μαμά Τερέζα και πρότυπο ενός αγαθού και έντιμου ιδεώδους. Ολοι ξέρουμε πολύ καλά τι συνέβαινε επί δεκαετίες και τι συμβαίνει πάντοτε, ανέκαθεν, από το χρυσίον του μεγάλου πέρση βασιλέως μέχρι τα στιλπνά νομίσματα που υπέρρεαν πάντα και παντού, στο όνομα κάποιας μεγάλης ή ηλίθιας ιδέας. (Με πολιτική ανταπόδοση, βέβαια, ή, αλλιώς, τα ορφανά πορεύονται και οι χήρες κονομιούνται).

Απλώς, είπαμε πως η ζάκχαρις είναι ξεπερασμένη πια και φτάσαμε στη στέβια. Στους stevia daddies. Αλλά το πόσο υγιεινό θα αποδειχτεί κι αυτό το γλυκαντικό και οι λοιπές συνταγές διατροφής ή ηθικολογίας μέλλει να το δούμε, γιατί διαβάζω πως ο συνθέτης Μίμης Πλέσσας, που αγγίζει τα εκατό χρόνια, δεν έχει φάει ποτέ λαχανικά και φρούτα (για τα οποία μας έχουνε πρήξει μερικοί) αλλά έτρωγε μια ζωή μόνο αβγά και γλυκά. Και ο Τσόρτσιλ έπιασε τα ενενήντα δύο πίνοντας μια ολόκληρη μπουκάλα ουίσκι τη μέρα και καπνίζοντας δυο πακέτα πούρα, πιο βαριά και από καυσόξυλο – δηλαδή κάποιοι, τελικά, κάνουνε καριέρα πρήζοντάς μας με αμειβόμενη ηθικολογία ή με την ψύχωση της υγιεινής; Προφανώς.

Βέβαια και η επιλογή αναφοράς στους sugar daddies είναι ταξική, δηλαδή οι πλούσιοι που με τα λεφτά τους διαφθείρουν – υποτίθεται – τις αθώες κόρες (ή τα αγόρια), ενώ αν πας σε οποιονδήποτε οίκο ανοχής θα δεις να περιμένουνε στην ουρά, να πληρώσουν, ένα σωρό φτωχοδιάβολοι για «να διαφθείρουνε τα κορίτσια μας». (Αρα, ούτε ταξικό είναι το θέμα). Εξάλλου, κυρίως οι μικρομεσαίοι ξηλώνονται για σεξ, ενώ οι πλούσιοι το βρίσκουν απλά διά της ισχύος. (Αν δεν κάνουνε ένα ταξιδάκι στην ηθικότατη Κούβα.)

Και η ερωτική συναλλαγή δεν γίνεται μόνο με το χρήμα, αυτό το ξέρουνε και οι πέτρες. Και με τις ιδέες μπορεί να γίνει, και με την κατάχρηση θέσεως ισχύος, και με τον γάμο, την ψυχρή σκοπιμότητα, την εύνοια, την ανταπόδοση σε άλλο επίπεδο, την προστασία κ.λπ. Επιδέξια πράματα. Το ίδιο και η αποπλάνηση του ερωτικού υποκειμένου. Τα κόλπα είναι προαιώνια και πας λαγωός ομοίως τεχνάζεται.

Αρα, τι λέμε τώρα;

Η επιλεκτική, υποκριτική ηθικολογία έχει βέβαια κάποιο ενδιαφέρον, αλλά μην είμαστε αναχρονιστικοί και στους όρους. Stevia daddies το λένε τώρα ή Free sugar daddies. (Και χωρίς γλουτένη.)

Αντε, το πολύ να πεις…

 

ΚΚΕ-δικο ΣΤΑΛΙΝΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο εθνικός μας σταλινοσουργελαράς και ο δαίμων της πορνείας

 

Του Χρήστου Χωμενίδη

"Όταν η μητέρα μου, την ώρα που τρώγαμε, ανάγγειλε στον πατέρα μου ότι θα γίνει πόρνη, εκείνος, που ήταν παλαιών αρχών, θέλησε με κάθε τρόπο να την αποτρέψει. Δεν το έβρισκε σωστό να ακολουθήσει αυτό το επάγγελμα.

-Γιατί ειδικώς θέλεις να γίνεις πόρνη; τη ρώτησε με καλοσύνη, σκουπίζοντας το στόμα του με την πετσέτα.

-Για να κερδίσω χρήματα και να είμαι αυτάρκης. Δεν θέλω συνεχώς να σου ζητώ χρήματα, είπε εκείνη, βάζοντας λίγη σούπα στα πιάτα μας.

Ο πατέρας έμεινε για λίγο σκεπτικός. Μετά της είπε.

-Οι προθέσεις σου είναι βεβαίως αγαθές και η επιθυμία σου να συμβάλεις με το κατά δύναμιν με συγκινεί αφαντάστως. Αλλά είσαι τόσο σίγουρη ότι με τον κλάδον τον οποίον θα ακολουθήσεις, θα κερδίζεις αρκετά;…"

Έτσι ξεκινά το διήγημα "Το Επάγγελμα της Μητρός μου", που ο τίτλος του παραφράζει βεβαίως "Το Αμάρτημα της Μητρός μου" του Γεωργίου Βιζυηνού. Το έγραψε ο Μποστ, Χρύσανθος Βοσταντζόγλου κατά κόσμον. Ο χείμαρρος εκείνος του ταλέντου, ο ιδιοφυής σκιτσογράφος, επιφυλλιδογράφος, θεατρικός συγγραφέας. Ο Μποστ, ο Νίκος Τσιφόρος, ο Αλέκος Σακελλάριος, ο Δημήτρης Ψαθάς της "Μαντάμ Σουσούς", παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Εμμανουήλ Ροϊδη και τον ακόμα παλιότερο Γρηγόριο Παλαιολόγο του μυθιστορήματος "Ο Πολυπαθής" (1839), καλλιέργησαν το νεοελληνικό χιούμορ. Μας παρέδωσαν καταπληκτικά, σπαρταριστά κείμενα, που οι σοφολογιότατοι -οι "κουλτουρατζήδες" που τους λέει και ο Ζαμπέτας- αρνούνται να εντάξουν στον λογοτεχνικό κανόνα. Κακό της κεφαλής τους!

Το 1961, "Το Επάγγελμα της Μητρός μου" δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Καθημερινή. Η εκδότρια Ελένη Βλάχου, γυναίκα χαρισματική και πολυπράγμων και με ανοιχτά γενικώς μυαλά, έγινε έξαλλη. "Ξεπεράσατε κάθε όριο ευπρέπειας!" είπε στον συγγραφέα του. Έτσι ο Μποστ απολύθηκε από τη δεξιά Καθημερινή όχι εξαιτίας των αριστερών του αντιλήψεων αλλά επειδή έκανε ό,τι είναι πιο επικίνδυνο για κάθε μορφής εξουσία: έκανε πλάκα.

Ποιος να το φανταζόταν ότι εξήντα τρία χρόνια αργότερα, ο δαίμων -ή το φάσμα- της πορνείας θα οδηγούσε μέρος του πολιτικού μας κόσμου και της κοινής γνώμης στην αυτογελοιοποίηση; 

 

Το γαϊτανάκι το ξεκίνησε ο Δημήτρης Κουτσούμπας, που στις καλές του είναι ομολογουμένως διασκεδαστικότατος όταν -φευ!- σοβαρεύει γίνεται πιο αρτηριοσκληρωτικός, πιο άνοστος κι από συνοικιακό κατηχητή. "Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα αναγκάσουν" έκρουσε κώδωνα από το βήμα της Βουλής "τις φτωχές κοπέλες για να πληρώσουν τα δίδακτρα να εκπορνεύονται!" Προς επιβεβαίωσιν δε των λεχθέντων του, ανέμισε κάτι τυπωμένες αγγελίες με τις οποίες Σκανδιναβές φοιτήτριες ζητούσαν "Sugar Daddies”.

 

Αντιλαμβάνομαι ότι ο Δημήτρης Κουτσούμπας, ζώντας εδώ και πέντε δεκαετίες στους φιλόξενους -καθησυχαστικούς κυρίως- κόλπους του ΚΚΕ, μη έχοντας ποτέ δουλέψει στον ιδιωτικό τομέα ούτε και συναναστραφεί ίσως ιδεολογικά αλλόθρησκους, αγνοεί τι σημαίνει πιάτσα. Δεν αποκλείω να μην έχει δει ποτέ εκ του σύνεγγυς πόρνη. Πόσω δε μάλλον να έχει επισκεφθεί ως πελάτης κάποιον οίκο ανοχής. 

 

Πώς είναι δυνατόν εντούτοις να νομίζει ότι υπάρχουν γυναίκες που παρέχουν σεξουαλικές υπηρεσίες όχι για να επιβιώσουν ή να διάγουν πολυτελώς μα για να εξασφαλίσουν τη μόρφωσή τους; "Αμάρτησα για το πτυχίο μου" δηλαδή. "Τόσο το λαχταρώ να γίνω γεωπόνισσα ή γιατρέσσα, που βγήκα στο κλαρί!" Αστεία πράγματα.

Δεν βρέθηκε κανένας σύντροφός του να τον ενημερώσει ότι τα νέα "εργαζόμενα κορίτσια" πλασσάρονται απλώς σαν φοιτήτριες; Διότι οι πελάτες τους, οι "sugar daddies”, διεγείρονται με τη φαντασίωση ότι το τρυφερούδι που ρίχνουν με τον παρά τους στο κρεββάτι δεν είναι καμιά του δρόμου. Σπουδάζει ίσα-ίσα, μελετάει σκληρά και στα διαλείμματα από τα αμφιθέατρα, χαρίζει (που λέει ο λόγος) στον ώριμο άνδρα τα χάδια της. Σύνηθες στις "αισθησιακές" ταινίες, οι ηθοποιοί να φορούν μαθητικές ποδιές. Ή για χάρη των πιο βιτσιόζων να μεταμφιέζονται σε νοσοκόμες. 

 

Και καλά. Στον Δημήτρη Κουτσούμπα θα άξιζε να αφιερώσουμε τους στίχους του Καβάφη: "Ευτυχισμένοι όλοι που πιστεύουν και τελειώνουν ντυμένοι μες στην πίστι των σεμνότατα". Οι πολιτικοί όμως αντίπαλοί του; Οι οποίοι έφριξαν, έσκισαν τα ρούχα τους, τον κεραυνοβόλησαν ότι αρθρώνει λόγο σεξιστικό;

Πώς διανοείσθε, κύριε Κουτσούμπα, να υπαινιχθείτε ότι οι τίμιες Ελληνοπούλες, οι διαφυλάσσουσες την αγνότητά τους ως κόρην οφθαλμού, κινδυνεύουν υπό οιεσδήποτε συνθήκες να εκπορνευτούν; Να καταντήσουν γύναια; Σαν τις Σοβιετικές, που πλάγιαζαν με τους τουρίστες για ένα μπλουτζήν; Όπως οι Κουβανέζες, που τη στήνουν στο αεροδρόμιο για να πουλήσουν έρωτα σε μεσόκοπους καπιταλιστές; Εδώ τα τείχη είναι αγκρέμιστα, αδιαπέραστα. Από τη μία, τα καλά κορίτσια. Από την άλλη, οι παστρικές.

Φρίττω με τον πουριτανισμό, με τις κακοκρυμμένες άθλιες προκαταλήψεις, όσων κατηγορούν τους άλλους για σεξισμό. Η προοδευτικότητά τους εξαντλείται στις λέξεις. Στις πολιτικώς ορθές διατυπώσεις. Θα τις λέμε εφεξής "σεξεργάτριες", όχι πόρνες ούτε -κατά την παλαιά ποιητική διατύπωση- "ιέρειες της Αφροδίτης". Θα εξακολουθούμε όμως να τις οικτίρουμε και να τις περιφρονούμε. Θα τις αποκαλούμε θύματα της πατριαρχίας, ανθρώπινα σκουπίδια που "σέρνονται στα ακάθαρτα του δρόμου" για να θυμηθούμε και τον Βάρναλη. Μακάρι να τις απελευθερώναμε και να τους βρίσκαμε αξιοπρεπείς εργασίες. Να τις κάναμε ταμίες σε σούπερ μάρκετ, στα διόδια ή -γιατί όχι;- να τις εκπαιδεύαμε πανεπιστημιακώς και να τις καμαρώναμε κοινωνιολόγους, καθηγήτριες, νηπιαγωγούς έστω. Θα τις γλυτώναμε, τις καημένες, από την άκρα ταπείνωση. 

Δεν τους περνάει καν από το μυαλό των δικαιωματιστών πως η πορνεία ως μόνιμο επάγγελμα ή ως περιστασιακή, συνηθέστερα, απασχόληση μπορεί να συνιστά για κάποιες ελεύθερη επιλογή. Το μη χείρον βέλτιστον. Από το να υποδουλώνουν το μυαλό, την ενεργητικότητά τους στο αφεντικό σαράντα ώρες την εβδομάδα, συν οι υπερωρίες, από το να σκεβρώνουν στα γραφεία ή να βγάζουν κιρσούς -πωλήτριες, λουλουδούδες-, κάλλιο να είναι αντικείμενα του πόθου. Πιο ηθικό, στο κάτω-κάτω, αντί για πελάτες να έχεις σύζυγο ή γκόμενο-χορηγό;

Τότε, βεβαίως, υπάρχει αίσθημα. Αίσθημα-άλλοθι.

Τι θα έπρεπε να περιλαμβάνει μια προοδευτική ατζέντα;

Το με κάθε τρόπο ξερίζωμα του trafficking, της εμπορίας ανθρώπων. Την απελευθέρωση των εκδιδόμενων γυναικών από τους μαστροπούς, τους προστάτες, τους εκμεταλλευτές. Την υγειονομική προστασία τους.

Κατά τα άλλα, σε μια ανοιχτή κοινωνία, καθένας πρέπει να είναι ελεύθερος να βιοπορίζεται όπως γουστάρει. Να αμείβεται παρέχοντας διανοητική, σωματική εργασία. Ακόμα και επί χρήμασι ηδονή.

Η εξαιρετική σκηνοθέτις ντοκυμαντέρ Εύα Στεφανή, έφτιαξε προ ετών ένα κινηματογραφικό πορτρέτο της Δήμητρας Κανελλοπούλου. Της προέδρου του σωματείου εκδιδομένων γυναικών. Στις "Μέρες και Νύχτες της Δήμητρα Κ." γνωρίζουμε μια γυναίκα που υπό συνθήκες αντικειμενικά αντίξοες, ενίοτε απάνθρωπες, έχει κατακτήσει και απολαμβάνει την ελευθερία της. Έχει χειραφετηθεί από πολύ νέα.

Σε μία σκηνή του ντοκιμαντέρ, βλέπουμε την κυρία Δήμητρα Κανελλοπούλου προσκεκλημένη σε μία φεμινιστική ημερίδα. Κάθεται στα έδρανα και στωικά ακούει δεκάρικους περί απελευθέρωσης. Από συνέδρους που -το βλέπεις στις ξινές τους φάτσες- ουδέποτε έχουν χαρεί αληθινά τον έρωτα ή το σεξ. Όταν επιτέλους της δίνουν το μικρόφωνο, η κυρία Κανελλοπούλου δεν μασάει τα λόγια της. "Εγώ ούτε θύμα είμαι ούτε κακομοίρα!" τους αποστομώνει. "Κανένας δεν με έριξε στον βούρκο, κανέναν κεχαγιά δεν έβαλα ποτέ στο κεφάλι μου! Το μπουρδελάκι μου είναι πολύ πιο γουστόζικο από τα αξιοπρεπή σας σπίτια! Όλη σας η ζωή ένα Σαββατοκύριακο δικό μου!"

Έτσι περίπου μίλησε η κυρία Δήμητρα Κανελλοπούλου.

Θυμίζοντας μας…

ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Τα άρρητα της σεξουαλικότητας και η παιδική πορνογραφία

 

Του ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

Ενα χαρακτηριστικό της ιαπωνικής κουλτούρας είναι η ανδρική σεξουαλική εμμονή με τις μαθήτριες. Οχι απλώς κορίτσια γυμνασιακής ηλικίας, αλλά μαθήτριες. Ντυμένες ναυτάκια με sera fuku, όπως λέγεται η στολή των γυμνασίων θηλέων που πρωτοφορέθηκε το 1920.  

Φυσικά, όπου υπάρχει ζήτηση, υπάρχει και προσφορά. Ενα μεγάλο τμήμα της ιαπωνικής πορνογραφίας είναι φωτογραφίες «μαθητριών» με ναυτικές στολές. Μαθήτριες μόνο ως προς την αμφίεση, γιατί στην πραγματικότητα ο μόνος λόγος που θα είχαν τα μοντέλα να επιστρέψουν στο σχολείο θα ήταν για reunion. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν μπορεί να υπάρχει νόμιμα πορνογραφία με εικόνες που παραπέμπουν σε σεξ με πρόσωπα μικρότερα της νομίμου ηλικίας.  

Δεν αναφέρομαι σε πορνογραφικό υλικό όπου μετέχουν παιδιά, όπως στην περίπτωση του συγγραφέα παιδικών βιβλίων που η αστυνομία συνέλαβε, αλλά σε εικόνες όπου, λιγότερο ή περισσότερο επιτυχημένα, ενήλικοι υποκρίνονται ότι είναι παιδιά. 

 Η σεξουαλικότητα είναι μυστήριο πράγμα. Σε όλους αρέσει κάτι περισσότερο και κάτι λιγότερο. Κάποιοι μπορούν να το ερμηνεύσουν. Για κάποιους άλλους είναι τραυματικό ή κάπου υπάρχει στο υποσυνείδητο. Αν πρόκειται για κάτι κοινό, δεν τρέχει τίποτα. «Πάρ’ το τώρα αριστερά. Καλά είσαι. Ελα τώρα όπως είσαι» και το πρόβλημα, κουτσά στραβά, θα λυθεί.  

Τι γίνεται όμως όταν η φαντασίωση είναι εξεζητημένη;  

Οταν δεν μπορεί καν να ειπωθεί, αλλά ο άνθρωπος πρέπει να ζήσει μαζί της; 

Στη ζωή μας θα συναντήσουμε χιλιάδες «Γιαπωνέζους». Ανθρωποι που κάποια στιγμή, με κάποιον τρόπο, φτιάχνονται με κάτι συγκεκριμένο, αλλά δεν πρόκειται να το πουν σε κανέναν, είτε επειδή είναι παράνομο είτε επειδή δεν είναι «σωστό». Η σεξουαλικότητά τους θα ικανοποιείται είτε από την πορνογραφία, είτε από τη φαντασία τους. Είναι οι άνθρωποι που τη δεκαετία του ’60, όταν σχόλαγαν τα γραφεία, έμπαιναν στα πορνοβιβλιοπωλεία και αφού χάζευαν τα περιοδικά στο ισόγειο, ψιθύριζαν κάτι στον υπάλληλο, που τους απαντούσε ότι τέτοια υπάρχουν στο υπόγειο. Ανθρωποι που έζησαν μια ζωή κρύβοντας το βίτσιο τους, δείχνοντας ενίοτε πιο συντηρητικοί από τον καθένα, για το ξεκάρφωμα. 

Αυτοί που την αλήθεια τους ανακάλυψαν οι κληρονόμοι, όταν άνοιξαν το συρτάρι του γραφείου ή ανέβηκαν στο πατάρι για να καταλάβουν τι έφτιαχνε μια ζωή τον παππού και να το κάψουν, για να μην το μάθει άλλος.  

Οι «Γιαπωνέζοι» που πρώτα τους έφυγε η ψυχή και μετά το χούι. 

Τέλος, το φαινόμενο συγγραφέα παιδικών μυθιστορημάτων που είναι παιδόφιλος δεν είναι μοναδικό. Ο Λιούις Κάρολ, συγγραφέας της «Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων» είχε άλμπουμ με γυμνές φωτογραφίες με κοριτσάκια. Επίσης, είναι άξιο παρατήρησης πως η παιδική πορνογραφία, που είναι ειδεχθές έγκλημα, δεν είναι παράνομη λόγω «θέματος» –υπάρχουν αντίστοιχα cartoon και anime που δεν είναι παράνομα. Είναι παράνομη και απεχθής επειδή βασανίστηκαν παιδιά. 

Και όταν...

 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Τα βρώμικα λεφτά

Toυ ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΑΡΧΟΥ

Για οποιονδήποτε θα πίστευε πως δεν θα μπορούσε να ζήσει την αποκάλυψη ή έστω κάτι εξόχως ποιητικό παρά μόνο μέσα στη φύση, στη σιωπή ενός μοναστηριού, στην αίθουσα ενός θεάτρου ή στο πολύχρωμο μιας άγνωστης πολιτείας τις νυχτερινές ώρες, ενώ θα έμενε δύσπιστος σε οποιονδήποτε χώρο «ύποπτης» συναλλαγής, θα αρκούσε η μνεία ενός περιστατικού όπως εκείνα που προορίζονται να μην τα μάθεις ποτέ, παρά αν εντελώς τυχαία τα πληροφορηθείς.

Εννοούμε λοιπόν μια γυναίκα εκδιδόμενη που όταν επρόκειτο να πάει στην εκκλησία – και εκκλησιαζόταν τακτικότατα – δεν χρησιμοποιούσε ποτέ δικά της χρήματα προκειμένου να ανάψει τα τέσσερα κεριά που άναβε την κάθε φορά – ήταν αλλοδαπή -, τα δύο για τα παιδιά της (τους είχε πει ότι καθάριζε σπίτια στη χώρα μας) και τα δύο για τους πεθαμένους γονείς της. Είχε συνεννοηθεί με μια γειτόνισσά της, υπάλληλο στο σουπερμάρκετ, που της έδινε σε χαρτονόμισμα των 5 ευρώ το αντίστοιχο σε κέρματα συνήθως ποσό που της εγχείριζε η εκδιδόμενη.

Δεν ξέρει τι να πρωτοθαυμάσει κανείς, πρωτίστως βέβαια αν σκεφτεί τη σχεδόν αποκλειστική σχέση που είχε εγκαταστήσει με την έννοια του «θείου» στη ζωή της, σε βαθμό που να το αναγνωρίζει, εκ προοιμίου, αν όχι ως συναινετικό, οπωσδήποτε ως αθωωτικό για τις πράξεις της, φτάνει να μην το έθιγε με τη χρησιμοποίηση των χρημάτων που της απέφερε το επάγγελμά της. Με το «θείο» μάλιστα να της συμπαρίσταται όσο δεν θα το έκαναν ποτέ οι ίδιοι οι άνθρωποι, αφού τους τελευταίους θα ήταν αδύνατον να τους εμπιστευθεί ή να συνάψει έστω μαζί τους ένα σύμφωνο σιωπής, αν τολμούσε να τους αποκαλύψει το τι έκανε. Η ελευθερία της απερίφραστης αποδοχής σε σχέση με το ποια ήταν μπορούσε να υπάρξει μόνο χάρη στο «θείο», έστω και αν για την εξαγορά του χρησιμοποιούνταν ένα τόσο ευτελές αντίτιμο.

Μια εξαγορά που στην περίπτωση ενός φιλοσόφου, ενός διανοουμένου ή ενός πλουσίου θα ηχούσε ως μια βρώμικη δοσοληψία, στην εκδιδόμενη διατηρούσε όλα τα εχέγγυα μιας πνευματικής σχέσης υψηλότατου επιπέδου. Στην πραγματικότητα, μια πράξη κάθαρσης που θα ήταν αδύνατον να την επιτύχει – όπως άλλωστε κάθε άνθρωπος – σε όσα σημεία της ζωής της θα το επιθυμούσε, την διεκδικούσε με έναν αυτοσχεδιαστικό τρόπο στην κορυφαία της ανάγκη, αυτή για επικοινωνία. Το ακόμη πιο αξιοθαύμαστο είναι πως ενώ η σωτηρία της θα ήταν για οποιονδήποτε συμβουλευόταν να προσπαθήσει να αλλάξει τη ζωή της ή μάλλον το επάγγελμά της, η ίδια είχε κατορθώσει να διασωθεί – όχι απλώς να διασωθεί, αλλά να λυτρωθεί – χωρίς να αλλάξει τίποτα απολύτως, με τον μοναδικό τρόπο που προσφέρεται σε όλους τους ανθρώπους, πόρνους, έκδοτους, έντιμους, φρόνιμους. Με την καταχώριση μιας υπέρβασης στη ζωή μας που όσο πιο μυστική παραμένει τόσο πιο αποτελεσματική γίνεται σε σχέση με το πρόβλημα που μας απασχολεί.

Η πόρνη, πρόσωπο καταλυτικό της κοινωνίας, ακόμη και αν δεν ανατρέξει κανείς στα χρόνια του Χριστού και περιοριστεί σε σύγχρονες μαρτυρίες, θα παρατηρήσει σε όλες τους μια υψηλή έννοια διδαχής και προσφοράς, σε αντίθεση με υψηλά ιστάμενα πρόσωπα – κυρίως πολιτικά – που...

 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: H «εξομολόγηση» μιας πόρνης

Γράφει ο Μ. Hulot 

Το κείμενο αυτό είναι ένα είδος διαθήκης, ένας αποχαιρετισμός σε νεκρούς και ζωντανούς.

«Η ζωή, δηλαδή το έσχατο όριό της, μού την είχε στημένη με μια ύστατη πρόκληση, ίσως γιατί έζησα υπερβολικά. 

Εδώ και τρία χρόνια είμαι παγιδευμένη στα δίχτυα του καρκίνου. Μέχρι στιγμής του ξεφεύγω πληρώνοντας με μεγάλους πόνους το τίμημα ενός ανένδοτου αγώνα.  

Σε σχέση με τις δυστυχίες του πλανήτη, δεν είναι τίποτα. 

Σε σχέση με τις μεγάλες χαρές της ζωής, τις οποίες γεύτηκα χωρίς καμία περιστολή, είναι πολύ σκληρό.

Από το Δεκέμβριο του 1995 κι ύστερα δεν έχω πάει με πελάτη. Τον τελευταίο, έναν κοντό ισπανό εργάτη, που μ' επισκεπτόταν καιρό, τον αποκαλούσα κρυφά «το γαριδάκι», μπορείτε να μαντέψετε για ποιο λόγο. Έπρεπε να συμπιεστώ σηκώνοντας τα πόδια στο ταβάνι για να τον αισθανθώ να μπαίνει μέσα, και στη συνέχεια να εκσπερματώσει, προσέχοντας κιόλας να μη μου γλιστρήσει. Έδινε τότε, όπως όλοι οι μετανάστες της εργατιάς, πενήντα ελβετικά φράγκα. δεν ήταν κουραστικό, ήταν απλά συγκινητικό, κι έφευγε μες στην καλή χαρά, μ' ένα χαμόγελο ταπεινό και γεμάτο ευγνωμοσύνη, περπατώντας λίγο στραβά, όπως τόσοι άλλοι μετά τον οργασμό, για να πάει να πιει ένα ποτηράκι.

Ήμουν εξήντα έξι ετών όταν σταμάτησα. Σήμερα είμαι εβδομήντα πέντε. Έχω τριάντα χρόνια πορνείας στην πλάτη μου, μαζί με τα διαλείμματα. Η πορνεία είναι τέχνη, φιλανθρωπία, επιστήμη. Το 'χω πει και επαναλάβει και θα το λέω και θα το γράφω μέχρι την τελευταία μου πνοή, στα γαλλικά, στα αγγλικά, στα γερμανικά, ακόμη και στα γερμανικά, ακόμη και στα ιταλικά και στα ισπανικά αν χρειαστεί.

Σήμερα, κοιτώντας πίσω, αναλογίζομαι τα τριάντα αυτά χρόνια στο επάγγελμα της πόρνης, που λογοτεχνικά αποκαλούμε «εταίρα» ή «παλλακίδα», με άπειρη νοσταλγία και ευγνωμοσύνη. Τα παιδιά μου κι εγώ ζήσαμε με γεμάτο στομάχι.

Το ανθρώπινο σώμα, όπου κατοικεί η ψυχή, είναι ένα μουσικό όργανο και η σεξουαλικότητα το δοξάρι του. Με τις αρετές της λεπτότητας και της βιαιότητας πάλλεται και αγγίζει το ζενίθ της ηδονής και της έκστασης. Η μόνη αυθεντική πορνεία είναι εκείνη των μεγάλων καλλιτέχνιδων, οι οποίες, τελειομανείς και τεχνικά καταρτισμένες, εξασκούν αυτή την ιδιαίτερη τέχνη με ευφυΐα, σεβασμό, φαντασία, φιλότιμο, εμπειρία, και επιδίδονται οικειοθελώς σ' αυτή, χάρη σε μια κατά κάποιον τρόπο έμφυτη κλίση: πρόκειται για αληθινές επαγγελματίες οι οποίες συνειδητοποιούν τη δύναμή τους και τα όριά της, ξέρουν να μπαίνουν στη θέση του άλλου, ν' ανακαλύπτουν τις προσδοκίες του, τα άγχη του, τις επιθυμίες του και να τον απελευθερώνουν χωρίς ζημία ούτε για τις ίδιες ούτε για εκείνον.

Καμία πόρνη άξια του ονόματός της δεν θα μπορέσει ποτέ ν' απαρνηθεί το παρελθόν της, είναι χαραγμένο στο δέρμα της και στην καρδιά της. Όπως έλεγε και μία φίλη μου του επαγγέλματος στο τηλέφωνο: «εμείς πάντα θα καταπραΰνουμε τους πόνους της ανθρωπότητας».

Ό,τι και να λένε οι επικριτές μας, οι ακραίοι οπαδοί της ηθικής και της «αρετής», εκείνης ακριβώς που τους καταπνίγει, εμείς κατέχουμε τα σκήπτρα στο παλάτι μας, το βασίλειο της συμπόνιας, της κομψότητας, και της –τόσο δύσκολα αποκτημένης- γνώσης της ανθρώπινης ψυχής και του ανθρώπινου σώματος.

Γνώρισα εδώ στη Γενεύη, αργότερα στο Παρίσι και στα διεθνή συνέδριά μας...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Μια ώρα σε έναν οίκο ανοχής

Του ΚΙΜΩΝΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

Κάθε φορά που συναντώ σπίτι με το χαρακτηριστικό κόκκινο φωτάκι, με θλίβει. Τα ντουβάρια φιλοξενούν ταλαιπωρημένα κορμιά, που κι αυτά με τη σειρά τους δανείζονται για τη στιγμιαία ηδονή κάποιου. Αντίτιμο, μερικά χαρτονομίσματα.

Ένα βράδυ μπήκα σε ένα τέτοιο σπίτι. Ήθελα να έχω εικόνες. Να δω τα πρόσωπα. Να ακούσω τους ήχους.

Συνάντησα μια γυναίκα. Με βαριά φωνή μου συστήθηκε ως Βερόνικα. Είχε πολύ βαρύ μακιγιάζ και τα χείλη της ήταν κατακόκκινα από το κραγιόν. Το φτηνό άρωμά της έντονο. Φορούσε μια κοντή κόκκινη φούστα και ψηλοτάκουνες μαύρες γόβες. Το χτένισμά της μύριζε φροντίδα, αλλά το βλέμμα της ήταν κουρασμένο. Στο τραπέζι, στη κορυφή μιας στοίβας από περιοδικά, ήταν ακουμπισμένο ένα βιβλίο του Καζαντζάκη. Τη ρώτησα αν το διαβάζει και μου έγνεψε καταφατικά. Τα μάτια της πρόδιδαν το ψέμα, ψέμα που έμοιαζε να μην απευθύνεται σε μένα, παρά μόνο για να ονειρευτεί η ίδια.

«Είμαι 40 χρονών από τη Ρωσία», μου λέει σε άπταιστα ελληνικά. Διευθύνει τα τελευταία χρόνια τον συγκεκριμένο οίκο ανοχής. «Κάποιοι θα την αποκαλέσουν βρώμικη δουλειά. Κάποιοι άλλοι, ανέντιμη. Εγώ, την ονομάζω λειτούργημα», εξομολογείται και πολύ ευγενικά μου προσφέρει ένα ποτήρι νερό.

---

Πόσο καιρό είσαι εδώ;
Στην Ελλάδα; Τα τελευταία 25 χρόνια. Στο σπίτι, 10 χρόνια.

Γιατί αυτό το επάγγελμα και όχι κάτι άλλο;
Θα σου πω μια ιστορία. Όταν ήρθα από την πατρίδα μου στην Ελλάδα, έπιασα δουλειά σαν καθαρίστρια στο σπίτι ενός ζευγαριού. Ο άντρας κεράτωνε τη γυναίκα του και το είχα καταλάβει από πολύ νωρίς. Αυτός με είχε αηδιάσει και τη γυναίκα του τη λυπόμουν. Μια μέρα μου ζήτησε να του καθαρίσω τη ντουλάπα του. Δεν ήθελα. Δεν ήθελα να κάνω τίποτα για αυτόν. Σύντομα παραιτήθηκα και έπιασα δουλειά εδώ στο σπίτι. Από τότε κάθε φορά όταν μπαίνουν στο σπίτι παντρεμένοι από μέσα μου γελάω. Γιατί ξέρω. Σκέφτηκα, άμα δεν μπορώ να το αποφύγω, τουλάχιστον ας τους βλέπω. Με κάνουν να γελάω αυτοί οι «άνδρες».

Σε κάποιον που δε σε ξέρει, του λες τι δουλειά κάνεις στη πραγματικότητα;
Κάποιοι θα την αποκαλέσουν βρώμικη δουλειά. Κάποιοι άλλοι, ανέντιμη. Εγώ, την ονομάζω λειτούργημα. Χωρίς αυτή τη δουλειά οι βιασμοί θα ήταν τόσοι πολλοί. Ο κόσμος μέσα από αυτά τα σπίτια, ξεδίνει. Κάποιοι πάνε στα γήπεδα και τα σπάνε. Κάποιοι άλλοι πάνε ταξίδια. Κάποιοι τρίτοι, έρχονται εδώ και ξεδίνουν. Γι’ αυτό την ονομάζω λειτούργημα. Δεν κλέβω χρήματα, ούτε πουλάω ναρκωτικά. Αν ήμουν πολιτικός θα ντρεπόμουν. Γιατί αυτοί, κλέβουν. Εγώ, όχι. Άρα ναι, λέω τη πραγματική μου δουλειά σε κάποιον που δε με ξέρει. Στην τελική, δε ζητάω να γίνω αποδεκτή από όλους. Δε βάζω για δήμαρχος.

Μπορείς να μου δώσεις μια εικόνα από το σπίτι;
Τι θες να σου πω; Το βλέπεις και ο ίδιος με τα μάτια σου. Αυτό είναι όλο. Ό, τι βλέπεις. Και μεταφορικά και κυριολεκτικά. Ο κόσμος νομίζει διάφορα για αυτά τα σπίτια. Κάνει σα να υπάρχουν φαντάσματα. Τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει. Υπάρχουν εργαζόμενες γυναίκες που κάνουν τα πάντα και προσπαθούν με το παραπάνω για τη ζωή τους. Άλλες εικόνες που μπορώ να σου δώσω, είναι κουτσομπολιά. (γέλια) Αυτά όντως έχουν πλάκα. Μετά από τόσα χρόνια εμπειρίας, πια ξέρω ποιος είναι παντρεμένος και ποιος όχι. Δεν χρειάζεται να έχει ξαναέρθει. Το καταλαβαίνω από το βλέμμα του όταν μπαίνει. Είναι ένοχο. Έρχονται νεαροί, κάνουν το καλαμπούρι τους με μεγάλες παρέες, γελάνε, φεύγουν. Υπάρχουν και άλλοι που χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες. Και κάπως έτσι, κυλάει η μέρα μας εδώ.

Η πιο περίεργη ιστορία που σου έχει τύχει;
Ήταν στις αρχές. Αρκετά μικρότερη εγώ, μόλις είχα ανοίξει το σπίτι και δεν είχα και πολλά χρόνια στην Ελλάδα. Ήταν αργά το βράδυ. Μπαίνει μέσα ένας πελάτης και μόλις πάω να του δείξω τα κορίτσια, αυτός άρχισε να κλαίει. Τον πήρα μέσα στη κουζίνα, να του προσφέρω κάτι να πιει, να τον ηρεμήσω. Δεν ήξερα και καλά ελληνικά τότε, η συνεννόηση δύσκολη. Τελικά ο λόγος που άρχισε να κλαίει ήταν γιατί μόλις είχε χωρίσει και σκέφτηκε πως θα ήταν καλή ιδέα να έρθει εδώ για να ξεπεράσει την πρώην. Μικρή εγώ τότε, δεν ήξερα πώς να χειριστώ τη κατάσταση. Δεν ήξερα αν έπρεπε να κλάψω ή να γελάσω. Το σίγουρο είναι ότι κάτσαμε μαζί όλο το βράδυ στην κουζίνα και μου είπε όλη την ιστορία του χωρισμού. Όταν άρχισε να ξημερώνει, σηκώθηκε και αποφασισμένος μου είπε πως πάει να βρει την κοπελιά. Από τότε, δε τον έχω ξαναδεί. Μακάρι να τα βρήκαν τα παιδιά!

Τι είδους κόσμος έρχεται;
Οι πάντες. Από μικροί μέχρι ό,τι ηλικία μπορείς να φανταστείς. Είτε παντρεμένοι, είτε ανύπαντροι. Κοντοί, ψηλοί, άσχημοι, όμορφοι. Εντάξει, άμα έρθεις εσύ, το πιο πιθανό είναι να μη σε αφήσουν να φύγεις από εδώ μέσα οι κοπέλες, (γέλια), αλλά σε γενικά πλαίσια έρχονται και όμορφοι άνθρωποι. Επειδή θέλω να διατηρήσω όμως τη φήμη του σπιτιού, λειτουργώ κάτι σαν το θεσμό της «πόρτας» στο μαγαζί. Όποιος μου έρθει σαν τον λέτσο, δε μπαίνει καν!

Όλα ρόδινα μου τα περιγράφεις. Κάτι που να διαταράξει αυτή τη γαλήνη;

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ - ΑΓΓΛΙΑ - Βρετανικό Κοινοβούλιο: Εκατοντάδες χιλιάδες συνδέσεις σε ιστοσελίδες πορνό !!!

Σχεδόν 300.000 απόπειρες σύνδεσης σε ιστοτόπους που έχουν αναφερθεί ως πορνογραφικοί καταγράφηκαν μέσα σε διάστημα 14 μηνών, από τον Μάιο του 2012 μέχρι τον Ιούλιο του 2013, από τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές του βρετανικού Κοινοβουλίου.

 

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα από το Κοινοβούλιο κατόπιν αιτήματος του ενημερωτικού ιστοτόπου Huffington Post, τα περισσότερα αιτήματα σύνδεσης σε τέτοιες ιστοσελίδες καταγράφηκαν τον Νοέμβριο του 2012 και έφταναν τα 114.844, ενώ τον Απρίλιο του 2013 έγιναν 55.552 απόπειρες σύνδεσης.

 

Ο Φεβρουάριος ήταν ο λιγότερο «δραστήριος» μήνας, αφού τα αιτήματα μειώθηκαν εντυπωσιακά -μόλις στα 15.

Σε χαμηλά επίπεδα παρέμειναν και τον Ιούνιο, φτάνοντας τα 397.

 

Ο εκπρόσωπος του Κοινοβουλίου που ρωτήθηκε σχετικά δεν έδωσε καμία εξήγηση για την τεράστια διαφορά που παρατηρείται από μήνα σε μήνα.

 

Σύμφωνα με την Huffington Post, η οποία υπενθυμίζει ότι στο κοινοβούλιο εργάζονται 5.000 άνθρωποι, από τις αρχές του έτους μέχρι και τον Ιούλιο καταγράφηκαν 52.000 επισκέψεις σε ιστοτόπους που ειδικεύονται στην εξεύρεση συντρόφου για παντρεμένους.

ΓΑΛΛΙΑ: Στοπ στην πορνεία και με νόμο

Την ποινικοποίηση της πορνείας συζητά το γαλλικό κοινοβούλιο που ετοιμάζεται να ψηφίσει μια συμβολική πρόταση διακομματικής επιτροπής την οποία ενδέχεται να ακολουθήσει σχετικό νομοσχέδιο τον ερχόμενο Ιανουάριο.

Η επιτροπή προτείνει την απαγόρευση σε μια περίοδο που η πορνεία μοιάζει να γίνεται θέμα «ρουτίνας» σε όλη την Ευρώπη. Μόνο στην Γαλλία, εκτιμάται ότι εκδίδονται περίπου 20000 άνθρωποι, μεταξύ αυτών και φοιτήτριες-ες που καλύπτουν έτσι ενοίκια και δίδακτρα.

Η ποινική δίωξη των πελατών είναι «ο καλύτερος τρόπος να μειωθεί η πορνεία στην Γαλλία» υποστηρίζει η επιτροπή, προτείνοντας εξάμηνες ποινές φυλάκισης και πρόστιμο ως και 3000 ευρώ για τους πελάτες. Με την ισχύουσα νομοθεσία ένας πελάτης μπορεί να διωχθεί σε ορισμένες περιπτώσεις, π.χ. όταν η εκδιδόμενη είναι ανήλικη.