ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αριστερή υποκρισία

Αρθρο του 2013. Βάλτε στη θέση της τότε «κυβερνώσας»  Αριστεράς του κυρ-Φώτη την νυν Αριστερά των τσαρλατάνων του ΑλέΚση και το άρθρο είναι σαν να γράφτηκε χθες... 


Toυ ΜΑΝΩΛΗ ΒΑΣΙΛΑΚΗ

Οι πράξεις που τελούνται διά παραλείψεως καθίστανται επιλήψιμες όταν κάποιος έχει δυνατότητα, με βάση τις προσωπικές του περιστάσεις, ιδιότητες, γνώσεις και ικανότητες και κυρίως τη θέση του, να προβλέψει και να δράσει με τρόπο ώστε να αποφευχθεί το αρνητικό αποτέλεσμα από τις πράξεις κάποιου άλλου. 

Μέχρι πρότινος η Αριστερά μπορούσε να επικαλεστεί αδυναμία επηρεασμού του συστήματος και ευλογοφανώς να αποφύγει την κριτική. Αν όχι για τις πράξεις της, τουλάχιστον για τις παραλείψεις της στη δημόσια ζωή. Ιδίως όταν άρχισαν να αποκαλύπτονται οι τεράστιες και εγκληματικές ενοχές του συστήματος εξουσίας της χώρας για την χωρίς αντικειμενική αιτία ανυπολόγιστη καταστροφή που βιώνουν σήμερα οι Έλληνες πολίτες. Σήμερα που η ελληνική κοινωνία έδωσε στην Αριστερά ένα ποσοστό το οποίο φτάνει για όλες τις συνιστώσες/εκδοχές της (περιλαμβανομένης και της «κυβερνώσας») στο 38% και κατέχει για πρώτη φορά στην ιστορία της ταυτοχρόνως τόσο τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όσο και τον ρόλο του κυβερνητικού εταίρου, η δικαιολογία της αδυναμίας ουσιαστικής παρέμβασης δεν ισχύει πια.

Το σύστημα ολιγαρχικών οικονομικών, συντεχνιακών και κομματικών συμφερόντων που κατέστρεψε τη χώρα προσπαθεί με νύχια και με δόντια να επιβιώσει της καταστροφής στέλνοντας τον λογαριασμό στον απλό πολίτη. Και η Αριστερά είτε συμμετέχει ενεργά στην προσπάθεια αναπαραγωγής αυτού του συστήματος (η συγ-«κυβερνώσα» αριστερά η οποία παριστάνει ταυτοχρόνως την μωρά παρθένο που δεν βλέπει τι συμβαίνει γύρω της γιατί ξέχασε –κατά την ευαγγελική παραβολή– να φέρει «λάδι για το λυχνάρι της»), είτε τη διευκολύνει (η ανεξόδως «καταγγελτική» αριστερά) διά της σιωπής της. Χωρίς να συνυπολογίσουμε και τις πολύτιμες υπηρεσίες αποπροσανατολισμού που προσφέρει η τελευταία εξαπολύοντας με θαυμαστή και ολοένα αυξανόμενη συχνότητα πυροτεχνήματα τόσης ανοησίας, που είναι εφάμιλλης φαντασμαγορίας με τις αλήστου μνήμης Ολυμπιακές κραιπάλες. (Και οπωσδήποτε οι λέξεις αγγελιόσημο ή εκκλησιαστική περιουσία δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιο ούτε των πιο ακραίων αριστερών!).

Τι ΔΕΝ καταγγέλλει η Αριστερά;

ΖΩΑ - ΕΠΙΣΤΗΜΗ - ΑΝΘΡΩΠΟΣ : Το δελφίνι που ερωτεύτηκε γυναίκα (video) - Όταν το πείραμα της NASA διακόπηκε, ο Πίτερ αυτοκτόνησε

Ένα από τα περίεργα πειράματα της NASA πάνω σε ζώα αποκαλύπτεται μέσα από ένα ντοκιμαντέρ του 4ου καναλιού του BBC το οποίο διηγείται τη σχέση που αναπτύχθηκε ανάμεσα σε ένα ρινοδέλφινο, τον Πίτερ και την βοηθό ενός καθηγητή νευρολογίας, την Μάργκαρετ Χάουι στις Παρθένους Νήσους των Ηνωμένων Πολιτειών το 1965. 


Η ιδέα του πειράματος ανήκε στον νευρολόγο Δρ. Τζον Σι. Λίλι, ο οποίος προσπάθησε να εκπαιδεύσει ένα εξάχρονο δελφίνι να μιλάει αγγλικά. 


Για δέκα εβδομάδες η 23χρονη βοηθός του Μάργκαρετ Χάουι έζησε σε πλήρη απομόνωση με το δελφίνι. Έτρωγαν μαζί, έπαιζαν μαζί και κοιμόντουσαν μαζί. Το 1961 ο δρ. Λίλι είχε ήδη κυκλοφορήσει το μπεστ σέλερ βιβλίο του με τίτλο «Ο Άνθρωπος και το Δελφίνι» στο οποίο υποστήριζε ότι ο εγκέφαλος των εν λόγω θηλαστικών είναι κατά 40% μεγαλύτερος από των ανθρώπων. Σύμφωνα με τον καθηγητή τα δελφίνια αντιλαμβάνονται τον πόνο όπως οι άνθρωποι, είναι σε θέση να ελέγξουν το θυμό και πίστευε ότι είναι σε θέση να κατανοήσουν τη γλώσσα των ανθρώπων. Ο δρ. Λίλι είχε, μάλιστα, άδεια από την αμερικανική κυβέρνηση για να ερευνήσει τις επιπτώσεις του ναρκωτικού LSD στη συμπεριφορά των δελφινιών.
 

Η ζωή στη δεξαμενή για την Μάργκαρετ και τον Πίτερ ξεκινούσε στις 8 η ώρα το πρωί με μάθημα αγγλικών. Στόχος της βοηθού ήταν να μάθει στο δελφίνι να μιμείται τους ήχους που αυτή έβγαζε. Η 23χρονη είχε την ιδέα να βάψει το πρόσωπό της άσπρο μέικ απ και τα χείλη της με μαύρο κραγιόν, ώστε το δελφίνι να βλέπει πιο καθαρά τις κινήσεις του στόματός της. 


 Ηχητικά ντοκουμέντα του πειράματος αποδεικνύουν ότι ο Πίτερ έμαθε να λέει στα αγγλικά: «Γεια σου Μάργκαρετ». Στις 10 ήταν η ώρα του παιχνιδιού και από τις 12 έως τις 3 το μεσημέρι η ώρα του φαγητού. Του άρεσε να κοιτιέται στον καθρέφτη και ενοχλούνταν όταν η Μάργκαρετ μιλούσε στο τηλέφωνο.  


Μπορεί ο Πίτερ να ζήλευε; 


«Μετά τη δεύτερη εβδομάδα ο Πίτερ έχει γίνει πιο κοινωνικός και επιδιώκει τη σωματική επαφή», έγραφε στις σημειώσεις της η βοηθός του νευρολόγου, «έχει γίνει εξεταστικός με κάθε σημείο του σώματός μου. Νομίζω ότι ο Πίτερ έχει διεγερθεί σεξουαλικά πολλές φορές αυτήν την εβδομάδα. Πιστεύω ότι αυτές οι ορμές του εμποδίζουν τη σχέση μας».

Πάνω που ο Πίτερ και η Μάργκαρετ είχαν βρει ένα τρόπο συμβίωσης το πείραμα σταμάτησε λόγω διακοπής της κρατικής χρηματοδότησης. Ο Πίτερ μεταφέρθηκε σε ενυδρείο στο Μαϊάμι και η Μάργκαρετ έμαθε μετά από μερικές εβδομάδες τη δυσάρεστη είδηση. Το δελφίνι είχε αυτοκτονήσει. Καταδύθηκε στον πυθμένα του ενυδρείου και δεν ξανανέβηκε στην επιφάνεια για να πάρει αναπνοή.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ VIDEO:

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στo ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Τα απομεινάρια της επιθετικότητας ενός περιούσιου τσαμπουκά κατσαπλιά λαού...

Του ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

«Κεντέρης - Κεντέρης» φώναζαν με πάθος οι θεατές της κούρσας των 100 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το καλοκαίρι του 2004. Ήταν πεπεισμένοι ότι κάποιος ισχυρός ξένος δάκτυλος είχε αποκλείσει τον Έλληνα πρωταθλητή από τους αγώνες, άλλωστε τέτοια σενάρια διακινούσαν αρκετά μέσα ενημέρωσης τις μέρες εκείνες. 

Οι θεατές του σταδίου και οι συμπολίτες μας που δέχτηκαν τα περί ξένης παρέμβασης πίστεψαν με μεγάλη ευκολία ότι οι Αμερικάνοι φοβήθηκαν τον Κεντέρη και έστησαν το κόλπο για να τον βγάλουν από το παιχνίδι. 

Δεν αναρωτήθηκαν με ποιο τρόπο οι συνωμότες ανάγκασαν τον Κώστα Κεντέρη και την πρωταθλήτρια Κατερίνα Θάνου να πάρουν μια μοτοσικλέτα και να φύγουν από το Ολυμπιακό Χωριό για να καταλήξουν στο γνωστό ατύχημα.

Όσοι υιοθέτησαν τότε τις θεωρίες συνωμοσίας ήθελαν να απολαμβάνουν τα αισθήματα εθνικής ανωτερότητας, που προέκυπταν από τις επιτυχίες των αθλητών, αλλά δεν αποδέχονταν τους κανόνες και τις διαδικασίες των αγώνων. Αυτοί –οι τόσο καχύποπτοι για τα πάντα– δεν προβληματίστηκαν για το πώς η Ελλάδα έβγαλε ξαφνικά τόσους πρωταθλητές στο στίβο, θυμίζοντας την ιστορία της Ανατολικής Γερμανίας, της οποίας οι... επιτυχίες σε αθλητικούς αγώνες ήταν περισσότερες από όσες είχε μετά η ενιαία Γερμανία.

Αντί για σκέψη και προβληματισμό, είχαμε εύκολη υιοθέτηση θεωριών συνωμοσίας η οποία τροφοδότησε την επιθετικότητα.  

Η επιθετικότητα δεν ήταν ξένη στην ελληνική κοινωνία. Σε πολλές πλευρές της κοινωνικής συμβίωσης η άρνηση των δικαιωμάτων του άλλου είναι παρούσα. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η συμπεριφορά πολλών οδηγών. Από χρόνια έχει καταργηθεί το δικαίωμα των πεζών να διασχίζουν με ασφάλεια τις διαβάσεις, ακόμη και αν το φανάρι είναι κόκκινο για τα αυτοκίνητα και πράσινο για αυτούς. Πολλοί οδηγοί προτιμούν να ρισκάρουν να στείλουν έναν άνθρωπο στο νοσοκομείο (ή στον τάφο) πάρα να καθυστερήσουν για λίγα δευτερόλεπτα.

Πίσω από τις συμπεριφορές αυτές κρύβεται όχι απλώς η επιθυμία για την αποφυγή ακόμη και των πιο αυτονόητων και αδιαμφισβήτητων κανόνων, αλλά η απαίτηση ο άλλος να εξαφανιστεί, να πάψει να υπάρχει, ώστε οι δικές μας προτεραιότητες να εξυπηρετούνται καλύτερα. Έτσι βλέπουν τη ζωή πολλοί συμπολίτες μας, έτσι βλέπουν και τη θέση της χώρας.  

Αυτή η νοοτροπία είναι αναπόφευκτο, αργά ή γρήγορα, να συγκρουστεί με την πραγματικότητα.

Σε αυτή την κατάσταση μας βρήκε η οικονομική κρίση. Όπως και στην υπόθεση Κεντέρη, το πρόβλημα για μας δεν ήταν η φούσκα αλλά το ξεφούσκωμα.

  Το πρόβλημα δεν ήταν ότι ενώ η ανταγωνιστικότητα κατρακυλούσε εμείς ζούσαμε όλο και καλύτερα χάρη στα δανεικά, αλλά ότι το πάρτι τελείωσε. Και αντί η σύγκρουση με την πραγματικότητα να ταρακουνήσει τις συνειδήσεις, πάλι οι θεωρίες συνωμοσίας και η επιθετικότητα κυριάρχησαν.

Έχουν επισημανθεί αρκετές φορές οι ευθύνες των κυβερνήσεων, των παλιών κομμάτων εξουσίας και των «συστημικών» ΜΜΕ για τον τρόπο που έγινε η πρόσληψη της κρίσης. Οι παραπάνω παράγοντες έλεγαν πάνω κάτω ότι οι ξένοι μας ζητούν περικοπές, μας αναγκάζουν να πάρουμε μέτρα, εμείς είμαστε καλοί και είμαστε αντίθετοι, αλλά θα πρέπει να υποκύψουμε για να σωθεί η χώρα. Κανείς δεν έλεγε ότι το πρόβλημα είναι ότι εμείς δεν έχουμε δικά μας λεφτά για να πορευτούμε.

Σε αυτή τη δειλή στάση ήρθε ο «αντισυστημικός» αντίλογος: Δεν είναι που δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς οι κυβερνώντες και υποκύπτουν, είναι πουλημένοι και αν φύγουν και έρθουν οι σκληροί διαπραγματευτές θα πιέσουν τους δανειστές, εκείνοι θα υποχωρήσουν και τα προβλήματα θα λυθούν.

Δεν ήταν δύσκολο η αντισυστιμική εκδοχή των πραγμάτων να πείσει μια κοινωνία που έχει συνηθίσει να αντιμετωπίζει τα ζητήματα με τσαμπουκαλίδικο και επιθετικό τρόπο. Κι αν διάφορες άλλες υποθέσεις στο παρελθόν ήταν μια ανώδυνη αφορμή για να εκτονωθούν τα «πατριωτικά» αισθήματα ορισμένων, τώρα η οικονομική επιβάρυνση των νοικοκυριών από την κρίση δραματοποίησε περισσότερο την αντιπαλότητα και εμφανίστηκαν πολίτες να πιστεύουν ότι «χειρότερα δεν γίνεται» ή ότι ζουν υπό κατοχή. Είχαμε έτσι και κατά φαντασίαν προλετάριους, που νόμιζαν ότι δεν έχουν να χάσουν τίποτε, παρότι είχαν και περιουσία και σημαντικά εισοδήματα.

Αυτό ήταν το ιδεολόγημα των αγανακτισμένων, που το εκμεταλλεύτηκαν με τον κατάλληλο τρόπο οι κερδοσκόποι της κρίσης στην πολιτική και τα ΜΜΕ.  


Η συνέχεια είναι γνωστή και τις συνέπειες τις ζούμε.  

Σήμερα, την ώρα που όλοι –αργά ή γρήγορα– βγαίνουν από την κρίση και τα μνημόνια, η Ελλάδα βυθίζεται όλο και βαθύτερα στην οικονομική δυσπραγία με τα εισοδήματα να μειώνονται.

Όσο για τους χθεσινούς αγανακτισμένους...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στο ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Είναι πολύ ακριβά τα μαθήματα δημοκρατίας σύντροφοι. Μόνο όταν πληρώσεις μαθαίνεις και πάλι δεν είναι σίγουρο.

Toυ ΦΩΤΗ ΓΕΩΡΓΕΛΕ

Καταλαβαίνω πως αυτές τις μέρες, πολλοί συμπολίτες μου είναι αποσβολωμένοι. Μοιάζει σαν αυτά τα 6 χρόνια που πέρασαν να ήταν κακές παραισθήσεις. Μια παραζάλη, ένα άγριο μεθύσι που τελείωσε άσχημα το επόμενο πρωί.  

Την Κυριακή το βράδυ, σε μια αποστροφή της ομιλίας του, ο πρωθυπουργός έσβησε τα προηγούμενα χρόνια. Παίρνοντας αυτό το ύφος της ευθύνης που πρέπει να έχουν οι δημόσιοι άντρες, είπε πως φράσεις για προδοσία δεν πρέπει καν να ακούγονται, γιατί όποτε συνέβη αυτό η χώρα το πλήρωσε ακριβά.  

Οι βουλευτές της αντιπολίτευσης έμειναν άναυδοι, η οροφή του κτιρίου δεν έπεσε.

Ο στόχος επετεύχθη, το έργο πρέπει να προχωρήσει, όλα αλλάζουν για να μείνουν ίδια. Εσύ φτωχέ ανόητε οπαδέ, μόνο εσύ ήσουν που φώναζες για γερμανοτσολιάδες και χούντες, εσύ έφτιαχνες το νέο ΕΑΜ που θα έδιωχνε τις δυνάμεις κατοχής χωρίς να κάνει το λάθος της Βάρκιζας να παραδώσει τα όπλα, εσύ μιλούσες για μερκελιστές, όργανα των δανειστών, Τσολάκογλου, προδότες, εσύ παρασυρμένε, όχι εμείς, όχι η υπεύθυνη πολιτική ηγεσία σου, όχι οι εφημερίδες σου, όχι η αριστερά που ξέρει τι σημαίνει εμφύλιος, εσύ, εσύ ο όχλος, εσύ η μάζα, εσύ ο χρήσιμος ηλίθιος, μήπως είσαι χρυσαυγίτης;

Γιατί εμείς φεύγουμε, έχουμε δουλειά, έχουμε ραντεβού με την go back μάνταμ Μέρκελ, πάμε στη σύνοδο του «νεοφιλελεύθερου» σοσιαλδημοκρατικού ευρωπαϊκού κόμματος.

Είναι πολύ ακριβά τα μαθήματα δημοκρατίας, μόνο όταν πληρώσεις μαθαίνεις και πάλι δεν είναι σίγουρο. Πρέπει και να θέλεις να δεις την πραγματικότητα. Μέσα σε μήνες οι έλληνες πολίτες είχαν τη δυνατότητα να κρίνουν και να βγάλουν τα συμπεράσματά τους γι’ αυτή την οδυνηρή περίοδο. Να μάθουν τον κυνισμό της εξουσίας. Τη χειραγώγηση του πλήθους. Την εργαλειοποίηση της οργής και της άγνοιας. Την υποδαύλιση των πιο σκοτεινών ενστίκτων, του φόβου και του μίσους, για την επιτυχία ιδιοτελών πολιτικών σκοπών. Κάθε τεχνικός της εξουσίας το ξέρει, η αγάπη είναι ατομική, το μίσος ενώνει. Τυφλώνει. Δημιουργεί στρατούς.

Αυτή η περίοδος τελείωσε. Το σύστημα εξουσίας δεν τη χρειάζεται πια. Φοβάται κιόλας μη του γυρίσει μπούμερανγκ. Οι διορισμένοι «αγανακτισμένοι» θα μιλάνε για ανοιξιάτικα σαββατόβραδα στα σόσιαλ μίντια. Οι «αντισυστημικές» εφημερίδες θα έχουν τίτλους για τον «Τουρισμό που απογειώνεται», όταν στη Βουλή ψηφίζεται η κατάργηση του ΕΚΑΣ και η επιτροπεία 99 χρόνια. Συμβαίνει κάτι φοβερό στις μέρες μας που κάνεις δεν το επισημαίνει: 

KOINΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στο ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΝΕΙΟ: Κόκκινος φασισμός

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Η εκλογική εκτίναξη της δημοτικότητας της αριστεράς από το 1981 δημιούργησε σκληρό Κατεστημένο: η λαϊκιστική μεταρρύθμιση της παιδείας και ο αριστερός ρεβανσισμός κατασκεύασαν τον φασίστα του σήμερα – αυτό το μείγμα εθνικιστή, δυσδιοίκητου και αμαθούς πλάσματος που αντιστέκεται σε οποιαδήποτε πρόκληση εισόδου στη νεωτερικότητα. Η ηγεμονική ιδεολογία έγινε ένα υβρίδιο: σοσιαλιστικός και αναρχικός λόγος μαζί με βία, ανορθολογισμό, ηθικολογικό κήρυγμα, απόρριψη των κανόνων καλής συμπεριφοράς – στην ουσία, απόρριψη του πολιτισμού, αντιστροφή των αξιών του ωραίου και του αγαθού.

Δεν αξίζει να ασχολείται κανείς με τις καθημερινές εκδηλώσεις φασιστικής συμπεριφοράς: με το γεγονός, για παράδειγμα, ότι ένα ανέκδοτο περί μουσουλμανικής παρουσίας στο σχολείο καταλήγει σε υβρεολόγιο εναντίον της δημοσιογράφου Άννας Παναγιωταρέα, με το ότι μια εκδρομή στη Μακρόνησο παίρνει διαστάσεις ιεροσυλίας – καθώς και με το επαναλαμβανόμενο γεγονός ότι πολλοί δήθεν «αντισυστημικοί» (όχι απαραιτήτως «φρικιά») φτύνουν τους αντιπάλους τους όταν τους συναντούν στον δρόμο. Δεν αξίζει να ασχολούμαστε με ανόητους και άρρωστους ανθρώπους που ευημερούν, με τον καταθλιπτικό τρόπο τους, μέσα στο κοινωνικό μίσος. Αξίζει όμως να δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα: τον εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας ο οποίος σχετίζεται μέσω ποικίλων διαύλων με τον εκφασισμό του κόσμου.

Η αριστερά είναι χρήσιμη, σε πολύ μικρές δόσεις, όταν επαγρυπνεί για την τήρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όταν προτείνει, πού και πού, μια ρηξικέλευθη ιδέα. Γενικά μιλώντας, αποτελεί δύναμη αντιρεαλιστική, συχνά φαντασματική, συντηρητική και «μη προοδευτική» μολονότι πιστεύει ότι κατέχει το μονοπώλιο της προόδου. Όπου επικράτησε, είτε στα θεμέλια της κοινωνίας, είτε στην οικονομία, είτε στον πολιτισμό, τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά: εξάλλου, δεν κρύβει το σχέδιό της, το ολοκληρωτικό της όραμα το οποίο εφαρμόζει σε μικρογραφίες στο εσωτερικό καπιταλιστικών κοινωνιών (στη δομή και λειτουργία των κομμουνιστικών κομμάτων, στην οργάνωση των ΑΕΙ, σε πολλά σχολεία που έχουν αλωθεί από αριστερούς καθηγητές κτλ.) Οι περισσότεροι άνθρωποι που ακολουθούν την αριστερά μοιράζονται αυτό το σχέδιο που δεν προϋποθέτει καμιά πολιτική αρετή – εφόσον ο σκοπός καθαγιάζει τα μέσα.

Η 35ετία της αριστερής κυριαρχίας καθήλωσαν την Ελλάδα από ηθική και πολιτιστική άποψη. 

 Δημιούργησαν τον περιβόητο Ελληνάρα ο οποίος, εκτός από νεόπλουτο λιγούρι, φοροφυγάς και συνδικαλιστής, μισεί την επάρατο δεξιά, στερείται μόρφωσης και κοινωνικής παιδείας: έχει τελειώσει το πασοκικό σχολείο, έχει πιθανώς μπει και κουτσοβγάλει το πασοκικό πανεπιστήμιο και έχει περάσει τη θλιβερή ζωή του μέσα στις φασιστοειδείς ιδέες που φυτρώνουν στο έδαφος του ανορθολογισμού. Εξού και για πολλά χρόνια, μεγάλο μέρος των Ελλήνων έβλεπε με συμπάθεια την αριστερή τρομοκρατία – και συνεχίζει να τη βλέπει εφόσον το σύστημα της δικαιοσύνης, οι θεσμοί και τα πρόσωπα που κατοικούν στους θεσμούς δείχνουν επιείκεια, αν όχι στοργή, στους τρομοκράτες.

Το τοπίο μοιάζει μ’ εκείνο που περιγράφει ο Μπρεχτ στο θεατρικό του έργο «Ταμπούρλα στη νύχτα»: τον τελευταίο καιρό το θυμάμαι ξανά και ξανά – συμμορίες λούμπεν προλεταρίων στο ζοφερό Βερολίνο μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου· ανομία· τρομοκρατία· μια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση που τρίζει και μια ακροαριστερή ομάδα, ο Σπάρτακος, που τρέφει όνειρα σοσιαλιστικής επανάστασης χωρίς να έχει εξασφαλίσει την παραμικρή συναίνεση. Στους δρόμους περιφέρονται δολοφόνοι· κατουρούν στις γωνίες· βρίζουν... Όπως στα Εξάρχεια του 2016...

Διανύουμε τα μολυβένια χρόνια: την εξουσία σφετερίστηκαν, με όλες τις δημοκρατικές διαδικασίες, οι συμμορίες των λούμπεν προλεταρίων και των εξίσου λούμπεν μικροαστών. Κι επειδή οι αριστεροί πολιτικοί δεν έχουν, εκ των πραγμάτων, κανένα χάρισμα, ούτε καν τη στοιχειώδη εξυπνάδα, ενθαρρύνουν τον όχλο να εκδηλώνει τα ένστικτά του. 

Οι διανοούμενοι –λιγοστοί– εμπίπτουν σ’ εκείνον τον συνδυασμό που περιγράφει ο Richard Wolin: μεταμοντέρνοι αναθεωρητές του Διαφωτισμού, ανοιχτοί σε ανορθολογικές, αντιδημοκρατικές και φιλοϊσλαμοφασιστικές θέσεις. Το πορτρέτο συμπληρώνεται από αντιευρωπαϊσμό, αντιαμερικανισμό, αντισημιτισμό, αντιφιλελευθερισμό και ρητορική μίσους. Ο αντιφασισμός, επειδή είναι σήμερα κενός περιεχομένου, ταυτίζεται με μια αριστερά που δεν έχει θέση, έχει όμως αντί-θέση· δεν έχει λόγο, έχει αντί-λόγο. Ακριβώς όπως οι παλιοί αντικομμουνιστές: άνθρωποι ενός παλιού κόσμου, ανάξιοι να χτίσουν τον καινούργιο.

Όπως δεν πρέπει να αθωώνονται οι ψηφοφόροι της «Χρυσής Αυγής» ως δήθεν ταλαιπωρημένα ανθρωπάκια, δεν πρέπει να αθωώνονται οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, του ΛΑΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των άλλων αριστερών και αριστερίστικων οργανώσεων:

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΙΣΜΟΣ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Όταν οι ανακοινώσεις μιλάνε μόνες τους

Toυ ΛΕΥΤΕΡΗ ΚΟΥΣΟΥΛΗ

Έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον οι μεταμνημονιακές όψιμες αντιδράσεις των πρώην συντρόφων. Και η απάντηση επί των απαντήσεων του αντεστραμμένου μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ, έρχεται να δυναμώσει το φως που όψιμα είδαν οι πρώην σύντροφοι και νυν επικριτές του.
 

Η μεταξύ πρώην συντρόφων σύγκρουση είναι πάντα αποκαλυπτική. Εκεί, πρόσωπα και συνειδήσεις, εγκαταλείπουν τη μεταμφιεσμένη εκδοχή τους και εμφανίζονται ενώπιόν μας απροστάτευτοι και γυμνοί.

Μόλις χθες, η περίπτωση της κ. Σακοράφα έρχεται να επιβεβαιώσει την κυνική πολιτική φύση του ΣΥΡΙΖΑ, που κατάπληκτος και εντυπωσιασμένος ανακαλύπτει και ο κ. Λαπαβίτσας.

Τα ίδια τα κείμενα είναι όσο τίποτα αποκαλυπτικά. Και έχουν μέσα τους τις απαντήσεις για όλα τα σχετικά ερωτήματα. Ένα κοινό χαρακτηριστικό αμφοτέρων πλευρών, είναι το καταγγελτικό πνεύμα θρησκευτικού τύπου που τις χαρακτηρίζει. Στη μεταξύ τους διαμάχη, ο στιγμιαία ισχυρός κερδίζει. Ευτυχώς κερδίζει ίσως μαζί τους και η συνειδητοποίηση.

Δήλωσε η κ. Σακοράφα με αφορμή το νέο μνημόνιο:

«Η σημερινή ημέρα θα στιγματίζει για πάντα την ιστορία της πατρίδας μας. Μόνο ντροπή νιώθω που κάποτε ήλπισα μαζί σας. Μόνο ντροπή που προέτρεψα και το λαό μας να ελπίσει μαζί σας. Και μόνο μια πολιτική υπόσχεση: Κάποτε –και παλεύω ώστε αυτό το κάποτε να μην είναι μακρινό- τα όνειρα θα πάρουνε εκδίκηση. Η κυβέρνησή σας, αλλά κι εσείς που, θριαμβολογώντας ή με "βαριά καρδιά", βάζετε την ταφόπλακα στο λαό μας και βγάζετε την Ελλάδα στο σφυρί, θα λογοδοτήσετε παρέα με όλους όσους μετέτρεψαν την πατρίδα μας σε αποικία και το λαό μας σε υποτελή.
Είναι μεγάλη η οδύνη του λαού μας, είναι τεράστιο το πολιτικό σοκ που έχετε προκαλέσει. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη χυδαιότητα από το να αξιοποιείτε αυτή την οδύνη, αυτό το σοκ, προκειμένου να περάσετε όλα όσα δεν μπορούσε να περάσει κανείς άλλος.
Ο καιρός όμως είναι μπροστά μας. Η οδύνη θα υποχωρήσει. Τα τραύματα θα επουλωθούν. Ο λαός μας θα ανασυγκροτηθεί.
Τότε θα τα πούμε!»

Και απαντά ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς περιστροφές:

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στο ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: O ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ στον καθρέπτη

Του ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

Δέχτηκες το «ή αυτοί ή εμείς».
 

Ακολούθησες το λόγο του μίσους.

Πίστεψες ότι οι άλλοι ήταν «μερκελιστές», ότι τους εκβίαζαν με τις λίστες και τα μαύρα ταμεία της Ζίμενς και για αυτό υποχωρούσαν στις απαιτήσεις των δανειστών.

Πίστεψες ότι μισθοί και συντάξεις θα μπορούσαν να επιστρέψουν στο 2009 με ένα άρθρο σε ένα νόμο ή τουλάχιστον το άκουσες σαν μια υπερβολή που θα βοηθούσε την Αριστερά να ανέβει στην εξουσία για να δώσει έστω λίγα λιγότερα.

Πίστεψες ότι τα λεφτά που μοιράζει το κράτος είναι ανεξάρτητα από τα λεφτά που έχει στο ταμείο και σημασία έχει να έρθουν οι καλοί για να τα πάρουν από τους πλούσιους και να τα μοιράσουν στους φτωχούς.

Ανέχτηκες τους ισχυρισμούς ότι «δεν υπάρχει ούτε μία στο εκατομμύριο να πει όχι η Μέρκελ», ότι «θα μας παρακαλάνε να μας δανείσουν», ότι «εμείς θα βαράμε το νταούλι και οι αγορές θα χορεύουν».

Ήθελες τα πράγματα να είναι έτσι.

Ήθελες για την ελληνική κρίση να φταίει ο διεθνής καπιταλισμός, οι τράπεζες, η Γερμανία.

Δεν ήθελες να δεις ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι βαθύτερο, ότι παρότι η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας κατέρρεε για χρόνια, οι περισσότεροι Έλληνες ζούσαμε όλο και καλύτερα χάρη στα δάνεια που λάμβανε το κράτος και το πάρτι τελείωσε μόλις σταμάτησαν τα δανεικά.

Μίσησες το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία όταν έκαναν περικοπές, αλλά αθώωσες μέσα σου τις παροχές που έκαναν με λεφτά που δεν υπήρχαν.

Απέρριψες τους φορείς του πελατειακού κράτους, αλλά όχι το ίδιο το πελατειακό σύστημα με τα άδικα προνόμια που μοίραζε στους ευνοημένους του.

Είχες δίκιο να αγανακτείς με τη διαφθορά του παλιού συστήματος, αλλά δεν ήθελες να δεις ότι η Ελλάδα δεν χρεοκόπησε από τις μίζες αλλά από το διπλασιασμό των δαπανών για μισθούς και συντάξεις μέσα σε λίγα χρόνια, χωρίς αύξηση των εσόδων.

Πίστεψες ότι αν φύγουν οι κακοί και έρθουν οι καλοί τα πράγματα θα φτιάξουν, έστω και λίγο, ανεξάρτητα από το αν στέκονταν όλα αυτά που υποστήριζαν οι καλοί ότι θα κάνουν.

Δεν αναρωτήθηκες ποτέ πώς μπορεί να έρθει βιώσιμη ευημερία χωρίς ισχυρή παραγωγική οικονομία και πώς λίγοι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα μπορούν να συντηρούν όλο και περισσότερους συνταξιούχους και εξαρτημένους από το δημόσιο.

Ένιωσες δικαίωση όταν η Αριστερά κέρδισε την εξουσία και οι ελπίδες σου αναπτερώθηκαν.

Κατάπιες τα καραγκιοζιλίκια του Καμμένου γιατί νόμιζες ότι σας ενώνει ο αντιμνημονιακός αγώνας. Πού να ήξερες ότι ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ θα υπέγραφαν αγκαλιά καινούργια μνημόνια.

Παρακολουθούσες εκστασιασμένος τη «σκληρή διαπραγμάτευση», χωρίς να βλέπεις ότι ο λογαριασμός κάθε μέρα μεγάλωνε.

Νόμισες ότι το κλείσιμο των τραπεζών αφορά τους πλούσιους και όχι την παραγωγική οικονομία, από την οποία εξαρτάται άμεσα ή έμμεσα η ζωή σου.

Ήσουν ενθουσιασμένος (μπορεί και να χόρευες) το βράδυ του δημοψηφίσματος για το συντριπτικό Όχι, χωρίς να διακρίνεις τη μεγάλη ήττα μέσα στο περιτύλιγμα της νίκης.

Είδες μια βδομάδα μετά το Όχι να γίνεται Ναι και το δέχτηκες σιωπηρά. Τι θα έκανες, άραγε, αν ο Σαμαράς επιχειρούσε να αντιστρέψει το αποτέλεσμα ενός ανάλογου δημοψηφίσματος;

Σου έλεγαν ότι θα διαγράψουν το χρέος και με την πολιτική τους το αύξησαν κατά μερικές δεκάδες δισεκατομμύρια.

Ξαναψήφισες τον Σεπτέμβριο τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί πίστεψες λίγο το λεγόμενο παράλληλο πρόγραμμα, αλλά κυρίως γιατί δεν ήθελες να ρίξεις την αριστερή κυβέρνηση.

Ακόμη πίστευες ότι «δεν μπορεί τα πράγματα να γίνουν χειρότερα» και έτσι δεν θέλησες να καταλάβεις ότι και εσύ θα πληρώσεις την απώλεια ανάπτυξης 6% σε σχέση με την προ ΣΥΡΙΖΑ αναμενόμενη (σύμφωνα με τις εκτιμήσεις όλων των διεθνών οργανισμών) που θα έφερνε δεκάδες χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, 10 δισ. περισσότερο πλούτο στη χώρα τη διετία 2015-16, εκ των οποίων σχεδόν τα μισά θα πήγαιναν στο κράτος και τα ασφαλιστικά ταμεία. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο μέιλ Χαρδούβελη και τα μέτρα που λαμβάνονται τώρα.

Πάλι αμφιβάλλεις για τη χαμένη ανάπτυξη και δεν θέλεις να δεις όλες τις άλλες χώρες που ήταν σε μνημόνια να αναπτύσσονται, να μειώνουν την ανεργία και να αυξάνουν τα εισοδήματα. Όλες εκτός από την Ελλάδα.

Βλέπεις πως η κυβέρνηση προκειμένου να ισχυριστεί ότι δεν μειώνει τις συντάξεις, δεν διστάζει να αυξήσει τις εισφορές και να εξαερώσει τις συντάξεις των σημερινών εργαζομένων. Κι όλα αυτά ενώ διατηρούνται εξωφρενικά ασφαλιστικά προνόμια στα «ευγενή» ταμεία.

Βλέπεις να προσλαμβάνουν τους κολλητούς και τους συγγενείς.

Βλέπεις...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το μεγαλύτερο ψέμα της αριστεράς

Του ΝΙΚΟΥ ΚΤΙΣΤΑΚΗ

Είναι αληθινά εντυπωσιακή η ευκολία που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αποδέχτηκε τη μεταβίβαση πλειοψηφικών πακέτων μετοχών των τραπεζών σε ξένα Funds με ελάχιστες κεφαλαιακές συμμετοχές της τάξης των 5 δις. Στα χρόνια της κρίσης δεκάδες δισεκατομμύρια, για τα οποία το κράτος δανείστηκε, διοχετεύτηκαν στην επιβίωση των τραπεζών και αυτό το χρέος επωμίζονται οι φορολογούμενοι.  

Προσπαθώ να κατανοήσω γιατί η πώληση του ΟΣΕ ή της ΔΕΗ είναι ξεπούλημα, ενώ για τις τράπεζες που πέρασαν τόσο αναίμακτα και αδιάφορα σε ξένους ιδιώτες και για τις οποίες τα προηγούμενα χρόνια πληρώσαμε 30 δις δεν υπήρξε καμία διαμαρτυρία, ούτε μία διαδήλωση, καμία εκδήλωση πρόθεσης διαφοροποίησης από βουλευτή του κυβερνώντος κόμματος.

Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός πως για την κρατικοδίαιτη αριστερά που κυβερνάει και το συνδικαλισμό που κάνει κουμάντο στις ακτιβιστικές δράσεις, που εξουσιάζει τα πόστα και ρυθμίζει την ατζέντα των διαμαρτυριών, οι τράπεζες είναι χαμηλού ενδιαφέροντος.

 

Πέρασαν οι εποχές που οι υπουργοί και οι γενικοί γραμματείς διόριζαν τις παλλακίδες τους στην Αγροτική και συσσωρεύονταν τα δικά μας παιδιά στην είσοδο της Εθνικής. Θα μου πείτε: μα αυτό συνέβαινε από δεξιούς και Πασοκτζήδες, αλλά όπως θα έλεγε ο Σακελλάρης Σκουμπουρδής (που το διατύπωσε πρώτος με τον πιο εύστοχο τρόπο), η αριστερά είναι ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, που όλοι τρέχουν να χωνευτούν και να εναρμονιστούν, όταν πρόκειται για προνόμια και κεκτημένα.  

Εντωμεταξύ προέκυψαν εθελούσιες αποχωρήσεις πολλών δεκάδων χιλιάδων ευρώ, ώστε η παλιά φρουρά τραπεζικών να συνταξιοδοτηθεί και οι νέες στρατιές προνομιούχων να επιλέγουν αργόμισθες θέσεις σε άχρηστους οργανισμούς, άλλωστε η δουλειά στην τράπεζα δεν είναι ακριβώς ανεύθυνη και λούφα για να την προτιμούν.

Έτσι υπάρχει χαμηλό ενδιαφέρον της αριστερής διαμαρτυρίας για τις τράπεζες, αφού δεν έχουμε συγγενείς, δεν είναι τοποθετημένοι ψηφοφόροι μας, η μοναδική περίπτωση που θα δικαιολογούσε κριτική για ξεπούλημα και κατασπατάληση των χρημάτων του λαού που πλήρωσε δεκάδες δις και τελικά με ψίχουλα οι διοικήσεις άλλαξαν σε άγρια ξένα Funds, πέρασε αδιάφορα. Φανταστείτε το αντίστοιχο στη ΛΑΡΚΟ ή τον ΟΣΕ, τα κορμιά που θα αλυσοδένονταν στις εισόδους των ΔΕΚΟ, τις ιαχές πολέμου, τις κόκκινες σημαίες με τα κοντάρια, τα μεγάφωνα με τα επαναστατικά τραγούδια.

Το μεγαλύτερο ψέμα που πούλησε η αριστερά στη μεταπολιτευτική εποχή είναι:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Δεν είναι ηλίθιοι, είναι ΠΑΣΟΚ

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Παρακολουθώντας –για επαγγελματικούς λόγους, δεν είμαι άρρωστος– την πολιτική ζωή της ωραίας μας χώρας, είχα αρχίσει να σχηματίζω την εντύπωση πως όσο περνάει ο καιρός τόσο μετατρέπεται σε ένα μεγάλο διαγωνισμό ηλιθιότητας στον οποίο δεν υπάρχουν φαβορί και όλοι οι διαγωνιζόμενοι έχουν τις ίδιες ελπίδες να κατακτήσουν την κορυφή. Η έντονη προσπάθεια των στελεχών της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης να αυτοαναιρεθούν και να αυτογελοιοποιηθούν, η σπουδή, δηλαδή, της κυβέρνησης να εφαρμόσει αυτά για τα οποία διαμαρτύρονταν σε συνδυασμό με τη διαμαρτυρία της αντιπολίτευσης γι’ αυτά που εφάρμοζε, δεν μου άφηνε πολλά περιθώρια να σκεφτώ κάτι πέρα από αυτό. Όπως ίσως να υποψιάζεστε η επιπολαιότητά μου λίγο έλειψε να χρίσει εμένα νικητή του διαγωνισμού στον οποίο αναφέρθηκα, καθώς, ο ηλίθιος, είχα αφαιρέσει από τη σκέψη μου τον παράγοντα ΠΑΣΟΚ. Και όλοι ξέρουμε πως το να σκέφτεσαι την Ελλάδα χωρίς να σκέφτεσαι το ΠΑΣΟΚ είναι σαν να σκέφτεσαι ένα μαρξιστή υπουργό χωρίς να σκέφτεσαι τις τραπεζικές του καταθέσεις.

Όταν λέω ΠΑΣΟΚ, προφανώς δεν αναφέρομαι στο κόμμα του οποίου ηγείται μια κυρία της οποίας το μοναδικό προσόν είναι το ότι είναι κόρη ενός παλαιού στελέχους που είχε την ατυχία να αφήσει αρκετά νωρίς το μάταιο σοσιαλιστικό κόσμο. 

 Αναφέρομαι στο ΠΑΣΟΚ ως ιδέα. Στο αγέρωχο και μαχητικό ΠΑΣΟΚ του Αντρέα. Στο ΠΑΣΟΚ που ενέπνευσε έναν Γιώργο Κουρή, έναν Γιώργο Λιάνη, έναν Λευτέρη Παπαδόπουλο κι έναν Γιώργο Κοσκωτά. Αναφέρομαι σ’ αυτό το ωραίο κράμα τριτοκοσμικού εθνικιστικού λαϊκισμού και ωχαδερφίστικου ελληναρισμού το οποίο έλκει τους ψηφοφόρους πιο πολύ κι από όσο έλκει τον Γιάνη τον Βαρουφάκη το είδωλό του στον καθρέφτη.

Με λίγα λόγια, κατάλαβα πως τα στελέχη των κομμάτων δεν γελοιοποιούνται και δεν εξευτελίζονται διαγωνιζόμενοι για τον τίτλο του πιο ηλίθιου. Γελοιοποιούνται και εξευτελίζονται για τον τίτλο του πιο ΠΑΣΟΚ. Έχουν καταλάβει πως απευθύνονται σε ψηφοφόρους οι οποίοι επίμονα ψηφίζουν τον πιο απροκάλυπτα ψεύτη αφού –και πολύ σωστά– δεν θέλουν να διακινδυνεύσουν να ψηφίσουν κάποιον που μπορεί να φαίνεται κάπως έντιμος και σχετικά σοβαρός μην τυχόν και διαψευσθούν και χάσουν την πίστη τους στο ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Ψηφίζοντας τους ολοφάνερα απατεώνες (με την πολιτική έννοια του όρου), ψηφίζοντας τους πιο ΠΑΣΟΚ απ’ όλους, οι ψηφοφόροι κρατούν ζωντανή την ελπίδα πως υπάρχουν έντιμοι και ειλικρινείς.

Δυστυχώς για τους υπόλοιπους: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Business as usual

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Την Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2015 ένας πολύ γνωστός επιχειρηματίας έστειλε στις τηλεφωνικές επαφές του το παρακάτω SMS: «7 ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΑΔΕΙΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΓΩΝΙΑ ΟΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ! ΜΕ ΨΗΦΟ ΣΤΗ ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΥΠΟΘΗΚΕΥΕΙΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ! ΜΕ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΤΕΤΡΑΕΤΙΑ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΗ ΑΝΑΤΡΕΨΙΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ! Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ! ΞΥΠΝΑ ΡΕΕΕ!» 

 Άδικα φώναζε, όλους ξύπνιους τους πέτυχε. Μία εβδομάδα μετά, το SMS επαληθεύτηκε σαν προφητεία γέροντα. Οι ανθέλληνες προδότες της νέας τάξης πραγμάτων μάς άδειασαν τη γωνιά και όλοι ζήσαμε τη συνέχεια. Έχω δε την αίσθηση ότι και ο επιχειρηματίας δεν πέρασε καλά, αν και, όπως φαίνεται από το μήνυμα, καλλιεργούσε άλλες προσδοκίες. Διότι αν μη τι άλλο, ο συγκεκριμένος άνθρωπος δείχνει να γνωρίζει πώς γίνονται οι δουλειές στην πιο όμορφη χώρα του κόσμου. Κάποιοι άλλοι, αλλοδαποί, δεν γνώριζαν. Είπαν, όμως, να κάνουν μία δουλειά εδώ. Τα προβλήματα ξεκίνησαν από τις ελληνικές προξενικές αρχές. Στη μία χώρα δέχθηκαν συμβολαιογραφική πράξη του αλλοδαπού, στην άλλη όχι. Στην Ελλάδα τούς ζητούσαν άδειες παραμονής, όμως δεν μπορούσαν να τις λάβουν αφού δεν είχαν συστήσει εταιρεία. Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα να φτιάξεις εταιρεία ως αλλοδαπός. Τελικά είπαν να βάλουν στη θέση τους Έλληνες, προκειμένου να τρέξουν πιο γρήγορα τα πράγματα. Όμως για να υποβάλουν τη μεταβολή στο ΓΕΜΗ ήθελαν κλειδάριθους από το Taxis. Αλλά για να πάρεις κλειδάριθμο από το Taxis χρειάζεσαι άδεια διαμονής. Δεν ξέρω τι στο διάολο έκαναν στο τέλος. Μπορεί να έφυγαν και να πήγαν αλλού. Ναι, δεν είναι όλες οι χώρες τόσο όμορφες, ούτε διαθέτουν τον εξυπνότερο λαό του πλανήτη. Όμως αν σε δουν με τα λεφτά στο χέρι, θα σε υποδεχθούν φιλικά και θα περιμένουν να τους φωνάξεις στο ίδιο τραπέζι. Θα το κάνουν και εδώ, μόνο που θα έχουν τα χέρια και το βλέμμα κάτω από το τραπέζι.

Πριν από λίγες μέρες έμαθα ότι μία ωραία μπίζνα ανθεί στο χώρο του real estate. Χρειάζεται να έχεις καλά ακίνητα προς πώληση και αποδοτικές προσβάσεις στην Κίνα. Μετά πουλάς σπίτια και οικόπεδα σε Κινέζους που διαθέτουν ποσό μεγαλύτερο των 250.000 ευρώ. Μόλις έρθουν αυτά τα χρήματα στη χώρα, ο Κινέζος παίρνει άδεια παραμονής για πέντε χρόνια και είναι ελεύθερος να κάνει τις δουλειές του στην Ευρώπη. Ένας Κινέζος που γνωρίζω αγόρασε πολυτελή κατοικία στα Μεσόγεια, αλλά δραστηριοποιείται επιχειρηματικά εκτός Ελλάδας. Βόρεια Αφρική και Ευρώπη. Κινέζος είναι, όχι ηλίθιος. Ο ίδιος λέει ότι η Ελλάδα είναι υπέροχη χώρα για να ζεις, αλλά η χειρότερη για να κάνεις δουλειές.  


Υποθέτω θα το έχετε αντιληφθεί και εσείς: 


Τα μόνα χρήματα που μπορεί να ρίξει ξένος επενδυτής στη χώρα είναι σε αυτόματο πωλητή. Δεν υπάρχει λόγος να δώσει κάτι παραπάνω. 


Υποδομές; Έχουν και οι γείτονες.


Φθηνό εργατικό δυναμικό; Εδώ δίπλα θα βρει τσάμπα, με μπόνους εργασιακή ειρήνη. 


Νόμισμα; Αν πάει στην Τουρκία ξέρει ότι θα δουλεύει με λίρες και θα βγει με ευρώ ή δολάρια. Εδώ θα μπει με ευρώ και δεν ξέρει, γενικώς, αν θα βγει. 


Έξι χρόνια τώρα αναλύουμε τα υπαρξιακά μας, αλλά δεν κάτσαμε ούτε λεπτό να συζητήσουμε πώς θα δημιουργήσουμε πλούτο. Φάγαμε το λίπος, ξύσαμε το κόκαλο και συνεχίζουμε με τον ίδιο τρόπο: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αστακός μαγιονέζα

Της ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Μην κοιτάτε που κάνω τα στραβά μάτια. Στην πραγματικότητα με έχει απασχολήσει κι εμένα η περίπτωση του Νίκου Παππά.  

Εκτός από παιδοτρίβης και αμπιγιέρ του κ. πρωθυπουργού, να κάνει άραγε και καμιά άλλη δουλειά ή τσάμπα ο μύθος που τον ακολουθεί;  

Πάνε τόσες μέρες από τότε που ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για τις τηλεοπτικές άδειες αλλά –ένα περίεργο πράγμα– ο ημερήσιος Τύπος περιέργεια μηδέν.

Ούτε ένα τοσοδούλι ρεπορτάζ ούτε μια τόση δα καταχώριση έστω στα κοινωνικά, εκεί που παλιά μας είχαν καλομάθει στα δαντελένια ντεσού πριν καλά καλά πάρει το μπάνιο της η νύφη. Το προσκλητήριο μου έπεσε απ’ τα χέρια, όχι, δεν γίνεται, δεν είναι δυνατόν. Μωρέ γίνεται και παραγίνεται κι όποιος έχει αντίρρηση –αν του κοτάει– ας το πει αμέσως, αλλιώς ας βγάλει το σκασμό.

Ευχαριστώ πολύ, θα πάρω το δεύτερο. Ξεφυλλίζω και μουγκρίζω, μουγκρίζω και ξεφυλλίζω πρωτοσέλιδα που με «υγρούς τάφους» κάνουν Greek Weird Cinema. Με πανωπροίκι πεντακόσιους χιλιάδες πρόσφυγες να λιώνουν τράνζιτο στην ηπειρωτική και νησιωτική χώρα κι άλλους τόσους στον πάτο του Αιγαίου, νομίζω ότι η Συμφωνία, για την οποία ο Τσίπρας μάς ζάλισε τον έρωτα ένα ολόκληρο καλοκαίρι, είναι λίαν συφερτική. Ας διασφαλίσουν την επανεκλογή τους ως Ευρωμεσσίες ο Ολάντ με τη Μέρκελ, τώρα που γυρίζει, κι εμείς μετά θα έχουμε όλο το χρόνο στη διάθεσή μας να βρέχουμε χαρτομάντιλα και να κάνουμε απρόσκοπτα τις παρελάσεις μας.

Απορώ μάλιστα: 

KOINΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο καθένας με τη δικιά του ταμπέλα, άλλος την Παναγία, άλλος το Έθνος, άλλος «το αριστερό ταξικό πρόσημο», στ’ αλήθεια όλοι ένα πράγμα: την υπεράσπιση του πελατειακού κράτους.

Του ΦΩΤΗ ΓΕΩΡΓΕΛΕ

Όταν ήμουν εγώ φοιτητής, τα πανεπιστήμια φύλαγαν θέσεις για τους Κύπριους που έφταναν στην Ελλάδα να σπουδάσουν γιατί δεν είχαν σχολές στη Κύπρο. Σήμερα οι Έλληνες, και όχι μόνο οι Έλληνες, πηγαίνουν στην Κύπρο και πληρώνουν δίδακτρα για να σπουδάσουν στα κυπριακά πανεπιστήμια. 

Τη δεκαετία του ’90, όταν κατέρρευσε το κομμουνιστικό μπλοκ το 1989, έφτασαν στην Ελλάδα τα πρώτα μεταναστευτικά ρεύματα από τις πρώην ανατολικές χώρες. Το πρώτο πράγμα που έκαναν, όταν έφταναν, ήταν τουρισμός στα σούπερ μάρκετ. Πήγαιναν και έβλεπαν τις βιτρίνες, δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι υπάρχει τέτοια ποικιλία, αφθονία, ότι δεν κάθεσαι στην ουρά για να προμηθευτείς ένα είδος πρώτης ανάγκης. Σήμερα, 20 χρόνια μετά, τσέχικες και ρουμάνικες εταιρείες αγοράζουν ελληνικές και οι λίγες ελληνικές εταιρείες που έχουν μείνει, μετακομίζουν την έδρα τους στη Βουλγαρία.

Αποτύχαμε. Κάναμε μια μεγάλη προσπάθεια μέχρι τα χρόνια του 2000 περίπου, διανύσαμε μια περίοδο συνεχούς ανόδου, και μετά, λες και η είσοδός μας στο στενό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν το τέλος, χαλαρώσαμε, επαναπαυτήκαμε, μείναμε εκεί. Και στο σημερινό ιλιγγιώδη κόσμο, όποιος σταματάει να κάνει πετάλι, πέφτει. Από το 2009 που χρεοκοπήσαμε μέχρι σήμερα δεν διαβάζουμε την ίδια πραγματικότητα, δεν ομονοούμε σ’ αυτό το ίδιο συμπέρασμα. Αντί να τα βάλουμε κάτω και να δούμε πως πρέπει να αλλάξουμε για να κερδίσουμε το χαμένο χρόνο, προσπαθούμε να γυρίσουμε αντιθέτως το χρόνο πίσω. Πιστεύουμε ότι είναι εφικτό, ότι απλώς η κυβέρνηση δεν είναι κατάλληλη, πως άμα έρθει κάποιος άλλος θα τα καταφέρει. Και επί 6 χρόνια συνεχίζουμε να κάνουμε τις ίδιες επιλογές, κάθε φορά πιο οδυνηρές γιατί η κατάσταση συνεχώς χειροτερεύει. Επιλέγουμε τα κόμματα που υπόσχονται την επιστροφή στο παρελθόν, όχι την αλλαγή. Με συνέπεια να εισπράττουμε τα ίδια και κάθε φορά χειρότερα αποτελέσματα. Νέα μνημόνια, νέα μέτρα, νέους φόρους.

Έχει καταντήσει σαν το μαρτύριο του Σίσυφου. Αλλά μήπως δεν ξέρουμε ότι μόνο οι ηλίθιοι πιστεύουν ότι θα έχουν άλλα αποτελέσματα άμα επαναλαμβάνουν τα ίδια πράγματα;  

Χρειαζόμαστε ανάπτυξη και η κυβέρνηση φορολογεί τον τουρισμό και την εκπαίδευση. Δύο δραστηριότητες δηλαδή που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν κι άλλο, να προσεγγίσουν διεθνή πελατεία. Ήδη μιλάμε για τουριστική κόπωση, όσο για την εκπαίδευση, γυρνάμε ολοταχώς στη δεκαετία του ’80 και στο νόμο του 1982. Περισσότερο και από τα οικονομικά, η επιστροφή στο παρελθόν φαίνεται από τις άλλες επιλογές, καταργείται ο θεσμός των Συμβουλίων στα πανεπιστήμια, ο οποίος κατόρθωσε να εμπλέξει στην ελληνική εκπαίδευση τα πιο διάσημα και επιτυχημένα ονόματα από τους Έλληνες του εξωτερικού. Το σύστημα θέλει να παραμείνει περίκλειστο, βασίλειο της μετριοκρατίας, της επετηρίδας, κομματικό φέουδο αυστηρά ελεγχόμενο χωρίς ρωγμές για να μπει νέος αέρας.

Έξι χρόνια προσπαθούμε να συντηρήσουμε ένα ασφαλιστικό σύστημα προνομίων και κατασκευής «εισοδηματιών του δημοσίου». Τώρα θα βρουν, λένε, νέους πόρους, δηλαδή θα βάλουν νέους φόρους για να το σώσουν. Θα αυξήσουν επίσης τις ασφαλιστικές εισφορές. Δηλαδή θα αυξήσουν την ανεργία, δηλαδή θα μειώσουν τους μισθούς. Εγκλωβισμένοι στον ίδιο φαύλο κύκλο επαναλαμβάνουν τον εαυτό τους χωρίς διέξοδο. 

Ο καθένας με τη δικιά του ταμπέλα, άλλος την Παναγία, άλλος το Έθνος, άλλος «το αριστερό ταξικό πρόσημο», στ’ αλήθεια όλοι ένα πράγμα: την υπεράσπιση του πελατειακού κράτους.  

Είναι τόσο προφανή όλα, ώστε η επίκληση της ταξικής πολιτικής από την κυβέρνηση ακούγεται σουρεαλιστική, μοιάζει να στοχεύει στα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.  

Όταν ο υπουργός Φίλης λέει ότι όσοι στέλνουν τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία και φροντιστήρια κάνουν μια επιλογή και αναλαμβάνουν το κόστος, μοιάζει σαν να εγκαλεί τον πρωθυπουργό του. Κι όταν ο βουλευτής Σεβαστάκης δηλώνει ότι οι ψηφοφόροι του Σύριζα δεν θίγονται από τα μέτρα γιατί είναι φτωχοί, μοιάζει σα να κάνει ο ίδιος την αντιδιαστολή με τους εκατομμυριούχους υπουργούς.

Σύμφωνα με το κυβερνητικό «newspeak», οι αυξήσεις στα σχολεία και τα γηροκομεία είναι αριστερή ταξική πολιτική. Δεν υπάρχει καμία ταξική πολιτική, υπάρχει μόνο η ίδια πελατειακή πολιτική. Φροντίζονται οι πελάτες του κυρίου Κατρούγκαλου, προσλαμβάνονται 178 παπάδες, οι καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών γίνονται γραμματείς στα δικαστήρια, επιδόματα παίρνουν οι συνδικαλιστές και η ΔΕΗ, ξανανοίγουν μερικά κρατικά κανάλια. Λεφτά υπάρχουν μόνο για το στενό κομματικό περίγυρο, για τη στενή πελατειακή βάση. 

Χωρίς δανεικά, το ξοφλημένο σύστημα που έπρεπε να είχε αλλάξει από το 1970, δεν μπορεί να συντηρήσει παρά μόνο το στενό πυρήνα της κρατικής και κομματικής γραφειοκρατίας.  

Η κοινωνία των 2/3 μετατρέπεται γοργά σε κοινωνία του 1/3.

Θα συνειδητοποιούμε την πτώση κάθε μέρα περισσότερο. Όσο περισσότερο προσπαθούμε να διατηρήσουμε το μοντέλο, τόσο περισσότερο θα εγκλωβιζόμαστε στο φαύλο κύκλο. Πρόωρες συνταξιοδοτήσεις θα φέρνουν μειώσεις των συντάξεων μέχρι εξευτελισμού. Νέοι φόροι θα προκαλούν μεγαλύτερη ανεργία. Οι καθυστερήσεις οδηγούν και τις τράπεζες στην απαξίωση, οι εναπομείνασες καταθέσεις κινδυνεύουν.

Με αργά βήματα η κυβέρνηση επαναλαμβάνει την ίδια πολιτική και, μάλιστα, από αυτή κρατάει μόνο το κομμάτι το πιο αδιέξοδο, των φόρων, όχι τις λιγοστές μεταρρυθμίσεις.

  Θα γίνει ο Σύριζα Πασόκ όπως πολλοί προβλέπουν; 

Μάλλον με τη διάσπαση αποφύγαμε να γίνει Μπααθ και να μας κάνει Συρία ή Βενεζουέλα.  

Φυσικά θα γίνει Πασόκ. Αλλά Πασόκ του 1981. Γι’ αυτό άρχισαν με το Κόντρα και τον Κουρή. Έκαναν ΥΕΝΕΔ την ΕΡΤ. Και κήρυξαν τον πόλεμο στα «κανάλια», όπως ο Μαρούδας ήθελε να καταρρίψει τους «δορυφόρους». 

Δεν υπάρχει χρόνος όμως για αργή ενηλικίωση:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μικρές ιστορίες για γάτες με πέταλα

Του ΣΑΚΕΛΛΑΡΗ ΣΚΟΥΜΠΟΥΡΔΗ

Ως τώρα τζάμπα μιλάγαμε για τα αμαρτήματα του Αλεξάκη της καρδιάς μας, αφού ο οχλοπολτός τον θέλει διαχειριστή, δεν πα-να-χτυπιόμαστε-εμείς, που ζούμε ανάμεσά τους…  

Εσχάτως, όμως, όπως είχαμε προειδοποιήσει, ήρθε η ώρα να πονέσει το πορτοφόλι. ΤΟ καθεστώς ξεφουρνίζει ιστορίες δι’ αγρίους και ο οχλοπολτός αρχίζει να θυμώνει.

Θρυλείται επίσης ότι αλλάζει άρδην και η ανοχή των βαρομέτρων. Οι ταξιτζήδες ψιλοδυσανασχετούν και αλλάζουν το τροπάριο. Από «γιατί, χειρότεροι δεν ήταν οι Σαμαροβενιζέλοι;» (αφού τελικά ΔΕΝ ήταν), σταδιακά μεταστρέφεται σε «δυστυχώς την πατήσαμε, μας εξαπάτησαν, τώρα είναι αργά!»…

Γάτες με πέταλα: Αλεξάκης και οπαδοί

Δύο αναφορές έσκασαν τελευταία και προκαλούν διεθνές σούσουρο. 

Ένα ωριαίο τηλεοπτικό ντοκυμανταίρ («Ελλάδα, η επόμενη μέρα» (γαλλόφωνο, ολόκληρο εδώ) του έγκυρα ελληνολογούντος Ζαν Κατρμέρ (Liberation) για το ARTE-TV. 

Και μια ενδελεχής έρευνα «Οι τρεις μέρες που έσωσαν το Ευρώ» του Ίαν Τραίυνορ στον Guardian.

Από το πρώτοπροκύπτουν πολλά (υποτιτλισμένη σταχυολόγηση) που θα κάνουν τον Αλεξάκη της καρδιάς μας και τους οπαδούς του να ντρέπονται. Ενδεικτικά:

Γιουνκέρ: «…ποτέ δεν κατάλαβα αυτή τη στρατηγική… …ο Τσίπρας εξαπάτησε τους Έλληνες, πηγαίνοντας χωρίς σχέδιο μέρα τη μέρα»… …«Une reelle performance!» (εξηγεί ειρωνικά πώς μας πούλησε το χειρότερο μνημόνιο για καλύτερο)…

(Κορυφαίος) Moscovici: «Είπα του Βαρουφάκη, ωραία τα λες, άμα ήμασταν σε κάνα αριστερό συνέδριο, θα καπνίζαμε και θα τα βρίσκαμε. Αλλά, κοίτα τον Σώυμπλε απέναντι: Δεν είναι αριστερός, δεν καπνίζει και δεν τσιμπάει σε τέτοια κολπάκια».

Για τον Σώυμπλε που συμφωνεί ότι οι Έλληνες είναι μεγάλος λαός, αλλά η Ελλάδα δεν είναι κράτος, τα είδαμε προχτές εδώ.

Από την έρευνα στον Guardian, απολαύστε ελεύθερα, μαθαίνοντας ανατριχιαστικά πόσο ευεργετηθήκαμε από το Δημοψήφισμα. Και πώς, κοντολογίς, από την πολλή διαπραγμάτευση, μάτωσε το χέρι του Αλεξάκη και σε εφτά μήνες καταστράφηκε η χώρα…

Συμπέρασμα; 

Τρώμε από παντού χλεύη και ειρωνεία, ενώ νομίζαμε ότι ο Αλεξάκης μας οδηγεί σε ακσιοπρέπεια και υπερηφάνεια… Και στο δια ταύτα, κάθε ώρα «διαπραγμάτευσης» χανόταν και λίγη πατρίδα…

Και λέγαμε στον Κατρμέρ: «αν είναι να έρθει λιτότητα, τότε εμπιστευόμαστε μόνο Τσίπρα» (αν είναι να κολαστώ, θέλω μόνο μαζί σου, έλεγε κάποτε η Σοφία Βώσσου)… 

Τώρα, όμως, που καταλάβαμε ότι βλακωδώς ξανάφερε χειρότερη λιτότητα ο αρχιδιαπραγματευταράς Αλεξάκης, ακόμα επιμένουμε;

Πάντως, δεν είναι πεταλόγατος, γάταρος είναι ο Αλεξάκης: