ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΝΑΥΑΓΙΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΛΑΦΑΖΑΝΙΣΜΟΣ: Το θεώρημα του Λαφαζάνη

Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι μόλις 10 χρόνια πέρασαν από τότε που αυτά τα ανεκδιήγητα παρατράγουδα πήραν το 61% των ψήφων του Περήφανου, Σοφού, Αδάμαστου, και εντελώς Μαλάκα Ελληνικού Λαού. pic.twitter.com/ker9MM167n

— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) March 12, 2026

Ζόμπι περιφέρουν στο Σύνταγμα κτήνος που δεν το δέχεται ούτε η κόλαση. pic.twitter.com/2MMa8UwR5G

— Elena Nikolaidou (@ElenaNikolaido3) March 12, 2026

 Του ΚΩΣΤΑ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Αν όχι όλα, τα περισσότερα πράγματα στη ζωή έχουν μαθηματική αναγωγή. 

Παράδειγμα, η αλαφροΐσκιωτη εμφάνιση του Παναγιώτη Λαφαζάνη στην πλατεία Συντάγματος με το πορτρέτο του Χαμενεΐ στα χέρια. Σαν τους πλανόδιους διαφημιστές θρησκευτικών - παραθρησκευτικών ιλουστρασιόν εντύπων που στέκονται ακίνητοι έξω από τους σταθμούς του μετρό σκανάροντας με το βλέμμα τους περαστικούς σαν διαφημιστικά σταντ με ενδείξεις ζώντος οργανισμού. 

Τέλος πάντων. Συγγνώμη για τη μεγάλη πρόταση των 169 λέξεων που ακολουθεί αλλά φιλοξενεί σχεδόν όλες τις παραμέτρους της μαθηματικής συνεπαγωγής. 

Προσπαθήστε να το διαβάσετε με μία ανάσα…

Στην κεντρικότερη πλατεία της χώρας, εκεί όπου το πρώην κόμμα του κ. Λαφαζάνη -το οποίο κυβέρνησε τη χώρα και ο οποίος υπηρέτησε την κυβέρνηση του Αλ. Τσίπρα ως υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας από τις 27 Ιανουαρίου 2015 έως τις 17 Ιουλίου του ίδιου έτους-, είχε συμμετάσχει σε όλες τις οργισμένες παραστάσεις των Αγανακτισμένων ακόμα και όταν στήνονταν τα αυτοσχέδια ικριώματα με τις κρεμάλες, στην ίδια πλατεία το απόγευμα της Πέμπτης 12 Μαρτίου 2026 ο Παναγιώτης Λαφαζάνης περπάτησε διαδηλώνοντας για τον χαμό του Ιρανού θρησκευτικού ηγέτη, ο οποίος ήταν γνωστός παγκοσμίως για τις ακραίες θεοκρατικές και απάνθρωπες αντιλήψεις και πρακτικές, εκ των οποίων ξεχώριζαν οι κανονικές κρεμάλες στις οποίες θανατώνονταν δημοσίως από μεταφερόμενους γερανούς αντικαθεστωτικοί, παραβατικοί εγκληματίες, γυναίκες που είχαν τολμήσει να ερωτευτούν κάποιον που ήθελαν οι ίδιες και όχι οι αφέντες τους ή επειδή από το χιτζάμπ κρεμόταν έστω και μια μικρή ατίθαση τούφα μαλλιών, και πριν από την κρεμάλα, συνήθως, προηγείτο δημόσιος ξυλοδαρμός με βουρδουλιές τον αριθμό των οποίων όριζε η θρησκευτική αστυνομία αναλόγως του παραπτώματος.

Αυτή είναι η μαθηματική αλληλουχία της σκέψης που επιχειρεί να εξηγήσει το βαθύ περίλυπο ύφος του Παναγιώτη Λαφαζάνη την ώρα που περπατά στο Σύνταγμα επιδεικνύοντας το πένθος του μαζί με το πορτρέτο του Χαμενεΐ.

Εντάξει, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης δεν είναι μια απλή περίπτωση. Από την υπόκλιση στον Πούτιν και τα λεφτά από τη Ρωσία, μέχρι το φημολογούμενο ντου στο Νομισματοκοπείο, που φερόταν ότι σχεδίαζε το 2015, τα σχέδια για την εκτύπωση της νέας δραχμής, το πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα και την εθνικοποίηση της Τράπεζας της Ελλάδας και όλο αυτό το πακέτο με την έξοδο της χώρας από το ευρώ, συνιστά μια ακραία εκδοχή της αριστερής οικονομικής σκέψης και των σχεδίων που κατέστρωνε για να πάει η Ελλάδα μπροστά, «περήφανη και ανεξάρτητη». 

Μόνο που πίσω από όλα αυτά δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από την πρακτική εφαρμογή της αντιδυτικής σαγήνης που ασκούν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα σε ανθρώπους που ποτέ δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν τη διάψευση της μεγαλύτερης ιδεολογικής αυταπάτης του 20ού αιώνα. 

Η φωτογραφία τού Π. Λαφαζάνη, πάντως, με το πορτρέτο του Χαμενεΐ, μαζί με τη βαθιά υπόκλιση στον Πούτιν, είναι ιστορικά ντοκουμέντα. Άντε και τα πλάνα από τη διαφήμιση του κόμματός του, της Λαϊκής Ενότητας, μέσα από το ταξί που είχε πάρει για το Νομισματοκοπείο.  

Και εδώ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΦΑΣΙΣΤΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η σχέση της Αριστεράς με την Δημοκρατία… Μια επικίνδυνη φαρσοκωμωδία που δεν πρέπει να βρει αφελείς

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η φαρσοκωμωδία την οποία παρακολούθησε όλη η Ελλάδα, κατά την διάρκεια της ζωντανής μετάδοσης του Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, δεν ήταν η εξαίρεση του κανόνα. Αυτός είναι ο κανόνας για την Αριστερά, σε όλες τις φυσιογνωμικές ή διαχειριστικές της παραλλαγές. Από την κομμουνιστική μέχρι και την λάιτ εκδοχή… Από τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται ότι δικαιούται να ασκεί κυβερνητική ή κρατική εξουσία, μέχρι την συμπεριφορά της στο μαζικό κίνημα αλλά και σε ότι αφορά στον σεβασμό που θα έπρεπε να επιδεικνύει αλλά δυστυχώς ΔΕΝ επιδεικνύει, απέναντι στις επιλογές, στις υποδείξεις και στις προτεραιότητες των πολιτών…

Αυτή είναι η σχέση της Αριστεράς με την Δημοκρατία… Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεται την έννοια της συντροφικότητας. Αυτή είναι η μοίρα που επιφυλάσσεται κατά κανόνα στην αντίθετη άποψη και πολύ περισσότερο στην συγκροτημένη και ευρεία διαφωνία με την άποψη που κυριαρχεί ή που θα ήθελαν οι πολιτικοί της εκφραστές να την καταστήσουν κυρίαρχη στα όργανα, στα κομματικά επιτελεία και εν τέλει στην ίδια την κοινωνία.

Υβρις, χλευασμός, στοχοποίηση, περιθωριοποίηση, εχθρική αντιμετώπιση, πολεμική και εξοβελισμός της αντίθετης άποψης και των ανθρώπων που την ενστερνίζονται. Η συντροφικότητα, η συντεταγμένη πορεία και η περιβόητη οργανωτική ενότητα, αποδεικνύεται ότι είναι φούμαρα για τους αφελείς. Ισχύουν μόνον όταν υπάρχει συμφωνία με την κυρίαρχη άποψη ή εάν θέλετε ισχύουν μόνον, όταν και για όσο διάστημα δεν εκδηλώνεται διαφωνία.

Όταν η συμφωνία ή η σχετική ταυτοσημία των απόψεων διαρραγεί, ακόμη και για τα απλούστερα, τότε η περίφημη συντροφικότητα πάει περίπατο. Αντικαθίσταται από την αποστροφή, αλλά ακόμη και από το μίσος απέναντι στον διαφωνούντα, έστω και εάν αυτός είναι πατέρας, αδελφός, μητέρα, φίλος, συνάδελφος, συνεργάτης κοκ.

Η άρνηση του Αριστερού να αποδεχτεί ότι δεν διαθέτει το αλάθητο και ότι ο μέχρι χθες συνοδοιπόρος του, έχει το δικαίωμα σε μια άποψη διαφορετική και σε ένα αφήγημα που δεν θα ταυτίζεται αναγκαστικά με το δικό του, δημιουργεί τραγικές καταστάσεις ακόμη και μέσα στην ίδια οικογένεια. Φαντάζεται λοιπόν κανείς τι συμβαίνει κατά μείζονα λόγο μέσα στα κόμματα ή ευρύτερα μέσα στην κοινωνία. Και προφανώς αντιλαμβάνεται ο καθένας ποιο είναι το αποτύπωμα στο πολιτικό επίπεδο, όταν στις εσωκομματικές διαδικασίες, το αυτονόητο και το ευκταίο, εκλαμβάνονται ως σύνθημα για την έναρξη μιας ανελέητης πολεμικής. «Ο σύντροφος έχει απόψεις» λένε… Στέλνοντας έτσι στο πυρ το εξώτερον ΚΑΙ την συντροφικότητα ΚΑΙ την πολιτική σκέψη…

Δεν είναι λοιπόν διόλου τυχαίο το γεγονός ότι η ιστορική διαδρομή της Αριστεράς (κυβερνώσας, κρατικής, πολιτικής αλλά και μέσα στην κοινωνία) είναι ταυτισμένη με επεμβάσεις (βλέπε Γερμανία το ’53, Ουγγαρία το ’56, Τσεχοσλοβακία το ’68 κλπ), με πολύ σκληρές μυστικές υπηρεσίες (βλέπε Στάζι, Σιγκουρίμι, Κα-Γκε-Μπε, Σεκιουριτάτε κλπ) με καταστροφικούς εμφυλίους και επικίνδυνες μετεμφυλιακές εμμονές, με πρακτικές συλλήβδην και με συνοπτικές διαδικασίες αποδόμησης στελεχών της (βλέπε Πλουμπίδης, Βελουχιώτης, Κάππος κλπ) με πογκρόμ και «παραθεριστήρια» διαφωνούντων (βλέπε Γκούλαγκ), με αλλεπάλληλες διασπάσεις (βλέπε την πανσπερμία Αριστερών και Κομμουνιστικών κομμάτων στην Ελλάδα), με κατάφορη περιφρόνηση ή ακόμη και παραβίαση της λαϊκής βούλησης (βλέπε τον αυθαίρετο χαρακτηρισμό των συλλαλητηρίων για την Μακεδονία ως «συλλαλητήρια φασιστικά» ή την αντιμετώπιση του ΣΥΡΙΖΑ στο δημοψήφισμα) και εν τέλει με την φαιδρή πορεία ενός ολόκληρου πολλά υποσχόμενου κατά τα λοιπά κόσμου (του «Σοσιαλιστικού») ο οποίος εν τέλει κατέρρευσε με πάταγο, αφήνοντας πίσω του αποστροφή, μίσος, διχόνοια και διαρκείς δυσεπίλυτες εθνικές αντιπαραθέσεις.

Αυτή η πορεία ΔΕΝ είναι ανερμήνευτη… Η ρίζα του κακού, είναι ο Λενινισμός και πιο ιδιαίτερα η τραγική Λενινιστική προσέγγιση για το «Κόμμα νέου τύπου» και η προκλητικά μανιχαϊστική αντίληψη που την διαπερνά, στην βάση της οποίας δομείται διαχρονικά η αριστερή «δημοκρατική» κουλτούρα. Το αυτονόητο δικαίωμα των μελών σε μια άποψη διαφορετική, σε μια διαφορετική πολιτική επεξεργασία, δεν κατέστη δυνατόν να επιβιώσει μέσα στις Συμπληγάδες της μονολιθικότητας και αυτό το γεγονός τροφοδότησε διαρκείς και αλλεπάλληλες διασπάσεις, ενώ την ίδια στιγμή αυστηροποιούσε, σχεδόν αυτόματα και στο πλαίσιο ενός προληπτικού προστατευτισμού, τους όρους που μπορούν να εξασφαλίσουν μια ακόμη πιο ευρεία μονολιθικότητα, μια ακόμη πιο «βάρβαρη» υποταγή που αιτιολογείται ως εργαλείο το οποίο δήθεν υπηρετεί την πολιτική ενότητα και την αναγκαία εσωκομματική πειθαρχία.

Το ιδιαίτερο στοιχείο, είναι το γεγονός ότι οι εκάστοτε αποχωρούντες, την ώρα που καταγγέλλουν απηυδισμένοι αυτήν την απαράδεκτη κατάσταση, φροντίζουν να πάρουν μαζί τους μετακομίζοντας σε νέα πολιτική στέγη, όλα τα κουσούρια που κατά τα λοιπά τους ενόχλησαν και τους οδήγησαν στην πόρτα της εξόδου. Το πρόβλημα λοιπόν ανακυκλώνεται, διότι οι παράμετροι που το συντηρούν, περνούν στο DNA του αριστερού πολίτη… Η συγκεκριμένη κουλτούρα που αποτυπώνει την εξαιρετικά ιδιότυπη σχέση της Αριστεράς με την Δημοκρατία ανατροφοδοτείται… Και το φαινόμενο των διασπάσεων, αλλά και του εσωτερικού διχασμού που οδηγεί σε διασπάσεις, περιοδικά ανακυκλώνεται μόλις εξασφαλιστεί η κρίσιμη μάζα των προσχημάτων που μπορεί να το αιτιολογήσει στα μάτια των «οπαδών».

Προφανώς τέτοια προβλήματα δεν παρουσιάζει μονάχα η Αριστερά. Στην Αριστερά απλώς αυτά τα προβλήματα είναι ο κανόνας. Τα ανατροφοδοτεί η πολιτική και οργανωτική ανασφάλεια… Τα ανακυκλώνει η μειωμένη πολιτική επάρκεια των στελεχών… Οι περιορισμοί των πολιτικών αναζητήσεων που αναγορεύουν σε αυτοσκοπό τις απαντήσεις με συγκεκριμένη φυσιογνωμία, ακόμη και εκεί που δεν είναι δυνατόν να εξασφαλιστούν… Οι εμμονές και οι ιδεοληψίες που αντιμετωπίζονται ως θέσφατα από τα οποία ουδείς δικαιούται να παρεκκλίνει…

Και εάν αναδεικνύουμε την οργανική και άρρηκτη σχέση όλων των παραπάνω με την Αριστερά, είναι γιατί η ίδια αρέσκεται να μοστράρει ως κάτι διαφορετικό, που δήθεν αντιστρατεύεται τις απεχθείς ακρότητες της Αστικής Δημοκρατίας.

Η αποκρουστική εικόνα λοιπόν η οποία επαναβεβαιώθηκε ΚΑΙ κατά την διάρκεια του Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, είναι αποκαλυπτική των ταυτοτικών χαρακτηριστικών του αριστερού πολιτικού χώρου. Η Ανατολική Ευρώπη βίωσε το «μεγαλείο» αυτής της αντίληψης, ως συστημικό πρόβλημα το πραγματικό κόστος του οποίου δεν είναι εύκολο να αποτιμηθεί κι ας έχουν περάσει κοντά στα 40 χρόνια από την κατάρρευση.

Η Ελλάδα, το βίωσε ακόμη και στο επίπεδο της συστημικής διαχείρισης που δεν συνοδεύτηκε από ευρύτερες ανατροπές, με την οριστική ταφόπλακα στις προσδοκίες των πολιτών της και με μια Εθνική μειοδοσία που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου σε ολόκληρη την Βαλκανική.

Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ φρόντισε να υπενθυμίσει σε κάθε ευκολόπιστο, ότι…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: H κυβέρνηση των επικύψεων και οι επιλεκτικές ευαισθησίες του πολλαπλά εκτεθειμένου κ. Συρίγου

 

Του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

 

Οι επικίνδυνες – και προφανώς καθ’ υπόδειξη του Έλληνα πρωθυπουργού – δηλώσεις Συρίγου, επιβεβαιώνουν ότι η κυβέρνηση των επικύψεων, δεν αποτελεί απλώς μια προκλητική γραφικότητα, αλλά έναν μηχανισμό που βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία και λειτουργεί στο παρασκήνιο υπονομεύοντας και ροκανίζοντας σταθερά, κρίσιμες Εθνικές μας προτεραιότητες και αδιαπραγμάτευτα στάνταρντς…

Οι αστείες δικαιολογίες στις οποίες κατέφυγε ο κ. Συρίγος στην προσπάθειά του να υποβαθμίσει το γεγονός μετά τις αντιδράσεις, αλλά και το ταραγμένο του ύφος το οποίο δεν κατέστη δυνατόν να το θέσει υπό έλεγχο κατά την διάρκεια της συνέντευξής του στο militaire, επιβεβαιώνουν ότι τα πράγματα με αυτήν την κυβέρνηση είναι εξαιρετικά σοβαρά και ότι τα μηνύματα που εκπέμπει ο κ. Συρίγος, ζέχνουν από παντού, γεγονός που δημιουργεί πρόσθετες δυσκολίες στην φαιδρή επικοινωνιακή διαχείριση στην οποία καταφεύγει, στο πλαίσιο της απέλπιδας προσπάθειάς του να τηρήσει ορισμένα στοιχειώδη προσχήματα και ισορροπίες.

Σε κάθε περίπτωση… Αυτό που πρωτίστως επιβεβαιώνεται, είναι ότι η μυστική Διπλωματία η οποία έχει ενσωματωθεί κατά τρόπον ανεπίτρεπτο στην προσωπική πρωθυπουργική τακτική, έχει πάψει πλέον οριστικά να αποτελεί εποικοδομητικό εργαλείο παράλληλης και απολύτως οργανωμένης στήριξης των Εθνικών θέσεων και εξελίσσεται σταδιακά, σε ένα επικίνδυνο περιβάλλον σταθερής διολίσθησης στον ενδοτισμό και στην μειοδοσία. Τα ζητήματα που φαίνεται να μοχλεύονται είναι εξαιρετικά λεπτά και η πάγια εθνική στάση που τα έθετε διαχρονικά και εξ ορισμού έξω και πάνω από κάθε συζήτηση, δεν υφίσταται πλέον.

Κατά τα λοιπά… Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Συρίγος αναζητεί επικοινωνιακό δεκανίκι στην φαιδρή προσχηματολογία, στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα (θυμηθείτε πρόσφατες σχετικά ομορφιές με τα τουρκικά F-16).

Προφανώς και αυτήν την φορά, δεν πείθει κανέναν – ούτε καν τον ίδιο του τον εαυτό – όταν επικαλείται το παρωχημένο των οπλοπολυβόλων Lewis για να δικαιολογήσει τις αναφορές του περί παρωχημένου του συνόλου σχεδόν των προβλέψεων της Συνθήκης της Λωζάνης, πλην αυτών που σχετίζονται με τον ορισμό των συνόρων. Κανέναν δεν πήρε ο πόνος για τα οπλοπολυβόλα Lewis και τα ξίφη των Αξιωματικών… Κανείς δεν συζητά τα αυτονόητα σε επίπεδο εγκυκλοπαιδικής ενασχόλησης, επειδή απλά το έφερε η κουβέντα στο περιβάλλον μιας φιλικής παρέας…   Και φυσικά ο πόνος του Ερντογάν, ουδόλως σχετίζεται με φλύαρες αμπελοφιλοσοφίες για την τεχνολογία της ξιφολόγχης και των λιπαντικών της κάνης, όταν αναφέρεται στο παρωχημένο της συγκεκριμένης Συνθήκης της οποίας ζητεί επιμόνως την αναθεώρηση στο πλαίσιο βεβαίως της συνολικής επιθετικά αναθεωρητικής του πολιτικής.

Εάν ο κ. Συρίγος λοιπόν, ήθελε να αμπελοφιλοσοφήσει για την μουσειακή αξία των παρωχημένων οπλοπολυβόλων της εποχής, θα ήταν προτιμότερο να επιλέξει να ασχοληθεί με τις ενδεδειγμένες αναφορές στον κανόνα του πυροβόλου και να διατυπώσει δημόσια και με καθαρό τρόπο την άποψη πως η επέκταση των Εθνικών χωρικών υδάτων στα 12 νμ, αντί να παραπέμπεται σταθερά στις καλένδες, θα πρέπει να ολοκληρωθεί πριν εκπνεύσει η θητεία της παρούσας κυβέρνησης… ΚΑΙ γιατί είναι αδιαπραγμάτευτη Εθνική υποχρέωση στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου, αλλά ΚΑΙ διότι ο ανωτέρω παρωχημένος «κανόνας», καθιστά την άσκηση της συγκεκριμένης υποχρέωσης – δικαιώματος περισσότερο αναγκαία από ποτέ.

Καλό θα είναι λοιπόν να μην δουλευόμαστε μεταξύ μας.

Ο κ. Συρίγος, δεν έχει υπαρξιακές ανησυχίες για την ιστορική αξία μουσειακών όπλων και οπλικών συστημάτων και σε κάθε περίπτωση οφείλει να γνωρίζει – ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΟ ΠΩΣ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΛΑ – ότι ο υπουργός μιας χώρας, της οποίας η κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα στοχοποιούνται συστηματικά από μια επιθετική  αναθεωρητική δύναμη η οποία αμφισβητεί προκλητικά το status των Συνθηκών, δεν είναι να αμπελοφιλοσοφεί για την μουσειακή αξία των Lewis ως αφορμή για να μπαίνει στο τραπέζι της συζήτησης το κύρος των Συνθηκών, έστω και ως προϊόν σκοπούμενης παρερμηνείας από την άλλη πλευρά.

Σταθερή και αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση κάθε Έλληνα Υπουργού, ο οποίος επιχειρεί να καταπιαστεί με ζητήματα που άπτονται του κύρους των Συνθηκών και των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου, είναι να τροφοδοτεί τον Δημόσιο διάλογο, τα μηνύματα που διοχετεύονται στα Διεθνή φόρα, αλλά και τα πολιτικοστρατιωτικά επιτελεία της άλλης πλευράς του Αιγαίου, με επιχειρήματα και επιστημονικές στοιχειοθετήσεις που ενισχύουν, θεμελιώνουν και επικαιροποιούν την δύναμη των Συνθηκών και την ισχύ της αδιαπραγμάτευτης Εθνικής επιχειρηματολογίας.

Εάν δεν είναι ικανός να το πράξει, υπάρχει ο δρόμος της παραίτησης και της ιδιωτείας. Εκεί τουλάχιστον ο καθένας μπορεί να είναι εθνικά αξιοπρεπέστατος, αφού δεν υποχρεούται εκ της θέσεως και της αρμοδιότητάς του να πατρονάρει την επικίνδυνη κυβερνητική πολυγλωσσία, για να διευκολύνει τους χειρισμούς του πρωθυπουργικού επιτελείου.

Δυστυχώς όμως σε αυτήν την κυβέρνηση, φαίνεται ότι …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Στο μυαλό του Νότη Μηταράκη

 

Toυ ΚΩΣΤΑ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Στην πολιτική, και όχι μόνο, υπάρχει ένα είδος ζαλάδας, κάτι σαν απροσδιόριστη θολούρα, ένα vertigo που είναι κοινό τόσο στην ήττα όσο και τη νίκη.  

Βασικότερο σύμπτωμα είναι η απώλεια ισορροπίας και η πλήρης αδυναμία διαχείρισης των προσωπικών αδυναμιών. Κοντολογίς, αλλού πατάς και αλλού βρίσκεσαι.  

Ιδίως στην περίπτωση της νίκης, κυριαρχεί μια επικίνδυνη αίσθηση αλαζονικής μέθης που για να την αποφύγει κανείς χρειάζεται κυρίως ένα πράγμα. Το οποίο, όμως, είναι εξαιρετικά επίπονο στην απόκτησή του. Στην κυριολεξία σημαίνει «σαβούρα» και είναι αυτές οι βαριές ποσότητες σιδερικών που έβαζαν στα αμπάρια των παλιών πλοίων για να μην παλαντζάρουν στις φουρτούνες: Το λεγόμενο έρμα.

Σε αντίθεση με τη μεγάλη ποσότητα έρματος που χρειάζεται κανείς για να μπορεί να διαχειριστεί τον οποιοδήποτε κίνδυνο επηρμένης απώλειας στήριξης, αρκούν μόλις 97 λεξούλες, όσες ήταν το σχολιάκι της «Καθημερινής», για να τον γκρεμίσουν από τη θέση που τον ανέδειξαν οι συγκυρίες και να τον κάνουν να φύγει με διόλου τιμητικό τρόπο, αν όχι στα όρια της ταπεινωτικής απομάκρυνσης. Γιατί τέτοια ήταν η βίαιη απομάκρυνση του Νότη Μηταράκη, όσο και αν το πολιτικό τακτ οφείλει να υιοθετεί όρους όπως η «παραίτηση για προσωπικούς λόγους» με υπουργική θητεία μόλις ενός μηνός.

Από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε τη θέση στη νέα κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, ο Νότης Μηταράκης είχε δείξει δείγμα ότι διαθέτει προσωπική ατζέντα. Επεδίωκε είτε να διατηρήσει ένα επικοινωνιακό προβάδισμα που του είχε χαρίσει η δικαίωση που απόλαυσαν οι θέσεις του με την ιστορία της «άταφης μικρής Μαρίας στον Έβρο» -γεγονός που εξαργύρωσε και στις δύο απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις-, είτε να τοποθετήσει αυτοβούλως τον εαυτό του στον στενό πυρήνα λήψης κεντρικών κυβερνητικών αποφάσεων με έντονο κοινωνικό αντίκτυπο.

Σε κάθε περίπτωση, είναι δύσκολο να μπει κανείς στο μυαλό του Νότη Μηταράκη και ιδίως την ώρα που σκεφτόταν να μπει στο ιδιωτικό σκάφος για θαλάσσια εκδρομή και μπάνιο στην Πάτμο ενώ μαίνονταν μεγάλες, δύσκολες και καταστροφικές πυρκαγιές σε πολλές περιοχές της Ελλάδας. Οι πληροφορίες ήταν σαφείς. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ζήτησε να μάθει γιατί ο Νότης Μηταράκης «απουσίαζε εκτός Αθηνών τις τελευταίες ημέρες που δίνονταν μάχες στα πύρινα μέτωπα». Η απάντηση δεν άργησε να έρθει, είναι μικρό… χωριό η πολιτική στην Ελλάδα.

Η αλήθεια είναι ότι η τοποθέτηση του συγκεκριμένου στελέχους στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη είχε προκαλέσει εξ αρχής διάφορα σχόλια, μεταξύ αρνητισμού και θυμηδίας. Κάποιοι εξέλαβαν την υπουργοποίηση του συγκεκριμένου ως παραδοχή της έλλειψης διαθέσιμου πολιτικού προσωπικού, σχεδόν φυσικό επακόλουθο της πολύμηνης προεκλογικής κόπωσης. Παρ’ όλα αυτά, σχεδόν με το καλημέρα, ο ίδιος ο Νότης Μηταράκης φρόντισε να μην υποστηρίξει την πρωθυπουργική επιλογή που τον αφορούσε. Από την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων κιόλας φάνηκε η διάθεσή του να «βγει μπροστά» σε καίρια θέματα, χωρίς όμως να έχει φυλάξει τα πολιτικά του νώτα.

Στην ομιλία του προανήγγειλε την πολυπόθητη αλλαγή στις ταυτότητες, ένα θέμα που δικαίως κατατάσσει την Ελλάδα στις τριτοκοσμικές χώρες, πίσω και από τις χώρες -πρώην δορυφόρους της Σοβιετικής Ένωσης- της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης. Είχε πει ότι μέχρι τον ερχόμενο Σεπτέμβριο (2024) η αναβάθμιση θα έχει ολοκληρωθεί. Εδώ έρχεται ένα άλλο κομμάτι του ρεπορτάζ. Ο διαγωνισμός για την ανάδοχο εταιρεία είχε κηρυχθεί άγονος από τον προκάτοχο του Νότη Μηταράκη στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, τον Τάκη Θεοδωρικάκο, τον Σεπτέμβριο του 2022. Πρόθεση της κυβέρνησης ήταν να ανατεθεί το έργο αμέσως μετά τις εκλογές καθώς υπήρχαν και πιέσεις από την αμερικανική πλευρά σχετικά με το θέμα της βίζας για Έλληνες πολίτες που θα ήθελαν να ταξιδέψουν στις ΗΠΑ. Οι παλιές ταυτότητες δεν περιέχουν στοιχεία ικανά να καταργήσουν τη βίζα για τους Έλληνες. Εν πάση περιπτώσει ο Νότης Μηταράκης εξήγγειλε την έναρξη των διαδικασιών. Κάτι που του προσέδωσε θετικές εντυπώσεις. Τις οποίες φρόντισε να αντιστρέψει μόνος του.

Πριν από λίγες ημέρες φωτογραφήθηκε περιχαρής στο γραφείο του στο υπουργείο του με τον Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος πήγε για να ενημερωθεί για το θέμα των ταυτοτήτων. Όπως έγραψε και ο ίδιος στο twitter, ούτε λίγο ούτε πολύ η συνάντηση είχε απολογητικό χαρακτήρα. Η ελληνική Πολιτεία και η φιλελεύθερη κυβέρνηση της χώρας ενημέρωνε την εκκλησία για ένα θέμα που έχουν σηκώσει στα… ουράνια όλες οι κατεξοχήν ψεκασμένες ομάδες της χώρας, από τη Βουλή μέχρι και τα πιο τελειωμένα καφενεία. «Είχα την τιμή να συναντηθώ με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ και να συνομιλήσουμε μέσω τηλεδιάσκεψης και με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σερρών κ. Θεολόγο, οι οποίοι, εκπροσωπώντας τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, ζήτησαν διευκρινήσεις για τις νέες ταυτότητες. Μαζί με τον Αρχηγό της @hellenicpolice Αντιστράτηγο, Λάζαρο Μαυρόπουλο τους ενημερώσαμε αναλυτικά, διαβεβαιώνοντάς τους πως τα νέα έγγραφα ταυτοπροσωπίας δεν περιέχουν κανένα δεδομένο που θέτει σε κίνδυνο την ελευθερία των Ελλήνων πολιτών ή προσβάλουν, καθ' οιονδήποτε τρόπο, την Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη». Γι’ αυτήν του την παραδοχή υπήρξαν πολλές αντιδράσεις με παραλήπτη το Μέγαρο Μαξίμου, ορισμένες εξ ‘ αυτών ιδιαιτέρως αιχμηρές.

Είχαν προηγηθεί ακόμα δύο σημαντικά φάουλ: 

Αυτό περί έφιππης αστυνομίας που προκάλεσε ακόμα και τα σκωπτικά σχόλια του Κυριάκου Μητσοτάκη που έκανε λόγο για καμήλες από τη Σαουδική Αραβία και τον Κόλπο. Μια αναφορά του υπουργού που έδειχνε από μακριά ότι δεν υπήρχε κεντρική συνεννόηση.  

Και ακόμα μία, αυτή περί της «ανασυγκρότησης» της πανεπιστημιακής αστυνομίας που με τρόπο που διατυπώθηκε ερμηνεύθηκε ως προαναγγελία κατάργησης ενός κυβερνητικού project με πολύ μεγάλο κοινωνικό αντίκτυπο. Και σε αυτό το σημείο φάνηκε ότι δεν υπήρχε κεντρικός κυβερνητικός συντονισμός και συνεννόηση.

Όλα τα παραπάνω είναι στοιχεία μιας πολιτικής πραγματικότητας που...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Tο ναυάγιο… Η πέμπτη φάλαγγα των ανοήτων και η κλιμάκωση που αναμένεται να είναι ραγδαία

 

Tου Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Δυστυχώς, η άρνησή μας να διδαχτούμε από τις τραγωδίες, είναι ένα φαινόμενο διαχρονικό. 

Για μια ακόμη φορά, η πατρίδα μας εμπλέκεται στην διαχείριση μιας «εισαγόμενης» ανθρώπινης τραγωδίας με τον διαφαινόμενο αριθμό των θυμάτων να ανέρχεται σε αρκετές εκατοντάδες και με το πολιτικό της προσωπικό να αρνείται πεισματικά να κοιτάξει την αλήθεια κατάματα και να τοποθετήσει επιτέλους το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων…

Η κοινωνία κατά τρόπον ανάλογο παραμένει διχασμένη σε βαθμό ανησυχητικό. Νοσηρές ιδεοληψίες, αμφιλεγόμενες πολιτικές εμμονές και ένα παραλήρημα ενοχικής αυθαιρεσίας αλλά και απαράδεκτων αυτοσχεδιασμών από περιφερόμενους επικριτές, αυτόκλητους πραγματογνώμονες και κατ’ αποκοπή απονεμητές Δικαίου, σπεύδει αγωνιωδώς να προσδώσει ελληνική ταυτότητα στις ευθύνες και στους υπαίτιους για το προδιαγεγραμμένο μαζικό έγκλημα που συντελέστηκε τα τελευταία 24ωρα στα σκοτεινά νερά της Μεσογείου.

Αυτή η παράλογη, επικίνδυνη, ανεύθυνη, εμμονική, πολιτικά ανώριμη και εν τέλει ανόητη συμπεριφορά, καθιστά εξαιρετικά εύκολη την προσπάθεια όλων εκείνων που σχεδιάζουν γι’ ακόμη μία φορά να εργαλειοποιήσουν τα θύματα, προκειμένου να εκβιάσουν για να υιοθετηθούν από τις κυβερνήσεις, πολιτικές καθολικής παράλυσης, κατάλυσης κάθε έννοιας εθνικού προστατευτισμού και συνολικής αναμόρφωσης του έτσι κι αλλιώς προβληματικού θεσμικού πλαισίου που επιμένει να αντιμετωπίζει την παράνομη μετανάστευση ως ένα διαχειριστικό πρόβλημα ρουτίνας, με μοναδική διάσταση την ανθρωπιστική και όχι ως ένα σύγχρονο όσο και πολυσύνθετο πρόβλημα Εθνικής ασφαλείας που απαιτεί λύσεις υπεύθυνες και στάση αποφασιστική.

Η Ευρώπη αλλά και η πατρίδα μας, τα τελευταία χρόνια παραμένουν εγκλωβισμένες στην περιδίνηση ενός επικίνδυνου συστήματος νεολογισμών που έχει αναγορευτεί σε καθεστώς, το οποίο ισχυροποιείται θεσμικά και ακυρώνει συστηματικά την αλήθεια, την λογική, ενίοτε ακόμη και την ισχύουσα συνταγματική πρόνοια, χτίζοντας ένα παράλληλο καθεστώς κατασκευασμένων α λα καρτ «αξιών», που έρχονται να επαναπροσδιορίσουν κρίσιμους κανόνες που σχετίζονται με την ζωή και την καθημερινότητα του πολίτη.

Η Ευρώπη αλλά και η πατρίδα μας, παραμένουν καθηλωμένες στον εκβιασμό του Ερντογάν, των συμμοριών της λαθροδιακίνησης, των πολλαπλά ύποπτων και για πολλά ανομήματα υπόλογων και διεφθαρμένων ΜΚΟ, των διευρυμένων και αμφιλεγόμενων «κινημάτων» ενός περίεργου Δικαιωματισμού, των εσωτερικών ανταγωνισμών και των πισώπλατων «συμμαχικών» χτυπημάτων.

Η Ευρώπη αλλά και η πατρίδα μας, παραμένουν εγκλωβισμένες σε ένα καθεστώς απροκάλυπτης γεωπολιτικής ομηρείας με ευρύτερες, διαχρονικές και κλιμακούμενες επιπτώσεις στην δημογραφική τους ταυτότητα, στην πολιτισμική τους συνάφεια, στην περιφερειακή και κοινωνική τους σταθερότητα και συνοχή, στην διαχείριση της εγκληματικότητας, στην Εθνική τους ασφάλεια και εν τέλει σε ζητήματα που σχετίζονται ακόμη και με αυτήν την εδαφική ακεραιότητά τους.

Η Ευρώπη αλλά και η πατρίδα μας, χρόνια ολόκληρα επιμένουν να στοχοποιούν τους πολίτες τους που αντιδρούν στις εγκληματικές πολιτικές που καθίστανται χρόνο με τον χρόνο κυρίαρχες…

Η Ευρώπη και κυρίως η πατρίδα μας, επιμένουν να αποκηρύσσουν την γλώσσα τους που περιγράφει με απόλυτη σαφήνεια το φαινόμενο της οργανωμένης και απόλυτα ενορχηστρωμένης επιχείρησης μεταφοράς χιλιάδων δυστυχισμένων αλλά και ευάλωτων όσο και πρόθυμων να χειραγωγηθούν, από τον μισό πλανήτη στα Ευρωπαϊκά σύνορα…  

Επιμένουν να παραιτούνται από τις αυτονόητες πολιτικές εθνικού προστατευτισμού… 

Επιμένουν να παραδίδονται σούμπητες στα μυθεύματα περί «ενσωμάτωσης», τα οποία έχουν οδηγηθεί σε καθολική κατάρρευση σε ολόκληρο τον πλανήτη και φυσικά επιμένουν να καταπιάνονται εργολαβικά με την κατασκευή ευρηματικών «αντιρατσιστικών» τερατουργημάτων και όλα αυτά παρά το πανάκριβο τίμημα που πλήρωσαν και θα συνεχίσουν να πληρώνουν, με τις οργανωμένες πολύνεκρες επιθέσεις φανατικών ισλαμιστών στις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και την καλπάζουσα εισαγόμενη εγκληματικότητα που έχει πλέον καταστεί ανεξέλεγκτη και ενδεχομένως μη αναστρέψιμη.

Στην Ευρώπη αλλά και στην πατρίδα μας, οι πολιτικές ελίτ αναμασούν την συγχρονισμένη εκτίμηση των «ειδικών» που επιμένουν να ισχυρίζονται (προκειμένου να κρύψουν ευρύτερες σκοπιμότητες οικονομικού πρωτίστως χαρακτήρα) ότι η περεταίρω κλιμάκωση της μετανάστευσης είναι αναπόφευκτη λόγω των πολέμων που δημιουργούν προσφυγιά, της οικονομικής ανέχειας και της κλιματικής αλλαγής, η οποία μοστράρει ως νέο απόκτημα στο οπλοστάσιο των «ειδικών» που επιχειρούν να ερμηνεύσουν το φαινόμενο της μετανάστευσης.

Για την ιστορία πάντως, θα πρέπει να πούμε ότι η εμπόλεμη Συρία δεν είναι μια αστείρευτη παραγωγή προσφυγιάς, το Μπαγκλαντές, η Αλγερία και το Πακιστάν, δεν είναι εμπόλεμη ζώνη, η εμπόλεμη Υεμένη παράγει μαχητές και όχι προσφυγιά και φυσικά η σύνθεση των δυστυχισμένων του τελευταίου ναυαγίου, οι οποίοι κατά κανόνα ήσαν Πακιστανοί και Αφγανοί άνδρες σε ηλικία καταδρομέων, δεν παραπέμπει σε πληθυσμιακές ομάδες που επιβαρύνονται από τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής και δεν προκύπτει από την ιστορία ότι αυτοί οι πληθυσμοί αντιμετωπίζουν την οικονομική ανέχεια στην οποία τους καταδίκασαν οι χώρες τους, δουλεύοντας διπλοβάρδια στις επιχειρήσεις της Ευρώπης.

Για να επιστρέψουμε όμως στο επίδικο σε ότι μας αφορά, ή σε ότι επιδιώκεται να μας αφορά επειδή αυτό επιθυμούν καλοθελητές που δρουν εκτός αλλά δυστυχώς και εντός των Ελληνικών συνόρων, θα ήταν σκόπιμο ίσως να επισημάνουμε ότι:

Ο ιδιότυπος καθωσπρεπισμός, η βιομηχανία «αντιρατσιστικών» νομοθετημάτων, οι «αντιξενοφοβικές» φιέστες όλων των ειδών, το τηλεοπτικό face lifting σε πρωϊνάδικα και σε σήριαλ «του κιλού» στα οποία απαραιτήτως θα πρέπει πλέον να συμπεριλαμβάνεται ο έγχρωμος συμπαρουσιαστής ή συμπρωταγωνιστής μιας και το πόπολο θα πρέπει να εξοικειώνεται με την επιδιωκόμενη εικόνα της νεοελληνικής πραγματικότητας, το εμετικό solarium με το οποίο επιδιώκεται να «μαυρίσουν» ιστορικές φιγούρες και πρόσωπα – από τον Χριστό μέχρι την Κλεοπάτρα κοκ – προκειμένου να ταιριάζουν καλύτερα με το αφήγημα της νέας εποχής, το ξαναγράψιμο των βιβλίων, η δαιμονοποίηση της λέξης «λαθρομετανάστες» και τόσες άλλες απερίγραπτες «ομορφιές» που προκαλούν μόνο γέλιο για τα καμώματα που σκαρφίζονται οι πολιτικοί μας ταγοί και τα επιτελεία τους προκειμένου να επιβάλουν το απολύτως υπαγορευόμενο νέο σύστημα αντιλήψεων στην κοινωνία, δυστυχώς δεν έσωσαν ούτε αυτήν την φορά τους εκατοντάδες ανυποψίαστους δυστυχισμένους που βρέθηκαν μέσα σε λίγα λεπτά στον βυθό της Μεσογείου.

Όλο αυτό το υποκριτικό σκηνικό το οποίο χτίζεται μεθοδικά εδώ και πολλά χρόνια και τροποποιεί τους όρους που διέπουν την καθημερινότητα των πολιτών, δεν κατέστη δυνατόν να κατευνάσει την βουλημική μανία των κυκλωμάτων των λαθροδιακινητών τα οποία γι’ ακόμη μια φορά έστειλαν στον υγρό τάφο εκατοντάδες ανθρώπους, προκειμένου να εκβιάσουν τις κυβερνήσεις για περισσότερη ανοχή και για ευρύτερη θεσμική παράλυση, ώστε να καταστεί περισσότερο εύκολη και ακόμη πιο αποδοτική αυτή η πολυδαίδαλη αλλά και εξαιρετικά κερδοφόρα γεωπολιτική μπίζνα.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν πέθαναν επειδή ήταν μετανάστες. Αυτοί οι άνθρωποι δεν πέθαναν επειδή επέλεξαν την νόμιμη διαδρομή, την νόμιμη διέλευση και εν τέλει την νόμιμη μετανάστευση σε μια Ευρωπαϊκή χώρα με στόχο την νόμιμη εγκατάσταση, την νόμιμη παραμονή και φυσικά την νόμιμη απασχόληση.

Αυτοί οι άνθρωποι πέθαναν – ουσιαστικά δολοφονήθηκαν – επειδή ήσαν αυτό που οι Δυτικές ελίτ της δηθενιάς και της υποκρισίας, αρνούνται να κατονομάσουν, διότι είναι απρόθυμες να το διαχειριστούν με την δέουσα ευθύνη και αποφασιστικότητα.   

Αυτοί οι άνθρωποι πέθαναν επειδή ήσαν λαθρομετανάστες. Επειδή με την ιδιότητα αυτήν, τα χρήματα τα οποία κατέβαλαν, τα μέσα τα οποία χρησιμοποίησαν και τα κυκλώματα τα οποία εμπιστεύτηκαν για να τους μεταφέρουν, δεν αποδέχονται ως αδιαπραγμάτευτο προαπαιτούμενο την προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Γι’ αυτό πέθαναν. Και η δολοφονία τους ήταν μάλλον προαποφασισμένη, στο πλαίσιο ενός ιδιότυπου εκβιασμού που θα απαιτήσει και πιθανότατα θα επιβάλει έναν νέο κύκλο θεσμικών υπαναχωρήσεων, που θα διευκολύνουν περαιτέρω τα κυκλώματα και κυρίως τους γεωπολιτικούς εκβιαστές. 

Κανένα Ελληνικό λιμενικό δεν ολιγώρησε, δεν αδιαφόρησε για την σωτηρία τους και πολύ περισσότερο δεν συνέβαλε καθ’ οιονδήποτε τρόπο στην βύθιση του σαπιοκάραβου με της 700 ψυχές. Και επειδή η Δημοκρατία δεν μπορεί και δεν θα πρέπει να διαχέεται στο γκρίζο περιβάλλον της ανοησίας και πολύ περισσότερο της κακοήθειας, καλό θα είναι οι Έλληνες εισαγγελείς, αντί να αναλώνονται σε «αντιρατσιστικές» μικρότητες, να ασχοληθούν πιο σοβαρά με όλους όσους διαδίδουν και αναπαράγουν αυτές τις απαράδεκτες αθλιότητες.

Δυστυχώς, μέρος του υποκριτικού σκηνικού που προαναφέραμε, είναι και ένας ολόκληρος εσμός υποτιθέμενα «αλληλέγγυων», (όπως αποδείχτηκε) Δημητράδων, δικαιωματιστών, παρατηρητηρίων αλλά και πολιτικών ομάδων, που στο όνομα μιας στρεβλής «ουμανιστικής» μονομερούς προσέγγισης, και ψευδοαριστερής πολιτικής κουλτούρας, είτε ενσυνείδητα είτε αφελώς, διευκολύνουν τα κυκλώματα και τους ενορχηστρωτές στο βρώμικο παιχνίδι τους με τις ζωές των ανθρώπων.

Όλοι αυτοί με την δράση και με την στάση τους, αναγορεύουν την Ελλάδα...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η οδυνηρή εξουσία της νομιμοποιημένης ανομίας…

 

Του ΚΩΣΤΑ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ας παραδεχθούμε κάτι, την ώρα που ακόμα τα δάκρυα των ξένων δεν έχουν στεγνώσει ακόμα, των γονιών δεν θα στεγνώσουν ποτέ όσο και αν οι ψυχές τους θα μοιάζουν από εδώ και στο εξής με «φαιά νταμάρια». Η ανικανότητα και η φαυλότητα δεν έχουν ιδεολογικό χρώμα, δεν έχουν πολιτική καταγωγή ούτε και κομματική ιδιοκτησία. Ούτε και προστασία από την αχλή οποιασδήποτε κληρονομημένης ατιμωρησίας. 

Η ανικανότητα και η φαυλότητα πρέπει να έχουν όνομα. Αλλιώς μεταμορφώνονται σε ακόμα ένα τέρας που μεγαλώνει ανάμεσά μας και το μόνο που κάνουμε είναι να συνηθίζουμε τη συνύπαρξη μαζί του.

Η ιστορία του ελληνικού κράτους, ένα παγκόσμιο case study  άθλιας υποταγής σε συμφέροντα και πανταχόθεν διεκδικήσεις πελατειακής προσδοκίας, είναι γεμάτη από Τέμπη. Γεμάτη από την απόκοσμη παράνοια του θανάτου που μας καλεί να συμβιώσουμε με τις αιτίες σαν να είναι απλώς παιδικές ασθένειες που είτε θέλουμε είτε όχι θα τις περάσουμε και άντε το πολύ να αφήσουν μερικές κηλίδες στο συλλογικό μας δέρμα. Που και αυτές δεν θα ενοχλούν καν με τις επεμβάσεις της σύγχρονης επιστήμης. Μόνο που και αυτές αισθητικές είναι, για το θεαθήναι, για το σουλούπωμα και τον καθησυχασμό της επιφανειακής ενόχλησης. Αυτό κάνει το ελληνικό κράτος, ένα ατέλειωτο μπότοξ στην εμφάνισή του χωρίς να βάζει το νυστέρι στα βαθιά, στις αιτίες.

Η παράδοση του επιτήδειου κράτους, αυτή κρατεί καλά. Το κράτος «μαγκιόρος» που συναγωνίζεται τον προηγούμενο ή ακόμα και τον επόμενο σε μαγκιά, σε καταφερτζιλίκι, σε αγώνες ανομίας μεταμφιεσμένης σε νεωτερικότητα και μεταρρύθμιση.  

Οι πραγματικές μεταρρυθμίσεις όπως αυτές των εποχών του Τρικούπη, του Βενιζέλου, του Καραμανλή έβαλαν θεμέλια. Ή τουλάχιστον αυτό προσδοκούσαν. Η συλλογική αίσθηση της νομιμοποιημένης ανομίας σε κάθε επίπεδο της κοινωνίας αντικατέστησε στην πορεία κάθε υγιή προδιάθεση έστω και για μίμηση άλλων ευρωπαϊκών κοινωνιών. 

Ο μύθος του καταφερτζή Έλληνα δεν είναι ανέκδοτο, είναι φρικτή πληγή.

Μια πληγή που δεν κλείνει ποτέ έχοντας στο πλάι της μια ολόκληρη ρητορεία.  

Το «πάμε κι όπου βγει» που ακούστηκε πριν από το ταξίδι των τρένων στον Άδη, μπορεί να ακούστηκε για χίλιους δυο άλλους λόγους και όχι ως παράλογη προφητεία, να περίμενε κάποιος ότι «μπορεί να φτάσουμε αλλά μπορεί και να σκοτωθούμε ή να λιώσουν κορμιά ανθρώπων στους 1.500 βαθμούς». Αλλά αυτό δείχνει η πυξίδα. «Πάμε κι όπου βγούμε». Δίχως σχέδιο, δίχως μελέτη, δίχως προβλέψεις, δίχως στυγνούς επαγγελματίες. Μόνο με ερασιτέχνες που κατά τύχη ή κατά παραγγελία βρίσκονται εκεί όπου βρίσκονται. Επειδή μέσα στον λαβύρινθο του ανομικού κράτους έτυχε να βρουν έναν μίτο που τους παραμύθιασε όχι μόνο ότι θα βγουν αλλά και ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος προς την κανονική έξοδο. Ανεξάρτητα αν έβγαιναν από την πόρτα που είχαν μπει…

Μια κοινωνία κομματιασμένη σε μικροκοινότητες με κριτήριο τα διαφορετικά τους και συνήθως αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα, ένα επαρχιακό λούνα παρκ που...

 

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ: Πεθαίνουν άνθρωποι με ιδιότητες

Toυ ΚΩΣΤΑ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Πένθος είναι οι ώρες που ένας αγαπημένος νεκρός ψάχνει να κλείσει δωμάτιο στο ξενοδοχείο της μνήμης σου. Να κατασταλάξει σε ποιο από όλα  θα μπει για να συνεχίσει να υπάρχει στη ζωή σου  μέχρι να γίνεις κι εσύ ένοικος στο ξενοδοχείο της μνήμης κάποιου άλλου.  

Έτσι πάει, θέλουμε δεν θέλουμε. Όμως αυτό το πέρασμα στην «άλλη πλευρά του χρόνου», δεν είναι ίδιο με καμία άλλη μετάβαση. Είναι ο θρήνος, είναι η βασανιστική απώλεια, είναι οι καθημερινές δραματικές υπενθυμίσεις της απώλειας. Μέσα σε όλη αυτήν την πανδημική καταιγίδα περίπου εκατό άνθρωποι κάθε μέρα, μέχρι λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, τουλάχιστον, είχαν να διαλέξουν τέτοια δωμάτια στα ξενοδοχεία της μνήμης των αγαπημένων τους ανθρώπων. Ένας φαύλος κύκλος θανάτου και ανυπαρξίας, μια αλυσίδα σκληρού πόνου, πόνου που τσακίζει ανελέητα όποιον διαθέτει τον μέσο όρο της ενσυναίσθησης.

Ανακοινωθέντα πάνε κι έρχονται, τόσοι οι νεκροί, τόσα τα νέα κρούσματα, τόσοι οι διασωληνωμένοι -υποψήφιοι δηλαδή νεκροί που μπορεί να τη γλιτώσουν, μπορεί και όχι- τόσοι συνολικά οι νεκροί σε όλη τη χώρα από την έναρξη της πανδημίας, αυτό δήλωσε ο τάδε, το άλλο είπε ο δείνα, πάμε τώρα σε άλλες ειδήσεις. Στο ραδιόφωνο, στο αυτοκίνητο με το ένα μάτι στον μπροστινό και το άλλο στο κινητό στο δίπλα κάθισμα, πάμε για άλλα. Προσπερνάς τον διπλανό οδηγό, προσπερνάς και την είδηση των μαζικών θανάτων και πας κι εσύ για άλλα. Μαζί με όλους τους άλλους, αυτούς που ανήκουν στους τυχερούς της στιγμής, στους τυχερούς που ούτε και οι ίδιοι ξέρουν τη διάρκεια της τύχης τους. Το κόστος της οικονομίας, το κόστος του λιανεμπορίου, το κόστος της πανδημίας, το κόστος της ύφεσης.  

Και το κόστος της εξοικείωσης με τον μαζικό θάνατο; Ποιο είναι;

«Γιατί μόνο τού αγαπημένου το πένθος δεν το ζεις, αλλά το πνίγεις με τον αργό θάνατο στον οποίο εκτίθεσαι συ ο ίδιος»*. Είναι και αυτό θάνατος. Είναι και χιλιάδες άλλα, πρωτόγονα, αρχέγονα, βαθιά όσο και η ύπαρξη ή καταγωγή μας. 

Η πολιτισμική σχέση μιας κοινωνίας με τον θάνατο και τους νεκρούς είναι αυτή που ρυθμίζει και τη σχέση με τη ζωή. Αυτό συμβαίνει σε όλες τις κοινωνίες του κόσμου. Ακόμα και σε μεγάλους πολέμους, οι εχθροπραξίες σταματούν για να θάψουν οι εμπόλεμοι τους νεκρούς τους.  

O νεκρός χάνει τα πάντα, τού μένει ένα όνομα. Παραμένει μια οντότητα που μπορεί να μην αναπνέει αλλά συνεχίζει να ζει με το δικό της τρόπο, μέσα στους άλλους. Δεν είναι ένα τυχαίο κλικ σε ένα ημερήσιο Excel, τυλιγμένο από την αχλύ του μεταθανάτιου κυνισμού της στατιστικής.

Μεγάλη αλήθεια αυτό που είχε πει ο Κίρκεγκορ, ζούμε τη ζωή υποχρεωτικά προς τα μπρος αλλά...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΝουΔοΜΑΥΡΟΓΙΑΛΟΥΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κουμουτσάκος: Τι το θες το κουταλάκι…

 Του ΚΩΣΤΑ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Την ώρα που η μεγαλύτερη μάχη που δίνεται αυτήν την περίοδο, πέραν της επιβίωσης από την πανδημία του Covid, είναι αυτή εναντίον του ανορθολογισμού, του μεταφυσικού, των συνωμοσιών και όλων όσα κάνουν παρέα με τους εχθρούς της λογικής, η εικόνα κυβερνητικού στελέχους να κοινωνεί, ισοδυναμεί με ρίψη χειροβομβίδας σε παιδικό πάρτι.

Ο αναπληρωτής υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, κ. Κουμουτσάκος, εκ θέσεως είναι άμεσα εμπλεκόμενος στους λεπτούς χειρισμούς αντιμετώπισης των συνεπειών της πανδημίας. Κοινώνησε δίχως το οποιοδήποτε μέτρο προφύλαξης και φωτογραφήθηκε, ερήμην του, όπως είπε και δεν έχουμε την οποιαδήποτε πρόθεση να το αμφισβητήσουμε. Ανεξάρτητα, από το αν η παραδοχή «ερήμην μου» επιβεβαιώνει με κάθε στοιχείο λογικής ότι η συγκεκριμένη πράξη της μετάληψης έγινε εν πλήρη γνώσει της ανυπαρξίας μέσων προφύλαξης και φυσικά των πιθανών συνεπειών. Όλα αυτά την ώρα που όλη η Ελλάδα κρέμεται καθημερινά τα απογεύματα από τα χείλη των λοιμωξιολόγων και το άμεσο μέλλον, από Δευτέρα δηλαδή, θα έχει πολύ σκληρότερο μενού μέτρων και κανείς δεν ξέρει τι θα ακολουθήσει.

Με αφορμή τη φωτογραφία του σκυφτού σώματος του κ. Κουμουτσάκου την ώρα που κοινωνεί θα μπορούσε κάποιος να αρχίσει κατεβάζει πολλές θεωρίες περί της ηθικής και της θρησκείας ή απευθείας της ηθικής της θρησκείας, της θεωρητικής σύγκρουσης του διαλεκτικού υλισμού με τις μεταφυσικές προσεγγίσεις και διάφορα άλλα. Αλλά εδώ μιλάμε για δύο απλά πράγματα: Για την ελεύθερη επιλογή του καθενός να ορίσει τη θρησκευτική του συνείδηση και πράξη σε σχέση με τον πολιτικό του ρόλο υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες. Η δυνατότητα αντίληψης και εξήγησης της πολυπλοκότητας των καταστάσεων είναι μία από τις σημαντικότερες κατακτήσεις του δυτικού πολιτισμού και άρα του ευρωπαϊκού, προοδευτικού και φιλελεύθερου τρόπου σκέψης και ανάλυσης.

Και εδώ είναι που αυτός ο τρόπος σκέψης έχει την εξής πτυχή: Ότι οι αντιλήψεις και οι μαζικές κοινωνικές στάσεις και συμπεριφορές είναι αυτές που κατισχύουν έναντι κάθε πολιτικής, κάθε θεσμικής αλλαγής και μεταρρύθμισης. Ό,τι και αν ενδυθεί τη στολή του θεσμικού κανόνα και του μέτρου, αν δεν έχει βαπτιστεί πρώτα στην κολυμπήθρα των μαζικών/συλλογικών στάσεων και αντιλήψεων είναι καταδικασμένο σε αποτυχία. Μπορεί σε αυτό να συμφωνούν απολύτως πολιτικοί επιστήμονες και μερίδα των κοινωνιολόγων αλλά δεν παύει να είναι μαζικώς πραγματικό και άρα απογοητευτικό.

Η δικαιολόγηση που επιχείρησε ο κ. υφυπουργός δεν πείθει, μην γελιόμαστε. Ήταν σαφές «τι το ήθελε το κουταλάκι» της Θείας Μετάληψης και είναι κάτι που αφορά τον εαυτό του. Αλλά αυτό μόνο σε κανονικές συνθήκες. Όχι τώρα που μετράμε κρούσματα και νεκρούς. Όχι τώρα. Πριν από λίγες ημέρες παραιτήθηκε από την θέση του επιτρόπου στην Ε.Ε. ο Ιρλανδός εντεταλμένος στην Κομισιόν επειδή «συνελήφθη» στην πατρίδα να παρευρίσκεται σε μία εκδήλωση με αριθμό ατόμων μεγαλύτερο από τον επιτρεπόμενο. Δεν τον υποχρέωσε κάποια νομοθεσία ούτε κάποιος κανονισμός λειτουργίας ή έστω ένα κάποιο πρωτόκολλο. Ήταν απόφαση της προσωπικής του στάσης έναντι του θεσμού τον οποίον υπηρετούσε. Η προσωπική του στάση δεν είχε διαμορφωθεί σε μια νύχτα αλλά ήταν αποτέλεσμα πρόσμιξής της με ένα ολόκληρο σύστημα αξιών και αντιλήψεων.

Δεν υπάρχει απαίτηση για κάτι παρόμοιο από τον κ. Κουμουτσάκο, ούτε αυτό είναι το θέμα μας. Το θέμα είναι ότι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πιτόγυρο, δημοκρατία και φόρα τη μάσκα σου…

Toυ ΚΩΣΤΑ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Σε μία «επιχείρηση σίτισης», όπως συνηθίσαμε –ελέω Χαρδαλιά– να λέμε τα φαγάδικα, στην κεντρική πλατεία μιας από τις γνωστές περιοχές των νοτίων προαστίων. Η νεαρή υπάλληλος στο ταμείο έχει κρεμασμένη τη μάσκα στο αυτί. Ο πελάτης, όμως, τη φορά κανονικά. 

Τον βλέπει και, προσπερνώντας τάχιστα την αμηχανία της στιγμής, του δείχνει τη μάσκα και του λέει περνώντας την και στο άλλο αυτί της: «Είδατε κύριε; Δικτατορία…».
 
Ο πελάτης τότε την κοίταξε ήρεμα και ελαφρώς δασκαλίστικα της απάντησε: «Ναι, ε; Μήπως δικτατορία δεν είναι αυτό που φαντάζεστε; Στις δικτατορίες οι άνθρωποι παθαίνουν πολύ χειρότερα πράγματα από το να φοράνε υποχρεωτικά μάσκα».  

Η κοπέλα κατέβασε το βλέμμα με μια μικρή δόση συστολής και ειρωνείας μαζί, τύπου «Δεν μας χέζεις ρε παππού»... Και απάντησε: «Για πείτε, τι θα θέλατε…».

Κι εκεί, λίγο πριν από την παραγγελία του πιτόγυρου, έληξε το σύντομο «μάθημα» πολιτικής ιστορίας σε έναν νέο άνθρωπο, ήταν δεν ήταν 20-22 ετών. Ένα παιδί που, αντικειμενικά, έχει πολλά περισσότερα να μάθει και να δει από όσα έχει ήδη μάθει και δει. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο προτέρημα που έχει έναντι όλων των άλλων που μας κυριαρχεί η παντοδυναμία της εμπειρίας και των συγκρίσεων. Και ας μην μπορούμε να χωρέσουμε πολλά πολλά, π.χ. τις απόψεις μας για θέματα δημοκρατίας, λειτουργίας του κράτους και άλλα σε ένα απλό emoticon, άντε και σε ένα gifακι…

«Δικτατορία», λοιπόν. Έτσι απλά και γρήγορα, όπως το πιτόγυρο που λέγαμε. Κάτι τόσο αδυσώπητο σε μια διαδικασία που μπορεί να είναι πρωτόγνωρη αλλά όταν «παντρεύεται» τους κάθε λογής… τραμπισμούς, τότε δημιουργεί άλλου είδους ναρκοπέδια για τη δημοκρατία. Και καλό είναι να θυμόμαστε πού και πού ότι δημοκρατία δεν σημαίνει κάτι μακρινό, αδιόρατο, το οποίο επιβάλλει διάφορες ασκήσεις εντός του Κοινοβουλίου. «Δημοκρατία είναι τα πάντα στη δυτική κοινωνία όπου έτυχε να γεννηθείς και να μεγαλώσεις» θα έλεγε ο πελάτης στη νεαρή κυρία του ταμείου αν συνέχιζε τη συζήτηση.

Μόνο που τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά από εκείνον τον διάλογο. Χαρακτηριστική ιδιότητα του λαϊκισμού, αριστερού και δεξιού, ιδίως τα τελευταία χρόνια είναι η αμφισβήτηση της δημοκρατίας κάθε φορά που δίνεται η ευκαιρία με σκοπό, όχι πάντα συνειδητό, τον εκφυλισμό της. Όπως έγραφε και ο Θάνος Βερέμης στο «Ο πειρασμός του λαϊκισμού και οι περιπέτειες του λόγου» (εκδ. Αρμός, 2016): «Ο λαϊκισμός σαν ιδεολογία ξεχωρίζει τις λαϊκές μάζες από τους επίλεκτους (elite) της κοινωνίας. Η διαφοροποίηση συνεπώς δεν γίνεται με οριζόντια στρώματα αλλά κάθετες τομές, οι ολίγοι επίλεκτοι στην κορυφή και ο πολυάριθμος λαός από κάτω. Παράλληλα, οι λαϊκιστές, αντί να υπηρετούν τα συμφέροντα της λαϊκής πλειοψηφίας, είναι όργανα της πλουτοκρατίας».

Ο καθημερινός λόγος είναι μπολιασμένος από τον ιό της μεγαλόστομης και εμφυλιοπολεμικής ρητορικής. Μία από τις μεγαλύτερες πληγές που, ενώ πήγαινε να κλείσει τα τελευταία χρόνια, άνοιξε και πάλι κακοφορμίζοντας και από άλλα μικρόβια, διεθνή πλέον. 

Από κοντά και οι κατά συνείδηση «ψεκασμένοι» με τις αλλοπρόσαλλες θεωρίες τους οι οποίες βεβαίως και έχουν το δικό τους κοινό και βρίσκουν πολιτική στέγη. Το χτίσιμό της ξεκινά συνήθως από ένα απαλό χάδι προς το δικαίωμα της δημόσιας έκφρασης των απόψεών τους. Όποιος επιχειρήσει να τους περιορίσει για λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας, όπως τώρα η παρέμβαση Χρυσοχοΐδη, είναι τουλάχιστον «φασίστας, Χίτλερ, Πινοσέτ» και είναι ζήτημα δευτερολέπτων τα «φτάνει πια», τα «ξεκουμπιστείτε» και τα διάφορα ακραία που οδηγούν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα σε φαινόμενα «άνω και κάτω πλατείας», «αγανακτισμένων» και άλλα βολικά. 
 
Αν αναρωτηθεί κάποιος για τους τρόπους με τους οποίους δοκιμάζονται σύγχρονες Δημοκρατίες, ένας είναι οι ακραίες πολώσεις. Άλλος ένας είναι...

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ και ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο Γιάνης πάει Αίγινα - Τα περιοριστικά μέτρα είναι για τους κοινούς θνητούς

Toυ ΚΩΣΤΑ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

 Πρωταγωνιστεί για μία ακόμα φορά αρνητικά ο Γιάνης Βαρουφάκης μετά το επεισόδιο που είχε αργά το απόγευμα της Παρασκευής με λιμενικούς οι οποίοι του ζητούσαν τα απαραίτητα έγγραφα για να ταξιδέψει στην Αίγινα καθώς λίγη ώρα πριν είχε ολοκληρώσει ομιλία στη Βουλή, για την οποία, όπως εξήγησε αργότερα, έφυγε από τη μόνιμη κατοικία του που είναι η Αίγινα για να έρθει στην Αθήνα. Ένα περίεργο μπέρδεμα με τον Γιάνη, κυρίως λόγω προϊστορίας αλλά και τη σοβαρότητας της κατάστασης με τα μέτρα, να μονοπωλεί το Σάββατο ένα μεγάλο κομμάτι της επικαιρότητας και να μας θυμίζει κομμάτια από τον… καλύτερο εαυτό του περίφημου υπουργού - asset.

Βέβαια, για να καταφερθείς κατά του Βαρουφάκη όσο πιο σκληρά μπορείς είναι το εύκολο. Το δύσκολο είναι να «σκοτώσεις» ό,τι του μοιάζει, ό,τι εκπροσωπεί και ό,τι συμβολίζει. Ίσως αυτή να είναι η χρησιμότητα των Βαρουφάκηδων αυτού του κόσμου. Να σου δείχνουν πώς δεν πρέπει να είσαι, πώς δεν πρέπει να μεγαλώνεις τα παιδιά σου, πώς δεν πρέπει να συμπεριφέρεσαι ούτε ακόμα και για πλάκα μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου σου μετά το ξύρισμα ή στο βούρτσισμα των δοντιών. Για να μην το χοντρύνουμε κι άλλο.

Καιρό τώρα, ο Γιάννης φροντίζει με τον έναν ή άλλον τρόπο να δικαιώνει τις κατηγορίες περί κακομαθημένου, εκλεγμένου νάρκισσου της ελληνικής πολιτικής σκηνής ο οποίος δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει να αναβαθμίζει την αρχική έκδοση που γνωρίσαμε όλοι στο πρόσφατο παρελθόν. Και αν δεν ζούσαμε αυτό που ζούμε τώρα ίσως και να γελούσαμε με τα καμώματά του. Όπως δεν άγγιζαν το μεγαλείο του ανδρός οι ουρές στις τράπεζες όταν οι συνταξιούχοι και οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί στήνονταν με τις ώρες, έτσι δεν φέρεται να τον αγγίζουν και τα μέτρα για την αντιμετώπιση, όσο είναι δυνατόν, της μεγαλύτερης τραγωδίας στον πλανήτη. Γιατί, απλώς, ο Γιάνης όχι μόνο είναι από άλλον πλανήτη αλλά του αρέσει να το διαφημίζει κιόλας.

Ο άνθρωπος που κυκλοφορεί ανάμεσά μας και φροντίζει να μας θυμίζει ότι χωρίς αυτόν ο κόσμος μας θα είναι φτωχότερος, ίσως και να μην αξίζει πλέον ούτε καν τις αρνητικές μας αναφορές, να πάρει, δηλαδή, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι ερωτευμένοι με την ματαιωμένη τους αυτοεικόνα, τον δρόμο που επιφυλάσσει πάντα η Ιστορία για αυτούς. Και ας είναι εκλεγμένος και μην μπούμε τώρα σε συζητήσεις περί των ευθυνών του εκλογικού σώματος. Την περίοδο μάλιστα που αδυνατούμε να έχουμε κοινή άποψη για το τι σημαίνει «ατομική ευθύνη» στην εφαρμογή των μέτρων για την αντιμετώπιση των συνεπειών της πανδημίας.

Μπορεί τυπικώς να έχει κάθε δικαίωμα στη μετακίνηση και στην παραμέληση κάθε μέτρου ως εκ του ρόλου του και των περιθωρίων που του δίνουν οι νομικές διατάξεις, όπως τουίταρε κιόλας ισχυριζόμενος ότι η Αίγινα είναι η μόνιμη κατοικία του αυτήν την περίοδο και όχι η Αθήνα. Πάντως δεν είχε τα απαιτούμενα έγγραφα που να το αποδεικνύουν, όπως είμαστε όλοι υποχρεωμένοι, λόγω της επικινδυνότητας της συνθήκης. Πόσο μάλλον που εκείνος είναι αρχηγός κόμματος στο ελληνικό κοινοβούλιο. Το θέμα λοιπόν είναι το ύφος άσκησης του ρόλου του στο συγκεκριμένο ηθικό πλαίσιο στο οποίο έχει επιλέξει να κινείται. Κάτι μεταξύ πολιτικής ανυπακοής και ηθικολογικού ανταρτοπόλεμου πασπαλισμένο με μπόλικο «ξέρεις ποιος είμαι εγώ…», όπως αναφέρθηκε. 

Κάποιες άλλες πληροφορίες το απόγευμα του Σαββάτου αποδιδόμενες στον κυβερνητικό εκπρόσωπο έκαναν λόγο για σχηματισμός δικογραφίας εις βάρος του με αφορμή το επεισόδιο με τους Λιμενικούς στον Πειραιά το απόγευμα της Παρασκευής.

Πριν από οποιαδήποτε εξέλιξη στο θέμα, όμως, καλό θα ήταν ο Γιάνης, να διαλέξει μία από τις πανέμορφες γωνιές της Αίγινας και ας προσπαθήσει να φανταστεί την παρακάτω, πιθανώς κομβική για την καριέρα του, σκηνή.

Τα έχει φέρει έτσι η ζωή και βρίσκεται σε θέση ευθύνης μέσα στον χαλασμό της εποχής. Βρίσκεται στο γραφείο του με τους συνεργάτες του και δίνει ακόμα μία παράσταση ύφους και στυλ. Τον διακόπτει ο ήχος του κινητού του. Απαντά και στην άλλη άκρη είναι ο πρωθυπουργός: «Γιάνη, σταμάτα ό,τι κάνεις. Πρέπει να τα μαζέψεις και να φύγεις τώρα για τη Λάρισα. Θα πας να μιλήσεις στους Ρομά της περιοχής, έχουμε κρούσματα. Κοίτα να τους κατευνάσεις και να τους δείξεις τι πρέπει να κάνουν… Σε ευχαριστώ…». Να ήταν αναγκασμένος δηλαδή να κάνει ό,τι έκαναν το μεσημέρι της Παρασκευής 10 Απριλίου ο Σωτήρης Τσιόδρας και ο Νίκος Χαρδαλιάς. 

Θα ήταν...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πωλείται μεταχειρισμένο ...μέλλον

Του ΚΩΣΤΑ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Πριν από μερικά χρόνια είχε ζητηθεί από τον Ουμπέρτο Έκο να σχολιάσει το φαινόμενο Μπερλουσκόνι. O λαϊκισμός τότε, δεν είχε τη σημερινή ευρωπαϊκή του μορφή, κι έτσι ο αείμνηστος περιόρισε τη σοφία του στον συγκεκριμένο: «Συμπεριφέρεται ως πωλητής μεταχειρισμένων αυτοκινήτων. Κι έχει επιτυχία στους πωλητές μεταχειρισμένων αυτοκινήτων. Και, όπως ξέρετε, σήμερα πωλούνται πολλά μεταχειρισμένα αυτοκίνητα»[1].

Τι είναι αυτό που έχουν οι πωλητές μεταχειρισμένων αυτοκινήτων; 

Ποιο είναι το ταλέντο τους και γιατί ο Έκο τους ενσωμάτωσε στο οπλοστάσιο της περιγραφικής του δεινότητας; 

Ξέρουν να πείθουν ότι το φθαρμένο λειτουργεί, όχι μόνο ως καινούργιο αλλά -και υπό συνθήκες- καλύτερα από αυτό. Παίζουν το συγκεκριμένο είδος μάρκετινγκ στα δάχτυλα. Αυτό είναι το βασικό τους προτέρημα. Ιδίως εάν η προηγούμενη επαγγελματική τους εμπειρία είναι μόνο ως μηχανικοί αυτοκινήτων, όπως ομολογήθηκε από τον βουλευτή εισηγητή του νομοσχεδίου για τα προαπαιτούμενα. Τότε η ειδική εμπειρική γνώση μαζί με την επίκληση της λαϊκότητας εξασφαλίζει την επιτυχία. Ο πελάτης θα φύγει με το μεταχειρισμένο πεισμένος ότι «τουλάχιστον είναι καλύτερο από το προηγούμενο». Και αυτό που θα του έχει μείνει από το πρόσωπο του πωλητή είναι ένα πονηρό κλείσιμο του ματιού με ύφος «μεγάλε, μιλάμε την ίδια γλώσσα».  

Το σύνδρομο του πωλητή μεταχειρισμένων αυτοκινήτων κατατρύχει τους πάντες. 

Την κυβέρνηση γιατί προσπαθεί να πείσει τους πάντες, ξεκινώντας από τον ίδιον της τον εαυτό, ότι η αξιολόγηση θα ανοίξει τον δρόμο για την αντιμετώπιση του χρέους και με επικοινωνιακές μανιέρες τύπου «γραβάτας», προαναγγέλλονται παράδεισοι συνώνυμοι της αυταπάτης. 

Την αντιπολίτευση που θεωρεί απολύτως σίγουρο ότι θα κυβερνήσει αλλά και αυτή όχι μόνο δεν φέρνει τίποτα καινούργιο, προς το παρόν, εκτός από την ομολογουμένως περισσότερο προσγειωμένη σχέση που έχει με την πραγματικότητα των αριθμών. Χωρίς να πείθει ότι στην εργαλειοθήκη της έχει καινούργια εργαλεία και όχι απομιμήσεις των παλαιών που έλυναν, έδεναν και, βεβαίως, δίδασκαν -από τότε τους «επόμενους»- διάφορα κόλπα για τη συντήρηση του «μεταχειρισμένου» συστήματος που χρόνια τώρα έχει φάει τα ψωμιά του χωρίς να μπορεί να ζυμώσει ούτε ένα παραγωγικό καρβέλι. Παρ’ όλα αυτά ως καλοί πωλητές μεταχειρισμένων αυτοκινήτων και αυτοί, περιορίζονται να δηλώνουν ότι τα δικά τους μεταχειρισμένα είναι πολύ καλύτερα από των αντιπάλων.

Στο ερώτημα αν υπάρχει χειρότερο από το να μην καταφέρει ένα κόμμα να «φέρει την ελπίδα», υπάρχει απάντηση. Ναι, υπάρχει χειρότερο: 

Να αφαιρέσει με τους αναποτελεσματικούς του χειρισμούς ως κόμματος εξουσίας το δικαίωμα στην ελπίδα σε σημαντικά παραγωγικά κομμάτια της κοινωνίας. 

Υπάρχει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού που όχι μόνο νιώθει ως μεταχειρισμένο αυτοκίνητο αλλά ως ένα γρήγορο όχημα που κυκλοφορούσε με εξαιρετικά αποτελέσματα στους δρόμους κάνοντας επαρκώς και αξιοπρεπώς τη δουλειά του και ξαφνικά κάποιος να του τράβηξε τα καλώδια της μπαταρίας και το παράτησε στην άκρη του δρόμου ακίνητο, σβηστό και με ανοιχτές τις πόρτες. 


Είναι οι άνθρωποι που έχουν χάσει τις δουλειές τους, που βρέθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη σε καθεστώς περιθωριοποίησης, ψυχολογικού τέλματος και αχρήστευσης. 


Οι άνθρωποι με σπουδές και δεξιότητες που επένδυσαν στο μέλλον με διάφορους τρόπους, που κάθονται άπραγοι μπροστά στους υπολογιστές τους ή στα κινητά τους περιμένοντας ένα κάποιο ελπιδοφόρο mail ή κάποια κλήση και οι μόνες που τους καλούν είναι οι εισπρακτικές εταιρείες. 


Οι άνθρωποι που...

YΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δολοφονία και αυτοκτονία μαζί

Toυ ΚΩΣΤΑ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ


Αν είναι λίγα πράγματα στη ζωή που δεν έχουν όρια,  ανάμεσά τους είναι και αυτά που αφορούν τον  θάνατο.  Έχουν τον τρόπο να δημιουργούν νέες και ταυτόχρονα να  ξεπερνούν όλες τις αποθηκευμένες πληροφορίες που έχουν οι άνθρωποι για τους τρόπους με τους  οποίους ο θάνατος συμβαίνει. 


Όσο πιο αρχέγονα είναι αυτά που κινητοποιεί η εικόνα του θανάτου τόσο πιο αυτόματες είναι αντιδράσεις. Το δυστύχημα στην εθνική οδό έχει και αυτά αλλά και αρκετά άλλα για να εξεγερθεί ο κοινωνιολογισμός του καθενός.  Να πατήσουν γκάζι οι αυτοματισμοί και οι γενικεύσεις και να παρασύρουν συλλογικές στάσεις και συμπεριφορές.


Στο εξωφρενικό βίντεο που –ασχέτως από την άστοχη και κίτρινη διαδικτυακή δημοσιογραφική προβολή– η τραγωδία των λίγων δευτερολέπτων φαίνεται να ξεπερνά κάθετι που θυμόμαστε να έχουμε δει σε ελληνικό δρόμο. Μόνο που αυτά τα φρικιαστικά δευτερόλεπτα αποτυπώνουν την κορυφή του παγόβουνου. Όλο το υπόλοιπο, τη βάση πάνω στην οποία κορυφώνεται η ανείπωτη τραγωδία δεν φαίνεται. Και με τη διαφορά ότι κάθε τραγωδία έχει τη δική της μοναδικότητα.


Πέρα από τους αυτονόητους διδακτισμούς, μια τεράστια, συμπαγής και άθραυστη νοοτροπία στήνει καθημερινά τέτοια σκηνικά συμφορών.  


Οι βολίδες που σκοτώνουν στους δρόμους έχουν οδηγούς, ανθρώπους δηλαδή. Πολύπλοκους μηχανισμούς που δεν φύτρωσαν ούτε παρήχθησαν σε εργαστήρια. Γεννήθηκαν, μεγάλωσαν σε οικογένειες, έμπαιναν στα αυτοκίνητα των γονιών τους, πήγαν σχολεία, έβλεπαν τηλεόραση, έπαιζαν παιχνίδια, διάβαζαν εφημερίδες , ποτίζονταν με συγκεκριμένες συνήθειες, συμπεριφορές, κανόνες. Με δυο λόγια, έχουν συνειδήσεις που καλλιεργούνται με όλες τις εξωτερικές και εσωτερικές διαδικασίες που γνωρίζουμε ή πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε.


Πέρα επίσης και από τους ανέξοδους ισχυρισμούς  «ο γιος του πλούσιου με την Πόρσε», ας σκεφτούμε...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Τι είναι αυτό που το λένε... non paper

Toυ ΚΩΣΤΑ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Στη διεθνή διπλωματία αλλά και στην καθημερινή επικοινωνία το non paper έγγραφο είναι η μετεξέλιξη του «aide-mémoire», ενός είδους εγγράφου που, σύμφωνα με το πρωτόκολλο, χρησιμοποιείται βοηθητικά ως ενισχυτικό και βοηθητικό εργαλείο και ουδέποτε ως επίσημη ανακοίνωση. Αυτού που λέμε «reminder» ή «memorandum».

Το non paper −πάντα έτσι ήταν σε διεθνές αλλά και εσωτερικό επίπεδο− έχει την ισχύ ενός εγγράφου που λειτουργεί παράλληλα με την επίσημη θέση ή ενημέρωση στο πλαίσιο της ανάλογης θεσμικής διαδικασίας. Επί της ουσίας, πρόκειται για ένα σημείωμα που επιδιώκει να εντάξει στην ατζέντα και μια σχετική επιχειρηματολογία ή οποία για πολλούς και διαφορετικούς λόγους δεν μπορεί ή δεν πρέπει να ανακοινωθεί ως έχει.  

Στην ιστορία της πολιτικής και της διπλωματίας τα non paper έγγραφα έχουν καταγράψει τα δικά τους σημαντικά κεφάλαια. Με βασικό χαρακτηριστικό ότι κανένα φυσικό πρόσωπο δεν αναλαμβάνει επισήμως την ευθύνη της σύνταξής τους. Και για να μη μακρηγορούμε, ο όρος εφευρέθηκε και για ακόμα ένα λόγο: Για να εξυπηρετήσει τη διπλωματική ανάγκη «τα είπα αλλά δεν τα είπα» και το «μη σου φύγει κουβέντα ότι τα είπα εγώ...».

Οι δύο τελευταίες εντός εισαγωγικών εκφράσεις είναι η άκρως ελληνική εκδοχή του non paper. Ένα ελαφρώς «ναι μεν αλλά», μια διαδικασία ψιλοπονηρή με μισόκλειστο ματάκι, «γραμμιτζίδικη» που λέγαμε παλιά. Πολλά χρόνια τώρα αποτελούν την ημιεπίσημη, μισοκρυμμένη γλώσσα επικοινωνίας κάθε εξουσίας με τα ΜΜΕ. Κάτι μεταξύ ανακοίνωσης και «off the record». 

 Επί της ουσίας, δεν κάνει τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από το να εξυπηρετεί την ανάγκη της ανέξοδης διάψευσης από την πλευρά κάθε εξουσίας σε περίπτωση που οι εξελίξεις δεν τη δικαιώσουν.

Η ανακάλυψη και η καθημερινή χρήση του non paper από το Μέγαρο Μαξίμου το καθιστά απλώς ένα γλωσσικό ευφημισμό. Ο οποίος άλλο θέλει να πει και άλλο λέει, αποστερεί την όποια σημαντικότητα μπορεί να έχουν τα όσα αναφέρει, ιδίως μάλιστα όταν αποπειράται να λειτουργήσει ως επίσημη κυβερνητική ενημέρωση για εξαιρετικά σοβαρά θέματα, όπως τα εθνικά ή αυτά που αφορούν στις διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε.  ή το Δ.Ν.Τ. ή ακόμα και τα σενάρια εξόδου από το ευρώ. Μεταφέρει την όποια «γραμμή» και θέση του στα ΜΜΕ και ταυτόχρονα  κρατά για τον εαυτό του το δικαίωμα μιας κάποιας «πισινής». Και φυσικά είναι σαν να αποπειράται να προκαταλάβει το είδος της κριτικής που ενδεχομένως ασκηθεί σε όσα αναφέρει.

Καθημερινά, στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις δημοσιογράφων αλλά και στις επίσημες των ΜΜΕ καταφθάνουν non paper ενημερώσεις για διάφορα θέματα. Είναι η τελευταία εκδοχή της επικοινωνίας που επιλέγεται όταν η επικαιρότητα ταλαιπωρείται από διάφορες εξελίξεις και η κυβέρνηση θέλει να μεταδώσει τα δικά της μηνύματα. 

Η διαδικασία δεν είναι κατ' ανάγκη κατακριτέα. Απεναντίας. Αλλά υπό αυτή τη χρήση, η non paper ενημέρωση παίρνει τη μορφή «διαρροών από κύκλους του Μαξίμου» και όχι σαφών θέσεων ή ανακοινώσεων. Ιδίως όταν μέσα σε αυτές συμπεριλαμβάνονται οξείες εκφράσεις, σχόλια και όχι απλώς θέσεις.  

Αναλογικά, συμβαίνει αυτό που πρέπει να αποφεύγεται στη δημοσιογραφία και γενικώς στην ενημέρωση: