ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΧΡHΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο χρήσιμος ηλίθιος Μελανσόν

 

Του Απόστολου Διαμαντή

Παρουσιάζεται ως νικητής των εκλογών στη Γαλλία ο Μελανσόν, ενώ ο πραγματικός νικητής είναι φυσικά ο Μακρόν. Ο οποίος, από την τρίτη θέση που βρισκόταν με το κόμμα του Μαζί, με ποσοστό ψήφων 20%, βρέθηκε αιφνιδίως πάνω από το πρώτο κόμμα σε ψήφους, την Εθνική Συσπείρωση, στη δεύτερη θέση δηλαδή και θα ελέγχει πλήρως την επόμενη κυβέρνηση!

Πως έγινε αυτό;

Έγινε διότι τον βοήθησε ο Μελανσόν, ο οποίος, ως χρήσιμος ηλίθιος, του προσέφερε πάνω από 100 έδρες, παραιτούμενος από τον πρώτο γύρο και ψηφίζοντας το κόμμα του Μακρόν!

Ως αντάλλαγμα πήρε και αυτός άλλες τόσες και παραπάνω από τον Μακρόν που κι αυτός, όπου ήταν τρίτος, έδινε γραμμή για Μελανσόν!

Οι εκλογές όμως τελείωσαν, ο Μακρόν είναι δεύτερος  και ως πρόεδρος θα διορίσει πρωθυπουργό της αρεσκείας του. Όποιον όμως πρωθυπουργό και να διορίσει δεν προβλέπεται ρόλος για τον Μελανσόν, τον χρήσιμο ηλίθιο, που του έδωσε ως δώρο την κυβέρνηση. Διότι, πολύ απλά, ο Μελανσόν δεν ελέγχει το Λαϊκό Μέτωπο. Έχει μόνον 74 βουλευτές. Οι υπόλοιποι του φοβερού Μετώπου είναι σοσιαλιστές, οικολόγοι και άλλοι φιλελεύθεροι αριστεροί της Φον Ντερ Λάιεν.

Οπότε, ο Μακρόν ίσως δώσει εντολή για πρωθυπουργό του Λαϊκού Μετώπου, παραμερίζοντας όμως με μια απλή κίνηση του χεριού του τον Μελανσόν. Θα τους βάλει στη σειρά για να τους διαλέξει έναν-έναν, θα αφήσει τον Μελανσόν που θέλει 150 δισ. το χρόνο για να πληρώνει αυξήσεις και θα διαλέξει κάποιον άλλον. Τον Ολάντ ας πούμε ή την επικεφαλής των οικολόγων. Τέλειο.

Διότι, ο χρήσιμος ηλίθιος δεν έχει πια ρόλο στη νέα κατάσταση στη Γαλλία. Δεν τον θέλει κανένας. Ούτε καν οι συνεργάτες του στο Λαϊκό Μέτωπο. Και έτσι η Γαλλία θα συνεχίσει να κυβερνάται από την ομάδα Μακρόν, με συμπαραστάτες, ποιους άλλους, τους σοσιαλιστές και τους οικολόγους, που είναι, ούτως ή άλλως, τα δεκανίκια της Κομισιόν και των ΗΠΑ.

Όλο αυτό το σκηνικό ο Τσίπρας το παρουσιάζει ως παράδειγμα, ως νίκη του λαού και όλα αυτά τα χαριτωμένα που λένε συνήθως οι αριστεροί πολιτικοί.

Ποια νίκη ακριβώς;

Πρόκειται να κυβερνήσει ο Μελανσόν;

Πώς;

Με τις 74 έδρες που έχει;

Ή πρόκειται να κυβερνήσει το Λαϊκό Μέτωπο;

Πως;

Με τις 182 έδρες του;

Δεν μπορεί. Πρέπει να συγκυβερνήσει με τον Μακρόν για να έχει πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση.

Και είναι νίκη της αριστεράς να συνεχίσει να κυβερνάει ο νεοφιλελεύθερος Μακρόν, που αυξάνει τα όρια ηλικίας, που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των τραπεζιτών και της ελίτ των Βρυξελλών και των ΗΠΑ;

Δεν νομίζω πως αυτό είναι νίκη.

Αυτό είναι καθαρή ήττα.

Μια καθαρή ήττα της δήθεν αριστεράς, πρώτα απ΄όλα. Η οποία γελοιοποιείται, κάνοντας συμμαχία με τον Μακρόν, υποτίθεται να φράξει το δρόμο στην ακροδεξιά, στην πραγματικότητα όμως για να αρπάξει όσες περισσότερες έδρες μπορεί, ακόμα και από το χέρι ενός τραπεζίτη.

Μ΄ αυτά και με κείνα, με τις τυχοδιωκτικές πολιτικές συμφωνίες του δευτέρου γύρου, η Γαλλία τινάζεται πολιτικά στον αέρα και θα κυβερνάται από ένα κόμμα του 20%, ενώ…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το «ΟΧΙ» στη χρονομηχανή

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΔΙΑΜΑΝΤΗ

Έχουν περάσει 82 ολόκληρα χρόνια από την 28η Οκτωβρίου του 1940.

Ήταν η ημέρα που ύστερα από την άρνησή μας να κάνουμε δεκτή την απαίτηση του Μουσολίνι, να καταλάβει ο ιταλικός στρατός στρατηγικά σημεία της χώρας, ξεκίνησε ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος και «μπήκαμε» στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Καθώς διέσχιζα, χθες, το κέντρο της Αθήνας, στο ραδιόφωνο ακουγόταν η Σοφία Βέμπο να τραγουδά «Παιδιά της Ελλάδος, παιδιά..». Αυτά που έβλεπα, ανακατεύτηκαν στο πλυντήριο της σκέψης μου με αυτά που άκουγα και ήταν σαν να μπήκε το «ΟΧΙ» και ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος στη μηχανή του χρόνου.

Πώς θα ήταν, αν, κούφια η ώρα, συνέβαιναν σήμερα τα γεγονότα του ηρωικού ’40.  

Κολλημένος στην Πανεπιστημίου άρχισα να βυθίζομαι σ’ έναν σουρεαλιστικό συνδυασμό του τότε και του σήμερα.

Σε αυτό βοήθησε και το γεγονός ότι το όνομα της ανάπλασης της πολύπαθης Πανεπιστημίου, «Ο μεγάλος περίπατος», μού φέρνει πάντοτε στο μυαλό το σπουδαίο μυθιστόρημα της Άλκης Ζέη «Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου», που εκτιλύσσεται στην Αθήνα του Ελληνοϊταλικού πολέμου και της Κατοχής.

Το «ΟΧΙ» του 2022, λοιπόν, αρχίζει να  ξετυλίγεται κάπως έτσι.

3 τα χαράματα, ο ιταλός πρέσβης επισκέπτεται την πρωθυπουργική κατοικία και επιδίδει το τελεσίγραφο. Ο Έλληνας πρωθυπουργός αρνείται τους όρους και κηρύσσεται πόλεμος μεταξύ Ελλάδος και Ιταλίας.

Το Twitter…ξέρετε τώρα… «δακρύζει», «γονατίζει» και «υποκλίνεται». Εν ριπή οφθαλμού τα hashtags #aeraaaa, #pamepolemo βρίσκονται στις πρώτες θέσεις των trends.

Οι ενημερωτικές εκπομπές, που ξεκινούν το χάραμα, μιλούν για κρίσιμες και ιστορικές ώρες και οι πανελίστες βουλευτές μιλούν, σχεδόν από υποχρέωση, για ομόνοια και ομοψυχία.

Οι πρωινομεσημεριανές infotainment εκπομπές προσπαθούν να κρατήσουν το ηθικό των τηλεθεατών ψηλά.

Παίζουν αποσπάσματα από την «Υπολοχαγό Νατάσα», έχουν καλεσμένο τον Κώστα Πρέκα και προτείνουν τις πιο happy τηλεοπτικές σειρές και ταινίες με θέμα τον πόλεμο.

Οι ημέρες κυλούν, τα νέα από το μέτωπο είναι καλά κι έτσι επιτέλους, ο ελληνικός λαός  μπορεί να εγκαταλείψει την εξαντλητική υποχρέωση της ομοψυχίας

Τα hashtags #ΝΔ_ξεφτιλες και #Σύριζα_ξεφτιλες επιστρέφουν δυναμικά συνοδευόμενα από αγαπημένες λέξεις κλειδιά όπως πατριδοκαπηλία, αντεθνική στάση και προδοσία.

Μέσα στην αντάρα αυτή, οι Χρυσαυγίτες ξεθαρρεύουν. Ελπίζουν ότι η Ιστορία θα επαναληφθεί και πως σε λίγους μήνες οι ναζί ομοϊδεάτες τους θα καταλάβουν και πάλι την Ελλάδα, βγάζοντας κι αυτούς από τη φυλακή.

Η νικηφόρος πορεία του ελληνικού στρατού στο Αλβανικό μέτωπο συνεχίζεται, η ζωή προσαρμόζεται και συνεχίζεται κι αυτή.

Τα ριάλιτι κάνουν βάζουν κάποιες αναγκαίες πινελιές στους τίτλους και το περιεχόμενό τους.

GNTM – Κορίτσια στα χακί, Μaster Chef – Kαραβάνα, Power of Love – Γράμματα από το μέτωπο. 

Το Survivor το χοντραίνει. Η παραγωγή επιχειρεί να «κλείσει» έκταση σε νεκρή ζώνη ανάμεσα στους δύο στρατούς, με τη συμμετοχή Ελλήνων και Ιταλών celebrities. Η σκηνοθεσία στα χέρια του έμπειρου Στέφανο Σαρτίνι. Μερίδα του κοινού αντιδρά. Για τον Σαρτίνι, όχι για τη νεκρή ζώνη. Το ΕΣΡ θα συσκεφθεί επί όλων αυτών και θ’ αποφασίσει.

Ένταση και στον αθλητισμό. Οι Παναθηναϊκοί εξεγείρονται υπέρ της συνέχισης του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου: «Μια φορά κοντέψαμε να το πάρουμε και κάνετε πόλεμο;» Οι Ολυμπιακοί ζητούν να μην ακυρωθoύν το play-off με την Αρμάνι στην Ευρωλίγκα. Oι ΑΕΚτζήδες δεν ασχολούνται, έχουν γήπεδο.

Οι vegan επικροτούν το μενού εκστρατείας του Γενικού Επιτελείου Στρατού (φασόλια, σταφίδα, ελιά) αλλά οι φαντάροι διαμαρτύρονται για έλλειψη wifi και delivery.

Η αγορά δείχνει τα αντανακλαστικά της.

Βομβαρδισμός SMS από την καμπάνια εταιρείας κινητής τηλεφωνίας: «Free GB for a free GR! Σ’ ευχαριστούμε που δίνεις τη ζωή σου για εμάς στο μέτωπο! 2 gigabyte free, μόλις έγιναν δικά σου!»

Οι πλατφόρμες παραγγελίας φαγητού εξοπλίζουν τους στόλους τους με τζιπάκια και «γουρούνες» (τα drone θα ήταν εύκολος στόχος). Οι -έτσι κι αλλιώς- ήρωες ντελιβεράδες  βρίσκονται κυριολεκτικά στην πρώτη γραμμή του πυρός.

Ακούγονται σειρήνες...

 

ΑΝΘΡΩΠΟΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: H τέχνη και η ανάγκη του να μην κάνεις τίποτα - Η επιστήμη μάς καλεί να «ξυστούμε» ελεύθερα

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΔΙΑΜΑΝΤΗ

Έχεις ρεπό. 

Έχεις κάνει τις δουλειές του σπιτιού, έχεις πάει σούπερ μάρκετ, έχεις πληρώσει τους λογαριασμούς, έχεις φροντίσει, ταΐσει και κοιμίσει τα παιδιά, τα σκυλιά και τα γατιά του σπιτιού.

Κάθεσαι στον καναπέ και μετά από 2 δευτερόλεπτα σε κυριεύει ένα άγχος ότι κάποια εκκρεμότητα υπάρχει και σε πιάνουν οι ενοχές ότι κακώς κάθεσαι χωρίς να κάνεις τίποτα.

Μην ανησυχείς, δεν είσαι ο μόνος ή μόνη. Πρόκειται για μία από τις «παθήσεις» της σύγχρονης εποχής και είναι μάλιστα τόσο διαδεδομένη που οι επιστήμονες προσπαθούν να βρουν τρόπο να την αντιμετωπίσουν.

Οι υποχρεώσεις στο εργασιακό και το οικογενειακό περιβάλλον είναι τόσες πολλές και το άγχος να ανταπεξέλθεις σε αυτές τόσο μεγάλο, που λίγοι μπορούν να πατήσουν απλώς ένα κουμπί και να απαλλαγούν από το στρες τους,  ώστε να απολαύσουν ελεύθερα τις λίγες ώρες καθισιού.

Οι περισσότεροι υποκύπτουν, και ακόμα και τις περιόδους ή έστω τις στιγμές που βρίσκουν λίγο ελεύθερο χρόνο «εφευρίσκουν» υποχρεώσεις για να έχουν μια καινούρια αποστολή να εκτελέσουν και να «σώσουν» έτσι τον εαυτό τους από την απραξία.

Αυτό βέβαια έχει ως αποτέλεσμα να στερούνται την απαραίτητη για τη σωματική και ψυχική τους υγεία, ξεκούραση.

Όπως αναφέρει η Guardian, o Κίραν Σετίγια, καθηγητής φιλοσοφίας του πανεπιστημίου MIT, ορμώμενος από την αριστοτελική, τελεολογική θεώρηση του κόσμου, ότι καθετί στον κόσμο έχει έναν σκοπό (τέλος), έχει αναπτύξει τη θεωρία ότι ο άνθρωπος εκτός από τις δραστηριότητες που έχουν κάποιον συγκεκριμένο στόχο και σκοπό (telic activities) έχει εξίσου ανάγκη και από αυτές που απλώς μας προσφέρουν ικανοποίηση και ευχαρίστηση (atelic activities).

Τα λεγόμενα χόμπι, όπως εκδρομές, αθλητισμός, εκμάθηση μουσικού οργάνου, κηπουρική κ.α., προσφέρονται ως δραστηριότητες που μπορούν να μας χαλαρώσουν και να μας ξεκουράσουν πνευματικά, αρκεί βέβαια να μην θέσουμε και σε αυτές τόσο πιεστικούς και απαιτητικούς στόχους, που θα τις μετατρέψουν  σε υποχρεωτικές και αγχωτικές δραστηριότητες.

Οι ολλανδοί επιστήμονες το πήγαν ένα βήμα παρακάτω, και από την λέξη «niks», που σημαίνει τίποτα, δημιούργησαν τον όρο «Νiksen», το δικαίωμα δηλαδή  που ελληνιστί και λαϊκιστί θα μπορούσαμε να μεταφράσουμε ως δικαίωμα στο «ξύσιμο».

«Νiksen, σημαίνει να μην κάνεις τίποτα, να είσαι αδρανής ή να κάνεις κάτι χωρίς καμία χρησιμότητα», είχε εξηγήσει σε παλαιότερη τοποθέτησή της στο περιοδικό Time η Carolien Ηamming του κέντρου συμβουλευτικής CSR Centrum.

Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο και καθηγητή του Πανεπιστημίου Erasmus στο Ρότερνταμ, Ρουτ Βενχόβεν, «Niksen» είναι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τα ΑΕΙ των reality show !

Toυ ΓΙΑΝΝΗ Θ. ΔΙΑΜΑΝΤΗ

 Aύριο Παρασκευή, αναμένεται να ανακοινωθούν τα αποτελέσματα των πανελληνίων εξετάσεων και όπως είναι φυσικό η αγωνία για χιλιάδες υποψήφιους εισακτέους σε πανεπιστημιακές σχολές είναι μεγάλη.

Μεγάλη όμως είναι η αγωνία και για πάνω από 13 χιλιάδες νέους, νέες και μεσήλικες υποψήφιους και υποψήφιες, που υπέβαλαν αίτηση συμμετοχής στη νέα παραγωγή του Big Brother.

Το καλοκαίρι είναι μεν περίοδος χαλάρωσης και ξεκούρασης αλλά ταυτόχρονα είναι και η περίοδος προγραμματισμού και κρίσιμων αποφάσεων για το μέλλον.

Χιλιάδες νέοι, ανάλογα με τα ενδιαφέροντα και την κλίση τους, αναζητούν εργασία ή συμπληρώνουν τα μηχανογραφικά τους για τις σχολές, ή, απ’ ό,τι φαίνεται, τις αιτήσεις τους για τα reality show της επόμενης τηλεοπτικής σεζόν.

Η θεματολογία είναι τέτοιου εύρους και ποικιλίας, που δύσκολα κάποιος υποψήφιος δεν θα βρει το πεδίο στο οποίο θα μπορούσε να διαπρέψει:

Επιβίωση, μόντελινγκ, μαγειρική, τραγούδι, αγροτική ζωή, εγκλεισμός και συγκατοίκηση, έρωτας.

Οι 13 χιλιάδες υποψήφιοι του Big Brother διεκδικούν 17 μόλις θέσεις. Mόνο δηλαδή το 0,13% των υποψηφίων θα πετύχει τον στόχο του.

Αν το Big Brother ήταν ΑΕΙ, πιθανότατα θα είχε υψηλότερη βάση και από την Ιατρική Αθηνών.

Ποιος όμως μπορεί να ψέξει τις δεκάδες χιλιάδες νέων κατά κύριο λόγο ανθρώπων, που όνειρό τους είναι να συμμετάσχουν σε ένα reality show;

Τη χρονιά που μας πέρασε, εκτός του κορονοϊού, το θέμα που κυριάρχησε στις τηλεοράσεις, τα site, τα social media, τις συζητήσεις, στις παρέες, με διαφορά από οποιοδήποτε άλλο, ήταν οι εκπομπές reality και οι παίκτες που συμμετείχαν σε αυτές.

Αναλύσεις επί αναλύσεων για τις στρατηγικές και τα δυνατά και αδύναμα σημεία των παικτών, πορτραίτα και αφηγήσεις για το παρελθόν τους από ανθρώπους του περιβάλλοντός τους, ψυχογραφήματα και αφιερώματα.

Με εξαίρεση αυτούς που αποχώρησαν τις πρώτες ημέρες των εκπομπών, οι υπόλοιποι ήταν οι πρωταγωνιστές της χρονιάς.

Ακόμα και όταν ηττήθηκαν και αποχώρησαν από τα παιχνίδια που συμμετείχαν, χιλιάδες θαυμαστών τούς υποδέχτηκαν σαν ήρωες, ενώ τα ΜΜΕ συνέχισαν να τους ακολουθούν σε κάθε τους βήμα.

Κάμερες στήθηκαν έξω από τα σπίτια τους και ενημέρωναν το κοινό, για το πότε οι ήρωες των reality βγήκαν στο μπαλκόνι, πότε πήγαν για καφέ, στο κουρείο ή στο σούπερ-μάρκετ και πότε επισκέφθηκαν ο ο ένας τον άλλο.

Οι ήρωες των reality δίνουν συνεντεύξεις σε τηλεοπτικούς σταθμούς και περιοδικά και κάνουν φωτογραφήσεις. Οι λογαριασμοί τους στα social media δέχονται βροχή μηνυμάτων θαυμασμού, ενώ για πολλούς από αυτούς γράφεται ότι «συζητούν με κανάλια για το τηλεοπτικό τους μέλλον».

Αυτήν τη στιγμή, τα reality show προβάλλονται ως...

 

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Λογική και επιστήμη με τα χέρια ψηλά

Toυ ΓΙΑΝΝΗ Θ. ΔΙΑΜΑΝΤΗ

«Θα δηλώσω να εμβολιαστώ κι εγώ κάποια στιγμή… Φαντάζομαι…Μέσα σε μια μέρα δεν μπορούσαμε να αποφασίσουμε»

Αν τα πράγματα σε αυτήν τη χώρα εξελίσσονταν εντός κάποιων λογικών πλαισίων, κανονικά, η απάντηση αυτή θα έπρεπε να έχει δοθεί στην προβλήτα του Πειραιά, κατακαλόκαιρο, Αύγουστο του 2021, με τα νέα κρούσματα να μην ξεπερνούν τα 20 ημερησίως, από κάποιον 20χρονο που με τον σάκο στην πλάτη, ετοιμάζεται να μπει στο πλοίο για Κυκλάδες.

Η απάντηση αυτή όμως, δόθηκε χθες.  Μάρτιο του 2021, εν μέσω μεταλλάξεων και έξαρσης της πανδημίας, με χιλιάδες νέα κρούσματα καθημερινά, με το σύστημα υγείας να έχει υπερβεί τα όρια του, από έναν εργαζόμενο νοσοκομείου, με θεσμικό μάλιστα ρόλο, τον πρόεδρο εργαζομένων του Ογκολογικού Νοσοκομείου Μεταξά, κύριο Θωμά Κατσικάρο.

Το ότι νοσηλευτές, και άλλων κατηγοριών εργαζόμενοι στα ελληνικά νοσοκομεία δεν έχουν επιδείξει ιδιαίτερο ενθουσιασμό στο να εμβολιαστούν ήταν γνωστό.

Όμως το γεγονός ότι 24 εργαζόμενοι του Ογκολογικού Νοσοκομείου Μεταξά βρέθηκαν θετικοί στον κορωνοϊό έδωσε νέα διάσταση στο ζήτημα, καθώς αποκάλυψε πως το ποσοστό του προσωπικού του συγκεκριμένου νοσοκομείου που αρνείται να εμβολιαστεί, φτάνει στο 45%.

Σχεδόν οι μισοί, δηλαδή, από όσους εργάζονται σε ένα από τα μεγαλύτερα ογκολογικά νοσοκομεία της χώρας, που αναλαμβάνει τη φροντίδα ανθρώπων με χρόνια και σοβαρά προβλήματα υγείας, αρνούνται να εμβολιαστούν κατά της πιο θανατηφόρας πανδημίας των τελευταίων δεκαετιών.

Ο ίδιος ο διευθυντής της Ιατρικής Υπηρεσίας του νοσοκομείου Μεταξάς, κος Παύλος Σαρώφ χαρακτήρισε ως ιδιαίτερα χαμηλό το ποσοστό των εμβολιασμένων εργαζομένων (55%), δηλώνοντας: «Για μένα είναι χαμηλό και το 90%. Πρέπει να είναι εμβολιασμένο το 100%. Πρέπει όλοι στα νοσοκομεία να εμβολιαστούν».

Εκτός όμως από τον κύριο Σαρώφ,  η ίδια η κοινή λογική είναι αυτή που κρίνει το συγκεκριμένο ποσοστό εμβολιασμένων ως εξαιρετικά χαμηλό και επικίνδυνο.

Είναι ασφαλώς δικαίωμα του καθενός να επιλέξει αν θα εμβολιαστεί ή όχι.

Όμως, όπως συμβαίνει και με κάθε άλλο δικαίωμα στις οργανωμένες κοινωνίες, θα πρέπει να «ζυγίσουμε» ως κράτος και ως κοινωνία τις συνέπειες που έχει η άσκηση του δικαιώματος αυτού έναντι του κοινού συμφέροντος. Ιδιαιτέρως μάλιτα, όταν το επικαλούνται άνθρωποι που εργάζονται στον χώρο της Υγείας και ως εκ τούτου στα δικά τους χέρια εμπιστευόμαστε τη φροντίδα ανθρώπων με κλονισμένη υγεία.

Πρέπει...

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Λοιμωξιολογίες

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΔΙΑΜΑΝΤΗ

«Η Λοιμωξιολογία αποτελεί επίσημη και αναγνωρισμένη εξειδίκευση της Παθολογίας και της Παιδιατρικής και αποκτάται μετά από εξετάσεις που διενεργούνται από ειδική τριμελή επιτροπή», αναφέρει στην ιστοσελίδα της η Ελληνική Εταιρεία Λοιμώξεων (ΕΕΛ).

Είμαστε όμως βέβαιοι κατά πόσο, για τον καθορισμό των απαιτούμενων προσόντων του λοιμωξιολόγου, έχουν ληφθεί υπόψιν οι απαιτήσεις που πλέον έχουμε από τους επιστήμονες αυτούς, ως κοινωνία;

Ίσως για παράδειγμα, οι προαναφερθείσες τριμελείς επιτροπές, θα πρέπει να αναπροσαρμόσουν τη λειτουργία τους και να υιοθετήσουν πρακτικές και κριτήρια επιλογής άλλων επιτροπών, πιο τηλεοπτικού χαρακτήρα. (Από μένα είναι ναι).

Την 1η Φεβρουαρίου 2020, η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε τη σύσταση επιτροπής επιστημόνων για την αντιμετώπιση της επιδημίας (όχι ακόμα πανδημίας) του κοροναϊού.

Επικεφαλής της επιτροπής και εκπρόσωπος του υπουργείου Υγείας ορίστηκε ο καθηγητής Παθολογίας και Λοιμωξιολογίας. κ. Σωτήρης Τσιόδρας.

Είκοσι πέντε ημέρες μετά, καθιερώνεται η καθημερινή τηλεοπτική ενημέρωση από τους κ.κ.  Τσιόδρα και υφυπουργό Πολιτικής Προστασίας, Νίκο Χαρδαλιά. Ο καθηγητής Τσιόδρας «μπαίνει» στα σπίτια μας.

Ο τρόμος που προκαλεί η καλπάζουσα έξαρση του ιού σε συνδυασμό με τον πράο και κατευναστικό τρόπο σκέψης και ομιλίας του συγκεκριμένου λοιμωξιολόγου, «γεννούν», χωρίς να το επιδιώκει ο ίδιος, έναν νέο τηλεοπτικό αστέρα.

Στις αρχές του καλοκαιριού του 2020, το πρώτο κύμα της πανδημίας υποχωρεί και ο καθηγητής Τσιόδρας, δυστυχώς για τα  ΜΜΕ, αποτραβιέται από το τηλεοπτικό επίκεντρο.

Τον Σεπτέμβριο του 2020, η Covid-19 επιστρέφει με δεύτερο κύμα και οι ελληνικοί τηλεοπτικοί σταθμοί, αναζητούν άλλους, ομότεχνούς του καθηγητή Τσιόδρα, λοιμωξιολόγους, για να γίνουν οι νέοι πρωταγωνιστές ενός δεύτερου κύκλου επεισοδίων.

Στήνουν το τηλεοπτικό προϊόν τους, πάνω στους επιστήμονες.

Μια σειρά από λοιμωξιολόγοι, μέλη οι περισσότεροι της εθνικής επιτροπής για την αντιμετώπιση της πανδημίας, παρελαύνουν καθημερινά από την ελληνική τηλεόραση.  Έχουν μιλήσει, πλέον, τόσες πολλές φορές και σε τόσες πολλές εκπομπές, που τους αντιμετωπίζουμε ως τηλεοπτικούς χαρακτήρες. Ξέρουμε ποιος είναι ο «καλός και αισιόδοξος», ποια είναι «η αυστηρή, που θα μας κόψει το Πάσχα», και ποιος «σπέρνει πάντα τον πανικό».

Σε κάθε ενημερωτική αλλά και ψυχαγωγική πλέον εκπομπή, πρωταγωνιστεί και ένας (τουλάχιστον) λοιμωξιολόγος. Μιλούν για την εξέλιξη της πανδημίας και τα μέτρα που κάθε φορά θα πρέπει ή δεν θα πρέπει να ληφθούν αλλά δίνουν και συνεντεύξεις άσχετες με την πανδημία, μιλώντας για την προσωπική τους ζωή.

Το αίσθημα του καθήκοντος για την ενημέρωση της κοινής γνώμης, τούς έσπρωξε στην αγκαλιά της αναγνωρισιμότητας την οποία, έτσι κι αλλιώς, δύσκολα διαχειρίζεται και αποφασίζει να αποχωριστεί κανείς.

Όλο και πιο συχνά προτιμούν να εκφράζουν τις μεταξύ τους διαφωνίες, δημοσίως στην τηλεόραση, παρά να τις συζητούν στις συνεδριάσεις της επιτροπής τους, ενώ στη δημόσια επιστημονική συζητήση αρχίζουν να καταθέτουν δήθεν ειδικοί χωρίς την απαιτούμενη επιστημονική κατάρτιση.

Ο διακεκριμένος λοιμωξιολόγος Μάριος Κ. Λαζανάς δήλωσε χθες στον ΣΚΑΪ:

«Τα μέλη της επιτροπής συμπεριλαμβανομένου και εμού, που το έχω ήδη περιορίσει, πολυεκτίθενται, βγαίνουν πάρα πολύ στα μέσα, στην τηλεόραση και λιγότερο στις εφημερίδες, και πολλές φορές υπάρχουν και αντικρουόμενες απόψεις πάνω σε αυτά στα οποία λέμε.

»Δεν μπορούν αυτές οι συζητήσεις να γίνονται από τηλεοράσεως.

»Βομβαρδίζεται [ο κόσμος] από πάρα πολλές πληροφορίες, που πολλές φορές τις λένε υποτιθέμενοι ειδικοί και πολλές φορές αυτές οι πληροφορίες είναι αλληλοσυγκρουόμενες και δεν έχουν καν συζητηθεί στην επιτροπή. Η πολλή έκθεση που έχουμε, μειώνει και το κύρος της επιτροπής».

Δυστυχώς ο κύριος Λαζανάς έχει δίκιο.

Το κύρος της επιτροπής ολοένα και μειώνεται ενώ οι λοιμοξιωλόγοι, ανάλογα με την άποψη που εκφράζουν τηλεοπτικά, αρχίζουν να διακρίνονται από το κοινό σε ικανούς και αγαπημένους και σε αυτούς που «καλό θα ήταν να αποχωρήσουν».

Τα λεγόμενα του κύριου Λαζανά θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψιν και να μπει ένα φρένο. 

Και επειδή οι τηλεοπτικοί σταθμοί δύσκολα θα το βάλουν, το σωτήριο και για τους ίδιους τους επιστήμονες, και για τη δημόσια υγεία, και για την επιστήμη γενικότερα, θα ήταν...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γιατί οι πολιτικοί της μεταπολίτευσης έχουν τόσο μειωμένη πολιτική ηθική;

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ άρθρο του 2010

Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΗ

 

Όλοι απορούν γιατί τόση εκτεταμένη διαφθορά τα τελευταία χρόνια. Είναι γεγονός πως ουδέποτε η ελληνική πολιτική ζωή είχε ξεπέσει τόσο πολύ. Το πράγμα είναι περίπλοκο, αλλά ας προσπαθήσουμε να το προσεγγίσουμε κάπως συνοπτικά. Γιατί η μεταπολιτευτική πολιτική ηγεσία έχει τόσο μειωμένη πολιτική ηθική; Αυτό είναι το ερώτημα. 

Η απάντηση θα πρέπει ασφαλώς να αναζητηθεί στον τομέα της ιδεολογίας. 

Κάτι άλλαξε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, τόσο στον τρόπο που κανείς γίνεται πολιτικός όσο και στις ιδέες που αυτός ο πολιτικός κουβαλάει μαζί του.  

Πρώτα ο τρόπος: είναι γεγονός πως ο πολιτικός σήμερα είναι συνήθως προϊόν ενός κομματικού σωλήνα. Δεν είναι, δηλαδή, ο άνθρωπος που ξεχωρίζει στον κοινωνικό του χώρο ή στην περιφέρειά του, αλλά ο άνθρωπος που εκφράζει τον κομματικό μηχανισμό. 

Ο παλαιός πολιτικός ήταν συνήθως είτε κάποιος ευπατρίδης της επαρχίας, είτε κάποιος γνωστός επιστήμονας ή λόγιος. Τα πολιτικά κόμματα ήταν τότε συνασπισμοί προσωπικοτήτων και όχι κόμματα «αρχών», όπως τα λένε σήμερα, κατ' ευφημισμόν φυσικά. Ράλλης, Παπαληγούρας, Κανελλόπουλος, Τσάτσος, Μαύρος, Παπανδρέου, Καρτάλης ή Βενιζέλος - όλοι αυτοί ήταν άνθρωποι κύρους. Επ' ουδενί ένας τέτοιος πολιτικός δεν ήταν δυνατόν να πέσει χαμηλά, να κλέβει και να πλουτίζει προκλητικά. Όλα αυτά ήταν αδιανόητα για την κοινωνική του θέση. 

Αλλά δεν είναι μόνον ο τρόπος ένταξης στην πολιτική που άλλαξε. Είναι και η ιδεολογία που άλλαξε επίσης.  

Ο αστικός πολιτικός κόσμος πριν την μεταπολίτευση είχε θητεύσει στο κλίμα ενός καθαρού εθνικισμού, στο κλίμα των πατριωτικών παραδόσεων που έδιναν περιεχόμενο τόσο στην εκπαίδευση, όσο και στην εν γένει κοινωνική ζωή. Προείχε πάντα, έστω και στα λόγια, η ιδέα της εξυπηρέτησης ενός σαφώς προσδιορισμένου εθνικού στόχου - η νίκη εναντίον του φασισμού, εναντίον του κομμουνισμού, η πορεία της Ελλάδας προς τη Δύση, ο στόχος της ευημερίας και της ανάπτυξης μιας φτωχής πλην τίμιας Ελλάδας. Αντίθετα, μετά την πτώση της χούντας -ίσως και εξαιτίας της, καθότι η χούντα απαξίωσε όλο το ιδεολογικό οπλοστάσιο του εθνικιστικού και πατριωτικού λόγου-προείχε όχι η υπεράσπιση κάποιας εθνικής ιδέας, αλλά η λογική του να καταληφθεί το κράτος ενόψει μιας αναδιανομής οικονομικής. 

Ο κόσμος που είχε χάσει τον Εμφύλιο και είχε αποκλειστεί από τα αξιώματα αναζητούσε μιαν αποκατάσταση άνευ όρων. 

Έτσι, οι χαμένοι του Εμφυλίου πήραν την εκδίκησή τους, μεταπολιτευτικά. 

Αυτή η παλινόρθωση, όμως, έγινε μέσω μιας ιδεολογίας που αποθέωνε οτιδήποτε υλικό μέσω μιας προσήλωσης στη λογική της απόκτησης, η οποία συνδέθηκε με τον στείρο οικονομισμό της εν γένει Αριστεράς. Έτσι, οι πολιτικοί της περιόδου αυτής, άνθρωποι του κομματικού σωλήνα, με σαφώς αδύνατη εθνική συνείδηση, επέπεσαν πάνω στα πλεονεκτήματα της εξουσίας, χωρίς να έχουν καμία αναστολή, κοινωνικού ή ιδεολογικού τύπου. Και κάπως έτσι, το να πλουτίζεις από την ένταξή σου στην πολιτική και από εισπράκτορας στα τρόλεϊ να γίνεσαι μέσα σε μια νύχτα υπουργός ήταν μοιραίο να σημαίνει ταυτόχρονα και προκλητικό πλουτισμό, βίλες, παρίσια και λιμουζίνες και κότερα, όλα αυτά στο όνομα φυσικά της δημοκρατίας και της ιδεολογίας «ο λαός στην εξουσία». 

Η σημερινή κρίση πολιτικής εκπροσώπησης, επομένως, είναι προϊόν αυτών των δύο παραμέτρων, οι οποίες καθόρισαν τη φύση του πολιτικού προσωπικού της Μεταπολίτευσης. 

Χρειαζόμαστε, λένε, μια νέα μεταπολίτευση.  

Πολύ μετριοπαθής στόχος. 

Μάλλον χρειαζόμαστε κάτι πολύ περισσότερο: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Mαέστρο βάρα μια Αριστερή Ζειμπεκιά!!!

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΗ

Οι ζεϊμπεκιές που έμαθα ότι έριξε η νέα Περιφερειάρχης, Ρένα Δούρου, μετά τη νίκη της στην Αττική, ήταν κάτι πολύ κακόγουστο. Είναι δυνατόν κάποιος που μόλις τον ψήφισαν εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι Αθηναίοι να τρέχει και να φέρνει γυροβολιές; 

Τι θέλει να πει δηλαδή; Ότι χάρηκε; Και για ποιον ακριβώς λόγο χάρηκε;

Δεν την ψηφίσαμε για να χαρεί. Την ψηφίσαμε να πάει να κάνει καμιά σωστή δουλειά. Βεβαίως η χαρά είναι ανθρώπινη, αλλά σ’ αυτά τα πράγματα απαιτείται και ένα μέτρο, ένα στιλ, μια συναίσθηση των συνθηκών.

Όταν χορεύουμε -και πόσο μάλλον ζεϊμπέκικο- είμαστε προφανώς μερακλωμένοι.  

Είναι δυνατόν ο περιφερειάρχης Αττικής να έχει μερακλώσει; 

Αφήνω το γεγονός ότι ο χορός αυτός είναι εντελώς ξένος με τη γυναικεία φύση, διότι θα με πούνε συντηρητικό. 

Όχι ότι δεν είμαι, αλλά νομίζω ότι το θέαμα μιας μερακλωμένης γυναίκας που χορεύει τον πολεμικό χορό των ζεϊμπέκηδων, είναι κατά τη γνώμη μου θλιβερό.

Αλλά ας υποθέσουμε ότι η κυρία Δούρου έχει τα δικαίωμα να χορεύει ό,τι θέλει. Φυσικά και το έχει αυτό το δικαίωμα. Δεν θα με ξένιζε να χόρευε ακόμη και φοξ τροτ ή φλαμένγκο. Αλλά ή άρτι εκλεγείσα  περιφερειάρχης δεν επιτρέπεται να χορεύει. Είναι πρόσωπο δημόσιο, εν καιρώ πτώχευσης, και οφείλει να πάει σπίτι του μετά τα αποτελέσματα, να φάει και να πέσει για ύπνο. 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ: Πίσω στα κράτη;

Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΗ 

Ιστορικού, διδάσκοντος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Το πολιτικό σοκ του δημοψηφίσματος στην Ελβετία, που απαγορεύει την ελεύθερη διακίνηση προσώπων στη χώρα αυτή, είναι το πρώτο από τα αλλεπάλληλα σοκ που θα ακολουθήσουν τους προσεχείς μήνες. Διότι είναι εμφανές πλέον ότι η πολιτική της Κομισιόν -που στην ουσία εκφράζει το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα, τη γερμανική πολιτική και τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών- βρίσκει όλο και μεγαλύτερες αντιστάσεις και μέσα στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση.

 

Ηδη, η επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που συγκροτήθηκε για να εκτιμήσει τα προγράμματα προσαρμογής στον ευρωπαϊκό Νότο, έβγαλε μια εισήγηση που είναι πραγματικός καταπέλτης για την ίδια την Ευρωζώνη: Η αλματώδης αύξηση της ανεργίας, η απότομη εξαφάνιση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και η αύξηση του ποσοστού του πληθυσμού που ζει κοντά στο όριο της φτώχειας, είναι οι σημαντικότερες συνέπειες της πολιτικής λιτότητας που επέβαλε η τρόικα σε Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία και Κύπρο.

Αυτό λοιπόν είναι το βασικό συμπέρασμα της έκθεσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για το ρόλο της τρόικας στις χώρες του Μνημονίου και η οποία εγκρίθηκε με ευρεία πλειοψηφία από την Επιτροπή Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου την Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου, στις Βρυξέλλες. 

Ο εισηγητής, Ισπανός ευρωβουλευτής Αλεχάνδρο Σέρκας, είπε ότι η πολιτική της τρόικας προκάλεσε «κοινωνικό τσουνάμι» στις χώρες αυτές και κατηγόρησε το Eurogroup και την τρόικα ότι ενήργησαν «σαν η Ευρώπη να ήταν ένα κλαμπ πιστωτών». Ο Σέρκας είπε επίσης πως «η τρόικα έδρασε μάλλον ως χασάπης, παρά ως χειρουργός που γνωρίζει την ανατομία ενός σώματος»! Η έκθεση εγκρίθηκε από την Επιτροπή Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων του Ε.Κ. και η ψηφοφορία στην Ολομέλεια του σώματος θα γίνει τον Μάρτιο στο Στρασβούργο.

Εκτός αυτών, οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις σε Γαλλία και Αγγλία δείχνουν σαφή πρωτιά για τους αρνητές της Ε.Ε.! 

Την ίδια στιγμή, τόσο στην Ελλάδα, όπου πρώτη δύναμη θα ανακηρυχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, που επίσης αρνείται τα προγράμματα προσαρμογής και είναι αρνητικός απέναντι στην πραγματικότητα της γερμανικής Ευρώπης, όσο και στην Ιταλία, όπου το κίνημα του Πέπε Γκρίλο κινείται σε πολύ υψηλά ποσοστά, το αντιευρωπαϊκό κλίμα όλο και φουντώνει. 

Ειδικοί αναλυτές ισχυρίζονται ότι εάν γίνει αυτή τη στιγμή δημοψήφισμα στις μεγάλες χώρες της Ε.Ε., θα είναι αρνητικό για την Ενωση.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; 

ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ: "Δίκαιοι" πόλεμοι

Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΗ

Οταν ο σύμβουλος του Μπιλ Κλίντον, Μάικλ Γουόλτζερ -ένας διάσημος καθηγητής Πολιτικών Επιστημών και μάλιστα «αριστερός»-, έγραφε ότι «η πολιτική περιορισμένης δύναμης ίσως εξαρτάται από τη χρήση βίας μέσω ενός είδους πολέμου» είχε ήδη εισαγάγει τη διάκριση μεταξύ δίκαιου και άδικου πολέμου.

Ο Γουόλτζερ τόνιζε επίσης ότι «...μια πιο έμμεση προσέγγιση της αλλαγής καθεστώτος είναι εξίσου δικαιολογημένη ακόμη και πριν από ένα δίκαιο πόλεμο. Πράγματι, η αποτελεσματικότητα αυτής της προσέγγισης θα καθιστούσε τον πόλεμο περιττό, συνεπώς άδικο».

Η «πολιτική περιορισμένης δύναμης», που εννοεί εδώ ο Αμερικανός σύμβουλος, ασκείται από τις περίφημες ΜΚΟ, που στοχεύουν στον επηρεασμό της κοινής γνώμης και των πολιτικών ομάδων. Εάν επιτύχουν να ανατρέψουν την ανεπιθύμητη κυβέρνηση, τότε ο πόλεμος είναι περιττός και άδικος. Εάν όμως αποτύχουν, τότε ο πόλεμος είναι «δίκαιος».

Ο Γουόλτζερ, ο θεωρητικός των «δίκαιων» πολέμων εναντίον της Γιουγκοσλαβίας και όσων κρατών δεν θεωρούνται «δημοκρατικά», έγινε έτσι ο γκουρού και κάποιων Ευρωπαίων «αριστερών» διανοουμένων που υιοθετούν άκριτα τη λογική των αμερικανικών επεμβάσεων, στο όνομα της επιβολής των δημοκρατικών θεσμών σε αυταρχικά καθεστώτα της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, ενίοτε δε και της Ευρώπης.

Πρόκειται ουσιαστικά για τη θεωρητική θεμελίωση μιας νέας μορφής αποικιοκρατίας, η οποία επαναφέρει την αξία των υπερεθνικών συσσωματώσεων εις βάρος του εθνικού κράτους, την επαναφορά δηλαδή της αυτοκρατορικής λογικής, αρκετά χρόνια μετά το Συνέδριο της Βιέννης, που ουσιαστικά είχε αναγγείλει την εποχή του παντοδύναμου δημοκρατικού εθνικού κράτους. 

Είναι κάπως ειρωνικό ότι η επαναφορά αυτή έχει ως οδηγό το φιλελεύθερο αμερικανικό έθνος, το οποίο ήταν αυτό ακριβώς που σχηματίστηκε με το αίτημα της πλήρους αυτοδιάθεσης ενός λαού.

Βλέπουμε εδώ ότι συνήθως η πολιτική θεωρία είναι μία πρόφαση, ένας μανδύας που καλύπτει τις πολιτικές ισχύος κάθε έθνους που έχει τον πρώτο λόγο μέσα στην Ιστορία. Εθνη που χθες έμοιαζαν πρωτοπόρα στη διάδοση των δημοκρατικών και φιλελεύθερων ιδεών, σήμερα υιοθετούν ψυχρές λογικές επιβολής ισχύος.

Το αντεπιχείρημα είναι πως κινδυνεύουν ζωές από τις εμφύλιες συγκρούσεις και πως επομένως η διεθνής κοινότητα πρέπει να επέμβει. Πρόκειται για μια λογική υποκριτική: 

ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ: Απειλείται η Ελληνική Γλώσσα? ("Σύγκρουση 1η") -- 2 ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΑ αρθρα...

"Το μηδέν του υπομέτρου"

Του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

Οσο καιρό χρειάστηκε να τηρήσω την ετήσια σχολιαστική μου αγρανάπαυση ξεμύτισε, έστω σε συμβολικό επίπεδο, το φανατικό δασκαλίκι με την πατριωτική χλαμύδα των παλαιών τραπεζορητόρων. 

Δεν γενικεύω αλλά το ότι δασκάλα και όχι θεολόγος ή χωροφύλακας ανακάλυψε πως η γλώσσα μας «χάνει» φωνήεντα είναι ενδεικτικό σε ποια κατάσταση βρίσκεται μικρό, έστω μικρό, ποσοστό των «δασκάλων» που έχουν επιφορτισθεί με την εκπαίδευση των παιδιών μας. 

Γιατί ένας αγράμματος και μαζί φανατικός ιδεοληπτικός δάσκαλος στα 35 χρόνια υπηρεσίας του μπορεί να τυφλώσει τελείως πάνω από 5.000 παιδιά, τρυφερής ηλικίας. 

Και ξέρετε η επιρροή, θετική ή αρνητική, που ασκεί σε τρυφερές συνειδήσεις που ρουφάνε ό,τι τους προσφέρεται δεν είναι παροδική, μπορεί να καθορίσει έναν άνθρωπο σε όλη τη ζωή του. 

Σαράντα χρόνια στην εκπαίδευση μπόρεσα να διακρίνω τις αιτίες που δημιουργούσαν στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, συχνά και στο Πανεπιστήμιο, θρασύτατα, αδιάφορα, παθητικά, νευρωσικά παιδιά. Και συνήθως δύο παράγοντες τα δημιουργούσαν. Το στενό οικογενειακό περιβάλλον και ο δάσκαλος του Δημοτικού.