Του Πέτρου Στάγκου
Καθηγητή Ευρωπαϊκού Δικαίου στη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης και μέλους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Κοινωνικών Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης (Στρασβούργο)
Στις 3 Φεβρουαρίου 2012 το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης καταδίκασε την Ιταλία για παραβίαση του διεθνούς κανόνα της δικαστικής ασυλίας κάθε κράτους στο έδαφος άλλου κράτους (της περίφημης «ετεροδικίας»), κατόπιν προσφυγής της Γερμανίας με αιτίαση την παραβίαση από την Ιταλία του εν λόγω κανόνα, επειδή τα ιταλικά δικαστήρια (και δη το ανώτατο) δεν δέχτηκαν την «ετεροδικία» της Γερμανίας στην ιταλική έννομη τάξη επί αξιώσεων αποζημίωσης ιταλών πολιτών κατά της Γερμανίας εξαιτίας της βάρβαρης μεταχείρισης που τους επιφύλαξε στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Σ' αυτήν τη διεθνή δίκη που διεξήχθη είναι που παρενέβη η Ελλάδα απλώς προς υποστήριξη των θέσεων της Ιταλίας, αφού δικαστήριο της γειτονικής χώρας κήρυξε εκτελεστή στο ιταλικό έδαφος, εις βάρος τής εκεί περιουσίας της Γερμανίας, απόφαση του Πρωτοδικείου της Λιβαδειάς με την οποία η Γερμανία είχε καταδικαστεί σε αποζημίωση ελλήνων πολιτών εξαιτίας της σφαγής (συγγενών τους) στο Δίστομο.
Μετά την απόφαση της 3ης Φεβρουαρίου, κανένας ιταλός δικαστής δεν μπορεί να ικανοποιήσει νέες απαιτήσεις ιταλών πολιτών (ή και Ελλήνων) για αποζημίωση εξαιτίας των ναζιστικών εγκλημάτων, χωρίς να καταστρατηγεί την κατηγορηματική απόφανση του διεθνούς δικαστή: δεν υπάρχει κανένας υπέρτατος και επιτακτικός κανόνας του διεθνούς δικαίου (κανόνας «jus cogens»), προστατευτικός των δικαιωμάτων του ανθρώπου, και συγκεκριμένα του θεμελιωδέστερου αυτών που είναι το δικαίωμα στη ζωή, που να δικαιολογεί τη μη εφαρμογή του διεθνούς κανόνα της «ετεροδικίας» στην περίπτωση που ένα άτομο διεκδικεί επανόρθωση για πράξεις που έγιναν κατά της ζωής του από τον στρατό ξένης χώρας, στο έδαφος της δικής του χώρας, στο πλαίσιο ένοπλης σύρραξης.
