ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ -- ΔΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ: Οι μεταφραστές της woke ορθοδοξίας

 

Προφανώς. Από την μια όλες οι ψυχασθένειες στο όνομα της woke μαλακιας χαρακτηρίστηκαν αυτοπροσδιορισμός, από την άλλη τα πετροδόλαρα του Κατάρ έκαναν τα αμερικάνικα πανεπιστήμια άντρα μαρξισμού και το αποτέλεσμα είναι αυτό που εξαπλώθηκε και εκτός ΗΠΑ στον υπόλοιπο κόσμο. pic.twitter.com/DYHdRAlXZJ

— Blade Runner (@fortoseis) September 26, 2026

 

Toυ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΚΟΥΡΑ 

Η τελευταία έκθεση του FIRE για την ελευθερία του λόγου στα αμερικανικά πανεπιστήμια αξίζει να διαβαστεί και στην Ελλάδα.

Το FIRE είναι μια αμερικανική μη κερδοσκοπική οργάνωση που υπερασπίζεται την ελευθερία του λόγου και της σκέψης, με ιδιαίτερη παρουσία στην ανώτατη εκπαίδευση.

Η φετινή του έρευνα, σε συνεργασία με το College Pulse, βασίστηκε στις απαντήσεις σχεδόν 63.000 φοιτητών από 262 πανεπιστήμια.

Τα ευρήματα είναι ανησυχητικά. Από τα 261 πανεπιστήμια που τελικά κατατάχθηκαν, 121 βρέθηκαν κάτω από τη βάση και μόλις 24 πάνω από το μέτριο. Περισσότεροι από δύο στους τρεις φοιτητές θεωρούν αποδεκτό, έστω σε ορισμένες περιπτώσεις, να εμποδίζεται ένας ομιλητής με φωνές, ενώ το 30% θεωρεί αποδεκτή ακόμη και τη χρήση βίας για να σταματήσει μια ομιλία.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η αυτολογοκρισία. Το 62% δηλώνει ότι αυτολογοκρίνεται στις συζητήσεις μέσα στην τάξη τουλάχιστον μία ή δύο φορές τον μήνα, ενώ το 27% το κάνει τουλάχιστον μερικές φορές την εβδομάδα. Στις συζητήσεις με καθηγητές, το 60% δηλώνει ότι αυτολογοκρίνεται τουλάχιστον μία ή δύο φορές τον μήνα. Αν ο φοιτητής μαθαίνει ότι πριν μιλήσει πρέπει να υπολογίσει το κοινωνικό ή επαγγελματικό κόστος της γνώμης του, κάτι έχει πάει στραβά στον χώρο όπου οι ιδέες οφείλουν να συγκρούονται ελεύθερα.

Αυτό είναι το πρώτο μάθημα. Η λογοκρισία δεν έχει μόνιμο ιδιοκτήτη. Μόλις δεχθούμε ότι κάποιες απόψεις είναι τόσο επιβλαβείς ώστε πρέπει να αποκλείονται, απομένει μόνο το ερώτημα ποιος θα αποφασίζει ποιες είναι αυτές. Σήμερα μπορεί να φιμώνεται ένας συντηρητικός. Αύριο ένας αριστερός καθηγητής. Το πρόβλημα δεν είναι ποιος κρατά το ψαλίδι, αλλά ότι αποδεχθήκαμε πως κάποιος πρέπει να το κρατά.

Υπάρχει σήμερα και ένας επιπλέον λόγος να μας ενδιαφέρει τι συμβαίνει στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, η επιρροή τους στον υπόλοιπο πλανήτη γίνεται ακόμη εντονότερη. Τα ιδρύματα αυτά δεν εκπαιδεύουν μόνο πολιτικούς, δημοσιογράφους, επιχειρηματίες και ακαδημαϊκούς. Παράγουν μεγάλο μέρος της έρευνας, της ορολογίας και των ιδεών που διαμορφώνουν την τεχνολογική οικονομία και, άμεσα ή έμμεσα, τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης που χρησιμοποιούμε όλοι. Οι πολιτισμικοί κανόνες που επικρατούν εκεί αποκτούν πλέον πολύ μεγαλύτερη δυνατότητα εξαγωγής.

 

Η ελληνική διάσταση βρίσκεται ακριβώς εδώ.

Η θέση αυτής της στήλης για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών υπήρξε σταθερή: ήταν ζήτημα ισονομίας και σωστά θεσμοθετήθηκε. Άλλο όμως η ίση προστασία του νόμου και άλλο η απαίτηση ιδεολογικής συμμόρφωσης. Η αμερικανική εμπειρία δείχνει πόσο εύκολα μια δικαιωματική ατζέντα μπορεί να μετακινηθεί από το «κανείς δεν πρέπει να υφίσταται διακρίσεις» στο «κανείς δεν δικαιούται να διαφωνεί με τις κυρίαρχες αντιλήψεις περί ταυτότητας, μειονότητας, ανισότητας κλπ.». Εκεί αλλάζει το ζήτημα. Δεν μιλάμε πλέον για ισονομία, αλλά για το ποιος επιτρέπεται να μιλά, με ποιες λέξεις και με ποιο κόστος.

Το πρόβλημα με τους εγχώριους μεταφραστές της woke ορθοδοξίας δεν είναι ότι εισάγουν ιδέες από την Αμερική. Οι ιδέες πρέπει να ταξιδεύουν.

Ο πνευματικός επαρχιωτισμός αρχίζει όταν εισάγουμε μαζί με τις ιδέες και το κύρος τους, αλλά όχι την κριτική αποτίμηση των αποτελεσμάτων τους. Όταν αντιγράφουμε τη γλώσσα της «ασφάλειας», της «βλάβης», της «συμπερίληψης», της προστασίας από την προσβολή ή τη «μικρο-επιθετικότητα», ενώ βλέπουμε ήδη τις συνέπειες αυτής της λογικής, δεν εισάγουμε πρόοδο. Εισάγουμε ένα πείραμα αφού έχουν εμφανιστεί οι παρενέργειές του.

Ο κλασικός φιλελευθερισμός προτείνει κάτι δυσκολότερο: ίσους κανόνες και ελευθερία ακόμη και για εκείνον που θεωρούμε ότι κάνει λάθος. Αυτή είναι η πραγματική δοκιμασία της ανεκτικότητας. Όχι αν υπερασπίζεσαι εκείνον που συμφωνεί μαζί σου, αλλά αν υπερασπίζεσαι την ελευθερία εκείνου που θέλεις να αποστομώσεις.

Η αμερικανική εμπειρία μάς προσφέρει μια προειδοποίηση.

Θα ήταν κρίμα να χρειαστεί να…

 

ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ και ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο Τραμπ δίνει τέλος στο δικαίωμα ιθαγένειας με στόχο τουρίστες και μωρά που γεννιούνται σε αμερικανικό έδαφος (ενώ εμείς μαζί με τις περισσότερες λαθρομαχμουτολάγνες χώρες της ΕΕ μετατρεπόμαστε σε ισλαμικό χαλιφάτο!)

 

By JON MICHAELRAASCH / Daily Mail

Ο Donald Trump υπέγραψε δύο νέα εκτελεστικά μέτρα την Πέμπτη για την καταπολέμηση του «τουρισμού γεννήσεων» στις ΗΠΑ και για τον περιορισμό της χορήγησης υπηκοότητας στα παιδιά ξένων διπλωματών.

Ο τουρισμός γεννήσεων είναι μια πρακτική όπου έγκυες μητέρες ταξιδεύουν στις αμερικανικές Πολιτείες για να γεννήσουν και να διασφαλίσουν ότι τα παιδιά τους θα λάβουν την αμερικανική υπηκοότητα.

«Εξαγοράζουν την είσοδο τους και δεν θα το αφήσουμε να συμβαίνει», δήλωσε ο Trump στο Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου, ανακοινώνοντας τις νέες πολιτικές.

«Κάνουμε προσαρμογές επειδή είναι πολύ άδικο», δήλωσε ο Πρόεδρος για τη συγκεκριμένη πρακτική.

Τα εκτελεστικά διατάγματα, τα οποία πιθανότατα θα προκαλέσουν νομικές προκλήσεις, είναι η δεύτερη προσπάθεια του Αμερικανού Προέδρου να τροποποιήσει την εγγύηση που παρέχεται μέσω της 14ης Τροποποίησης του αμερικανικού Συντάγματος ότι σχεδόν κάθε παιδί που γεννιέται στις ΗΠΑ λαμβάνει αυτόματα υπηκοότητα.

Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ απέρριψε μια προσπάθεια στα τέλη Ιουνίου της κυβέρνησης Trump να αρνείται την παροχή υπηκοότητας σε παιδιά που γεννιούνται από μη πολίτες των ΗΠΑ εντός των ΗΠΑ.

«Είχαμε μια πολύ ατυχή απόφαση στο Ανώτατο Δικαστήριο σχετικά με το δικαίωμα γέννησης [ιθαγένεια]… επομένως κάνουμε προσαρμογές», δήλωσε ο επίσης ο Trump.

Παρά το γεγονός ότι το δικαστήριο απέρριψε το αρχικό διάταγμα, η κυβέρνηση Trump πιστεύει ότι η απόφαση αφήνει περιθώρια για ορισμένες αμφισβητήσεις του δικαιώματος γέννησης, ιδίως όσον αφορά τα παιδιά διπλωματών και όσους ταξιδεύουν στις ΗΠΑ ρητά για να αποκτήσουν παιδιά στις αμερικανικές Πολιτείες.

Δεδομένου ότι η 14η Τροπολογία δεν χορηγεί αυτόματα την υπηκοότητα στα παιδιά πρεσβευτών ξένων εθνών που γεννήθηκαν στις ΗΠΑ, τα νέα διατάγματα θα επεκτείνουν αυτήν την κατηγορία ώστε να απαγορεύουν σε όλα τα παιδιά ξένων διπλωματών να λαμβάνουν υπηκοότητα.

Η τροπολογία επίσης δεν ισχύει για «ξένους εισβολείς», επομένως οι νέες πολιτικές της κυβέρνησης Trump θα θεωρούν τα παιδιά ατόμων που χαρακτηρίζονται ως «εχθρικοί – προς τις ΗΠΑ – αλλοδαποί», όπως εκείνα που προέρχονται από οικογένειες που ανήκουν σε ομοσπονδιακά αναγνωρισμένες τρομοκρατικές ομάδες, ως μη πληρούντα τα κριτήρια για αυτόματη υπηκοότητα.

Τα παιδιά που γεννιούνται από μητέρες που ταξίδεψαν στις ΗΠΑ ρητά για «τουρισμό γέννησης» δεν θα λαμβάνουν υπηκοότητα βάσει των νέων εκτελεστικών διαταγμάτων, επειδή θα θεωρείται η είσοδος τους στην Πολιτείες ως δόλια, δεδομένου ότι υπέβαλαν αίτηση εισόδου με ταξιδιωτική ή εργασιακή βίζα.

Οι διαταγές θα περιορίζουν επίσης το δικαίωμα ιθαγένειας εκ γενετής για όσους γεννιούνται σε εδάφη των ΗΠΑ όπως το Πουέρτο Ρίκο. Ωστόσο, θα πρέπει να περάσει ένα νομοσχέδιο από το Κογκρέσο για να καταστεί βιώσιμο αυτό το σχέδιο.

Ενώ τον περασμένο μήνα κατατέθηκε ένα νομοσχέδιο για την αντιμετώπιση του ζητήματος της ιθαγένειας σε εδάφη των ΗΠΑ, η νομοθεσία θα αντιμετωπίσει μια σκληρή μάχη τόσο στη Βουλή όσο και στη Γερουσία.

«Ο τουρισμός λόγω γέννησης, από την υπογραφή αυτού του διατάγματος, απαγορεύεται δια του παρόντος», δήλωσε ο ανώτερος σύμβουλος του Trump, Stephen Miller, στην εκδήλωση στο Οβάλ Γραφείο. «Και αυτό σημαίνει ότι…

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΗΠΑ: «Αυταπόδεικτες αλήθειες»

 

Γράφει ο Χαρίδημος Κ. Τσούκας 

Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και ερευνητής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Warwick.

(www.htsoukas.com)

 

«Η κοινωνία είναι δημιουργία, και δημιουργία του εαυτού της: αυτοδημιουργία. Είναι ανάδυση μιας νέας οντολογικής μορφής –ενός νέου είδους– και ενός νέου επιπέδου και τρόπου του είναι».

ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ

 

Ακόμη θυμάμαι τη συγκίνηση που ένιωσα όταν, πριν από τριάντα χρόνια, αντίκρισα τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας στο Μουσείο Εθνικών Αρχείων της Ουάσιγκτον. Γνώριζα ότι δεν κοίταζα μόνο ένα εμβληματικό ιστορικό έγγραφο, αλλά το γενέθλιο πολιτικό κείμενο της νεωτερικότητας.

Με την πένα, κυρίως, του Τόμας Τζέφερσον γράφτηκε ένα από τα ωραιότερα κείμενα πολιτικής ποίησης που συγκίνησε εκατομμύρια ανθρώπων παγκοσμίως – πάνω από 120 έθνη μετέφεραν εκδοχές της Διακήρυξης στα ιδρυτικά κείμενά τους.

Ηδη η πρώτη παράγραφος αποτυπώνει το έλλογο πνεύμα των ιδρυτών της Αμερικής: οι εκπρόσωποι των 13 αποικιών που, το 1776, διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους από τη βρετανική κυριαρχία ένιωθαν την ανάγκη να δώσουν ορθολογικές εξηγήσεις στην υπόλοιπη ανθρωπότητα για την απόσχισή τους: «Ο δέων σεβασμός προς τις απόψεις της ανθρωπότητας επιβάλλει να διακηρύξου[με] τα αίτια που [μας] ωθούν στον διαχωρισμό».

Η πολιτική ποίηση ακολουθεί στη δεύτερη παράγραφο: «Θεωρούμε αυτές τις αλήθειες αυταπόδεικτες: ότι όλοι οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν ίσοι, ότι έχουν προικιστεί από τον Δημιουργό τους με ορισμένα αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα και ότι ανάμεσα σε αυτά συγκαταλέγονται η ζωή, η ελευθερία και η επιδίωξη της ευτυχίας. Οτι για τη διασφάλιση αυτών των δικαιωμάτων θεσπίζονται κυβερνήσεις μεταξύ των ανθρώπων, οι οποίες αντλούν τη δίκαιη εξουσία τους από τη συγκατάθεση των κυβερνωμένων».

Δύο παρατηρήσεις.

Πρώτον, οι αλήθειες που πρεσβεύει η Διακήρυξη θεωρούνται «αυταπόδεικτες».

Γιατί; Από πού κι ώς πού οι άνθρωποι είναι ίσοι; Φυσικά, νοητικά και ψυχικά διαφέρουν. Δεν έχουν τα ίδια χαρίσματα, ούτε τις ίδιες ικανότητες. Η ισότητα, εν προκειμένω, δεν προβάλλεται ως το συμπέρασμα λογικού συλλογισμού, ούτε συνάγεται από φυσικά αίτια ή ιστορικούς νόμους – συνιστά «αυταπόδεικτη αλήθεια». Πρόκειται για έξοχο παράδειγμα της διαδικασίας που ο Κορνήλιος Καστοριάδης ονόμασε «αυτοθέσμιση» ή «φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας»: μια ανθρώπινη συλλογικότητα θεσμίζει νέες μορφές πολιτικής εξουσίας. Εκ των υστέρων, μπορούμε να εξηγήσουμε (ορθότερα: να φωτίσουμε) την αυτοθέσμιση, αλλά δεν μπορούμε να την προβλέψουμε. Η αυτοθέσμιση συνιστά ex nihilo δημιουργία: τα νοήματα (οι σημασίες) που τη συνοδεύουν είναι φαντασιακά: δεν συνάγονται λογικά ή λειτουργικά από την πραγματικότητα, αλλά σχετίζονται με τη συλλογική αυτοαντίληψη για τον άνθρωπο, την κοινωνική οργάνωση και τη ζωή. Η ισότητα, η ελευθερία και η επιδίωξη της ευτυχίας είναι σημαντικά επειδή εμείς τα θεωρούμε σημαντικά.

Η Διακήρυξη συνιστά μια σπάνια στιγμή πολιτικής δημιουργίας: οι άνθρωποι ανασημασιοδοτούν τη ζωή τους καθιερώνοντας νέες αξίες. Φαντάζονται την Αμερική ως δημοκρατία (republic), όχι ως μοναρχικά κυβερνώμενη πολιτεία· την εξουσία ως ερειδόμενη στη συγκατάθεση των κυβερνωμένων· τη διακυβέρνηση ως τρόπο διασφάλισης «αναπαλλοτρίωτων» δικαιωμάτων. Το πολιτικό υποκείμενο αυτοδημιουργείται.

Δεύτερον, εκ των υστέρων, η αυτοθέσμιση εμφανίζεται ως θεμελιακή ανατροπή: το αύριο διαφέρει ριζικά από το χθες.

Η αυτοθέσμιση, όμως, ως πολιτικό πρόταγμα, είναι πολύ πιο σύνθετη – συνιστά μια παράδοξη διαδικασία. Εμπεριέχει αντιφάσεις: αρθρώνει το νέο, ερειδόμενη στο παλαιό. Η αντιφατικότητα θέτει όρια στη φαντασία. Από τη στιγμή, όμως, που νέες σημασίες έχουν δημιουργηθεί, παράγεται, εν δυνάμει, προωθητική κίνηση· τα όρια είναι μεταβλητά.

Οι πλείστοι από τους 56 υπογράφοντες τη Διακήρυξη, ενώ διατράνωναν την πίστη τους στην ισότητα και την ελευθερία, ήταν ιδιοκτήτες σκλάβων.

Ο Τζέφερσον είχε στην ιδιοκτησία του, συνολικά, πάνω από 600 σκλάβους.

Η Διακήρυξη δεν κάνει αναφορά στην κατάργηση της δουλείας. Το προσχέδιο περιείχε κριτική στο δουλεμπόριο που διευκόλυνε ο Βρετανός Βασιλιάς Γεώργιος ΙΙΙ, αλλά οι σχετικές αναφορές αφαιρέθηκαν, κατόπιν αντιδράσεων εκπροσώπων πολιτειών που ωφελούνταν από τη δουλεία.

Παρομοίως, στη Διακήρυξη δεν αναφέρονται οι γυναίκες. Με τη λέξη «men» (άνθρωποι/άνδρες) οι συγγραφείς εννοούν λευκούς άνδρες. Η Αμπιγκεϊλ Ανταμς, σε επιστολή στον σύζυγό της Τζον (μελλοντικό πρόεδρο) τον καλεί να «θυμηθεί τις Κυρίες» και να «μη δώσει απεριόριστη εξουσία στους Συζύγους».

Ουδείς, τότε, φανταζόταν ότι οι γυναίκες και οι έγχρωμοι θα είχαν το δικαίωμα ψήφου. Οι ιδρυτές πίστευαν μεν στη δημοκρατία αλλά σε σχετικά περιορισμένη μορφή. Ο Τζέφερσον θεωρούσε την πλήρη δημοκρατία «μη πρακτική» και ο Μάντισον «θέαμα ταραχής και αμφισβήτησης».

Η αντιφατικότητα, όμως, δεν οδηγεί αναγκαστικά στην αυτοαναίρεση – δεν ακυρώνει την αυτοθέσμιση. Οι νέες σημασίες δημιουργούν μια ρωγμή, η οποία αποκτά τη δυναμική να διευρυνθεί, ξηλώνοντας το παλαιό οικοδόμημα.

Αυτό συνέβη. Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, το 1963, αντλεί από τη Διακήρυξη για να υποστηρίξει τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων. Παρομοιάζει τη Διακήρυξη με «γραμμάτιο στο οποίο θα γινόταν κληρονόμος κάθε Αμερικανός». Ψέγει την Αμερική ότι «έχει αθετήσει αυτό το γραμμάτιο σε ό,τι αφορά τους έγχρωμους πολίτες της». Το γραμμάτιο αποπληρώθηκε ένα χρόνο αργότερα.

Oταν ένα έθνος αυτοπροσδιορίζεται με τις «αυταπόδεικτες αλήθειες» της ελευθερίας, της ισότητας και της ευτυχίας, αυτοπαρατηρείται διαρκώς:

Kρίνει τον εαυτό του συγκρίνοντας κάθε φορά τις επιδόσεις του με τα ιδεώδη που το συγκροτούν.

Αυτή η αέναη, πολιτικά μαχητή, φυσικά, σύγκριση είναι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΗΠΑ: Αυτά που ο χρόνος δεν αλλάζει

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Διακόσια πενήντα χρόνια έχουν περάσει από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, την οποία γιορτάζουν φέτος οι Αμερικανοί.

Μερικά πράγματα, όμως, μένουν αναλλοίωτα στον χρόνο. Αναλλοίωτα, με την έννοια ότι, όσο και αν έχει αλλάξει ο κόσμος, όσο και οι τεχνολογικές επαναστάσεις που μεσολάβησαν προσφέρουν δυνατότητες που ο άνθρωπος δεν μπορούσε καν να ονειρευτεί πριν από δυόμισι αιώνες, αυτά εξακολουθούν να έχουν την ίδια ισχύ όπως και τότε.

Είναι μάλιστα ιδιαιτέρως επίκαιρα σήμερα, καθώς συνεχίζεται ο πόλεμος του Τραμπ στον Περσικό, επειδή αυτά ακριβώς ήταν εκείνα που κόστισαν στην υπερδύναμη της εποχής, τη Μεγάλη Βρετανία (έτσι την έλεγαν τότε), τον πόλεμο με τους αποίκους στην Αμερική.

Κατ’ αρχάς, η γεωγραφική απόσταση. Στα τέλη του 18ου αιώνα ο διάπλους του Ατλαντικού ήταν περιπέτεια, ακόμη και με καλό καιρό, με αποτέλεσμα τόσο η πολιτική όσο και η στρατιωτική διαχείριση της κρίσης από το Λονδίνο να είναι ελλιπής και αποσπασματική.

Σήμερα, η τεχνολογία έχει εκμηδενίσει την απόσταση και επιτρέπει στους εμπόλεμους να έχουν άμεση οπτική επαφή με τον στόχο σε πραγματικό χρόνο και ανεξαρτήτως απόστασης. Ομως, δεν έχει εκμηδενίζει το οικονομικό κόστος της απόστασης, το οποίο αντιθέτως έχει μεγαλώσει. Τα όπλα που χρησιμοποιούνται είναι πανάκριβα και έχουν εκτοξεύσει τον προϋπολογισμό του υπουργείου Αμυνας, ενώ συγχρόνως εξαντλούν και το οπλοστάσιο της υπερδύναμης. Πόσο καιρό, φαντάζεστε, μπορούν να κρατούν οι ΗΠΑ στον Κόλπο του Ομάν τα δύο μεγαλύτερα αεροπλανοφόρα τους;

 

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο χάθηκε ο πόλεμος στις αποικίες ήταν η κάκιστη αγγλική κυβέρνηση της εποχής. Ο πρωθυπουργός, λόρδος Νορθ, καθώς και οι βασικοί υπουργοί του ήταν προδήλως ανίκανοι. Ολοι οι πολιτικοί της εποχής με αξία, εκείνοι των οποίων η μνήμη ζει ακόμη στον αγγλόφωνο κόσμο, όπως ο Εντμουντ Μπερκ, ο Τσαρλς Τζέιμς Φοξ και ο Γουίλιαμ Πιτ ο πρεσβύτερος, ήταν υπέρ των αποίκων. (Αυτό δεν πρέπει να εκπλήσσει, δεδομένου ότι ο πόλεμος με τον οποίο οι αποικίες κέρδισαν την ανεξαρτησία τους ήταν ένας εμφύλιος.) Ομοίως και σήμερα, ο πόλεμος στον Περσικό διεξάγεται ίσως από τη χειρότερη, πιο ανεύθυνη και τυχάρπαστη αμερικανική κυβέρνηση από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου μέχρι σήμερα. Σκεφτείτε μόνο τον απερίγραπτο υπουργό Αμυνας Πιτ Χέγκσεθ: ένα τηλεοπτικό νούμερο, ένα καρτούν που νομίζει ότι ζούμε στον καιρό του Αχιλλέα και της σώμα με σώμα μονομαχίας.

Δεν ήταν όμως μόνο ότι ο πόλεμος έγινε με μισή καρδιά από το Λονδίνο, επειδή οι άποικοι ήταν συμπατριώτες τους, επειδή είχαν την υποστήριξη μέρους του πολιτικού κόσμου στη Βρετανία και, τέλος, επειδή στρατηγικά οι αποικίες στην Αμερική ήταν δευτερεύουσας στρατηγικής αξίας εν σχέσει με τις κτήσεις στην Καραϊβική.

Ηταν επίσης ότι δεν υπήρχε σχέδιο! Δηλαδή, για να είμαι ακριβής, υπήρχε κάτι που έμοιαζε με σχέδιο (ο στρατηγός Μπεργκόιν θα κατέβαινε από τον Βορρά, ο στρατηγός Κουρνουόλις θα ανέβαινε από τον Νότο και υποτίθεται ότι θα συναντιόντουσαν σε ένα σημείο κ.λπ.), αλλά δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Ο καθένας έκανε του κεφαλιού του, κάτι που δικαιολογείται εν μέρει, αν πρέπει να περιμένεις ενάμιση μήνα μέχρι να έρθουν οι οδηγίες από το Λονδίνο.

Ούτε σήμερα όμως υπάρχει σχέδιο στον Περσικό. Η στρατηγική των ΗΠΑ μεταβάλλεται από τη μια μέρα στην άλλη κατά τις διαθέσεις του προέδρου Τραμπ, ο οποίος ό,τι θυμάται χαίρεται. Οι Αμερικανοί βαράνε (κατά το «τι βαράς, ρε;»), χωρίς να ξέρουν ούτε πού θέλουν να καταλήξουν ούτε πώς.

Συνοψίζω: Η γεωγραφική απόσταση, η κακή κυβέρνηση και, τέλος, η έλλειψη σχεδίου και λαϊκής υποστήριξης για τον πόλεμο στον Περσικό είναι εκείνα που, τηρουμένων των αναλογιών και σε ό,τι αφορά τον πόλεμο στον Περσικό, φέρνουν τις ΗΠΑ στη θέση της Μεγάλης Βρετανίας το 1776.

Αναρωτιέμαι…

 

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ- ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Απειλή για το ελληνικό πλεονέκτημα

 

Γράφει ο Μάνος Καραγιάννης

Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και Reader in International Security στο King’s College London.

 

Η διακηρυγμένη πρόθεση του προέδρου Τραμπ να επανεξετάσει την επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα F-35 έχει δικαιολογημένα προκαλέσει μεγάλη αμηχανία στην Αθήνα.

Το μαχητικό αεροσκάφος 5ης γενιάς έχει αποδείξει ότι μπορεί να διεισδύει σε περιβάλλοντα με προηγμένα συστήματα αεράμυνας, χωρίς να εντοπίζεται. Αυτό του επιτρέπει να εκτελεί αποστολές πρώτου πλήγματος και να επιβιώνει σε συνθήκες όπου τα συμβατικά μαχητικά θα είχαν απώλειες.

Το F-35 επίσης δύναται να συγκεντρώνει δεδομένα και να τα προωθεί σε πολεμικά πλοία, άλλα αεροσκάφη και μη επανδρωμένα. Με αυτόν τον τρόπο λειτουργεί ως δικτυοκεντρικός κόμβος διοίκησης, που καθιστά δυνατά πλήγματα μεγαλύτερης ακρίβειας.

Δεν πρόκειται, επομένως, για ένα συνηθισμένο μαχητικό αεροσκάφος.

Κατά τη διάρκεια της αμερικανοϊσραηλινής επίθεσης στο Ιράν, τα F-35 εκτέλεσαν αποστολές καταστολής αεράμυνας, στοχοποιώντας ραντάρ και συστοιχίες αντιαεροπορικών πυραύλων σε βάθος. Ταυτόχρονα, ο στόλος των F-35 παρείχε στις συμμαχικές δυνάμεις ολοκληρωμένη επιχειρησιακή εικόνα του πεδίου. Στη συνέχεια, τα ισραηλινά και αμερικανικά F-35 ανέλαβαν την αναχαίτιση βαλλιστικών πυραύλων και την προστασία μεγάλων ναυτικών μονάδων στον Κόλπο και τις παρακείμενες θάλασσες. Παρά τον προβληματισμό που προκάλεσε η αναγκαστική προσγείωση ενός αμερικανικού F-35, ύστερα από ιρανικά πυρά, η επιχειρησιακή αξία του παραμένει αδιαμφισβήτητη.

Η απόκτηση, αρχικά, είκοσι F-35 από την Ελλάδα θα έχει καταλυτική επίδραση στους συσχετισμούς ισχύος στο Αιγαίο. Σε συνδυασμό με τα Rafale και τα F16V, τα ελληνικά F-35 θα επιτρέψουν στην Πολεμική Αεροπορία να πετύχει την πολυπόθητη αεροπορική υπεροχή στην περιοχή.

Τα συγκεκριμένα μαχητικά, όμως, δεν θα προσδώσουν μόνο στην Π.Α. ικανότητα ταχείας καταστολής της εχθρικής αεράμυνας, αλλά θα επιτρέψουν γενικότερα τη διεξαγωγή δικτυοκεντρικών επιχειρήσεων σε ξηρά, θάλασσα και αέρα.

Η ενίσχυση της ελληνικής αποτροπής συνοδεύεται από μια δεύτερη, εξίσου κρίσιμη διάσταση: η Ελλάδα αναβαθμίζει τον ρόλο της στο ΝΑΤΟ, λειτουργώντας ως πάροχος πρωτογενούς πληροφόρησης για την Ανατολική Μεσόγειο. Με άλλα λόγια, τα επόμενα 3-4 χρόνια η Αθήνα θα αποκτήσει ένα στρατηγικό πλεονέκτημα έναντι του βασικού γεωπολιτικού ανταγωνιστή της.

Μετά την επιβολή των κυρώσεων CAATSA στην Τουρκία το 2020, λόγω της αγοράς των πυραύλων S-400, η ελληνική κυβέρνηση επαναπαύτηκε. Αυτό φάνηκε, εξάλλου, από τον τρόπο με τον οποίο διαπραγματεύθηκε τη Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας με τις ΗΠΑ.

Τώρα η ελληνική διπλωματία δείχνει να μετακινείται σε μια πιο ήπια στάση, ζητώντας διαβεβαιώσεις ότι τα τουρκικά F-35 δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθούν εναντίον της Ελλάδας. Αν κάτι, ωστόσο, μας έχουν διδάξει ο πόλεμος του 1974 στην Κύπρο και οι ελληνοτουρκικές κρίσεις του 1987, του 1996 και του 2020 είναι ότι η Αγκυρα δεν δεσμεύεται ποτέ από τέτοιου είδους περιορισμούς. Αυτό θα έπρεπε να το αντιλαμβάνεται το πολιτικό προσωπικό της χώρας.

Ηδη η Ιερουσαλήμ έχει εκφράσει την αντίθεσή της στην προοπτική πώλησης F-35 στην Τουρκία. Τους επόμενους μήνες θα δοθεί σκληρή μάχη στην Ουάσιγκτον, αν τελικά η διοίκηση Τραμπ επιμείνει στο ζήτημα. Μετά την πώληση των έξι γερμανικών προηγμένων υποβρυχίων και των 40 F-16 Block 70, καθώς και την αναβάθμιση 79 τουρκικών F-16, η Ελλάδα κινδυνεύει να απολέσει τελείως το τεχνολογικό της προβάδισμα.

Πρόκειται για κρίσιμο ζήτημα εθνικής ασφάλειας και αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του…

 

Διεθνούς Αμερικανο-Τραμπο-FIFAίικης ποδοσφαιρικής παράγκας κωμωδία

I’M CRYING 😂😂

pic.twitter.com/NBWI5rgnTA

— Hater Report (@HaterReport) July 5, 2026

Αφού τελειωσε τη δουλειά της ενίσχυσης του καθεστώτος του Ιραν ο ημιπαράφρων κομπιναδόρος αποφάσισε να επιτεθεί και στο ποδόσφαιρο. https://t.co/PXYAkCuTgE

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) July 6, 2026

Like a Banana Republic, a corrupt FIFA World Cup president and a corrupt US president have possibly changed the outcome of the entire game. Debauchery at its highest levels. pic.twitter.com/Lw5fr2yORC

— Marlene Robertson🇨🇦 (@marlene4719) July 5, 2026

Το πιο αισχρό με τους Αμερικάνους δεν είναι ότι κλέβουν και στηνουν το μουντιάλ. Είναι ότι το κάνουν με καμάρι. https://t.co/TYAPPiaqbK

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) July 6, 2026

pic.twitter.com/IGmkXJVLsA

— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) July 7, 2026

 

 

pic.twitter.com/Wd2qL87Ujk

— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) July 7, 2026

"Να φτιάξουν ομάδα να κερδίζουν και τον Τραμπ και τη ΦΙΦΑ" δήλωσε ο αντιπρόεδρος Βανς.

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) July 6, 2026

The Trump card got declined. pic.twitter.com/TVe32oAaBF

— World Cup AI Anime (@wcaianime) July 7, 2026

🤣🤣 pic.twitter.com/NyrpCXk3N7

— CFCSHASHA🇬🇭 (@SHASHASARP) July 7, 2026

Trump right now pic.twitter.com/hhF0Ay68fW

— Bennedict (@BennieSonamzi) July 7, 2026

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΤΙΚΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΟΙ ΕΠΙΚΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Καλιφόρνια: Κρατικό πιστοποιητικό ομοφυλοφυλίας για προμηθευτές ΔΕΚΟ

🚨 BREAKING: Gavin Newsom's California is ILLEGALLY pushing utility companies to award $633 MILLION in contracts for specifically LGBTQ companies, and they must pass a "GAY CERTIFICATION program" to get it

WTF?! Strike it down! AAG Harmeet Dhillon is now investigating 🔥

"The… pic.twitter.com/JZ61hJXDq4

— War Correspondent (@warDaniel47) June 29, 2026

 

Toυ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΚΟΥΡΑ 

Υπάρχουν στιγμές που η γραφειοκρατία ξεπερνά τη σάτιρα.

Στην Καλιφόρνια, σύμφωνα με αποκαλυπτικό άρθρο του City Journal, οι ρυθμιζόμενες εταιρείες κοινής ωφέλειας πιέζονται να κατευθύνουν μέρος των συμβάσεών τους σε επιχειρήσεις πιστοποιημένες ως LGBT owned. Δηλαδή το κράτος, ή ακριβέστερα η ρυθμιστική του μηχανή, δεν αρκείται στο να ελέγχει τιμές, άδειες, δίκτυα, εκπομπές και επενδύσεις. Θέλει να ξέρει και τι είδους σεξουαλικό προσανατολισμό κουβαλά ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης που διεκδικεί μια σύμβαση.

Η ερώτηση κλειδί, φυσικά, είναι: πώς γίνεται μια επιχείρηση επισήμως gay;

Με κατάλληλα έγγραφα!

Αυτή η φράση αρκεί για να φωτίσει όλη την παράνοια της εποχής μας. Η σεξουαλικότητα, που οι φιλελεύθερες κοινωνίες ορθώς προστάτευσαν ως ζήτημα ιδιωτικής ελευθερίας, γίνεται τώρα διοικητικό προσόν. Το κράτος δεν περιορίζεται να λέει ότι κανείς δεν πρέπει να υφίσταται διακρίσεις. Προχωρά στο επόμενο βήμα. Φτιάχνει κατηγορίες, μητρώα, ποσοτικούς στόχους και κίνητρα. Μετατρέπει την ιδιωτικότητα σε φάκελο.

Αυτό δεν είναι πρόοδος. Είναι πελατειακός καπιταλισμός με προοδευτικό μανδύα.

Η παλιά πολιτική μοίραζε συμβάσεις σε φίλους, κουμπάρους, κομματάρχες και προστατευόμενους επιχειρηματίες.

Η νέα πολιτική τις μοιράζει σε πιστοποιημένες ταυτότητες. Το περιτύλιγμα άλλαξε. Η λογική έμεινε ίδια. Κάποιος στο κράτος αποφασίζει ότι η αγορά πρέπει να διορθωθεί σύμφωνα με έναν ιδεολογικό πίνακα.

Η φιλελεύθερη ένσταση δεν έχει τίποτα κοινό με εχθρότητα απέναντι στους ομοφυλόφιλους. Αντιθέτως, ξεκινά ακριβώς από τον σεβασμό προς την ισότητα.

Ένας gay επιχειρηματίας πρέπει να μπορεί να κερδίσει μια σύμβαση επειδή προσφέρει καλύτερη τιμή, καλύτερη ποιότητα, μεγαλύτερη αξιοπιστία. Όχι επειδή το κράτος θεωρεί την ταυτότητά του εργαλείο κοινωνικής μηχανικής.

Και ένας straight επιχειρηματίας δεν πρέπει να χάνει πόντους επειδή ερωτεύτηκε μέλος του «λάθους» φύλου.

Οι δημόσιες και ρυθμιζόμενες συμβάσεις πρέπει να υπηρετούν απλά κριτήρια. Ικανότητα, ποιότητα, κόστος. Σε μια εταιρεία κοινής ωφέλειας, το ζήτημα δεν είναι συμβολικό. Τα κόστη δεν εξαφανίζονται. Περνούν στους λογαριασμούς, στις επενδύσεις, στην αξιοπιστία των υπηρεσιών. Όταν μια ρυθμιστική αρχή πιέζει μια εταιρία κοινής ωφέλειας να κυνηγά κοινωνικούς στόχους μέσω προμηθειών, κάποιος πληρώνει. Συνήθως πληρώνει ο καταναλωτής που δεν έχει κανέναν λομπίστα και καμία πιστοποίηση.

Η υπόθεση δείχνει και κάτι βαθύτερο για τη σύγχρονη αμερικανική Αριστερά. Αφού κατέκτησε πανεπιστήμια, μεγάλες εταιρείες και μη κυβερνητικούς οργανισμούς, αναζητά πλέον διοικητικά κανάλια για να επιβάλλει την κοσμοθεωρία της χωρίς καθαρή δημοκρατική σύγκρουση. Δεν χρειάζεται να κρατικοποιήσει μια επιχείρηση. Αρκεί να την ρυθμίσει τόσο πυκνά ώστε να συμπεριφέρεται σαν προέκταση του κράτους.

Αυτό πρέπει να μας ενδιαφέρει και στην Ελλάδα. Διότι και εμείς γνωρίζουμε καλά πώς ξεκινούν οι εξαιρέσεις.

Πρώτα ακούγονται καλοπροαίρετες.

Μετά γίνονται δικαιώματα.

Έπειτα μετατρέπονται σε μηχανισμούς.

Στο τέλος, κανείς δεν θυμάται γιατί η ισότητα απέναντι στον νόμο αντικαταστάθηκε από τις θετικές διακρίσεις προνομιούχων ομάδων και τη γραφειοκρατική ταξινόμηση.

Η ελεύθερη κοινωνία δεν χρειάζεται κράτος που πιστοποιεί ταυτότητες σεξουαλικού προσανατολισμού για να μοιράζει δουλειές.

Χρειάζεται …

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η Καλιφόρνια παίρνει κορίτσι μετά την αντίθεση των γονέων στην «μετάβαση φύλου» και το δίνει για υιοθεσία

 

By Raymond Wolfe| Lifesite

Το 2024 η πολιτεία της Καλιφόρνια, προπύργιο της woke κουλτούρας, αφαίρεσε από μια Χριστιανή μητέρα την κηδεμονία της έφηβης κόρης της.

Αιτία, η αντίδραση της μητέρας στην «αλλαγή φύλου» της κοπέλας. Ήταν 15 ετών.

Τώρα η πολιτεία προχωρά στη διαδικασία υιοθεσίας του κοριτσιού.

Η Αλεξάνδρα Λιασένκο, μόνιμη Ουκρανή μετανάστρια, αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει την πολιτεία, καταφεύγοντας στη Φλόριντα : Η Καλιφόρνια διεκδικεί τώρα και τον μικρότερο γιο της, κρίνοντας την “ακατάλληλη ως μητέρα”.

Η Λιασένκο κατηγορεί την ψυχίατρο Δρ. Μισέλ Σέιγκερ, διευθύντρια ψυχιατρικής κλινικής του Children’s Legacy Center στο Ρέντινγκ της Καλιφόρνιας, ότι χρησιμοποίησε τη θέση της για να κάνει “κατήχηση” στη μικρή. Πιστεύει επίσης ότι το ίδιο έγινε κι από το σχολείο.

Η κοπέλα, ανέφερε η μητέρα, χρησιμοποιούσε την πλατφόρμα Discord, ουσιαστικά ένα προπαγανδιστικό φορέα του LGBTQ+ κινήματος, αναζητώντας «διαδικτυακές ψυχολογικές συμβουλές». Ζήτησε τελικά τη συγκατάθεση των γονέων της για χορήγηση τεστοστερόνης, την οποία αρνήθηκαν : Η διαδικασία (ορμόνες, αναστολείς εφηβείας, ακρωτηριασμοί, αφαιρέσεις/αντικαταστάσεις γεννητικών οργάνων etc) συνδέεται με σοβαρές, ακόμη και απειλητικές για τη ζωή, παρενέργειες, όπως καρκίνος, εγκεφαλικό επεισόδιο και στείρωση.

«Μας χαρακτήρισαν πολιτισμικά ακατάλληλους για την ανατροφή της κόρης μας στη σημερινή Αμερική, επειδή αρνούμαστε να την ακρωτηριάσουμε και να την καταστήσουμε στείρα», δήλωσε η Λιασένκο. Τόνισε ότι δεν υπάρχει καμία διαφωνία μεταξύ των γονέων και ότι αγωνίζονται από κοινού για την προστασία του κοριτσιού.

«Μας ανάγκασαν να εγκαταλείψουμε το σπίτι μας», το οποίο βγήκε προς πώληση αλλά δεν κατέστη δυνατόν να πωληθεί. Η οικογένεια έχει δαπανήσει σχεδόν 500.000 δολάρια σε δικηγορικές αμοιβές.

Η Λιασένκο χαρακτήρισε «αίρεση» το κίνημα που προωθεί τις αλλαγές φύλου σε παιδιά. «Αστυνομία, ιατρικοί φορείς, εκπαιδευτικοί, ψυχικής υγείας και δικαστικοί – όλοι συνεργάζονται με τις υπηρεσίες προστασίας παιδιών», πρόσθεσε.

Σε ερώτηση για το αν έχει να πει κάτι σε όσους τη χωρίζουν απ’ την κόρη της, απάντησε: «Θέλω να τους δω στη φυλακή».

Το 2022, ο κυβερνήτης της Καλιφόρνια Γκάβιν Νιούσομ υπέγραψε τον νόμο SB 107, ο οποίος επιτρέπει στα δικαστήρια της πολιτείας να αναλαμβάνουν «έκτακτη δικαιοδοσία» απέναντι σε παιδιά που μεταβαίνουν στην Καλιφόρνια για λόγους μετάβασης φύλου.

Αργότερα υπέγραψε νόμο που καταργεί την υποχρέωση των σχολείων να ενημερώνουν τους γονείς για ζητήματα “δυσφορίας φύλου” των παιδιών τους – το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε πρόσφατα το νόμο αντισυνταγματικό.

Στα δημόσια σχολεία της πολιτείας πραγματοποιείται συστηματική εισαγωγή παιδιών στην LGBTQ+ ιδεολογία μέσω υποχρεωτικής διδασκαλίας και προώθησης σχετικών ακτιβιστικών ομάδων.

Η Λιασένκο δεν είναι η μόνη : Πλήθος γονέων στην Καλιφόρνια έχουν χάσει την επιμέλεια των παιδιών τους επειδή αρνήθηκαν να υποστηρίξουν την «αλλαγή φύλου» τους. Ανάμεσά τους, η Αμπιγκέιλ Μαρτίνεζ, η κόρη της οποίας εντέλει αυτοκτόνησε.

Γονείς που αντιτίθενται στον τρανσεξουαλισμό έχουν…

 

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΗΡΩΕΣ - ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΤΙΜΗ: Ηρωική διάσωση

 

 

 

Toυ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΡΗΤΙΚΟΠΟΥΛΟΥ

Θυμάμαι τον εαυτό μου να τουρτουρίζει στο υπόστεγο από το κρύο στις αρχές του 1999 ενώ περνούσα ως αλεξιπτωτιστής το πιο δύσκολο σχολείο καταδρομών, το ΤΠΕΝ (Τμήμα Προκεχωρημένης Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων).

Εκεί, ένας εκπληκτικός βετεράνος εκπαιδευτής και επικεφαλής του λόχου μας, ο ανθυπασπιστής Ζαχαρίας -ελπίζω να θυμάμαι σωστά το όνομά του έπειτα από τόσες δεκαετίες-, μας μίλαγε για επιχειρήσεις αντάρτικου πόλεων και για το πώς θα επιτεθούμε σε υποθετικό σενάριο στις ακτές της Μικράς Ασίας, αν έχουμε εμπλοκή. Ακουγα προσεκτικά τα λόγια του, ως δάσκαλος με ενέπνεε πολύ και μου ανέβαζε το ηθικό.

Σε εκείνο το μάθημα, λοιπόν, μας είπε ότι ο στρατός ποτέ μα ποτέ δεν αφήνει νεκρό ή τραυματία πίσω του. Οτι ακόμα και αν πεθάνει κάποιος στη μάχη του, πρέπει ακόμα και 1.000 καταδρομείς να πολεμήσουμε ώστε να πάρουμε το πτώμα του πίσω και να ταφεί στην πατρίδα.

Απόρησα εκείνη τη στιγμή, με την αφέλεια της νεαρής ηλικίας μου, και έκανα ερώτηση για ποιο λόγο να διακινδυνεύσουμε 1.000 άτομα για έναν νεκρό;

Μου απάντησε ότι όλοι θα πολεμήσουμε με τρομερή αυταπάρνηση και ηρωισμό αν γνωρίζουμε πως ακόμα και σε περίπτωση θανάτου θα φροντίσουν οι συνάδελφοί μας να ταφούμε πίσω στην πατρίδα και να μας κλάψει εκεί η οικογένειά μας με τιμές και όχι να μείνει το κουφάρι μας σε εχθρικό έδαφος.

Μου έκανε τρομερή εντύπωση η εύστοχη απάντησή του, κατευθείαν κατάλαβα την ανόητη κυνικότητα που έκρυβε η δική μου ερώτηση και ντράπηκα.

Αυτό το περιστατικό θυμήθηκα από τη θητεία μου όταν μικρόνοοι δημοσιογράφοι και ανόητοι σχολιαστές κορόιδευαν τους Αμερικανούς που έστειλαν και έχασαν αεροσκάφη, οχήματα και πεζοναύτες βαθιά σε εχθρικό ιρανικό έδαφος για να διασώσουν έναν και μόνο τραυματισμένο πιλότο τους. Οταν ο κοντόφθαλμος αντιαμερικανισμός θολώνει εντελώς την κρίση μας!

Αντί να παραδειγματιστούμε από μια τέτοια αλληλέγγυη αποστολή ανδρείας και βαθιάς αυταπάρνησης, σχολιάζουμε για το αν άξιζε όλο αυτό για να σωθεί «απλώς μια ανθρώπινη ζωή».

Ανεξάρτητα αν κάποιος στηρίζει το Ιράν ή την Αμερική σε αυτό τον αιματηρό πόλεμο που βασανίζει οικονομικά και σε κάθε επίπεδο όλο τον πλανήτη, δεν μπορεί να μη θαυμάζει τέτοιες στιγμές ηρωισμού, όποια πλευρά και να τις εκφράζει.

Και ίσως εκεί ακριβώς να κρίνεται …

 

ΔΙΕΘΝΗ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Σοβαρά

Γάζα Οκτώβριος 2023: μαλακες έχω ένα σχέδιο που θα γ#μησουμε τους Εβραίους
Χεζμπολάχ: προχώρα. Θα τους διαλύσουμε
Τεχεράνη: μαλακα είσαι απίθανος. Τυχερή η Χαμάς που σε έχει αρχηγό #fafo pic.twitter.com/kQXJU2wmcL

— aggelosview (@aggelosview) March 1, 2026

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Mην κοροϊδευόμαστε. Η επιχείρηση του Ισραήλ και των ΗΠΑ στο Ιράν είναι στρατιωτική επιτυχία. Ξεκλήρισαν μια ολόκληρη ηγεσία με μηδαμινές δικές τους απώλειες.

Χρειάστηκε φυσικά μεθοδική προετοιμασία και κυρίως χρειάστηκε να προηγηθεί η διάλυση της ιρανικής αεράμυνας με τις επιθέσεις του Ιουνίου 2025.

Σοβαρά πράγματα, δηλαδή. Που απέδειξαν σε όποιον κάνει τον μάγκα στη γειτονιά πως δεν αρκούν τα μεταξωτά βρακιά. Χρειάζονται κι άλλα προσόντα.

Υποθέτω πως όσοι από τις διάνοιες που οργάνωσαν την επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023 επιζούν θα πρέπει να φυλάγονται διότι είναι κρίμα τέτοιες ταλεντάρες να πάνε χαμένες.

Κατάφεραν να διαλύσουν τους εαυτούς τους, τους δικούς τους και τους φίλους τους.

Και κάπως έτσι ο περίφημος «Αξονας του Κακού» που φοβέριζε την Αρτα μάς άφησε χρόνους βάζοντας ένα τέλος στον πόλεμο που ξεκίνησε ο Μπους το 2003. Οι πιο πολλοί «μάρτυρες» αναχώρησαν για τον «Παράδεισο των μαρτύρων» κι ο Ασαντ για τη Μόσχα.

Θα πέσει το ιρανικό καθεστώς;

Δεν θα είναι εύκολο. Αλλά τουλάχιστον θα μαζευτεί για κάμποσα χρόνια αφού πρώτα κόψει τις πολλές φανφάρες. Και τα πυρηνικά.

«Δεν θα διαπραγματευτούμε!» δηλώνουν βεβαίως υπερήφανοι οι Ιρανοί.

Σιγά που θα τους ρωτήσουν.

Δεν ξέρω αν έχει γίνει απολύτως αντιληπτό ή κατανοητό αλλά το παιχνίδι άλλαξε, κυρίως στη Μέση Ανατολή. Και για όποιον θέλει να πάρει μέρος, δεν ισχύουν οι παλαιοί κανονισμοί, ούτε οι προηγούμενες αποδόσεις.

Φυσικά θα υπάρχουν πάντα υποστηρικτές του διεθνούς δικαίου, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του «επαυξημένου Συντάγματος». Δεν υπάρχει αμφιβολία πως θα τα κουβεντιάσουμε εξαντλητικά σε ημερίδα του Κύκλου Ιδεών του Βενιζέλου.

Την ίδια στιγμή όμως οι άλλοι διαμορφώνουν μια νέα πραγματικότητα. Τον κόσμο που θα ζήσουμε τα επόμενα χρόνια.

 

Αλλά να πω και τα δικά μας. Διότι φοβάμαι ότι ένα μεγάλο μέρος της αντιπολίτευσης και το μεγαλύτερο μέρος της δημοσιογραφίας ζουν σε άλλο πλανήτη. Με φωτογραφίες του 1944, ιστορίες με κατασκόπους για αγρίους και αν θα μιλήσει η Καρυστιανού.

Είναι ίσως ένα παράξενο μείγμα θράσους, ασχετοσύνης και μικρομεγαλισμού. Αλλά δικό τους θέμα.

Το ερώτημα είναι …

 

ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Το φως της ημέρας

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

O Γουόλτερ Μπάτζετ, ο μεγάλος βρετανός διανοούμενος του 19ου αιώνα, στο έργο του περί του Αγγλικού Συντάγματος (The English Constitution), γράφει για τη μοναρχία ότι «το μυστήριό της είναι η ζωή της».

Η λειτουργία της μοναρχίας, εξηγεί, προϋποθέτει έναν σεβασμό, τον οποίο τροφοδοτεί η φαντασία. Η μοναρχία η ίδια ως θεσμός, αναγνωρίζει ο Μπάτζετ, δεν αντέχει στον εξονυχιστικό έλεγχο της λογικής. Για να εξακολουθήσει λοιπόν να υπάρχει και να προσφέρει τις υπηρεσίες της στο έθνος, χρειάζεται απόσταση.

Γι’ αυτό και καταλήγει ο Μπάτζετ με την περίφημη προτροπή του: «Δεν πρέπει να αφήσουμε το φως της ημέρας πάνω στη μαγεία».

Να λάβουμε υπ’ όψιν, βέβαια, ότι αυτά τα γράφει το 1867, στην ακμή της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, αλλά και σε μια εποχή που ο Τύπος και η επιρροή του αναπτύσσονται ραγδαία. Καταλαβαίνει λοιπόν τι έρχεται και προειδοποιεί.

Πόσο δίκιο είχε ο Μπάτζετ το βλέπουμε σήμερα. Οι αποκαλύψεις του σκανδάλου Επστιν έλουσαν με το «φως της ημέρας» τον μικρότερο αδελφό του σημερινού βασιλιά της Βρετανίας και ο κόσμος είδε ένα κοινωνικό και ηθικό απόβρασμα, που συμμετείχε στη σεξουαλική κακοποίηση ανήλικων κοριτσιών και έδινε στους φίλους του κρατικά απόρρητα έναντι αμοιβής, σε είδος ή χρήμα.

Εκτοτε, όλα τα ερωτήματα σχετικά με το μέλλον της βασιλείας έχουν τεθεί στο τραπέζι του δημόσιου διαλόγου από την κοινή γνώμη στη Βρετανία: Πόσο κοστίζει η βασιλική οικογένεια στον προϋπολογισμό, ποια είναι η περιουσία τους, γιατί να τους ανήκουν δημόσιες γαίες, πόσοι είναι οι συντηρούμενοι από το κράτος «royals» κ.λπ.

Παρακολουθώ τον σχετικό διάλογο στα βρετανικά ΜΜΕ και διαπιστώνω ότι αυτή είναι η πρώτη φορά που η βασιλική οικογένεια αντιμετωπίζεται ως οιονεί τμήμα της δημόσιας διοίκησης, του οποίου η λειτουργία πρέπει να εξορθολογιστεί.

Με τόση δημοσιότητα πάνω τους, κάθε ίχνος μαγείας έχει πια χαθεί. Ο Αντριου Μάουντμπατεν-Γουίνζορ, πρώην δούκας του Γιορκ, δεν διαφέρει σε τίποτα από έναν οποιονδήποτε υπέρβαρο εξηνταπεντάρη ταξιτζή, με ποινικό μητρώο για παιδεραστία.

 

Το ενδιαφέρον μου δεν είναι για τη βασιλεία, η οποία άλλωστε επιβιώνει κυρίως ως διατηρητέο ιστορικό υπόλειμμα ή μουσειακό αγαθό, στις χώρες που ακόμη διατηρούν τον θεσμό.

Αναφέρομαι στην περίπτωσή της, για την παραλληλία με την περιπέτεια του Διεθνούς Δικαίου στις μέρες μας, γιατί όπως η μοναρχία έτσι και το Διεθνές Δίκαιο προϋποθέτει τον σεβασμό για να υπάρχει. Προϋποθέτει την πεποίθηση εξ αρχής σε μία ισχύ, που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Για τη μοναρχία το «φως της ημέρας», αυτό που διαλύει τη μαγεία της, είναι η δημοσιότητα και η έρευνα, για το Διεθνές Δίκαιο είναι η αναποτελεσματικότητά του.

Οπως το άγγιγμα του βασιλιά δεν θεραπεύει τη σύφιλη ή τη φυματίωση, ομοίως και οι αποφάσεις του ΟΗΕ δεν αποκαθιστούν το δίκαιο εκεί όπου παραβιάζεται. Και όταν ο άλλος καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει μαγεία ή, για την περίπτωση του Διεθνούς Δικαίου, δεν υπάρχουν συνέπειες, τότε εφόσον μπορεί παίρνει αυτό που θέλει και δεν ρωτάει κανέναν.

Το είδαμε το 2014 στην Κριμαία και προτιμήσαμε τότε να κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε.

Το είδαμε ξανά με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022 και αρχίσαμε να ξυπνάμε.

Το βλέπουμε τώρα από τους Αμερικανούς στον Περσικό και συνειδητοποιούμε ότι η Ιστορία γύρισε σελίδα.

Ο κόσμος του χθες – του δικού μας χθες, όχι του χθες που περιγράφει ο Στέφαν Τσβάιχ στο ομώνυμο αριστούργημα του – πέθανε μαζί με…

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Πώς αλλάζει ο κόσμος;

Του ΦΩΤΗ ΓΕΩΡΓΕΛΕ

Πώς αλλάζει ο κόσμος;

Στην αρχή ανεπαίσθητα, σιγά-σιγά και μετά απότομα, πολύ γρήγορα, βίαια.

Είναι δύσκολο να διακρίνεις την κίνηση όταν συμβαίνει την ώρα που τη ζεις.

Φαίνεται πως ζούμε τη στιγμή της επιτάχυνσης. Τα γεγονότα συμβαίνουν όλο και πιο γρήγορα.

Ξέρουμε πια πως η εποχή άλλαξε. Ζούμε στον 21ο αιώνα, ο οποίος θα είναι εντελώς διαφορετικός από τον προηγούμενο.

Συμβολικά μπορούμε να πούμε πως αυτός ο αιώνας άρχισε την 11/9/2001. Η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους έδειξε πως ξεκινάει μία εποχή ανατροπής, κινδύνων, δυτικής υποχώρησης.

Το ίδιο συμβολικά, κι αυθαίρετα επίσης, μπορούμε να πούμε ότι η 7/10/2023 ήταν το τέλος του πρώτου τέταρτου του 21ου αιώνα. Η μοιρολατρική αποδοχή των γεγονότων τελείωσε. Η σφοδρή απάντηση σε όλα τα μέτωπα, όχι μόνο στη Μέση Ανατολή, δείχνει ότι ο δυτικός κόσμος δεν θα περιμένει παθητικά την παρακμή του. Η βάρβαρη σφαγή στο φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής Νόβα, τα βασανιστήρια, οι βιασμοί, η ομηρεία των νέων που τραγουδούσαν και χόρευαν, λειτούργησαν σαν αφύπνιση μπροστά στον κίνδυνο ενός μέλλοντος που θα είναι τρομακτικό.

Έχουν περάσει 80 χρόνια από τον τελευταίο Παγκόσμιο Πόλεμο, 35 από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Και ξαφνικά έχουμε αρχίσει να μιλάμε για τον δεύτερο Ψυχρό Πόλεμο, για τον κίνδυνο ενός τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Σε αυτά τα πρώτα 25 χρόνια του 21ου αιώνα, η οικονομική ισχύς και η δύναμη μεταφέρεται ανατολικά. Η Κίνα είναι η μεγάλη παγκόσμια δύναμη στο εμπόριο, απειλεί την Ταϊβαν και επεκτείνεται στην ήπειρο του νέου αιώνα, την Αφρική. Χτίζει γέφυρες, αγοράζει λιμάνια και ορυχεία, στήνει σιδηροδρομικές γραμμές. Νότιος Αφρική, Αλγερία, Αγκόλα, Κένυα, Αιθιοπία, Ζάμπια, η διείσδυση είναι γρήγορη σε όλη τη μαύρη ήπειρο. Πολυάνθρωπες κινέζικες κοινότητες εγκαθίστανται στις χώρες ενδιαφέροντος, δημιουργώντας πυρήνες υποστήριξης σε μια άσκηση soft επεκτατισμού.

Την ίδια στιγμή η ρωσική Wagner, η οποία μετά τον θάνατο του αρχηγού της έχει κρατικοποιηθεί και μετονομαστεί σε Africa Corps –τα ονόματα ποτέ δεν ήταν τυχαία– έχει αναλάβει τη βρόμικη δουλειά των πραξικοπημάτων. Νίγηρας, Μάλι, Σουδάν, Μοζαμβίκη, Σενεγάλη, Γουινέα, Γκάμπια, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, ρώσοι μισθοφόροι παντού. Η ευρωπαϊκή υποχώρηση θα καλυφθεί γρήγορα από τις νέες δυνάμεις και, όπου η κινεζική και ρωσική διείσδυση δεν είναι αρκετή, έρχονται επικουρικά τα Αραβικά Εμιράτα και η Τουρκία να τοποθετηθούν στρατηγικά. Πληθυσμιακή έκρηξη, βίαια πραξικοπήματα, σφαγές, εξαναγκασμένη μετανάστευση, επεκτατικός ισλαμικός φονταμενταλισμός των ένοπλων συμμοριών. Και τι παράδοξο, μπροστά σε αυτή την νέα πραγματικότητα, το δήθεν προοδευτικό κίνημα της Ευρώπης αυτοοικτίρεται και ασχολείται με τον βασιλιά Λεοπόλδο του Βελγίου και την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία του προηγούμενου αιώνα.

Η Ρωσία επιτίθεται σε ευρωπαϊκό κράτος. Μετά την Τσετσενία, τη Γεωργία, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας, η «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» στην Ουκρανία. Τέσσερα χρόνια ήδη ενός αιματηρού πολέμου μεγάλης κλίμακας σε ευρωπαϊκό έδαφος. Οι φιλοδοξίες για ανακατάληψη των περιοχών της παλιάς σοβιετικής αυτοκρατορίας είναι φανερές.

Συγχρόνως η τρίτη απειλή, ο βίαιος ισλαμικός φονταμενταλισμός, επεκτείνεται, συμβάλλοντας στη διάλυση κρατών όπως η Συρία και η Λιβύη και αποσταθεροποιώντας χώρες όπως ο Λίβανος. Απειλεί διαρκώς το Ισραήλ και μεταφέρει τις μάχες στις ευρωπαϊκές πόλεις με «μοναχικούς λύκους».

Μετά τις πολύνεκρες επιθέσεις στο Παρίσι, το Λονδίνο, τη Νίκαια, τη Μαδρίτη, ζούμε τώρα τις σχεδόν καθημερινές απόπειρες σε κάποια δυτική πόλη, σε κάποια συναγωγή, ένα σχολείο, μία εμπορική αγορά. Φέτος, για πρώτη φορά σε αρκετές ευρωπαϊκές πόλεις, δεν γιορτάστηκαν τα Χριστούγεννα από τον φόβο των τρομοκρατικών χτυπημάτων.

Φρουροί της Επανάστασης σε proxy wars, διάσπαρτες τρομοκρατικές ομάδες σε όλη τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, μάχονται συνεχώς με όλα τα μέσα για την οικοδόμηση του νέου Χαλιφάτου.

Με έναν καθόλου περίεργο τρόπο, Πούτιν, Σι, Κιμ, Μουλάδες του Ιράν, βρίσκονται μεταξύ τους και αλληλοσυμπληρώνονται. Στο βιβλίο της «Απολυταρχία ΑΕ» η Αν Άπλμπαουμ περιγράφει αναλυτικά τις διαδρομές του χρήματος και τις αναπάντεχες διασυνδέσεις μεταξύ των τζιχαντιστικών ομάδων του Ιράν, Χεζμπολάχ και Χαμάς, με τα λατινοαμερικανικά καθεστώτα των ναρκοβαρόνων και του λαϊκισμού, τα δίκτυα σε Κολομβία και Βενεζουέλα. Ιρανικά drones και Βορειοκορεάτες στρατιώτες στο πλευρό των Ρώσων στην Ουκρανία, κινεζική βοήθεια στον Πούτιν και ιρανικό πετρέλαιο στην Κίνα. Ηγέτες τρομοκρατικών οργανώσεων, Μάρτυρες του Θεού, «λαϊκοί αγωνιστές», ολιγάρχες και μισθοφόροι συσσωρεύουν πλούτη αμύθητα, με έδρα τους παραδείσους του Κόλπου ή την Τεχεράνη. Τα πετροδολάρια, γενναιόδωροι χρηματοδότες σε αμερικανικά πανεπιστήμια και ΜΚΟ, λειαίνουν τις αντιδράσεις και δημιουργούν νεανική υποστήριξη στο αδιανόητο, στον θρησκευτικό μεσαιωνικό φανατισμό.

Φαίνεται ότι κάποια στιγμή, με όλα αυτά, κάπου, χτύπησε ένα τελευταίο σήμα κινδύνου.

Η απάντηση Τραμπ ήρθε απότομα, σπασμωδικά, κυνικά και με μεγάλο κόστος, όπως είναι όλη η πολιτική του. Στις σφαίρες επιρροής μας, θα είσαστε μαζί μας ή δεν θα υπάρχετε καθόλου.

Ο Άσαντ το κατάλαβε και διέφυγε στη Μόσχα των υποστηρικτών του.

Ο Μαδούρο δεν το κατάλαβε και βρέθηκε στις αμερικανικές φυλακές.

Οι Φρουροί της Επανάστασης ψάχνουν να βρουν ποιος θα ανακηρυχτεί επόμενος ηγέτης με διάρκεια ζωής μεγαλύτερη της μίας ημέρας και οι πληρεξούσιοι στρατοί τους στον Λίβανο και τη Γάζα αποδεκατίστηκαν.

Ακολουθεί η Κούβα που σηκώνει λευκή σημαία.

Οι Συμφωνίες του Αβραάμ με τους Άραβες και το Ισραήλ ίσως επαναφέρουν τη φλεγόμενη περιοχή στη δυτική επιρροή. Η Ρωσία και η Κίνα χάνουν συμμάχους και δίκτυα στη Μέση Ανατολή και τη Λατινική Αμερική. Το μήνυμα στον ισλαμικό φανατισμό είναι ότι κανένα κράτος-τρομοκράτης δεν μπορεί πια να απειλεί.

Το άλλο πρόβλημα με την πολιτική Τραμπ είναι ότι μιλάει πια μόνο για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μιλάει για τις τρεις υπερδυνάμεις οι οποίες, σε έναν νέο ψυχρό πόλεμο, που σε κάποιες γωνιές του κόσμου γίνεται και θερμός, έχουν μοιράσει τον κόσμο σε μία ισορροπία που δεν πρέπει να διαταράσσεται.

Αυτό είναι το μήνυμα του τελευταίου χρόνου: η Ανατολή πρέπει να φρενάρει, οι απειλές θα αντιμετωπιστούν παντού, η Αμερική δεν είναι διατεθειμένη να παραχωρήσει τίποτα χωρίς μάχη.

Όμως η Δύση δεν ήταν ένας γεωγραφικός προσδιορισμός. Γι’ αυτό όταν λέγαμε δυτικός κόσμος εννοούσαμε και τον Καναδά και την Αυστραλία και το Ισραήλ και την Ιαπωνία. Ο δυτικός κόσμος ήταν ο κόσμος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, της ατομικής ελευθερίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πλήγμα που έχει επιφέρει η διακυβέρνηση Τραμπ: μέσα σε λίγο χρόνο κατέστρεψε μία εικόνα του κόσμου που χρειάστηκε έναν αιώνα για να οικοδομηθεί, την έννοια του δυτικού, του ελεύθερου κόσμου, ο οποίος συνενώνει κοινωνίες και κράτη σε όλο τον πλανήτη.

 

Φαίνεται ότι στους νέους αμερικανικούς σχεδιασμούς έχει κριθεί ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να ακολουθήσει. Θεωρείται γερασμένη, αδύναμη, ήδη διαβρωμένη από την ισλαμική διείσδυση, συμβιβασμένη με την παρακμή της, φοβισμένη απέναντι στον καινούργιο άγριο κόσμο που έρχεται.

Στον νέο κόσμο κυριαρχεί …