ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τσίπρας, Λένιν, Γκόρκι και... ψεκασμένος

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Τα αλλεπάλληλα κρούσματα ευνοιοκρατίας και οικογενειοκρατίας από τη σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. προκαλούν την εντύπωση ότι ο κ. Τσίπρας προτιμά την πολιτική του Λένιν από τις ιδέες του Γκόρκι. 

Ο Γκόρκι είναι για την Αριστερά σύμβολο επαναστάτη σοσιαλιστή συγγραφέα και πνευματικού ανθρώπου, ο οποίος υπέστη τα πάνδεινα επί τσαρισμού για τις ιδέες του. Αυτή είναι η μισή αλήθεια. Πράγματι υπέφερε επί τσάρου, όμως η Αριστερά δεν αναφέρει ότι υπέφερε περισσότερο από τους Λένιν και Στάλιν. 
 

Ο Γκόρκι ήταν λογοτέχνης. Δεν ανήκε ποτέ στο Κ.Κ. της Σοβιετικής Ενωσης. Πίστευε στην ουτοπία του μαρξισμού, αλλά ως ανθρωπιστής ήταν εναντίον των διωγμών και της τρομοκρατίας των Λένιν-Τρότσκι. Στην εφημερίδα «Νέα Ζωή» που εξέδιδε έγραψε τον Νοέμβριο του 1917 (φύλλο 174): « Η λενινιστική εξουσία διαφέρει άραγε από την εξουσία των Ρομανόφ, όταν αρπάζει και σέρνει στα μπουντρούμια όλους όσοι δεν σκέφτονται όπως αυτή;». 

Ο Λένιν έκλεισε την εφημερίδα του Γκόρκι ένα χρόνο μετά, το 1918... 

Ο Γκόρκι ήταν με το λαό και όχι με το κόμμα. Αγαπούσε τους ομοεθνείς του και ονειρευόταν μια δημοκρατία δίκαιη, ελεύθερη και χωρίς άσκηση βίας από την εξουσία. 
 

Ο Γκόρκι έμεινε στην Ιταλία για αρκετά χρόνια. Το 1932 ο Στάλιν τον κάλεσε να επιστρέψει στη Ρωσία. Ο Γκόρκι επέστρεψε, αλλά διατήρησε την ανεξαρτησία της άποψής του και αυτό ενοχλούσε πολύ τον Στάλιν. Πέθανε το 1936, πριν από 80 χρόνια, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες... Ο Στάλιν υποβάσταζε τιμητικά το φέρετρό του...
 

Ο Λένιν, αντίθετα από το φίλο του Γκόρκι, πίστευε ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα γνώριζε το συμφέρον του λαού καλύτερα από τον ίδιο το λαό. Επομένως, θεωρούσε ότι είχε το δικαίωμα να κάνει το κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό πείραμά του με πειραματόζωα τους υπηκόους του, αδυσώπητο και τυραννικό για εκείνους και καταδικασμένο από πριν σε αποτυχία...
 

Ο κ. Τσίπρας εδώ και δεκατέσσερις μήνες ασκεί εξουσία καθεστωτικής νοοτροπίας. Από τα πράγματα φαίνεται ότι πιστεύει πως όσοι σύντροφοί του αποτελούν τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως και οι συγγενείς -εξ αίματος ή εξ αγχιστείας- και οι φίλοι τους μπορούν να ωφελήσουν τη χώρα περισσότερο από τους επαΐοντες. Κατά τον κ. Τσίπρα, το σημαντικότερο προσόν για την άσκηση εξουσίας είναι... 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο Ελληνας σύγχρονος Άμλετ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ

Τα όσα εδώ και εννέα μήνες πράττει ή δεν πράττει ο κ. Τσίπρας ως πρωθυπουργός, δεν ξέρω γιατί, έφεραν στο μυαλό μου τον Αμλετ. 

Αυτές οι συνεχείς παλινδρομήσεις για τον ΦΠΑ, την ιδιωτική εκπαίδευση, την τύχη των φαρμακείων, τη φορολογία των πολιτών και το ασφαλιστικό, σε συνδυασμό με μιαν εχθρότητα προς κοινωνικές ομάδες, που ιδεολογικά τις θεωρεί απέναντί του, προκαλούν την εύλογη ανησυχία ότι οδηγούν τον ίδιο και τη χώρα στην εθνική ανυπαρξία. Είναι η πορεία του Αμλετ.

 
Σε μια ερμηνεία του έργου ο Αμλετ είναι ο κατ’ εξοχήν αναποφάσιστος ήρωας. Εχει αναλάβει ένα καθήκον που γνωρίζει πως είναι σωστό, ωστόσο είναι απρόθυμος να το φέρει σε πέρας. Βρίσκει συνεχώς προφάσεις και κωλυσιεργεί, κάτι που του στοιχίζει τη ζωή και την ύπαρξη της χώρας του, που παραδίδεται στον Φορτεμπράς...  

Ο μεταφραστής του Αμλετ και σημαντικός λογοτέχνης Γιώργος Χειμωνάς γράφει στον πρόλογό του πως ο Αμλετ «εκτινάσσεται και διαλύεται στο χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στο είναι και στο φαίνεσθαι».
Από την πλευρά του ο Πολωνός βαθύς γνώστης του Σαίξπηρ Γιαν Κοτ σημειώνει πως σε κάθε εποχή και σε κάθε χώρα υπάρχει ένας Αμλετ. 

Ο Αμλετ της Κρακοβίας του 1956 φέρ’ ειπείν φώναζε πως «η Δανία (πατρίδα του Αμλετ) είναι φυλακή» και ήθελε να διορθώσει τον κόσμο... Ηταν ένας νέος στην ηλικία επαναστατημένος ιδεολόγος.  

Ο Αμλετ της Βαρσοβίας του 1959 βασανιζόταν από αμφιβολίες. Μπορούμε, γράφει ο Κοτ, να τον φαντασθούμε με μαύρο πουλόβερ και μπλουτζίν και φυσικά χωρίς γραβάτα, θα προσθέταμε εμείς.

Ο Αμλετ της Ελλάδας είναι το επαναστατημένο παιδί της δεκαετίας του 1990, που του φορτώσανε στους ώμους του την αλλαγή του κόσμου και την εκδίκηση για τη στρατιωτική ήττα της παράταξής του στον εμφύλιο. Η υποχρέωσή του να ανταποκριθεί στα όσα του ζητάει το φάντασμα της ιδεολογίας του τον φέρνουν σε σύγκρουση με τον ρεαλισμό, που επιβάλλει η λογική του άγριου τούτου κόσμου. 

 

Ο κ. Τσίπρας γνωρίζει τι πρέπει να πράξει, όμως τα ιδεολογικά βαρίδιά του δεν του το επιτρέπουν. 

Και εδώ παραφυλάει ο «Φορτεμπράς»: 

H κυριαρχία της υποκρισίας

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η υποκρισία είναι ένα από τα χειρότερα πάθη του ανθρώπου. Είναι μια αρνητική ικανότητα όσων την ασκούν, που στηρίζεται και στην ευπιστία όσων την δέχονται.

Οι υποκριτές στην κάθε κοινωνία και σε κάθε εποχή όχι μόνο επιβιώνουν, αλλά αναρριχώνται και καταλαμβάνουν θέσεις που δεν τους αξίζουν, επιπλέουν σε κάθε κατάσταση, αλλάζουν ευκολότατα άποψη, δείχνουν κάθε φορά πως πιστεύουν αυτά που λένε, ας είναι όλως αντίθετα από τα προηγούμενα, ή βρίσκονται δίπλα σε όσους ασκούν εξουσία, απολαμβάνοντας, ως παράσιτα, τη λειτουργία της χωρίς τις ευθύνες της.

Υποκριτής λεγόταν στην αρχαία Αθήνα ο ηθοποιός, που παρίστανε κάποιον που δεν ήταν ο εαυτός του. Γι' αυτό φορούσε και μάσκα. Ο Αισχύλος, πρώτος χρονικά εκ των τριών μεγάλων τραγικών ποιητών, μπορεί να πρόσθεσε τον δεύτερο υποκριτή στην παράσταση, αλλά κατακεραύνωσε την υποκρισία, γράφοντας ότι "το πιο αισχρό από όλα τα ελαττώματα είναι να φτιασιδώνει κανείς τη σκέψη του". 

Ο Μολιέρος ζώντας στο περιβάλλον του βασιλιά Λουδοβίκου του ΙΔ' βίωσε την υποκρισία των αυλοκολάκων και τη στηλίτευσε στο περίφημο έργο του "Δον Ζουάν". Τα λόγια που ο ήρωας του, κοντά στο τέλος της ζωής του, λέγει στον υπηρέτη του Σγαναρέλο είναι η καλύτερη περιγραφή της υποκρισίας και του υποκριτή στην παγκόσμια λογοτεχνία. Του είπε:

" Η υποκρισία είναι μια αμαρτία της μόδας και όλες οι αμαρτίες της μόδας θεωρούνται αρετές. Ο ρόλος του καθώς πρέπει ανθρώπου είναι ο καλύτερος που μπορεί να παίξει κάποιος και το επάγγελμα του υποκριτή έχει τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα. Είναι μια τέχνη, με την οποία η παλιανθρωπιά γίνεται αποδεκτή και παρά το ότι την καταλαβαίνουν σχεδόν όλοι, κανείς δεν τολμά να πει κάτι εναντίον της. […] Όσο κι αν γνωρίζουν τις ραδιουργίες των υποκριτών κι όσο κι αν ξέρουν τι απατεώνες είναι, ωστόσο αυτοί δεν παύουν να έχουνε την εκτίμηση των ανθρώπων.

Λίγο να σκύψουν το κεφάλι τους, λίγο να αναστενάξουν με δήθεν ταπείνωση, λίγο αν κατεβάσουν τη ματιά τους τα πάντα καταφέρνουν να τους συχωρεθούν. […]. Εγώ δεν πρόκειται να εγκαταλείψω τις γλυκές μου συνήθειες, αλλά θα φροντίζω να κρύβομαι και θα διασκεδάζω αθόρυβα. Κι αν τύχει να με ανακαλύψουν θα καταφέρω να εισχωρήσω στη συμμορία, για να με υπερασπιστεί. Αυτός είναι ο σωστός τρόπος για να κάνω ατιμωρητί ό, τι θέλω. Θα γίνω κήνσορας των πράξεων των άλλων και μόνο για τον εαυτό μου θα' χω καλή γνώμη. Και μόλις με πειράξουν, έστω και λίγο, ποτέ δεν θα τους το συγχωρήσω και θα φυλάξω αθόρυβα σε βάρος τους ατέλειωτο μίσος. Θα κάνω τον εαυτό μου υπερασπιστή των συμφερόντων του Θεού και μ' αυτό το βολικό πρόσχημα θα κτυπώ τους εχθρούς μου, θα εξαπολύω συκοφαντίες σε βάρος τους και θα βάζω άλλους να τους κατακρίνουν δημόσια και να καταρρακώνουν το κύρος τους. Έτσι επιβιώνω, με το να εκμεταλλεύομαι τις αδυναμίες των ανθρώπων και έτσι βολεύομαι για να περνάω καλά, χωρίς ενοχλήσεις". 

Η ευπιστία και η αδυναμία εξάλλου των ανθρώπων της εξουσίας στις κολακείες περιγράφεται γλαφυρά από τον Σαίξπηρ στο έργο του "Βασιλιάς Ληρ" και βέβαια πρότυπο υποκριτού είναι και ο Ιάγος στον "Οθέλλο".

Για να έρθουμε στη σημερινή πραγματικότητα εντυπωσιαζόμαστε που βλέπουμε τους πολιτικούς μας να λένε χωρίς αιδώ και με πειστικότητα άλλα σήμερα και αύριο τα ακριβώς αντίθετα, να βαφτίζουν ωφέλιμο το προφανώς ζημιογόνο, να ονοματίζουν αρετές τις αδυναμίες τους, να δικαιολογούν με θράσος τα λάθη τους, να επιχειρούν να περάσουν ως καινούργιο ό,τι στην πραγματικότητα είναι παλιό, φθαρμένο, ξεπερασμένο. Όταν βιώνει κανείς όλα αυτά σκέφτεται όλα τα αρνητικά στοιχεία που έχει η υποκρισία, δηλαδή το ψέμα, την κολακεία, την ασυνειδησία, τη ματαιοδοξία, την ηδονή σε όλες τις μορφές της, τελικά τον εγωισμό, πηγή όλων των ανθρώπινων ελαττωμάτων.

Η υποκρισία δεν αφορά μόνο τα πρόσωπα. Αφορά επίσης τις ιδεολογίες, τα καθεστώτα και τις πολιτικές. Για το ολοκληρωτικό καθεστώς ο Τζορτζ Όργουελ στο "1984" είχε γράψει πως το πρόσωπο του Μεγάλου Αδελφού κυριαρχεί στην οθόνη, που υποχρεωτικά βλέπουν οι πολίτες και όταν αυτό σβήνει στη θέση του εμφανίζονται τα τρία συνθήματα του Κόμματος, με μεγάλα κεφαλαία γράμματα:

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΙΡΗΝΗ

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΑΒΙΑ

Η ΑΓΝΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ

Εξάλλου στα στρατόπεδα συγκέντρωσης εξόντωσης και γενοκτονίας των Εβραίων και των άλλων "εχθρών" του Ναζισμού είχε γραφτεί πως " Η εργασία απελευθερώνει…".  

Αλλά και η επίθεση του ΝΑΤΟ στη Σερβία έγινε για "ειρηνικούς σκοπούς", "ειρηνικός" ήταν και ο Αττίλας στην Κύπρο, όπως επίσης για την εξουδετέρωση των ανύπαρκτων πυρηνικών όπλων του Χουσεϊν έγινε η εισβολή των Αμερικανών και των συμμάχων τους στο Ιράκ. 

Είναι φαίνεται στην ανθρώπινη φύση η αλήθεια δύσκολα να φτάνει στην επιφάνεια κι αν, κάποια στιγμή, ακουστεί έχουνε τόσο αλλοιωθεί οι συνειδήσεις, που δεν μπορεί να τις αγγίξει. Αφήστε, που η συμμορία, όπως την περιγράφει ο Μολιέρος, είναι τόσο ισχυρή στις ημέρες μας που δεν επιτρέπει να ακουστεί κάποια δυσάρεστη γι' αυτήν φωνή κι αν ακουστεί σύντομα εξουδετερώνεται.

Ναι, ζούμε υπό την κυριαρχία της υποκρισίας και των υποκριτών και ο αγώνας όσων, σε κάθε εποχή, διατηρούν όρθια τη συνείδηση τους είναι δύσκολος και συνήθως, οι περισσότεροι, δια της φυγής προσπαθούν να αποφύγουν να "πεισθούν" και να "αγαπήσουν" τον Μεγάλο Αδελφό, ή να προσκυνήσουν τον Βάαλ.

Είμαστε κουρασμένοι πριν να παλέψουμε...

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ήρθε στην Αθήνα ο κ. Στρος Καν, ήρθε ο κ. Ρουμπινί, ήρθε ο κ. Ρεν. Όλοι τους είναι επικεφαλής της τριμερούς "θεραπευτικής" ομάδας για την ασθενούσα οικονομικά Ελλάδα.

Μας είπαν και μας λένε ενθαρρυντικά λόγια, μας δίνουν συμβουλές, και μας προειδοποιούν ότι για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε την κρίση πρέπει να ακολουθήσουμε με ακρίβεια τα όσα μας υποδεικνύουν. Το ερώτημα όμως που τίθεται από κάθε λογικό άνθρωπο είναι μήπως η οικονομία μας πάσχει από πολύ σοβαρή ασθένεια και τα μέτρα που λαμβάνονται δεν θεραπεύουν, αλλά παρατείνουν το πρόβλημα και βασανίζουν τον ελληνικό λαό, επιβαρύνοντας τον με περισσότερα χρέη. Μήπως δηλαδή τα όσα λέγονται και πράττονται από τους "θεραπευτές" μας είναι μια "παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του…".

Ο κ. Ευριπίδης Μπίλλης, τ. επίκουρος καθηγητής του ΕΜΠ, με στοιχεία αποδεικνύει ότι τα χρέη μας το 2014 θα φτάσουν τα 400 δις. Ευρώ, από τα οποία τα 110 δις. θα τα χρωστάμε στην Τρόϊκα, με το επαχθέστατο επιτόκιο, κοντά στο 5%. Ακόμη κι αν το έλλειμμα πέσει στο 3% πάλι θα υπάρχει έλλειμμα, το χρέος θα ανεβαίνει και θα τρέχουν οι δυσβάσταχτες υποχρεώσεις μας για αποπληρωμές των εντόκων δανείων, ενώ θα συνεχίζεται η ύφεση, τα μικρομεσαία εισοδήματα θα έχουν περαιτέρω εξασθενήσει και τα κρατικά έσοδα από παραγωγικές εργασίες θα έχουν μειωθεί. Το συμπέρασμα του κ. καθηγητού είναι ότι εφόσον δεν γίνει κάτι δραστικό, τότε "πάμε για πλειστηριασμό της χώρας".

Και διερωτάται κανείς, αυτά δεν τα ξέρουν οι κυβερνώντες; δεν τα βλέπουν; και αν τα βλέπουν γιατί, αυτοί που διαχειρίζονται την ασθενή οικονομία μας, δεν μας λένε την αλήθεια για το τι μας περιμένει;

Την πραγματική κατάσταση στη χώρα μας και στην Ιρλανδία την περιγράφει το έγκυρο Γερμανικό περιοδικό Spiegel στην ιστοσελίδα του "Spiegel on line", σε άρθρο του, με τίτλο " Τι θα έπρεπε να γίνει για την Ευρωκρίση".

Σ' αυτό σημειώνεται, μεταξύ των άλλων: " Οι κυβερνήσεις των Αθηνών και του Δουβλίνου είναι την περίοδο αυτή στη διαδικασία - υπό την πίεση των δανειστών τους - να λάβουν δραστικά και δυνητικά ολέθρια μέτρα λιτότητας. Θα πληρώνουν με επιτόκιο 5% τα χρήματα που λαμβάνουν από το Ευρωπαϊκό Ταμείο - πολύ μεγαλύτερο από αυτό που δανείζονται οι δικοί τους δανειστές, όπως η Γερμανία.

Και βεβαίως οφείλουν να τα επιστρέψουν όλα, δάνεια και τόκους. "Με τι ακριβώς; " διερωτάται Γερμανός Τραπεζίτης. "Με ελιές;"... 

Οι Ιρλανδοί, εντελώς παράλογα, δανείστηκαν το ένα τρίτο του ετήσιου εισοδήματος τους. Το Ελληνικό δημόσιο χρέος από το περίπου 140% του ΑΕΠ που θα είναι στο τέλος του 2010 θα σκαρφαλώσει πάνω από το 156% το 2012 και αυτό παρά τις αιματηρές περικοπές στον προϋπολογισμό του 2011, που δείχνει απόγνωση και που οδηγεί τη χώρα στο περιθώριο της ΕΕ".

Κι εμείς; ο ελληνικός λαός τι κάνει; τι μπορεί να κάνει θάλεγε κάποιος. Το πρώτο είναι να προβληματιστεί αν αποτελεί μια μάζα, ή μια αγέλη, που κινείται από τους γελαδάρηδες, ή αν αποτελείται από σκεπτόμενους ανθρώπους, που απλά δεν έχουν οργανωθεί και που περιμένουν έναν ηγέτη που να τους εμπνεύσει και να τους δώσει το σύνθημα της αισιοδοξίας και της αγωνιστικότητας. Αν είναι το δεύτερο υπάρχει ελπίδα. Η μεταπολίτευση στη μεταπολίτευση δεν είναι κάτι το εύκολο, όταν μάλιστα το σημερινό πολιτικό σύστημα βολεύει τους ξένους "προστάτες" μας. Και δεν ξέρει κανείς αν και αυτός, που θα εμφανιστεί ως "σωτήρας", δεν έχει πάρει προηγουμένως την ευλογία τους….

Σε πολύ δύσκολη περίοδο ζούμε. Αυτό είναι μια πραγματικότητα. Για παρηγοριά μας λένε πως οι γονείς μας πέρασαν χειρότερες ημέρες, έως και κανονική κατοχή. Πράγματι, αλλά τότε οι αντιστάσεις τους ήσαν πιο αποτελεσματικές. Είχαν διατηρήσει τις αρχές τους, την εθνική τους συνείδηση, τα πιστεύω τους, την αξιοπρέπεια τους. Σήμερα η κρίση έρχεται μετά από την αποδόμηση των αξιών μας, που προκαλείται συστηματικά κατά τις τελευταίες δεκαετίες και που έχει ως αποτέλεσμα τα αντανακλαστικά μας να έχουν ελαττωθεί. Είμαστε κουρασμένοι πριν να παλέψουμε.

Μας μένει, σε όσους μπορούμε, να κάνουμε, προς το παρόν, το ελάχιστο. Να μην πιστεύουμε αυτά που μας λέγονται και να κοινοποιούμε αυτά που πιστεύουμε, τουλάχιστον για να μην μας παίρνουν για αφελείς.

Ο νέος διωγμός των Ελλήνων. Τώρα στην Αθήνα!

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Έως τώρα είχαμε πολλούς διωγμούς και πολλές προσφυγιές Ελλήνων. Από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο, την Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο, την Τένεδο, την Βόρειο Ήπειρο, την Αίγυπτο και την Αιθιοπία οι Έλληνες κυνηγήθηκαν κι έγιναν πρόσφυγες, καταφεύγοντας οι περισσότεροι στην Ελλάδα και ειδικότερα στην Αθήνα.

Σ' αυτήν είχαμε και εσωτερική μετανάστευση Ελλήνων, κυρίως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο, για λόγους ασφαλείας, αλλά και εξεύρεσης εργασίας. Δηλαδή η Πρωτεύουσα ήταν το καταφύγιο όλων των καταδιωγμένων και κατατρεγμένων Ελλήνων.

Τώρα η πόλη αυτή διώκει η ίδια τους Έλληνες! Τώρα υπάρχουν περιοχές της που τα Ελληνόπουλα είναι μικρή μειονοψηφία μπροστά στα ξένα παιδιά. Παραμένουν, ευτυχώς, ως εστίες πνευματικής αντίστασης στον νέο αυτό διωγμό οι ενορίες του Αγίου Κωνσταντίνου, στην Ομόνοια, του Αγίου Παντελεήμονα στην οδό Αχαρνών και η σπουδαία εργασία του πατρός Γαβριήλ Τσάφου στο εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέου, στην Πλατεία Αμερικής, περιοχή, η οποία δοκιμάζεται έντονα τον τελευταίο καιρό.

Για να αντιληφθούμε την κατάσταση επισκεφθήκαμε το εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέου την ημέρα της πανήγυρης του, στις 30 Νοεμβρίου. Είδαμε εκεί ηλικιωμένους Έλληνες σκεφτικούς να φεύγουν από την Εκκλησία. Μιλήσαμε με αρκετούς, που μας είπαν ότι αν δεν ήταν η Εκκλησία ήδη θα είχαν απομακρυνθεί από την περιοχή. Η ενορία τους συγκρατεί και τους ενδυναμώνει.

Τους δίνει υπομονή κι ελπίδα και, με τον τρόπο της, τους υπενθυμίζει ότι πρέπει να μείνουν εδραίοι στις παραδόσεις τους. Το παράπονο του π. Γαβριήλ είναι ότι έχουν αφεθεί μόνοι να αντιμετωπίσουν την κατάσταση και να σταματήσουν τη φυγή των Ελλήνων. Καμία ουσιαστική βοήθεια από την Πολιτεία, το Δήμο και την Αρχιεπισκοπή.

Και η κατάσταση είναι τραγική. Το ποσοστό των Ελληνόπουλων στα Δημοτικά σχολεία της Πλατείας Αμερικής έχει κατέβει στο 20% έως 40% του συνόλου και στα Νηπιαγωγεία είναι ακόμη μικρότερο! Στα σχολεία αυτά συμβαίνουν κωμικοτραγικές καταστάσεις. Στην περασμένη σχολική εορτή για την 25η Μαρτίου και λόγω της έλλειψης ελληνοπούλας σε σκετς το ρόλο της Τζαβέλαινας έπαιξε ένα μαυράκι, χωρίς φυσικά να γνωρίζει τίποτε για την ιστορία της εν λόγω ηρωίδας.

Οι δασκάλες των εκεί σχολείων αντιμετωπίζουν τεράστιες δυσκολίες, αφού πολλά παιδάκια αλλοδαπών πάνε στο σχολείο χωρίς να ξέρουν λέξη ελληνική και όταν αρχίζουν να μαθαίνουν πολύ δυσκολεύονται στην προφορά. Όταν οι δασκάλες μιλάνε στα παιδιά για το γράμμα "γάμα" αυτά απαντούν με "γκάμα", ή αντί "δέλτα", "ντέλτα", κ.ο.κ. Πέραν αυτών τα λίγα ελληνόπουλα των εν λόγω σχολείων μένουν πίσω στα γράμματα, γιατί το βάρος της διδασκαλίας πέφτει στα αλλοδαπά παιδιά.

Για την κατάσταση στην Πλατεία Αμερικής μιλήσαμε με τον κ. Γιάννη Ηλιόπουλο, τραπεζικό υπάλληλο και μέλος της πρωτοβουλίας πολιτών, στην οποία έδωσαν το όνομα "Ένωση πολιτών πλατείας Καλλιγά". Η εν λόγω Πρωτοβουλία έχει ως στόχο της να μείνει έξω από ιδεολογίες και Κόμματα και να ασχοληθεί μόνο με την καθημερινότητα και την ποιότητα ζωής των Ελλήνων και των άλλων κατοίκων της περιοχής. Έως τώρα η εν λόγω Πρωτοβουλία, μέσα σε ένα μήνα, έχει συγκεντρώσει 1000 υπογραφές κατοίκων της περιοχής και σκοπεύει σύντομα να καταστεί Σύλλογος.

Πρώτα τον ρωτήσαμε για το ποια είναι τα κυριότερα προβλήματα της περιοχής και μας τα περιέγραψε. Πρώτα, μας είπε, είναι η αθρόα εγκατάσταση λαθρομεταναστών. Δεν υπάρχει κανένας ουσιαστικός έλεγχος στην περιοχή και όποτε γίνεται είναι αποσπασματικός και χωρίς αποτελέσματα. Έτσι η περιοχή έχει μετατραπεί και σε χώρο διακίνησης ναρκωτικών.

Στο πάρκο που βρίσκεται στη γωνία Πατησίων και Κύπρου διακινούνται ναρκωτικά όλο το 24ωρο. Το μαρτυρούν οι κάτοικοι των γύρω πολυκατοικιών, οι οποίοι από τα παράθυρα τους βλέπουν τα αυτοκίνητα που σταματούν στο φανάρι, τους διακινητές που δίνουν τα φακελάκια και που παίρνουν τα χρήματα και τα αυτοκίνητα που συνεχίζουν την πορεία τους…

Καλά, του σημειώσαμε, αλλά το Αστυνομικό Τμήμα είναι κοντά… Ο χώρος δεν αστυνομεύεται; Και μας απάντησε ότι πράγματι το Τμήμα είναι στην οδό Θήρας, τρεις δρόμους πιο κάτω, αλλά όταν πήγαν τους απάντησαν ότι η αρμοδιότητα ανήκει στο αστυνομικό Τμήμα του Αγίου Παντελεήμονα, χιλιόμετρα μακριά! Ναι, δεν είναι αστείο, είναι τραγικό! Αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα. Την Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου, αποφασίστηκε και έγινε για πρώτη φορά μια έφοδος διμοιριών των ΜΑΤ στο εν λόγω πάρκο κι έγιναν κάποιες συλλήψεις.

Στη συνέχεια δύο άνδρες της ομάδας ΔΙΑΣ περιφρουρούσαν το χώρο. Όμως την άλλη ημέρα ο χώρος ήταν πάλι στην κατάσταση που βρισκόταν πριν από την έφοδο των ΜΑΤ. Οι έμποροι ναρκωτικών και οι διακινητές στη θέση τους, γνωρίζοντας ότι τα μέτρα που παίρνονται κρατάνε λίγες ώρες ή μια - δυο ημέρες…

Η Πλατεία Αμερικής έχει καταληφθεί από λαθρομετανάστες, κυρίως από την Αφρική, αλλά και από άλλες περιοχές. Εκεί, υπαιθρίως, ζουν, κοιμούνται και …αποχετεύουν. Το βράδυ με καρδιοχτύπι κανείς περνά από την πλατεία, που ήταν από τις αριστοκρατικότερες των Αθηνών. Κι όποιος βράδυ βαδίζει επί της Πατησίων, από την Πλατεία Αμερικής προς τον Ναό του Αγίου Λουκά, περνά ανάμεσα σε δεκάδες αλλοδαπές, κυρίως μαύρες, που εκδίδονται, ενώ πίσω τους είναι οι "προστάτες" τους… Είναι το θέαμα που είναι υποχρεωμένα να αντικρίσουν και όσα Ελληνόπουλα έχουν απομείνει και γυρίζουν βράδυ από τα φροντιστήρια που πηγαίνουν για την είσοδο τους στα ΑΕΙ.

Η αθρόα και ανεξέλεγκτη εγκατάσταση των λαθρομεταναστών και γενικά των αλλοδαπών στην περιοχή έχει και άλλες σοβαρές επιπτώσεις στους Έλληνες κατοίκους της, μας είπε ο κ. Ηλιόπουλος. Η εγκληματικότητα αυξάνεται ημέρα με την ημέρα. Οι γυναίκες φοβούνται να βγουν στο δρόμο μετά τη δύση του ηλίου, γιατί έχουν πληροφορηθεί ότι είναι πολλά τα κρούσματα απόσπασης από τους λαιμούς γυναικών σταυρών και άλλων πολύτιμων αντικειμένων που φέρουν πάνω τους, όπως επίσης και αρπαγής τσαντών ή και, στις νεότερες, βιασμών.

Επίσης λαμβάνουν πρόσθετα μέτρα ασφαλείας, για την αποτροπή κλοπών και ληστειών, ενώ το βράδυ, για λόγους φρονήσεως, δεν ανοίγουν τα παράθυρα τους όταν ακούνε καυγάδες ή/και πυροβολισμούς.

Στην περιοχή αλλοδαποί ανοίγουν καταστήματα, χωρίς την απαραίτητη άδεια και χωρίς να τηρούν τους κανόνες υγιεινής και ασφαλείας που προβλέπουν οι Νόμοι. Επίσης μετατρέπουν μαγαζιά σε τζαμιά, όπου συγκεντρώνονται μπορεί και 100 άνθρωποι, χωρίς να υπάρχει τρόπος διαφυγής σε περίπτωση πυρκαϊάς ή σεισμού. Στις περιπτώσεις αυτές ευθύνη, σημειώνει ο κ. Ηλιόπουλος, έχουν οι Έλληνες ιδιοκτήτες των μαγαζιών και των κατοικιών, όπως επίσης οι Κρατικές και Δημοτικές Αρχές.

Οι αλλοδαποί λ.χ. νοικιάζουν ένα κατάστημα και αν πάρουν άδεια την παίρνουν για κάτι "αθώο", λ.χ. καφενείο και στη συνέχεια, με την ανοχή του ιδιοκτήτη και των Αρχών, το μετατρέπουν σε μπαρ, όπου διακινούνται γυναίκες και ναρκωτικά. Επίσης ένας μετανάστης νοικιάζει ένα διαμέρισμα και σ' αυτό μένουν ακόμη και τριάντα άτομα, που κοιμούνται στο πάτωμα και που πληρώνουν στον ιδιοκτήτη, μέσω του ενός που το παίζει σαν μεσίτης, με το κεφάλι και με 8ωρη βάρδια! Αν περάσει κανείς από την περιοχή καταλαβαίνει τα διαμερίσματα που κατοικούνται από μεγάλο αριθμό λαθρομεταναστών. Παπούτσια στα μπαλκόνια κάθε είδους, πολλές κουβέρτες κρεμασμένες και διάφορα ρούχα…Βέβαια και σπασμένα τζάμια, κλεισμένα με χαρτόνια…Αυτά στην Πλατεία Αμερικής, τρία - τέσσερα χιλιόμετρα από την πλατεία Συντάγματος και τη Βουλή των Ελλήνων.

Η κίνηση των πολιτών της Πλατείας Αμερικής απεύθυνε ανοικτή επιστολή στον Πρωθυπουργό, με κοινοποίηση στους αρμόδιους Υπουργούς, την οποία μπορεί να βρει ο αναγνώστης μας στην ιστοσελίδα τους, plateiakalliga.blogspot.com. Σ' αυτήν αναφέρουν την τραγική κατάσταση που βιώνουν και επισημαίνουν ότι "Ελλάδα δεν είναι μόνο η πλατεία Συντάγματος, η Εκάλη και το Καστρί. Ελλάδα είναι και τα Πατήσια" και τον ερωτούν ποια μέτρα σκοπεύει να λάβει, ώστε να αποκατασταθεί η έννομη τάξη στην περιοχή και να μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα και χωρίς φόβο σε μια από τις κεντρικότερες περιοχές της Αθήνας. Μέτρα έχει υποσχεθεί ότι θα λάβει και ο νέος Δήμαρχος της Αθήνας κ. Καμίνης, ο οποίος προεκλογικά έδειξε ότι γνωρίζει το πρόβλημα. Όμως είναι απαισιόδοξοι. Και να τους απαντήσει ο κ. Πρωθυπουργός και να τους υποσχεθεί ότι θα λάβει μέτρα, δεν πιστεύουν ότι θα συμβεί κάτι το ουσιαστικό.

Κι αλήθεια διερωτώμαι είναι από ανικανότητα, από αδιαφορία ή από ιδεολογία των αρχών η κατάντια αυτή της Πλατείας Αμερικής και των άλλων περιοχών της Αθήνας και ο διωγμός των Ελλήνων; Γιατί δεν είναι εύκολο να πεισθώ ότι λ.χ. οι αστυφύλακες, που υποτίθεται ότι κυνηγάνε τους μαύρους με τα λαθραία προϊόντα, ή τα προϊόντα μαϊμούδες δεν μπορούν να τους πιάσουν και ότι έτσι απλά αρκούνται στο να τους απωθήσουν από τις θέσεις που έχουν εγκατασταθεί. Δεν μπορώ να πεισθώ ότι είναι δύσκολο να συλλάβουν τους εμπόρους ναρκωτικών στο πάρκο της γωνίας των οδών Κύπρου και Πατησίων, δεν μπορώ να πεισθώ ότι δεν μπορούν να συλλάβουν όσους ανοικτά και κάθε βράδυ εκδίδουν γυναίκες στην οδό Πατησίων και εκτελούν το παράνομο επάγγελμα του μαστροπού ή του εμπόρου λευκής ή και μαύρης σάρκας.

Δεν μπορώ να πεισθώ ότι δεν μπορούν να ελεγχθούν οι άδειες των μαγαζιών της περιοχής και να ελεγχθεί αν πληρούν τους όρους ασφαλείας και υγιεινής. Δεν μπορώ να πεισθώ ότι δεν μπορούν να ελεγχθούν ποιοι είναι νόμιμα στη χώρα και ποιοι είναι λαθρομετανάστες. Δεν μπορώ να πεισθώ ότι σε όσους έχουν καταλάβει αυθαίρετα τον ελεύθερο χώρο της Πλατείας Αμερικής δεν υπάρχει η δυνατότητα να τους δοθεί κάπου στέγη και τροφή, για να ελευθερώσουν το χώρο.

Τι λοιπόν συμβαίνει; Πολλές απαντήσεις μπορούν να υπάρξουν. Όμως θέτω στους αρμοδίους και στον καθένα τους χωριστά ένα ερώτημα. Αν έμεναν στην πολυκατοικία με τα 30 άτομα και ό,τι αυτό συνεπάγεται και αν κατοικούσαν στην περιοχή της Πλατείας Αμερικής και βίωναν το διωγμό τον δικό τους και των άλλων Ελλήνων, θα αδιαφορούσαν; Ας έρθουν λοιπόν στη θέση αυτών των Ελλήνων που απέμειναν, ας βάλουν το χέρι στην καρδιά τους και ας πάρουν πρωτοβουλίες, σπάζοντας το όποιο ιδεολογικό και πολιτικό κατεστημένο, τη γραφειοκρατία και την αδιαφορία. 

Κι ας σκεφθούν πως αν δεν μπορούν να κρατήσουν τους Έλληνες στην Πλατεία Αμερικής πώς θα τους κρατήσουν στη Θράκη;