"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΣΤΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΣΤΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Δέν βάζει μυαλό τό παιδί


Editorial της ΕΣΤΙΑΣ


ΔΕΝ θά ἐπικρίνουμε τόν Ἀλέξη Τσίπρα γιά τό ταξίδι του στήν Βραζιλία καί τήν παρουσία του στήν ὁρκωμοσία τοῦ Προέδρου Λούλα. Ἡ Βραζιλία εἶναι μία μεγάλη ἀναπτυσσόμενη χώρα, καί εἶναι ἐπιβεβλημένο, ἡ Ἑλλάς, νά καλλιεργεῖ σχέσεις μαζί της. Ἀποτελεῖ δέ μέρος τοῦ θεσμικοῦ ρόλου τῆς ἑκάστοτε ἀντιπολιτεύσεως νά καλλιεργεῖ τέτοιες σχέσεις μέ χῶρες πού κυβερνῶνται ἀπό κόμματα συγγενῶν μέ αὐτήν πολιτικῶν θέσεων.  

Ἦταν ὅμως αὐτός ὁ σκοπός τοῦ ταξιδιοῦ τοῦ κ. Τσίπρα;  

Δέν προκύπτει ἀπό τίς δηλώσεις του. «Δέν ἀγωνιζόμαστε πιά μόνο γιά νά ὑπερασπιστοῦμε τήν κοινωνία, ἀλλά καί τήν ἴδια τή Δημοκρατία» ἀναφέρει ὁ πρόεδρος τοῦ ΣΥΡΙΖΑ στήν σχετική ἀνάρτησή του. 

Ὅμως δέν ὑπάρχει δημοκρατία χωρίς πατρίδα, ὁπότε ποιό εἶναι τό νόημα ὅταν ἀμέσως πρίν εἶχε ἀναφερθεῖ στό σύνθημα «Θεός-Πατρίδα-Οἰκογένεια» σάν τό σύνθημα τῶν «ἐχθρῶν τοῦ λαοῦ»!

Νά θεωρήσουμε ὅτι πρόκειται γιά ἀμετροέπεια;  

Καί πάλι εἶναι ἀπαράδεκτο γιά ἕναν ἔμπειρο πολιτικό πού ἔχει διατελέσει καί πρωθυπουργός.  

Φαίνεται ὅμως ὅτι δέν βάζει μυαλό ὁ κ. Τσίπρας. Τίποτε δέν ἔχει διδαχθεῖ ἀπό τό παρελθόν. Καί ἔχει καί τό θράσος νά ἀπευθύνεται σέ ψηφοφόρους ἄλλων κομμάτων καί δή τῆς Νέας Δημοκρατίας, καί νά θέλει νά τόν στηρίξουν…

Αὐτός λοιπόν, ὁ κ. Τσίπρας, συνέδεσε τίς τρεῖς πρωταρχικές ἀξίες τῆς Πατρίδος τοῦ θεοῦ καί τῆς Οἰκογενείας, αὐτά τά θεμέλια τῆς ὑπάρξεως τῶν ἐθνῶν, μέ τούς «ἐχθρούς τοῦ λαοῦ». Εἶπε συγκεκριμένα: «(Σημειώσαμε) τήν ἀδίστακτη στάση τῶν ἀντιπάλων του, τούς 700 χιλιάδες νεκρούς τῆς πανδημίας, τό τεράστιο ἔλλειμμα πού τοῦ ἀφήνουν στόν δημόσιο προϋπολογισμό. Καί ἀναλογιστήκαμε πόσο παρόμοια εἶναι τά συνθήματα τῶν ἐχθρῶν τοῦ λαοῦ καί τῆς Δημοκρατίας, ὅταν μοῦ ἀνέφερε τό κεντρικό σύνθημα τοῦ Μπολσονάρο: Θεός-Πατρίδα-Οἰκογένεια».

Στήν Ἑλλάδα ἔχουμε μία λίγο διαφορετική ἱεράρχηση: «Πατρίς-Θρησκεία-Οἰκογένεια». Σέ αὐτό τό τρίπτυχο ἐστηρίχθη ἡ ἀνάπτυξις καί ἡ πρόοδος τῆς Ἑλλάδος ἀπό καταβολῆς τοῦ νεοελληνικοῦ Κράτους. 

«Ἐχθροί τοῦ λαοῦ» ἦσαν αὐτοί πού τό 1821 σήκωσαν τά ὅπλα κατά τοῦ κατακτητοῦ «γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν ἁγία καί γιά τῆς πατρίδος τήν ἐλευθερία»; 

Τό ἔχει ἀκούσει ποτέ αὐτό τό σύνθημα ὁ κ. Τσίπρας; 

Τό ἀναφέρει πουθενά ἡ «στρατευμένη» βιβλιογραφία τήν ὁποία ἔχει ὡς σημεῖο ἀναφορᾶς;

Πῶς συνδέει λοιπόν τίς ἀρχές πού εἶναι τό θεμέλιο τῆς ὑπάρξεως τῆς Ἑλλάδος μέ τούς «ἐχθρούς τοῦ λαοῦ»;

Εἶναι «ἐχθροί τοῦ λαοῦ» αὐτοί πού πιστεύουν στήν πατρίδα καί τήν ὁδηγοῦν στήν πρόοδο, καί δέν εἶναι αὐτοί οἱ ὁποῖοι σπεύδουν νά υἱοθετήσουν κάθε ἕωλη κατηγορία κατά τῆς Ἑλλάδος; Ἀπερίσκεπτα. Ἀβασάνιστα. Μέ μοναδικό σκοπό νά πλήξουν τήν πατρίδα. 

 Αὐτές τίς ἡμέρες μόλις τό γερμανικό περιοδικό «Σπήγκελ» ἀνεσκεύαζε, ζητῶντας συγγνώμη, τό δημοσίευμά του γιά τούς μετανάστες πού «πέθαιναν» σέ νησῖδα τοῦ Ἕβρου. Ἀνεγνώρισε ὅτι οὔτε «νεκρό βρέφος» ὑπῆρχε οὔτε «νεκρή Μαρία». Τό «Σπῆγκελ» ζήτησε συγγνώμη. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ ὄχι. Καί ὅμως ὁ ἀρχηγός του ἔχει τό θράσος νά ὁμιλεῖ γιά «ἐχθρούς τοῦ λαοῦ»… 

Νά τό σχολιάσουμε; 

Ἀρκεῖ νά ὑπενθυμίσουμε ὅτι εἶναι ἀριστερός…

Ἀξίζει ὅμως νά δοῦμε τί ἄλλο εἶπε γιά τήν συζήτησή του μέ τόν νέο Πρόεδρο τῆς Βραζιλίας ὁ Ἀλέξης Τσίπρας: «Ἤθελε νά μάθει λεπτομέρειες γιά τίς μάχες μας μέ τήν τρόικα, γιά τό πῶς ξεπεράσαμε τήν κρίση, γιά τή λύση τοῦ Μακεδονικοῦ, γιά τήν Κύπρο καί τό Αἰγαῖο». 

Εὐτυχῶς λοιπόν πού ἡ Βραζιλία δέν συνορεύει μέ κάποια χώρα πού διεκδικεῖ τήν ἱστορία της καί τήν κληρονομιά της. Διότι...

 

KOINΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Kωλοχανείο εκτός πορείας - Θέμα χρόνου ο ελληνόφωνος εξυπνότερος λαός του κόσμου να καταστεί ανάμνηση ιστορική!

Toυ Γ. Κ. ΣΤΕΦΑΝΑΚΗ


Για να μη φθάσει, ποτέ, κανείς εκεί όπου θέλει, αρκεί να μην ξέρει που πάει.


Ο Σύριζα στην Θεσσαλονίκη την 13.9.14 εξήγησε ότι επιθυμεί την εξουσία διότι …«… δεν μπορεί να περιμένει άλλο ο λαός …»… Και εξήγγειλε, εκεί, πρόγραμμα μεγαλεπήβολο. Ήταν στηριγμένο σ΄εκτεταμένες (άμεσες και έμμεσες) κοινωνικέςπαροχές. Οι παροχές προϋπέθεταν διαγραφή μεγάλη του εξωτερικού χρέους. Επί πλέον, όμως, και διαρκή βοήθεια προς μόνιμη κάλυψη των ελληνικών ελλειμμάτων.


Η προεξοφλούμενη γενναιοδωρία στηριζόταν σε κρίσιμη παραδοχή. 


Ότι, δηλαδή, άλλως η Ελλάς θα έπεφτε. Οι εταίροι δε, από την πτώση μας, θα υφίσταντο αλυσιδωτές συνέπειες (dominoeffect). Άρα, για ν΄αποφύγουν τα χειρότερα θα υπέκυπταν. Θα μας πλήρωναν, δηλαδή, διαρκώς (!).


Η παιδική επιχειρηματολογία διανθίζονταν και από άλλη υποτιθέμενη βεβαιότητα. Ήταν η καταβολή των γερμανικών αποζημιώσεων αλλά και η επιστροφή του κατοχικού δανείου.


Άκουγε ο λαός τον Σύριζα. Πίστευε πως πλουτίσαμε. Ενθουσιάζονταν.Και ψήφιζε.


Το κακό με τα όνειρα είναι ότι ουδέποτε διαρκούν. Στις 13 Ιουλίου 15 ήλθε τελεσίγραφο. Ο Σύριζα ώφειλε ν΄ανακαλέσει το πρόγραμμα. Άλλως όφειλε να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη.  


Δύο κακών προκειμένων:  


Ο Σύριζα εγκατέλειψε τα της Θεσσαλονίκης. 


Εξαερώθηκαν οι υποσχέσεις του (!).


Δεν έφερε, νέα γραμμή πλεύσης. Έκτοτε παραμένουμε χωρίς πραγματική κατεύθυνση. Και είναι οι συνέπειες οδυνηρές. Το διαπιστώσαμε με την νέα, τρίτη, κεφαλαιοδότηση των τραπεζών από του 2013 (!!!).


Ασφαλώς η κυβέρνηση αποκλείεται να ήθελε ό,τι συνέβη. Εξ ορισμού: Ουδείς κυβερνήτης επιθυμεί βλάβη της χώρας του. Ζήτημα, όμως, είναι πως η βλάβη επήλθε. Και είναι λυπηρό πως η κυβέρνησηαπέδειξε αδυναμία ν΄αντιληφθεί και να ελέγξει τις εξελίξεις.


Πλειοψηφικώς, το τραπεζικό μας σύστημα περιήλθε σε μη (!) τραπεζίτες. Άδραξαν ευκαιρία πλουτισμού αμοιβαία – αμιγώς – κερδοσκοπικά κεφάλαια. Αυτών η ειδικότης είναι: η αγορά προς μεταπώληση. Διέπονται από την δίψα του μεγαλυτέρου – δυνατού – κέρδους στον μικρότερο χρόνο. Κατ΄αποτέλεσμα δεν λύσαμε το τραπεζικό πρόβλημα. Το οξύναμε (!!!).


Το νέο σώμα των τραπεζικών μετόχων δεν ενδιαφέρεται για το μέλλον του τραπεζικού μας συστήματος. Δεν επένδυσε ώστε να κερδίσει με την ωρίμανση της επένδυσης σε πλαίσιο ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. Έτσι εξηγείται και ότι οι νέοι μέτοχοι δεν φαίνεται να επιδιώκουν και νέες διοικήσεις. Ό,τι δηλαδή θα ήταν (και) ένδειξη δημιουργίας μονίμων, εδώ, δεσμών.


  
Η δυσχέρεια του Σύριζα είναι βαθύτατα πολιτική. Διατύπωση νέων αρχών σημαίνει πανηγυρική ομολογία ολοκληρωτικής υποταγής στις επιλογές των Βρυξελλών. Φοβάται την έκδηλη ανακολουθία. Κρύβεται. Έτσι απέχει.


Η Ελλάς, μένει, λοιπόν, κράτος χωρίς πρόγραμμα. Κράτος, άρα:  


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κωλοχανείου δράμα

Toυ Γ. Κ. ΣΤΕΦΑΝΑΚΗ

Η Ελλάς, ουσιαστικά, στερείται κυβέρνησης. Δεν έχει ούτε αντιπολίτευση. Κυβερνητικό πρόγραμμα, ο Σύριζα, είχε διατυπώσει στην Θεσσαλονίκη την 13.9.14. Εκεί υποσχέθηκε και ουρανό και άστρα. Ότι, δηλαδή, θα διαγράψει κατά μέγα μέρος το χρέος. Επί πλέον – και κυρίως – ότι η εξόφληση του υπολοίπου θα επραγματοποιείτο υπό “ρήτρα ανάπτυξης”. Άρα όχι από το υστέρημά μας. Αλλά απ’ ό,τι περίσσευμα θα άφηνε η ρήτρα. Η προσδοκία ανάπτυξης υποδαυλίζονταν (και) από την υπόσχεση είσπραξης των γερμανικών κατοχικών αποζημιώσεων (!!!).Έτσι ξεσήκωνε κύματα ενθουσιασμού. Έτσι έγινε κυβέρνηση την 25.1.15.
 
Μετά τιςεκλογές πέρασαν – άπρακτοι – επτά σχεδόν μήνες. Τελικά, οι εταίροι, απάντησαν σε μήκος κύματος Παγκάλου. Μας είπαν, δηλαδή, ότι το δημόσιο χρέος μας δεν είναι εξ ατυχήματος. Άρα, ό,τι λείπει σπαταλήθηκε φαυλοκρατικά. Κατέληξαν δε την 13 Ιουλίου 15 σε τελεσίγραφο. Ότι, δηλαδή, ο Σύριζα έπρεπε ν’ ανακαλέσει, τις υποσχέσεις του. Επί πλέον, ότι έπρεπε να επιβληθεί πολιτική άγριας λιτότητας με εξωφρενική φορολόγηση του ελληνικού λαού. Αυτό, ώστε το κράτος μας να παύσει να λειτουργεί ελλειμματικά. Κοντολογίς μας είπαν ότι εάν δεν συμφωνήσουμε διακόπτουν την χρηματοδότηση. Και, ότι, επομένως, έτσι είμαστε εκτός ευρωζώνης. Για να χρυσώσουν το χάπι δέχθηκαν η αποχώρηση να είναι προσωρινή, για πέντε χρόνια. Δέχθηκαν, ακόμη να παράσχουν (και) “αποζημίωση” ανθρωπιστικής υφής. Δηλαδή, πρόσθετη ελεημοσύνη (!!!).

Εκεί κατάντησε το μεγαλεπίβολο σχέδιο ανάπτυξης του Σύριζα.



Ο τελευταίος την ανάγκη φιλοτιμίαν ποιούμενος υπέκυψε. Διασπάσθηκε. Οι φίλοι του κ. Λαφαζάνη αποχώρησαν. Ίδρυσαν δικό τους κόμμα,πιστό στις καταστατικέςδιακηρύξεις του Σύριζα.


Νέες εκλογές έγιναν την 20.9.2015. Δικαίωσαν τον υποχωρητικό ρεαλισμό του κ. Τσίπρα. Τον επανέφεραν ισχυρότερο. Ο κ. Λαφαζάνηςκαι οι συνεπείς φίλοι του, έμειναν εκτός Βουλής (!).



Η νικήτρια ομάδα περί τον κ. Τσίπρα δεν έχει διατυπώσει πρόγραμμα αναθεωρητικό. Η προκήρυξη Θεσσαλονίκης μένει στον αέρα ως ανεκπλήρωτη δεοντολογία.


Συνεπώς, σήμερα, η κυβέρνηση (χωρίς πρόγραμμα) είναι όχημα κινούμενο ασκόπως (!!!).


Η αστική αντιπολίτευση ξεπεράσθηκε από τα πράγματα:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: H "στρατηγική" πανωλεθρίας των δεξιών λεβεντοσωτήρων

Του Γ. Κ. ΣΤΕΦΑΝΑΚΗ

Ο κ. Τσίπρας υπέγραψε την 13η Ιουλίου 2015 το βαρύτερο μνημόνιο όλων των εποχών. Εκείνη την στιγμή η όλη πολιτική του είχε καταρρεύσει. Είχε γίνει πρωθυπουργός, καταργητικός των μνημονίων. Κατέληξε στην αποδοχή τους (!).

 
Η ΝΔ όφειλε τότε να μιμηθεί την τακτική του αντιπάλου της. Να αφήσει δηλαδή τον κ. Τσίπρα μόνο του. Να περάσει ο ίδιος τα νέα (μνημονιακά) μέτρα. Αυτό με αντίπαλο το τότε ενιαίο κόμμα του. Φερ’ ειπείν με μόνο αντίλογο εκείνον του άλλοτε εκλεκτού κ. Βαρουφάκη. Η σκηνή θα ήταν διδακτικότατη.



Η κοινοβουλευτική ομάς του Σύριζα είχε απαρτία. Και οι πιστοί του κ. Τσίπρα διέθεταν πλειοψηφία. Δεν ήταν τεχνικά απαραίτητη η παρουσία της ΝΔ. Και ήταν πολιτικά θεμιτό να αρνείται (η ΝΔ) να προβάλει προς τα έξω εικόνα ανάμειξής της σε συμφωνία που ο κ. Τσίπρας είχε συνάψει ερήμην της. 



Ένα και μόνο όφειλε η ΝΔ να πράξει, ως υπεύθυνη δύναμη. Να γνωρίσει προς τους Ευρωπαίους ότι σέβεται την αρχή της συνέχειαςτου κράτους. Άρα και ότι (έναντι των εταίρων) αποδέχεται τις ζημίες του Σύριζα, ως συνέπειες μιας πολύ κακής κυβέρνησης. Πέραν αυτού, όμως, πολιτικά, ηθικά ή νομικά, η ΝΔ ουδέν έτερον όφειλε να πράξει.



Τις άνω επισημάνσεις τόνισε η στήλη κατ’ επανάληψη. Ατυχώς εις μάτην. Η ΝΔ έχασε το δάσος. Διέκρινε το δένδρο. Επέτρεψε σ’ αυτόν που έγινε πρωθυπουργός προς κατάργηση των μνημονίων, να καμαρώνει, εν τούτοις, ότι ρύθμισε καθυστερούμενεςοφειλές σε εκατό δόσεις. Δηλαδή: άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε.

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: H ηθική απαξίωση ενός λαϊκιστή τσαμπουκαλεμένου γραφικού

Του Γ. Κ. ΣΤΕΦΑΝΑΚΗ


Ο Σύριζα αιμορραγεί. Εγκαταλείπεται μαζικά από στελέχη κοινοβουλευτικά και κομματικά. Όλοι καταγγέλλουν πως ο κ. Τσίπρας τους περιέπαιξε. Άλλα έλεγε ως αντιπολίτευση. Τα αντίθετα έπραξε, ως εξουσία. Η ηθική αποδοκιμασία είναι βαρύτατη. Ανάλογο φαινόμενο εγκατάλειψης πρωθυπουργού, εν ενεργεία, ουδέποτεέχει συμβεί.
 


             Η αποδόμηση σ΄επίπεδο κορυφής δεν αντιστοιχεί στην βάση. Εκεί ο κ. Τσίπρας δημοσκοπικά προηγείται σταθερά. Ως τακτικιστής ”ξεχνά” ό,τι υπόσχονταν προ λίγων μηνών.



Πιστεύει ότι έχει αποδεσμευθεί από το παρελθόν του, ακόμη και το πρόσφατο. Έτσι, χωρίς ενδοιασμούς, προβάλλει το δικό του μνημόνιο ως καλλίτερο. Επαίρεται πως επαναπροσλήφθηκαν οι καθαρίστριες (!!!). Δράμα είναι πως η αστική αντιπολίτευση παρασύρεται σ΄αυτή την συλλογιστική (!!!). Συζητά για ποιοτικές διαφορές μνημονίων. Παγιδεύεται και υστερεί (!).



 Δεν απαντά ξεκάθαρα πως ο κ. Τσίπρας δεν έγινε πρωθυπουργός για κάποιο καλλίτερο μνημόνιο. Υπέκλεψε την ψήφο του λαού για να καταργήσει τα μνημόνια. Για ν΄ανατάξει την Ελλάδα “προτού και ανεξάρτητα” από διαπραγματεύσεις με πιστωτές.



Αυτά τα λεβέντικα, τα είπε καθαρά στην Θεσσαλονίκη, μόλις, προ εννέα (!!!) μηνών. Δήλωνε την 13.9.14. …«… Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για ένα Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης, με το οποίο θα αντικαταστήσουμε το μνημόνιο από τις πρώτες κιόλας μέρες της νέας διακυβέρνησης, προτού και ανεξάρτητα από την έκβαση τηςδιαπραγμάτευσης …»… 


Τότε υποσχέθηκε, και κατάργηση του “Ένφια”. Εξήγησε κατηγορηματικά ότι …«… Ο ΕΝΦΙΑ είναι φόρος υπέρ των εχόντων, διότι δεν αθροίζει την αξία όλων των ακινήτων που διαθέτουν και δεν φορολογεί αυτήν την αξία με προοδευτική φορολογική κλίμακα και αφορολόγητο όριο. Είναι φόρος σε βάρος των φτωχών και των οικογενειών με παιδιά και χαμηλά εισοδήματα, με μόνη περιουσία την κύρια κατοικία τους.

 - Ο ΕΝΦΙΑ, λοιπόν, δεν μπορεί να διορθωθεί, δεν μπορεί να βελτιωθεί, μπορεί μόνον να καταργηθεί …»… 


Αυτή η κατάργηση έγινε σταθερή διατήρηση (!!!).



Σήμερα μάχονται αποτελεσματικά – τον κ. Τσίπρα – όσοι τον πίστεψαν, τότε. Τώρα δε, καταγγέλλουν την ψευδολογία του. Εν όψει αυτού του προφανούς, τα λόγια περισσεύ
ουν.


Ένα απαιτείται: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κοτόπουλα ακέφαλα

Toυ Γ. Κ. ΣΤΕΦΑΝΑΚΗ

Τα κοτόπουλα, τα άρτι αποκεφαλισμένα, σπεύδουν με ένταση αλλά χωρίς κατεύθυνση, ακριβώς διότι ως ακέφαλα είναι (και) ασυνείδητα. 


Έτσι, κάπως, οι αντίπαλοι του κ. Τσίπρα υποδέχθηκαν την πρωθυπουργική παραίτηση. Με αντιδράσεις, δηλαδή, που, εν πολλοίς, αγνοούν την ουσία.

 
 Είναι στοιχείο του πολιτεύματος. Κάθε πρωθυπουργός έχει απεριόριστη εξουσία παραίτησης. Ούτε κωλύεται, να είναι και πάλι υποψήφιος (!). Η αμφισβήτηση των αναμφισβητήτων ακτινοβολεί αμηχανία, κατά συνεκδοχή, και ηττοπάθεια. Τέτοια εικόνα προβάλουν επιφυλάξεις δεοντολογικές ή διαδικαστικές. Δεν έχει νόημα, φερ΄ειπείν, η αναζήτηση πρόσφορου λόγου. Ελεύθερη είναι η εγκατάλειψη της Αρχής. Ουδείς άκων πρωθυπουργός.  


Ομοίω εμμονή σχολαστική σε διαδικαστικές ρυθμίσεις αλληλοδιαδόχων εντολών αναδεικνύει τάση φυγομαχίας. Η δύναμη των κομμάτων είναι δεδομένη. Αντίστοιχη είναι και η δυνατότητα συνδυασμών μεταξύ τους.

Αναγκαία, ασφαλώς, είναι η χρονική τόνωση του ΛΑΕ. Αποτελεί δημοκρατική επιταγή να προλάβει να ετοιμασθεί. Οι φραστικοί εξωφρενισμοί, όμως, περισσεύουν.



 Ο Αγώνας δυνατόν να είναι αποτελεσματικός, έτσι και ελπιδοφόρος, μόνον εάν επικεντρωθεί στο κρίσιμο. Δηλαδή στην παροιμιώδη και διαρκή αναξιοπιστία του κ. Τσίπρα. 


  • Έχουμε την Θεσσαλονίκη. Πρόσφατα – προ δέκα μηνών – μόλις την 13.9.14 μας βεβαίωσε ότι …«… Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για ένα Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης, με το οποίο θα αντικαταστήσουμε το μνημόνιο από τις πρώτες κιόλας μέρες της νέας διακυβέρνησης, προτού και ανεξάρτητα από την έκβαση της διαπραγμάτευσης …»… Υπήρξε κατηγορηματικός. Και αδιάστικτος. Τοποθετεί την “ανασυγκρότηση” άρα την ευημερία των Ελλήνων, σε πλαίσιο αμιγώς εθνικό. “Προτού και ανεξάρτητα από την έκβαση της διαπραγμάτευσηςμε τους εταίρους”. Νεκρό γράμμα έμεινε η υπόσχεση (!!!).


  • Οργάνωσε δημοψήφισμα τον Ιούνιο. Με καμάρι, ο κ. Τσίπρας, γνωστοποίησε συντριπτικό το ΟΧΙσε οιοδήποτε νέο μνημόνιο.
    Αμέσως μετά έγραψε στα παλιά του παπούτσια το δημοψήφισμα. Συμφώνησε στο σκληρότερο μνημόνιο όλων των εποχών (!!!).

  • Στο τελευταίο διάγγελμα (το της παραίτησης) μας εμφάνισε ως μεγίστη επιτυχία νέα “έμπνευσή” του. Ότι, δηλαδή, με επιστολή προς τον πρόεδρο του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου ζήτησε και το Κοινοβούλιο να παρακολουθεί την εξέλιξη του τρίτου μνημονίου. Μόνον ως απερίφραστη λοιδορία δυνατόν να εκληφθεί το διάβημα. Πριν εμπνευσθεί ο κ. Τσίπραςείχε υπογραφεί και εγκριθεί το μνημόνιο. Δεν υπήρξε μετέχον μέρος το Κοινοβούλιο. Και υπογραφή νέου κειμένου δεν προβλέπεται.
    Τόσο πολύ μας κοροϊδεύει ο κ. πρωθυπουργός (!!!).


    Ένας είναι ο πειστικότερος αντίπαλος του πρωθυπουργού: 


    Ο ίδιος ο πρωθυπουργός (ο κ. Τσίπρας).  


    Άρα: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ζήτημα αρχής

Υπερβολικά φιλικό για τους πολιτικούς ντενεκέδες της ΝΔ αλλά ενδιαφέρον...
Του Γ. Κ. ΣΤΕΦΑΝΑΚΗ


Ο Σύριζα, ανέκαθεν, αντιπολιτεύθηκε την Ν.Δ. επί της αρχής.  


Συστηματικά αρνήθηκε συζήτηση (των κατ’ιδίαν μέτρων) επί της ουσίας.


Ομοίως πολιτεύθηκε έναντι των εταίρων. Όλοι ήσαν αντίπαλοι επί της αρχής. Οι συνεννοούμενοι μαζί τους ήσαν “Μερκελιστές”. 


Οι υποτιθέμενες σωτήριες θέσεις, θ’ ανάγκαζαν: αγορές και Schauble να χορεύουν “πεντοζάλι”.


Αποκαλυπτικές οι θέσεις Θεσσαλονίκης (13.9.14): 

…«…Δε ζητάμε εκλογές γιατί βιαζόμαστε να κυβερνήσουμε.Ζητάμε εκλογές γιατί δε μπορεί άλλο να περιμένει ο τόπος και να υπομένει ο λαός μας.Ζητάμε εκλογές γιατί το απαιτεί το συμφέρον του λαού και του τόπου.Ζητάμε άμεση προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία και ισχυρή εντολή διαπραγμάτευσης με στόχο:
● Τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους της ονομαστικής αξίας του χρέους, ώστε να γίνει βιώσιμο.Έγινε για τη Γερμανία το 1953.Να γίνει και για την Ελλάδα το 2014.
● «Ρήτρα ανάπτυξης» στην αποπληρωμή του υπόλοιπου, έτσι ώστε να εξυπηρετείται από την ανάπτυξη και όχι από το πλεόνασμα του προϋπολογισμού.
● Περίοδο χάριτος, δηλαδή «moratorium», στην εξυπηρέτησή του, για την άμεση εξοικονόμηση πόρων για την ανάπτυξη.
(–)
● Συμφωνία για «Ευρωπαϊκό NewDeal», με δημόσιες επενδύσεις για την ανάπτυξη και χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.
(–)

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για ένα Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης, με το οποίο θα αντικαταστήσουμε το μνημόνιο από τις πρώτες κιόλας μέρες της νέας διακυβέρνησης, προτού και ανεξάρτητα από την έκβαση της διαπραγμάτευσης…»… 
(Εστία 24.5.).


Η πραγματικότης σάρωσε το παραμύθι. Από 25.1. οι δείκτες της οικονομίας επιδεινώνονται. Οι τράπεζες εξαρθρώθηκαν.Οι αντοχές εξαντλήθηκαν.Έξι μηνών τακτικισμοί έναντι των ετέρων απέτυχαν . 


Τα ξημερώματα της 13.7. ο κ. Τσίπρας δεν ξέσκισε μνημόνια.Ξέσκισε – δια μιας – την προκήρυξη Θεσσαλονίκης.  


Δέχθηκε τελεσίγραφο. Παραδόθηκε άνευ όρων.Τις παραδοχές του κ. Τσίπρα θεαματικά ξέσκισε ο κ. Βαρουφάκης.Ο κορυφαίος διαπραγματευτής, ο πρώτος σε σταυρούς βουλευτής, χαρακτηρίζει ανέφικτες τις επιλογές του Αρχηγού (!!!).


Η Ν.Δ. θριάμβευσε πολιτικά. Καταποντίζεται στην διαχείριση του θριάμβου της (!). Ο κ. Τσίπρας, δημοσκοπικά, προηγείται εντυ-πωσιακά.


Είναι βαρύ το “διαχειριστικό” λάθος της Ν.Δ.Έφυγε από την επί της αρχής – πασιφανή – υπεροχή της. Ότι, δηλαδή, το πρόγραμμα Σύριζα αποτελούσε κοροϊδία (!!!). 


Στην Βουλή συζητά ποσοτικά μεγέθη. Ό,τι, δηλαδή, είναι αδιόρατο στην κοινή γνώμη. Αναλαμβάνει πολιτικά ευθύνη που δεν της ανήκει. Βοηθά τον κ. Τσίπρα – σκυθρωπό μα και ρηματικά διεκδικητικό – να ξεγελά και πάλι τους εκλογείς.Να εμφανίζεται στα μάτια τους με φωτοστέφανο. Δαυίδ έναντι γερμανικού Γολιάθ (!!!).


Η Ν.Δ. όφειλε να επιμείνει στην μέθοδο, αλλά και να αντιστρέψει την συνταγή του κ. Τσίπρα.Δηλαδή ως καταρρακωμένο, να τον αντιμετωπίσει επί της αρχής. Ν’ αφήσει, έτσι, μόνο τον κ. Τσίπρα να περάσει τα μέτρα με αποκλειστικό αντίπαλο το κόμμα του.Φερ’ειπείν με αντίλογο του μέχρι τούδε εκλεκτού κ. Βαρουφάκη.

Εκείνοι να ξεκαθαρίσουν μεταξύ τους (αμιγώς) τι επιθυμούν.Αλλά και τι δύνανται. Ο κ. Τσίπρας βαρύνεται πολιτικά με ό,τισυμφώνησε.


Θα ήταν διδακτικότατο: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κενολογίας επίχειρα

Toυ Γ. Κ. ΣΤΕΦΑΝΑΚΗ

Η Εστία (23.5.15) θυμίζει την καταστατική διακήρυξη του Σύριζα στην Θεσσαλονίκη (13.7.14). Καθοριστικές, εκεί, επιλογές είναι:
●    Διαγραφή μεγαλύτερου μέρους της ονομαστικής αξίας του χρέους
●    Ρήτρα ανάπτυξης στην αποπληρωμή του υπολοίπου
● Περίοδος χάριτος (moratorium) εξυπηρέτησης – εξαίρεση προγράμματος δημοσίων επενδύσεων.

Μηδενίσθηκαν οι επαγγελίες. Σήμερα, ουδεμία Τράπεζα αποδίδει στους Έλληνες το προϊόν των κόπων τους.Εξελίσσεται διαδικασία συγκρότησης τρίτου μνημονίου δρακόντειων δεσμεύσεων. Η “Τρόικα” επιστρέφει απαράλλακτη (!).

Πρέπει ν’ αποτυπωθούν χαρακτηριστικές πρωθυπουργικές διαβεβαιώσεις. Ν’ αντιληφθεί η κοινή γνώμη τι υπέστη. Να διδαχθεί τι στο μέλλον πρέπει ν’ αποφεύγει. 

Τηλεοπτικώς, προ του “δημοψηφίσματος” ο πρωθυπουργός βεβαίωνε: από Τρίτης (6.7.) οι τράπεζες θα είναι ανοικτές (!). Εντός 48 ωρών (!!!).Θα έχει φέρει συμφωνία με τους εταίρους. 

Χάθηκε, φαίνεται, ο κ. Πρωθυπουργός στον χώρο της αυθυποβολής. Επιστρέφοντας από Βρυξέλλες την 13.7. μας ξάφνιασε (και) με την νοηματική του ακολουθία. Διεκήρυξε (έκτοτε παντού και σ’ όλους τους τόνους) πως δεν πιστεύει στην ωφελιμότητα αυτού που υπέγραψε. Υπέγραψε, εν τούτοις, ώστε ν’ αποφύγει τα χειρότερα.Όμως, είναι λογικώς φανερό πως – πάντα – το μη χείρον είναι βέλτιστον.Άρα υπό τις περιστάσεις ήταν καλό το υπογραφέν. Οι εταίροι μας αποδίδουν έλλειμμα αξιοπιστίας.Ότι, δηλαδή, υπογράφουμε αλλά δεν τηρούμε. Αυτή την αιτίαση ενισχύει ο πρωθυπουργός, δηλώνοντας πως δεν πιστεύει ό,τι υπογράφει.

Με κάτι τέτοια ο Σύριζα οδήγησε σε πλήρη σύγχυση: Διακήρυξε στην Βουλή (15.7.), μάλιστα δια της Αριστερής Πλατφόρμας, πως στηρίζει την Κυβέρνηση, της οποίας καταψηφίζει το κεφαλαιώδες, πρόγραμμα.Δηλαδή το τρίτο μνημόνιο.

Ζήτημα είναι πως το εγκεφαλικό έλλειμμα του Σύριζα, το πληρώνει ο λαός.
Ουδεμία ποτέ κυβέρνηση τόσο γρήγορα, προκάλεσε τόσο χάος (!!!).

Η ένταξη στην Ευρωζώνη αποτελεί πολιτική επιλογή. Είναι ένταξη σε σύστημα οικονομικού φιλελευθερισμού. Εκεί η ανάπτυξη, κυρίως, αυτοτροφοδείται από πλεονασματικούς προϋπολογισμούς. Η πιστωτική επέκταση προς τόνωση της ζήτησης είναι περιορισμένη. Δεσπόζει η αξιόπιστη παραγωγή.

Βασικώς δεν ακολουθείται η τρέχουσα αγγλοσαξωνική αντίληψη διέγερσης της ζήτησης (και) τεχνικά, δια μέτρων πιστωτικής επέκτασης. Ό,τι συνέβη, φερ’ειπείν, με την ανάδειξη των subprimes. Πιστώσεων, δηλαδή, μειωμένης εξασφάλισης. Οι πιστώσεις αυτές έμειναν τελικώς ακάλυπτες. Οδήγησαν στην ομώνυμη κρίση. Ανεπαίσθητα έθιξαν την Γερμανία. Ακριβώς, διότι δεν ήταν πιστωτικώς εκτεθειμένη.

Η πορεία προς την Ευρωζώνη ανέδειξε ανάγκη νομίσματος κοινής αποδοχής.Η Γερμανία διέθετε το ήδη τότε παντοδύναμο “μάρκο”.Το νόμισμα της Γαλλίας (το φράγκο) ήταν αδύναμο, διαρκώς υποτιμούμενο.

Η Γαλλία, έτσι διέτρεχε κίνδυνο διαφυγής κεφαλαίων στην Γερμανία.Αποφασίσθηκε, λοιπόν, το προφανές.Ανάδειξη, δηλαδή, κοινού νομίσματος κατ’εικόνα του μάρκου.Έτσι γεννήθηκε το ευρώ.Καταστατική υπήρξε η συνθήκη του Maastricht.Υπεγράφη την 10.12.1991.Κυρώθηκε από τα κράτη μέλη το 1992.Εκεί απαγορεύονται, ουσιαστικώς, ελλείμματα μεγάλα και χρέη υπερβολικά.Το ενιαίο νόμισμα κυκλοφόρησε το 1999.Είναι βέβαιον πως πλην ίσως του Λουξεμβούργου ουδεμία χώρα τήρησε τους περιορισμούς.

Το σύστημα κυρώσεων υπήρξε ανατεθειμένο στις αγορές.Διευρυμένα ελλείμματα και χρέη συνεφέλκονται υψηλό δημοσιονομικό κόστος.Φερ’ειπείν, σήμερα, η Γερμανία έχει περίπου μηδενικό κόστος δανεισμού (!).Η Ιταλία ετησίως καταβάλει 1,93%, η Πορτογαλία 2,70%.

Ακραία υπέρβαση των ορίων του Maastricht οδηγεί σε αποβολή από τις αγορές. Αυτό έχει συμβεί με την Ελλάδα.  

Η Ευρωζώνη στερείται κοινού προϋπολογισμού. Άρα αίτημα μείωσης (και δη ονομαστικής) του ελληνικού χρέους, σημαίνει μεταφορά του σε άλλη χώρα. Ουδεμία, όμως (χώρα) το αναδέχεται. Δεν ήλθε, φερ’ειπείν, το Podemosνα προτείνει αναδοχή του ελληνικού χρέους από την Ισπανία (!!!). 

Απαιτείται προσγείωση: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Προπατορικό μας σφάλμα

Του Γ. Κ. ΣΤΕΦΑΝΑΚΗ

Η οικονομική κατάσταση είναι πολύπλευρα αδιέξοδη: 


α΄ Συνταξιούχοι και μισθοδοτούμενοι του δημοσίου, ίσως, υπερβαίνουν τα 3,5 εκατομμύρια. Οι άνεργοι ανέρχονται σε 1,5 εκατομμύριο. Τα 2,5 εκατομμύρια των ιδιωτικώς απασχολουμένων δεν αρκούν για την συντήρηση των προηγουμένων (!). 


β΄ Το ακαθάριστο προϊόν μας (ΑΕΠ) αναλύεται: κατά 80% σε υπηρεσίες εσωτερικού. Το 16% προέρχεται από κατασκευές – μεταποίηση. Το υπόλοιπο 4% αντιστοιχεί σε γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία. 


γ΄ Καλύπτουμε δι’ εισαγωγών, το 70% των αναγκών μας. Στερούμεθα (και) επισιτιστικής επάρκειας. Δεν παράγουμε τα αναγκαία κρεμμύδια. Εισάγουμε πατάτες (!). 


Παράλληλα: απασχολούμε τον πληθυσμό σε υπηρεσίες, που αδυνατούμε να πληρώσουμε (!!!).  


Αποδεικτικών υπηρεσιών είναι το κράτος. Η διατήρηση της ανακολουθίας επιβαρύνει το χρέος.

 
Εκεί εστιάζεται η διαφωνία προς τους εταίρους. Αρνούνται να καλύπτουν ελλείμματα.



Το αδιέξοδο έχει από δεκαετιών αναγνωρισθεί. Ο Α. Παπανδρέου στο “Βήμα” της 25.10.87 τονίζει ότι το κράτος απασχολεί αριθμό μισθοδοτουμένων διπλάσιο του αναγκαίου. Ότι αγόμεθα σε ασφυξία. Ότι αποτελεί καθήκον του η εξυγίανση, εντός δέκα ή (το πολύ) δεκαπέντεετών. Η ανισορροπία έπρεπε να έχει αρθεί – πάντως – το 2002. Ουδέν έγινε (!).  


Ο διάδοχός του κ. Κ. Σημίτης προσπάθησε ν’ αντιμετωπίσει τον έτερο πυλώνα της υπερχρέωσης: Το κοινωνικoασφαλιστικό. Επιστρατεύθηκε ο καθηγητής Σπράος. Ξεσηκώθηκε το συνδικαλιστικό κατεστημένο. Η προσπάθεια εγκατελήφθη (!).



Ορόσημο υπήρξε ο Οκτώβριος του 81. Άρχισε μαζικά η άλωση του κράτους από το κόμμα. Ανατροπή στο εξαρθρωτικό φαινόμενο δεν επέφεραν τα διάδοχα (του Πασόκ) σχήματα. Η πτώχευση του 2010 έδειξε επιτακτική την ανάγκη μείωσης του κράτους. Ήταν αργά (!). Υπήρχε, ήδη, ο κ. Τσίπρας ανδρωμένος πολιτικά. Εκμεταλλεύθηκε το προπατορικό αμάρτημα. Υποσχέθηκε περισσότερο κράτος. Οικειοποιήθηκε οποθενδήποτε διορισμένους. Νίκησε, έτσι, την 25.1. τ.έ.

 
Οι εκπρόσωποι των πολιτικών δυνάμεων συνεχώς αιφνιδιάζονταιαπό τον πρωθυπουργό. Εν τούτοις, ο κ. Τσίπρας, είναι προβλέψιμος, το δόγμα του ανατρεπτικό: “μεγάλη αναστάτωση – υπέροχη κατάσταση”. Ο πρωθυπουργός διαρκώς αλλάζει. Διαρκώς κινείται. Υπέρκαι κατά των Ευρωπαίων. Υπέρ και κατά των ΗΠΑ, αλλά και της Ρωσίας και της Κίνας και του Ιράν.

Εσωτερικώς συγκαλεί συχνά την Ολομέλεια της Βουλής. Καλεί τον λαό σε δημοψήφισμα. Συγκαλεί συμβούλια πολιτικών αρχηγών. Όλα αυτά χωρίς να επιβάλλονται εκ του πολιτεύματος (!!!).

Αλλ΄οι μη αναγκαίεςθεσμικά κινήσεις τον έχουν ωφελήσει, πολιτικά. Ο κ. Τσίπρας διατηρεί τακτικό προβάδισμα έναντι των αντιπάλων του.



Οι παραδοσιακές δυνάμεις πέτυχαν το ακατόρθωτο: Να ηττηθούν σε μάχη που διεξήχθη ερήμην τους (!!!).



Ο κ. Τσίπρας στην λήξη του προγράμματος (30.6.15) είχε ανάγκη χρόνου. Εφεύρε “δημοψήφισμα” εντός πέντε ημερών (!!!). Η αντιπολίτευση, ήταν ανυποψίαστη. Ήταν και ανέτοιμη. Άρα ουδένα είχε λόγο ανάμειξης. Έπρεπε να σταθεί στα ποιοτικά χαρακτηριστικά του εγχειρήματος. Σε ό,τι, επί τέλους, κατάγγειλε το Συμβούλιο της Ευρώπης. Ότι, δηλαδή, επρόκειτο για αιφνιδιασμό αντίθετο προς την ευρωπαϊκή δημοκρατία. Είδαμε και χειρότερα. Καθιερωμένες προσωπικότητες επέρριπταν ευθύνη (και) στους Ευρωπαίους. Όμως, τότε, τον αντιευρωπαϊσμό – κυριαρχικά – παριστούσε ο Τσίπρας. Και, έτσι, επριμοδοτείτο από αφελείς αντιπολιτευόμενους (!!!). Αλλά η σύγχυση των παραδοσιακών δυνάμεων έχει και συνέχεια.



Η διάσταση προς τον κ. Τσίπρα δεν είναι, ασφαλώς, προσωπική. Ανάγεται σε διαφορετική αντίληψη του εθνικού συμφέροντος. Αυτή η διαφοράδεν επιτρέπει στους άλλως φρονούντες ν΄αναθέτουν στον κ. Τσίπρα – οιαδήποτε – εκπροσώπησή τους (!!!). Η εξουσιοδότηση των πολιτικών αρχηγών όπως και τα ψηφίσματα (της Βουλής) περισσεύουν. Ο κ. Τσίπρας είναι νόμιμος πρωθυπουργός. Έχει εκ του πολιτεύματος πλήρη εξουσία εκπροσώπησης του κράτους.



Δικαιούται, ασφαλώς, να ρωτά όποιον θέλει, ο κ. Τσίπρας, δηλαδή και αρχηγούς και βουλευτές. Αλλά μέχρις εκεί. Πρωθυπουργός είναι μόνον ο ίδιος. Ούτε γραπτές εξουσιοδοτήσεις νοούνται, ούτε ψηφίσματα της Βουλής χρειάζονται. Όφειλαν, λοιπόν, οι παλαιές δυνάμεις ν΄απόσχουν από τέτοιες εκδηλώσεις. Αρκούσε, απλώς, λακωνική και σαφής ανακοίνωση. Ότι, δηλαδή, οι δυνάμεις αυτές ήσαν και παραμένουν σταθερά προσηλωμένες στην ευρωζωνική ιδέα. Επίσης διατύπωση ευχήςόπως (και) ο κ. Τσίπρας αντιληφθεί πως το συμφέρον μας είναι εκεί. Τίποτε άλλο (!!!).



Συμπερασματικά: 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Et nunc? (= Καὶ τώρα;)

Προσθήκη λεζάντας
Του ΣΑΡΑΝΤΟΥ ΚΑΡΓΑΚΟΥ

Ὅλη ἡ στρατιωτικὴ θεωρία τοῦ στρατάρχη Φὸς στηριζόταν στὴν ἐρωτηματικὴ σκέψη παλαιότερου Γάλλου στρατηγοῦ: «Περὶ τίνος πρόκειται;»



Ψηφίσαμε, ὅσοι ψηφίσαμε καὶ ὅ,τι ψηφίσαμε, στὸ προσδοκώμενο (κι ἂς μὴ λέμε ὅτι αἰφνιδιαστήκαμε) δημοψήφισμα τῆς 5ης Ἰουλίου, ἀλλὰ δὲν ξέρουμε γιατί ἀκριβῶς ψηφίσαμε καὶ τί, τέλος πάντων, ψηφίσαμε.  


Μᾶς ἔλειπε τὸ «περὶ τίνος πρόκειται» τοῦ Φὸς καὶ γι’ αὐτὸ δὲν βλέπουμε φῶς.



Δὲν πάει πολὺς καιρὸς ποὺ δημοσιεύθηκε ἄρθρο μου γιὰ τὸ «ἔθιμο τῶν ἐκλογῶν», ποὺ συχνὰ ἄντι νὰ δίνουν διέξοδο στὸ ἀδιέξοδο, δημιουργοῦν νέες ἀδιέξοδες –ἂλλ’ ὄχι καὶ ἀνέξοδες– καταστάσεις.



Προσωπικὰ εἶχα πεισθεῖ ὅτι τὸ δημοψήφισμα δὲν πρόκειται σὲ καλὸ νὰ μᾶς βγεῖ. Κι αὐτό, εἴτε κυριαρχοῦσε τὸ «ΝΑΙ» εἴτε κυριαρχοῦσε τὸ «ΟΧΙ». Ἐδῶ καὶ καιρὸ ἔχω παγίως πεισθεῖ ὅτι ὁ πολιτικός μας κόσμος ἔχει παλιώσει, ὅτι τὸ πολιτειακό μας σύστημα εἶναι ἀτελὲς (γιὰ νὰ μὴν πῶ εὐτελὲς) καὶ ἀλειτουργικό, ὅτι τὰ κόμματα, λόγω τῆς σταλινικῆς τους δομῆς, εἶναι παρωχημένοι θεσμοὶ καὶ πὼς ὅ,τι σὰν νέο προσέρχεται στὴν πολιτικὴ εἶναι «κλῶνος» τῆς κομματικῆς «στρούγγας» ἢ τοῦ «μαντριοῦ», ὅπως προσφυῶς εἶχε ὀνομάσει τὸ κόμμα του παλαιὸς πολιτικός. Ὁ χαρακτηρισμὸς –δυστυχῶς– ἰσχύει γιὰ ὅλα τα κόμματα.



Βέβαια, στὴ διάρκεια μιᾶς τεσσαροκονταετοῦς ἀπολύτως κομματικῆς καὶ ὡς ἕνα μεγάλο βαθμὸ οἰκογενειακῆς δημοκρατίας, ἐμφανίστηκαν καὶ ἄλλα πολυώνυμα κόμματα πού ἦσαν ἁπλῶς ἀποκόμματα ἄλλων κομμάτων. Συχνά, καὶ αὐτὸ συνέβη πρῶτα στὸ ΠΑΣΟΚ, συναγελάσθηκαν ἄνθρωποι προερχόμενοι ἀπὸ τὴν ἄκρα Ἀριστερὰ (π.χ. Καπετὰν Μᾶρκος, Ἀντ. Μπριλάκης, Μαν. Γλέζος) μέχρι τὴν ἄκρα Δεξιά. Ἔτσι σχηματίστηκε ἕνας πολιτικὸς «ἀχταρμάς».



Παρότι θεωρῶ ὅτι οἱ ὅροι Δεξιὰ-Ἀριστερὰ ἀνήκουν στὴν ἁρμοδιότητα τῆς παλαιοντολογίας, παρότι θεωρῶ τὶς ἰδεολογίες προφάσεις γιὰ ἁμαρτίες, ὡστόσο πιστεύω ὅτι ὁ πολιτικὸς πρέπει νὰ ἔχει ἕνα ἕρμα ἰδεῶν γιὰ νὰ εὐπλοεῖ. 


Αὐτὸ ποὺ χρειάζεται σήμερα ἡ χώρα δὲν εἶναι οἱ χρεοκοπημένες παντοῦ ἰδεολογίες, δὲν εἶναι οἱ νεολεξίες.Ἡ χώρα δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ νέα λόγια, ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ νέα πρόσωπα ἀπαλλαγμένα ἀπὸ κάθε κομματικὸ ρύπο, καὶ –κυρίως– ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ἔργα. Πάντως, ὄχι ἔργα βιτρίνας.



Ἔτσι κι ἀλλιῶς, ἐφθάσαμε στὸ ἔσχατο σκαλὶ στοῦ κακοῦ τὴ σκάλα. Χειρότερα δὲν γίνεται. 


Ἡ παροῦσα κυβέρνηση θὰ ἔπρεπε νὰ παραιτηθεῖ. Ἄλλωστε, ἔχει ἐσωτερικὰ διασπαστεῖ. Εἶναι ἕνας νεκρὸς μὲ ἀναβολή. Καιρὸς νὰ ἐνταφιαστεῖ.


Τὰ «γενόσημα τῆς Ἀριστερᾶς» ποὺ προέκυψαν σὰν σμήνη ἀκρίδων ἀπὸ τὸ πουθενά, δὲν μποροῦν νὰ δώσουν καμμιὰ λύση καὶ σὲ τίποτε. Εἶναι, ὅπως ὀρθῶς τοὺς ὀνόμασε μιὰ ποιήτρια «πουθενάδες». Δὲν εἶναι ἱκανοὶ νὰ πετύχουν σὲ τίποτε καὶ πουθενά. Μόνο νὰ γεμίσουν τὸ δικό τους ντορβά. «Ντορβαντζῆδες» ὀνόμαζε ὁ ἀείμνηστος παππούς μου τοὺς κομματοδίαιτους κομιτατζῆδες.



Δὲν εἶμαι τόσο ἀφελὴς νὰ πιστεύω ὅτι θὰ ὑπάρξει ἡ εὐθυξία μιᾶς αὐτοπαραιτήσεως. Γι’ αὐτό, ἂν μποῦμε σὲ νέο κύκλο αἵματος, καλῶ τὸν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας νὰ παραιτηθεῖ γιὰ νὰ ἐκβιάσει ἐξελίξεις. Ξέρω ὅτι αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἡ Ἑλλὰς δὲν ἔχει πολιτικὲς ἐφεδρεῖες. Καί, ὅπως εἶναι γνωστό, οἱ μάχες κερδίζονται μὲ τὶς διαθέσιμες ἐφεδρικὲς δυνάμεις (...)



(...) Ὅλη ἡ λεγόμενη «προοδευτικὴ πολιτικὴ» ἀποδείχθηκε –καὶ ὄχι μόνο τώρα– ὅτι ἦταν μιὰ καφενειακὴ-κηφηνειακὴ σαλαμούρα, μιὰ σαχλαμάρα που ὑπερβαίνει σὲ ἔκταση τὴ Σαχάρα, ἕνας διανοητικὸς σαλτιμπαγκισμός, ἕνα ἅλμα στὸ κενό, ὁρατὸ κι ἀπὸ τυφλό.  


Μὰ θὰ ἀπορήσει ὁ ἀναγνώστης, ὁ «ἀνοιχτομάτης» λαός μας δὲν τὸ ἔβλεπε αὐτό;  


Ὁ λαὸς μας ἐπὶ δεκαετίες τώρα ἔμαθε, ἐξ αἰτίας τοῦ κομματικοῦ κράτους, νὰ βλέπει τὴν πόρτα τοῦ Δημοσίου σὰν πόρτα τοῦ Παραδείσου. Δώσ’ του Δημόσιο καὶ πάρε τὴν... ψῆφο του! Ὄχι τὴν ψυχή του. Αὐτὴ τὴν κρατᾶ γιὰ νὰ τὴν πουλήσει σὲ ἄλλους ψηφοσυλλέκτες. Γενικά, πολίτες καὶ πολιτικοὶ κάνανε μιὰ πολιτικὴ καταστροφῆς.



Καὶ καλὰ ὁ λαὸς ποὺ ζαλίστηκε μὲ τὶς νεολεξίες καὶ τὰ ἀρκτικόλεξα. Οἱ διανοούμενοι γιατί δὲν μίλησαν ὅταν ἔπρεπε καὶ ὅπως ἔπρεπε; 


Γιατί οἱ 1.100 οἰκονομολόγοι ποὺ ψωμίζονται ὡς πανεπιστημιακοὶ καθηγητὲς καὶ σύμβουλοι ὑπουργῶν δὲν μίλησαν ὅσο ἦταν καιρός; 


Ἀλλ’ αὐτὸ ποὺ μὲ θλίβει εἶναι ὁ λιβανωτὸς ποὺ ἔκαψαν πρὸ τοῦ νέου πρωθυπουργοῦ καὶ τῆς «χρυσῆς ὀρδῆς» του, ὡς τάχα προμάχων τῆς ἐθνικῆς μας ἀξιοπρέπειας κάποιοι διανοητές.  


Τουλάχιστον δὲν περίμεναν λίγο καιρὸ προτοῦ ἀρχίσουν οἱ οὐρὲς στὰ Α.Τ.Μ., ὅπου καταρρακώθηκε κάθε ἴχνος ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας;  


Κάποια μεταμεσονύκτια ὥρα, ἀπὸ αὐτὲς ποὺ λέγαμε στὸ στρατὸ «Γερμανικὸ νούμερο», ἕνας συμ-παθὴς (ἀπὸ τὸ συμπάσχω) γείτονάς μου γύρισε καὶ μοῦ εἶπε μὲ πικρὸ χιοῦμορ:



-Ὅσες ὁλονυκτίες δὲν ἔκανα στὰ ἑβδομῆντα χρόνια μου, τὶς ἔκανα μαζεμένες σὲ 10 ἡμέρες...!



Ἔτσι ὑψώνεται, κύριοι μεγαλόνοες καθηγητές, ἡ ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια; Μὲ τὸ νὰ γίνεται ὁ λαὸς ζητιάνος τῶν χρημάτων του;



Ὅσο γιὰ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, θὰ εἶναι μεγάλη προσφορὰ πρὸς τὴν ἰδέα τῆς Ἀριστερᾶς νὰ αὐτοδιαλυθεῖ. Δὲν ἔκανε κακὸ μόνο στὴν Ἑλλάδα, ἔκανε κακὸ καὶ στὴν ἔννοια Ἀριστερός. 


Συσπειρώθηκαν γύρω ἀπὸ αὐτὸν πλῆθος τυχοδιωκτικὰ στοιχεῖα, λυμεῶνες κυρίως τοῦ δημοσίου, ποὺ δὲν εἶχαν καμμιὰ σχέση –οὔτε ἀκουστικὴ– μὲ τὴν Ἠλέκτρα Ἀποστόλου, τὴν Κούλα Λίλη, τὸν Ναπολέοντα Σουκατζίδη. Κατέβασαν πολὺ χαμηλὰ τὴν ἠθικὴ καὶ πολιτικὴ ὑπόσταση τῆς Ἀριστερᾶς, ἔτσι ποὺ μελλοντικὰ δύσκολα θὰ τολμᾶ κάποιος νὰ αὐτοονομάζεται Ἀριστερός.