Η Τουρκία έχει σταθερή επεκτατική εξωτερική πολιτική ανεξαρτήτως
κυβερνώντων. Την καθορίζει η αστική τάξη της και φυσικά ο ρόλος που
θέλει να έχει ως τοπική ιμπεριαλιστική δύναμη στην ευρύτερη
γεωστρατηγική περιοχή, που χρόνια τώρα βρίσκεται σε αναβρασμό και
συντελούνται ανακατατάξεις, με πολέμους και εμφύλιες συγκρούσεις.
Ενώ η Τουρκία θα έπρεπε, υποτίθεται, να είναι ο χωροφύλακας ελέγχοντας
τους γειτόνους της, συμβαίνει το αντίθετο. Εχουν αντίκτυπο στην
εσωτερική της πολιτική καθότι στα ανατολικά της το πολυπληθές κουρδικό
στοιχείο, δηλαδή ο κίνδυνος της δημιουργίας του ανεξάρτητου Κουρδιστάν
δεν υφίσταται ως απειλή αλλά ως πραγματικότητα...
Αυτήν την
έκρυθμη κατάσταση προσπαθεί να την καλύψει με την επεκτατική πολιτική
του «νεοοθωμανισμού», την οποία προσπαθεί να τεκμηριώσει θεωρητικά ο
επισκέπτης μας κ. Αχμέτ Νταβούτογλου.
Οσο κι αν θεωρούνται
πομφόλυγες οι δηλώσεις του Ερντογάν, για εσωτερικούς επικοινωνιακούς
λόγους, λόγω της προεκλογικής εκστρατείας για τις δημοτικές εκλογές, η
χώρα μας που έχει υποστεί την οθωμανική σκλαβιά, δεν έχει απαλλαγεί από
τις επιδιώξεις της Τουρκίας, ούτε στην Κύπρο, ούτε στο Αιγαίο, ούτε στη
Θράκη.
Η κατοχή της μισής Κύπρου με σαράντα χιλιάδες στρατιώτες
συνεχίζεται και με τους εποίκους να αλλοιώνουν την τουρκοκυπριακή
μειονότητα της Βόρειας Κύπρου. Εν όψει συνομιλιών, ο Ερντογάν δήλωσε πως
δεν υπάρχει Κύπρος και κυπριακό κράτος, που σημαίνει ότι γράφει
κανονικά την ένταξη της Κύπρου ως πλήρους μέλους στην Ε.Ε. και με την
ανοχή των ΗΠΑ και της Ε. Ευρώπης προετοιμάζεται ένα νέο σχέδιο Ανάν
κόντρα στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας αλλά και του ΟΗΕ.
