ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΤΑΛΙΝΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Τζανακόπουλος οι ανύπαρκτες «εστίες εξουσίας» και η φαντασίωση των εκκαθαρίσεων

 

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ

Είναι απόλυτα φυσιολογικό στην ανθρώπινη ζωή να μη θέλουμε να παραδεχτούμε τα λάθη μας.

Πολύ περισσότερο την ανικανότητα να πετύχουμε αυτό που επιδιώκουμε.

Ή αυτό που φαντασιωνόμασταν ότι επιδιώκουμε.

Καμιά φορά αυτό ισχύει και για τα κόμματα. Μόνο που εκεί τα προβλήματα γίνονται μεγαλύτερα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πίστεψε ότι μπορούσε να αλλάξει τα πράγματα.

Ακόμη περισσότερο τον πίστεψε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας που δεν άντεχε άλλο μέσα στα μνημόνια.

Αυτό το μέρος της κοινωνίας επίσης πίστεψε ότι ακόμη και εάν η «κυβερνώσα Αριστερά» δεν κατόρθωνε να ανατρέψει το σύστημα, θα μπορούσε να το κάνει κάπως καλύτερο, να λύσει προβλήματα, να περιορίσει εκείνες τις πλευρές του που ταλαιπωρούν τους πολίτες.

Ξέρουμε καλά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τα κατάφερε.

Αυτό κανονικά θα σήμαινε την ανάγκη κριτικού απολογισμού αυτής της εμπειρίας, για να βρει ο ΣΥΡΙΖΑ τι έκανε λάθος, έτσι ώστε να βγει και στην κοινωνία και να πει: «έκανα την αποτίμησή μου, κατάλαβα τα λάθη μου, εμπιστευτείτε με ξανά, δεν θα κάνω τα ίδια λάθη».

Όμως, για κάποιο λόγο στον ΣΥΡΙΖΑ απεχθάνονται την αυτοκριτική όπως ο διάολος το λιβάνι.

Γι’ αυτό και πάντα πρέπει να φταίει κάποιος άλλος.

Σαν τον αποτυχημένο ποδοσφαιρικό παράγοντα που παραπονιέται ότι έχει ομαδάρα αλλά «τους έφαγαν τα κυκλώματα».

Μόνο που αυτό φτάνει ενίοτε και σε διαστρέβλωση της πραγματικότητας.

Βλέπω τη δήλωση του Τζανακόπουλου ότι απέτυχαν να εφαρμόσουν την πολιτική τους γιατί υπάρχουν «δίκτυα εξουσίας στο εσωτερικό του ελληνικού διοικητικού μηχανισμού» που τους εμπόδισαν.

Επειδή κατοικοεδρεύω στον ίδιο πλανήτη με τον Τζανακόπουλο, εκτός και εάν αυτός έχει αποφασίσει να κινείται σε κάποια παράλληλη πραγματικότητα, θα του έλεγα ότι τίποτα δεν απέχει περισσότερο από την πραγματικότητα.

Όποιος έκανε ρεπορτάζ εκείνα τα χρόνια που κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και πιο πριν, ήξερε ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων που εργάζονται στο δημόσιο όχι μόνο στήριζαν πολιτικά τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και περίμεναν να έρθει μια κυβέρνηση της αριστεράς για να βάλουν πλάτη.

Ήταν άνθρωποι που ήθελαν να δουν τα νοσοκομεία να λειτουργούν καλύτερα, τα σχολεία να κάνουν καλύτερο μάθημα, το περιβάλλον να προστατεύεται καλύτερα, τη διαφθορά να καταπολεμάται. Ήταν άνθρωποι που ήξεραν πώς «στήνονταν» διαγωνισμοί και πώς είχαν δημιουργηθεί «μαύρες τρύπες» στα δημόσια οικονομικά. Ήταν άνθρωποι που γνώριζαν πώς μπορούν να ξεριζωθούν οι εστίες κρατικής και αστυνομικής αυθαιρεσίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σε μικρό βαθμό στηρίχθηκε σε αυτούς τους ανθρώπους. Και όταν το έκανε αυτό είχε και θετικά αποτελέσματα.

Αντιθέτως, ο ΣΥΡΙΖΑ προτιμούσε να αναζητά την «αριστερή διαπλοκή» με τύπους σαν τον Καλογρίτσα, να προσπαθεί να αποκτήσει SYRIZA channel, να αναζητά το δικό του «παραδικαστικό κύκλωμα», να στηρίζεται σε ανθρώπους όπως ο Παπαγγελόπουλος, να αφήνει ανεξέλεγκτη την «εξυγίανση» στον ποδόσφαιρο, να επιδιώκει ακόμη και σκευωρίες να στήσει.

Και την ίδια ώρα να είναι ο καλύτερος μαθητής της Τρόικας.

Με αυτά τα δεδομένα είναι προφανές ότι του ΣΥΡΙΖΑ δεν του έφταιξαν τα εμπόδια στη κρατική διοίκηση.

Του έφταιξε ότι ήταν ένα κόμμα απροετοίμαστο να κυβερνήσει και ταυτόχρονα προσκολλημένο στην εξουσία.

Και τώρα που την έχασε...

 

ΣΥΡΙΖΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Αλέξη Τσίπρα εσύ δημιούργησες τον Νίκο Παππά

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι ο Νίκος Παππάς συμβολίζει πολλά από τα πράγματα που δεν πήγαν καλά με τον ΣΥΡΙΖΑ και από ελπίδα της κοινωνίας κατέληξε να είναι η μεγαλύτερη απογοήτευση από την αριστερά που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί.

Και κατανοώ απολύτως τους λόγους γι’ αυτό.

Γιατί ήταν ο Νίκος Παππάς αυτός που ήδη από την εποχή που ήταν σύμβουλος του Τσίπρα πριν αυτός γίνει πρωθυπουργός, προσπάθησε να φέρει ήθη και πρακτικές ξένες προς την κουλτούρα της αριστεράς.

Γιατί αυτός έκανε την κολεγιά με εκείνον τον Τζιώτη για την προεκλογική εκστρατεία του 2014.

Γιατί αυτός επέμεινε στην ιδέα του δημοψηφίσματος, όχι για να εκφραστεί η λαϊκή βούληση, αλλά για έχει διαπραγματευτικό χαρτί ο Τσίπρας στο προαποφασισμένο ξεπούλημα.

Γιατί ήταν αυτός που κατεξοχήν θεωρούσε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να πάει να τα βρει με επιχειρηματίες και «μεγάλα συμφέροντα», αλλά κι εκείνος που επέμενε ότι όποιος δεν ήταν διατεθειμένος να στηρίξει την κυβέρνηση Τσίπρα θα έπρεπε να μπει στο στόχαστρο.

Γιατί αυτός κανόνιζε τις συναντήσεις του Τσίπρα με αυτούς που μετά έλεγε «ολιγάρχες» στο σπίτι του μπάρμπα-Αλέκου Φλαμπουράρη.

Γιατί αυτός έφερε διάφορους απίθανους τύπους να στελεχώσουν κρίσιμες θέσεις, συμπεριλαμβανομένων διαφόρων τύπων από σκοτεινές διαδρομές των μυστικών υπηρεσιών.

Γιατί αυτός κατεξοχήν σχεδίασε την πολιτική της «αριστερής διαπλοκής» και έκανε ό,τι μπορούσε για να υπάρξει το SYRIZA Channel.

Γιατί αυτός μεθόδευσε τη συνεργασία με τον απίστευτο Καλογρίτσα και τα… βοσκοτόπια του.

Γιατί αυτός κατεξοχήν προσπάθησε να φτιάξει έναν ολόκληρο μηχανισμό προπαγάνδας ουσιαστικά, από τα κρατικά ΜΜΕ μέχρι διάφορα απίστευτα σάιτ που… ως δια μαγείας επεβίωναν.

Γιατί αυτός σκέφτηκε ότι αντί να μπουν κανόνες στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο αυτό που χρειαζόταν ήταν μεθόδευση για να φτιαχτεί χώρος για ένα φιλοΣύριζα κανάλι.

Γιατί αυτός έφερε εκείνη την απίθανη έκθεση υποτίθεται του Ινστιτούτου της Φλωρεντίας, που μόνο σκοπό είχε να νομιμοποιήσει το κόψιμο κάποιων καναλιών, και αυτός έφτιαξε έναν νόμο για τις άδειες που επειδή δεν περιλάμβανε το ΕΣΡ, προσέκρουσε στο ΣτΕ.

Γιατί αυτός έφερε μέσα στον κόμμα του τον κυνισμό και τη δήθεν μαγκιά, αποξενώνοντας ανθρώπους που σε αντίθεση με αυτόν είχαν πραγματικές αγωνιστικές περγαμηνές.

Γιατί ήταν και αυτός μαζί με τον Τζανακόπουλο σε εκείνη τη συνέντευξη για την τραγωδία στο Μάτι, όπου προσπάθησαν ανερυθρίαστα να αρνηθούν να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Και θέλω να είμαι σαφής: το πρόβλημα Νίκος Παππάς είναι κατεξοχήν πολιτικό και όχι ποινικό.

Αφορά τον τρόπο που άνθρωποι υποτίθεται της αριστεράς αντί να αλλάξουν τα πράγματα αποφάσισαν να μιμηθούν τις χειρότερες πρακτικές των «συστημικών» κομμάτων.

Τα ποινικά, αν υπάρχουν, ας τα κοιτάξουν άλλοι.

Και για το πρόβλημα Νίκος Παππάς υπεύθυνος είναι ένας: ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας.

Αυτός τον επέβαλε στον ΣΥΡΙΖΑ χρόνια τώρα.

Αυτός τον χρησιμοποίησε ως εξ απορρήτων. Αυτός τον χρησιμοποίησε ως τον βασικό σύμβουλό του.

Αυτός του έδωσε υπουργική θέση και εξουσία.

Αυτός νομιμοποίησε όλες τις επιλογές.

Αυτός τον στήριζε έναντι όλων εκείνων που επέμειναν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έπρεπε να ταυτίζεται μαζί του.

Και ακόμη και τώρα επιμένει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να τον στηρίζει.

Γιατί ο Τσίπρας...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Τα στερνά κρίνουν τα πρώτα για την Αριστερά της Folli Follie !

Toυ ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ

Τα στερνά κρίνουν τα πρώτα. Μεγάλη κουβέντα και βαριά αλήθεια.

Ισχύει και για στελέχη με ιστορική διαδρομή στην Αριστερά.

Ακόμη και για αυτά που κάποτε ήταν σύμβολα του αντιδικτατορικού αγώνα.

Και ο Μάκης Μπαλαούρας έδειξε ότι μια χαρά μπορούσε η Αριστερά να μιμείται τα κόλπα και τα χούγια των παραδοσιακών πολιτευτών των «συστημικών» κομμάτων.

Συμπεριλαμβανομένης της προσπάθειας «εξυπηρέτησης» διαφόρων επιχειρήσεων.

Επιχειρήσεων που θεωρούσαν «επιχειρηματικότητα» την εξαπάτηση του επενδυτικού κοινού με πλασματικά στοιχεία.

Και που ζητούσαν από την κυβέρνηση Τσίπρα να έχουν τη διευκόλυνση μιας «καθυστέρησης» στους ελέγχους.

Παρότι υπήρχαν πλήθος καταγγελίες ότι τα «οικονομικά στοιχεία» που παρουσίαζαν ήταν παραμύθια της Χαλιμάς.

Επιχειρήσεων όπως η Folli Follie.

Που αποδείχτηκε ότι δεν ήταν ακριβώς πρότυπο, αλλά μάλλον παράδειγμα προς αποφυγή.

Αλλά αυτό δεν απέτρεπε τον Μάκη Μπαλαούρα να οργανώνει φιλανθρωπικά μπαζαάρ στην εκλογική του περιφέρεια με χορηγία του ομίλου της Folli Follie.

Του ίδιου ομίλου που διαπραγματευόταν, όπως αποκαλύφθηκε τις τελευταίες μέρες, να έχει ευνοϊκή μεταχείριση με την κυβέρνηση Τσίπρα για να συγκαλυφθεί η σκανδαλώδης κακοδιαχείρισή της.

Αναρωτιέται κανείς ποια σχέση έχουν τα ιδανικά της Αριστεράς με την προσπάθεια για ρουσφέτια σε επιχειρήσεις που απλώς έλεγαν ψέματα για τα οικονομικά δεδομένα τους.

Όπως και αναρωτιέται κανείς ποια σχέση έχουν οι αξίες του αντιδικτατορικού αγώνα με τα ανταλλάγματα των «χορηγιών» για φιλανθρωπικές –και επί της ουσίας προεκλογικές– εκδηλώσεις βουλευτών που «έφτιαξαν όνομα» με τους αγώνες του παρελθόντος για να τους εξαργυρώσουν σε «κόλπα» που ακόμη και πολιτευτές της μεταπολεμικής δεξιάς θα έκαναν κάπως πιο διακριτικά.

Μόνο που δεν μιλάμε για κάποια μεμονωμένα περιστατικά.

Ο Μπαλαούρας συμβολίζει ένα συνολικότερο πρόβλημα με την Αριστερά του Τσίπρα.

Και δεν είναι ότι σήκωσε τα χέρια του ψήφισε τα μνημόνια που κάποτε κατήγγειλε.

Αυτό θα μπορούσε να είναι ακόμη και ένας έντιμος συμβιβασμός.

Μιλάω για όλα τα άλλα στα οποία επιδόθηκαν ουκ ολίγα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.

Την προσπάθεια για εξυπηρετήσεις σε «φίλους» επιχειρηματίες.

Τα μικρότερα και μεγαλύτερα ρουσφέτια.

Το βόλεμα «ημετέρων».

Κοντολογίς όσα κάποτε η Αριστερά κατήγγειλε.

Εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει κάποτε να καταλάβουν ότι εάν δεν ανεβαίνουν στις δημοσκοπήσεις δεν είναι επειδή «σαρώνει» η κυβέρνηση.

Είναι επειδή...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Ο ελέφαντας στο δωμάτιο είσαι εσύ Αλέξη Τσίπρα

Toυ ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ

Ένας από τους μηχανισμούς άμυνας των κομμάτων, ιδίως όταν βρίσκονται στο στόχαστρο αποκαλύψεων για σκάνδαλα και άλλες όχι και τόσο ηθικές δοσοληψίες, είναι να καταφύγουν στην τακτική του «μαύρου πρόβατου» ή του αποδιοπομπαίου τράγου.

Διαλέγουν, δηλαδή, ένα στέλεχος, που συνήθως είναι αυτό που είναι και πιο εκτεθειμένο στα συγκεκριμένα σκάνδαλα, του αποδίδουν τον κύριο όγκο της ευθύνης για αυτά και μετά τον παραδίδουν στα… λιοντάρια της αρένας προς τέρψη του φιλοθεάμονος κοινού.

Έτσι δίνουν την εντύπωση ότι επιτέλεσαν «αυτοκάθαρση», οι οπαδοί διατηρούν την εμπιστοσύνη τους στο κόμμα και την ηγεσία, εφόσον αυτή «επέδειξε πυγμή» και φυσικά την ίδια ώρα οι μηχανισμοί που γέννησαν το σκάνδαλο μένουν στο απυρόβλητο.

Συχνά μάλιστα τέτοιες τελετουργικές «ανθρωποθυσίες» λειτουργούν τελικά και ως μηχανισμός συγκάλυψης των σκανδάλων.

Αυτό βλέπω να κάνουν και στον ΣΥΡΙΖΑ. Ξέρουν πολύ καλά ότι ο Νίκος Παππάς είναι εκτεθειμένος.

Χειρίστηκε τον κύριο όγκο της προσπάθειας του ΣΥΡΙΖΑ να διαμορφώσει την «αριστερή διαπλοκή», έκανε τις συνεννοήσεις με τον Καλογρίτσα και τα βοσκοτόπια του, λειτούργησε ως συνομιλητής διαφόρων επιχειρηματιών και κατεξοχήν εκπροσώπησε μια εκδοχή πολιτικού κυνισμού και καιροσκοπισμού που καμιά σχέση δεν είχε με τις παραδόσεις της αριστεράς.

Μόνο που όλα αυτά δεν τα έκανε μόνος του ο Νίκος Παππάς.

Εάν πρόκειται να μιλήσουμε για τον τρόπο που ο ΣΥΡΙΖΑ αντέγραψε τις χειρότερες πρακτικές των συστημικών κομμάτων, δηλαδή τις συναλλαγές κάτω από το τραπέζι, την προσπάθεια επηρεασμού της ενημέρωσης, την αξιοποίηση των υπηρεσιών ασφαλείας και τις παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη, τότε μιλάμε για τις ευθύνες του Αλέξη Τσίπρα.

Αυτός είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο.

Γιατί πολύ απλά ο Νίκος Παππάς δεν θα είχε κάνει τίποτα χωρίς την έγκριση του Αλέξη Τσίπρα.

Ήταν στενός συνεργάτης του και προφανώς και ενημέρωνε τον Τσίπρα για όλα που με τη σειρά του έδινε το πράσινο φως.

Με τον ίδιο τρόπο, ήταν ο Αλέξης Τσίπρας που επέλεξε να συγκυβερνήσει με τον Πάνο Καμμένο και όχι μόνο να ανέχεται αλλά και να στηρίζει τις σχέσεις του με εμπόρους όπλων, τις παρεμβάσεις του στη δικαιοσύνη, την ακροδεξιά πολιτική του.

Όπως, ήταν ο Αλέξης Τσίπρας αυτός που έφερε στην κυβέρνησή του τον Δημήτρη Παπαγγελόπουλο παρότι ήξερε καλά ποιος ήταν και τι ρόλο είχε παίξει.

Αν σήμερα αποκαλύπτεται πλήρως η εικόνα ενός ΣΥΡΙΖΑ που θεώρησε ότι μπορούσε να αντιμετωπίσει την εξουσία ως τρόπαιο και όχι ως ευθύνη έναντι του λαού, αυτό δεν είναι ευθύνη του Παππά, αυτή είναι ευθύνη του Αλέξη Τσίπρα.

Είναι η ευθύνη ενός πολιτικού που...

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Κούλης και το «επιτελικό» του κράτος που σπεύδουν να αλλάξουν νόμους έτοιμοι να πετάξουν κουβέρτα στην ερπύστρια της Δικαιοσύνης για χάρη του ΠΑΟΚ

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ

Κοιτάξτε, από μια άποψη έχει ένα δίκιο η κυβέρνηση. Το σωστό είναι ο νόμος να προστατεύει τους αδύναμους. Να μεροληπτεί υπέρ των αδικημένων.

Αυτών που δεν έχουν ισχύ ή πλούτο.

Αυτό έκανε και με την ανακοίνωση ότι θα αλλάξει τις ποινές που προβλέπονται για παραβιάσεις της αθλητικής νομοθεσίας όπως είναι η συνιδιοκτησία, για να μην υποβιβαστεί ο ΠΑΟΚ.

Διότι είναι γνωστό ότι ο ΠΑΟΚ είναι μια αδύναμη ομάδα με έναν φτωχό και καταφρονεμένο ιδιοκτήτη, τον Ιβάν Σαββίδη.

Τι; Σας φαίνεται παράδοξη αυτή η ερμηνεία; 

Θεωρείτε ότι τα πράγματα δεν στέκουν έτσι;

Δεν σας πιστεύω…

Δηλαδή τι θέλετε να πείτε;

Ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, που δεν θα εκβιαζόταν από κανέναν, υποχώρησε στην πρώτη απειλή εκβιασμού που δέχτηκε;

Ότι είναι μια κυβέρνηση που μόλις έστειλε το μήνυμα στον οποιοδήποτε ότι εάν έχει οποιοδήποτε αίτημα, ακόμη και παράλογο, δεν έχει παρά να βγει στο δρόμο και να απειλήσει ότι «θα κόψει τη χώρα στα δύο» και ότι «θα χυθεί αίμα»;

Ότι είναι μια κυβέρνηση που οι βουλευτές της είναι έτοιμοι να συμπεριφερθούν ως ενεργούμενα του ισχυρού ποδοσφαιρικού μεγαλοπαράγοντα της περιφέρειάς τους;

Ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ορρωδεί προς ουδενός συμφέροντος, εκτός κι αν πρόκειται γι’ αυτό του ολιγάρχη ιδιοκτήτη του ΠΑΟΚ;

Κάποιες στιγμές, η πλάκα πρέπει να κόβεται.

Δεν πρόλαβε καν να εκβιάσει όντως την κυβέρνηση ο ΠΑΟΚ και ο Ιβάν Σαββίδης και η κυβέρνηση έσπευσε να σαλπίσει υποχώρηση.

Να υποθέσουμε ότι καλού κακού η νέα νομοθετική πρωτοβουλία ήδη μεταφράζεται στα ρώσικα ώστε να τη μελετήσει πιο άνετα ο εκ Ρωσίας ομογενής ολιγάρχης;

Για χάρη του οποίου θα αλλάξει ένα τμήμα της αθλητικής νομοθεσίας που αφορά, επί της ουσίας, το ότι δεν υπάρχουν στον επαγγελματικό αθλητισμό «στημένα πρωταθλήματα» μέσα από φαινόμενα πολυϊδιοκτησίας.

Γιατί το να προβλέπεται υποβιβασμός για ομάδες που έχουν κοινή ιδιοκτησία, κάτι που σημαίνει ότι εξ ορισμού τίθεται θέμα «στημένων» αγώνων, δεν είναι «υπερβολική αυστηρότητα», είναι ο μόνος τρόπος για να μην γίνει το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου σαν τα «πρωταθλήματα επαγγελματικής πάλης» όπου ως γνωστόν όλα ήταν σκηνοθετημένα και κυκλοφορούσε το γνωστό σύνθημα «κατς – σικέ – όλα απάτη».

Ουσιαστικά, εκεί που είχε ξεκινήσει η διερεύνηση ενός σκανδάλου, η κυβέρνηση συμπεριφέρεται λες και θέλει να πετάξει μια κουβέρτα για να σταματήσει την ερπύστρια της δικαιοσύνης.

Το θέμα δεν αφορά το ποδόσφαιρο.

Αφορά...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Δεν μπορεί να είναι μαρτύριο το να ανοίξεις μια επιχείρηση

 
Toυ ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ

Για άλλη μια φορά έχουμε ένα νομοσχέδιο για τη «διευκόλυνση των επενδύσεων».

Δεν είναι το πρώτο και δεν θα είναι το τελευταίο.

Μόνο που και αυτό θα χάσει την ουσία.

Γιατί το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι πόσο καθυστερεί μια επένδυση σαν το Ελληνικό.

Τέτοιες επενδύσεις ούτως ή άλλως έχουν το χρόνο τους και σε τελική ανάλυση λόγω μεγέθους αυτοί που τις αναλαμβάνουν θα… βρουν το δίκιο τους.

Σε τελική ανάλυση έχουν τη δυνατότητα να απασχολήσουν ανθρώπους, δικηγόρους, μηχανικούς, τεχνοκράτες, που θα αναλάβουν να το φέρουν σε πέρας.

Το πρόβλημα είναι τι γίνεται με τη μικρή και μεσαία επιχείρηση στην Ελλάδα.

Γιατί στη χώρα μας η ραχοκοκαλιά της οικονομίας τέτοιες επιχειρήσεις είναι.

Και η ανάπτυξη εάν έρθει, από αυτές θα έρθει.

Άλλωστε, η Ελλάδα φτώχυνε τα χρόνια της κρίσης.

Οι άνθρωποι που θέλουν να τολμήσουν να ανοίξουν δουλειές από χαμηλά θα ξεκινήσουν.

Από τις μικρές επιχειρήσεις.

Και αυτοί οι άνθρωποι έχουν να αντιμετωπίσουν πραγματικά μαρτύρια ακόμη.

Από τη μια, μια τεράστια γραφειοκρατία σε κάθε βήμα για να μπορέσουν να ανοίξουν ακόμη και ένα σουβλατζίδικο.

Η χορήγηση των αδειών καθυστερεί.

Τα έγγραφα που απαιτούνται χορηγούνται από τις αρμόδιες υπηρεσίες με μεγάλη καθυστέρηση.

Οι υπάλληλοι που πρέπει να έρθουν να ελέγξουν και να εγκρίνουν καθυστερούν υπερβολικά.

Η σύνδεση σε δίκτυα μπορεί να αργήσει επίσης.

Κοντολογίς σε κάθε βήμα, εμπόδια, καθυστερήσεις και διαδικασίες που είναι περιττές.

Και ακόμη και εάν τα καταφέρεις έρχεται η φορολογία.

Η διαπίστωση ότι στα πρώτα βήματα μια εταιρεία μπορεί να δώσει ακόμη και το 80% των εσόδων για φορολογία, ασφαλιστικές εισφορές και προκαταβολή φόρου δεν είναι ακριβώς «μήνυμα στήριξης της επιχειρηματικότητας».

Μάλλον κίνητρο για μετανάστευση είναι.

Γνωρίζω ότι όλα αυτά οφείλονται και στην έλλειψη προσωπικού που κάνει τα πράγματα χειρότερα.

Όμως, υπάρχουν βαθιά ριζωμένες γραφειοκρατικές λογικές που σε συνδυασμό με τη φορομπηξία πνίγουν την ανάπτυξη.

Για να μην αναφερθώ στο πώς υπάρχουν ακόμη θύλακες διαφθοράς.

Που σου «κλείνουν το μάτι» να… συνεισφέρεις για να δεις επιτάχυνση των διαδικασιών.

Και προφανώς η λύση δεν είναι να μην υπάρχει έλεγχος ή να έρθει ασυδοσία.

Και έλεγχος πρέπει να υπάρχει και αυστηρές προδιαγραφές και αυστηρή τιμωρία όσων δεν τηρούν τη νομοθεσία και τους κανόνες λειτουργίας.

Όμως, όλα αυτά δεν είναι απαραίτητο να σημαίνουν βάσανα για όποιον θέλει να ασχοληθεί.

Γιατί πολύ απλά...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Θανάση Καρτερέ λέει πουθενά το Κομμουνιστικό Μανιφέστο για υπεράσπιση εργοδοτών;

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ

Ξαναχτύπησε ο τρομερός Θανάσης Καρτερός, που από κομμουνιστής και διευθυντής του Ριζοσπάστη κατέληξε να μεταφράζει… τα μπινελίκια του Ιβάν Σαββίδη προς τον ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτή τη φορά τα έβαλε με τους εργαζομένους στο Ρ/Σ «Στο Κόκκινο», επειδή εξέφρασαν δια του εκπροσώπου την αλληλεγγύη τους στους απολυμένους εργαζομένους στην εφημερίδα Documento.

Γιατί εάν δεν το ξέρετε, την ώρα που ο Βαξεβάνης ζητά υπογραφές συμπαράστασης ενάντια στη φίμωση που υποστηρίζει ότι δέχεται η εφημερίδα του επειδή δεν παίρνει την ίδια διαφήμιση, ο ίδιος απολύει εργαζομένους.
Τι πιο φυσιολογικό επομένως εργαζόμενοι να εκφράσουν αλληλεγγύη σε εργαζομένους.

Ιδίως όταν εργάζονται σε ένα μέσο που είχε και αυτό προβλήματα απολύσεων στο παρελθόν και ξέρουν τι σημαίνει αυτό.

Όμως, για τον Θανάση Καρτερό οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να εκφράζουν αλληλεγγύη στους εργαζομένους, αλλά στους… εργοδότες.

Να αποδέχονται δηλαδή τη λογική ότι ο εργοδότης πάντα έχει δίκιο, ακόμη και όταν κάνει απολύσεις.

Μόνο που όλα αυτά απλώς δεν έχουν σχέση με την αριστερά.

Να το πω απλά: στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο δεν θα τα δεις.

Σε καμιά ανακοίνωση του ΣΕΒ είναι πιο πιθανό.
Και δεν μένει μόνο σε αυτό ο Καρτερός, αλλά ουσιαστικά αμφισβητεί και την ίδια τη στάση των εργαζομένων στο «Κόκκινο».

Καταρχάς, όπως πάντα κάνουν τα αφεντικά σε αυτές τις περιπτώσεις, ρωτάει εάν η ανακοίνωση εκφράζει όλους τους εργαζομένους ή όχι, σαν να θέλει να πει ότι μια μειοψηφία υφάρπαξε τη συναίνεση των υπολοίπων που κανονικά θα πανηγύριζαν για τις απολύσεις συναδέλφων τους.

Έπειτα, αμφισβητεί το εάν όλες οι απολύσεις στο Documento είναι απολύσεις υποστηρίζοντας μάλιστα ότι υπήρξαν «ύποπτες παραιτήσεις», ενώ αμφισβητεί και το εάν είχαν εκδικητικό χαρακτήρα.

Και το κυριότερο τους εγκαλεί γιατί δεν ασχολήθηκαν πρώτα με την επίθεση που δέχεται η εφημερίδα του Βαξεβάνη.

Δηλαδή, κατά τη γνώμη του υποτίθεται κομμουνιστή Καρτερού, οι εργαζόμενοι θα έπρεπε πρώτα να συμπαραστέκονται στον ιδιοκτήτη ενός ιδιωτικού μαγαζιού και μόνο έτσι θα δικαιούνται να πουν κάτι για απολυμένους συναδέλφους τους.

Όλα αυτά είναι απλώς κατάντια.

Γιατί...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Δεν γίνεται να πεθαίνουν άνθρωποι επειδή δεν εφημέρευε μια κλινική

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ

Στην Ελλάδα κάποιες ώρες ξεχνάμε ακόμη και τα στοιχειώδη.

Και ένα από αυτά είναι ότι έχουμε κράτος, πληρώνουμε φόρους, εκλέγουμε κυβερνήσεις, για να ξέρουμε ότι δεν θα πεθάνουμε αβοήθητοι.

Λέμε πολλά και βαρύγδουπα για το κράτος, αλλά ξεχνάμε το βασικό: ότι πρέπει να εγγυάται την προστασία της ζωής των πολιτών.

Την πρόσβασή τους σε υπηρεσίες υγείας.

Την ύπαρξη νοσοκομείων που εφημερεύουν.

Αν δεν μπορεί το κράτος να εγγυηθεί ότι ένας κάτοικος αυτής της χώρας, εάν του τύχει ένα πρόβλημα υγείας, θα έχει άμεση πρόσβαση στην καλύτερη δυνατή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τότε καλύτερα να το κλείσουμε το μαγαζί και να βάλουμε ένα μεγαλοπρεπές «Πωλείται» απ’ έξω.

Και όμως αυτή τη στιγμή μια γυναίκα πέθανε, ενώ πιθανώς μπορούσε να σωθεί, επειδή ένα πανεπιστημιακό νοσοκομείο (δηλαδή ένα νοσοκομείο που επειδή εκπαιδεύει αυριανούς γιατρούς διαθέτει όλα τα τμήματα) δεν είχε καρδιοχειρουργική κλινική που να μπορεί να εφημερεύσει και να παραλάβει έκτακτα περιστατικά.

Δεν θέλω να σταθώ στο ποιος ακριβώς ευθύνεται, ή εάν είναι μεγαλύτερη η ευθύνη της προηγούμενης ηγεσίας του υπουργείου Υγείας ή της σημερινής.

Προφανώς φταίνε και οι δύο, όμως η ορθή κατανομή ευθυνών δεν επανέφερε κανένα στη ζωή.

Το ερώτημα είναι εάν καταλαβαίνουμε ότι η κάλυψη τέτοιων αναγκών είναι η αναγκαία αφετηρία και ότι δεν έχει νόημα κανένα σχέδιο για τη χώρα, εάν δεν μπορεί το κράτος να εγγυηθεί ότι οι πολίτες δεν θα πεθαίνουν αβοήθητοι.

Γιατί το εάν η ζωή των ανθρώπων θα κρίνεται από το εάν θα είναι τυχεροί να πάθουν κάτι κοντά σε νοσοκομείο που στην εφημερία του περιλαμβάνονται οι γιατροί που μπορούν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, είναι πολύ πιο σημαντικό ζήτημα και από την «έξοδο στις αγορές» και από τις… μπουλντόζες στο Ελληνικό και από την «προσέλκυση επενδύσεων».

Η κυβέρνηση, αλλά και τα πολιτικά κόμματα οφείλουν να καταλάβουν ότι...

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει τη μονοφωνία

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ

Χρειάστηκε να μιλήσει επιτέλους ο πραγματικός «βαθύς ΣΥΡΙΖΑ», για να καταλάβουμε το πρόβλημα που έχουν πάθει στον ΣΥΡΙΖΑ.

Και κανείς δεν εκπροσωπεί περισσότερο τον «βαθύ ΣΥΡΙΖΑ» από τον Θανάση Καρτερό.

Ο κάποτε κομμουνιστής και δημοσιογράφος και μετέπειτα υπεύθυνος διάφορων αποστολών, από τους λόγους του Τσίπρα μέχρι τη… μετάφραση των απαιτήσεων του Ιβάν Σαββίδη, αποφάσισε να μιλήσει μετά από σιωπή μηνών.

Και τι μας είπε;  

Ότι είχαν πάθει κατάθλιψη μετά τις εκλογές, αλλά τώρα τους πέρασε και επανέρχονται δριμύτεροι να συγκρουστούν με την κυβέρνηση Μητσοτάκη αλλά και με τα «κακά» συγκροτήματα του Τύπου.

Γιατί στον ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν ακόμη ότι έχασαν τις εκλογές επειδή «δεν τους έπαιξαν τα ΜΜΕ».

Ξεχνούν ότι ανέβηκαν στην εξουσία και κέρδισαν δύο εκλογές και ένα δημοψήφισμα με τα ΜΜΕ στην πραγματικότητα απέναντι.

Παραβλέπουν ότι τα τελευταία 4,5 χρόνια ήταν κυβέρνηση και άρα αντικειμενικά είχαν μεγάλη προβολή. Και έφτιαξαν και δικά τους ΜΜΕ. Και εφημεριδες. Και ραδιόφωνα. Και κανάλια. Και ιστοσελίδες. Και χρήμα μοίραζαν σε αυτά με το τσουβάλι και κάθε είδους εξυπηρέτηση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχασε από τα ΜΜΕ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε από τον εαυτό του. Από τα δικά του λάθη, τις δικές του ανεπάρκειες, τις δικές του παλινωδίες.

Όμως, στον «βαθύ ΣΥΡΙΖΑ», στον Τσίπρα, στον Τζανακόπουλο, στον Παππά, στον Χαρίτση, στον Φλαμπουράρη, στον Καρτερό και στα άλλα προεδρικά στελέχη αρέσει να υποστηρίζουν ότι τους «χτυπούν τα ΜΜΕ».

Γιατί εάν υπάρχει κάτι που αποτελεί πραγματικά εμμονή για την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό είναι η λογική ότι ενημέρωση σημαίνει λιβάνισμα και δη από φιλικά μέσα.

Φάνηκε και στη συνέντευξη στη Θεσσαλονίκη.

Το σε ποιους ήθελαν να δώσουν το λόγο και σε ποιους δεν έδωσαν το λόγο.

Λες και ήθελαν μόνο «πασούλες» για να πει ο Αλέξης το ποίημά του, να το πάρουν τα «φίλια μέσα», να το αναπαράγουν και να είναι χαρούμενοι ότι έκαναν «πολιτική παρέμβαση».

Μόνο που δεν έκαναν πολιτική παρέμβαση. Γιατί δεν ξέρω εάν έχουν ξεπεράσει την κατάθλιψη στον ΣΥΡΙΖΑ, όμως ξέρω ότι έχουν ξεχάσει να κάνουν πολιτική.

Ένα γραφείο τύπου που βγάζει ανακοινώσεις αραιά και που.

Ένα γραφείο τύπου του Τσίπρα που θεωρεί ότι αρκεί να εξασφαλίζει ότι θα γίνονται μόνο φιλικές ερωτήσεις.

Στελέχη που εμφανίζονται και λένε ό,τι τους κατέβει.

Καμιά αποτίμηση πραγματική της κυβερνητικής θητείας.

Καμιά συστηματική και τεκμηριωμένη κριτική της κυβέρνησης.

Κανένα ουσιώδες πρόγραμμα για το τι έχουν να προτείνουν στην κοινωνία.

Και ένας αρχηγός που δεν έχει καμιά διάθεση να κάνει πραγματικά αυτοκριτική.

Έτσι έχετε σκοπό να συνεχίσετε; Ή απλώς επειδή κάπου κάπου θα βγαίνετε και θα λέτε ότι «τα κυβερνητικά μέτρα είναι νεοφιλελεύθερος όλεθρος», θα έχετε βγάλει την υποχρέωση και θα μπορείτε να ασχοληθείτε με τα εσωκομματικά σας;

Και βέβαια κάποτε θα πρέπει να καταλάβετε ότι η καραμέλα «μας χτυπάνε τα μέσα» δεν πιάνει.

Ιδίως όταν συγκεκριμένα μέσα και βήμα σας έχουν δώσει και τεκμηριωμένη κριτική σας έχουν ασκήσει και φροντίζουν για την ολόπλευρη ενημέρωση του κοινού, την ίδια ώρα που το «επικοινωνιακό σας επιτελείο» και διάφοροι «Ανδριόπουλοι», το μόνο που κάνουν είναι να προσπαθούν να εξασφαλίζουν «ασφαλές» επικοινωνιακό περιβάλλον για τον «ηγέτη».

Καλό είναι να καταλάβουν εκεί στην Κουμουνδούρου ότι η αντιπολίτευση δεν γίνεται με τεμπελιά. Ούτε με τσογλανιά. Και σίγουρα όχι με μονοφωνία και μονολόγους.

Αντιπολίτευση σημαίνει να βγάζεις συμπεράσματα για τις μέρες που κυβέρνησες, να μελετάς την πραγματικότητα και τη συγκυρία, να λογοδοτείς στην κοινωνία, να σφυροκοπάς την κυβέρνηση, κι αυτό πατώντας πάνω στη δική σου επεξεργασία και τη δική σου πρόταση και όχι πάνω σε συνθήματα και σε «μαγικές εικόνες».

Αντιπολίτευση σημαίνει να μην αντιμετωπίζεις το λαό σαν βλάκα.

Σημαίνει ότι σέβεσαι την επιλογή του και κατανοείς ότι πρέπει να τον πείσεις ξανά για να μπορέσεις να κυβερνήσεις ξανά.

Σημαίνει ότι δεν φοβάσαι τα δύσκολα ερωτήματα αλλά τα επιδιώκεις.

Σημαίνει ότι δεν αποστρέφεσαι την κριτική αλλά την επιζητάς.

Σημαίνει ότι πρώτα ακούς και μετά μιλάς.

Και όλα αυτά σημαίνουν ότι δεν ψάχνεις για λιβανιστήρια, αλλά...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Αλέξη σταμάτα να ρίχνεις σε άλλους την ευθύνη για τα δικά σου λάθη

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ

Tο «έχουμε ομαδάρα αλλά δεν μας αφήνουν τα συστήματα» όπως και το «ήμουν ταλέντο αλλά δεν με άφησαν τα κυκλώματα» έχουν ακουστεί πολλές φορές, αλλά ξέρουμε πολύ καλά ότι συνήθως πρόκειται για φτηνές δικαιολογίες.

Γι’ αυτό το λόγο όταν έρχεται και βγαίνει με αυτό τον τόνο ένας πολιτικός που κυβέρνησε για 4,5 χρόνια, τότε η κατάσταση αποκτά το χαρακτήρα κοροϊδίας.

Γιατί για άλλη μια φορά ο Αλέξης Τσίπρας υποστήριξε ότι τον υπονόμευσαν τα διάφορα κέντρα εντός και εκτός κράτους.

Μόνο που εάν κάποιος υπονόμευσε την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας και το υπουργικό του συμβούλιο.

Γιατί είχε το περιθώριο να κάνει επιλογές και δεν τις έκανε.

Γιατί είχε το περιθώριο να ασκήσει πολιτικές και δεν τις άσκησε.

Γιατί είχε το περιθώριο να αφήσει έργο και δεν το άφησε.
Ναι, ισχύει ότι μέσα στα μνημόνια τα πράγματα δεν ήταν εύκολα.

Όμως, δεν φταίνε μόνο τα μνημόνια για όλα όσα έκανε ο Τσίπρας.

Εάν δεν μείωσε πραγματικά τη γραφειοκρατία, γι’ αυτό δεν φταίνε μόνο τα μνημόνια.

Εάν επέλεξε τη συγκεκριμένη κατανομή βαρών εντός του Νόμου Κατρούγκαλου, γι’ αυτό δεν φταίνε μόνο τα μνημόνια.

Εάν δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει ότι ορισμένα έργα θα είχαν προχωρήσει με τους σωστούς περιβαλλοντικούς όρους ή την προστασία των αρχαιοτήτων, γι’ αυτό δεν φταίνε μόνο τα μνημόνια.

Εάν η ανεργία αντιμετωπίστηκε με την ελαστική εργασία, γι’ αυτό δεν φταίνε μόνο τα μνημόνια.

Εάν περιορίζονταν οι δημόσιες επενδύσεις για να δημιουργούνται υπερπλεονάσματα, γι’ αυτό δεν φταίνε μόνο τα μνημόνια.

Ο λαός δεν είναι ούτε χαζός ούτε παράλογος.

Ήξερε ότι τα μνημόνια έβαζαν αιματηρούς περιορισμούς.

Όμως, περίμενε ακόμη και μέσα στους περιορισμούς αυτούς να δει διαφορετική πολιτική.

Κυρίως, όμως, περίμενε να δει διαφορετικό ήθος.

Ήθελε να δει ειλικρίνεια και όχι επικοινωνιακά παπατζιλίκια και μαγικές εικόνες.

Ήθελε να δει σεμνότητα και όχι στρατιές διορισμών μετακλητών.

Ήθελε να δει εντιμότητα και όχι απόπειρες για «αριστερή διαπλοκή».

Ήθελε να δει θωράκιση κατά της διαφθοράς και όχι «κατασκευή εχθρών».

Και όλα αυτά όντως θα σήμαιναν αριστερή πολιτική ακόμη και μέσα στα μνημόνια.

Δεν τα είδε και γι’ αυτό γύρισε την πλάτη στον ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές.

Δεν αγάπησε ξανά η κοινωνία τα κόμματα που είχαν οδηγήσει στην κρίση.

Απογοητεύτηκε και προδόθηκε από το κόμμα που υποτίθεται ότι ήταν διαφορετικό.

Όταν τα σκεφτούν όλα στο ΣΥΡΙΖΑ...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι ερωτήσεις που δεν απάντησε ο Τσίπρας στη ΔΕΘ μιας και κανείς δεν τόλμησε να τις κάνει

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι παρακολούθησαν τη συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ.

Γιατί η αλήθεια είναι ότι πέραν ημών που είμαστε επαγγελματίες της ενημέρωσης, οι περισσότεροι πολίτες μάλλον Κυριακή μεσημέρι θα προτίμησαν κάτι καλύτερο να κάνουν.

Δεν το λέω μόνο για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά και για τον πρωθυπουργό και συνολικά για τους πολιτικούς αρχηγούς που ανεβαίνουν στη Θεσσαλονίκη.

Οι περισσότεροι πολίτες απλώς θα δουν την αρθρογραφία και τους σχετικούς τίτλους.

Όμως και πάλι είναι κρίμα σε μια τέτοια συνέντευξη να μη γίνονται κρίσιμες ερωτήσεις και κατά συνέπεια να μη δίδονται κρίσιμες απαντήσεις.

Δεν μπορεί να κυριαρχεί η λογική της «πάσας» ή της ρουτινιάρικης ερώτησης που ακόμη και εάν είναι «επιθετική» ο ερωτώμενος είναι προετοιμασμένος και δίνει έτοιμη απάντηση.

Δεν γίνεται να μην υπάρχει η λογική ότι οι ερωτήσεις πρέπει να είναι σκληρές και συγκεκριμένες ώστε να παίρνουμε απαντήσεις και όχι την κλασική κομματική ρητορική.

Παραθέτω λοιπόν τις ερωτήσεις που κατά τη γνώμη μου δεν έγιναν στον Αλέξη Τσίπρα και που εάν είχαν γίνει θα είχαμε όντως καταλάβει περισσότερα για το πώς βλέπει τα πράγματα ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης:

1. Βλέποντας όσα έκανε και είπε ο Πάνος Καμμένος από τη στιγμή που έπαψε να συνεργάζεται μαζί σας και τον ακροδεξιό λόγο που υιοθέτησε ξανά, έχετε μετανιώσει που επιλέξατε να συνεργαστείτε μαζί του;

2. Κατηγορείτε την κυβέρνηση ότι αλλάζει τους όρους και τους κάνει χειρότερους για επενδύσεις όπως το Ελληνικό και τις Σκουριές. Εσείς γιατί δεν κάνατε έγκαιρα όλα όσα έπρεπε, ώστε αυτές οι επενδύσεις να προχωρήσουν με τους όρους προστασίας του περιβάλλοντος και των αρχαιοτήτων που η κυβέρνησή σας θεωρούσε ότι έπρεπε να ισχύουν, έτσι που να μην μπορεί μια επόμενη κυβέρνηση να αλλάξει τους όρους;

3. Κατηγορείτε την κυβέρνηση ότι αυξάνει την ελαστική εργασία και τη μερική απασχόληση. Όμως, τα στοιχεία από την Εργάνη δείχνουν ότι και επί των ημερών σας μεγάλο μέρος των νέων θέσεων εργασίας ήταν θέλεις ελαστικής και μερικής απασχόλησης. Γιατί δεν πήρατε περισσότερα μέτρα υπέρ της σταθερής και πλήρους απασχόλησης όταν ήσασταν στην κυβέρνηση;

4. Κοιτώντας τα πράγματα αναδρομικά, μήπως αισθάνεστε ότι πέρσι στην τραγωδία στο Μάτι θα έπρεπε πιο έγκαιρα να είχατε αναλάβει την ευθύνη και ότι θα ήταν προτιμότερο να είχαν αποφευχθεί λανθασμένοι πολιτικοί και επικοινωνιακοί χειρισμοί;
5. Έχετε πει πολλές φορές ότι το σκάνδαλο Novartis είναι πολύ μεγάλο και αφορά και πολιτικά πρόσωπα. Μήπως όμως γύρω από το χειρισμό του κυριάρχησε στην κυβέρνησή σας η επικοινωνιακή εκμετάλλευση, μέσα από την προβολή των καταθέσεων και όχι η πραγματική διερεύνηση, με αποτέλεσμα τελικά τα πολιτικά πρόσωπα που όντως εμπλέκονταν να μην βρεθούν ποτέ αντιμέτωπα με τη δικαιοσύνη;
6. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι υπονομεύτηκε από ένα εχθρικό κλίμα στα μέσα ενημέρωσης. Ωστόσο, κερδίσατε πολλές εκλογικές μάχες με τα μέσα ενημέρωσης εχθρικά απέναντί σας, παράδειγμα στο δημοψήφισμα του 2015. Μήπως τελικά όλη αυτή η συζήτηση για τα μέσα ενημέρωσης είναι περισσότερο μια προσπάθεια να δικαιολογηθεί μια εκλογική ήττα παρά ένα πραγματικό ζήτημα;

7. Βλέποντας την κατάσταση στο ελληνικό ποδόσφαιρο πόσο ικανοποιημένος είστε από τις επιδόσεις της κυβέρνησής σας σε αυτό τον τομέα; Αισθάνεστε ότι θα μπορούσατε να είχατε κάνει περισσότερα για την εξυγίανση αυτού του τομέα;

8. Κοιτώντας πίσω στο 2015, αισθάνεστε ότι...

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Όπως και να το ονομάσετε το ΠΑΣΟΚ έκλεισε τον κύκλο του

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ
 

Βλέπω εκεί στο ΚΙΝΑΛ να ξεκινάει νέος καυγάς.
Αυτή τη φορά για το εάν και πώς θα γίνουν ξανά ΠΑΣΟΚ.

Κατανοώ γιατί το κάνουν αυτό και γιατί αναφέρονται σε αυτή την κληρονομιά.

Γιατί το ΠΑΣΟΚ ήταν που έκλεισε το τραύμα του Εμφυλίου, που έδωσε αξιοπρέπεια στα λαϊκά στρώματα, που έφτιαξε μεσαία τάξη, που εκσυγχρόνισε και εκδημοκράτισε θεσμούς.

Μόνο που η αλήθεια είναι το ΠΑΣΟΚ έκλεισε τον κύκλο του.

Και τον έκλεισε οδυνηρά γιατί ήταν το κόμμα που μας έβαλε στα μνημόνια.

Αυτό δεν το συγχώρεσε ο λαός.

Ο ίδιος λαός που συγχώρεσε το σκάνδαλο Κοσκωτά, τα σκάνδαλα, τη διαπλοκή, τη διαφθορά, δεν συγχώρησε τα μνημόνια.

Γι’ αυτό και αποδιαρθρώθηκε το ΠΑΣΟΚ.

Γι’ αυτό δεν μπορεί το ΚΙΝΑΛ να αποκτήσει σήμερα δυναμική.

Δεν είναι θέμα ονομασίας. Είναι θέμα ουσίας.
 
Τα κόμματα γίνονται μεγάλα, όταν απαντούν σε ιστορικές ανάγκες.

Το 1974 το ΠΑΣΟΚ απάντησε στην ανάγκη για ένα κόμμα μαζικό, ριζοσπαστικό, δημοκρατικό και λαϊκό που θα μπορούσε να εκπροσωπήσει τους μη προνομιούχους.

Το κατάφερε το 1981 και σφράγισε την ιστορική διαδρομή της χώρας για τις επόμενες τρεις δεκαετίες.

Στη συνέχεια ήρθε σε σύγκρουση με την ίδια τη βάση του.

Αυτή είναι σκληρή αλήθεια.
 

Και λαός διάλεξε άλλο κόμμα να εκπροσωπεί τον προοδευτικό χώρο: τον ΣΥΡΙΖΑ.
 

Απογοήτευσε ο ΣΥΡΙΖΑ; 

Σίγουρα!

Πρόδωσε προσδοκίες;

Αναμφίβολα!

Έγινε καθεστωτική δύναμη;

Σε μεγάλο βαθμό.

Μόνο που αυτή τη στιγμή κατέχει τη θέση του «προοδευτικού πόλου» στο νέο δικομματισμό.

Αυτόν εμπιστεύτηκε η κοινωνία να είναι η αξιωματική αντιπολίτευση.
 
Ο ΣΥΡΙΖΑ καταλαμβάνει σήμερα τη θέση που είχε παλαιότερα το ΠΑΣΟΚ.

 
Και σε αυτό δεν απαντάς με το να λες προς όλες τις κατευθύνσεις «εγώ είμαι το αυθεντικό ΠΑΣΟΚ, μην πηγαίνετε στον Τσίπρα που είναι φτηνό αντίγραφο».

 
Αυτό το απαντάς με σκέψη, με δουλειά, με νέους ανθρώπους, με πρόγραμμα, με άνοιγμα στην κοινωνία.

 
Κοντολογίς, με το να κάνεις πραγματικά πολιτική που να απαντά σε ιστορικές ανάγκες.

 
Μόνο που όλα αυτά προϋποθέτουν να θυμάσαι ένα πράγμα:

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: ΣΥΡΙΖΑίοι τολμάτε και μιλάτε για την ΕΥΠ;

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ

Όλα τα είχαμε αυτό μας έλειπε.

Να έρχονται τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα και να κάνουν κριτική για τις επιλογές της κυβέρνησης για την ΕΥΠ.

Προσοχή: δεν υποστηρίζω ότι δεν πρέπει να ασκηθεί επιλογή στη συγκεκριμένη επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Λέω ότι δεν μπορεί να ασκεί κριτική ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί έχασε αυτό το δικαίωμα στη διάρκεια της θητείας του.

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε απολύτως τίποτα για να αλλάξουν τα πράγματα στο χώρο των υπηρεσιών.

Όλα τα προβλήματα που υπήρχαν, με την δράση διαφόρων μηχανισμών, την αδιαφάνεια, τις υπόνοιες ότι συχνά οι «τεχνικές» δυνατότητες των υπηρεσιών όπως η ΕΥΠ χρησιμοποιήθηκαν και με κριτήρια πολιτικής σκοπιμότητας, συνέχισαν να υπάρχουν και επί ΣΥΡΙΖΑ.

Το ίδιο και η ανομολόγητη «στενή σχέση» με ξένες υπηρεσίες.

Κανένα βήμα δεν έγινε για αποτελεσματικότερο πολιτικό έλεγχο τέτοιων μηχανισμών, για εποπτεία της Βουλής, για αποσαφήνιση του θεσμικού πλαισίου, για να μην κυκλοφορούν «κασέτες» από εδώ και από εκεί.

Ούτε καν υπήρξε κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια να μπουν στελέχη στις ηγετικές θέσεις που να εκπροσωπούν μια άλλη λογική.

Γνωστή η διαδρομή και το «βιογραφικό» αυτού που είχε επιλέξει ο ΣΥΡΙΖΑ για επικεφαλής.

Άλλωστε, μιλάμε για ένα κόμμα που όταν βρέθηκε στην εξουσία θεώρησε «ιδανική» μεταγραφή τον πρώην διοικητή της ΕΥΠ επί κυβέρνησης Καραμανλή και τον αξιοποίησε για μαζική παραγωγή δικογραφιών που μάλλον σε συγκάλυψη θα οδηγήσουν.

Δεν λέω ότι είναι εύκολες οι επιλογές σε σχέση με μια υπηρεσία όπως η ΕΥΠ.
 

Δεν είναι εύκολο να εξασφαλίσεις δημοκρατικό έλεγχο σε μια υπηρεσία που εκ του αντικειμένου της πρέπει να λειτουργεί «στη σκιά».

Όμως, μια αριστερή κυβέρνηση, δηλαδή κυβέρνηση που προέρχεται από έναν πολιτικό χώρο που έχει υποφέρει από τη δράση των υπηρεσιών, μπορούσε να είχε κάνει βήματα προόδου.

Δεν τα έκανε.

Αντίθετα, χάρηκε και αυτή επειδή...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τσίπρα για να κάνεις αντιπολίτευση πρέπει πρώτα να κάνεις αυτοκριτική

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ

 

Είναι προφανές ότι ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να στήσει ένα αντιπολιτευτικό μέτωπο ενάντια στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Ξέρει καλά ότι δεν πρόκειται να κλονιστεί εύκολα η νέα κυβέρνηση, που έχει καθαρή πρωτιά και αυτοδυναμία.

Όμως θέλει από τώρα να διαμορφώσει ένα κλίμα ότι δεν θα αφήσει τη νέα κυβέρνηση σε χλωρό κλαδί.

Όμως, η αντιπολίτευση που κάνει πατάει σε δύο βάρκες.

Από τη μια προσπαθεί να υποστηρίξει ότι αρκετά από τα μέτρα της νέας κυβέρνησης, ιδίως αυτά που θα αποδειχτούν δημοφιλή, τα είχε θεσπίσει και η δική του.

Από την άλλη, κάνει κριτική «από τα αριστερά» στο νεοφιλελευθερισμό της νέας κυβέρνησης.

Μόνο που οι δυο αυτές βάρκες δεν είναι και τόσο συμβατές.

Γιατί εκεί που ο Τσίπρας λέει ότι η νέα κυβέρνηση πατάει πάνω στα μέτρα που είχε πάρει η προηγούμενη, στην πραγματικότητα παραδέχεται ότι εφάρμοσε μια σκληρή νεοφιλελεύθερη μνημονιακή πολιτική.

Αυτό δεν μπορεί να συνδυαστεί με εύκολες κριτικές από τα «αριστερά».

Όχι γιατί δεν μπορεί να γίνει κριτική στον Μητσοτάκη από τα αριστερά. Μπορεί και είναι αναγκαία.
Γιατί μπορεί ο Μητσοτάκης να έχει αποφύγει τη ρητορική άλλων εποχών, όμως η πολιτική του και μνημονιακή είναι και νεοφιλελεύθερη.

Γιατί δεν έχει σκοπό να βελτιώσει τη θέση των εργαζομένων αλλά κυρίως των «επενδυτών».

Γιατί και αυτός θέλει ιδιωτικοποιήσεις και «ιδιωτική αξιοποίηση» δημόσιας περιουσίας.

Γιατί και αυτός αποδέχεται τη «δημοσιονομική πειθαρχία».

Γιατί έχει λογική «νόμου και τάξης».

Απέναντι σε όλα αυτά και αντιπολίτευση χρειάζεται και κριτική και μαζικά κινήματα.
Όμως, όλα αυτά δεν μπορεί να τα εκπροσωπήσει ο Αλέξης Τσίπρας.

Ή, τουλάχιστον, δεν μπορεί να τα εκπροσωπήσει όπως προσπαθεί να το κάνει τώρα.

Γιατί κάθε φορά που κάνει κριτική στον Μητσοτάκη, ο κόσμος θυμάται τα δικά του πεπραγμένα.

Την «κωλοτούμπα» που έκανε.

Τα μέτρα λιτότητας που εφάρμοσε.

Τις ιδιωτικοποιήσεις που προώθησε.

Τις υποσχέσεις που δεν τήρησε.

Για να μπορέσει να κάνει αντιπολίτευση ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει πρώτα να κάνει αυτοκριτική.

Να σταματήσει το αλαζονικό «όλα τα κάναμε καλά».

Όπως και το εξίσου αλαζονικό «δεν μας άφηναν οι δανειστές να κάνουμε παραπάνω».

Γιατί...

ΝουΔο-ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Πάτε καλά στη ΝΔ; Τον αρχηγό της ΕΛΑΣ που τα είδε «όλα καλά» στο Μάτι κάνατε γενικό γραμματέα;

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ

Ώρες-ώρες δεν μπορώ να τους καταλάβω τους νεοδημοκράτες.

Βρέθηκαν στην εξουσία επειδή την έχασε ο Τσίπρας.

Και ένας από τους λόγους που την έχασαν ήταν ότι ο Τσίπρας και η παρέα του χειρίστηκαν με τρόπο επικίνδυνο και μαζί κυνικό την τραγωδία στο Μάτι.

Η κοινωνία δεν συγχώρεσε ποτέ στον Τσίπρα ότι χάθηκαν άνθρωποι λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας, επειδή οι κρατικές υπηρεσίες δεν στάθηκαν στο ύψος την περιστάσεων.

Όπως και δεν συγχώρεσε ποτέ τα επικοινωνιακά κόλπα, τις συσκέψεις στην πυροσβεστική την ώρα που ήξεραν για νεκρούς, τις συνεντεύξεις των αρμοδίων υπουργών.

Ούτε συγχώρεσε ποτέ την ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας που δεν μπόρεσε να χειριστεί την κατάσταση και είχε συμβολή στον τραγικό απολογισμό.

Γιατί δεν ξεχνάμε το χάος, την απουσία σαφών οδηγιών, την άγνοια της έκτασης της καταστροφής, τον εγκλωβισμό αυτοκινήτων και ανθρώπων στην επικίνδυνη ζώνη.

Και ένας από τους ανθρώπους που δεν συγχώρεσε η ελληνική κοινωνία ήταν ο τότε αρχηγός της ΕΛΑΣ αντιστράτηγος Κωνσταντίνος Τσουβάλας.
Ήταν αυτός που τότε είχε δηλώσει «Είμαι περήφανος για τις υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας. Έκαναν εξαιρετική δουλειά».

Ήταν η περίφημη συνέντευξη Τόσκα και Τζανακόπουλου, μαζί με τους αρχηγούς της Πυροσβεστικής και της ΕΛΑΣ, που εξελίχθηκε σε πρωτοφανή εμπαιγμός των νεκρών και των κατοίκων της περιοχής, αφού ο  βασικός σκοπός ήταν ότι «όλα έγιναν όπως έπρεπε» και απέδωσαν την ευθύνη στον άνεμο και τους εμπρηστές.

Θυμούνται στη ΝΔ την κατακραυγή που ξέσπασε τότε για αυτή την συνέντευξη, που ήταν τόση που ανάγκασε τελικά και την κυβέρνηση να «ξηλώσει» τον αρχηγό της ΕΛΑΣ όπως και τον αρχηγό της Πυροσβεστικής;

Το να έρχεται τώρα και μια νέα κυβέρνηση και να τον κάνει γενικό γραμματέα στο υπουργείο Προστασίας Πολίτη έρχεται...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Προσοχή: κυκλοφορούν ελεύθεροι πολιτευτές

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ

 

Τέτοιες μέρες νοσταλγώ την εποχή της λίστας.

Τότε που τα ψηφοδέλτια τα έφτιαχναν τα κόμματα που όριζαν και την σειρά των υποψηφίων.

Όμως, αυτό ήταν μια σύντομη περίοδος και εδώ και αρκετά χρόνια έχουμε πάλι το «κυνήγι του σταυρού».

Μόνο που σε αυτό εμείς οι πολίτες αισθανόμαστε κυνηγημένοι.

Πας να πάρεις το αυτοκίνητό σου; Δύο – τρία φυλλάδια στους προφυλακτήρες.

Μπαίνεις στο facebook σου σκάνε αμέσως τα ποστ «Υποψήφιος Υποψηφιόπουλος – χορηγούμενη».

Θες να δεις ειδήσεις ή να ακούσεις ραδιόφωνο, στρατιά οι υποχρεωτικές συνεντεύξεις υποψηφίων που ενίοτε έχουν τόσο πιστά αποστηθίσει αυτά που πρέπει να πουν που τα επαναλαμβάνουν όποια και εάν είναι η ερώτηση.

Πιστεύω βαθιά στη δημοκρατία και θεωρώ το «σταυρό» την πιο δημοκρατική διαδικασία.

Όμως, αγαπητές και αγαπητοί υποψήφιοι, προσπαθήστε να μην μας κάνετε να χάνουμε κάθε ελπίδα για το μέλλον της χώρας ή και της ανθρωπότητας εν γένει.

Προσπαθήστε καταρχάς να καταλάβετε ότι δεν διαφημίζετε οδοντόπαστες και άρα οι θέσεις σας είναι πιο σημαντικές από το χαμόγελό σας.

Μας ενδιαφέρει η διαδρομή σας στην πολιτική ή η επαγγελματική σας καταξίωση, αλλά όχι απαραίτητα το εάν υπήρξατε πρόσκοπος.

Ούτε ακριβώς θα κριθεί το μέλλον της χώρας από τις αθλητικές σας επιδόσεις.

Μπορούμε να κατανοήσουμε ότι σέβεστε τις οικογενειακές αξίες αλλά δεν θα σας ψηφίσουμε για τις οικογενειακές σας φωτογραφίες.

Είναι σωστό ότι χρειαζόμαστε νέους ανθρώπους, αλλά στα 50 με γκρίζα μαλλιά δεν είστε ακριβώς έφηβοι.

Αν απλώς «είδατε φως και μπήκατε» σε ένα νεοπαγές κόμμα, γράψτε κάτι σεμνό και μην προσπαθείτε να μας πείσετε ότι δεκαετίες τώρα ήσασταν στρατευμένοι στον αγώνα.

Το ότι αγαπάτε τον ή την αρχηγό του κόμματός σας το φανταζόμαστε, οπότε η κλασική φωτογραφία απλώς πιάνει χώρο στο φυλλάδιο, χώρο στον οποίο θα μπορούσατε να γράψετε κάτι που να θυμίζει έστω πολιτικό πρόγραμμα.

Επίσης, τα φυλλάδια είναι αντιοικολογικά, οπότε μπορείτε και να μην βγάλετε καθόλου.

Στην εποχή του google καλό είναι να αναφέρετε την πολιτική σας διαδρομή και ίσως και καμιά εξήγηση γιατί έχετε περάσει από τόσο πολλά κόμματα.

Επίσης καλό είναι να θυμάστε ότι κατεβαίνετε σε εκλογές. Θέλετε να εκπροσωπήσετε κάποια πολιτική ιδεολογία και να είστε ο αντιπρόσωπος των εκλογέων σας. Το σύνθημά σας ας δείχνει ότι το κατανοείτε αυτό.

Άλλο οι εκλογές, άλλο η διαφήμιση νέας πιτσαρίας, άλλο η μαρκίζα επαρχιακού σκυλάδικου. Μην τα μπερδεύουμε.

Ξέρω ότι περηφανεύεστε για την ικανότητά σας να σκαρώνετε στιχάκια. Όμως, ένα ατυχές σύνθημα σε έμμετρη μορφή απλώς θα γίνει viral αλλά ψήφους δεν θα φέρει.

Και γενικά, θυμηθείτε: 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τσίπρα, είχες όλες τις ευκαιρίες του κόσμου και τις έχασες. Κάτσε τώρα στον πάγκο

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΥΡΙΖΑ έρχεται τώρα και ουσιαστικά ζητά μια ακόμη ευκαιρία.

Μάλιστα, υποστηρίζει ότι τώρα είναι που θα αλλάξει τα πράγματα, γιατί μέχρι τώρα «υποχρεώθηκε» να εφαρμόσει μνημόνια.

Μόνο που αυτή την ευκαιρία την είχε και την έχασε.

Με τον πιο καταστροφικό τρόπο.

Είχε την ευκαιρία να κάνει τη διαφορά και να αλλάξει κάπως τα πράγματα και δεν την αξιοποίησε.

Είναι τόσο μεγάλη η αποτυχία του Τσίπρα που και της παρέας του που σήμερα μπορούν να βγαίνουν και να λένε «τέσσερα χαμένα χρόνια», αυτοί που ευθύνονταν για όλα τα προηγούμενα χαμένα και καταστροφικά χρόνια.

Γιατί δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες.

Αυτοί που θα μας κυβερνήσουν από εδώ και πέρα πιστεύουν ότι το 2014 τα πράγματα πήγαιναν καλά.

Είναι αυτοί που συμφώνησαν και υπέγραψαν μνημόνια επίσης.

Είναι αυτοί που έχουν ευθύνη για το πώς φτάσαμε στα μνημόνια.

Πάνω από όλα αυτοί που θα μας κυβερνήσουν είναι αυτοί που το 2015 πίστευαν ότι ο λαός δεν είχε δικαίωμα να απορρίψει τη λιτότητα και την καταστροφή.

Αυτοί θα μας κυβερνάνε από εδώ και πέρα.

Και θα μας κυβερνάνε επειδή ο Τσίπρας τους έφερε την εξουσία.

Το 2015 ο κόσμος απαίτησε αλλαγή και είπε με σαφήνεια ότι αντέχει το κόστος της ρήξης εάν ήταν τα πράγματα στο τέλος να γίνουν καλύτερα.

Γύρισε την πλάτη στο παλιό και καταστροφικό πολιτικό σύστημα.

Κανείς ηγέτης δεν είχε πίσω του τη δυναμική που είχε ο Τσίπρας τότε.

Και αποδείχτηκε ότι ήταν επικίνδυνα απροετοίμαστος για αυτό.

Γιατί απλώς ήθελαν και αυτοί να κυβερνήσουν και χαρούν τα καλά της καρέκλας.

Δεν είχαν σχέδιο διαπραγμάτευσης πέρα από τα επικοινωνιακά κόλπα του Βαρουφάκη.

Δεν είχαν σχέδιο ρήξης.

Δεν είχαν σχέδιο Β.

Δεν είχαν καν σχέδιο τακτικής υποχώρησης και μακροχρόνιου σχεδιασμού.

Πήγαν να κάνουν κόντρα με ένα σκληρό μηχανισμό λες και είχαν μπροστά τους φοιτητική συνέλευση.

Και όταν τα πράγματα ήταν δύσκολα το μόνο που είπαν ήταν «φέρτε ό,τι είναι να το υπογράψουμε».

Και τέσσερα χρόνια δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να εφαρμόζουν ένα κακό και καταστροφικό μνημόνιο.

Ακόμη και τότε μπορούσαν να κάνουν πράγματα. Να φτιάξουν καταστάσεις.

Να κάνουν μικρές αλλαγές στο πώς λειτουργούν τα σχολεία, τα νοσοκομεία, οι δημόσιες υπηρεσίες.

Να κάνουν πιο δίκαιη τη φορολογία.

Να υπερασπιστούν κάποια δικαιώματα των εργαζομένων.

Να ξεμπλοκάρουν κάποια έργα που ήταν πραγματικά χρήσιμα.

Να δείξουν αυτοί δεν θα διόριζαν τους δικούς τους.

Να αποδείξουν ότι δεν θα έτρεχαν να εξυπηρετούν επιχειρηματίες.

Να μην αφήσουν ανθρώπους να πνιγούν και να καούν από «φυσικές καταστροφές» που απλώς απέδειξαν την απουσία πολιτικής προστασίας.

Είχαν δηλαδή και τη «δεύτερη ευκαιρία».

Και την έχασαν και αυτή.

Και ο κόσμος τους ταύτισε με τον κυνισμό, την αγάπη της εξουσίας και την αδιαφορία για τον πολίτη.

Γι’ αυτό...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ζήτα και μια συγγνώμη κάποτε Αλέξη

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ

 

Δεν του ζήτησε κανένας να συμφωνήσει με τους δημοσιογράφους του Σκάι.

Κανένας δεν θα απαιτούσε να συμφωνήσει με τον σκληρό νεοφιλελευθερισμό που πρεσβεύουν.

Ούτε θα μπορούσε κανείς να περιμένει ότι θα έπρεπε να φανεί υποχωρητικός απέναντι στις επιθέσεις που έχει δεχτεί.

Όμως, το ζήτημα δεν είναι τι θα έλεγε ο Τσίπρας στους δημοσιογράφους.

Ο απερχόμενος πρωθυπουργός και διεκδικητής της εξουσίας δεν λογοδοτεί ούτε στους δημοσιογράφους ούτε στα ΜΜΕ.

Λογοδοτεί στους πολίτες.

Και το ερώτημα δεν είναι τι γνώμη σχημάτισαν οι δημοσιογράφοι.

Το ερώτημα είναι τι γνώμη σχημάτισαν οι πολίτες.

Και οι πολίτες δεν νοιάζονται για το εάν μπορεί να σταθεί ο πρωθυπουργός σε μια συνέντευξη.

Οι πολίτες απαιτούν συγγνώμη και αυτοκριτική από τον Τσίπρα.

Δεν αντέχουν άλλη απαρίθμηση επιτευγμάτων που και αυτοί γνωρίζουν και ο Τσίπρας ότι δεν είναι πολλά, ακριβώς γιατί η χώρα ήταν (και επί της ουσίας παραμένει) σε μνημόνιο.

Θέλουν μια καθαρή συγγνώμη για το Μάτι, γιατί δεν ήταν άτυχη στιγμή, ήταν μια τραγωδία για την οποία ευθύνεται και η κυβέρνηση του Τσίπρα.
Απαιτούν μια αυτοκριτική για ένα ασφαλιστικό που γονάτισε τη μεσαία τάξη.

Έχουν ανάγκη μια εξήγηση γιατί ο πρωθυπουργός δεν επέλεξε το δρόμο της ενημέρωσης, του διαλόγου και της διακομματικής συναίνεσης για τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Θέλουν να δουν επίγνωση ότι δεν θα συνεχιστούν τα φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής που αγγίζουν πια και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Χρειάζονται χειροπιαστές αποδείξεις ότι αντί για τζάμπα μαγκιές τύπου Πολάκη θα υπάρξει προσπάθεια να ακούσουν πραγματικά το λαό και τις ανάγκες του.

Ζητούν ένα σχέδιο για την ανάπτυξη και όχι γενικολογίες και προεκλογικές υποσχέσεις.

Πάνω από όλα θέλουν έναν Τσίπρα λιγότερο αλαζόνα, λιγότερο αυτάρεσκο, λιγότερο κολλημένο με την εξουσία.

Έναν Τσίπρα με τη μύτη και το βλέμμα χαμηλά.

Γιατί η κοινωνία έχει υποφέρει και δεν σηκώνει άλλο δούλεμα.

Δεν είδαν αυτόν τον Τσίπρα, αλλά τον Τσίπρα που θεωρεί ότι η εξουσία του ανήκει δικαιωματικά.

Αλέξη...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Αλέξη, και το εμπάργκο στον Σκάι να σπάσεις πάλι δεν θα βγεις

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ


Τουλάχιστον μπορούμε να του αναγνωρίσουμε ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση έδειξε περισσότερο… χαρακτήρα από ό,τι στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές.

Τότε χρειάστηκαν 17 ώρες για να ξεχάσει και το ΟΧΙ και το Go back κ. Μέρκελ.

Τώρα κράτησε για κάμποσο καιρό το εμπάργκο στον Σκάι.

Αλλά τα μηνύματα από όλες τις δημοσκοπήσεις είναι ο ΣΥΡΙΖΑ πάει για μεγάλη συντριβή στις κάλπες της Κυριακής.

Καθαρή ήττα και αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας.

Κομμένα τα όνειρα για «δεξιά παρένθεση».

Και γι’ αυτό το λόγο προσπαθεί να βγάλει λαγούς από το καπέλο.

Ακόμη και εάν αυτό είναι μάλλον τρύπιο.

Γι’ αυτό αποφάσισε λέει να πάει στον Σκάι.

Για να δείξει λέει ότι δεν φοβάται.

Σιγά μη βάλουμε τα κλάματα από συγκίνηση γι’ αυτή την επίδειξη θάρρους.

Από ποτέ το να πηγαίνει ένας πρωθυπουργός σε ένα ΜΜΕ είναι επίδειξη θάρρους;

Η απάντηση είναι από τότε που το επικοινωνιακό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε ότι είναι πολιτική μαγκιά να μποϊκοτάρει ένα μέσο ενημέρωσης.

Γιατί η πραγματικότητα είναι ότι στη δημοκρατία ο πρωθυπουργός όχι μόνο δεν μπορεί να μποϊκοτάρει ένα μέσο ενημέρωσης, αλλά και είναι υποχρέωση του να πηγαίνει και να απαντάει στην κάθε ερώτηση.

Ακόμη και στον πιο στημένο και κακοπροαίρετο δημοσιογράφο.

Ο πρωθυπουργός από τη θέση του δεν έχει τα ίδια δικαιώματα με τους απλούς πολίτες.
Ο πολίτης έχει δικαίωμα να μην απαντήσει σε ένα δημοσιογράφο που θα του βάλει ξαφνικά ένα μικρόφωνο και θα του κάνει κάποια από τις γνωστές βλακώδεις ερωτήσεις.

Ο πρωθυπουργός δεν έχει το δικαίωμα ακόμη και εάν έχει απέναντί του το χειρότερο δημοσιογραφικό «πιστόλι» της πιάτσας.

Και μεταξύ μας σιγά το πρεσάρισμα που θα έκανε στον οποιοδήποτε πρωθυπουργό το οποιοδήποτε μέσο.

Τα μέσα ενημέρωσης χρειάζονται τους πολιτικούς γιατί έτσι παράγουν ειδήσεις, ενημερώνουν, κερδίζουν τηλεθέαση.

Οι πολιτικοί, ακόμη και του ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζουν πολύ καλά ότι κερδίζεις πολιτικά πολύ περισσότερο εάν σταθείς απέναντι σε έναν εχθρικό και δύσπιστο δημοσιογράφο, παρά άμα σου στέλνει «πάσες» ένας «φιλικός» δημοσιογράφος.

Όμως, ο Τσίπρας και η παρέα του δεν ήθελαν να πηγαίνουν στον Σκάι ούτε γιατί φοβόντουσαν ούτε γιατί θα είχαν κάποια ιδιαίτερα αρνητική μεταχείριση.

Ο λόγος ήταν ότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αυτοί οι ψηφοφόροι περπατούν ανάμεσά μας

Toυ ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ

Περπατούν ανάμεσά μας.

Τους συναντάμε στην ουρά στο σούπερ μάρκετ.

Στέκονται δίπλα μας στη στάση του λεωφορείου.

Βρίσκονται μέσα στο διπλανό αυτοκίνητο στο φανάρι.

Πίνουν καφέ στο διπλανό τραπέζι.

Παραγγέλνουν από το ίδιο σουβλατζίδικο με εμάς.

Και μετά πηγαίνουν και ψηφίζουν Κυριάκο Βελόπουλο. Ή Βασίλη Λεβένη. Ή το κόμμα των οπαδών του Αρτέμη Σώρρα.

Για να μην αναφερθούμε στο πολύ πιο επικίνδυνο φαινόμενο να υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που ψήφισαν τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής.

Και υπάρχουν και αρκετά παραδείγματα από το παρελθόν. Γιατί π.χ. κάπως έτσι βρέθηκε π.χ. το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη να θεωρείται υπολογίσιμη πολιτική δύναμη.

Και βέβαια και σε τέτοιο κόσμο γεννήθηκε το φαινόμενο του Πάνου Καμμένου και των Ανεξάρτητων Ελλήνων, με όλο το μίγμα «πατριωτικού» κιτς και συνωμοσιολογικής αντίληψης που τους χαρακτήρισε.

Για να μην αναφερθούμε στον τρόπο που ακόμη συναντάς ανθρώπους που έχουν να πουν καλά λόγια για τους Χουντικούς και την επταετία.

Και υπάρχουν και πολλά άλλα παραδείγματα που έρχονται στο νου, όταν σκέφτεσαι τι σημαίνει τελικά κοινοβουλευτική δημοκρατία στην Ελλάδα.

Προφανώς και οι άνθρωποι αυτοί δικαιούνται να ψηφίσουν. Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει το δικαίωμά τους;

Αλλά και ποιος δεν διαπιστώνει με θλίψη τα αποτελέσματα μιας ιδιότυπης «λουμπενοποίησης» της ελληνικής κοινωνίας που αντανακλώνται και στα εκλογικά αποτελέσματα.

Γιατί είναι πρόβλημα να πηγαίνει τόσο μεγάλο μέρος της συνολικής ψήφου σε κόμματα που εκπροσωπούν την ακροδεξιά, τον ωμό ρατσισμό, το σεξισμό, τη συνωμοσιολογία, τους «ψεκασμούς», τον ανορθολογισμό.

Είναι πρόβλημα να θεωρούν τόσο πολλοί ψηφοφόροι ότι είναι «διαμαρτυρία» το να ψηφίζουν με κριτήριο τον χαβαλέ αλλά τελικά στο όνομα του χαβαλέ να στέλνουν στη Βουλή φασίστες και τηλεπλασιέ που υποστηρίζουν ότι έχουν… χειρόγραφες επιστολές του Ιησού.

Είναι πρόβλημα η ψήφος διαμαρτυρίας να πηγαίνει σε τόσο επικίνδυνες και αντιδραστικές πολιτικές ιδεολογίες.

Προφανώς και η λουμπενοποίηση δεν περιορίζεται στην πολιτική.

Ούτε φταίνε μόνο αυτοί που συμπεριφέρονται με αυτό τον τρόπο.

Αφορά συνολικά την κοινωνική κατάσταση.

Αφορά το πώς ολοένα και περισσότερο γινόμαστε μια κοινωνία που δεν διαβάζει και δεν ενημερώνεται, αλλά απλώς χαζεύει timeline και stories και δεν έχει πρόβλημα να θεωρήσει «αντικειμενικό γεγονός» την οποιαδήποτε απιθανότητα.

Αφορά το πώς από διάφορες πλευρές συχνά και με δήθεν «εναλλακτικό» στυλάκι αμφισβητείται η επιστημονική γνώση. Δείτε π.χ. πόσο εξαπλώνεται το αντιεμβολιαστικό κίνημα.

Αφορά το πόση ανοχή υπήρξε τα προηγούμενα χρόνια σε ρατσιστικές, εθνικιστικές και σεξιστικές αντιλήψεις.

Αφορά το πώς τα ίδια τα κόμματα εξουσίας αντιμετωπίζουν την πολιτική ως θέαμα και εικόνα, αδιαφορώντας για την ουσία της πολιτικής και τελικά πριονίζοντας το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονται.

Αφορά τα ΜΜΕ που συχνά επένδυσαν στο χαβαλέ στην πολιτική γιατί θεωρούσαν ότι αυτό έφερνε παραπάνω τηλεθέαση.

Δεν είμαστε οι μόνοι στην Ευρώπη με αυτό το πρόβλημα. Γενικό είναι το φαινόμενο.

Όμως...