ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τα πουλιά του γένους ΣΥΡΙΖΑ

Του ΝΙΚΟΥ ΓΚΙΩΝΗ

 

Τις λίγες τελευταίες  μέρες γίνεται λόγος , άμεσος  ή έμμεσος , περί πουλιών. Είναι γνωστό βέβαια πως πολλά πουλιά πιάνονται , άλλα όχι και μερικά όπως  τα ορνιθοειδή  συμβιώνουν με τον άνθρωπο.

 

Πάντως την επικεφαλίδα την έβαλα , έχοντας κατά νου εκείνο το ομότιτλο εφιαλτικό θρίλερ  του Άλφρεντ  Χίτσκοκ , όπου σμήνη γκρίζων πετουμένων  αφού κρύβουν τον ουρανό  απειλούν ως επιδημία το φιλμικόν ανθρώπινο γένος.

 

Κατά συνέπεια και με μια διαστολή της πολιτικής αναλυτικής κρίσης μας ο ΣΥΡΙΖΑ και ειδικώς και κυρίως ο Αρχηγός του όχι μόνο δεν πιάνει μη οικόσιτα πουλιά , μα είναι ο ίδιος – από πολλού χρόνου – ο ιπτάμενος οδηγητής των χιτσκοκικών πουλιών.

 

Και βέβαια είναι το ίδιο σμήνος με την ίδια διάθεση πάντα, με αυτό  που αιφνιδιαστικά μαύρισε τον ουρανό και τους ανθρώπους του μεγάλου χωρικού Άστεως  , που το λέγανε Ελλάδα.

 

Συνηθίζεται πιά σήμερα – και προς τούτο εφευρίσκονται ψευδοκατασκευές , που τις λένε αυθαιρέτως γέφυρες – να γίνεται αναφορά στον ριζοσπάστη μεν, δυτικότροπο δε Αλέξη Τσίπρα, μετά την υποτιθέμενη οπτασία του τον Ιούνιο του 15 και την τιμωρητική, πλήν απαραίτητη, παραμονή της χώρας στο Ευρώ. Λέω τιμωρητική καθώς η παραμονή συντελέστηκε όχι με όρους και όρια ορθοφροσύνης μα με κινήσεις πανικού σαν αυτές του Κων/νου Α’ στον Σαγγάριο στην αυγή του 20ου αιώνα. Τα ατίθασα ραμφικά σμήνη, προκειμένου να συνεχίσουν να ραμφίζουν υποχώρησαν σ΄αυτό, που ήταν η κανονική βούλησή τους. Βούληση , που προφανέστατα και εμπαθέστατα ισχύει και σήμερα μα με τροποποιημένη την εκδήλωσή της. Και γι΄αυτό είναι εξίσου ή πιο πολύ επικίνδυνη.

 

Είναι εντελώς παραπλανητική η μεθόριος  των τότε εποχών με τις τωρινές, καθώς η εξουσιαστική ανάγκη επιβιώσεως  των Πουλιών ΣΥΡΙΖΑ, οδήγησε σε άλλους τρόπους επιθέσεως εξίσου φονικούς και σίγουρα πιο δόλιους …και ίσως με άλλη γωνία προσπτώσεως στα θύματα, σ΄εμάς. Είναι βλέπετε η φύση του εθνολαϊκιστικού αφηγήματος – αξιώματος, που επιβάλλει τέτοιες  αλλαγές ώστε η ουσία να μένει η ίδια.

 

Μα στ΄αλήθεια τι άλλαξε; 

Ίσα ίσα, που η διαρροή των βασικών Θεσμών οδήγησε στην αποχύμωσή  τους κι άλλο, χρηστικές και φιλάνθρωπες μέριμνες του διοικητικού Κράτους  όπως η Πολιτική Προστασία εξαϋλώθηκαν με τα γνωστά θλιβερά συμβάντα  να το πιστοποιούν , η οικονομία κοντεύει να σώσει και το τελευταίο κομμάτι της ουράς της  κι ένα 10ετές ομόλογο – εξ ορισμού καλή εξέλιξη – δεν είναι παρά μια σταγόνα στον ωκεανό του βασιλείου των βασικών βιοτικών απαιτήσεων.

 

Ποια αλλαγή αντιλήψεων συντελέστηκε ; Αυτή που ονοματίζει το μόνο βιώσιμο επί της αρχής ασφαλιστικό μοντέλο των 2 + 1 πυλώνων ως εφορμοστικό της δικτατορίας του Αουγκούστο Πινοσέτ; 

Ποια δικαιωματική αντίληψη άλλαξε , πέραν των Συμφώνων Συμβιώσεως; Μήπως ακούγονται οι αχοί από τα μαγνητόφωνα της ταινίας ΟΙ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ;  

Μπορεί να συνεχιστεί η καταγραφή κι ο καθένας να βάζει αθροίζοντάς το στα προηγούμενα το δικό του μνημονικό δυσάρεστων εμπειριών.

 

Όμως μαζί με όλα ετούτα , αποκαλύπτεται ενόλω η ανθρώπινη υποκρισία, που μόνον έρεισμα έχει την ιδιοτέλεια – αφανή ή εμφανή – ή / και την βλακεία.

 

Άνθρωποι, πολίτες και πολιτικοί, που ο Θεός τους αξίωσε να μεσο-μακροημερεύουν  υποδύονται τους Τέκτονες των Γεφυρών δίχως γνώση και επίγνωση της, περί αυτών, ανεπάρκειάς τους.

 

Ξέρετε είναι οι ίδιοι εν πολλοίς, που δεν ανεχόντουσαν την αισθητική του Παπανδρέου ακόμα και στα χρόνια της ωριμότητας των γηρατειών 92-96, που θυμόντουσαν την παλιά του δημαγωγία – όπως έλεγαν – και έκοβαν πέρα και ξάφνου υποδύονται πως είναι αν-αίσθητοι  ( ή μήπως είναι; ) έναντι της Αλκιβιαδικής δημαγωγίας  και της τσομπάνικης γενικότερης Παιδείας του ιπτάμενου φροντιστή – αρχηγού των πουλιών.

 

Είναι αυτοί που μείνανε στην εποχή της ΑΥΡΙΑΝΗΣ, παρακάμπτοντας την επικαιρότητα των πανομοιότυπων – πλην της ποιότητος του τυπογραφικού χάρτη – τωρινών εντύπων …Οποία  υποκρισία μεγίστου μεγέθους .

 

Αυτοί και μερικοί άλλοι , που υποδύονται κακόσχημα τους ρόλους , που είχαν κάποτε διάσημοι πολιτικοί «ευπατρίδαι», όπως ο Μπούτος, ο Μαύρος, ο Ηλιού, ο Μαγκάκης  όταν πήγαιναν σε άλλο κόμμα μετά από έντονη διαφωνία με το παλιό ή και μετά την αριθμητική του διάλυση, φωνασκούν λέγοντας για ομοιότητες με το πρώιμο ΠΑΣΟΚ….Ξέρετε εκείνο , που απαρχής δεν διανοήθηκε να διαταράξει την πολιτική του Καραμανλή με την Ευρώπη , εκείνο  που η σχέση του με ολοκληρωτικά καθεστώτα τύπου Σοβιετίας  περισσότερο είχε να κάνει  με την διπλωματική ισορροπία ανάμεσα στους δύο πανίσχυρους πόλους παρά με ο,τιδήποτε άλλο και κυρίως με την γνώση και στήριξη των  Μαδούρο του τότε.

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε και τώρα είναι συστημικός , απλώς υποδύεται υποκριτικό ρόλο ….όπως και οι φίλοι του που θεωρούσαν πολύ μπρουτάλ και άξεστο εθνικόφρονα τον Καραμανλή Α΄, μα θεωρούν απλώς πταίσμα αναρμόστου σχέσεως την  συνύπαρξη επί 4,5 χρόνια με τον τωρινό συνεταίρο του – ΧΑυγίζοντα – Τάκη Μπαλτάκου.

 

Κι όσο για την – άντε να το πούμε , να το κλείσουμε – κοινοβουλευτική ομοιογενή σύσταση του εθνολαϊκιστικού κατσαπλιά να θυμήσουμε πως οι πρώτοι 13 βουλευτές του πρώιμου ΠΑΣΟΚ ήταν συστημικοί βουλευτές της προδικτατορικής Ε.Κ. Και οι διευρύνσεις οι τότε γίνονταν κυρίως μετά την ιδεολογική και αριθμητική διάλυση κομμάτων. Αναφέρομαι στην διεύρυνση του 77 προς ΝΔ και ΠΑΣΟΚ , όταν ουσιαστικά διαλύθηκε η ΕΔΗΚ. Ούτε δάνεια , ούτε εξυπηρετήσεις , απλώς η βεντάλια του πολιτικού δαρβινισμού.

 

Τα πουλιά  του γένους ΣΥΡΙΖΑ δεν πιάνονται , είναι ίδια μ΄αυτά του φιλμ του Χίτσκοκ  …και...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο «χάσκων ανεπιγνώστως» Έλληνας Πρωθυπουργός

Του ΝΙΚΟΥ ΓΚΙΩΝΗ

 

Ο προκαθήμενος της ελληνικής κυβερνήσεως , που χάσκει ηδονικώς – όπως όλοι οι τύποι, που εκβάλλουν την εσωτερική τους καταπίεση  ως  σαδιστική επικυριαρχία – όλο και συχνότερα, μη διαθέτοντας καν το αμφιλεγόμενο χιούμορ του άλλου χάσκοντος υπουργού του επί των Οικονομικών  είναι η οριστική επιτομή του νεοπερονιστικού καρικατούρικου εγχώριου μοντέλου.

 

Αμφιβάλλω αν εξόν από το επώνυμο Περόν, γνώριζε πριν λίγα χρόνια ποιός ακριβώς ήταν ο Περόν. Λοιπόν ο Περόν, εκ των πραγμάτων θεμελιωτής του – κυρίως, όμως όχι μόνο – ομώνυμου Λατινοαμερικανικού κυβερνητισμού ήταν αδρά ένας πανούργος και αυταρχικός στρατιωτικός της Αργεντινής που εισέδυσε τόσον στα μεσαία συντηρητικά στρώματα όσο και στα κομμουνιστογενή λαϊκά κινήματα της εποχής. Στα πλαίσια του πατερναλιστικού του χαρακτηριστικού εγκατέστησε στην πατρίδα του όσα απομεινάρια του φασισμού και του ναζισμού, έψαχναν νέα αρχή μετά τον πόλεμο. Εκεί , στην πλούσια χορτολιβαδική πεδινή ενδοχώρα βρήκαν το καταφύγιό τους ο Δρ Θάνατος της Ευγονικής Μένγκελε του Άουσβιτς , ο δημόσιος υπάλληλος Άιχμαν …μα και τσικό του φασισμού , όπως ο δικός μας Κ.Μανιαδάκης της Ασφαλείας της 4ης  Αυγούστου. Προτιμούσε τα πραξικοπήματα, όμως όταν δεν του κάθονταν αγραναπαύονταν για λίγο στον Παναμά κι ό,τι είχε χάσει  στρατοκρατικά το έπαιρνε δημοκρατικά.

 

Ήταν με τους πολλούς – έλεγε – , όμως ήταν μια χαρά  και με τους λίγους , ώστε η επιχειρηματική εξωστρέφεια να τροφοδοτεί και τους πολλούς. 

Δεν γελούσε , ήταν ξακουστός για τις στρατιωτικές του αρετές και την οργανωμένη πολιτική διαίσθηση.  

Η μακροχρόνια παραμονή του στα πράγματα οφείλονταν , εκτός φυσικά των πονηρών επιδραστικών  παρεμβάσεων στην Δικαιοσύνη , στο μουσολινότροπο καθεστώς, που εγκαθίδρυσε, πράγμα  που επέτρεψε στον Περονισμό να υπάρχει και μετά τον θάνατό του ως κυρίαρχο πολιτικό μείγμα πρώην κομμουνιστών, πρώην ακροδεξιών, πρώην ανταρτών , πρώην …ο, τι μπορείτε να φανταστείτε.

 

Ελάτε όμως που ο εδώ – εκ των πραγμάτων – περονιστής, ο νυν ΠΘ  ξεπατίκωσε μόνο το οργανωτικό μοντέλο του συζύγου της Εβίτας. Σ’ αυτό το χειμερινό μοντελάκι, εντάχθηκε ο, τι το πιο μεταχειρισμένο κυκλοφορούσε στις μάντρες, ακριβώς όπως και στον πρώιμο ψευδοριζοσπαστικό πυρήνα εντάχθηκε ο , τι πιο δευτεράτζα από τον παλιό χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς και από τα απόνερα , ανεπεξέργαστα μάλιστα, του παλαιού ΠΑΣΟΚ. Όσον αφορά δε στο ακροδεξιό , συνεργαζόμενο αρχικά – ενσωματωμένο τώρα , σκέλος  όλοι οι τύποι, που μαζεύτηκαν κάνουν τον παλαιό των ημερών Γ. Καρατζαφέρη να φαίνεται συγκρινόμενος μαζί τους κάτι ανάμεσα σε Γέηλ και Χάρβαρντ.

 

Χάσκει λοιπόν ο ΠΘ, με τις εφήμερες τσαλακωμένες νίκες , χάσκει ίσως γιατί πουλά αέρα όπως ο Σώρρας  ενώ τον εμφανίζει ως αιθέριο άρωμα ικανό να αποσπάσει τα βαθύτατα αντιδεξιά αντανακλαστικά έναντι του ακροδεξιοτάτου Κ. Μητσοτάκη και όσων δυνητικά θεωρεί συνοδοιπόρους του τελευταίου.

 

Ο  Χουάν Περόν, όπως άλλωστε και τμήματα της συνυπάρχουσας ευρωπαϊκής Σοβιετίας, είχαν αντιληφθεί πως η μακροημέρευση των καθεστώτων τους όφειλε να  βασίζεται σε ένα μείγμα κρατικής –ιδιωτικής οικονομίας , ήδη από τον Λένιν.

 

Αντίθετα εδώ οι κιοτήδες περονιστές ενσωμάτωσαν την απεχθέστερη πτυχή του οικονομικού κομμουνισμού που ήταν η περίπτωση της Αλβανίας. Η Ελλάδα δεν παράγει , αυτοαφαιμάσσεται  σε βαθμούς ανίατης συλλογικής νευρικής ανορεξίας  υπό τα όμματα μιας ανήκουστης και κολασμένα διεφθαρμένης , πεινασμένης και λιγούρικης ψευδοπερονικής ελίτ.
 

Και ο ΠΘ χάσκει , χάσκει γιατί ποτέ δεν μπόρεσε να κάνει κάτι άλλο.  

Το ατύχημα για τον ίδιο κι όχι για την κοινωνία των πολιτών είναι πως...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: H απόπειρα κατάληψης της χώρας από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ

Του ΝΙΚΟΥ ΓΚΙΩΝΗ

 

Αφότου  υποχώρησε δίχως φυσικά να εξαφανιστεί , στα πιο πίσω στασίδια του εγκεφαλικού φλοιού το μοιραίο – και μηδέποτε απολύτως εξιχνιασθέν – επεισόδιο διαρκείας Τσίπρα – Βαρουφάκη , έπρεπε να φτιαχτεί νέα αφήγηση – που λένε – για την αναγκαιότητα  συντριβής του υποτιθέμενου σάπιου ολοκληρωτικά μεταπολιτευτικού οικοδομήματος. Κάποιοι περισσότερο μελετηροί από τους άρχοντές μας πιθανόν είχαν δεί και διαβάσει τις επίκαιρες τάσεις της Πολιτικής Επίστήμης και τις αναλύσεις της για τον εθνολαϊκισμό.

 

Ξεπατικώνουν λοιπόν όσα πιο πολλά μπορούν από τον Mude , από τους συγγραφείς του ΄΄ ΠΩΣ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ ΄΄ , από τον πρώιμο Μαραντζίδη και βέβαια από τις εφαρμοστικές στην Αργεντινή αρχικά , στην Βενεζουέλα μετά . Στο μεταξύ ο παλιός φιλελεύθερος και τωρινός καταπιεστής Β.Ορμπάν καθώς και το μοντέλο Κατσίνσκι πέφτουν στα πόδια απρόσμενα εξ ουρανού.

 

Το διάβασμα σταματάει , κι αρχίζει εσπευσμένα η εφαρμογή . Το ατύχημα υπήρξε πως δεν είχαν διαβάσει τα SOS.

 

Σταματούν σε ένα διεθνές σκάνδαλο , αυτό του φαρμάκου με ιδιαίτερη αιχμή την NOVARTIS  και αρχίζουν να στήνουν κάτι άλλο με βάση αυτή , υπολογίζοντας στο ντόμινο της θεάς Τύχης , όπως και στην περίπτωση Σάββα Ξηρού.  

Βρίσκουν την αρχική μαγιά υλικού : τον έναν ήρωα της αφήγησης . Όνομα : Γρηγόρης Ρασπούτιν , ένας μέτριος δικαστικός , φίλος των καραμανλικών παρακέντρων , γείτονας και οικογενειακός φίλος της οικογένειας του ΠΘ  μα και παλιόφιλος συμφοιτητής του ΠτΔ. Οι πληροφορίες που διέτρεχαν του δικαστικούς γι΄αυτόν έλεγαν πως είναι αποφασιστικός , νταής , μετέρχεται δε κάθε μέσου προκειμένου περί της εντεταλμένης αποστολής του .Επί τούτου μας είχε διαβεβαιώσει σε ανύποπτο χρόνο απειληθείσα δικαστίνα στην οποία κατά τα δημοσιευθέντα λεγόμενα – προϊόντα τηλεφωνικής υποκλοπής- ειπώθηκε αρμοδίως …΄΄ να προσέξει καθώς αλλιώς μπορεί να μην κάνει Χριστούγεννα με τα παιδιά της ΄΄.
 

Ο Γρ.Ρασπούτιν – δήθεν αθώα – παίρνει σταδιακά την θέση ενός αφελούς πρώην δικαστικού που ανέλαβε αρχικά Υπουργός κατά της Διαφθοράς ( ονόματι Π.Νικολούδης ) και ο οποίος φουκαράς διατείνονταν πως θα λύσει το δημοσιονομικό σε ύψος 30 δις. άμεσα διατιθεμένων εντός 4μήνου με πηγή λαθραίους οφειλέτες , που κρατούσε στο χέρι από την προηγούμενη θέση του ως επικεφαλής οικείας Ανεξάρτητης Αρχής. Ο δύστυχος δεν ήξερε από πολιτική και νομίζοντας πως θα κρατήσει επί μακρόν την υπουργική θέση πανηγύριζε από κοινού με τον Λαφαζάνη και τον Παππά άμα τη προκηρύξει του μοιραίου δημοψηφίσματος.

 

Όμως ο Γρ.Ρασπούτιν , με εντολή του Προέδρου της ΠΑΕ είχε αναλάβει στην θέση του , η οποία θεσμικά και πονηρά ενετάχθη στο οργανόγραμμα του Υπ.Δικαιοσύνης.
 

Ερχόμαστε λοιπόν  στο κυρίως ματς. 

Αναζητούνται μάρτυρες και εχθροί , αυτά δεν μας λέει το ΄΄ ΠΩΣ  ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ  ΟΙ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ ΄΄ ; Διαλέγεται η αύρα  της πολιτικής και τραπεζικής κορυφής , πασπαλίζεται για ξεκάρφωμα με κανά δυό λιγότερο σημαντικούς  και ένα πρώην Υπηρεσιακό ΠΘ , δικαστικό και αρχίζουμε.

 

Τι λείπουν ;… Οι μάρτυρες , σκεπασμένοι ξεσκέπαστοι δεν έχει σημασία. 

 Δεν χρειάζεται πολύ ψάξιμο για να φτάσεις...

ΠΑΙΔΕΙΑ στο ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΑΡΙΣΤΕΡΟΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Tα ανάποδα αυγά του φιδιού

Του ΝΙΚΟΥ ΓΚΙΩΝΗ

Σκηνή 1η: η ακτιβιστική – και εν βία , κυρίως εν βία – συλλογικότητα «ΡΟΥΒΙΚΩΝΕΣ», καταλαμβάνει τμήμα του ΕΚΠΑ . Ο κ. Γαβρόγλου  διαμαρτύρεται και σχεδόν με λυγμούς αναζητά το φαντασιακό  του δηλαδή το Φοιτητικό Κίνημα όπως το ορίζει ο ίδιος , δηλαδή ως υγιέστερη και πολυπληθέστερη  συλλογικότητα . Αφού τελειώνει την αναζήτησή του , το εγκαλεί καθώς δεν παρεμβαίνει ως  καθαγιασμένο Σώμα – ή μήπως Τάγμα , μην τυχόν και ΟΠΛΑ – Ασφαλείας  να απελευθερώσει την υπόδουλη πνευματικότητα του ΕΚΠΑ από την Κατοχή. Απορεί …που είστε ; Παρότι  εργασιακός χώρος με άλλα χαρακτηριστικά , η έννομη τάξη απαγορεύεται να εγκατασταθεί με τα κανονικά Σώματα Ασφαλείας – έστω με ο,τι απέμεινε από αυτά – καθώς διακονείται και από τις Δυνάμεις Εισβολής – Κατοχής του ΕΚΠΑ πνευματικότητα – κακή, μα δεν έχει τόση σημασία – , που ως γνωστόν προστατεύεται με όλους τους δυνατούς τρόπους από το πανάρχαιο αταβιστικό ( προγονικό , παρελθοντικό συνεχές )  Πανεπιστημιακό Άσυλο . Τέλος πάντων σαν τους κατατονικούς, που ξυπνάνε για λίγο , γίνονται κανονικοί και μετά βυθίζονται χειρότερα  οι δάσκαλοι υπό την διττή ιδιότητά τους πήραν κάπως την κατάσταση στα χέρια τους υποκαθιστώντας το ανύπαρκτο Κράτος – κακομοίρη Χόμπς με τον Λεβιάθαν σου – με την  δική τους δράση.

ΣΚΗΝΗ 2η: στο Μαρούσι, στο Υπουργείο Παιδείας στις 22 Οκτωβρίου 2018 κάπου 250 νέοι – 23άρηδες  έως τριτογυμνασίτες –  μαζεύονται και μπαίνουν – αποφασίζουμε και διατάσσουμε κι αν λάχει γ…ε τα Λύκεια – στο γραφείο ενός συμπαθούς ηλικιωμένου – ο μπαμπάς μας, ο θείος – (που τυχαίνει να είναι ο προστάτης του προηγουμένου Ασύλου ), του κ.Γαβρόγλου. Εδώ μπορούν να μπουκάρουν σε κοτζάμ ΕΚΠΑ , σε ένα παλιογραφείο ενός παλιουπουργείου θα εμποδιστούν; Άλλωστε, λέει ο Υπουργός ..«τους τάδωσα όλα των πιτσιρικάδων, απομένει μόνο να τους στέλνω κάποιο πτυχίο πληθωριστικό στο σπίτι – σαν το Μπολιβαριανό νόμισμα του Νικολά Μαδούρο – να καμαρώνουν οι πάντες , μικροί μεγάλοι». 

Έλα όμως που οι πιτσιρικάδες της 3ης Γυμνασίου , άντε Α’ Λυκείου είναι – λένε – με κάποιους μέντορες  23άρηδες  παπάδες πανάρχαιων Δισκοπότηρων και τσιρίζουν ακόμα και για τα ελάχιστα, που άφησε για ξεκάρφωμα  ο Υπουργός. Καλώς λοιπόν από την μεριά του εξανίσταται. Κι αυτοί συνεχίζουν σε ένα ακατάληπτο τέμπο, που χωρίς να το καταλαβαίνουν περιλαμβάνει κινήσεις δακτύλων , εντάσεις με λέξεις στα όρια της ύβρεως,  ανεβοκατεβάσματα  στο Γραφείο και στις καρέκλες. Εδώ δίχως να το καταλαβαίνουν και δίχως καλά- καλά να τον γνωρίζουν παραπέμπουν στον πρωτογονισμό του Καμμένου. Κι όταν τελειώνει ο Καμμένος, νάσου οι άσχετοι μέντορες  πάλι από δίπλα , να συμπληρώσουν εμπεριστατωμένα και να γητεύσουν τα παραληρούντα και ναρκισσευόμενα μικρά. Εδώ περνάμε σε πιο εξελιγμένες μορφές λεκτικής ζωής , όπως  ο επίκαιρος Ντούτσε στα φάτσιο των νεολαιών  ή όπως ο άλλος επίκαιρος ο Ι. Μεταξάς στα πιτσιρίκια της ΕΟΝ.

 
Υπερβολικά λέτε; 

Καθόλου…κανα δυό μπυραρίες των 30 ατόμων κάναν έναν καλλιτέχνη των ρείθρων, όπως τον κάναν, μαζί πρωτίστως με την ίδια κοινωνία, θύτη – θύμα, όπως θύτης – θύμα ως εκπρόσωπος της κυρίαρχης ιδεοληψίας είναι ο κ. Γαβρόγλου.

 

Μέσα από ανιστόρητες εξισωτικές – τελεολογικών θρησκευτικογενών χαρακτηριστικών – θεωρήσεις, η Παιδεία αχταρματοποιείται ως κατασκευή, ρηγματώνεται, θραύεται κι αυτός ο αχταρμάς είναι το δημιουργούμενο πρότυπο του απέλπιδος πολίτη. Κοινωνιολογικά και ψυχαναλυτικού τύπου  προτάγματα, οσμώνονται  και προετοιμάζουν τους μελλοντικούς όχλους.  

Τα ανάποδα αυγά του φιδιού, οι εγκληματικές τρομοκρατικές συμπεριφορές είναι τα κατοπτρικά είδωλα των συνήθων αυγών. Απλώς οι μεν εγκληματούν κατά των ομάδων, οι δε κατά των ταξικών εχθρών – αστών. Όντας μικροαστοί και οι ίδιοι.

 

Στο Μαρούσι τώρα , αύριο κάπου αλλού εκκολάπτονται δυνητικοί θύλακες που μελλοντικά  θα γίνουν μεταμοντέρνοι Ρουβίκωνες , αλλιώτικα αυγά του φιδιού . 

Μα μην απορείτε όπως ο κ. Γαβρόγλου ….και οι πάστορες τα έδωσαν όλα στον Αδόλφο και εξοντώθηκαν μέχρις ενός , και οι Ιταλοί διανοούμενοι περίμεναν την κτηνώδη μπότα του Ντούτσε κάνοντας πως δεν τρέχει και τίποτα με την πορεία στην Ρώμη κι εδώ ο Παπαδόπουλος σαμποτάριζε αλλά ήταν προβοκάτσιες κατά εντίμων αξιωματικών για να μην πάμε στους Ορτέγκες της Νικαράγουας, που κοιτάξαμε με δέος στην νιότη μας.

 

Το άδειο ΚΙΒΩΤΙΟ του Άρη  Αλεξάνδρου είναι γεμάτο από τις οριζόντιες παραχαράξεις των αφελών λαϊκιστών, που παρότι δωδοδοκούν σαν τον κ. Γαβρόγλου θυματοποιόυνται ως παντελώς άχρηστοι.

 

Τα – σε ασύνειδο επίπεδο – ηλικιακά παιδιά των Ρουβικώνων, μπουκάρων από ηλικίας 15 χρονών με το βλέμμα στους μπαμπάδες τους, στο  ΕΚΠΑ. Όσο το μπορούμε ας αντισταθούμε με αλληλουχία ιδιοτήτων: γονείς , πολίτες , πολιτικοί…

 

Η Ιστορία απέδειξε πως...