ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δώσε κι εμένα μπάρμπα...

Πέρασα έξω από ένα καφενείο στον Πειραία,είχε την ονομασία "Το Στέκι του Γίγαντα"
Δεν ξέρω γιατί,αλλά μου δημιουργήθηκαν αυτομάτως,εικόνες με 45άρηδες συνταξιούχους διαφόρων ΔΕΚΟ,με μπεγλέρι στο χέρι,σταυροπόδι και το ένα χέρι να κρέμεται στην ψάθινη καρέκλα σαν #χιμπατζής του… pic.twitter.com/nVIjTTZgU0

— Δέσποτας Ο ΠΙΛΟΤΟΣ ✈ Ο ΠΟΘΗΤΟΣ🔥Ο ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ🌌⚖ 🕯 (@JudgeJury7) November 24, 2024

 

Του Ιωσήφ Φουσέ


Άκουγα έναν συνταξιούχο σε μια διαδήλωση να λέει "τώρα δεν έχουμε μνημόνια, γιατί δεν μας αυξάνουν σημαντικά τις συντάξεις;;;"

Θα μου πείτε, μεγάλος άνθρωπος είναι, δικαιολογείται.  

Μόνο που αυτά δεν τα βγάζει από την κοιλιά του, τα παιδιά του τού τα λένε...

Ένα βασικό λάθος σκέψης έχει να κάνει με το ότι θεωρούμε ότι ο δανειολήπτης ξεμπερδεύει όταν εκταμιεύσει όλο το ποσό του δανείου. Αυτό έγινε με το τέλος των μνημονίων.  

Λυπάμαι, χάσατε:

Ο δανειολήπτης ξεμπερδεύει μόνο όταν ξοφλήσει το δάνειο. Και εμείς δεν έχουμε καν ξεκινήσει την πραγματική αποπληρωμή.

Φέτος και το 2025, θα αποπληρώσουμε €12,5 δις, ποσό που κυρίως προέρχεται από ένα άλλο δάνειο που είχαμε πάρει από τον ESM και μπήκε στο περίφημο μαξιλάρι. Μαξιλάρι με δανεικά για τα οποία πληρώνουμε τόκους....Μεγάλη επιτυχία...

Με την αποπληρωμή αυτή, το χρέος θα φτάει στο 148% του ΑΕΠ (από 200%+ πριν τρία χρόνια). Στόχος είναι να φτάσει το 2028 στο 130%.  

Πως; 

Το κλάσμα έχει αριθμητή και παρανομαστή. Αριθμητής το χρέος, παρανομαστής το ΑΕΠ. Μειώνοντας τον αριθμητή μέσω πλεονασμάτων και αυξάνοντας τον παρανομαστή μέσω ανάπτυξης.

Αν καταφέρουμε το 2032, να είμαστε κοντά το 115-120%, τότε θα μπορούμε να μετατρέπουμε το χρέος προς τα Ευρωπαϊκά κράτη, σε χρέος προς τις αγορές, δια της μετακύλησης. Με χαμηλό κόστος. Αν όχι, θα υπάρξουν δυσκολίες.

Το σημαντικό είναι - μιας και είμαστε σε μονοπάτι απαλλαγής από τον βραχνά - πρώτον να μην ξωκύλουμε από το μονοπάτι και δεύτερον να επιστρέψουμε στην περίοδο προ του 1981. 

Τότε το κράτος μπορούσε να δανείζεται μόνο για επενδυτικούς σκοπούς.  

Μετά το 1981, αυτό άλλαξε, και δανειζόμασταν και για καταναλωτικούς σκοπούς. Για να κατανοήσει κανείς τι σημαίνει αυτό, αντί να δανειζόμαστε για να πάρουμε σπίτι, δανειζόμαστε για τριήμερο αγίου πνεύματος στη Ν. Υόρκη.

Πότε ένα δάνειο είναι ωφέλιμο; 

Όταν το κόστος του δανεισμού είναι μικρότερο ή ίσο με την  απόδοση των επενδύσεων που χρηματοδοτούνται. Εάν είναι μεγαλύτερο ο δανεισμός  καθίσταται επαχθής. Αν μάλιστα δεν δανειζόμαστε για να επενδύσουμε αλλά για να καταναλώσουμε, χρεοκοπούμε...

Η περίοδος 2025-2032 πρέπει να είναι περίοδος υψηλότατων πλεονασμάτων. Μόνο αν έχεις πλεονάσματα ξοφλάς χρέη. Με ελλείμματα σταματάει την πίστωση και ο μπακάλης.

Και για την παραγωγή πλεονασμάτων...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: 11 χρόνια φαγούρα

 Σαν σήμερα το 2010 ο κληρονομικός πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, ομότιμος, ομοταγής και ισάξιος του Κυριάκου Μητσοτάκη, μας έστειλε για βρούβες

    Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Φόρεσε το σοβαρό του ύφος, μια μοβ γραβάτα -χρήσιμο αξεσουάρ για κάθε σένια κηδεία-, και τράβηξε κατά Καστελόριζο μεριά για να ανακοινώσει τα ευχάριστα (ευχάριστα για όλους πλην των Ελλήνων). Μεταξύ άλλων, είπε: «Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη πορεία, μια νέα Οδύσσεια για τον Ελληνισμό. Όμως, πλέον, ξέρουμε τον δρόμο για την Ιθάκη και έχουμε χαρτογραφήσει τα νερά. Μπροστά μας έχουμε ένα ταξίδι με απαιτήσεις από όλους μας, αλλά με μια νέα συλλογική συνείδηση και κοινή προσπάθεια θα φθάσουμε εκεί ασφαλείς, πιο σίγουροι, πιο δίκαιοι, πιο περήφανοι».

Η πραγματικότητα απέδειξε ότι για Οδύσσεια πηγαίναμε, αλλά σε «Τιτανικό» καταλήξαμε, με ολίγη από περιπέτεια Οδυσσέως – δίχως το ασφαλές τέλος της ομηρικής περιπλανήσεως. Και ο Κύκλωψ Πολύφημος μας κατάπιε, και η Κίρκη της μικροπολιτικής μάς μεταμόρφωσε σε χοίρους και η Σκύλλα μάς μασούλησε και η Χάρυβδη μάς κατάπιε και οι μνηστήρες έρχονται με λάντζες, κάθονται στα σπίτια μας και τους πληρώνουμε επιδόματα.

Ο Παπανδρέου συνέχισε το φουμάρισμα των ιθαγενών που έριξε στο μνημονιακό μπαλαούρο με τα εξής: «Ο τελικός μας στόχος, ο τελικός μας προορισμός είναι να απελευθερώσουμε την Ελλάδα από επιτηρήσεις και κηδεμονίες. Να απελευθερώσουμε τις δυνάμεις του Ελληνισμού, τον κάθε Ελληνα και Ελληνίδα από αντιλήψεις, πρακτικές και συστήματα που τον εμποδίζουν παντού, εδώ και δεκαετίες».

Δυστυχώς, οι μόνοι Έλληνες που «απελευθερώθηκαν» από τα άβολα «βραχιολάκια» του οικογενειοκρατικού τριτοκοσμισμού και της ξενοκρατίας είναι όσοι πήγαν στον άλλο κόσμο και όσοι πήγαν σε άλλη χώρα. 

Οι μεν υπάγονται στον Κύριο, που είναι πάντοτε δίκαιος και ελεήμων, και οι δε κατευθείαν στους ξένους. 

 

Είναι πολύ πιο συμφέρον να βρίσκεσαι σε ξένη χώρα, να φορολογείσαι από αυτήν και γι’ αυτήν, παρά να ζεις στην Ελλάδα και να δουλεύεις για τους ξένους, αλλά να πληρώνεις και τα ξενόδουλα υπαλληλάκια τους, που υποδύονται τους ρόλους των ηγετών και των μπροστάρηδων, ενώ είναι απλώς και μόνο… μπροστινοί.

Κάπως έτσι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΗΦΗΝΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Έχει επιστρέψει η κανονικότητα στη ζωή μας;

Του ΦΩΤΗ ΓΕΩΡΓΕΛΕ

Όσοι ισχυρίζονται ότι η κανονικότητα έχει επιστρέψει στη ζωή μας, ότι η χώρα είναι μια κανονική χώρα και η κυβέρνηση είναι μια κανονική κυβέρνηση, κάνουν συγκρίσεις και επιστρατεύουν παραδείγματα: Και ο Αντρέας ήταν λαϊκιστής. Και ο Αυριανισμός πάντα ήταν διχαστικός. Και το Πασόκ άλλαξε, όταν κατέκτησε την εξουσία το 1981. 


Οι συγκρίσεις που κάνουν, αναφέρονται συνήθως σε μια εποχή που απέχει 35 με 40 χρόνια από σήμερα. Αναλογικά, είναι σαν να αντιμετωπίζαμε τότε, τη δεκαετία του ’80, τις χυδαιότητες εναντίον του Μάνου Χατζηδάκι και των υπόλοιπων θυμάτων συγκαταβατικά και με μπλαζέ ύφος λέγοντας: Πάντα έτσι ήταν τα πράγματα στη χώρα, και στον Εμφύλιο βομβαρδίζαμε ο ένας τον άλλον με βόμβες Ναπάλμ. 


Περισσότερο απέχει το 1981 από σήμερα, απ’ όσο η δεκαετία του ’80 από τον Εμφύλιο. Δεν ήμασταν καθόλου συγκαταβατικοί όμως τότε, αντίθετα, μας είχε φανεί φριχτό, γι’ αυτό το θυμόμαστε και το αναφέρουμε μέχρι σήμερα. Σήμερα, τα αδιανόητα εκείνης της εποχής ακούγονται ακόμα και από υπουργούς. 


Αλλά ας δεχτούμε για την οικονομία της συζήτησης αυτή τη λαθροχειρία, να συγκρίνεις γεγονότα που απέχουν κοντά μισό αιώνα. Πράγματι, μπορεί κάποιος που μπήκε στην ΚΝΕ το 1989, έτος που κατέρρευσε ο κομμουνισμός, το 2019, μετά από 30 χρόνια, να γίνει Πασόκ. Πασόκ του 1981, βεβαίως. Μπορεί επίσης σε άλλα 30 χρόνια, το 2049, να εξελιχτεί σε εκσυγχρονιστή σοσιαλδημοκράτη, όπως ήταν το Πασόκ του Σημίτη το 2000. Έτσι αργά-αργά και με προσοχή στην ιστορική εξέλιξη, ίσως στο τέλος του 21ου αιώνα, να συγχρονιστεί και με τις απαιτήσεις της εποχής μας. Άλλωστε, τι σημασία έχει ένας αιώνας στην ιστορία του έθνους; 

Όμως γιατί την κάνουμε αυτή τη συζήτηση; Ποιον απασχολεί; Σε ποια ανάγκη της εποχής μας απαντάει;  


Θα φανεί πόσο άσχετη συζήτηση είναι, αν επεκτείνουμε το ερώτημα και στον άλλο κυβερνητικό εταίρο. Θα μπορούσε η Έλενα Κουντουρά, ο Κουίκ, ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος, ο ίδιος ο Προκόπης Παυλόπουλος, να γίνουν ΝΔ; 


Γιατί να μην μπορούσαν; ΝΔ δεν ήταν άλλωστε πριν 5 χρόνια;  


Αυτή η ΝΔ, όμως, που εκτροχίασε τη χώρα.  


Ρώτησε ποτέ κανένας αν ο Σαμαράς ήταν φιλελεύθερος; 8 χρόνια μνημονίων, μας απασχόλησε ποτέ ποιος ήταν φιλελεύθερος, ποιος λαϊκός δεξιός και ποιος σοσιαλδημοκράτης; Ποτέ αυτά τα χρόνια το πρόβλημα δεν ήταν κομματικό. Αντιθέτως, οι διαφορετικές επιλογές διέτρεχαν οριζοντίως τα κόμματα. Και η αντίθεση ήταν πάντα η ίδια: Μεταρρυθμίσεις ή διατήρηση της παλιάς Ελλάδας. 


Όταν η χώρα χρεοκόπησε, στο δημόσιο διάλογο συγκρούστηκαν δύο διαφορετικές ερμηνείες της πραγματικότητας, δύο διαφορετικές πολιτικές. 


Η κυρίαρχη, αυτή που επικράτησε και την πληρώνουμε ακόμα, έλεγε ότι η χώρα μια χαρά ήταν, μέχρι που η Δύση, η Ευρώπη, οι Γερμανοί, οι δανειστές μας, θέλησαν να μας κάνουν «αποικία χρέους». Κι εμείς αντιστεκόμαστε. Ακόμα και σήμερα, η «αυταπάτη» έγκειται στο ότι «πιστέψαμε πως μπορούσαμε να αλλάξουμε τους συσχετισμούς δυνάμεων και δεν τα καταφέραμε». Όχι ότι δεν είχαμε δίκιο. Αυτή η διπλή γλώσσα η οποία εκφράζεται ακόμα και σήμερα, που η αντιμνημονιακή ρητορική είναι κυβέρνηση και εφαρμόζει μνημόνια, κρατάει πάντα εγκλωβισμένη τη χώρα στα αδιέξοδα.


 Η άλλη πολιτική, η οποία έλεγε, χρεοκοπήσαμε, τι να κάνουμε, ας σηκώσουμε τα μανίκια να δούμε πώς προχωράμε, δεν έγινε ποτέ πλειοψηφική, ακόμα κι όταν κυβερνούσε. Γι’ αυτό άλλωστε τα 2 χρόνια του ΓΑΠ και τα 2,5 των Σαμαρά-Βενιζέλου ήταν εύθραυστα, παραπατούσαν και τελικά κατέρρευσαν, ενώ τα 4 χρόνια των Τσίπρα-Καμμένου κυλάνε αδιατάρακτα. 


Η «αντιμνημονιακή απάτη», ο τρόπος δηλαδή του συστήματος εξουσίας να αποτρέψει τις αλλαγές που επιβάλλονται, τις μεταρρυθμίσεις και τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας, ήταν διακομματική και αδίστακτη. Από την άλλη μεριά υπήρχαν σπασμωδικές ενέργειες, μπρος πίσω, δισταγμοί και προσπάθειες κατευνασμού των πολιτικών πελατών που εγκατέλειπαν τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα για να πάνε στους δύο αντικαταστάτες τους, οι οποίοι, αυτοί πια υπόσχονταν τις παλιές καλές μέρες της ευδαιμονίας με ξένα λεφτά. 

Παρόλα όσα δικαίως καταλογίζουμε στις πρώτες κυβερνήσεις της κρίσης, προσπάθησαν, έστω με μισή καρδιά και με παλινδρομήσεις, να οδηγήσουν τη χώρα στη σωτηρία. Δεν γίναμε Βενεζουέλα. Όταν η Ελλάδα χρεοκόπησε, ενώ δεν προβλεπόταν τίποτα τέτοιο από τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η χώρα πέτυχε να λάβει το μεγαλύτερο κρατικό δάνειο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Στην πράξη, οι εταίροι και σύμμαχοί μας ανέλαβαν όλα τα χρέη μας προς τις αγορές, που μέχρι τότε μας δάνειζαν, και τα έκαναν δάνεια των κρατών και των πολιτών τους. Εν συνεχεία η Ελλάδα πέτυχε τη μεγαλύτερη επίσης διαγραφή χρέους στην ιστορία. Και στο τέλος του 2014, η Ελλάδα είχε μηδενίσει το θηριώδες ετήσιο έλλειμμα των 36 δις και είχε περάσει στην ασθενική ανάπτυξη μετά από χρόνια ύφεσης. Τώρα, μετά από τη συνολική εμπειρία μας, ίσως πρέπει να ξανασκεφτούμε την αποτίμηση των πρώτων κυβερνήσεων της κρίσης. 


Από την άλλη μεριά, τι συνέβη από το 2015 και μετά; 


 Αυτό είναι το πρωταρχικό ερώτημα για να τοποθετηθεί οποιοσδήποτε απέναντι στις πολιτικές δυνάμεις. 


Η πολιτική δεν είναι «issues», «πιστεύω ότι η κυβερνητική πολιτική είναι ολέθρια αλλά συμφωνώ με τον Σύριζα στο Τζέισον-Αντιγόνη». Η πολιτική είναι ερμηνεία της πραγματικότητας, είναι αφήγημα που εξηγεί και αλλάζει την κοινωνία.


 Με πιο απλά λόγια:  


Η χώρα την τελευταία 4ετία συνέχισε την πορεία προσαρμογής και απομάκρυνσης από τη χρεοκοπία ή ξαναχρεοκόπησε; 


Η προσπάθεια εκσυγχρονισμού κράτους, οικονομίας και κοινωνικών θεσμών συνεχίστηκε ή αντιθέτως άλλαξε φορά προς τα πίσω;  


Η κατάσταση στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, στη Δικαιοσύνη, στις Ανεξάρτητες Αρχές, τα νοσοκομεία, στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας, στην επιστροφή των επιόρκων στο Δημόσιο και στις επενδύσεις που συστηματικά υπονομεύονται, είναι βήματα προς τα μπρος ή επιστροφή στις χειρότερες συνήθειες του παρελθόντος; 


Η διακυβέρνηση Σύριζα-Ανέλ είναι μεταρρυθμιστική ή αντιμεταρρυθμιστική κυβέρνηση;  


Είναι εντέλει μέρος της λύσης ή μέρος του προβλήματος; 


Αυτό είναι το πολιτικό ερώτημα, αυτό είναι που ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή. Και βάσει αυτού περιμένεις να τοποθετηθούν όλοι. 


Παραδόξως δεν γίνεται έτσι. Συναισθηματικές ερμηνείες Συνδρόμου Στοκχόλμης, με παραινέσεις να ξεπεράσει το θύμα την «πικρία», υποκαθιστούν τις πολιτικές θέσεις. Θεωρίες για την εξέλιξη των κομμάτων υποκαθιστούν την πολιτική ανάλυση.  Όποιος όμως προσπαθεί να μετατρέψει την πολιτική σε πολιτική ιστορία, στην πραγματικότητα...

ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Δεκαέξι ημέρες χωρίς μνημόνια...

Toυ ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΩΒΑΙΟΥ

Τι, το ξεχάσαμε ήδη;  

Ζούμε για 16η ημέρα εκτός μνημονίων και δεν έχουμε δει ακόμη το φως;  

Μάλλον κάτι έχει πάει στραβά μετά την έξοδο και η χαρά δεν λέει να εκδηλωθεί. Και συζητάμε όλο κάτι περίεργα. 

Ο Πρωθυπουργός λέει (όχι συνεχώς, όποτε χρειάζεται…) κάτι πράγματα για την Αριστερά και (συχνότερα) για την Ακροδεξιά, δηλαδή τη ΝΔ και τον Μητσοτάκη. Ο ίδιος όμως θέλει λέει να γίνει ηγέτης της Κεντροαριστεράς. Εχει πείσει μερικούς, όπως τον Ραγκούση και την Ζορμπά. 

Λέει ότι θα αποκαταστήσει τις ανισότητες της πολιτικής των μνημονίων, που εκείνος εφάρμοσε πιο πιστά από όλους. Θα διορθωθούν τώρα όλα με κάτι επιδόματα και εφ’ άπαξ εισφορές. 

Επίσης, ζήτησε να πρασινίσει το Μάτι σε έξι μήνες. Το είπε ο Φάμελλος. Τότε πιστεύει ότι πράγματι θα έχουν ξεχαστεί οι τουλάχιστον 98 νεκροί. 

Ο Βαξεβάνης παίρνει στο κυνήγι την Ζαχαράκη. Επειδή τον είπε συκοφάντη. 

Η Μαρέβα παίρνει όμως μία ανάσα. Την αντικαθιστά ο ανιψιός του Κυριάκου, ο Δημητριάδης. Είχε λέει εταιρεία με τον Φλώρο. Ο οποίος Φλώρος αποφυλακίστηκε με την παρέμβαση ενός σκοτεινού δικτύου, το οποίο –άγνωστο πώς, δραστηριοποιείται επί ΣΥΡΙΖΑ. Αδιανόητο.  

Ο ξένος Τύπος που φαίνεται ότι δεν είναι ακόμη τόσο αδιάφορος για την χώρα, ασχολείται με τον υπουργό Δικαιοσύνης και γράφει ότι είναι «αμφιλεγόμενο πρόσωπο» και πως υπάρχουν ανησυχίες για το κράτος δικαίου στην Ελλάδα. Ο πρόσφατος ανασχηματισμός έχει προκαλέσει ενθουσιασμό ασυγκράτητο, ειδικώς με την επιστράτευση της Μαριλίζας για τη μεταρρύθμιση του Δημοσίου και του διδύμου Γεροβασίλη – Παπακώστα για την εγγύηση της Ασφάλειάς μας. 

Η μεταρρύθμιση της Παιδείας συνεχίζεται και η διάλυσή της όπου να ‘ναι ολοκληρώνεται. Μαθαίνει όμως η νέα γενιά δωρεάν και με συνοπτικές διαδικασίες μυθολογία από τα χείλη του Πρωθυπουργού, σε μία fusion εκδοχή Οδύσσειας και Αργοναυτικής Εκστρατείας.  

Ο Καμμένος συνεχίζει να κάνει κουμάντο στην κυβέρνηση και παρά τη μαζική αποχώρηση στελεχών του, κάνει δυνατές μεταγραφές. Οπως η Εύη Δρούτσα, που επιτέλους κάνει το μεγάλο βήμα και μπαίνει στην πολιτική. 

Η ανάπτυξη υποχωρεί σαν να μην καταλαβαίνει: μα έχουμε βγει από τα μνημόνια…  

Ο Τσίπρας ανεβαίνει στην Θεσσαλονίκη για να εξαγγείλει επιστροφές συντάξεων και προσλήψεις. Στο Δημόσιο. Και νέο γήπεδο για τον ΠΑΟΚ. Το πρωτάθλημα δεν χρειάζεται να το προαναγγείλει, πέρυσι που το έκανε το γρουσούζεψε. Οι αγορές φαίνεται ότι δεν τον περιμένουν καν.  

Τα σπρεντ σκαρφαλώνουν ακάθεκτα εκεί που ήταν το 2010 και το Χρηματιστήριο καταβαραθρώνεται καθημερινώς. 

Είναι τελικά...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η εγχείρηση πέτυχε, ο ασθενής σακατεύτηκε

Γράφει ο Χαρίδημος Κ. Τσούκας 

Καθηγητής στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick.

www.htsoukas.com 

Ήταν αναμενόμενο. Ο καθένας προβάλλει την αφήγηση που τον συμφέρει, χωρίς να αντιλαμβάνεται απαραίτητα την ειρωνεία που τη συνοδεύει. 

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει την έξοδο από το τρίτο μνημόνιο που η ίδια προκάλεσε. 

Τα πρώην κυβερνητικά κόμματα της αντιπολίτευσης στηλιτεύουν τη συνεχιζόμενη λιτότητα που αυτά εγκαινίασαν με τα δύο πρώτα μνημόνια. 

Οι δανειστές επαίρονται για την «επιτυχημένη» διαχείριση της ελληνικής φτωχοποίησης.

 Πού βρίσκεται η αλήθεια; 

Θραύσματά της υπάρχουν παντού. Το γόνιμο ερώτημα είναι διαφορετικό: τι είδους εξιστόρηση χρειαζόμαστε για να προχωρήσουμε; 

 Αν δεν κατανοήσουμε διαυγώς το παρελθόν, δεν μπορούμε να πορευτούμε συνετά στο μέλλον. Η προσφορότερη αφήγηση για την κρίση είναι αυτή που βλέπει τη μεγάλη εικόνα, με τα παράδοξα και τις αντιφάσεις της· είναι ωμά ρεαλιστική και ειλικρινής· και επιτρέπει τη στοχαστική δράση. Ποια είναι τα κύρια στοιχεία της;

Πρώτον. Τα αίτια της ελληνικής κρίσης είναι πολιτικά-θεσμικά· οι συνέπειες είναι οικονομικές. Οικοδομήσαμε ένα πελατειακό, κομματοκρατικό, συντεχνιακό κράτος, το οποίο απαιτούσε: για τη χρηματοδότησή του δανεικά, για τη διοίκησή του κομματική-φατριαστική αφοσίωση και για τη λειτουργία του προσοδοθηρία, αυθαιρεσία και αδιαφάνεια. Ενα τέτοιο κράτος τείνει: να συρρικνώνει τον χρόνο στο εκλογικό παρόν, να διοικείται από κομματάρχες, να ευνοεί επιμέρους συμφέροντα, να ζει με ελλείμματα και να αναβάλλει επίμαχες μεταρρυθμίσεις. Η ποιότητα των θεσμών και η μεταρρυθμιστική εγρήγορση αναδεικνύονται ιδιαίτερα σημαντικές όταν μια χώρα δεν ελέγχει το νόμισμά της. Η αδυναμία δανεισμού, μετά τη χρηματοοικονομική κρίση του 2008, σε συνθήκες μιας στρεβλά δομημένης Ευρωζώνης, προήλθε από τη δημοσιονομική κραιπάλη και την έλλειψη ανταγωνιστικότητας της οικονομίας. Με τη σειρά τους, αυτές παρήχθησαν από μια μακρά διαδικασία πολιτικής-θεσμικής παθογένειας.

Δεύτερον. Τα προγράμματα διάσωσης της Ελλάδας είχαν, αναπόφευκτα, πολιτική υφή: αποτύπωναν την ανισορροπία ισχύος μεταξύ ισχυρού δανειστή και επαίτη δανειζόμενου. Τι επεδίωκαν οι δανειστές με το πρώτο μνημόνιο; Να μη γίνει η ελληνική κρίση μεταδοτική: να προστατευθούν, κυρίως, οι ξένες τράπεζες που ήταν εκτεθειμένες στην ελληνική κρίση χρέους. Η αναδιάρθρωση χρέους ήταν επιβεβλημένη: τη συνιστούσαν το ΔΝΤ, δεξαμενές σκέψης, διεθνείς εμπειρογνώμονες. Οι εταίροι την απέρριψαν, φορτώνοντας το κύριο βάρος των συνεπειών στο αδύνατο μέρος (το ομολογεί τώρα, εμμέσως, και ο Ντάισελμπλουμ, βλ. «Κ», 28.8.18). Δεν εκπλήσσει: λίγο Θουκυδίδη να έχει διαβάσει κανείς, ξέρει ότι έτσι τείνουν να συμπεριφέρονται οι «ισχυροί».

Τρίτον. Από τη στιγμή που δημιουργήθηκαν τα μνημόνια, απέκτησαν τη δική τους δυναμική, εγκλωβίζοντας τους εμπλεκομένους. Η εφαρμογή των ελληνικών μνημονίων ήταν παραδειγματική για τα λοιπά μέλη της Ευρωζώνης. Ακόμα κι όταν τα μνημόνια δεν παρήγαγαν τα προβλεπόμενα αποτελέσματα, το καταβληθέν κόστος (sunk cost) των δανειστών ήταν μεγάλο για να εγκαταλειφθούν, παρά τα όσα αφελώς διατεινόταν η αντιμνημονιακή ρητορική. Οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν διέθεταν «αίσθηση της πραγματικότητας». Επιπλέον, ενοχικές και εθισμένες στον λαϊκισμό, δεν είχαν την αυτοπεποίθηση να οικειοποιηθούν το μνημόνιο ως αναγκαίο κακό. Η μόνη ρεαλιστική και γρήγορη έξοδος από το μνημόνιο ήταν, παραδόξως, η επώδυνη και αξιόπιστη εφαρμογή του. Πολύ δύσκολο εγχείρημα σε ένα συγκρουσιακό και λαϊκιστικό πολιτικό σύστημα. Η συνέπεια; Οχι ένα, τρία μνημόνια!

Τέταρτον. Η διαχείριση της κρίσης θεμελιώθηκε στην αυταπάτη («δάνεισε/δανείσου και προσποιήσου»). Οι δανειστές προσποιούνταν ότι η Ελλάδα δεν είχε χρεοκοπήσει, άρα δεν χρειαζόταν αναδιάρθρωση χρέους, μόνο νέα δάνεια. Η Ελλάδα προσποιούνταν ότι θα κάνει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, ωθώντας τα κόμματα εξουσίας σε διγλωσσία, ασυναρτησία και, τελικά, αναξιοπιστία. Ακόμα και το ΔΝΤ συμπεριφέρθηκε πολιτικά, όχι τεχνοκρατικά. Η αμοιβαία προσποίηση παραμένει. Ολοι κλωτσούν το τενεκεδάκι παρακάτω – μέχρι τις επόμενες εκλογές, μέχρι το 2022, το 2032, και βλέπουμε! Εν τω μεταξύ, οι φτωχοποιούμενοι Ελληνες γίνονται όλο και περισσότερο πολιτικά αδιάφοροι, κυνικοί και απρόβλεπτοι – όταν δεν μεταναστεύουν!

Πέμπτον. Το μνημονιακό φάρμακο αποδείχθηκε και βάλσαμο και φαρμάκι. Επιβλήθηκε δημοσιονομικός ορθολογισμός αλλά επήλθε οικονομική αποσάθρωση. Το μέγεθος του ελληνικού προβλήματος (κρίση χρέους, κρατικό ξεχαρβάλωμα, πολιτική σύγκρουση) ήταν τέτοιο, που τα επιβληθέντα μέτρα (τα οποία, αργότερα, το ΔΝΤ χαρακτήρισε, σε εσωτερικά κείμενά του, εξωπραγματικά) θα επέφεραν βάρβαρη λιτότητα. Μια χώρα που χάνει το ένα τέταρτο του ΑΕΠ της, οδηγεί έναν στους δύο νέους στην ανεργία και ωθεί το ένα τρίτο του πληθυσμού στη φτώχεια είναι μια ρημαγμένη χώρα. Η σκληρή λιτότητα αποσταθεροποίησε το πολιτικό σύστημα: παρήγαγε διχαστικές συγκρούσεις, ανέδειξε τα άκρα και εκχυδάισε την κομματική διαμάχη. Η ιστορική πόλωση εντάθηκε, επιφέροντας πολιτική αστάθεια και ανατροφοδοτώντας, έτσι, την κρίση.

Μπλέξαμε σε φαύλους κύκλους.

Μάθαμε, τουλάχιστον, κάτι; 

 Αμφιβάλλω. Οι πολιτικές-θεσμικές παθογένειες που παρήγαγαν τη χρεοκοπία δεν εγκαταλείφθηκαν. Τα κόμματα εξουσίας δεν ανέλαβαν με ειλικρίνεια τις τεράστιες ευθύνες τους για την εκκόλαψη και αναποτελεσματική διαχείριση της κρίσης. Η εκάστοτε αξιωματική αντιπολίτευση ουδέποτε αναστοχάστηκε τον ρόλο της στην όξυνση των πολιτικών παθών. Η δημαγωγία-συγκάλυψη-προσποίηση έγινε δεύτερη φύση. Ατενίζουν τώρα τη «νέα πορεία», πορευόμενοι στις παλιές ράγες: χρεώνουν επιλεκτικά τα μνημόνια στον αντίπαλο, αδυνατούν να συνεννοηθούν στα στοιχειώδη και, φυσικά, μοιράζουν προεκλογικές υποσχέσεις!

Υπάρχει ελπίδα;  

Η ψυχρή ανάλυση, κάνοντας γραμμικές προβολές, λέει...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα μνημόνια δεν άλλαξαν το κράτος

Του Σάιμον Νίξον

Κ​​οιτάζοντας πίσω στα εννέα χρόνια από το ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης, τρία στοιχεία ξεχωρίζουν.

Το πρώτο είναι πόσα πράγματα ήταν ξεκάθαρα από την αρχή, παρότι τα διδάγματα έπρεπε να επαναληφθούν ξανά και ξανά. Σίγουρα, έως το δεύτερο μνημόνιο, το 2012, γνωρίζαμε ότι τo Grexit θα ήταν μία καταστροφή για την Ελλάδα και την Ευρώπη· και επίσης ότι η μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών της Ελλάδας θα ήταν αδύνατη χωρίς τη δραστική αναμόρφωση του παντελώς δυσλειτουργικού κράτους της.

Αυτές οι δύο αλήθειες καθόρισαν όλα όσα ακολούθησαν. Η απερίσκεπτη συγκρουσιακή προσέγγιση του ΣΥΡΙΖΑ επί ημερών Βαρουφάκη παρήγαγε πολύ δράμα αλλά καμία νέα ιδέα. Οι Ελληνες υπέστησαν βαρύτατο οικονομικό κόστος εξαιτίας της καθυστέρησης με την οποία μια άπειρη, αδαής κυβέρνηση κατάλαβε κάτι το οποίο ήταν προφανές αρκετό καιρό πριν.

Το δεύτερο στοιχείο που ξεχωρίζω είναι ότι η Ελλάδα ήταν αποδέκτης τεράστιων αποθεμάτων καλής θέλησης εκ μέρους των θεσμών, παρότι η αυθεντική προσήλωσή τους στον εκσυγχρονισμό του ελληνικού κράτους δεν αναγνωρίστηκε στη χώρα. Ο ενθουσιασμός αυτός ήταν εν μέρει το προϊόν της ισχυρής θέσης της Ελλάδας στο ευρωπαϊκό φαντασιακό, που απορρέει από τη σαγήνη που ασκεί η αρχαία ιστορία της και οι συνθήκες απελευθέρωσής της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μία από τις θλιβερές πτυχές των τελευταίων εννέα ετών ήταν η μετατροπή του –ενδεχομένως αφελούς– ενθουσιασμού αυτού σε αυξανόμενο κυνισμό και απελπισία, καθώς οι διάφορες μεταρρυθμιστικές προσπάθειες ατονούσαν ή έβρισκαν αντίσταση από μία πολιτική τάξη η οποία είναι σχεδόν αδύνατο να εγκαταλείψει τη βαθιά ριζωμένη λογική των πελατειακών σχέσεων. Προκαλεί ανησυχία ότι, με την έξοδο από το τρίτο πρόγραμμα, οι πολιτικοί ήδη μιλούν για κατάργηση κρίσιμων μεταρρυθμίσεων.

Το τρίτο στοιχείο που πρέπει να αναδειχθεί είναι πόσο άσχημα προδόθηκε η Ελλάδα από αυτούς που υποδύθηκαν τους φίλους της. Δεν ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της που η Ελλάδα έγινε το πεδίο μάχης στην ιδεολογική διαμάχη μεταξύ ξένων πρωταγωνιστών που δεν ενδιαφέρονταν για την ίδια τη χώρα.

Ειδικότερα, η ελληνική υπόθεση υιοθετήθηκε από προοδευτικούς Αμερικανούς οικονομολόγους στον πόλεμό τους εναντίον των συντηρητικών υποστηρικτών του κινήματος του Tea Party και από Βρετανούς ευρωσκεπτικιστές που έβλεπαν στα βάσανα της Ελλάδας ένα ισχυρό όπλο για την εκστρατεία τους υπέρ του Brexit. Η σημασία των συμμάχων αυτών στην υποδαύλιση των ψεύτικων ελπίδων που κινητοποίησαν την καταστροφική εξέγερση του ΣΥΡΙΖΑ αναγνωρίστηκε από τον ίδιο τον κ. Βαρουφάκη.

Είναι ενδεικτικό ότι ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας επέλεξε να ξεκινήσει τη δική του αφήγηση για την κρίση με τη συνάντηση που είχε με τον πρώην υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ Λάρι Σάμερς – στην οποία οι δύο άνδρες συμφώνησαν να συνεργαστούν, παρότι δεν τους ένωνε σχεδόν τίποτα.

Είναι μεγάλο επίτευγμα της Ελλάδας ότι κατάφερε να μηδενίσει τα τεράστια ελλείμματα του προϋπολογισμού και του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών και ότι έχει ανακτήσει κάποια πρόσβαση στις χρηματαγορές, αν και το οικονομικό και το κοινωνικό κόστος που κατέβαλε ήταν αχρείαστα υψηλό. Και δεν μπορεί κανείς παρά να θαυμάσει την επινοητικότητα του ιδιωτικού τομέα στη χώρα κατά την τελευταία δεκαετία και να ελπίσει ότι θα υπάρξει τώρα η πολιτική σταθερότητα που θα επιτρέψει την εδραίωση της ανάκαμψης. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις, ωστόσο, έχουν ακόμα απέναντί τους έναν δημόσιο τομέα που, παρά τα εννέα χρόνια προγραμμάτων εντατικής βοήθειας, παραμένει υπερήφανα αμεταρρύθμιστος.  

Γι’ αυτόν τον λόγο, σε τελική ανάλυση...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Μαυρογιαλούρος θα αυτοκτονούσε

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Βρε τους μπαγάσες, είναι να μην τους θαυμάζει κανείς για την επαγγελματικού τύπου κυνικότητα τους;  

Τους είδατε πως ξετσουτσούρισαν πάλι όλοι μαζί, σα να μην συνέβη τίποτα;  

Σαν τους χοχλιούς στις πρωινές υγρασίες της Άνοιξης ξαναβγήκαν, μόλις θεώρησαν ότι πέρασε η καταιγίδα των ενενήντα έξι νεκρών.

Κι εγώ που είχα νομίσει πως συνετίστηκαν λιγάκι από το Βατερλό τους, πως άλλαξαν στοιχειωδώς μυαλά, πως περιόρισαν κάπως την αλαζονεία τους. 

Μπούρδες. Απλώς σοκαρίστηκαν προσωρινά από την επικοινωνιακή τους αποτυχία στο Μάτι, όμως ξαναβρήκαν γρήγορα την φόρμα τους και ξανάγιναν αυτό που ήταν πάντα. Ένα τσούρμο εξειδικευμένο στην διαστρέβλωση της πραγματικότητας και στην πολιτική εξαπάτηση.

Ο δύστυχος ο Καβάφης, όταν έγραφε «…ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν», δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι θα γεννιούνταν άνθρωποι που θα καταλάβαιναν ότι «η Ιθάκες» θα σήμαιναν γι αυτούς ένα προπέτασμα καπνού για να κρύψουν τις βαριές αμαρτίες τους. Θα μου πείτε πως ο καθένας αντιλαμβάνεται την ποίηση κατά το μυαλό και το ποιόν του. Σύμφωνοι, αλλά κι εγώ να μην έχω το ελεύθερο να φρίξω;

Τους ακούω λοιπόν τους υπουργούς και τους βουλευτάδες τους, έναν-έναν να μιλούν σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις. Το σύνθημα έδωσε ο Τσίπρας με το διάγγελμα του, που μέσα σε δώδεκα τηλεοπτικά λεφτά κατάφερε να φθάσει από τον Οδυσσέα και τους μνηστήρες στα Γουναράδικα του εμφυλίου. Αμέσως μετά το εμφυλιοπολεμικό αρχηγικό σύνθημα, σκάσανε μύτη αυτοί που επί έναν ολόκληρο δραματικό μήνα αρνιούνταν να εμφανιστούν σε μέσο ενημέρωσης.

Σαν κομάντος που ήταν κρυμμένοι στις πρασινάδες, έκαναν όλοι μαζί συγχρονισμένη έφοδο στην μεταμνημονιακή εποχή. Ο ένας μοιράζει λεφτά, ο δεύτερος προσλήψεις, ο τρίτος ξεψηφίζει νόμους περί συντάξεων, ο τέταρτος κάνει μονιμοποιήσεις, ο πέμπτος δίνει επιδόματα, ο έκτος φοροελαφρύνσεις, ο έβδομος μειώνει τον ΕΝΦΙΑ, ο όγδοος τις ασφαλιστικές εισφορές, ο ένατος δίνει καθυστερούμενα και ο δέκατος φέρνει επενδύσεις. Κι όλοι μαζί ξανάγιναν αυτό που ήταν πριν το 2015. Αντιμνημονιακοί.

Αν ήταν δυνατόν να ξαναγυριστεί σήμερα η ταινία «υπάρχει και φιλότιμο», το σενάριο θα προέβλεπε αυτοκτονία δια απαγχονισμού του Μαυρογιαλούρου λόγω αθέμιτου ΣΥΡΙΖΑικού ανταγωνισμού και αναγόρευση του Κρούεζα σε διδάκτορα της ανωτάτης ΣΥΡΙΖΑικής πολιτικής ακαδημίας. Είναι πραγματικά τρομερό το πόσο εύκολα, γρήγορα και ανενδοίαστα άνοιξαν το σεντούκι κι άρχισαν να μοιράζουν χρήμα. Ο περιβόητος φουστανελοφόρος μπράβος του Δηλιγιάννη, ο Τσελεπίτσαρης με τ’ όνομα που δόξαζε τον ρουσφετολόγο αρχηγό του κραδαίνοντας το ρυπαρό τσαρούχι του φορεμένο πάνω στην γκλίτσα του, θα ήταν σήμερα στην πρώτη γραμμή των συγκεντρώσεων του Αλέξη.

Πάλι θα χάσουν και με μεγάλη διαφορά. Αλλά θα ‘χουν προλάβει να διαλύσουν όποια ψήγματα αξιοπιστίας έχει ακόμα η χώρα στις αγορές και στους ξένους επενδυτές. 

Αν συνεχιστεί επί οκτώ μήνες αυτό το βιολί...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η «Ιθάκη» ήταν στα SOS

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΘΗΝΑΚΗ

Θα είχε νόημα να βγει και να μιλήσει από το Σύνταγμα – εκεί όπου πολιτικά συναγελάστηκε με την Ακροδεξιά και μετά την έβαλε στην κυβέρνηση· να βγει από το αεροδρόμιο – εκεί όπου τον εγκαταλείπει η νέα γενιά· από μια ιδιωτική επιχείρηση – εκεί όπου ακόμη κι εκείνοι που τον πίστεψαν τελικώς του γυρνούν την πλάτη· να μιλήσει από τα νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας, τα κέντρα αποτοξίνωσης και τις φυλακές – ας μη μιλήσουμε για το τι συμβαίνει εκεί.  


Θα είχε νόημα να βγει και να μιλήσει από το Μάτι ή τη Μάνδρα – εκεί όπου αποδείχθηκε ελάχιστος· από τους Λειψούς ή τους Φούρνους – εκεί όπου όλα στηρίζονται στην τύχη· από ένα μουσείο, μια γκαλερί, ένα βιβλιοπωλείο, ένα θέατρο – εκεί όπου δεν έχει ιδέα τι συμβαίνει.  


Θα είχε νόημα να βγει και να μιλήσει από το Ελληνικό – εκεί όπου ο «νεολαίος» μέσα του δυσανασχετεί, μαζί και οι επενδυτές.


Βγήκε, όμως, από την Ιθάκη, δηλαδή από την πιο κλισέ εκδοχή του κουλτουριάρη, αναπαράγοντας το «πρότυπο» του ακαλλιέργητου που θέλει να θολώσει τα νερά. Και βγήκε από την Ιθάκη για να πανηγυρίσει, συγκρατημένα βέβαια –κανείς δεν ξεχνάει τους νεκρούς στο Μάτι–, το τέλος μιας μνημονιακής εποχής στην οποία ο ίδιος συνέβαλε γενναιόδωρα.  


Οι 17 ώρες της περήφανης διαπραγμάτευσης, τον Αύγουστο του 2015, ήταν η απαραίτητη τελευταία στροφή πριν από τη λύτρωση. Πριν από την Ιθάκη.


Ταξίδεψε έως την πατρίδα του Οδυσσέα, για να μας ενημερώσει απλώς ότι τελείωσαν τα προγράμματα – δηλαδή, οι συμβάσεις, η χαρτούρα. Πήγε ώς εκεί για να κηρύξει τη νέα εποχή, ενώ στις 10 Σεπτεμβρίου, ήτοι σε 17 ημέρες, θα υποστεί ξανά αξιολόγηση από εκείνους που βδελυσσόταν. 


Δεν τον ενδιέφερε να κάνει ταμείο, να δει τι μένει, τι συνέβη όλα αυτά τα χρόνια, τι κερδίσαμε, τι χάσαμε, πού βρισκόμαστε σήμερα και πού θέλουμε να πάμε αύριο. 


 Δεν μπήκε στον κόπο να μας εξηγήσει τις επικείμενες φουρτούνες, τι είδους κουπί θα χρειαστεί να τραβήξουμε. Εκείνος δεν γνωρίζει από ανάλυση κειμένου – έχει μείνει στα SOS, και σε αυτά ήταν η επάνοδος του Οδυσσέα και το ποίημα του Καβάφη.


Τι κρίμα όμως... Είχε όλο τον χρόνο μπροστά του να εμπνεύσει τους πολίτες για δουλειά, εάν ο ίδιος δεν τους ενέπνεε απελπισία· να πείσει όσους έφυγαν από τη χώρα να επιστρέψουν, να δουλέψουν εδώ, εάν ο ίδιος δεν τους έδιωχνε καταπνίγοντάς τους ακόμη περισσότερο με τον πόλεμο στην αριστεία και στην προσπάθεια· να πείσει εκείνους που χαροκάηκαν επί ημερών του ότι δεν θα φέρει πίσω τις απώλειες, αλλά θα κατορθώσει να μην υπάρξουν άλλες, εάν ο ίδιος δεν είχε αναλάβει την πολιτική ευθύνη που εντέλει δεν σήμανε καμία αλλαγή ή μιαν υπόσχεση ότι σε αυτήν τη χώρα μπορούμε, τέλος πάντων, να πεθάνουμε αξιοπρεπώς· να πείσει τους πολίτες ότι μπορούν να εμπιστευθούν το κράτος διότι το κράτος είμαστε όλοι, εάν εκείνος δεν το έβλεπε μόνον ως Δημόσιο.  


Είχε όλο τον χρόνο μπροστά του να συνειδητοποιήσει ποια χώρα υπηρετεί, τι προσόντα και τι ανάγκες διαθέτει.


Εκείνος κατέφυγε...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Φτηνοί συμβολισμοί για την κομματική πλέμπα

Από τον aNameToCome

Δεν ξέρω τι γνώμη έχεις για τον Αλεξανδρινό, εμένα πάντως μου αρέσει. Όχι τόσο για τη ηθικοπλαστικά του ποιήματα όπως η Ιθάκη, κυρίως για τα ηδονικά, τα τολμηρά υπαινικτικά της ομοφυλοφιλίας του που θυμίζουν στίχους του Morrisey και τα άλλα, τα καταθλιπτικά που θρηνούν τη χαμένο σφρίγος της νιότης.  

Ο Αλέξης Τσίπρας μας είναι πια γνωστός, τον μάθαμε σαν κάλπικη δεκάρα, γιατί τέτοιος είναι, κάλπικος και δεν αξίζει πάνω από μια δεκάρα. Είναι ένα ξύπνιο παλικάρι που ξόδεψε όλη τη ζωή του μέχρι τώρα να φτιάχνει συμβολισμούς. Όχι φυσικά από τους υψηλούς, τους δυσνόητους, τους άλλους, τους εύκολα κατανοητούς από το ακροατήριο του, τους συμβολισμούς της πλάκας, γεμάτους δακρύβρεχτους συναισθηματισμούς και υψηλά νοήματα που έρπουν στις λάσπες.   

Το ακροατήριο του το έχει επιλέξει από νωρίς ο Αλέξης, είναι αυτό που στο μυαλό του αποτελεί τον «λαό».  

Στο μυαλό του Αλέξη ο «λαός» είναι μια μάζα ανθρώπων που μισεί να σκέπτεται και λατρεύει να νοιώθει.  

Η σκέψη κουράζει πολύ τον Αλέξη, προϋποθέτει κρίση, γνώση, δουλειά. Το συναίσθημα είναι πιο απλό, δεν σε ζορίζει πολύ και είναι και ιδιαιτέρως εύκολα χειραγωγίσιμο. Όχι από σένα, από τον Αλέξη. Κι αν δεν είναι έτσι ο λαός, ο Αλέξης πίστεψε ότι θα τον κάνει. Και θα τον κυβερνήσει χαϊδεύοντας τα κατώτερα ένστικτα του, εξηγώντας του πόσο αδικημένος είναι και πόσο οι άλλοι τον μισούν και τον ζηλεύουν. 

Βγήκαμε λοιπόν από τα Μνημόνια λέει. Από αυτά τα μνημόνια που μέχρι τώρα ο Αλέξης μας έλεγε ότι δεν είχαμε μπει. Τέλος πάντων βγαίνουμε από τα Μνημόνια, έτσι μας λέει ο Αλέξης. Τώρα πώς βγαίνουμε, με δεσμεύσεις για υπερπλεονάσματα για δεκαετίες και με υπερταμεία που έχουν ολόκληρη την κρατική περιουσία για εκατό χρόνια, με δεκάδες μέτρα που θα εξακολουθήσουν να είναι σε ισχύ και με μια οικονομία διαλυμένη, μόνο ο Τσίπρας το ξέρει. 

Η αλήθεια είναι ότι αυτό που τελείωσε  είναι η υποχρέωση των δανειστών να μας δίνουν χρήμα. Οι δεσμεύσεις και οι υποχρεώσεις παραμένουν, όπως φυσικά και η επιτήρηση. Απλά πλέον θα δανειζόμαστε με πενταπλάσιο επιτόκιο. Θρίαμβος!  

Αυτά φυσικά τα γνωρίζει ο Αλέξης. Αλλά όπως δεν είχε κανένα πρόβλημα να στήνει επικοινωνιακές φιέστες το βράδυ που είχαν ήδη πεθάνει 95 άνθρωποι από την πυρκαγιά στο Μάτι, έτσι δεν έχει κανένα πρόβλημα να στήνει διαγγέλματα για δήθεν εξόδους από τα Μνημόνια. Και να το κάνει με παιδιάστικους συμβολισμούς χρησιμοποιώντας το χειρότερο ίσως ποίημα του Καβάφη. Κι αν όχι το χειρότερο, σίγουρα το πιο πολυδιαβασμένο.  

Ξεπέρασε και την γελοιότητα της γράβατας που φόρεσε εκείνη τη μοναδική φορά στο Ζάππειο όταν υποτίθεται ότι διευθέτησε το χρέος. Το ίδιο το περιεχόμενο του διαγγέλματος ήταν κλασικός Τσίπρας:  

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η θεϊκή λάμψη που έλουσε τον Αλέξη

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Βρε καλώς τον παλιό καλό Αλέξη! Τον στιβαρό, τον εξοργισμένο, τον σμιχτοφρύδη, τον πολέμαρχο της πλουτοκρατίας και της διαπλοκής, τον αμείλικτο κυνηγό των ξένων κατακτητών και των ντόπιων Γερμαντσολιάδων. Φοβήθηκα προς στιγμήν ότι τον είχα χάσει, ότι είχε μεταμορφωθεί σ' έναν φλώρο σοσιαλδημοκράτη του κέντρου, αλλά ευτυχώς η Ιθάκη του 'δειξε ξανά τον δρόμο.

Ομολογώ πως μ’ είχαν βάλει σε σκέψεις όλες αυτές οι κακές ευρωπαϊκές παρέες του τα τελευταία χρόνια. Αυτά τα τσάγια με την Άνγκελα, τα ακριβά κονιάκ με τον Ολάντ και τα κρασάκια με τον Γιούνκερ.

Δεν θέλει πολύ ο άνθρωπος ν’ αλλοιωθεί ο χαρακτήρας του, να μπλοκαριστεί η διάνοια του, να διατρηθεί ανεπανόρθωτα το σθένος του. Τόσα έχουν δει τα μάτια μας.

Επαναστάτες να μεταμορφώνονται σε λαπάδες, ανατροπείς να μεταλλάσσονται σε κατεστημένα ανθρωπάρια, περήφανους καβαλάρηδες να γίνονται αξιολύπητοι περιπατητές του πουθενά.  

Αλλά όχι, ο Αλέξης άντεξε. Σαν τον δρομέα που τρέχει στο εσωτερικό κουλουάρ κι όταν όλοι νομίζουν πως έμεινε πίσω, αυτός πετάγεται σαν Ομηρικό βέλος και βρίσκεται ξαφνικά πρώτος και νικητής, με την αλαζονεία του Ρονάλντο στο βλέμμα.

Το ‘χε πει άλλωστε από το 1979 το είδωλο του, ο Ανδρέας: ‘’Εμείς την Δεξιά θα την περιμένουμε στη στροφή.’’ Η στροφή του Αλέξη ήταν η Ιθάκη. Στην Ιθάκη.

Εκεί που (όπως και στον συνάδελφο του Οδυσσέα) εκδηλώθηκε πριν 4.000 χρόνια η έσχατη και πιο κρίσιμη αλληλεγγύη των Θεών στο πρόσωπο του, για να ανακτήσει το κληρονομικό του βασίλειο που προς στιγμήν κινδύνεψε.

Εκεί που με μια θεϊκή λάμψη, πέταξε από πάνω του το σαρκίο που εντέχνως χρησιμοποιούσε τόσο καιρό για να ξεγελά τους εχθρούς και να τουμπάρει τους χολωμένους οπαδούς του.

Μ’ ένα «πάμε» του οπερατέρ, μεταμορφώθηκε από καραβοτσακισμένο ναυαγό της κρίσης και πειθήνιο μνημονιακό ζητιάνο της Ευρώπης, σ’ αυτό που ήταν πάντα: Βασιλιάς, κυρίαρχος, εκδικητής.

Τώρα θ’ ακολουθήσει το λυτρωτικό, το καθαρτικό λουτρό αίματος μέσα στην περίκλειστη αίθουσα του θρόνου, την οποία η θεία πρόνοια έχει οριστικά αποδώσει σ’ αυτόν και μόνο σ’ αυτόν.

Τα πτώματα των μνηστήρων, κάθε Κυριάκου, Αδώνιδος, Στουρνάρα και Βορίδιδος, κάθε Μαρέβας και κάθε άτιμου τέκνου των Σαμαροβενιζέλων θα κείτονται σε λίγο στα πατώματα, μέσα στις λίμνες του γαλάζιου ακροδεξιού δηλητηρίου που κυκλοφορεί στις φλέβες τους.

Η Πηνελόπη δεν θα πάρει χαμπάρι την σφαγή. Χαμένη στις αριστερές γυναικείες ονειροπολήσεις της, θα αναμένει τον νυμφίο της δίχως να υποψιάζεται πως ο καλός της όση ώρα δεν την αγαπά, κατασκευάζει εχθρούς και μετά τους αποκεφαλίζει.

Δεν χρειάζεται να τα ξέρουν αυτά οι Πηνελόπες. Αυτή θα τον δει να καταφθάνει μέσα στην αστραφτερή πορφύρα του, να πατά σε γυαλιστερά, καθαρισμένα απ’ τα αίματα και τ’ άντερα, πατώματα.

Έτσι ήταν πάντα η αριστερά. Αθώα, ηθική, άμεμπτη, ανόθευτη, άδολη, ονειροπόλα, ανθρωπίστρια. Την βρώμικη δουλειά την κάνουν οι άνθρωποι της αριστεράς, ποτέ η ίδια η αριστερά.

Ούτε στα Σούνια κάνει ποτέ διακοπές η αριστερά (μαζί με την πλουτοκρατία), οι άνθρωποι της κάνουν. Ερήμην της και δίχως να την δεσμεύουν ηθικά ή ιστορικά.

Αυτό που είδαμε στην Ιθάκη, δεν ήταν διάγγελμα εξόδου, ήταν...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Ο Τσίπρας και ο Κανένας

Tης ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΟΛΛΙΑ

Μίκρυνε την Οδύσσεια για να χωρέσει ο Αλ. Τσίπρας. 

Είναι γεγονός ότι ο εμπνευστής του λογυδρίου της Ιθάκης, που πολύ θα ήθελε να έχει τη στιβαρότητα ενός πρωθυπουργικού διαγγέλματος, δεν είναι απλός λογογράφος, σαφώς δεν είναι (πια) αριστερός και μόνο τυχαία δεν βρίσκεται στο Μέγαρο Μαξίμου.  

Πρωτίστως και κυρίως είναι θαυμαστής του κ. Τσίπρα, αφού του επιφύλαξε ΤΟΝ ρόλο: αβανταδόρικο, πολυσχιδή, αυτόν του πολυμήχανου Οδυσσέα, ήρωα αξεπέραστου, γνωστού στα πέρατα του κόσμου (κάποιου που να τον «πιάνουν» και οι Θεσμοί που σίγουρα έχουν διαβάσει Ομηρο).  Σαν να μην έφθανε η ταύτιση με τον Ανδρέα, τον Σεπτέμβριο του 2017, το casting για τον πανηγυρικό της Ιθάκης επ’ αφορμή του «τέλους των μνημονίων», ήθελε τον Αλέξη να μπερδεύεται με Σειρήνες, Συμπληγάδες, λωτούς, Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες. 

Ωιμέ! Που θα έλεγε κι ο αρχαίος ποιητής. Πάνε οι συλλογικότητες, πάνε κι οι αριστεροσύνες. Η αφήγηση της Ιστορίας είναι πια προσωποκεντρική και μόνο, αν όχι και υποτιμητική για τους συντρόφους-συνοδοιπόρους τα χρόνια της εξουσίας. Γιατί αν η Οδύσσεια και η μυθολογία της είναι το πλαίσιο του διαγγέλματος, οι «σύντροφοι» είναι έρμαια της Κίρκης… 

 «(Η Κίρκη) ως τους συνέμπασε, τους έδωκε σκαμνιά, θρονιά να κάτσουν, και σε κρασί από την Πράμνη ανάδευε μαζί τυρί ξυσμένο, μέλι ξανθό και κριθαράλευρο, και μέσα εκεί τους ρίχνει κακά βοτάνια, την πατρίδα τους για πάντα να ξεχάσουν… (…) χοίρου κορμί απόκτησαν όλοι τους, φωνή, κεφάλι, τρίχες…» 

Οι σύντροφοι είναι και λωτοφάγοι, είναι και θύματα δυνάμεων που δεν μπορούν να ελέγξουν (μια χαψιά δεν έκανε μερικούς από δαύτους ο Πολύφημος;), είναι και κάποιοι που φοβήθηκαν τα κύματα, και -πόσο ατιμωτική αναφορά!- δεν προτίμησαν να τα δαμάσουν… 

Το Μέγαρο Μαξίμου διάλεξε σφήνα στο ομηρικό έπος και δυο στίχους του Γιώργου Σεφέρη, παντελώς άσχετους κατά τα άλλα με το ύφος του διαγγέλματος. 

«Ο τόπος μας ειναι κλειστός. Τον κλείνουν οι δυο μαύρες Συμπληγάδες» είπε ο Αλ. Τσίπρας. 

«Στα λιμάνια την Κυριακή σαν κατεβούμε να ανασάνουμε βλέπουμε να φωτίζονται στο ηλιόγερμα σπασμένα ξύλα από ταξίδια που δεν τέλειωσαν σώματα που δεν ξέρουν πια πώς να αγαπήσουν», προσθέτει ο μέγας Σεφέρης. 

Επιλογή παράταιρη, σχεδόν αλλόκοτη, με τον Αλ. Τσίπρα να εκτίθεται στην προσπάθεια να χριστεί αγωνιστής. 

«Ακούσαμε ότι δεν έχει νόημα να αντιστέκεσαι όταν απέναντι σου στέκονται Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες…». Μα, είναι ολοφάνερο, το επιτελείο του Μαξίμου τον εξέθεσε τελικά, αποκρύβοντας του τη συγκλονιστική αλήθεια των στίχων του Κωνσταντίνου Καβάφη : «Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη… (…) τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στο δρόμο σου ποτέ σου δε θα βρεις, αν μεν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου”. Ωιμέ! Μοιάζει σαν να αραδιάζονται εμπρός, στα πόδια του, οι πολιτικές του αυταπάτες, τα φαντάσματα του εθνικού διχασμού, οι προσωπικοί του δαίμονες… Πόσοι μπορούν να τους δουν; 

Ο ίδιος επιμένει ότι όχι, δεν θα διαπράξει την ύβρι να αγνοήσει τα διδάγματα της Ελλάδας των μνημονίων. Κι ας είχε την αλαζονία ενώπιον ενός ολόκληρου λαού να αυτοχριστεί πολιτικός ήρωας. Καλύτερος κι από τον ένδοξο βασιλιά της Ιθάκης. 

 Του τελευταίου, του πήρε δέκα χρόνια να γυρίσει στην πατρίδα του, του Αλέξη μόνο τρία για να απολαύσει τον θρίαμβο της επιστροφής στην «κανονικότητα». 

Εχει βεβαίως μπροστά του, ακόμη, τους μνηστήρες, το παραδέχτηκε. Ο δρόμος για την εξουσία ποτέ δεν ήταν σπαρμένος με τριαντάφυλλα.  

Πρέπει να αντεπεξέλθει...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Υστερόγραφο από Ιθάκη…

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΓΚΡΑΒΑ

Το "διάγγελμα" του πρωθυπουργού κ. Τσίπρα ήταν προεκλογικό και στηρίχθηκε στον συνδυασμό ταξικού προσήμου και διχαστικής λογικής στο μοτίβο «ή τους τελειώνουμε (τους σύγχρονους μνηστήρες) ή μας τελειώνουν (τους συντρόφους που δαμάσαμε τα κύματα)».

Δύο κρίσιμες παρατηρήσεις στον (λογογράφο του) κ. Τσίπρα με βάση τις δύο παραπάνω κατηγορίες της παραποιημένης Οδύσσειας (κακοί μνηστήρες και καλοί σύντροφοι):

• · πρώτον, εκτός από τους σύγχρονους μνηστήρες, καταθέσεις στο εξωτερικό έχει βάσει του επίσημου πόθεν έσχες το μισό υπουργικό συμβούλιο των συντρόφων που δάμασαν τα κύματα (αλλά και εκείνων που εγκατέλειψαν το καράβι).

• · δεύτερον, δεν ανεφέρθη ότι όταν το πλήρωμα άλλαξε (Ιούλιος 2015) και απαλλάχθηκε από τους συντρόφους που φοβήθηκαν τα κύματα, οι συμπληγάδες είχαν ήδη καταστρέψει την πρύμνη αξίας ογδονταέξι δισεκατομμυρίων ευρώ επειδή το καράβι στριφογύριζε και ο αυταπατώμενος Οδυσσέας είχε ακόμα ...κλειστά τα αυτιά του (κατά το παλαιότερο γλωσσικό ολίσθημα) από τις Σειρήνες.

Το μοναδικό αληθές του διαγγέλματος του πρωθυπουργού από την Ιθάκη είναι ότι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Απολείπειν ο θεός... Αλέξιον

Γράφει το ANTINEWS

Πολύ θα ήθελε να μοιάσει στον Οδυσσέα ο Τσίπρας, αλλά η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.

Προσπάθησε να κλέψει λίγη από τη δόξα του μυθικού ήρωα, για να παραπλανήσει τον λαό, αλλά δεν τα κατάφερε. Πως θα μπορούσε άλλωστε όταν οι πράξεις του παραπέμπουν στους μνηστήρες κι όχι στον Οδυσσέα.

Κάτι που προφανώς ξέχασαν να του πουν οι συμβουλάτορες που τον παρότρυναν να προβεί στο προχθεσινό διάγγελμα - παρωδία, με αποτέλεσμα να τον οδηγήσουν ένα βήμα πιο κοντά από τα πολιτικά Τάρταρα.

Διότι αγαπητέ Αλέξη ο Οδυσσέας ήταν πατριώτης κι όχι προδότης. Στόχος του ήταν να απαλλάξει την Ιθάκη από τα αδηφάγα που την κατασπάραζαν και να την οδηγήσει στη λύτρωση.  

Τί σε κάνει να πιστεύεις ότι κάνεις το ίδιο; Tί έχεις να προτάξεις για να συγκινηθούν οι Έλληνες από τον... πατριωτισμό σου;

Tα αχρείαστα 200 δισ. που φόρτωσες στις πλάτες τους, λόγω των εμμονών σου, τη στιγμή που η χώρα έστω και δειλά σήκωνε κεφάλι;

Την παράδοση του πλούτου της Ελλάδας στους αποικιοκράτες - δανειστές για τα επόμενα 100 χρόνια;

To ξεπούλημα εδαφών που ανακτήθηκαν με το αίμα των προγόνων μας, κατόπιν διαταγών των ιμπεριαλιστών που κάποτε λοιδορούσες;

Την μετατροπή της χώρας σε μπανανία για να εγκαθιδρύσεις το μαδουρικό καθεστώς σου;

Τις αποθήκες ανθρώπινων ψυχών που δημιούργησες, για οικονομικά ανταλλάγματα;

Την πλήρη ανομία και τον εναγκαλισμό με τρομοκράτες, μπαχαλάκηδες και λοιπά λούμπεν στοιχεία, για να επισκιάσεις την εξουσιολαγνεία σου υποδυόμενος τον αριστερό;

Τα αλισβερίσια με την διαπλοκή, που κανείς από τους προηγούμενους που εγκαλείς δεν τόλμησε να έχει;

Tην εκατόμβη νεκρών, λόγω της απίστευτης ανικανότητάς σου;

Ή το γεγονός ότι επικαλείσαι μια επίπλαστη έξοδο από την λιτότητα, για να μοιράσεις καθρεφτάκια στους ιθαγενείς μπας και σε ξαναψηφίσουν, φορτώνοντας τις αμαρτίες σου στους επόμενους, αδιαφορώντας για το μέλλον της χώρας για την οποία δήθεν θυσιάζεσαι;

Αυταπατάσαι και πάλι σύντροφε. Ό, τι κι αν κάνεις πλέον η συντριβή σου βρίσκεται προ των πυλών.

Και μιας και η διελκυστίνδα με την αντιπολίτευση… έμελλε να διασύρει τον μέγιστο Καβάφη (είμαστε σίγουροι ότι θα τρίζουν τα κόκκαλά του), θα σου προτείναμε να αρχίσεις να ταυτίζεσαι με άλλα ποιήματα του Αλεξανδρινού.

Διότι αν δεν το έχεις αντιληφθεί…