"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΛΑΜΟΓΙΑΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η πολιορκία των απατεώνων

 

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

H Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα είναι η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ. Δικός μας άνθρωπος, Βουλγάρα. Ετσι δεν αισθάνθηκα καμία έκπληξη όταν έλαβα το email της. Το ΔΝΤ θέλει να μου επιστρέψει χρήματα. Μου γράφει ότι έπεσα θύμα απάτης με κρυπτονομίσματα. Αυτό περιέχει δόση αλήθειας. Προ ετών επένδυσα πενήντα ευρώ και σήμερα έχω 42,10. Ομως σήμερα η κυρία Κρισταλίνα έχει στο γραφείο της μία επιταγή 2,5 εκατομμυρίων δολαρίων με το όνομά μου επάνω. Γεια σας και να με θυμάστε! Το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να της στείλω αναλυτικά τα στοιχεία μου και θα λάβω τις σχετικές οδηγίες. Ετσι θα πληρώσω και τον τύπο που με εκβιάζει.

Αυτός μου έστειλε ένα password που χρησιμοποιώ συχνά. Ισχυρίζεται ότι με τον συγκεκριμένο κωδικό μπαίνω σε μία διεστραμμένα ανήθικη ιστοσελίδα και χαρίζω στον θλιβερό εαυτό μου στιγμές μοναχικής ηδονής. Μάλιστα με έχει καταγράψει σε βίντεο, ενεργοποιώντας την κάμερα του υπολογιστή μου. Και τώρα έχω δύο επιλογές· είτε θα του κλείσω το στόμα με ένα πεντοχίλιαρο σε κρυπτονόμισμα, είτε θα δω τις πομπές μου στο Facebook. Δύσκολα τα πράγματα. Να τηλεφωνήσω στην Αστυνομία; Δεν ξέρω.

Γιατί τις προάλλες δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από ελληνικό κινητό. Ο άνδρας που με κάλεσε μίλησε σε άψογα αγγλικά. Ήταν από τη ΓΑΔΑ. Το όνομά μου βρίσκεται σε δικογραφία για απάτη. Μπορεί να με ξεμπλέξει, αλλά χρειάζονται μετρητά για να λαδωθεί το γρανάζι. Τον ρώτησα ποιο είναι το όνομά μου και για ποιο λόγο μου μιλάει αγγλικά. Το έκλεισε. Κάλεσα τον αριθμό. «Ο αριθμός που καλέσατε δεν υπάρχει».

Εχω λάβει SMS για κλήσεις της Τροχαίας που πρέπει να πληρώσω online· για τον εκτελωνισμό δέματος· για επαλήθευση του τραπεζικού μου λογαριασμού· και ένα σπαρακτικό μήνυμα, στο Facebook, που ζητούσε βοήθεια για τη θεραπεία παιδιού. Εκεί την πάτησα.

Κάτι συμβαίνει τελευταία· δεχόμαστε από παντού επιθέσεις απατεώνων. Και δεν νομίζω ότι είναι η ιδέα μου.

Ο κομπογιαννίτης που θεραπεύει τον καρκίνο με σαμανική ιατρική και ο τύπος που ζητάει να βγάλεις έξω τα κοσμήματα για να τα δει ο δορυφόρος, συνδέονται με μία λεπτή μεταξωτή κλωστή. Το ίδιο νήμα κρατάει και ο τύπος που σου τηλεφωνεί και λέει ότι έχεις διαρροή ρεύματος ή ο «γιατρός» που σε ενημερώνει ότι το παιδί σου είναι στη ΜΕΘ.

Ολα αυτά σας φαίνονται τερατώδη, γελοία, εξωφρενικά. Οχι, δεν το θέτω στη βάση της ευφυΐας ή της παιδείας. Δεν υπάρχει άνθρωπος ευάλωτος σε όλες τις απάτες. Αλλά πιθανότατα υπάρχει μια απάτη στην οποία είναι ευάλωτος κάθε άνθρωπος.

Οι πονηροί δεν απευθύνονται στη λογική μας. Ψάχνουν το κουμπί που, όταν πατηθεί, τη βγάζει προσωρινά από τη μέση. Ο ένας πατάει τον φόβο, ο άλλος την απληστία, κάποιος την ντροπή και κάποιος άλλος τη συμπόνια. Ο «γιατρός» λέει ότι το παιδί σου χαροπαλεύει. Η «τράπεζα» ότι σε λίγα λεπτά θα χάσεις τα χρήματά σου. Ο εκβιαστής ότι αύριο θα σε δουν γυμνό οι φίλοι σου. Και η Κρισταλίνα ότι έγιναν δικά σου 2,5 εκατομμύρια δολάρια. Διαφορετικές ιστορίες, ίδιος μηχανισμός: πρώτα δημιουργούν το συναίσθημα και μετά σου ζητούν να αποφασίσεις όσο βρίσκεσαι ακόμα μέσα σε αυτό.

Πάντα υπήρχαν απατεώνες – γνωστό. Και η τεχνολογία έχει κάνει πιο εύκολη τη δουλειά τους – σωστό. Ομως σε αυτά προστίθεται μία νέα παράμετρος· η καχυποψία απέναντι στους πάντες. Δεν σηκώνεις το τηλέφωνο, αν δεν γνωρίζεις τον αριθμό. Κοιτάζεις καχύποπτα το μήνυμα της τράπεζας. Σε λίγο θα ακούς τη φωνή ενός δικού σου ανθρώπου και θα πρέπει να βεβαιωθείς ότι είναι αυτός.

Η τεχνολογία, που υποτίθεται ότι θα μας έφερνε πιο κοντά, δημιουργεί και μία παράξενη κοινωνία καχυποψίας· κι έτσι η πρώτη αντίδραση απέναντι στον άγνωστο δεν είναι η εμπιστοσύνη, αλλά η άμυνα.

Αυτή είναι…

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΒΑΝΤΙΚΑ ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Αγγελοθεραπεία

 

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Αύριο το πρωί λέω να κάνω μία ανάρτηση με την οποία θα ισχυρίζομαι ότι διαθέτω ένα θαυματουργό σκεύασμα που απογειώνει τη λίμπιντο και χορηγεί στους κυρίους εφηβική ορμή.

Πόσος καιρός θα περάσει μέχρι να με μαζέψουν;

Νομίζω αρκετός, ώστε να φτιάξω καλό κομπόδεμα και ας μου φύγει καλό ποσοστό στους δικηγόρους. Ούτως ή άλλως, υπάρχουν πολιτικοί που έχουν επιδοθεί σε αντίστοιχες εμπορικές δραστηριότητες και δεν αντιμετώπισαν κανένα πρόβλημα.

Εγώ γιατί να μην πουλήσω το σκεύασμα από το κέρας του ρινόκερου ή το μασαζοκαλσόν με ανθρακονήματα;

Και αν έρθει κάποιος και με βουτήξει από τον σβέρκο, θα του ζητήσω να κάνει μία στοιχειώδη αναζήτηση στο Google για την Αγγελοθεραπεία και τη σαμανική ιατρική που ενώνει το σώμα με το κέντρο της Γης. Διότι και αυτά είναι εκεί έξω, στην ελεύθερη αγορά.

Γνωρίζω πολύ γνωστό πρόσωπο της showbiz που πληρώνει χιλιάρικα προκειμένου να απορροφά αγγελική ενέργεια και να έχει άγγελο Κυρίου ως σύντροφο, συνοδό και σεκιουριτά. Παρεμπιπτόντως, προ ετών, για λόγους ρεπορτάζ, έχω παρακολουθήσει, σε ένα χώρο στην Ομόνοια, πρόσκληση αγγέλων για συνάθροιση, μέσω μέντιουμ. Οι θεατές πλήρωσαν από ένα εικοσάρικο. Αγγελο δεν είδαμε. Αφήστε που όταν ακούω για Αγγελοθεραπεία, το μυαλό μου πάει στις φορές που ο Αγγελος Αναστασιάδης κλήθηκε εκτάκτως στον πάγκο του ΠΑΟΚ. Και από σαμάνους άλλο τίποτα. Ενεργειακές θεραπείες, μαγικά βοτάνια, που ξερνάς τα σωθικά σου και καθαρίζεις σώμα και ψυχή. Προωθούνται με μία ακατάληπτη γλώσσα, η οποία, επειδή είναι δυσνόητη, γίνεται ελκυστική.

«Ο σαμάνος καθαρίζει τα αποτυπώματα στο φωτεινό ενεργειακό πεδίο έτσι ώστε να μπορούμε να απελευθερωθούμε από το κάρμα και τη μοίρα, από το παρελθόν που “χύνεται” συνεχώς στο παρόν και διεκδικεί τη στιγμή, έτσι ώστε να μπορούμε να νιώσουμε ελευθερία». Ε, όταν όλα αυτά είναι εκεί έξω, διαφημίζονται και διατίθενται ελεύθερα, ας μη μας λένε ότι δεν υπάρχει κάποιος αρμόδιος για να βγει στη γύρα και να τοποθετεί λουκέτα.

Βέβαια, αν συμβεί αυτό...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΨΩΝΑΡΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο πιο έξυπνος λαός του κόσμου

 Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Δεν χρειάζεται να διαβάσεις την έρευνα της Aboutpeople (για το NEWS 24/7) για να μάθεις ότι οι μισοί από μας θεωρούν τον εαυτό τους πιο έξυπνο από τους άλλους.
 

Το βλέπεις παντού γύρω σου. Αρκεί να ανοίξεις την πόρτα ενός ταξί. Να διαβάσεις τα σχόλια στα social media.

Και ο υψηλός δείκτης ευφυίας αποτυπώνεται και στη συλλογική μας συνείδηση. Εννοείται ότι ως λαός είμαστε έξυπνος, πολυμήχανος, δαιμόνιος, παιδιά του Οδυσσέα. Η έρευνα του Ινστιτούτου Pew δείχνει ότι το 89% των συμπατριωτών μας θεωρεί τον πολιτισμό μας ανώτερο σε σύγκριση με κάθε άλλο πολιτισμό.

Και κάπου εδώ εμφανίζεται η αντίφαση. Πώς γίνεται να είμαστε τόσο έξυπνοι, με έναν πολιτισμό που υπερέχει έναντι όλων των άλλων και να τσαλαβουτάμε σε ένα χυλό από κρίσεις, μιζέρια και προχειρότητα; 

Α, και εδώ μπορούν να σταθούν αρκετές εξηγήσεις. Ας πούμε ότι είμαστε σαν τους έξυπνους μαθητές που βαριούνται στην τάξη.  

Και πιο απλές αναλύσεις: φταίνε οι ξένοι που μας φθονούν και τα ελαττώματα στην αλυσίδα παραγωγής πολιτικών. Α, και η Τουρκοκρατία που μας έμεινε κάτι σαν long Covid.

Βέβαια η ευφυία είναι υποκειμενική έννοια. Και εμείς εδώ διατηρούμε μία ιδιαίτερη αντίληψη για τη φύση της. Ο πονηρός που βουτάει, παρανόμως, επιδοτήσεις, θεωρείται έξυπνος από ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Το ίδιο και αυτός που πιάνει την καλή με κομπίνες.  

Αν έχεις τα «κονέ» και χωράς από τις τρύπες του συστήματος, πολλοί συμπατριώτες μας θα σε περάσουν για έξυπνο.

Αυτή η αντίληψη, περί εθνικής εξυπνάδας και υπεροχής, φυτεύτηκε δίπλα στα θεμέλια του ελληνικού κράτους. Για τη μεγάλη μάζα των επαναστατημένων Ελλήνων, οι Ευρωπαίοι ήταν, απλώς, οι «Κουτόφραγκοι».  

Αλλά και σήμερα πιστεύουμε ότι «ο Ελληνας μεγαλουργεί στο κατάλληλο περιβάλλον» -λες και αυτό το έθνος, των καθόλα σπουδαίων και ικανών, αδυνατεί να συνθέσει ένα δημιουργικό πλαίσιο.

Και είναι αυτό ακριβώς το σημείο που ξεκινάει η συλλογική μας αυταπάτη: δεν είναι ότι δεν μπορούμε, είναι ότι δεν μας αφήνουν.  

Είμαστε εξαιρετικοί, αλλά μονίμως παρεξηγημένοι ή κάνουμε κάποια αδικαιολόγητα λάθη. «Ημασταν πάντοτε παικτάρες, μα δεν αλλάζαμε μπαλιές», τραγούδησε, με σκωπτική διάθεση, ο Πορτοκάλογλου μετά το Eurobasket του ’87.

Όμως η αλήθεια βρίσκεται αλλού. Η υπερβολική αυτοεκτίμηση –τόσο σε ατομικό όσο και σε εθνικό επίπεδο– είναι το αντίδοτο στην απογοήτευση. Είναι πολύ πιο εύκολο να πιστέψεις ότι είσαι ο πιο έξυπνος στο δωμάτιο, παρά να παραδεχτείς ότι δεν κατάλαβες το θέμα της συζήτησης.

Και κάπως έτσι, φτιάχνουμε την κοινωνία των πολύ έξυπνων. Τα ξέρουν όλα, έχουν άποψη για τα πάντα, και, ασφαλώς, θα τα κατάφερναν καλύτερα στη θέση των άλλων. Ειδικά των πολιτικών.

Τα προβλήματα μας δεν είναι συνάρτηση της ευφυίας μας. Δεν υπάρχουν έξυπνοι και ηλίθιοι λαοί. Τα πάντα είναι θέμα παιδείας και αγωγής. Αν δεν αισθανόμασταν τόσο έξυπνοι και με σαφή πολιτισμική υπεροχή, μπορεί να στρωνόμασταν κάτω για να προσπαθήσουμε περισσότερο. 

Αυτή η πλάνη μας καθηλώνει. Νομίζουμε ότι όλος ο κόσμος μας χρωστάει, αν και, με οικονομικούς όρους, εμείς χρωστάμε σε όλο τον κόσμο.

Δεν είμαστε τόσο έξυπνοι. Ξέρουμε να αποφεύγουμε την ευθύνη, είναι κάτι που μαθαίνουμε από παιδιά. Αλλά όσο μένουμε προσκολλημένοι στην ιδέα του «έξυπνου λαού που κάπου μπλέχτηκε», τόσο...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Και τι προτείνει ο Αντώνης Σαμαράς - Κομανέτσης;

 Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ


Ας υποθέσουμε ότι ο Αντώνης Σαμαράς έχει όλο το δίκαιο με το μέρος του
. Κάθε λέξη του πατάει πάνω στην αλήθεια και κάθε επιχείρημά του είναι εμποτισμένο με λογική. Συμφωνούμε, λοιπόν, ότι τα λέει όλα σωστά και καλά. Λείπει κάτι. Η πρότασή του. 

Δεν είναι, βέβαια, μόνο ο Σαμαράς που υψώνει τους τόνους της κριτικής για τους χειρισμούς στην εξωτερική πολιτική. Είναι και άλλοι, δεξιά και αριστερά. 

Αλλωστε αυτά τα θέματα σού επιτρέπουν να εκστομίζεις ακρότητες χωρίς να δίνεις εξηγήσεις. Αρκεί να πιάσεις το κορδόνι και να χτυπάς την καμπάνα του συναγερμού, δείχνοντας με το άλλο χέρι τους μειοδότες.  

Σε αυτό συμβάλλει και ο βασικός ορισμός που δίνουμε στην έννοια του πατριωτισμού. Και έτσι μπαίνουν στην κουβέντα οι Θερμοπύλες και οι σπιθαμές του εθνικού εδάφους, ακόμα και αν αυτά δεν βρίσκονται στο τραπέζι. Ακούμε, λοιπόν, με μεγάλη προσοχή και ανησυχία τον πρώην πρωθυπουργό, τον Βελόπουλο, τον Κοτζιά. 

Δυσφορούν, καταγγέλλουν και προειδοποιούν. 

Εξαιρετικά. Ομως τι ακριβώς προτείνουν; 

Προσωπικά δεν έχω καταλάβει. Εξηγούν αναλυτικά τι δεν πρέπει να κάνουμε, αλλά αποφεύγουν να αφήσουν και έναν οδικό χάρτη για τον δρόμο που οφείλουμε να ακολουθήσουμε.  

Ο Σαμαράς, ας πούμε, λέει ότι «δεν μιλάς με τον πειρατή». 

Εντάξει. Αλλά αφού δεν μιλάς, τι κάνεις;  

Επιδίδεσαι σε κούρσα εξοπλισμών; 

 Μα, ούτως ή άλλως, αυτό το κονδύλι γίνεται όλο και μεγαλύτερο. Και αεροπλάνα, και φρεγάτες και αντιπυραυλικός θόλος. Τι δείχνει αυτό;  

Οτι μπορεί να καθόμαστε στο τραπέζι, να πίνουμε καφέ και τσάι, πλην όμως δεν υπάρχει αλλαγή στο αμυντικό δόγμα της χώρας, δεν υπάρχει η παραμικρή κίνηση που να δείχνει προς μια delulu αίσθηση της πραγματικότητας – τώρα που μάθαμε το woke, ας μάθουμε και το delulu που υποδηλώνει αισιόδοξη και μη ρεαλιστική προσέγγιση των συνθηκών.  

Και ας είμαστε ειλικρινείς. Ο Μητσοτάκης και ο Γεραπετρίτης θα μπορούσαν να κάνουν ό,τι και οι προηγούμενοι εδώ και μισό αιώνα. Να τα αφήσουν στην άκρη. Διότι είναι εξαιρετικά βολικό να αφήνεις τα θέματα λιμνάζοντα, εν πλήρει ακινησία και όταν ανεβαίνει ένταση να ζητάς εθνική συσπείρωση γύρω από τον δικό σου άξονα. Αυτή ήταν λίγο ως πολύ η εθνική γραμμή για το Μακεδονικό, που χαράχθηκε, μη λησμονούμε, από τον Αντώνη Σαμαρά και είδαμε πού μας οδήγησε. 

Επίσης ο Γεραπετρίτης είναι κατηγορηματικά σαφής: υπάρχουν θεμελιώδεις διαφορές σε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, δεν δεχόμαστε τη λύση των δύο κρατών στην Κύπρο. Δηλαδή τι άλλο θα έπρεπε να πει; 

Ο διάλογος έχει διαμορφώσει ένα πλαίσιο κατευνασμού. Οσο συνεχίζεται, δεν υπάρχει ένταση στον αέρα και στα νερά του Αιγαίου. Δεν αποκλείεται, βέβαια, στο τέλος του να βρεθούμε μπροστά σε ένα αδιέξοδο που θα επαναφέρει την πρότερη συνθήκη. Ομως αυτή τη στιγμή...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ – ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Πανηγυρίζοντας με τους τζιχαντιστές

 

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Οταν ο Ντόναλντ Τραμπ έφτασε στη γαλλική πρωτεύουσα, για τα θυρανοίξια της Παναγίας των Παρισίων, είπε ότι ο κόσμος αυτές τις ημέρες δείχνει κάπως τρελός.

Δεν είχε και άδικο. Αλλωστε ακόμα και η εκλογή του είναι ψηφίδα αυτής της εικόνας. Μόνο που τις τελευταίες ημέρες ο κόσμος δείχνει και λίγο σουρεαλιστικός.

Η διεθνής κοινότητα εκφράζει την ευαρέσκειά της επειδή ομάδες τζιχαντιστών ανέλαβαν την εξουσία στη Συρία, στέλνοντας τον δικτάτορα Ασαντ στα πολυτελή διαμερίσματα που διατηρεί στη Μόσχα. Και έτσι φτάσαμε να ακούμε για την ικανοποίηση του Ισραήλ και των ΗΠΑ επειδή ήρθαν στα πράγματα οι τζιχαντιστές.

Παρεμπιπτόντως, ο ηγέτης τους, ο Τζολάνι, είχε επικηρυχθεί από τις ΗΠΑ για δέκα εκατομμύρια δολάρια.

Παράλληλα, η Ευρώπη σταματάει να εξετάζει τις αιτήσεις ασύλου από τη Συρία καθώς θεωρεί ότι τώρα, με τους τζιχαντιστές, η χώρα είναι ασφαλής για τον επαναπατρισμό των εκατομμυρίων που αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν. Υπολογίζεται ότι περίπου έξι εκατομμύρια άνθρωποι έφυγαν από τις εστίες τους προς την Τουρκία και την Ευρώπη, Ε, τώρα με τους «μετριοπαθείς» τζιχαντιστές μπορούν να επιστρέψουν. Και κανένας δεν βάζει τα γέλια όταν ακούει ή διαβάζει σοβαρούς αναλυτές που συνδέουν αυτούς τους τύπους με τη μετριοπάθεια.

Στο μεταξύ, οι πρώτοι που χαιρέτησαν την ανατροπή του καθεστώτος στη Συρία ήταν οι Ταλιμπάν.

Ξαφνικά, λοιπόν, αποκτήσαμε light τζιχαντιστές που θα αποκαταστήσουν τη δημοκρατία και η Συρία θα γίνει μία κανονική χώρα στην οποία θα επιστρέψουν όλοι οι εκπατρισθέντες. Διότι, σου λένε, αυτοί είναι πιο εξημερωμένοι τζιχαντιστές, έχουν αποκοπεί από την Αλ Κάιντα και όλες οι βαρβαρότητες που έγιναν από τον ISIS τώρα ανήκουν στο παρελθόν. Αυτοί δεν θα καταστρέψουν αρχαιότητες, δεν πρόκειται να κάψουν μουσεία, να εκτελέσουν ομοφυλόφιλους, ούτε θα φορέσουν μπούργκες στις γυναίκες τους. Μπορεί και να είναι έτσι, κανένας δεν ξέρει.

Από την άλλη, έτσι και θυμηθείς τις θηριωδίες που έκανε ο Ασαντ, λες ότι αποκλείεται οι καινούργιοι να είναι χειρότεροι. Ο Ασαντ χρησιμοποίησε χημικά εναντίον του πληθυσμού της χώρας του. Εχει καταγραφεί χρήση αερίου σαρίν σε περιοχές της Γούτα κοντά στη Δαμασκό, με αποτέλεσμα τον θάνατο περίπου 1.400 ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων πολλών παιδιών. Σε πολιορκημένες περιοχές έκανε χρήση χλωρίου και άλλων τοξικών ουσιών. Επίσης πολλές φορές οι δυνάμεις του καθεστώτος χρησιμοποίησαν βαρέλια με εκρηκτικά χτυπώντας αδιακρίτως αμάχους. Στην πολιορκία της Ανατολικής Γούτα περίπου 400.000 άνθρωποι εγκλωβίστηκαν χωρίς τρόφιμα, νερό και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για χρόνια, με χιλιάδες να πεθαίνουν από πείνα και αεροπορικούς βομβαρδισμούς. Στο δε Χαλέπι, καταστράφηκαν βασικές υποδομές, συμπεριλαμβανομένων σχολείων και νοσοκομείων. Στις φυλακές του καθεστώτος μαρτύρησαν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι. Αυτές τις ημέρες αποκαλύπτεται ότι εκατοντάδες αντικαθεστωτικοί ήταν «χτισμένοι» σε υπόγεια για να πεθάνουν από την πείνα και τη δίψα. Πέρα από τα εκατομμύρια των Σύρων που έφυγαν στο εξωτερικό, εκατοντάδες χιλιάδες σουνίτες εκτοπίστηκαν από τις περιοχές τους.

Μιλάμε, δηλαδή, για ένα κάθαρμα από τα λίγα στην παγκόσμια ιστορία. Αδίστακτος φονιάς του λαού του προκειμένου να έχει φορτηγά με χρυσάφι και μία από τις μεγαλύτερες συλλογές Ferrari στον κόσμο.

Μπορούν οι επόμενοι να είναι χειρότεροι;

Δύσκολο. Ομως …

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Κόμμα Κασσελάκη: Μία καλογραμμένη έκθεση του αυτονόητου

 

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Η ιδρυτική διακήρυξη για το Κίνημα Δημοκρατίας, που διάβασε ο Στέφανος Κασσελάκης, είναι ένα καλογραμμένο κείμενο. Και η απόδοση του, από τον πολιτικό αρχηγό, ήταν εξαιρετική. Πράγματι, όπως μας είχε διαβεβαιώσει πριν από ένα χρόνο, μαθαίνει γρήγορα και τα ελληνικά του ήταν άρτια. Διότι δεν χρειάζεται, απλώς, να διαβάζεις αυτό που βλέπεις στις οθόνες, πρέπει να είναι και κτήμα σου.

Ωστόσο αυτά που μας είπε ο Κασσελάκης θα μπορούσαμε να τα ακούσουμε και από άλλους. Δεν παρουσίασε, δηλαδή, κάτι που θα σε κάνει να γυρίσεις στο διπλανό σου και να του πεις ένα «ουάου», αντίστοιχο με εκείνο του Βαρουφάκη στον Ντάισεμπλουμ. Η διακήρυξη περιέχει αυτονόητες κοινοτοπίες, πασπαλισμένες με λίγη ψηφιακή δημοκρατία και συμπερίληψη.

Και για να γίνω πιο σαφής.

Οι αξίες του κόμματος είναι συμμετοχική δημοκρατία, επιχειρηματικότητα και  καινοτομία, πατριωτικός χαρακτήρας, ελληνική κινητικότητα, έξυπνο κράτος, κοινωνικό κράτος, ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, δικαίωμα στην εργασία, φορολογική δικαιοσύνη, κοινωνία της συμπερίληψης, ανεξαρτησία από τα συμφέροντα, ευρωπαϊκό όραμα,  κλιματική δικαιοσύνη, ενεργειακή δημοκρατία, προσβάσιμος πολιτισμός και ψηφιακή δημοκρατία. Μερικά από αυτά δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα ή βρίσκονται στη σφαίρα του ονειρικού, του ανέφικτου. Και αν αφαιρέσεις τη συμμετοχική δημοκρατία (δηλαδή;), τα ίδια μπορεί να σου έλεγε και ο Μητσοτάκης ή ο Ανδρουλάκης. Ωραία πράγματα, που τα ακούμε εδώ και χρόνια. Και ο Θεοδωράκης όταν έκανε το «Ποτάμι» τα ίδια είπε.

Ο Κασσελάκης έβαλε και από δίπλα την 3η του Σεπτέμβρη (την πρώτη, όχι του Ανδρέα, αν και κάποιοι πασόκοι μπορεί να τσιμπήσουν), τον Ελ. Βενιζέλο, τον Λαμπράκη, τον Γλέζο, το Πολυτεχνείο. Εδώ φεύγει ο Μητσοτάκης και αφήνουμε μόνο τον Ανδρουλάκη.

Με δυο λόγια, ακούσαμε μία καλογραμμένη έκθεση του αυτονόητου, την οποία δεν θα θυμάται κανένας σε μερικές ημέρες καθώς θα έρθει η πραγματική ζωή να σκονίζει το νέο γυαλιστερό κόμμα.

Διότι…

NoυΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η περίπτωση Σαμαρά: Γνήσιο, ανόθευτο μίσος

 

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Η αποπομπή Σαμαρά από τη Νέα Δημοκρατία, κάτι που προφανώς επιδίωξε και ο ίδιος, έκανε πολλούς να πιάσουν τις βελόνες, ξεκινώντας το πλέξιμο σεναρίων.

Τι σχέδιο έχει ο Σαμαράς;

Μήπως σκοπεύει να ηγηθεί ακροδεξιού κόμματος, επιχειρώντας να ανατρέψει Μητσοτάκη για δεύτερη φορά;

Εντάξει, για πολιτική μιλάμε και όλα αυτά έχουν μια θεωρητική βάση. Τίποτα δεν γίνεται σε αυτόν τον χώρο άνευ σκοπιμότητας και βαθύτερου σχεδίου. Ομως στην προκειμένη περίπτωση υποτιμούμε τον ανθρώπινο παράγοντα και το θυμικό του.

Ο Σαμαράς εδώ και τριάντα χρόνια μισεί την οικογένεια Μητσοτάκη. Και η οικογένεια Μητσοτάκη μισεί τον Σαμαρά. Μιλάμε για κανονική σαπουνόπερα, χωρίς πολιτικές προεκτάσεις. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για μια χρόνια σύγκρουση συμφερόντων με διακύβευμα μεγαλύτερο μερίδιο εξουσίας. Μιλάμε για αγνό, ανόθευτο μίσος.

Σιγά μη θέλει ο Σαμαράς στα 73 του να κάνει πολιτικά παιχνίδια και να παίζει μπάλα με τα τσικό της πολιτικής όπως η Λατινοπούλου ή και ο Βελόπουλος.

Σε αυτήν την ηλικία, όταν μάλιστα έχεις εκπληρώσει στόχους, πόθους και φιλοδοξίες μπορείς να κάνεις και να εκφράσεις οτιδήποτε σου γουστάρει.

Κάπως έτσι, το μίγμα στο μυαλό του Σαμαρά έγινε εκρηκτικό. Από τη μία οι πάγιες, γνωστές και σκληρές θέσεις του στα εθνικά θέματα και η δυσανεξία του σε οτιδήποτε δεν αντιπροσωπεύει το «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια». Και από την άλλη το μίσος του για οτιδήποτε βρίσκεται κάτω από το επώνυμο «Μητσοτάκης». Ε, δεν θέλει και πολύ.

Για ποιο λόγο, δηλαδή, να καταπιέζει το συναισθηματικό του κόσμο;

Πολιτικές φιλοδοξίες δεν έχει, οι στόχοι του έχουν ικανοποιηθεί και με το παραπάνω.

Ομως έζησε μια ταπείνωση χάνοντας από κάποιον Τσίπρα, ενώ εδώ και χρόνια βλέπει τους Μητσοτάκηδες να στήνουν γιορτή κάτω από το παράθυρο του. Τι πιο λογικό από το να βγει, να τα πει, να τα βγάλει από μέσα του και να ησυχάσει. Πέραν αυτού δεν υπάρχει κάτι άλλο.

Ποιος βουλευτής, δηλαδή, θα ακολουθούσε τον Σαμαρά σε ένα θνησιγενές εγχείρημα που θα μύριζε ακροδεξιά μούχλα;

Για αυτό και, κατά πάσα πιθανότητα, όλο αυτό θα κρατήσει το πολύ τρεις μέρες. Αντε τέσσερις. Ισως να συζητήσουμε και την εικόνα του Σαμαρά στα ορεινά της Βουλής μαζί με τους ανεξάρτητους. Μέχρι εκεί. Πέραν αυτών δεν υπάρχει κάτι άλλο.

Το πολύ να τον βλέπουμε πότε-πότε μαζί με τον Καραμανλή, ως ντουέτο, θυμίζοντάς μας…

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Τι μπορεί να πετύχει ο Κασσελάκης;

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

 Ο Στέφανος Κασσελάκης φτιάχνει κόμμα. Δεν είναι ο πρώτος. Το έχουν δοκιμάσει και άλλοι. Και για να μη γυρίσουμε πολύ πίσω στον χρόνο, ας θυμηθούμε ποιοι άλλοι έβρεξαν τα πόδια τους στον Ρουβίκωνα της πολιτικής. Από την απαρίθμηση απουσιάζουν τα θνησιγενή εγχειρήματα, περιοριζόμαστε μόνο σε όσους κατάφεραν να έχουν κοινοβουλευτική παρουσία. 

Κόμμα είχε φτιάξει ο Γιώργος Καρατζαφέρης, αποχωρώντας από τη ΝΔ. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγεργμό που έγινε και φυτώριο στελεχών με λαμπρή καριέρα στο χώρο της Δεξιάς; Ο Καρατζαφέρης μάλιστα έγινε και κυβερνητικός εταίρος. Ωστόσο όταν έφυγε από τη Νέα Δημοκρατία, είχε μια μαγιά με επτά χρόνια κοινοβουλευτικής παρουσίας και ισχυρό μηχανισμό στη Β΄Αθηνών. Το κόμμα άντεξε δέκα χρόνια. Και κατέρρευσε όταν το εγκατέλειψαν, σε διαφορετικό χρόνο, οι προβεβλημένοι Γεωργιάδης, Βορίδης, Βελόπουλος. 

Ο Πάνος Καμμένος έκανε κόμμα μέσα από το Facebook. Με αντιμνημονιακή σημαία ευκαιρίας. Ηταν η καλύτερη επένδυση που έκανε στη ζωή του. Και αυτός αξιοποίησε την προσωπική εκλογική βάση που διατηρούσε όταν ήταν στη Νέα Δημοκρατία. Το κόμμα έσβησε μαζί με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Υπάρχει και σήμερα, αλλά κυρίως ως σφραγίδα. 

Ο Βασίλης Λεβέντης το δούλευε χρόνια και χρόνια. Κατάφερε να μπει στη Βουλή στα χρόνια της κρίσης, υποδεχόμενος ψήφους διαμαρτυρίας ή…τρολαρίσματος προς το σύστημα. 

Το «Ποτάμι» του Σταύρου Θεοδωράκη ήταν και αυτό γέννημα της κρίσης. Η ανάδειξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας οδήγησε στην αφαίμαξη των ψηφοφόρων του. Το κόμμα διαλύθηκε και δεν εισέπραξε την προβλεπόμενη επιχορήγηση, η οποία διατέθηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. 

Η «Πλεύση Ελευθερίας» είναι το προσωπικό κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Υποτίθεται ότι προσδιορίζεται στο χώρο της Αριστεράς, αλλά η αλήθεια είναι ότι βρίσκεται όπου και η επικεφαλής του. Καρδούλες.  

Και το MEΡΑ25, επίσης προσωπικό κόμμα του Γιάνη Βαρουφάκη, ο οποίος το 2015 τρύγησε κάθε διαθέσιμο σταυρό στη Β’ Αθηνών.  

Από όλους αυτούς κοινοβουλευτική παρουσία έχει μόνο η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ωστόσο δεν επιλέχθηκε από τους ψηφοφόρους ως πολιτική πλατφόρμα με προγραμματικό στίγμα, αλλά ως προσωπική performance. 

O Στέφανος Κασσελάκης, λοιπόν, έχει μπροστά του ένα δυσθεώρητο πρόβλημα. Οι εκλογές είναι μακριά στον χρονικό ορίζοντα, σχεδόν τρία χρόνια. Αυτό από τη μία δείχνει θετικό, καθώς δίνει χρόνο προετοιμασίας, αλλά, από την άλλη δεν έχει τη βράση για να κολλήσει το σίδερο. Και κάτι τέτοια εγχειρήματα, προσωπικής φύσης, είναι περίπου σαν τα εποχικά μαγαζιά. Ανοίγεις όταν έρχονται τα Χριστούγεννα. 

Βέβαια ο Κασσελάκης είναι πιθανό (αλλά δύσκολο) να αποκτήσει επίσημη κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, θα κάνει περιοδείες ανά τη χώρα με πολλές αγκαλιές και ακόμα περισσότερες selfies.  

Ε, και; 

Μέχρι στιγμής, η παρουσία του στην πολιτική δεν προσέδωσε εκτόπισμα που να εκτείνεται έξω από τα όρια ενός συγκεκριμένου κομματιού ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. Τι είναι αυτό που τώρα θα του επιτρέψει να δημιουργήσει ρεύμα; 

Καλή η Ραλλία και έμπειρη η Τζάκρη, αλλά δεν αρκούν για να χτίσεις επάνω τους κόμμα. Δεν υπάρχουν στελέχη, τοπικά ερείσματα ανά την Ελλάδα, ούτε καν οι απαραίτητες «προσωπικότητες» για να βάλουν την υπογραφή τους κάτω από ένα κείμενο υποστήριξης. Και από την άλλη, η «αντισυστημική» διάθεση που εκδηλώνεται στο εκλογικό σώμα αφορά κυρίως τη Δεξιά. Ο Κασσελάκης θα ρίξει το καλάμι του σε μία δεξαμενή που ήδη ψαρεύουν και άλλοι, δηλαδή θα στριμώχνεται ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ, τον Βαρουφάκη, τη Ζωή και τη Νέα Αριστερά. 

Η λογική λέει ότι...

 

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Τρομοκράτες-σούργελα εκτός εποχής

 

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ο άνδρας που έχασε τη ζωή του στους Αμπελοκήπους ήταν γόνος εύπορης οικογένειας.

Καμία έκπληξη. Αν προσεγγίζαμε τον αντιεξουσιαστικό χώρο με εισοδηματικά κριτήρια, θα συναντoύσαμε πολλούς αρνητές της τάξης τους. Αλλωστε, όταν τα βασικά σου προβλήματα είναι λυμένα από το σπίτι, έχεις όλο τον χρόνο να λύσεις τα προβλήματα της κοινωνίας με τρόπο που ανεβάζει την αδρεναλίνη και αφαιρεί την πλήξη από τη ζωή. Μέχρι να σου αφαιρέσει και τη ζωή την ίδια. Μετά οι σύντροφοι θα βγάλουν ανακοινώσεις που δεν θα διαβάσει κανένας, εκτός από τους ίδιους. Και ίσως το όνομα σου να μπει σε αφίσα που θα κολληθεί στα Εξάρχεια, θα ξεφτίσει από τις βροχές, θα ξεχαστείς. Εχασες δεκαετίες από τη μία και μοναδική ζωή που είχες. Εγινες κομμάτια για το τίποτα. Για μία φαντασίωση.

Ο Χρυσοχοΐδης είπε κάτι που μπορεί να παρεξηγηθεί, αλλά είναι σωστό: «Εχουμε να κάνουμε με την προσπάθεια κάποιων νέων παιδιών που φιλοδοξούν να είναι η τρίτη γενιά τρομοκρατίας σε μια εποχή που είναι εντελώς διαφορετική».

Τι μας λέει ο υπουργός;

Οτι στο παρελθόν η τρομοκρατία ήταν πιο συμβατή με την εποχή. Και έχει δίκιο. Η τρομοκρατία της «17 Νοέμβρη» και του «ΕΛΑ» ήταν στα απόνερα της χούντας και προϊόν ενός εντελώς διαφορετικού κόσμου. Ηταν ένα αναπόφευκτο κακό, ένα κομμάτι του λογαριασμού που μας άφησαν τα χρόνια της ανωμαλίας. Βέβαια και τότε εκδηλώθηκε με μια κάποια καθυστέρηση. Αντι να σκάνε οι μπόμπες και να βγαίνουν τα κουμπούρια τον καιρό της δικτατορίας, η τρομοκρατία, ο «ένοπλος αγώνας» που λένε και τα παιδιά, ξεκίνησε στα χρόνια της δημοκρατίας. Διαβάζαμε τότε τα παραληρήματα του Γιωτόπουλου στις προκηρύξεις και μάλιστα τα παίρναμε στα σοβαρά. Σήμερα όλα αυτά δεν ακούγονται μόνο ακατανόητα. Ακούγονται και αστεία. Ε, και είναι.

Υπάρχει ένα ερώτημα με μεγάλο ενδιαφέρον. Ποιο είναι το κίνητρο των νέων ανθρώπων που βαδίζουν στο μονοπάτι της τρομοκρατίας;

Είναι πολιτικό ή ψυχολογικό;

Αν είναι πολιτικό, τότε κάποιος πρέπει να μιλήσει στα παιδιά για την ανάγκη αναθεώρησης του. Διότι αυτοί που, υποτίθεται, αντιμάχονται το αστικό κράτος και την καταδυνάστευση που ασκεί, το μόνο που πετυχαίνουν είναι να ενισχύουν τους μηχανισμούς καταστολής, τους οποίους και καταγγέλλουν. Δεν συνεγείρουν τον λαό που, κατά τους ισχυρισμούς τους, θέλουν στο πλευρό τους και μάχονται για αυτόν. Αντιθέτως τον τρομοκρατούν. Και ενώ μπορεί οι θέσεις σου να περιέχουν ορισμένα επιχειρήματα οπλισμένα με ηθική και αλήθεια, έρχεται η δράση σου για να τα υπονομεύσει. Υπάρχουν πολύ πιο αποτελεσματικοί τρόποι, από μία βόμβα, για να ακουστεί ένα μήνυμα.

Ομως η βόμβα καλύπτει την ανάγκη σου να αισθανθείς ήρωας.

Το κίνητρο για τρομοκρατική δράση σήμερα πρέπει να αναζητηθεί...

 

ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Αγαπούλα, την κουκούλα

 Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Οταν οι προστατευόμενοι μάρτυρες κατέθεταν ως φυσικά πρόσωπα δήλωναν, με το χέρι στο Ευαγγέλιο, ότι δεν γνωρίζουν τίποτα για πολιτικούς ή βαλίτσες με μετρητά στο Μαξίμου
. 

Οταν φορούσαν τα κουστούμια από το «Μάτια ερμητικά κλειστά», κατέθεταν ακριβώς τα αντίθετα. 

Πότε έλεγαν την αλήθεια;  

Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι πρόκειται, αποδεδειγμένα, για ψεύτες.  

Εκτός των άλλων, λησμονούσαν αυτά που κατέθεταν στην Ελλάδα όταν ταξίδευαν στις ΗΠΑ. Εκεί, όπως ορίζει ο νόμος, πληρώθηκαν αδρά για να καταθέσουν σχετικά με τις πρακτικές της Novartis που αλλοιώνουν τον ανταγωνισμό, προσφέροντας «δώρα» σε γιατρούς ώστε να συνταγογραφούν σκευάσματα της εταιρείας. Στις καταθέσεις που έδωσαν στις ΗΠΑ δεν ανέφεραν κάτι για χρηματισμό ελλήνων πολιτικών.  

Ο τρίτος προστατευόμενος μάρτυρας, που αποκαλύφθηκε με ιδία πρωτοβουλία, είχε δηλώσει ότι πιέστηκε από την εισαγγελέα Τουλουπάκη (υπεύθυνη για την έρευνα) προκειμένου να καταθέσει ότι χρηματίστηκαν πολιτικοί.  

Η κυρία Τουλουπάκη βρέθηκε κατηγορούμενη, μαζί με τον πρώην υπουργό Δημήτρη Παπαγγελόπουλου, για μεθοδεύσεις στο χειρισμό της υπόθεσης. 

Η δικαστικός απαλλάχθηκε, ο υπουργός καταδικάστηκε. 

Προηγουμένως οι υποθέσεις των πολιτικών προσώπων είχαν τεθεί στο αρχείο.   

Ομως μισό λεπτό. Πρώτα πρέπει να απαντηθεί το πιο πρόσφατο ερώτημα. Για ποιο λόγο αποκαλύφθηκαν (και επισήμως) τα ονόματα των μαρτύρων; 

 Εννοείται ότι ο νόμος το επιτρέπει, μετά από αλλαγή που έκανε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Τώρα ο νόμος ορίζει ότι «η αναγκαιότητα των μέτρων προστασίας εξετάζονται διαρκώς από τον αρμόδιο εισαγγελέα ο οποίος δύναται να τα τροποποιήσει ή να τα ανακαλέσει». Και όταν έχει υπάρξει καταδικαστική απόφαση εις βάρος του υπουργού που μιλούσε «για το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως ελληνικού κράτους», είναι λογικό να υπάρξει νομικό πεδίο για τη διερεύνηση της πηγής από την οποία ξεκίνησε η υπόθεση.  

Προς αυτήν την κατεύθυνση πίεζαν και τα πολιτικά πρόσωπα που βρέθηκαν να κατηγορούνται ενώπιον της Βουλής, μπροστά από κάλπες που είχαν το όνομα τους. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είχε μιλήσει τότε για απόπειρα αλλοίωσης του πολιτεύματος με τους ηθικούς αυτουργούς (αν υπάρχουν και αποκαλυφθούν) να βαρύνονται με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας.  

Στον ΣΥΡΙΖΑ σκανδαλίστηκαν. Λένε ότι η αποκάλυψη των ονομάτων ουσιαστικά υπονομεύει τον θεσμό του μάρτυρα δημοσίου συμφέροντος. Λησμονούν όμως ότι το δημόσιο συμφέρον εξυπηρετείται όταν ο μάρτυρας λέει την αλήθεια. Στην περίπτωση Novartis όλα δείχνουν ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Δεν αποδείχθηκε δωροδοκία και παθητική δωροληψία πολιτικών, ενώ ένας μάρτυρας κατέθεσε ότι πιέστηκε για να επιβαρύνει πολιτικούς. Σημειώνεται δε, αν και εκ πρώτης όψεως είναι άσχετο με την υπόθεση, ότι έτερος προστατευόμενος μάρτυρας έχει φυλακιστεί για απάτες. 

Τι θα συμβεί από εδώ και πέρα; 

Πολλά και ενδιαφέροντα. Οι πολιτικοί που κατονομάστηκαν, χωρίς αποδείξεις, από τους μάρτυρες, θα στραφούν εναντίον τους με μηνύσεις και αγωγές για οικονομική αποζημίωση -οι μάρτυρες έχουν βγάλει πολλά χρήματα από τις ΗΠΑ. 

Ο Αδωνις Γεωργιάδης είπε ότι θα αποσύρει μηνύσεις και αγωγές αν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι αποκαλύψουν ποιος τους καθοδήγησε. Ο κ. Γεωργιάδης υποστηρίζει, όπως άλλωστε και άλλοι εμπλεκόμενοι με πρώτο τον Αντώνη Σαμαρά, ότι οι μάρτυρες καθοδηγήθηκαν από την ηγεσία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με την αρωγή δημοσιογράφων και εκδοτικών συμφερόντων.  

Μένει, λοιπόν, να ακούσουμε τι θα πουν οι μάρτυρες στις δίκες που θα ακολουθήσουν. 

Αν θα κατονομάσουν πολιτικά στελέχη και, κυρίως, αν θα κομίσουν και τις σχετικές αποδείξεις. Είναι πάντως εξαιρετικά πιθανό (και αρκετά γελοίο), κάποιοι από εκείνους που στηρίχθηκαν σε εκείνες τις καταθέσεις για να καταγγείλουν τα πολιτικά πρόσωπα, αύριο να θεωρούν...

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Και όμως, έχει «ψωμί» η Αριστερά

 

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Στη σημερινή σύνθεση της Βουλής υπάρχουν τέσσερα κόμματα που προσδιορίζονται στο χώρο της Αριστεράς.

Το ΚΚΕ που διεκδικεί την ορθόδοξη αυθεντικότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ που, θεωρητικά, βρίσκεται κάπου ανάμεσα στην ανανέωση και στον ριζοσπαστισμό (μη γελάτε). Η Νέα Αριστερά που αντιπροσωπεύει την πρώτη έκδοση του ΣΥΡΙΖΑ. Η Πλεύση Ελευθερίας που αντιπροσωπεύει τη Ζωή.

Εκτός Βουλής βρίσκονται περισσότερα σχήματα που διεκδικούν μερίδιο από αυτό που ονομάζουμε «αριστερό ακροατήριο». Μέσα σε αυτόν τον χυλό ξεχωρίζουν ως πιο συμπαγή κομμάτια η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το κόμμα Βαρουφάκη.

Τώρα ας τους ξαναδούμε από την αρχή.

Το ΚΚΕ είναι περιχαρακωμένο, με θρησκευτική προσήλωση, στον δογματισμό του. Περιμένει την Επανάσταση όπως οι χριστιανοί τη Δευτέρα Παρουσία. Και ξορκίζει με πείσμα και επιμονή στοιχεία που, στον σημερινό κόσμο, συνθέτουν την έννοια της προόδου -ας πούμε δεν του αρέσουν οι γάμοι ομόφυλων ζευγαριών. Το ΚΚΕ είναι των παραδοσιακών ηθών. Ομως η σύγχρονη Αριστερά υποτίθεται ότι προάγει μεγαλύτερη ελευθεριότητα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον ανέκδοτο.

Και η Νέα Αριστερά μία μάλλον μίζερη ιστορία, χωρίς σασπένς και με γνωστό τέλος.

Η Ζωή έχει το προσωπικό της show. Οπως και ο Βαρουφάκης.

Οι υπόλοιποι είναι στα Προπύλαια για να στηρίξουν τη Χαμάς ή οδύρονται για το μετρό στα Εξάρχεια

Υπό κανονικές συνθήκες εδώ τίθεται το ερώτημα για το μέλλον της Αριστεράς ή, τέλος πάντων, για αυτό που αντιπροσωπεύει σήμερα η Αριστερά.

Φοβάμαι ότι στη σημερινή Ευρώπη δεν έχουμε να πούμε πολλά για το μέλλον της Αριστεράς. Κυρίως επειδή, σε μεγάλο βαθμό, στα παραδοσιακά της χωράφια έβαλαν πόδι οι ακροδεξιοί.

Η Αριστερά περιγράφει έναν ιδεατό κόσμο. Η Ακροδεξιά καταγγέλλει το χάλι αυτού του κόσμου και σου δίνει κανάλια να διοχετεύσεις την οργή, το μίσος, την άγνοια σου. Επίσης η Αριστερά συχνά αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα χρονισμού. Και έτσι διαπιστώνεις ότι ο Λεωνίδας Κύρκος, πριν από πενήντα χρόνια, ήταν πολύ πιο συγκροτημένος πολιτικά και ιδεολογικά σε σχέση με τους επιγόνους του. Ομως αυτά αφορούν μία κρίση εκπροσώπησης, τις παθογένειες των πολιτικών σχημάτων που αντιπροσωπεύουν την Αριστερά. Από κάτω, υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος, σεβαστό κομμάτι της κοινωνίας, που αυτοπροσδιορίζεται στο χώρο της Αριστεράς, αλλά στην πραγματικότητα δεν εκπροσωπείται πολιτικά. Από ανθρώπους που κινούνται στους χώρους της τέχνης και της διανόησης, μέχρι τους φίλους της Χαμάς και εκείνους που αναζητούν ευκαιρία για να φωνάξουν ότι ο Πρωθυπουργός συνουσιάζεται παθητικά.

Εκεί έξω υπάρχει πλέον ένα κοινό που είναι ανέστιο πολιτικά, αδυνατεί να βρει συγκροτημένη έκφραση και ρέπει προς τον αντισυστημισμό. Και μη μου πείτε ότι τους καλύπτει το ΠΑΣΟΚ ως «κεντροαριστερό».

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν μία κάποια λύση καθώς τους κάλυπτε ιδεολογικά και τους χορηγούσε και τη ψευδαίσθηση της εξουσίας. Η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ τους σκορπάει σαν μπίλιες που πηγαίνουν προς διαφορετική κατεύθυνση.

 Συχνά λέμε ότι αν βρεθεί κάποιος χαρισματικός να κάνει ένα ακροδεξιό κόμμα, θα μαζέψει πολύ χρήμα από το τραπέζι.

Ισως αυτό να ισχύει και για την Αριστερά. Απλώς το πρόβλημα με την Αριστερά είναι ότι…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η δεύτερη ευκαιρία του Ανδρουλάκη

 

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Ο Νίκος Ανδρουλάκης και το ΠΑΣΟΚ επιβεβαίωσαν τα προγνωστικά. Ο πρόεδρος διατηρεί τη θέση του και το κόμμα μάς θύμισε ότι δεν αγαπά τις εκπλήξεις. Βέβαια το ΠΑΣΟΚ παραμένει δισυπόστατο, είναι άλλο στην περιφέρεια και άλλο στο κέντρο, αλλά αυτή η ανισορροπία λογικά θα είναι στις πρώτες προτεραιότητες του Ανδρουλάκη.

Ο Χάρης Δούκας δεν κατάφερε να κάνει την ανατροπή, όπως συνέβη στην Αθήνα. Και αυτό ήταν, εν τέλει, αναμενόμενο. Μπορεί να ήταν ο μοναδικός υποψήφιος που κατέβηκε στο στίβο με τον αέρα του νικητή και την αύρα του καινούργιου, αλλά όχι στον βαθμό που θα ήταν ικανός για να πείσει τους ψηφοφόρους. Και αν θέλετε, κάποια στοιχεία της συμπεριφοράς του, όπως και η χαμηλή διαχειριστική του επίδοση στην Αθήνα, μέτρησαν αρνητικά. Ο Δούκας ήταν πολύ βιαστικός και πολύ πιο φιλόδοξος από όσο έπρεπε. Και το πιθανότερο είναι ότι ο Ανδρουλάκης δεν πρόκειται να του το συγχωρήσει.

Ο Ανδρουλάκης, λοιπόν, έχει κάθε λόγο να αισθάνεται δικαιωμένος. Σήκωσε το γάντι και δεν ταμπουρώθηκε πίσω από το γραφείο του. Και αν μη τι άλλο, εγγυήθηκε και εξασφάλισε έναν αξιοπρεπή προεκλογικό αγώνα που έδωσε στο ΠΑΣΟΚ ορατότητα και το έφερε στην πρώτη σειρά των συζητήσεων. Στάθηκε αξιοπρεπής, δεν έριξε θανατηφόρα δηλητηριώδη βέλη προς τους αντιπάλους του, συμπεριφέρθηκε με τρόπο που επιβεβαιώνει τη δέσμευσή του για ενότητα την επόμενη μέρα. Και το εκλογικό σώμα τον επιβράβευσε για αυτό.

Εδώ όμως προβάλλει το κρίσιμο ερώτημα. Τι πρέπει να αλλάξει ο Ανδρουλάκης στο ΠΑΣΟΚ ώστε το κάρο να ξεκολλήσει από τη λάσπη;

Και επειδή δεν γίνεται να κάνει πολιτικό λίφτινγκ στον εαυτό του, θα πρέπει να το κάνει στο κόμμα.

Τα ποσοστά που κατέγραψαν ο Γερουλάνος και η Διαμαντοπούλου δίνουν, φυσικά, μία πρώτη κατεύθυνση. Δείχνουν στον Ανδρουλάκη τι πρέπει να κάνει στην Αττική, εκεί δηλαδή που το ΠΑΣΟΚ χωλαίνει.

Λέγεται ότι θα προσφέρει στον Γερουλάνο θέση αντιπροέδρου και στη Διαμαντοπούλου την πρώτη θέση στο Επικρατείας, καθώς και την ευθύνη για τη σύνταξη κυβερνητικού προγράμματος. Ναι, αυτές θα ήταν πολύ λογικές κινήσεις. Παράλληλα, η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ τού αφαιρεί κάποιο άγχος και θα του επιτρέψει να βάλει περισσότερο ρεαλισμό στον λόγο του. Αλλωστε το ζητούμενο είναι πρωτίστως η προσέγγιση όσων κεντρώων εκδηλώνουν διάθεση αναχωρητισμού από τη δεξαμενή της Νέας Δημοκρατίας.

Μόνο που πρέπει...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΦΑΣΙΣΤΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το πραξικόπημα των κλόουν

 

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Με όρους βιολογίας οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ είναι φυσιολογικές. Ενας οργανισμός προσπάθησε να απαλλαγεί από το παράσιτο που βρήκε εξασθενημένο σώμα και αναζήτησε εκεί ξενιστή.

Λογικό. Σιγά μην αφήσουν έναν περαστικό, έναν ξένο, που δεν έχει βάλει ρετσίνα στο στόμα του, να τους πάρει τα εκατομμύρια της επιχορήγησης και το κτίριο μεσοτοιχία με την Ακρόπολη.

Επίσης με πολιτικούς όρους, η εκπαραθύρωση του Κασσελάκη είναι απολύτως συμβατή με τα ήθη της Αριστεράς.

Σε άλλους καιρούς θα είχαν ξεμπερδέψει μαζί του με πιο απλές διαδικασίες. Και θα του έμενε και η ρετσινιά του προδότη.

Εννοείται ότι τα γεγονότα αντιστοιχούν και στην ιδιοσυστασία του ΣΥΡΙΖΑ, στην ίντριγκα, στο ένστικτο του αδίστακτου που δεν θα τηρήσει ούτε τα προσχήματα για να πετύχει τον στόχο του.

Εχουν, δηλαδή, το πρόσωπο του Τσίπρα. Δέχονται ως υποψήφιο τον Γκλέτσο, που θέλει να φέρει ιερόδουλες για τους μετανάστες, και όχι τον Κασσελάκη. Αφαιρούν από τη βάση το δικαίωμα επιλογής.

Φανταστείτε τώρα να πάνε οι οπαδοί του Κασσελάκη και να ψηφίσουν Γκλέτσο.

Οι ίδιοι τώρα οργίζονται. Λένε ότι το κομματικό κατεστημένο δεν σεβάστηκε την απόφαση της βάσης που τον εξέλεξε πρόεδρο με μεγάλη πλειοψηφία.

Ε, και;

Στο δημοψήφισμα ανέτρεψαν την απόφαση ενός λαού, αφού προηγουμένως τον έσυραν στα όρια του διχασμού, θα είχαν τώρα πρόβλημα με τη βούληση της βάσης;

Η βάση είναι πελάτες. Το μαγαζί το «τρέχουν» άλλοι. Και δεν θα το χάσουν από έναν τυχαίο τύπο που είδε φως και ανέβηκε.

Ασφαλώς όλα αυτά που έγιναν, γίνονται και θα γίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ, προσφέρονται και για μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Βλέπεις, δηλαδή, εκείνους που μιλάνε για ηθική και αξίες να γίνονται γλοιώδεις με φιδίσιες γλώσσες που πετάνε δηλητήριο.

Ακούς αυτούς που μας κουνούσαν το δάχτυλο με την κάθε λέξη του Συντάγματος, που πήραν τη χώρα στα χέρια τους στις πιο κρίσιμες στιγμές, να ξεκατινιάζονται σαν πρωταγωνιστές ριάλιτι.

Τους παρατηρείς και βλέπεις το αληθινό τους μπόι.

Αντε τώρα να βγουν αυτοί και να σου μιλήσουν για τους αγώνες και τα προτάγματα της Αριστεράς. Θα πνιγείς από τα χάχανα.

Κατά μία εκδοχή ο ΣΥΡΙΖΑ οδεύει προς το τέλος που του αξίζει. Πολιτεύθηκαν με χολή και εχθροπάθεια, διαλύονται ακριβώς με αυτόν τον τρόπο. Το ξέρουν όλοι.

Γι’ αυτό και το θέμα τους είναι τα λεφτά της επιχορήγησης και η σφραγίδα του κόμματος.

Πολιτικά, πολλά από τα πρόσωπα της ιλατροτραγωδίας έχουν ξοφλήσει. Η μετοχή τους δεν κάνει ούτε για ταπετσαρία πάνω στην οποία θα βάλουν το κάδρο με τον Τσίπρα.

Τι θα γίνει από εδώ και πέρα;

Ο Κασσελάκης δίνει ραντεβού στο συνέδριο.

Θα του απαγορεύσουν την είσοδο. Μέχρι το συνέδριο, που αργεί, θα έχουν αποψιλώσει το κόμμα από κάθε ίχνος του Κασσελάκη. Και αν δεν γίνει κάτι θεαματικό, θα πορευτούν προς τη γραφικότητα με πρόεδρο τον Πολάκη.

Τι θα κάνει ο Κασσελάκης;

Μήπως να φτιάξει κόμμα; Θα τον ακολουθήσουν βουλευτές;

Επιχειρηματίας είναι ο άνθρωπος, δύσκολα θα ρίξει τα λεφτά του σε μια χαμένη υπόθεση.

Οταν με το καλό ηρεμήσει, μπορεί να καταλάβει ότι…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Αν δεν αλλάξει, θα βουλιάξει

 

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Αν ο Νίκος Ανδρουλάκης επανεκλεγεί, όπως δείχνουν οι μετρήσεις, η εκλογική διαδικασία στο ΠΑΣΟΚ θα θυμίζει ένα ελαφρύ ζεϊμπέκικο.

Ο πρόεδρος σηκώθηκε, έφερε τις γύρες του στην πίστα και κάθισε πάλι στη θέση του. Εσβησαν τα φώτα, ο κόσμος πήγε σπίτι του, το γλέντι τελείωσε, δεν άλλαξε απολύτως τίποτα. Ενδεχομένως, δε, από όλη αυτή την ιστορία τα κέρδη να μην είναι και τόσο μεγάλα όσο δείχνουν τώρα. Ναι μεν το ΠΑΣΟΚ αύξησε την ορατότητά του και έγινε talk of the town για λίγο καιρό, αλλά από την άλλη μάς θύμισε με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι είναι το κόμμα της επαρχίας, με χαμηλή επιρροή στο κέντρο της χώρας, εκεί από όπου ξεκινούν σχεδόν τα πάντα.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης θα διατηρήσει τη θέση του, ο Χάρης Δούκας θα προσπαθήσει να ρίξει κατά πέντε βαθμούς τη θερμοκρασία της Αθήνας, αποκαλύπτοντας και το άγαλμα της οδοκαθαρίστριας.

Ταυτοχρόνως, ο Παύλος Γερουλάνος και η Αννα Διαμαντοπούλου αναδείχθηκαν σε συστατικά που είναι απαραίτητα όσο και τα αβγά στο κέικ, αν το ΠΑΣΟΚ θέλει να πάει δυο βήματα πιο κάτω. Δεν αποκλείεται μάλιστα να μας έδειξαν και το ζευγάρι μιας πιθανής αναμέτρησης το 2027, αν ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν καταφέρει να αγγίξει τις κορυφές της εξουσίας.

Ο Ανδρουλάκης δεν είναι αφελής. Γνωρίζει ότι με τόσο αναιμική παρουσία στην Αττική το ΠΑΣΟΚ δεν έχει καμία ελπίδα να δημιουργήσει δυναμική και ρεύμα. Το ερώτημα είναι αν θα επιχειρήσει να προσεγγίσει Γερουλάνο και Διαμαντοπούλου προσφέροντας πρωταγωνιστικούς ρόλους, που ταυτοχρόνως θα τον κάνουν να αισθάνεται ασφαλής.

Λέγεται ότι θα ζητήσει από τη Διαμαντοπούλου να συντάξει το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ. Λογικά κάτι θα προσφέρει και στον Παύλο Γερουλάνο. Διότι το κόμμα έδειξε ότι τους χρειάζεται, τους θέλει στην πρώτη γραμμή και στα τηλεοπτικά πάνελ. Ο Ανδρουλάκης δεν μπορεί να το αρνηθεί, ως κομμάτι της πραγματικότητας. Μένει να δούμε και τι θα πράξει στο πεδίο.

Η εξίσωση δεν είναι τόσο εύκολη, έχει πολλές ισορροπίες μέσα της, όπως, ας πούμε, η σχέση Γερουλάνου-Διαμαντοπούλου.

Ο Χάρης Δούκας είπε ότι το 70% των ψηφοφόρων ζήτησαν αλλαγή ηγεσίας. Αφελές και απατηλό. Μεγαλύτερη σημασία έχει το 40% που συγκέντρωσαν ο Γερουλάνος και η Διαμαντοπούλου, ποσοστό συνεπές προς την αναλογία που μας έδωσε το δημοψήφισμα Τσίπρα. Θα είχε ενδιαφέρον μια έρευνα για την εκλογική συμπεριφορά αυτού του ποσοστού στις εθνικές εκλογές. Πόσοι, άραγε, να ψήφισαν Μητσοτάκη το 2019 και το 2023; Και μιλάμε για ένα κοινό που πρέπει να εμφανίζει φλύκταινες όταν ακούει για ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρα και σενάρια συνεργασίας των δύο χώρων.

Ουσιαστικά αυτό το ποσοστό και η γεωγραφική του προέλευση (Αττική) πρέπει να καθορίσει τον χαρακτήρα του ΠΑΣΟΚ στη συνέχεια.

Η επιλογή θα είναι στα χέρια του Ανδρουλάκη. Αλλά…