ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Χώρα ή «χώρος»;

Γράφει ο  Γιώργος Ρακκάς

Δρ κοινωνιολογίας και δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης με την παράταξη Μένουμε Θεσσαλονίκη.


Η μετανάστευση δεν είναι έκτακτο φαινόμενο, αλλά σκοτεινή κανονικότητα της εποχής μας: 271,6 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σήμερα έξω από την χώρα που γεννήθηκαν, ενώ, το 2010, ήταν 220 εκ., κι αυτό αποτυπώνει την κλιμάκωση του φαινομένου.  

Το Ινστιτούτο Γκάλοπ, πραγματοποιεί περιοδικά μια παγκόσμια έρευνα που καταγράφει την επιθυμία για μετανάστευση: Το 33% του ενήλικου πληθυσμού της Yποσαχάριας Αφρικής, το 24% της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής δηλώνει ότι θα εγκατέλειπε τη χώρα του εάν είχε την δυνατότητα. Όλες οι εκτιμήσεις για την εξέλιξη της μετανάστευσης προβλέπουν κλιμάκωση μέχρι το 2050, με τα μεγέθη της τουλάχιστον να διπλασιάζονται ως τότε: Οι τεκτονικές πλάκες της ανθρωπότητας μετακινούνται, και τα αίτια που δημιουργούν το φαινόμενο είναι πολλά, και περίπλοκα.

Υπάρχουν οι λεγόμενοι «παράγοντες απώθησης» –λόγοι που ωθούν κάποιον να εγκαταλείψει την πατρίδα του: Φτώχεια, οικολογική κρίση, κοινωνική, πολιτική κατάρρευση, δημογραφική έκρηξη και γεωπολιτική αστάθεια. Συνθήκες απορρύθμισης που επικρατούν σε μια εκτεταμένη ζώνη του πλανήτη από τον Ειρηνικό μέχρι τον Ατλαντικό Ωκεανό. 

Ένα σημείο που θα πρέπει να δώσουμε βάση περισσότερο: Η αστάθεια αυτή είναι προϊόν αναπτυξιακής ανόδου του υπόλοιπου κόσμου έναντι της Δύσης, και όχι υπανάπτυξης όπως συνέβαινε στον 20ο αιώνα.

Την ίδια φάση είχε περάσει και η Ευρώπη τον 19ο αιώνα. Τότε η μετανάστευσή της προς τις ΗΠΑ προκαλούνταν από τις μεγάλες αλλαγές της βιομηχανικής επανάστασης και της καπιταλιστικής ανάπτυξης.  

Σήμερα, συμβαίνει το αντίθετο: Οι ‘υπόλοιποι’ αναπτύσσονται και η Ευρώπη είναι κορεσμένη, ενώ από την κατάστασή της αυτή προκύπτουν «παράγοντες έλξης», που εξηγούν γιατί ένα πολύ μεγάλο κομμάτι των μετακινούμενων πληθυσμών επιθυμεί να εγκατασταθεί εντός της, και όχι στην Κίνα για παράδειγμα.

Πρώτον, γιατί εδώ και αρκετές δεκαετίες η Δύση εκμεταλλεύεται τη μετανάστευση με «πολιτικές υποκατάστασης εργασίας» για να στηρίξει το οικονομικό της μοντέλο, να καλύψει τα κενά από την δημογραφική της κάμψη, κι έτσι έχει δώσει ‘σήμα’ ότι καλοδέχεται τις εισροές. Ως προς αυτό, λειτουργεί ενισχυτικά και η τεράστια βιομηχανία των ΜΚΟ, που πλέον λειτουργούν ως ‘κανονικός’ κλάδος του παγκόσμιου κεφαλαίου.

Δεύτερον, έχει στηθεί μια ολόκληρη βιομηχανία γύρω από το ίδιο το φαινόμενο της μετανάστευσης –τα δουλεμπορικά δίκτυα έχουν τζίρο 5,5 – 7 δισ.$ ετησίως σύμφωνα με τον ΟΗΕ, ο οποίος παραθέτει το νούμερο με επιφύλαξη λέγοντας ότι είναι δύσκολο να αποκαλυφθεί το πραγματικό μέγεθος των δραστηριοτήτων αυτών).

Τρίτον, υπεισέρχεται η γεωπολιτική: Η Τουρκία μεσιτεύει την μετακίνηση των πληθυσμών από τον μουσουλμανικό κόσμο προς την Δύση, τα Βαλκάνια και την Ευρώπη, προσβλέποντας έτσι να εγκαταστήσει ‘θυλάκους επιρροής’ στα εδάφη τους· ιδίως στην περιοχή μας, που θέλει να την επανεντάξει στην σφαίρα επιρροής της, στο πλαίσιο της νεο-οθωμανικής πολιτικής που θέλει την γειτονική χώρα να αναδεικνύεται σε περιφερειακή αν όχι παγκόσμια υπερδύναμη.

Η Ευρώπη πιέζεται από την κλιμάκωση της μετανάστευσης.  

Ακόμα και ο Ε. Μακρόν, που είχε ταυτιστεί μέχρι πρότινος με τις πολιτικές ανοιχτών συνόρων και «πολυπολιτισμού», δήλωσε τις προάλλες μπροστά στους εμβρόντητους βουλευτές του: «Η μεσαία τάξη δεν έχει πρόβλημα με την μετανάστευση. Στην πραγματικότητα, δεν έχει επαφή μαζί της, σε αντίθεση με την εργατική τάξη που ζει με αυτήν. Η αριστερά δεν ήθελε να αντικρίσει αυτήν την πραγματικότητα επί δεκαετίες, κι έτσι ο κόσμος της εργατικής τάξης μετακινήθηκε προς την άκρα δεξιά».
Το γενικό κόστος της μετανάστευσης διαρκώς αυξάνει: Η συγκρότηση ενός ‘ευρωπαϊκού Ισλάμ’, θέτει το ζήτημα μιας παράλληλης κοινότητας μέσα στην Ευρώπη, η οποία προτάσσει αξίες που αντιβαίνουν τον σκληρό πυρήνα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Επιπρόσθετα δημιουργεί έναν νέο κοινωνικό αποκλεισμό, των λευκών κατώτερων στρωμάτων, που με τις πολιτικές υποκατάστασης εργασίας καθίστανται περιττά για τις παγκοσμιοποιημένες οικονομίες της Ευρώπης, γεγονός που περιπλέκει έντονα τις πολιτιστικές με τις κοινωνικές αντιθέσεις.

Το πρόβλημα για την Ευρώπη, συνοψίζεται στις προειδοποιήσεις του Δαλάι Λάμα, ενός πνευματικού ηγέτη που κατά τα άλλα έχει ταυτιστεί με το ανοιχτό πρόσωπο της παγκοσμιοποίησης: Αν η Γηραιά Ήπειρος συνεχίσει την ίδια πολιτική στο μεταναστευτικό, είπε, σε λίγες δεκαετίες θα μεταβληθεί σε ‘Ευραραβία ή Ευραφρική’…

Στην Ελλάδα τα προβλήματα είναι πιο άμεσα: Μια χώρα με την οικονομία καθηλωμένη, μια κοινωνία σε ταχεία δημογραφική συρρίκνωση που δεν μπορεί καν να συγκρατήσει στους κόλπους της, τις δικές της νέες γενιές· που έχει ως δεδομένη την απειλή του τουρκικού επεκτατισμού, που εκμεταλλεύεται τη μετανάστευση για να αυξήσει την επιρροή της στα νησιά του Αιγαίου και εν τέλει ολόκληρη τη χώρα· ένα κράτος με κλειστά τα βόρεια σύνορά του, αφημένο να διαχειρίζεται τις μεταναστευτικές εισροές της Νοτιοανατολικής Πύλης της Ευρώπης μοναχό του, μιας και η Ε.Ε. είναι διχασμένη και αδύναμη να καταστρώσει μια ενιαία, συνεκτική πολιτική· και σαν να μην έφταναν αυτά, η Ελλάδα έχει εκχωρήσει την μεταναστευτική πολιτική σε διεθνείς οργανισμούς που ρητώς έχουν θέσει ως στόχο την εγκατάσταση των νεοεισερχόμενων, και την επιδοτούν ποικιλοτρόπως, σε συνέργεια με αδιαφανείς ΜΚΟ και ‘αόρατους’ δουλεμπόρους που λειτουργούν στα ελληνικά νησιά ως κράτος εν κράτει.
Όλα αυτά συντείνουν στην άμεση πρόκληση ενός πολυεπίπεδου αδιεξόδου: γεωπολιτικού, εθνικού, κοινωνικού, ανθρωπιστικού.

Η Ελλάδα κινδυνεύει να καταστεί μόνιμη ‘ζώνη ελέγχου’, μεθοριακός σταθμός φιλτραρίσματος των μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη και να ‘Λιβανοποιηθεί’, δηλαδή να μεταβληθεί από ενιαία εθνική, δημοκρατικά συγκροτημένη κοινωνία σε πολυπολιτισμικό πεδίο αντιπαράθεσης που μεταφέρει στο εσωτερικό του όλες τις εντάσεις και τις συγκρούσεις που εξελίσσονται στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Κάτι που θα αυξήσει ακόμα περισσότερο τον τουρκικό έλεγχο εντός της.

Επίσης, το καθεστώς de facto ανοιχτών συνόρων και ελεύθερης μετακίνησης που ισχύει από το 2015 μέχρι και σήμερα, έχει διαμορφώσει μια παγιωμένη κατάσταση όπου: 

Αφενός, υπάρχει έλλειμμα ανθρωπισμού, καθώς το «όλοι ευπρόσδεκτοι» θέτει στο ίδιο καθεστώς αντιμετώπισης τον πραγματικό πρόσφυγα από την Συρία, το Κουρδιστάν, το Ιράκ κ.λπ. με τους μαφιόζους από την Αλγερία, το Μαρόκο ή το Πακιστάν, ή τα μέλη του ISIS που εμπλέκονται στα κύματα των εισροών, για τους δικούς τους λόγους.
Αφετέρου, η διαμόρφωση μιας χαλαρής νομοθεσίας σχετικής με την παράνομη μετανάστευση (διοικητικές απελάσεις που δεν πραγματοποιούνται ποτέ, παραμονή στη χώρα ακόμα και για όσους έχουν διαπράξει κακούργημα, μιας και ο νέος ποινικός κώδικας κατήργησε τις δικαστικές απελάσεις) προσελκύει συγκεκριμένους τύπους ανθρώπων στην χώρα, που ξέρουν ότι ακόμα κι αν «επενδύσουν» σε όχι και τόσο νόμιμες δραστηριότητες, δεν πρόκειται να τους τιμωρήσει κανείς.  

Την ίδια στιγμή, η χώρα στέλνει στο εξωτερικό μεγάλο κομμάτι του μορφωμένου εργατικού της δυναμικού, ενώ εισάγει είτε ανειδίκευτους είτε το λούμπεν κομμάτι των μετακινούμενων, γεγονός που έχει μεγάλο αντίκτυπο στην πορεία της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

Με λίγα λόγια, ως Ελλάδα, ως Ευρώπη ακόμα, βρισκόμαστε σε μια πολύ κρίσιμη καμπή. 

Αυτό που χρειάζεται να γίνει είναι να επανέλθουμε, από την ανεξέλεγκτη και χαοτική μετανάστευση της παγκοσμιοποίησης, σε ένα μοντέλο ελεγχόμενης, οργανωμένης μετανάστευσης.

H Ευρώπη πρέπει να ξεφύγει από το «σύνδρομο του οικονομικού γίγαντα με το μυαλό του γεωπολιτικού νάνου» και να κατανοήσει ότι η εσωτερική της ασφάλεια, σταθερότητα και συνοχή εξαρτάται από την σταθερότητα και την συνοχή των κρατών που βρίσκονται στην ευαίσθητη περίμετρό της: Ένα ‘σχέδιο Μάρσαλ’ για την ανασυγκρότηση της Βορείου Αφρικής και της Ανατολικής Μεσογείου θα λειτουργήσει με θετικό τρόπο αποτρεπτικά ως προς την επίταση των μεταναστευτικών εισροών, πολύ περισσότερο από τα δισεκατομμύρια που δαπανώνται σε πολιτικές υποδοχής και εγκατάστασης των εισροών αυτών στο εσωτερικό της.

Η Ελλάδα πρέπει να καταγγείλει ανοιχτά την Τουρκία για την μεθοδευμένη μετακίνηση πληθυσμών στην Ε.Ε. και να απαιτήσει διάφορες κυρώσεις. Παράλληλα, πρέπει να… ανακτήσει τον έλεγχο των συνόρων της, ιδίως τώρα που η καταγγελία για τα μέλη του ISIS που ετοιμάζονται να περάσουν τα σύνορα είναι συγκεκριμένη: Ενίσχυση της φύλαξης – αποτροπής, εφαρμογή νέων τεχνολογιών επιτήρησης, απαγόρευση δραστηριότητας σε όσες ΜΚΟ έχουν αδιαφανή χρηματοδότηση ή/και λειτουργούν συμπληρωματικά και βοηθητικά στους δουλέμπορους, ξήλωμα των κυκλωμάτων των τελευταίων από τα νησιά και την ενδοχώρα. Ακόμα, επαναφορά της δικαστικής απέλασης στον ποινικό κώδικα, αυστηρότερη αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης (ταχύτεροι επαναπατρισμοί, και παραμονή σε κλειστά κέντρα με ιδιαίτερη όμως μέριμνα για την ύπαρξη ανθρώπινων συνθηκών σε αυτά).

Και από την άλλη επιτάχυνση των διαδικασιών υποδοχής και αποκατάστασης για όσους δικαιούνται το status του πρόσφυγα, που θα πρέπει να αντιμετωπίζονται σε εντελώς διαφορετικό καθεστώς από τους παράνομους μετανάστες..

Το δίλημμα σε σχέση με το μεταναστευτικό ζήτημα είναι ξεκάθαρο: 

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΤΙΚΟ ΞΕΠΟΥΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: «Αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε»

Γράφουν οι Γιώργος Καραμπελιάς και Γιώργος Ρακκάς 


Ο Ίων Δραγούμης τόνιζε πως «οι Έλληνες πρέπει να σώσουν τη Μακεδονία και η Μακεδονία θα σώσει την Ελλάδα».  

Με έναν απρόσμενο τρόπο το ίδιο σενάριο φαίνεται να επιβεβαιώνεται και σήμερα. Το Μακεδονικό βάζει φωτιά σε μια απελπισμένη και γονατισμένη κοινωνία, που για πρώτη φορά μετά την υποταγή δια της εξαπάτησης Τσίπρα του 2015, σηκώνει ξανά κεφάλι, ενώνεται, βγαίνει στους δρόμους μαζικά για να διεκδικήσει το δικαίωμα να αυτοδιατίθεται ελεύθερα.

 

Τα πρώτα συλλαλητήρια πριν από ένα χρόνο στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, οι συγκρούσεις στο Πισοδέρι την ημέρα υπογραφής της Συμφωνίας στις Πρέσπες, οι διαδηλώσεις στη ΔΕΘ, οι συμβολικές χειρονομίες των μαθητών κατά τις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου, καθώς και το κύμα των μαθητικών καταλήψεων, αποτελούν ορόσημο αυτής της μεγάλης πατριωτικής αφύπνισης του ελληνικού λαού.

Μια αφύπνιση που δεν αφορά μόνο τα εθνικά ζητήματα με αφετηρία το Μακεδονικό –όπως κατεφάνη και από την τεράστια συγκίνηση και κινητοποίηση που προκάλεσε η δολοφονία του Κατσίφα στην καθημαγμένη Βόρεια Ήπειρο– αλλά θα αποτελέσει αναπόφευκτα και την αφετηρία κινητοποιήσεων για τη δημοκρατία και την δικαιοσύνη.

 

Πολλαπλά είναι τα νοήματα που εμπεριέχει αυτή η κινητοποίηση: 

Κατ’ αρχάς είναι ένας αγώνας ώστε να αποτραπεί η βαλκανοποίηση της Βόρειας Ελλάδας. Γιατί οι μέριμνες της συμφωνίας είναι άθλιες. Με την αναγνώριση γλώσσας και εθνότητας θέτουν τις βάσεις για μελλοντική κατασκευή μειονότητας εντός των συνόρων και επί πλέον, πλήττουν με το χάος που δημιουργούν στις ‘ονομασίες προέλευσης’ τον πιο δυναμικό οικονομικό κλάδο που κρατάει τη Μακεδονία στα πόδια της, τις εξαγωγές των χαρακτηριστικών τοπικών ποιοτικών προϊόντων.


Για να μην μιλήσουμε για τις ‘γκρίζες ζώνες’ που δημιουργούνται στην ιστορία και την ταυτότητά μας, γεγονός που θα επιφέρει πολλαπλά πλήγματα στην αξιοποίηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς: Είναι τυχαίο άραγε που η Αμφίπολη εγκαταλείφθηκε, παρ’ όλο που η ολοκλήρωση της ανάδειξής της θα δημιουργούσε έναν πόλο παγκόσμιας έλξης στην Μακεδονία;


Οι κινητοποιήσεις ενάντια στη Συμφωνία των Πρεσπών δεν θέτουν μόνο αυτά τα ζητήματα.
 

Αφορούν στην υπεράσπιση της εθνικής μας ύπαρξης, της ιστορικής μνήμης και του πολιτισμού μας στο σύνολό τους. Δηλαδή, των μόνων «αποθεμάτων» που έχουν απομείνει στους Έλληνες, μετά την οικονομική και δημογραφική κατάρρευση και την κρίση αξιών που βιώνουν, ώστε να διεκδικήσουν την ενότητά τους γύρω από ένα κοινό σχέδιο, και άρα, το μέλλον τους.

 

Δυστυχώς, οι Έλληνες δεν διαθέτουν πλέον τίποτε άλλο εκτός από την μεγάλη ιστορική και πολιτισμική τους κληρονομιά για να επιχειρήσουν οποιαδήποτε ύστατη ανάκαμψη. Γι’ αυτό και ο εγχώριος εθνομηδενισμός έχει ως διακηρυγμένο στόχο και επί δεκαετίες προσπαθεί λυσσαλέα να αποσυνδέσει τους Έλληνες από την ιστορία, τη γλώσσα και την πολιτισμική τους διαχρονία, Γι’ αυτό και όταν οι εθνομηδενιστές ανέβηκαν στην εξουσία είναι αυτοί που ανέλαβαν από τις ξένες πρεσβείες και ιδρύματα τύπου Σόρος το έργο της εκχώρησης της ιστορίας της Μακεδονίας.
 

Πειθήνια ανδράποδα

 

Οι Έλληνες πρέπει να χάσουν οριστικά κάθε στοιχείο που τους συνδέει με την μεγάλη τους παράδοση και να αποδεχτούν την θέση τους ως ένα θλιβερό βαλκανικό προτεκτοράτο της Δύσης και της νέο-οθωμανικής Τουρκίας, στα ίδια επίπεδα με Σκόπια ή την Αλβανία.  

Οι Έλληνες πρέπει να χάσουν αυτό που οι εθνομηδενιστές αποκαλούν «μεγαλοϊδεατισμό» τους και να γίνουν οριστικά «ρεαλιστές», δηλαδή πειθήνια ανδράποδα.

 

Είναι ταυτόχρονα σύγκρουση με την κυβερνώσα κάστα, υπέρ της δημοκρατίας, δηλαδή του δικαιώματος αυτού του έθνους να αποφασίζει από κοινού για το μέλλον του: Μια ολιγαρχία που έχει μεταβάλει το Κοινοβούλιο σε τσίρκο, γυρνάει την πλάτη του στη βούληση της πλειοψηφίας και δρα ανοιχτά ενάντια στα συμφέροντα του έθνους και της κοινωνίας για να διατηρήσει σε αντάλλαγμα την «εντολή διακυβέρνησης» από τις πρεσβείες, τους δανειστές, και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.

 

Αυτή η ολιγαρχία, ελέγχει το πολιτικό σύστημα, τα ΜΜΕ, τα πανεπιστήμια και μέσω αυτών φιμώνει την φωνή του λαού, καταστέλλει τις αντιδράσεις του, ή τις μεταβάλει στο αντίθετό τους, όπως έγινε με την λεηλασία του πλούτου και της οικονομίας που συντελέστηκε με την τραγική φαρσοκωμωδία με πρωταγωνιστή τον Τσίπρα το 2015.
 

Είναι τέλος, αγώνας για την συνοχή της χώρας και την αντιστασιακή ενότητα της κοινωνίας, δυο απαραίτητες προϋποθέσεις για την σωτηρία και την ανασυγκρότηση της Ελλάδας. Οι κινητοποιήσεις διεκδικούν από το υδροκέφαλο αθηνοκεντρικό κράτος να πάψει να κοιτάει τον αφαλό του, να δει την υπεράσπιση της Μακεδονίας ως υπόθεση εθνική, όχι βορειοελλαδική. Και έτσι διαφυλάττουν και την ενότητα της χώρας που απειλείται από τον διαχωρισμό σε «νοτίους» και «βορείους».

Στέλνουν όμως κι ένα μήνυμα στον ελληνικό λαό: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η εκτέλεση Κατσίφα και το τρίγωνο Ελλάδα-Αλβανία-Τουρκία

Toυ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΡΑΚΚΑ

Παρότι είναι νωρίς για να τοποθετηθεί κανείς μετά βεβαιότητας, ο θάνατος του Κωνσταντίνου Κατσίφα γεννά μια σειρά από αμείλικτα ερωτήματα:

Πως δικαιολογείται η εισβολή στο σπίτι και η προσβολή της μητέρας του, και μάλιστα μετά τον θάνατο του;

Για ποιο λόγο ενεπλάκησαν εδικές δυνάμεις;

Ο Κωνσταντίνος είχε καταφύγει σε διπλανή δεξαμενή εκτός του χωριού, δεν αποτελούσε απειλή. Αν ήθελε να σκοτώσει, δεν θα έριχνε εναντίον των αστυνομικών, αντί στον αέρα;

Επίσης, ο θάνατος από δύο σφαίρες, κεφάλι και στήθος, αποτελεί ένδειξη εκτέλεσης, όχι ανταλλαγής πυρών. 

 Τέλος, η στάση Ράμα, αλλά και κάποιων Αλβανών δημοσιογράφων, είναι αναπάντεχα εμπρηστική και προσβλητική για τη μνήμη του νεκρού. Που αποσκοπεί;  

Την τρέχουσα περίοδο, η ελληνική και η αλβανική κυβέρνηση βρίσκονται εν μέσω συνομιλιών με σκοπό τη διευθέτηση μιας σειράς ζητημάτων. Το κύριο περιεχόμενο των εν λόγω συνομιλιών, οι οποίες λαμβάνουν χώρα υπό αμερικανικές ευλογίες, είναι η επίλυση των διμερών ζητημάτων και ο καθορισμός των θαλασσίων ζωνών.

Από τη μια, έχουμε την παραίτηση Κοτζιά, του αρχιτέκτονα της ελληνοαλβανικής προσέγγισης κι από την άλλη την κατακόρυφη κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων έναντι της Ελλάδας, με αφορμή τις γεωτρήσεις και τις θαλάσσιες ζώνες. Επίσης, προ εβδομάδος, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών επισκέφτηκε τα Τίρανα και πραγματοποίησε σειρά υψηλών επαφών. Το αξιοπερίεργο είναι ότι η επίσκεψη αυτή δεν ανακοινώθηκε από την αλβανική κυβέρνηση, αλλά έγινε γνωστή μέσα από το twitter του κ. Τσαβούσογλου.

Επαφές με μαφία

Ο Έντι Ράμα έχει κατηγορηθεί και εντός Αλβανίας, για διασυνδέσεις με τη μαφία αλλά και το καθεστώς Ερντογάν. Ο θάνατος του Κατσίφα σε συνδυασμό με τις ατυχείς δηλώσεις του Αλβανού πρωθυπουργού, διαθέτουν τη δυναμική να βάλουν φωτιά στις ελληνοαλβανικές σχέσεις. Η μόνη δύναμη, η οποία θα επωφεληθεί σε περίπτωση κατάρρευσης των ελληνοαλβανικών συνομιλιών, ιδιαιτέρα σε ότι αφορά τον καθορισμό των θαλασσίων ζωνών, είναι η Τουρκία.

Η διαχρονική και αναίτια ανθελληνική στάση των αλβανικών κυβερνήσεων, όπως και μερίδας των ΜΜΕ της γείτονος, είναι σίγουρα ύποπτη. Όπως ύποπτη είναι και η στενότατη συνεργασία με την Τουρκία. Επίσης, ας μην αγνοούμε το πλήθος των τουρκικών σχολείων, τζαμιών και ιεροδιδασκαλείων, τα οποία δραστηριοποιούνται στη γειτονική χώρα. Ακόμη, μια σειρά από γεγονότα, με πλέον χαρακτηριστικό την ακύρωση της συμφωνίας για την υφαλοκρηπίδα απ’ το αλβανικό Συνταγματικό Δικαστήριο, προκαλούν εύλογες υποψίες. Υποψίες για ενεργό συμμέτοχη της Τουρκίας στις διαδικασίες λήψεως αποφάσεων.

Ο δρόμος περνάει από Αθήνα

Έλληνες και Αλβανοί είμαστε γείτονες, δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα. Η ενσωμάτωση της πλειονότητας των Αλβανών μεταναστών στην ελληνική κοινωνία το καταδεικνύει. Από την άλλη, όμως, ο σεβασμός στα δικαιώματα του βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, και πάνω από όλα στην ανθρωπινή ζωή, αποτελούν αναγκαίες συνθήκες για καλή γειτονία. Όσο και να προκάλεσε ο ομογενής, ο θάνατος του είναι αδικαιολόγητος.

Αυτό το οποίο οφείλουν να πράξουν οι αλβανικές αρχές είναι...