ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η μάχη της καθημερινής μετακίνησης

Δεν αντέχετε πια αυτός ο Κηφισός...
Μαλακία κατάντησε...😅🤣😅😂😅 pic.twitter.com/QYwtW65DF0

— Jim (@FtagJim) February 19, 2026

 

Της Επιστήμης Μπινάζη

Oι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή μάς οδηγούν να σκεφτόμαστε βαθύτερα υπαρξιακά ζητήματα από τη μετακίνηση μας εντός και εκτός αστικών κέντρων.

Από την άλλη, ελάχιστα θέματα θυμίζουν «μάχη» όσο οι παρατεταμένες καθυστερήσεις και η ταλαιπωρία των πολιτών που προσπαθούν να χωρέσουν σε 24 ώρες υποχρεώσεις και ό,τι μοιάζει με ανθρώπινη ζωή.

Πριν από λίγες μέρες, η κυβέρνηση διεμήνυσε πως άκουσε τη φωνή των πολιτών για έναν ασφαλή σιδηρόδρομο και αποφάσισε να τον φτιάξει. Τρία χρόνια μετά το δυστύχημα των Τεμπών και την τραγική απώλεια 57 συμπολιτών μας, πράγματι κάτι κινήθηκε. Ενεργοποιήθηκαν συστήματα, μπήκε γεωεντοπισμός στα τρένα, βλέπουμε πλέον την «κουκκίδα» της αμαξοστοιχίας στην οθόνη του κινητού μας. Πρακτικά, υποθέτω, έχει μια ωφέλεια εφόσον την παρακολουθούν οι υπεύθυνοι για την ασφάλεια. Ψυχολογικά, προσφέρει ηρεμία στους συγγενείς των επιβατών. Έχει γίνει παραγγελία νέων τρένων, έχουν ξεκινήσει προσλήψεις εξειδικευμένων επαγγελματιών, ολοκληρώνεται η αποκατάσταση του δικτύου. Όλα αυτά είναι πρόοδος. Είναι δύσκολο να μην το αναγνωρίσει κανείς. Το ερώτημα είναι γιατί πρέπει να προηγηθεί μια εθνική τραγωδία και μαζικές διαδηλώσεις για να εφαρμοστούν τα αυτονόητα;

Υπάρχουν άλλα τέτοια αυτονόητα που επιδέχονται βελτίωσης;

Δεν είναι μόνο ο ΟΣΕ και οι παθογένειες δεκαετιών. Είναι ο τρόπος που μετακινούμαστε. Είναι το ερώτημα αν μπορούμε να φτάσουμε στη δουλειά μας χωρίς να χρειαστεί να ξυπνήσουμε δύο ώρες νωρίτερα. Αν μπορούμε να περιμένουμε το λεωφορείο σε μια στεγανή τον χειμώνα και δροσερή το καλοκαίρι στάση, με λειτουργική τηλεματική και γεωντοπισμό λεωφορείων, με συχνότητα δρομολογίων χωρίς αναμονή που ξεπερνά το δεκάλεπτο. Και, ιδανικά, να μπορούμε να βρούμε θέση σε μια διαδρομή που διαρκεί πάνω από μία ώρα – όσο κάνει, για παράδειγμα, να διανύσει το Α7 την απόσταση Εξάρχεια - Μαρούσι. Να μπορεί ο κάτοικος της ανατολικής Θεσσαλονίκης, για παράδειγμα, να φτάσει στο κέντρο της πόλης χωρίς αυτοκίνητο. Σκεφτείτε ότι από την Περαία ένας κάτοικος πρέπει να πάρει 2 λεωφορεία για να φτάσει στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ή δυο λεωφορεία και το μετρό σε χρόνο 75 λεπτών, όταν σε χώρες με ανάλογη γεωγραφική κλίμακα, μια θαλάσσια συγκοινωνία θα εξυπηρετούσε σε λιγότερο από 20 λεπτά.

Το flyover προχωρά με ταχύτητα ρεκόρ, επειδή υπήρξε πολιτική βούληση. Η θαλάσσια συγκοινωνία όμως έμεινε στα χαρτιά για χρόνια. Μια ρομαντική μακέτα που σκόνταφτε σε επιχειρήματα αβάσιμα.

Η αγορά μερικών ηλεκτρικών ιπτάμενων δελφινιών παντός καιρού και η δημιουργία 4 σταθμών με συνολικό κόστος 100 εκατομμυρίων «ναυάγησε» ή βάλτωσε. Και μαζί της ναυάγησε και η πιθανότητα να παίρνουμε το δελφίνι από το λιμάνι για αεροδρόμιο με κόμιστρο 3 ευρώ.

Η σύνδεση του αεροδρομίου «Μακεδονία» με το κέντρο παραμένει μη ανταγωνιστική. Γνωρίζετε πολλές ευρωπαϊκές μητροπόλεις με αεροδρόμιο που συνδέεται μόνο με λεωφορείο και ταξί;

Με λεωφορείο που μεσολαβούν 24 στάσεις σε 18 χιλιόμετρα από τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης;

Για να φτάσει κάποιος από τη Δυτική Θεσσαλονίκη στο αεροδρόμιο θα χρειαστεί περισσότερο χρόνο από όσο για να φτάσει αεροπορικώς στην Αθήνα.

Η Θεσσαλονίκη δίνει προτεραιότητα στα αυτοκίνητα, όχι στα ΜΜΜ, κι έτσι τιμά τον τίτλο της ως… «πρωτεύουσα των Βαλκανίων». Μόνο που τα Βαλκάνια μας έχουν προσπεράσει. Στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας την ίδια απόσταση των 18 χιλιομέτρων διανύει ένα τρένο που φτάνει στο αεροδρόμιο της πόλης σε 20 με 25 λεπτά, με 6 μόνο στάσεις από τον βασικό σιδηροδρομικό σταθμό.

Στη χώρα μας, το αυτοκίνητο δεν είναι επιλογή. Είναι αναγκαστική επένδυση. Αν ζεις στην περιφέρεια ή σε μια μεγάλη πόλη χωρίς αξιόπιστο δίκτυο ΜΜΜ, χρειάζεσαι Ι.Χ. για να μετακινηθείς, να ταξιδέψεις, να πας στο νοσοκομείο, να δεις τους γονείς σου. Το παράδοξο είναι ότι, ενώ η ίδια πολιτεία σε ωθεί να έχεις αυτοκίνητο, σε τιμωρεί όταν δεν έχεις πού να το βάλεις.

Μια συνάδελφος δέχτηκε πρόστιμο 150 ευρώ επειδή πάρκαρε στην Ερεσού, στα Εξάρχεια. Όχι πάνω σε πεζοδρόμιο, ούτε έκλεισε κάποια ράμπα. Σε μια γειτονιά που θεωρείται «κέντρο», αλλά δεν διαθέτει το καθεστώς μπλε διαγράμμισης που απολαμβάνουν άλλες περιοχές, με λιγότερο αριθμό τουριστών μάλιστα, όπως το Κολωνάκι. Γιατί; Με ποια πολεοδομική λογική;

Τα Εξάρχεια, η Κυψέλη, το Παγκράτι, το Κουκάκι είναι μέσα στον πυρήνα της Αθήνας. Δέχονται καθημερινά επισκέπτες, έχουν πυκνή κατοίκηση και μεγάλη έλλειψη θέσεων πάρκινγκ. Γιατί ο κάτοικος μιας συγκεκριμένης συνοικίας του κέντρου έχει θεσμοθετημένο πλεονέκτημα και όχι και οι υπόλοιποι;

Δεν ζητά κανείς να μην υπάρχει τάξη. Ζητάμε η τάξη να σχεδιάζεται με ενιαία κριτήρια. Αν η πόλη δεν σου δίνει αξιόπιστη εναλλακτική μετακίνησης, αν δεν σου εξασφαλίζει θέση κατοίκου, αν σε αναγκάζει να χρησιμοποιείς Ι.Χ., τότε το πρόστιμο των 150 ευρώ μοιάζει με διπλή και παράλογη τιμωρία.

Η εμπειρία των υπεραστικών μετακινήσεων με ΚΤΕΛ δεν βελτιώνει την εικόνα. Από το κέντρο της Αθήνας μέχρι τα ΚΤΕΛ Κηφισού, από εκεί εξίμιση ώρες μέχρι τη Θεσσαλονίκη, και μετά άλλη μια διαδρομή μέχρι την ανατολική πλευρά της πόλης. Συνολικά τον προηγούμενο μήνα διέθεσα σχεδόν δέκα ώρες για 500 χιλιόμετρα διαδρομή. Ο οδηγός κάπου στο ύψος της Θήβας βγήκε από την Εθνική για να παραλάβει «πελάτη» από στάση έξω από τη Λειβαδιά σε επαρχιακό δρόμο. Κανείς μας δεν είχε προειδοποιηθεί. Αν μια χώρα χρειάζεται δέκα ώρες για να ενώσει δύο μητροπολιτικά της κέντρα, τότε δεν μιλάμε για ταλαιπωρία. Είναι εξαντλητικό.

Η αντιπολίτευση μιλά συχνά με έμφαση για την περιφερειακή ανάπτυξη.

Σωστά. Αλλά περιφερειακή ανάπτυξη χωρίς γρήγορη, καθαρή, αξιόπιστη μεταφορά δεν γίνεται.

Πώς θα πάρει μπρος η οικονομία στην περιφέρεια; Πώς θα κατοικηθεί ξανά η επαρχία;

Πώς θα στηθούν επιχειρήσεις πάνω σε ερείπια καταστημάτων που φθείρονται από την απραξία και την εγκατάλειψη , όταν μένεις αποκομμένος από το κέντρο;

Η κινητικότητα είναι πολιτισμός. Είναι ο τρόπος που οργανώνεται μια κοινωνία. Είναι η αίσθηση ότι το κράτος λειτουργεί χωρίς να χρειάζεται να του υπενθυμίζεις με πανό και φωνές και συνθήματα. Όταν οι αλλαγές έρχονται μόνο μετά από οργή, τότε κάτι βαθύτερο είναι προβληματκό.

Δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να κατεβαίνουμε στον δρόμο για να έχουμε τα τρένα.

Δεν θα έπρεπε να χάνουμε μια μέρα για να διανύσουμε 500 χιλιόμετρα.

Δεν θα έπρεπε να…

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το μαρτύριο του Κηφισού και ο «Προαστ(ε)ιακός» σιδηρόδρομος!

- Ωραίος ο Κηφισός;
- Μια μαλακία είναι pic.twitter.com/7uYpdi02dP

— Goodbye Sober Day (@Stelarklas) February 20, 2026

-Τι αυτοκίνητο μου προτείνετε για πιο ασφαλές;
-Αναλογως, ποια είναι καθημερινή σας διαδρομή;
-Ο Κηφισός.
-Αυτοματο θα πάρετε.
-Γιατί αυτόματο;
-Για να τον παίζεται χωρίς κίνδυνο.

— Vasilis RToum (@toumvas) February 20, 2026

 Toυ ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Οσοι προσεγγίζουν την Αθήνα από τον βορρά βιώνουν το «μαρτύριο του ποταμιού». Η κίνηση στον Κηφισό είναι τόσο μεγάλη που η λέξη αποκτά πλέον οργουελιανά χαρακτηριστικά. Αυτοκίνητα, φορτηγά, νταλίκες κ.λπ. μένουν ώρες ακίνητα και κατά διαστήματα μετακινούνται μερικά μέτρα, έτσι ώστε η ακινησία να μπορεί να λέγεται κίνηση.

Γι’ αυτό το χάλι η κυβέρνηση μελετάει μέτρα. Προτάθηκαν μικροπαρεμβάσεις στη διασταύρωση της Εθνικής με την Αττική Οδό· και ξεκινάει μελέτη για τον άξονα Ελευσίνας – Οινοφύτων έτσι ώστε χιλιάδες νταλίκες που φεύγουν από το λιμάνι του Πειραιά ή τις αποθήκες Ασπροπύργου, Ελευσίνας με κατεύθυνση τη Βόρεια Ελλάδα να παρακάμπτουν τα κόκκινα σημεία με κόστος που υπολογίζεται στο 1 δισ. ευρώ· κάποιοι μιλούν για έναν ακόμη υπέργειο αυτοκινητόδρομο (flyover) με ανυπολόγιστο προς το παρόν κόστος.

Τέλος, ο αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών κ. Κωνσταντίνος Κυρανάκης είπε ότι «ένα μέτρο που συζητάμε είναι η απαγόρευση των φορτηγών – βαρέων οχημάτων από τις 7 έως τις 10 το πρωί» (Action24, 1.12.2025).

Η τελευταία σκέψη δεν ευτύχησε. Ισως να μπούχτισε ακόμη και η κυβέρνηση από τις συνεχείς εξαγγελίες απαγορεύσεων· «την πολλή αυστηροποίηση τη βαριέται κι ο Θεός».

Το πιθανότερο είναι να υπήρξαν μεγάλες αντιδράσεις όχι μόνο από το λόμπι των φορτηγατζήδων, αλλά των μεγάλων επιχειρήσεων διαμετακομιστικού εμπορίου, αφού ένα τέτοιο μέτρο, εκτός από τεράστιο οικονομικό κόστος, θα σήμαινε απορρύθμιση ολόκληρης της αλυσίδας μεταφορών, κάτι που δεν επηρεάζει μόνο την Ελλάδα, αλλά και χώρες που εξυπηρετούνται από την Cosco στον Πειραιά.

Οι Αμερικανοί λένε ότι «αν είσαι σφυρί, βλέπεις όλο τον κόσμο σαν καρφιά», κάτι που στα καθ’ ημάς μεταφράζεται σε «αν είσαι κυβέρνηση (και δη “επιτελική”), για κάθε πρόβλημα έχεις μια απαγόρευση».

Υπάρχουν όμως κι άλλα μέτρα που θα μπορούσαν να αποφορτίσουν τον Κηφισό. Οπως πρότεινε ο συγκοινωνιολόγος κ. Στέφανος Κατσώλης και μετέφερε ο δικός μας Δημήτρης Ρηγόπουλος, «υπάρχει ο κάθετος άξονας του προαστιακού σιδηροδρόμου που διασχίζει το πολεοδομικό συγκρότημα από βορρά προς νότο, από τον Αγιο Στέφανο μέχρι τον Πειραιά, σχεδόν παράλληλα με την εθνική οδό και τον Κηφισό. Εκεί λειτουργούν εδώ και χρόνια στάσεις σε περιοχές όπως οι Αφίδνες, ο Αγιος Στέφανος, η Δεκέλεια, το Μενίδι, το Πάρκο Τρίτση, οι Αγιοι Ανάργυροι, ο Σταθμός Λαρίσης, του Ρουφ, ο Ταύρος, ο Ρέντης κ.λπ. Υπάρχει και η γραμμή του αεροδρομίου, όπου επίσης λειτουργούν σταθμοί με σημείο αναφοράς τον Κηφισό (Ηράκλειο, Μεταμόρφωση). Δεν θα μπορούσαν όλοι αυτοί οι σταθμοί να απορροφήσουν μέρος της ζήτησης για μετακίνηση κατά μήκος του Κηφισού;» («Καθημερινή», 31.1.2026).

 

«Προαστ(ε)ιακός» σιδηρόδρομος

Ο κ. Κατσώλης επισήμανε ότι παραλλήλως του Κηφισού, όπου συνωστίζονται χιλιάδες Ι.Χ. αυτοκίνητα (συνήθως μόνο με τον οδηγό), υπάρχει ο κάθετος άξονας του προαστιακού σιδηροδρόμου, που θα μπορούσε να απορροφήσει μέρος της κίνησης. «Αρκεί οι συρμοί να μην περνούσαν μία ή το πολύ δύο φορές την ώρα. Αρκεί να “τρέχαμε” τη μετατροπή του δικτύου του προαστιακού σιδηροδρόμου εντός του λεκανοπεδίου σε υποδομή μετρό, όπως συμβαίνει σε όλες τις μεγάλες πόλεις του κόσμου» («Καθημερινή», 31.1.2026).

Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουμε προαστιακό σιδηρόδρομο, αλλά «προαστειακό». Είναι ανέκδοτο να συζητάμε για αξιόπιστη επιβατική κίνηση όταν τα δρομολόγια δεν είναι παρά ανά μία ή δύο ώρες· αν π.χ. κάποιος χάσει το τρένο 1542 που ξεκινάει από την Αθήνα στις 11.28, θα πρέπει να πάρει το επόμενο στις 13.28! Με τέτοια συχνότητα δρομολογίων, όλοι θα προτιμήσουν να πήξουν μέσα στο Ι.Χ. τους επί του Κηφισού, έχοντας την ελπίδα ότι θα σταθούν τυχεροί, ή έστω να περάσουν τις δύο ώρες των καθυστερήσεων ακούγοντας ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο, αντί να τριγυρνούν ασκόπως στον σταθμό.

Τα μέσα σταθερής τροχιάς που αφέθηκαν στην εγκατάλειψη όλα τα προηγούμενα χρόνια είναι η αχίλλειος πτέρνα των μεταφορών στη χώρα.

Εχουμε ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά εμπορευματικών μεταφορών διά σιδηροδρόμου στην Ευρωπαϊκή Ενωση (2%), ενώ στις χώρες της Βαλτικής ξεπερνάει το 60%. Τα τελευταία στοιχεία (2024) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι απελπιστικά. Αλλά και προ θεομηνιών (τύπου «Daniel») και άλλων καταστροφών στο δίκτυο, τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Το 2017 –τελευταία χρονιά που η χώρα έδωσε στοιχεία προ του 2024– οι ελληνικοί σιδηρόδρομοι μετακίνησαν 1.320.000 τόνους εμπορευμάτων. Μη μετρηθούμε με την ισομεγέθη Αυστρία (107.579.000 τόνοι), αλλά με την Πορτογαλία που επίσης βρίσκεται σε ένα άκρο της Ευρώπης. Είχε οκταπλάσιο σχεδόν τονάζ: 10.453.000 τόνους. Ακόμη και η Βόρεια Μακεδονία μάς ξεπερνάει με 1.558.000 τόνους.

Ο σιδηρόδρομος αποτελεί το κλειδί για τις χερσαίες μεταφορές, εμπορευμάτων και ανθρώπων. Οχι μόνο στον Κηφισό, αλλά σε ολόκληρη την επικράτεια· και χίλιες νταλίκες να φύγουν από τις εθνικές οδούς, κέρδος θα είναι.

Βεβαίως θέλει …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΒΛΑΧΟΔΗΜΑΡΧΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Νέες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στην Αμαλιάδα - Όταν η πραγματικότητα σου αντιστέκεται απλά την αγνοείς !!!

Αμαλιάδα:«Εικονικές»… κλήσεις για παράνομο παρκάρισμα ! - https://t.co/F1OjbZp2hm pic.twitter.com/wEmGuDUUs4

— Patrisnews (@PatrisNewsCom) July 24, 2021

Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου

 

Το Δημοτικό Συμβούλιο ενέκρινε κατά πλειοψηφία όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο τις μεγαλοφυείς κυκλοφοριακές ρυθμίσεις για να αποκτήσει επιτέλους η πόλη πρόσβαση τον Νέο Δρόμο.

Δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς αφού πρόκειται λέει για το καλό της πόλης.

Και είναι δεδομένο ότι κάποιοι αυτοδιοικητικοί λειτουργούν διαχρονικά με γνώμονα αυτό το κριτήριο και έτσι δικαιολογούνται απόλυτα τα χάλια που ζούμε τώρα σε αυτήν την πόλη.

Από την αρχή της Συνεδρίασης ήταν έκδηλη η αγωνία της πλειοψηφίας μη και μείνει η πόλη χωρίς είσοδο.

Μη και δεν υπάρχει ταμπέλα που να δείχνει κατά την Αμαλιάδα.

Το χάος που θα υπάρχει μετα την ταμπέλα είναι άλλο θέμα ….

Και βέβαια είναι δεδομένο ότι αυτή η αγωνία είναι όψιμη πολύ όψιμη αλλά ποιος ασχολείται ….

Ο Νέος Δρόμος ΠΑΤΡΑ-ΠΥΡΓΟΣ δεν έγινε ούτε ξαφνικά ούτε κρυφίως.

Και δεν έγινε μέσα σε δέκα μέρες για να μην προλάβουν οι αστέρες της τοπικής αυτοδιοίκησης να κάνουν κάτι για να αποκτήσει η πόλη είσοδο.

Τώρα λοιπόν που ο δρόμος έχει τελειώσει το θυμήθηκαν και είπαν να καταφύγουν στον Πιραντέλο κ

Δεν έχει καμιά σημασία αυτήν την στιγμή να μοιράσουμε ευθύνες.

Έτσι και αλλιώς οι πολιτικοί όπως και να έχει είναι εξ ορισμού ανεύθυνοι.

Έχουμε βαρεθεί να ακούμε την τρομερή ατάκα «ο λαός μας τιμώρησε στις εκλογές τι θέλετε εσείς τώρα???»

Και βέβαια αυτό ακούστηκε και στο Δημοτικό Συμβούλιο από εκπρόσωπο της προηγούμενης Δημοτικής Αρχής .

Αλίμονο….

Αλλά ότι και να πουν ότι και να επικαλεστούν οι νυν και οι τέως η πραγματικότητα είναι εκεί και όπως πάντα και αυτήν την φορά θα τους εκδικηθεί ….

Μερικά από αυτά που ακούστηκαν είναι τουλάχιστον κωμικά.

Πως αλλιώς να χαρακτηρίσουμε αυτά τα βαρύγδουπα για το παρκάρισμα στους συγκεκριμένους δρόμους.

Σε κάποια σημεία θα απαγορεύεται λέει τελείως και σε κάποια άλλα θα ισχύει το εκ περιτροπής παρκάρισμα στην μια πλευρά του δρόμου.

Αλήθεια ξέρουν οι αρμόδιοι τώρα κάποιον δρόμο στην Αμαλιάδα που να ισχύει κάποιος έστω και υποτυπώδης κανόνας στο παρκάρισμα???

Όχι βέβαια να ισχύει στα χαρτιά αλλά και να εφαρμόζεται στην πραγματικότητα.

Και βέβαια αν υπήρχε κάποιος κανόνας που να εφαρμόζεται δεν θα υπήρχε αυτό το απόλυτο χάος στους κεντρικούς δρόμους της πόλης ….

Κάποιοι εκ των ιθυνόντων στο περιθώριο της Συνεδρίασης «τόλμησαν» να δηλώσουν ότι στην είσοδο της πόλης στις γραμμές απαγορεύεται λέει το παρκάρισμα.

Αλήθεια ????

Από πότε???

Και αν τελικά με τον ίδιο τρόπο απαγορευτεί το παρκάρισμα και στους δρόμους που θα ισχύσουν οι νέες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις μαύρο φίδι κολοβό που μας έφαγε ….

Φανταστείτε τι έχει να γίνει στις περιοχές αυτές που υπάρχουν και σχολεία αν συνεχίσει να υπάρχει αυτή η αναρχία στην στάθμευση και στο παρκάρισμα και «προστεθούν» και τα αυτοκίνητα από τον Νέο Δρόμο.

Αλλά από ότι καταλάβαμε και αυτό το πρόβλημα...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Παρκάρισμα στην Αμαλιάδα - Το folklore της πόλης και πώς να το αναδείξουμε

Παράνομο παρκάρισμα πάνω σε:
Πεζοδρόμιο✅
Οδηγό τυφλών✅
Διπλή κίτρινη γραμμή✅
Ποδηλατολωρίδα✅
έχουμε; Έχουμε! pic.twitter.com/W6u45B78vU

— (Τζέισον) (@Tzeison_) June 24, 2023

 Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου

Πολλά μπορεί να πει κάποιος για το θέμα του παρκαρίσματος στην Αμαλιάδα.

Εμείς οι ιθαγενείς αυτήν την κατάσταση την έχουμε πλέον συνηθίσει και τελικά δεν μας κάνει καμιά εντύπωση …..

Βλέπουμε όλο και πιο πολύ με συγκατάβαση αυτό που συμβαίνει γύρω μας και το έχουμε πάρει απόφαση ότι με αυτό θα ζούμε .

Ξέρουμε πλέον ότι αν κάπου δεν μπορούμε να στρίψουμε και μερικές φορές ούτε καν να περάσουμε δεν χάλασε και ο κόσμος πάμε πιο πέρα πάμε πιο κάτω και ο θεός είναι μεγάλος….

Ξέρουμε ότι αν κάπου δεν μπορούμε ούτε καν να περπατήσουμε στο πεζοδρόμιο μπορούμε κάποια στιγμή να πάρουμε το ρίσκο να κατέβουμε στον δρόμο και δεν το κάνουμε θέμα.

Υγεία να έχουμε ….

Αλλά για κάποιον επισκέπτη όλο αυτό έχει μια γραφικότητα και έχουμε ακούσει πολλά καλά λόγια για την εφευρετικότητα και την τσαμπουκαλεμένη στάση των συμπολιτών μας.

Γιατί εφευρετικότητα είναι να παρκάρεις πάνω σε πεζοδρόμια κάθετα οριζόντια πλάγια όπως βολεύει και βλέπουμε.

Δεν μιλάμε βέβαια για εφευρετικότητα όταν παρκάρει κάποιος πάνω στους Ευρωπαϊκούς ποδηλατόδρομους.

Εκεί πλέον είναι επισήμως parking.

Δεν το συζητάμε….

Απλά πρέπει να βρεις που έχουν γκρεμίσει τα κολωνάκια για να μπορέσεις να μπεις να την αράξεις και κανείς δεν πρόκειται να σε ενοχλήσει.

Και βέβαια έχουμε και τον ωραίο τσαμπουκά να κλείνει κάποιος τον δρόμο μέχρι να κάνει τα ψώνια του ή έστω μέχρι να πάρει το καφέ του ρε αδελφέ.

Βέβαια από τους επισκέπτες έχουμε ακούσει πολλά καλά λόγια για τον Δήμο και την Τροχαία που δεν έχουν μια στείρα τιμωρητική στάση απέναντι στους πολίτες και έτσι αφήνουν αυτήν την κατάσταση να εξελίσσεται και μέρα με την μέρα η πόλη να ανεβαίνει level….

Όλα αυτά θέλουμε δεν θέλουμε είναι πλέον φολκλόρ της πόλης και πρέπει κάποια στιγμή να βρούμε τρόπους να το αναδείξουμε αντί να μιζεριάζουμε και να γκρινιάζουμε.

Πολύ περισσότερο από την στιγμή που είναι βέβαιο ότι δεν υπάρχει πρόθεση από κανέναν αρμόδιο (Δήμο, Τροχαία) να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση έστω και στοιχειωδώς.

Θα προτείναμε λοιπόν να βραβεύεται σε ειδική τελετή ο συμπολίτης μας που στο διάστημα ενός μηνός έκανε το πιο γενναίο και το πιο όμορφο το πιο εφευρετικό και το πιο τσαμπουκαλεμένο παρκάρισμα.

Υπάρχουν πολλά τέτοια που τα βλέπουμε κάθε μέρα και είναι σίγουρο ότι ο ανταγωνισμός θα είναι σκληρός και η επιλογή του νικητή θα είναι πολύ πολύ δύσκολη.

Αλλά αυτός δεν μπορεί να είναι λόγος να μην το προσπαθήσουμε.

Έτσι θα υπάρξει μια ευγενής άμιλλα μεταξύ μας και είναι βέβαιο ότι...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο Μάο στις Βρυξέλλες

Η ΠΑΠΑΡΟΣΚΟΝΗ
Ένα άλλο πρόβλημα με τα ναρκωτικά είναι ότι τα χρησιμοποιούν σα δικαιολογία για να συμπεριφέρονται σαν ΜΑΛΑΚΕΣ...
[Frank Zappa]#stalinism #αριστερα #συριζα #ζαιοι #ναρκωτικα pic.twitter.com/8Ou5MhYGQx

— lifestalin.com (@lifestalin_com) June 26, 2022

 

Του Κώστα Στούπα

Ο πρόεδρος Μάο κάποτε στην κομμουνιστική Κίνα επιδότησε την εξολόθρευση του σπουργιτιών προκειμένου να περιορίσει τις  απώλειες στην συγκομιδή των σιτηρών. Πράγματι οι Κινέζοι ξαμολήθηκαν και εξόντωναν τα συμπαθή πτηνά κατά εκατομμύρια κάθε μέρα.

Την επόμενη χρονιά η συγκομιδή αντί να αυξηθεί μειώθηκε περισσότερο από το μισό. Το αποτέλεσμα ήταν ένας λιμός όπου δεκάδες εκατομμύρια Κινέζοι έχασαν τη ζωή τους.

Τούτο συνέβη γιατί η μείωση του πληθυσμού των πτηνών επέτρεψε την ανεξέλεγκτη αύξηση των πληθυσμών των εντόμων. Τα έντομα κατέστρεψαν τις καλλιέργειες.

Κάτι αντίστοιχο είχε γίνει και με την εξολόθρευση των αδέσποτων γατιών στο Λονδίνο πριν μερικούς αιώνες. Η ανεξέλεγκτη αύξηση των ποντικών προκάλεσε μια επιδημία που αποδεκάτισε τον πληθυσμό των ανθρώπων.

Τα παραπάνω παραδείγματα μου ήρθαν στο νου όταν διάβασα για τα νέα αυστηρά μέτρα του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Το Υπουργείο μεταφορών σχεδιάζει προσεχώς να μειώσει το όριο ταχύτητας της κυκλοφορίας των οχημάτων εντός των πόλεων από τα 50 χλμ. την ώρα στα 30 χλμ. την ώρα.

Επιπλέον θα γεμίσει τις πόλεις με κάμερες και drones που θα καταγράφουν τις παραβάσεις και θα στέλνουν τα στοιχεία στις αρμόδιες υπηρεσίες για την αυτόματη επιβολή των τιμών.

Στελέχη της τροχαίας εκτιμούν πως η εφαρμογή του νέου μέτρου θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στην αφαίρεση εκατοντάδων χιλιάδων αν όχι και εκατομμυρίων αδειών οδήγησης.

Αυτή τη στιγμή οι παραβάσεις για υπερβολική ταχύτητα αφορούν την δεύτερη δημοφιλέστερη παράβαση μετά το παράνομο παρκάρισμα στους ελέγχους της Τροχαίας τόσο στην Αττική όσο και σε άλλες μεγαλουπόλεις.

Οι αρμόδιοι προσανατολίζονται στην αυστηροποίηση του Κ.Ο.Κ. προκειμένου να πετύχουν τη μείωση των τροχαίων ατυχημάτων.

Στις 5 Οκτωβρίου 2021, οι ευρωβουλευτές ψήφισαν υπέρ της θέσπισης του πλαισίου πολιτικής της ΕΕ για την οδική ασφάλεια που στοχεύει στην επίτευξη μηδενικού αριθμού θανάτων από τροχαία ατυχήματα έως το 2050.

Μεταξύ άλλων προβλέπει τον καθορισμό ασφαλών ορίων ταχύτητας (30χλμ/ώρα σε κατοικημένες περιοχές), την μηδενική ανοχή στην οδήγηση σε κατάσταση μέθης και την συμπερίληψη ορισμένων χαρακτηριστικών ασφαλείας σε όλα τα οχήματα.

Τα κράτη μέλη οφείλουν να εφαρμόσουν την απόφαση.

Ο  αριθμός των θυμάτων από τροχαία ατυχήματα στην Ελλάδα παραμένει πολύ υψηλότερος από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο: 65 θανάτους ανά εκατομμύριο κατοίκων.

Οι ασφαλέστεροι δρόμοι εξακολουθούν να βρίσκονται στη Σουηδία (18 θάνατοι ανά ένα εκατομμύριο κατοίκων), ενώ η Ρουμανία (85 θάνατοι ανά ένα εκατομμύριο κατοίκων) κατέγραψε το υψηλότερο ποσοστό το 2020. Ο μέσος όρος της ΕΕ ήταν 42 θάνατοι ανά ένα εκατομμύριο κατοίκων.

Δεν αμφιβάλω για τις προθέσεις των εκπροσώπων μας στην Ευρωβουλή. Πιστεύω όμως πως...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κάνουμε, δυστυχώς, την οδήγηση «πέρασμα» στην αιωνιότητα!..

Οδηγητικό πιπεράτο του Καθηγητή Πιπερόπουλου*

 

     Αυγουστιάτικα θα ξεχυθούμε στους επαρχιακούς και εθνικούς μας δρόμους ημέρες διακοπών και, όπως δυστυχώς κάθε Αύγουστο, θα θρηνήσουμε και φέτος εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες ως αποτέλεσμα της οδήγησης μας που προκαλεί απίστευτο και μόνιμο πόνο σε οικογένειες και παράλληλα δυσθεώρητο κόστος στο Εθνικό Σύστημα Υγείας και στην Οικονομία!…

     Κάθε μεγάλο, κάθε σπουδαίο ψυχοκοινωνικό φαινόμενο το βαφτίζουμε με την αποδεκτή και στις επιστήμες της κοινωνιολογίας και ψυχολογίας όπως και στην κοινή γνώμη έννοια που περικλείει ο όρος «πέρασμα». 

Περάσματα υπήρξαν μεταξύ άλλων, ανέκαθεν, η ένταξη στις Ένοπλες Δυνάμεις, η εισαγωγή σε ένα Πανεπιστήμιο ή,  χωρίς να προσβάλλω τους σεμνότυφους, το ερωτικό αγκάλιασμα που ολοκληρωνόταν κάποια στιγμή με την απώλεια της εφηβικής μας «αθωότητας» για όλους και όλες.

     «Πέρασμα» ήταν και παραμένει και σήμερα η άδεια που μας δίνει μετά από την ολοκλήρωση της μαθητείας και την επιτυχία στις σχετικές Κρατικές εξετάσεις ικανότητα να κρατάς στο χέρι το τιμόνι, να τιθασεύεις 120, 160 ακόμη και 200 και βάλε «άλογα» εγκλωβισμένα κάτω από το γυαλιστερό καπό ενός σύγχρονου Ι.Χ. και να το κάνεις με την «άδεια» της Αστυνομίας, ή μάλλον του Υπουργείου Μεταφορών...

    «Πέρασμα» ποτέ δεν υπήρξε αλλά παραμένει η, παρά την κατοχή της σχετικής «αδείας ή διπλώματος οδηγήσεως» αδικαιολόγητη πράξη της αφαίρεσης της ζωής ενός ή περισσότερων άλλων συνανθρώπων μας στους εθνικούς και επαρχιακούς δρόμους της Πατρίδας μας Ελλάδας ή εντός της μεγάλης οικογένειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης..

     Η οδήγηση είναι, σε τελική ανάλυση, χαρά και απόλαυση και το αυτοκίνητο εργαλείο για δουλειά και μέσο για αναψυχή. Η χαρά χάνεται όταν μετατρέπουμε το αυτοκίνητο από εργαλείο και μέσο αναψυχής σε φονικό όργανο καθώς βυθίζουμε κάθε Σαββατοκύριακο στη διάρκεια του χρόνου και καθημερινά στη διάρκεια του ελληνικού καλοκαιριού σε πένθος αμέτρητες ελληνικές οικογένειες.

     Στην πατρίδα μας συνηθίζουμε να λέμε ότι το ατύχημα συμβαίνει πάντα στον «άλλο».

     Εντάξει, να συμφωνήσω με αυτήν την σαφώς ανόητη θέση.

     Σας παρακαλώ, όμως, ως οδηγός, πατέρας, παππούς και κοινωνικός επιστήμονας με δεκαετίες ερευνών της ανθρώπινης ατομικής και ομαδικής συμπεριφοράς και στις ανθρώπινες σχέσεις να σκεφθείτε ότι για εμένα εσείς είσθε ο «άλλος» ενώ για σας αυτός ο «άλλος» είμαι εγώ!..

     Ίσως ήδη έχετε ακούσει τη σχετική αγγλοσαξονική φράση ερμηνείας αυτοκινητιστικών ατυχημάτων που σοφά διατείνεται ότι χρειάζονται «δυο ανόητοι για να σκοτωθεί, τουλάχιστον, ο ένας!..»

     Σε ποιόν από τους δυο μας, άραγε, θα συμβεί το ατύχημα, αυτόν τον Αύγουστο του 2023, ποιος θα είναι τελικά αυτός ο τραγικός «άλλος» μετά τις γνωστές από τα ρεπορτάζ των ΜΜΕ αναφορές σε «σφοδρή σύγκρουση που οφείλεται σε ιλιγγιώδεις ταχύτητες ή σε εγκληματικές απροσεξίες» και οδηγεί εκατοντάδες συνανθρώπους μας κάθε χρόνο στο πρόωρο «πέρασμα» στην αιωνιότητα;

     Αναφέρομαι στον Αύγουστο επειδή κάθε χρόνο πέρα από εμάς τους ντόπιους «ξένοιαστους καβαλάρηδες ΙΧ αυτοκινήτων, συγνώμη, οδηγούς εννοώ, οι επαρχιακοί και Εθνικοί μας δρόμοι γεμίζουν κα με ορδές αλλοδαπών επισκεπτών που έρχονται στην Ελλάδα με δικά τους ΙΧ ή νοικιάζουν εδώ κάποιο αυτοκίνητο, δίκυκλο ή «γουρούνα»

     Εύχομαι τον φετινό Αύγουστο, μετά τον πρωτόγνωρο ιστορικά καύσωνα και τις πρωτόγνωρες πυρκαγιές που τον συνόδευσαν να μην συμβεί ούτε σε σας ή δικά σας πρόσωπα ούτε σε μένα αλλά για να το πετύχουμε αυτό χρειάζεται να οδηγήσουμε με την απαραίτητη «Ψυχολογία αυτοάμυνας» την αποκαλούμενη οδηγητική ΑΜΥΝΤΙΚΗ ψυχολογία.

     Ο όρος σημαίνει ότι πρέπει να προσέξω τον εαυτό μου και να αποφύγω ΕΓΩ τις κάθε λογής ανοησίες και επιπολαιότητες που βάζουν τις ζωές μας σε κίνδυνο. Και επιπρόσθετα σημαίνει να προσέχω ώστε οι απροσεξίες και οι επιπολαιότητες του απέναντι οδηγού να μην αποβούν καθοριστικά μοιραίο «πέρασμα» και για τους δύο μας και για τους συνεπιβάτες μας...

     Στον αιώνα που πέρασε και σε αυτόν που διανύουμε η οδήγηση ήταν και θα παραμείνει μια απόλαυση για κάποιους, διαδικασία επιβίωσης για άλλους αλλά συνάμα και πάρα πολύ επικίνδυνη κατάσταση όπου ένα απρόσεκτο «προσπέρασμα» μπορεί να μετουσιωθεί σε ανεπιθύμητο πρόωρο και ακούσιο «πέρασμα» στην αιωνιότητα!»

     Πότε θα μάθουμε, επιτέλους...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: … Πολυκατοικίες και κουρσάκια ιδιωτικά

 

Της ΠΕΠΗΣ ΡΑΓΚΟΥΣΗ

Γεννήθηκα μια εποχή που τα αυτοκίνητα τα έλεγαν «κούρσες». Ενα από τα πρώτα τραγούδια που έμαθα να ψιλοτραγουδάω, διότι ήταν μεγάλο σουξέ της εποχής και το έπαιζαν τα ραδιόφωνα από το πρωί έως το βράδυ, ήταν η «Μαύρη Φορντ» του Χατζιδάκι από την «Οδό Ονείρου» με τη Μάρω Κοντού. Μικρό παιδάκι τώρα να λέω «Μια μαύρη Φόρντ μοντέλο του ’23 / φτάνει λαμπρή, στη μικρή μας την πλατεία / Είχε αριθμό που τέλειωνε στα 3 / κι εγώ ήμουν μόλις μικρή στα 13 / Αχ τι κακό, αχ τι κακό / Μέσα στη Φορντ ένα βράδυ μαγικό / Αχ τι κακό, αχ τι κακό / Εχασα κάτι που το είχα φυλαχτό». (Το αστείο ήταν πως αυτό το «σαν φυλαχτό» που χάθηκε μέσα στη Φορντ νόμιζα, για χρόνια, ότι ήταν βραχιολάκι, σταυρουδάκι, κάτι τέτοιο τέλος πάντων).

Μεγάλωσα με τα τεχνικολόρ μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη. Με τον Ντούζο και τον Βουλγαρίδη να νοικιάζουν τσίλικα αυτοκίνητα ώστε να κάνουν τον καμπόσο στα κορίτσια με τα φουρό. Και τον Γεωργίτση να καίει γυναικείες καρδιές ως οδηγός σε ράλι.  

Μετά, άρχισα να βλέπω και αμερικάνικες ταινίας. «Μα καλά, υπάρχουν τόσο μεγάλα και τόσο ροζ αυτοκίνητα;» αναρωτιόμουν τότε. Εκτός από τον κινηματογράφο όμως, από δίπλα «έπαιζε» και η πραγματική φωνή. Ενα καινούργιο και μάλιστα αστραφτερό αυτοκίνητο ήταν «θέμα» ακόμη και στις αστικές γειτονιές της Αθήνας. 

Καλά στην πατρίδα μου, τη Σύρο, δεν συζητώ. Εκεί, έχω προλάβει τις εποχές που σύσσωμη η πιτσαρικαρία έπαιρνε στο κατόπι, αλαλάζοντας, κάθε «κούρσα» που έσκαγε μύτη στη γωνία.

Και μετά μεγάλωσα κι άλλο. Και ήρθαν οι ανατροπές της εφηβείας. Σύμφωνα με τις οποίες έπρεπε να χλευάσουμε ό,τι χρεώναμε στις προηγούμενες γενιές. Βλέπαμε το «Κατσαριδάκι αγάπη μου» και τραγουδούσαμε Σαββόπουλο νομίζοντας ότι έτσι βγάζουμε τη γλώσσα στον μικροαστισμό. «…Δρόμοι, ανθρωπάκια και γραφεία / πολυκατοικίες και κουρσάκια ιδιωτικά». Μόνο που όταν καβατζάραμε τα είκοσι και μπορούσαμε πια να βγάλουμε δίπλωμα οδήγησης, τα περισσότερα συνομήλικά μου κορίτσια και αγόρια ήθελαν να πάρουν ένα κουρσάκι. Οχι για επίδειξη. Για ανεξαρτησία. Να το καβαλάμε και να φεύγουμε. 2CV, Citroen LN, Autobianchi και Φίατ 126. Και όταν πια αφήναμε πίσω μας τα τριάντα και ανακαλύπταμε τη νοσταλγία, τραγουδούσαμε με τους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου στο «Ακριβό μου διθέσιο» για «μυρωδιά καταλύτη». Να φύγουμε, να πάμε αλλού

Πριν από λίγες εβδομάδες, σε συνέντευξή του στα «ΝΕΑ», ο Γιώργος Μανιώτης, με αφορμή τα λοκντάουν, μου μιλούσε για την αξία της μετακίνησης. Πως το «μετακινούμαι», ακόμη και αυτό το «πάω μια βόλτα», είναι μια δικλίδα ασφαλείας όταν στις σχέσεις φτάνει ο κόμπος στο χτένι. Αυτήν ακριβώς τη δυνατότητα της μετακίνησης μεγιστοποίησε και τελειοποίησε το αυτοκίνητο. Μια τεχνολογική εφεύρεση με μεγάλη ψυχική επίδραση αφού μετέτρεψε τον άνθρωπο, ένα από τα πιο βραδύποδα όντα του πλανήτη, σε τσιτά. Οταν είμαστε, για παράδειγμα, εγκλωβισμένοι σε μποτιλιάρισμα, δεν νευριάζουμε μόνο επειδή θα αργήσουμε σε κάποιο ραντεβού αλλά επειδή στερούμεθα το «να φύγουμε προς τα εμπρός». Μέσα στην ασφάλεια της σιδερένιας «πανοπλίας» μας αφού το αυτοκίνητο είναι ένα «κέλυφος» που μας προστατεύει αλλά, συγχρόνως, μαρσάρει στην επιθετικότητά μας.  

Ναι, το αυτοκίνητο είναι ένα από τα πιο ισχυρά – μπορεί και το πιο ισχυρό – φετίχ των τελευταίων εκατό χρόνων. Που γρατζουνάει βασικά μας ένστικτα. Τα οποία δεν έχουν να κάνουν με την πολυτέλεια αλλά με μια, έστω και διαστρεβλωμένη, αίσθηση ελευθερίας.  

Από ‘κει και πέρα...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΓΚΟΥΡΟΓΚΑΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι γρήγορες λαμαρίνες

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Και καβαλάνε μια Porsche ή μια Ferrari ή μια Mercedes, πατάνε το γκάζι ως το τέρμα και καρφώνονται στο απέναντι δέντρο. 

Στην ευθεία ή στην ελαφριά στροφή. Δίχως κάποιο παπάκι να πεταχτεί μπροστά τους, δίχως να τους κόψει κάποιο άλλο όχημα, δίχως να τους τρακάρει ένας διπλανός με το σαραβαλάκι του. Ετσι από μόνοι τους. Στα ξαφνικά και χωρίς λόγο. Και η σύγκρουσή τους με το κράσπεδο του πεζοδρομίου που καβαλάνε, με το δέντρο που ζει εκεί επί μία εκατονταετία ή με την μπάρα που φράζει την κατωφέρεια είναι τόσο σφοδρή, που άλλος αυτόπτης νόμισε ότι πέρασε πύραυλος δίπλα του, άλλος ότι έσκασε βόμβα μπροστά του κι άλλος ότι έγινε σεισμός με επίκεντρο το διάζωμα της λεωφόρου.  Και γίνεται το αμάξι ένας τόσο αποκρουστικός σωρός από μεταλλικά θρύψαλα και αποκαΐδια, που τα βλέπεις στην τηλεόραση και παθαίνεις την πλάκα σου.  

Θαρρείς πως χωράνε σε ένα κουτί μετακόμισης, ολόκληρη αμαξάρα, ένα σωρουλάκι θλιβερά αποκρουστικά συντρίμμια και κάρβουνα. Τα παρατηρείς με φρίκη και αναρωτιέσαι πώς έβγαλαν τον δύστυχο οδηγό από ‘κει μέσα. Σκέφτεσαι το ουρλιαχτό του πριν από το μπαμ και μετά κομμάτια σάρκας, κόκαλα θρυμματισμένα, αίματα πιτσιλισμένα, μυαλά χυμένα, ιστούς απανθρακωμένους. Κάπου εκεί σταματάς να φαντάζεσαι ήχους και να φτιάχνεις εικόνες, ακόμα και η φρίκη έχει τα όριά της. Και δεν ήταν καν γνωστός σου ο νεκρός, φαντάσου να ήταν δικός σου άνθρωπος. 

Μετά παρελαύνουν από την οθόνη οι μαρτυρίες. Φοβερός τύπος και καλλιτέχνης ο Παντελίδης, καταπληκτικός άνθρωπος ο Mad Clip, σεμνός και αγαπητός απ’ όλους ο Μονογυιός. Κρίμα, κρίμα, κρίμα… άδικο, άδικο, άδικο… επαναλαμβάνουν όλοι τους με μια φωνή και μ’ ένα δάκρυ στην άκρη του ματιού. Δικαίως τα λένε, τσάμπα πήγαν. 

Από πίσω να σου οι γνώστες των αυτοκινήτων. Εξακόσιους ίππους η Ferrari, 500 η Porsche, 400 η Mercedes. Τριακόσιες χιλιάδες κάνει η συγκεκριμένη Ferrari μεταχειρισμένη, 200.000 έκανε η Porsche, 180.000 η Mercedes. Τόσα χιλιόμετρα πιάνει το δευτερόλεπτο το ένα, τόσα το άλλο, τόσα το τρίτο, επιταχύνσεις ανεξέλεγκτες, γκάζια εκρηκτικά, στροφές θανατηφόρες, παρά τα καλά κρατήματα.  

Στο τέλος της ημέρας, αρχίζουν οι συγγενείς, ξεσπώντας τον αφόρητο πόνο τους. «Δεν μπορεί να σκοτώθηκε έτσι στην ευθεία. Κάποιος θα πετάχτηκε μπροστά του, να βρεθεί. Ηταν εξαιρετικός οδηγός, ούτε λαμαρίνα δεν είχε φάει ποτέ όσα χρόνια καθόταν στο τιμόνι, τώρα δηλαδή πως έγινε; Μήπως είχε λάδια κάτω, τίποτα πέτρες; Ζητάμε ενδελεχή διερεύνηση, να μην κουκουλωθεί τίποτα». Τι να πουν κι αυτοί μέσα στην απύθμενη δυστυχία τους… Ψάχνουν, ψάχνονται.  

Κι από πίσω καταφθάνουν οι εμπειρογνώμονες. Αλλόκοτες φάτσες, που διυλίζουν τον κώνωπα δίχως να είναι βέβαιο ότι καταπίνουν την κάμηλο. Κι αρχίζουν τα δικά τους. «Μήπως είχε λάδια κάτω; Με την απόσταση από το προηγούμενο φανάρι δεν δικαιολογείται τέτοια λοξοδρόμηση του οχήματος. Πότε είχε καθαρίσει ο δήμος τον δρόμο; Πότε επισκευάστηκε ο τάπητας τελευταία φορά; Γιατί δεν είχε βάλει μπάρες η περιφέρεια; Κι αν είχε μπάρες, είναι οι σωστές ή με τη σύγκρουση γίνονται μαχαίρια που σφάζουν τον οδηγό; Και πού είναι η αστυνόμευση; Και γιατί το σημείο δεν έχει κάμερες;». Δίκιο έχουν κι αυτοί σε όλα ή σε σχεδόν όλα.  

Και δεν βρίσκεται ένας μπαγάσας να αρπάξει το μικρόφωνο και να φωνάξει: «Γιατί, ρε ‘σεις...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΓΚΟΥΡΟΓΚΑΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι όμορφες Ferrari άσχημα καίγονται

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο

 Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ


Δεν έχει σημασία αν είναι κάποιος επώνυμος ή ανώνυμος. Αν αυτός που χάνεται οδηγεί «φιατάκι» ή «φεραρικό». Ο θάνατος εξισώνει το αποτύπωμα της απώλειας. Δεν κοιτάζει το σήμα στο καπό.  

Ομως, κάθε μέρα, γίνεται σφαγή στους ελληνικούς δρόμους. Τα ξέρετε. Από κακοσυντηρημένους τάπητες με ανύπαρκτο συντελεστή τριβής, ανεπαρκείς ελέγχους και συχνά υποκριτική αστυνόμευση σε ευθείες (καλά κρυμμένη πίσω από πικροδάφνες και όχι σε επικίνδυνες στροφές, ίσα-ίσα για να μαζεύονται πρόστιμα μετ’ ευκολίας) μέχρι ανελέητη κοινωνική επίδειξη τσάμπα μαγκιάς, αντρίλας – συχνά και βάρβαρης καγκουριάς. 

Το βράδυ της Πέμπτης πάντως, η θέα της απανθρακωμένης κόκκινης Ferrari στο ατάραχο δέντρο της Λεωφόρου Καραμανλή, στα Πηγαδάκια της Βούλας, πέρα από το αυτονόητα θλιβερό ενός θανάτου, ήλθε να υπενθυμίσει μερικές βασικές αλλά ξεχασμένες αλήθειες. 

Μια πρώτη; 

Οτι, κυρίες και κύριοι, τα αυτοκίνητα έχουν εξελιχθεί ως δυνατότητες μακράν περισσότερο από τις ικανότητες του μέσου οδηγού. Δεν χρειάζεται να έχεις supercar για να πας «τέζα». Πλέον, αν ξέρεις και δεν είσαι απλός χειριστής αλλά Πραγματικός Οδηγός (με σκόπιμα πεζοκεφαλαία), μπορείς να πας εξαιρετικά γρήγορα.  

Αλήθεια, πόσοι οδηγοί, από την εποχή που πήραν δίπλωμα μέχρι μερικές δεκαετίες αργότερα, εξελίχθηκαν ανάλογα;  

Ποιο απηρχαιωμένο σύστημα είναι αυτό που μας έδωσε κάποτε ένα δίπλωμα, το χώσαμε στο νάιλον και, κάθε φορά που αγοράζουμε αυτοκίνητο, ανεβαίνουμε ιπποδυνάμεις με βάρκα την ελπίδα; 

 Δεν αναφέρομαι στον νεκρό, εδώ δεν θα διαβάσετε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Η τοποθέτηση αφορά όλους μας. Τα αυτοκίνητα, ακόμα και ένα κατηγορίας υπερ-μίνι, πάνε πλέον πολύ πιο γρήγορα για τον μέσο οδηγό. 

Ενα 200 ίππων; Πάει σφαίρα. Σε σκοτώνει για πλάκα, αν δεν το σεβαστείς. 

Ενα, δε, 500 ίππων; Ασ’ το. Οπλο κανονικό. Και το όπλο, αν δεν ξέρεις να το χειριστείς, αν δεν έχεις μάθει πώς αντιδρά σε μια απότομη υπερστροφή ή πώς ελέγχεται μια μεταφορά βάρους (λέγεται ότι έγινε αυτό καθώς ο άτυχος 45χρονος προσπάθησε να αποφύγει πεζό), τιμωρεί.  

Κανονικά; 

Ναι, θα έπρεπε να υπάρχουν διαβαθμίσεις διπλωμάτων οδήγησης: με τακτικές εξετάσεις, ξανά και ξανά, αναλόγως ισχύος αυτοκινήτου που οδηγείς, αναλόγως γνώσεων και ικανοτήτων. Κάτι σαν ώρες πτήσης και εμπειρίας.  

Ναι, το ξέρω, δεν γίνονται αυτά. Θα κατέρρεε το σύστημα. Εδώ, επί δεκαετίες συντηρείται ένα ολόκληρο οικοδόμημα μίζας και αδιαφορίας για εν δυνάμει serial killers. Τελούμε ακόμη υπό ενός σαθρού συστήματος αξιολόγησης που σε κόβει αν ακουμπήσεις πεζοδρόμιο στο παρκάρισμα. Είναι το ίδιο ακριβώς που δεν υποψιάζεται καν να ελέγξει τι κάνεις ως νέος οδηγός αν σου ξεκολλήσει το αυτοκίνητο σε κάκιστους δρόμους με ελάχιστη πρόσφυση.  

Ταυτόχρονα, υπάρχουν εκπαιδευτές που συντηρούν επί δεκαετίες ανήθικες παράγκες.  

Με ακόμα περισσότερους διεφθαρμένους εξεταστές για μια χούφτα ευρώ. 

Φυσικά, ζούμε στη χώρα όπου υπάρχει ανύπαρκτη επανεξέταση ακόμα κι όταν είσαι με το ένα πόδι στον τάφο και ίσα που ξεχωρίζεις το πλέξιμο από το μεσαίο πεντάλ. 

Στο δε άλλο ηλικιακό άκρο, συχνά σε εύπορες οικογένειες, παρατηρούνται άλλου τύπου φαινόμενα. Δηλαδή, τι; Να πάρεις στον δεκαοκτάχρονο γιο σου δυνατό πισωκίνητο; Εδώ, αν κάνεις μερικές πλαγιολισθήσεις (κοινώς, παντιλίκι), μπορείς να πας μετά να δεις τα πίσω σου λάστιχα και να διαπιστώσεις ότι μόλις έχασες μερικά χιλιοστά γόμας. Και αρκεί ένα σετ ψιλοφθαρμένα πίσω ελαστικά για να μην προλάβεις να ψελλίσεις τη μάρκα του δυνατού σου πισωκίνητου αν, χτύπα ξύλο, κάνεις λάθος και πατήσεις μερικά χιλιοστά περισσότερο το γκάζι – ας πούμε, σε έναν τυπικό τσάτρα-πάτρα, βρεγμένο, ελληνικό δρόμο.  

Κακά τα ψέματα, κανένα ηλεκτρονικό σύστημα, κανένα ABS, ESP, EBD, και βάλτε μέσα όσα αρκτικόλεξα θέλετε, δεν μπορεί να νικήσει τη Φυσική.  

Αν σου ξεκολλήσει βίαια μια μεταλλική μάζα βάρους, ας πούμε, ενάμισι τόνου;

  Μαζεύεται είτε από τύχη είτε από σοβαρή γνώση. Και η δεύτερη δεν αποκτάται παρέα με την επιταγή που έσκασες για να βγεις με το καμάρι από το showroom. Κοινώς, τα φράγκα δεν αγοράζουν ένα ζευγάρι έμπειρα χέρια. Δυστυχώς, πάνε χωριστά.  

Και τι να γίνει, δηλαδή; Δεν θα έπρεπε να πηγαίνει ο κόσμος σε πίστες και να μαθαίνει να οδηγεί πέρα από τα βασικά;  

Ναι, σύμφωνοι, εννοείται και θα έπρεπε. Θα έπρεπε να υπάρχουν εν αφθονία και συστηματοποιημένες στον σχεδιασμό εκπαίδευσης. Ομως αυτό, για ένα εκατομμύριο λόγους, δεν μπορεί να γίνει στην Ελλάδα. Αμα θες, πας στις κάνα δυο που υπάρχουν. Και στις πίστες ή σε σχολές σπορ οδήγησης πηγαίνουν, βασικά, δύο κατηγορίες ανθρωπότυπων: πρώτον, οι petrolheads, όσοι δηλαδή απολαμβάνουν την οδήγηση και, δεύτερον, όσοι αναγνωρίζουν πως χρειάζεται να βελτιωθούν ώστε να γίνουν ασφαλέστεροι οδηγοί στις καθημερινές τους μετακινήσεις. Πόσοι είναι αυτοί; Ξέρετε πολλούς;  

Μία λύση είναι να γίνουμε Ελβετία. Ή και Λονδίνο. Με άπειρες κάμερες, πρόστιμα που έρχονται συστημένα, τροχαία που δεν την πιάνεις στο φιλικό και γενικώς με πολιτική αυστηρής αστυνόμευσης που δεν αστειεύεται.  

Μπορεί να γίνει αυτό στην Ελλάδα;  

Οσο απέχουν οι τρύπες του Εμενταλ από αυτές του Σύμπαντος. 

Στη Βρετανία, για παράδειγμα, υπάρχουν πιο πολλές πίστες από περίπτερα, υπάρχει αυτοκινητική κουλτούρα, υπάρχουν δρόμοι στα Χάιλαντς όπου πάνε για οδήγηση, οι Γερμανοί έχουν ακόμα ελεύθερα όρια στις αουτομπάνεν, γενικώς έχει διαμορφωθεί άλλου τύπου σχέση με την οδήγηση. 

 Εδώ είμαστε στο χύμα. Πότε έγιναν οργανωμένοι έλεγχοι για το αν φοράμε ζώνη; Πόσες φορές μας γράψανε επειδή τα λάστιχά μας είναι «κόντρα πλακέ»; Και αν το έκαναν, ποιον γνωστό μας θα βάζαμε για να σβήσουμε την κλήση; Το έγκλημα συντελείται εν συνόλω.  

Με τούτα και μ’ εκείνα, δυστυχώς, η οδήγηση παραμένει μια υποτιμημένη τέχνη. Ή τεχνική. Ή δεξιοκινητική ικανότητα. Πείτε την όπως θέλετε.  

Αντίθετα, υπάρχουν άπειρες καθημερινές δραστηριότητες για τις οποίες τελούμε υπό συστηματική άγνοια αλλά δεν υπάρχει καμιά περαιτέρω συνέπεια ή κόστος. Ας πούμε, μπάσκετ. Σκάκι. Ή πιάνο. Και τι έγινε, δηλαδή, αν δεν ξέρεις; Η οδήγηση, ωστόσο, αυτό το μυστήριο, παραμένει δραστηριότητα που την ασκεί όλος ο πλανήτης χωρίς σημαντικό τμήμα του να γνωρίζει κάτι πέραν των βασικών.  

Ακόμα περισσότερο ...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το εγκώμιο της κυκλοφοριακής ταλαιπωρίας

Του Λέανδρου Ρακιντζή 

Αρεοπαγίτη ε.τ.

Αμφιβάλλω αν υπάρχει έστω και ένας κάτοικος του κλεινού άστεως της Αθήνας μετά των περιχώρων να μην ταλαιπωρείται κατά τις μετακινήσεις του με αυτοκίνητο από τα πολλά και ποικίλα προβλήματα της κυκλοφορίας, που οφείλονται σε αίτια λίγο-πολύ γνωστά σε όλους μας. Για κάποια όμως υπάρχει αποκλειστική υπαιτιότητα των αρμοδίων αρχών, ιδίως των ΟΤΑ, από κάποιες αδικαιολόγητες ρυθμίσεις και από τη συνεχή κατασκευή οδικών έργων που παρακωλύουν την κυκλοφορία για μεγάλα χρονικά διαστήματα γιατί δεν τηρείται το χρονοδιάγραμμα αποπεράτωσης τους, εκτός του ότι πολλές φορές παρουσιάζουν ελαττώματα και η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Χαρακτηριστικό για την εκτέλεση του έργου στήριξης της ΕΟ3, που εγκρίθηκε από το 2007 και άρχισε να εκτελείται από την Περιφέρεια Αττικής πριν την πανδημία, έκλεισε ο μεγάλης κινήσεως απευθείας δρόμος Κηφισιάς-Αχαρναί με συνέπεια η κίνηση να διοχετεύεται με καθυστερήσεις σε παρακάμψεις και με την παρήγορη επιγραφή  "Το έργο είναι μόνιμο, η ενόχληση προσωρινή".

Καθένας μας έχει τη δικιά του σχετική ιστορία να διηγηθεί, αλλά λόγω του μιθριδατισμού που όλοι έχουμε υποστεί διαχρονικά από την πλήρη κρατική και ιδιωτική ασυδοσία και τις παντός είδους παραβάσεις χωρίς κυρώσεις που αντιμετωπίζομε κατά την κίνηση μας, την αδιαφορία και μη λήψη μέτρων από τους αρμόδιους, που αδιαφορούν για τις διαμαρτυρίες μας, οτιδήποτε "στραβό" συμβαίνει το αποδεχόμαστε ως φυσιολογικό.  

Ίσως είναι μια ευκαιρία να καταγραφούν με τη συνδρομή των αναγνωστών κάποια κακώς κείμενα σχετικά με την κυκλοφορία και την καθημερινή ζωή με τη φρούδη ελπίδα, ότι κάτι μπορεί να διορθωθεί κυρίως περιφερειακά, γιατί με τον δακτύλιο η κατάσταση στο κέντρο φαίνεται να έχει βελτιωθεί κάπως, με παράπλευρες όμως επιβαρύνσεις στους πέριξ δρόμους, αλλά το μέλλον με το σχέδιο βιώσιμης αστικής κινητικότητας, που εξαγγέλθηκε από τον Δήμο Αθηναίων, είναι άδηλο.

Χαρακτηριστικό όμως είναι, ότι κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει τον χρόνο της κινήσεως του, γιατί πάντα υπάρχει το απρόβλεπτο μπλοκάρισμα στους δρόμους μεγάλης κυκλοφορίας, οι δε φωτεινές ενδείξεις στις μεγάλες λεωφόρους για τον χρόνο των διαδρομών είναι υπερβολικά αισιόδοξες.

Υπάρχουν ορισμένα ζητήματα που φαίνονται αρχικά ασήμαντα, αλλά που δημιουργούν σοβαρές επιπτώσεις στην καθημερινή μας ζωή.  

Ενδεικτικά κάποιοι Δήμοι για να προφυλάξουν τους δημότες τους έχουν προχωρήσει σε μονοδρομήσεις ή υπερβολικές πεζοδρομήσεις δρόμων για να αποτρέψουν τη διαμπερή διέλευση αυτοκινήτων από τις εσωτερικές οδούς, με αποτέλεσμα να επιβαρύνονται οι κεντρικές αρτηρίες. Σκόπιμο θα ήταν να ρυθμισθεί το όλο θέμα νομοθετικά και όχι στην ευχέρεια των ΟΤΑ, ώστε οι παράλληλοι μονόδρομοι να έχουν αντίθετη φορά ή όταν η οδός διέρχεται διαμπερώς από περισσοτέρους δήμους θα πρέπει να έχει την αυτή φορά. Επιπλέον οι πεζοδρομήσεις των οδών και η δημιουργία μεγαλύτερων πεζοδρομίων θα πρέπει να γίνονται με γνώμονα όχι την εξυπηρέτηση τοπικών παραγόντων και τη δημιουργία κέντρων εστίασης, αλλά το γενικότερο καλό της κοινωνίας και κυκλοφορίας, αλλά και για οικονομία καυσίμων και περιορισμό των καυσαερίων. Άλλωστε με την καθιέρωση των καλλικρατικών δήμων, αυτό μπορεί να επιτευχθεί πιο εύκολα.

Εξάλλου με την ανοχή πολλές φορές των αρμοδίων οργάνων των δημοτικών αρχών οι διάφοροι επαγγελματίες εστίασης και τα περίπτερα -έχουν πλέον μέγεθος mini market- καταλαμβάνουν παράνομα πεζοδρόμια και μερικοί τα κλείνουν με παραπετάσματα, με αποτέλεσμα να αναγκάζονται οι πεζοί να κατέρχονται στο οδόστρωμα διατρέχοντες κίνδυνο τραυματισμού τους, ενώ δυσχεραίνεται ή εμποδίζεται τελείως η διέλευση των ΑΜΕΑ. Θα μπορούσε η κατάσταση να βελτιωθεί κάπως αν υπήρχε πρόβλεψη να απομακρυνθεί ο τεράστιος αριθμός των περίπτερων και των φυλακίων φυλάξεως που δεν χρησιμοποιούνται πια.

Είναι εμφανής η έλλειψη αστυνόμευσης τόσο στο παράνομο, πολλές φορές διπλό, παρκάρισμα, όσο και στη ρύθμιση της κυκλοφορίας κυρίως στις διασταυρώσεις των οδών, όπου ο τροχονόμος εμφανίζεται μόνο, όταν πρόκειται να περάσει επίσημος, δηλαδή μαύρο αυτοκίνητο με φιμέ τζάμια. Η κατά καιρούς εξαγγελλόμενη χρήση καμερών για τη διαπίστωση τροχαίων παραβάσεων δεν έχει υλοποιηθεί, αμφιβάλλω δε αν οι ήδη υπάρχουσες λειτουργούν. Οι προβλεπόμενες από τον ΚΟΚ για τις τροχαίες παραβάσεις αυστηρές ποινές φαίνεται, ότι δεν έχουν αποτέλεσμα, γιατί δεν υπάρχει συστηματική επιτήρηση. 

Κατά παγκόσμια όμως πρωτοτυπία τα πρόστιμα που επιβάλλονται από την δημοτική αστυνομία για παράνομη στάθμευση παραγράφονται μετά εικοσαετία, ενώ οι χρηματικές ποινές και τα πρόστιμα για παραβάσεις ΚΟΚ και οι φόροι σε μικρότερο χρονικό διάστημα το πολύ μετά δεκαετία .

Είναι γεγονός ότι πολλές κυβερνήσεις διαχρονικά προσπάθησαν να λύσουν το κυκλοφοριακό πρόβλημα βάσει μελετών και προτάσεων, που πριν προφθάσουν να υλοποιηθούν είχαν ξεπεραστεί. Σαφώς λόγω Ολυμπιακών Αγώνων έγιναν μεγάλα και ωφέλιμα οδικά έργα και με χρηματοδότηση της Ε.Ε συνεχίζονται τα μεγάλα οδικά έργα, η ανάπτυξη και ο εκσυγχρονισμός των Μαζικών Μέσων Μεταφοράς, αλλά το κυκλοφοριακό χάος γίνεται οξύτερο στην Αθήνα και τις μεγάλες πόλεις με πολύ επιβαρυντικές συνέπειες για τα άτομα, την κοινωνία και την οικονομία.

Λύσεις υπάρχουν, αλλά...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΝουΔοΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: 2 εβδομάδες διορία στους Αθηναίους για αγορά ηλεκτρικού ΙΧ από τον υπουργό Μεταφορών και Οδήγησης Χωρίς Ζώνη Ασφαλείας

 

Σχόλιο του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ για τα ηλεκτρικά ΙΧ, την επαναφορά του δακτυλίου και τις δηλώσεις του υπουργού μεταφόρων, Κώστα Αχ. Καραμανλή.

Για αρχή να πω πως τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά όσο τα περιγράφει ο τίτλος. Στην πραγματικότητα, η διορία δεν είναι μόνο για την αγορά ηλεκτρικού αυτοκινήτου. Όσοι ζείτε στο κέντρο (και θέλετε να μπορείτε να μετακινείστε από και προς το σπίτι σας με το ΙΧ σας) μπορείτε, αντί για ηλεκτρικό αυτοκίνητο, να αγοράσετε δεύτερο ΙΧ και, φυσικά, να βρείτε και χώρο να το σταθμεύετε. Αυτό γιατί, όπως δήλωσε στο ραδιόφωνο του Real o υπουργός Μεταφορών και Οδήγησης Χωρίς Ζώνη Ασφαλείας, Κώστας Αχ. Καραμανλής, από τις 25 Οκτωβρίου που επανέρχεται ο δακτύλιος και τα μονά-ζυγά, τα μόνα αυτοκίνητα που θα εξαιρούνται είναι τα ηλεκτρικά «χωρίς καμία άλλη εξαίρεση».

Αυτό πρακτικά σημαίνει πως όλοι οι κάτοικοι του κέντρου οι οποίοι, επειδή δεν υπάρχει τρόπος να παρακάμψεις το σπίτι σου, αγόρασαν υβριδικά ή αυτοκίνητα Euro 6 και Euro 5, δηλαδή αυτά που εξαιρούντο μέχρι σήμερα από τον δακτύλιο, μπορούν να τα βάλουν εκεί που ξέρουν (στο γκαράζ) για τις μισές μέρες του χρόνου. 

Ας πρόσεχαν να μη ζούσαν στο κέντρο ή, ακόμα καλύτερα, ας μη ζούσαν στην Ελλάδα. Κι αν εκτός από τη δική τους μετακίνηση πρέπει να φροντίσουν και για τη μετακίνηση π.χ. των παιδιών τους ας πρόσεχαν και ας μετακόμιζαν στα προάστια πριν κάνουν παιδιά. Το κέντρο δεν είναι για οικογένειες ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται να νομίζει ο (κάτοικος του κέντρου κι αυτός, αλλά πολύ πιο άνετος στις μετακινήσεις του λόγω θέσης) υπουργός.

Μπορεί ο υπουργός να μην το έχει συνειδητοποιήσει αλλά τον διαβεβαιώνω πως τέτοιου είδους αλλαγές στους κανόνες γίνονται σε βάθος χρόνου και σίγουρα όχι σε βάθος διβδόμαδου. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί οι περισσότεροι από μας που ζούμε στο κέντρο δεν έχουμε χρήματα για δεύτερο αυτοκίνητο (για να έχουμε ένα μονό κι ένα ζυγό), πολύ περισσότερο για ένα ηλεκτρικό και πολύ πολύ περισσότερο για ένα οικογενειακό ηλεκτρικό.

«Για κάτσε, βρε Βουλαρίνε», θα πει ο υποψιασμένος αναγνώστης, «δεν πρέπει κάτι να γίνει με το κέντρο της πόλης; Δεν πρέπει κάτι να γίνει για την ατμόσφαιρα;» κι εγώ θα του απαντήσω ότι βεβαίως και πρέπει, αλλά αυτό μάλλον δεν μπορεί να είναι η φυγή των οικογενειών στα προάστια.

Για αρχή, εδώ και χρόνια το μέτρο των μονών και ζυγών δεν είναι περιβαλλοντικό. Αν σε ενδιαφέρει το περιβάλλον επιτρέπεις την κίνηση μόνο «καθαρών» οχημάτων κάθε μέρα. Πρόκειται για μέτρο που και ο ίδιος ο Κώστας Αχ. Καραμανλής χαρακτήρισε παρωχημένο για να προσθέσει ότι η κυβέρνηση θα το εκσυγχρονίσει κυρίως επειδή τον δακτύλιο αντί για «πράσινο» θα τον λέει «καθαρό». Το σύστημα μονά-ζυγά αφορά κυρίως την κίνηση και ως εκ τούτου είναι παλαβό τα μεγαλύτερα θύματα του να είναι οι άνθρωποι που ΚΑΤΟΙΚΟΥΝ εκεί που υπάρχει πρόβλημα κίνησης και όχι όσοι απλώς διασχίζουν ή επισκέπτονται την περιοχή. Ο κάτοικος του κέντρου ΔΕΝ μπορεί να κάνει κύκλο, δεν μπορεί να αποφύγει το κέντρο, δεν μπορεί να πάει τα παιδιά του σχολείο και μετά να αφήσει το αυτοκίνητο για να πάρει κάποιο ΜΜΜ γιατί στο κέντρο ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ.

Αλλά, για να μη χάνουμε χρόνο, δέχομαι ότι μπορεί να είναι σωστό στο κέντρο να κυκλοφορούν μόνο ηλεκτρικά οχήματα ή και καθόλου οχήματα. Αυτό όμως δεν είναι κάτι που το αποφασίζεις σήμερα και το εφαρμόζεις σε 15 ημέρες. Αυτό είναι μια απόφαση που εφαρμόζεται σε βάθος χρόνου κι αφού πρώτα ενημερώσεις τους κατοίκους και τους δώσεις το περιθώριο να αποφασίσουν πώς θα πορευτούν. Θα πάρουν ηλεκτρικό, θα μείνουν χωρίς αυτοκίνητο ή θα μετακομίσουν;

Για να είμαι ειλικρινής (και εκτός αν το σχέδιο είναι η εκδίωξη των κατοίκων και κυρίως των οικογενειών από το κέντρο) δεν πιστεύω ότι το μέτρο θα εφαρμοστεί όπως το εξήγγειλε ραδιοφωνικώς ο Κώστας Αχ. Καραμανλής. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι τέτοιου είδους αλλαγές δεν μπορεί να γίνονται σε βάθος ημερών.  

Αλλά και πάλι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η ποινικοποίηση του οδηγού

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Η Σώτη Τριανταφύλλου γράφει για την κατάσταση της οδήγησης σήμερα στις μεγαλουπόλεις

Θυμάμαι ένα ταινιάκι του Κλοντ Λελούς με τίτλο «Ήταν ένα ραντεβού»: ένα πλάνο-σεκάνς διάρκειας οκτώμισι λεπτών όπου μια Μercedes-Benz 450SEL 6.9 διασχίζει το Παρίσι με μεγάλη ταχύτητα. Ξημερώνει δεκαπενταύγουστος 1976. Το αυτοκίνητο τρέχει προσπερνώντας τα παρισινά ορόσημα –την Αψίδα του Θριάμβου, το Λούβρο, την Όπερα– δεν σταματάει στα κόκκινα φανάρια· τα περιστέρια φτεροκοπάνε· ένας πεζός βάζει τρομαγμένος το χέρι στην καρδιά του. Ο ήχος της Mercedes είναι, στην ηχητική μπάντα της ταινίας, ήχος Ferrari: στην ευθεία γραμμή της λεωφόρου Φος φτάνει τα 200 χιλιόμετρα την ώρα. Το αυτοκίνητο σταματάει στη Μονμάρτρη, τον τόπο του ραντεβού· το Παρίσι ξυπνάει.

Ο Λελούς διηγείται ότι στο τέλος της διαδρομής τον έπιασε η τροχαία: 

Ο αστυνομικός τού είπε «Έχω εντολή να σας αφαιρέσω την άδεια οδηγήσεως».  

«Ορίστε», είπε περίλυπος ο σκηνοθέτης δίνοντας την άδεια. 

 «Μάλιστα, ευχαριστώ, σας την αφαίρεσα, τώρα πάρτε την πίσω». 

Η σκηνή δεν θα μπορούσε να εκτυλιχθεί σήμερα: ο Λελούς θα έχανε την άδεια οδηγήσεως διά βίου.

Εκείνη την εποχή η «traversée de Paris» ήταν μια ιδέα που είχαν πολλοί· και που μπορούσες να την πραγματοποιήσεις εύκολα. Η Μαργκερίτ Ντυράς περιγράφει μια νύχτα αϋπνίας κατά την οποία οδηγεί άσκοπα στο Παρίσι· το 1979, η Mάριαν Φέιθφουλ στo «Ballad of Lucy Jordan» τραγουδάει για το όνειρο της Judy να διασχίσει το Παρίσι μ’ ένα ανοιχτό αυτοκίνητο: αίσθημα ελευθερίας, ταχύτητα και μια από τις ωραιότερες πόλεις στον κόσμο. Τι περισσότερο μπορεί να ζητήσει κανείς; 

Αλλά, πράγματι, η καθημερινότητα είναι πιο πεζή: οδηγούμε βανάκια για τις μεταφορές και τις μετακομίσεις· λίγοι από μας έχουμε ιδιωτικό αυτοκίνητο στο Παρίσι - μετακινούμαστε, όπως είναι φυσικό, με το μετρό. Σήμερα, στην ήδη πεζή πραγματικότητα προστίθεται ο πόλεμος εναντίον του αυτοκινήτου.

Δεν εννοώ τα μέτρα που λαμβάνονται για την αποσυμφόρηση της κυκλοφορίας, για τη ρύπανση, για το παρκάρισμα και την εξοικονόμηση ενέργειας. 

Εννοώ την παραίτηση από την ελευθερία της οδήγησης· την όλο και πιο κατασταλτική νομοθεσία ακόμα και για τις μικρότερες λεπτομέρειες της χρήσης του αυτοκινήτου.  

Το πρώτο σημείο με το οποίο διαφωνώ είναι η μανία των πεζοδρόμων, μια τάση να γίνουν όλες οι ευρωπαϊκές πόλεις ομοιόμορφες και εξοχικές: η σημερινή δήμαρχος του Παρισιού -την οποία θα μαυρίσω με φόρα στις εκλογές του προσεχούς Μαρτίου- έβαλε σκοπό της ζωής της να αντικαταστήσει τα ΙΧ με ποδήλατα και πατίνια, προχωρώντας παραλλήλως σε αναπλάσεις υπέρ των πεζών. Το αποτέλεσμα είναι χειρότερα μποτιλιαρίσματα λόγω των πεζοδρομήσεων και πολύ άγχος: περπατώντας στο Παρίσι εύχεσαι να μην πέσεις θύμα ποδηλάτου (εγώ, ως επιρρεπής στα ατυχήματα και ταυτοχρόνως παράδοξα τυχερή, όταν το ποδήλατο με πέταξε στον αέρα, προσγειώθηκα στην είσοδο πολυϊατρείου απ' όπου με περιμάζεψαν αιμόφυρτη) και να μην ορμήσει κατά πάνω σου πατίνι σε τρελή κούρσα. Διότι από την πρόσκρουση σε πατίνι μόνο χαμένος μπορείς να βγεις.

Καταλαβαίνω πως πόλεις σαν την Αθήνα και τη Ρώμη (και όλες τις ιταλικές πόλεις) πρέπει να περιορίσουν τα ΙΧ: δεν είναι φτιαγμένες για αυτοκίνητα, είναι φτιαγμένες για κάρα. Το Λονδίνο έχει επίσης φρακάρει, αλλά για διαφορετικούς λόγους - απλώς έχουμε γίνει πολλοί· ορδές συρρέουν στις μητροπόλεις. Κανείς δεν κάνει λόγο για τον υπερπληθυσμό: το επιχείρημα ακούγεται αντιδραστικό· ήδη αυτό το «υπέρ» στην αρχή της λέξης παραπέμπει στον μαλθουσιανισμό. Έτσι, αντί να προσπαθούμε να μειώσουμε τον υπερπληθυσμό προσαρμόζουμε τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων σε έναν τρόπο ζωής που θα επιτρέπει την περαιτέρω αύξηση του πληθυσμού.

Επιστρέφω στο Παρίσι. 

Το Παρίσι είναι φτιαγμένο για αυτοκίνητα: από τον 19ο αιώνα έχει λεωφόρους, βουλεβάρτα· η ρυμοτομία του δεν είναι μεσαιωνική· ούτε είναι επίπεδο και γραφικό σαν το Άμστερνταμ, το οποίο θέλουμε να μιμηθούμε στο ότι έχει, ουσιαστικά, εξοστρακίσει τα αυτοκίνητα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα ρυπαντικά καύσιμα όπως το ντίζελ πρέπει να ξεπεραστούν: είναι όμως ο ηλεκτρισμός η λύση; Οι γνώμες διίστανται. Υπάρχουν πολλοί τεχνολογικοί τρόποι για να μειώσουμε τα καυσαέρια χωρίς να μπούμε στην πρίζα και να μεταμορφώσουμε τα αυτοκίνητα σε πρακτικές μηχανές χωρίς ποίηση και φιλοσοφία. Βλέπω με κάποια φρίκη ένα μέλλον κλινικής αντισηψίας, πολιτικής ορθότητας και συλλογικής ζωής - το car pooling είναι ενεργειακά εύλογο αλλά καθιστά το ταξίδι στον δρόμο νεκρό χρόνο ή χρόνο που θα επιθυμούσαμε να μηδενιστεί.

Στις ΗΠΑ, βρισκόμαστε στο άλλο άκρο που ωστόσο καταλήγει στον ίδιο κομφορμισμό. Όπως όλοι ξέρουμε, οι Αμερικανοί, εκτός των κατοίκων της Νέας Υόρκης, της Βοστόνης και του Σαν Φρανσίσκο (λιγότερο του Σικάγου), δεν έχουν πόδια, έχουν ρόδες. Πράγμα που σημαίνει ότι το αυτοκίνητο δεν χρησιμεύει πια για να κυνηγάς τον ορίζοντα που όλο απομακρύνεται αλλά για να κάνεις δουλειές και ψώνια· να μετακινείσαι από το ένα ραντεβού στο άλλο, από το ένα εμπορικό κέντρο στο άλλο. 

Η αντιποιητική αντίληψη του αυτοκινήτου μαζί με τα διογκούμενα πλήθη είναι μια μεταφορά για τον αμερικανικό πολιτισμό: όλα, όλα, υπόκεινται σε νόμους και διατάξεις· κι αν υπερβείς το όριο της ταχύτητας, τα 60, το πολύ τα 65 αναθεματισμένα μίλια την ώρα, θα δεις από το καθρεφτάκι το γαλάζιο φως του περιπολικού. Αν γλιτώσεις την πρώτη φορά δεν θα γλιτώσεις τη δεύτερη.

Το ταξίδι με αυτοκίνητο εξελίσσεται σε μορφή παραβατικότητας, ιδιαίτερα αν στο πίσω κάθισμα υπάρχουν κουτάκια μπίρας. 

Οι περιορισμοί που τίθενται είναι δύο ειδών:  

Προστασία του περιβάλλοντος (η οποία επιμένω ότι θα έπρεπε να περιλαμβάνει διαφορετικές προτεραιότητες όπως αντισύλληψη, ηλιακή ενέργεια και δραστική μείωση της παραγωγής άχρηστων προϊόντων με τα οποία έχουμε κατακλύσει τον πλανήτη) και προστασία της σωματικής ακεραιότητας του κάθε ατόμου. 

Πρόκειται για μορφές διαχείρισης κινδύνου: μην τρέχετε, μη ρυπαίνετε το περιβάλλον, να σέβεστε τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας - πράγματα αυτονόητα (keep your eyes on the road, your hands upon the wheel) τα οποία ωστόσο συγκαλύπτουν τον εν εξελίξει ιδεολογικό πόλεμο.  

Τα απόνερα αυτού του πολέμου περιλαμβάνουν την ποινικοποίηση όποιου εγωιστή μπαίνει μόνος σε ένα ΙΧ και παίρνει τους δρόμους. Αυτή η επιθυμία θεωρείται πια διαστροφή ακόμα και στις Ηνωμένες Πολιτείες, χώρα των κάποτε ανοιχτών δρόμων, όπου σήμερα είναι πανεύκολο να μπλέξεις άσχημα: «Πού κατευθύνεστε;» «Πουθενά…». 

Ο θηριώδης ένστολος με γυαλιά ηλίου-καθρέφτες με κοιτάζει σαν να τσίμπησε τον κατάδικο που απέδρασε από την τοπική φυλακή υψίστης ασφαλείας. «Ακολουθήστε με στο τμήμα». Καλά ξεμπερδέματα.

Απ’ όλα τούτα, φοβάμαι ότι σε λίγο καιρό...