"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΒΟΥΛΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΒΟΥΛΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο βουλευτής ως επάγγελμα

Δείτε το άπαιχτο σκίτσο του Αρκά για τον Καμμένο και... την καρέκλα του,  που θα συζητηθεί (ΦΩΤΟ) 

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ 

Ολα καλά κι όλα ωραία. Ο πρωθυπουργός απέσυρε τη «βαθιά θεσμική τομή» (όπως τη χαρακτήρισε ο ίδιος), ήτοι «το ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή, με αντικατάσταση του υπουργού στη Βουλή από τον πρώτο επιλαχόντα για όσο συμμετέχει στο υπουργικό συμβούλιο και με ταυτόχρονη αναβάθμιση του ρόλου του βουλευτή» (6.4.2026) και το επιτελικό κράτος, για το οποίο γκρίνιαζαν κάποιοι βουλευτές της Ν.Δ., βελτιώθηκε χωρίς να το πάρει κανείς χαμπάρι.

Αυτό είπε χθες ο βουλευτής Φθιώτιδας Γιάννης Οικονόμου, ένας από τους πέντε «αντάρτες του Απριλίου», οι οποίοι λίγες μέρες μετά την εξαγγελία της «τομής» διαπίστωσαν και κατέγραψαν σε επιστολή τους ότι το επιτελικό κράτος «στην πορεία προκάλεσε υπερσυγκέντρωση εξουσιών σε μικρούς πυρήνες. Μετέφερε όλο και περισσότερη βαρύτητα στο κέντρο, ενίσχυσε τον στενό πυρήνα γύρω από την κορυφή της κυβέρνησης και περιόρισε την αυτοτέλεια των υπουργείων και ιδιαίτερα της κοινοβουλευτικής ομάδας, σε σύγκριση με το μέτρο των θεσμικών τους καθηκόντων (…) Το πιο ανησυχητικό είναι ότι το επιτελικό κράτος δεν κατάφερε να ελέγξει πλήρως τα φαινόμενα διαφθοράς εντός του κράτους και της κοινωνίας» (28.4.2026).

Ετσι ο κ. Οικονόμου παρέκαμψε τα βαθιά θεσμικά ζητήματα που έθεσε με την επιστολή του Απριλίου, ότι δηλαδή «ο βουλευτής –που είναι φορέας λαϊκής εντολής, ελεγκτής της εκτελεστικής εξουσίας και αυθεντικός εκφραστής της περιφέρειας– φορτώνεται άδικα το στίγμα του φαυλοκράτη και κινδυνεύει να αποξενωθεί σε μεταφορέα ήδη ειλημμένων αποφάσεων. Να ενημερώνεται εκ των υστέρων, να πειθαρχεί εκ των προτέρων και να περιορίζεται σε μια ολοένα μικρότερη πολιτική περίμετρο». Ηταν ικανοποιημένος με το γεγονός ότι «κουβεντιάσαμε στην κοινοβουλευτική ομάδα ότι η αρχική σκέψη που υπήρχε και στην πρόταση της Νέας Δημοκρατίας περί ασυμβίβαστου του υπουργού και βουλευτή» αποσύρθηκε («Παραπολιτικά», 21.7.2026).

Το υπουργιλίκι, λοιπόν, θα παραμείνει στόχος κάθε βουλευτή, ο «φορέας της λαϊκής εντολής» θα εξακολουθεί να μην είναι «ελεγκτής της εκτελεστικής εξουσίας», η εκάστοτε κυβέρνηση θα συνεχίσει τα δικά της και το Κοινοβούλιο θα τα ξεπλένει.

Μέχρι την επόμενη χρεοκοπία, που θα αναρωτηθούμε «τι είχαν τα έρμα και δεν το είδαν;».

Χειρότερα είναι τα πράγματα στην αντιπολίτευση. Μπορεί οι βουλευτές της πλειοψηφίας να παλεύουν για το παντεσπάνι τους, τον υπουργικό θώκο, οι βουλευτές της μειοψηφίας τρέμουν για το ψωμί τους. Εξ ου και οι μεταγραφές εκεί που κάποτε έφτυναν.

«Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή», λέει μια παλιά ελληνική παροιμία, αλλά ισχύει και η σύγχρονη εκδοχή της: 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το καρναβάλι της πολιτικής μας

Image

 

Γράφει ο Περικλής Σ. Βαλλιάνος

Ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας ΕΚΠΑ.

 

Πλησιάζει το τέλος αυτής της Βουλής και πληθαίνουν διάφορες εκδηλώσεις (από ευτράπελες έως «αποκρουστικές» – όπως εύστοχα χαρακτηρίστηκαν από κάποιους) διαφόρων προσωπικοτήτων που δεν κρατιούνται από το να θυσιάσουν μάτια, χέρια και πόδια για να μας σώσουν από την κόλαση που ζούμε και να κάνουν τους δρόμους να ρέουν μέλι και γάλα.

Δωρεάν δημόσιες μεταφορές, αγγελική αγνότητα στις πολεοδομίες και τις αγροτικές επιδοτήσεις «με ένα άρθρο», εκδίωξη του δεξιού λαγοκέφαλου από τις θάλασσές μας και βέβαια αποφασιστική πάταξη του Ελ Νίνιο για τη λύτρωση της συνολικής ανθρωπότητας – όλα τούτα και άλλα πολλά μάς επιφυλάσσουν οι μεγαλοφυείς τούτοι ρέκτες που η ανάλγητη αντίδραση είχε, βλέπετε, αποκλείσει από την εξουσία τόσα χρόνια.

Σαν να μιλούσε για τώρα το είχε πει πολύ καιρό πίσω ο Δημόκριτος: «Πολλοί δρώντες τα αίσχιστα λόγους αρίστους ασκούσιν».

Ο Θεόφραστος θα ονόμαζε αργότερα αυτούς τους επαγγελματίες της υποκριτικής «λογοποιούς»: «Η λογοποιία εστί σύνθεσις ψευδών λόγων και πράξεων ων βούλεται ο λογοποιών».

Δεν τα ζήσαμε όλα αυτά;

Διακίνηση μυθευμάτων για βαγόνια-φαντάσματα και ανύπαρκτες χημικές ουσίες.

Κάθε διεθνής οργανισμός να πιστοποιεί την οικονομική ανάταξη της χώρας και οι οργίλοι «περφόρμερς» να σχίζονται για την καταβαράθρωσή της. Απώθηση του τουρκικού αναθεωρητισμού με στρατηγική και αμυντική αναβάθμισή της, ενώ τα «μυστικά του βάλτου» ωρύονται για προδοσίες.

Δοκιμασμένη συνταγή του λαϊκίστικου αυταρχισμού: χύνε άφθονα το ψέμα, και πάντα θα βρεθούν εκείνοι που θα το αγοράσουν.

Η βιαιότητα αυτής της επίθεσης έχει βαθιά αίτια. «Λήθη των ιδίων κακών θρασύτητα γεννά», λέει πάλι ο Δημόκριτος. Να μην παραδέχεσαι τίποτα από τα δικά σου ατοπήματα, να ρίχνεις το φταίξιμο για τις δικές σου εγκληματικές επιλογές στους άλλους, να προσπαθείς να σβήσεις, με νέα φανταχτερά περιτυλίγματα, τις ολοζώντανες εικόνες από τον εφιάλτη που μας έκανες να ζήσουμε, να βαφτίζεις την καταστροφική σου πολιτεία σωτηρία του λαού – αυτός είναι ο ορισμός του θράσους.

Είναι σωστό να επαινείς (ευ λέγειν) έργα καλά, συνεχίζει ο Δημόκριτος, αλλά να επαίρεσαι για τις καταστροφικές σου πράξεις είναι ίδιον ανδρός «κιβδήλου και απατεώνος».

Και για να ολοκληρώσουμε την εικόνα πάλι με αναφορά στον υλιστή σοφό, που κανονικά οι λεγόμενοι «προοδευτικοί» θα πρέπει κάπου να τον έχουν ακούσει (τι λέω τώρα…), καταλήγει πάλι προφητικά ο Δημόκριτος: οι κακοί άνθρωποι που αναρριχώνται σε αξιώματα (οι κακοί ιόντες ες τας τιμάς) όσο περισσότερο ανάξιοι είναι τόσο περισσότερο αποδεικνύονται αμελείς και άχρηστοι (ακηδείς) και γεμίζουν με αφροσύνη και θράσος (αφροσύνης και θράσεος πίμπλανται). Οι κενοί και τυχάρπαστοι δεν έχουν τίποτα για να κρύψουν την ανικανότητά τους από τη βιαιότητα των δημόσιων τρόπων και την εξαλλοσύνη της ρητορικής τους.

Τώρα βέβαια όλο αυτό το υπερθέαμα έχει κάτι το διασκεδαστικό.

Η μεταμφίεση και η παρενδυσία ανήκει στον αναγκαίο διάκοσμο της δημοκρατικής ζωής, που συχνά γίνεται χειραγώγηση των συναισθημάτων – η λογική δεν πείθει τον αγριεμένο δήμο.

Οι Αθηναίοι αγαπούσαν τον Αλκιβιάδη που τους κατέστρεψε – δυστυχώς, δικαίωμά τους.

Η δημοκρατία ένα «παντοπωλείον» είναι όπως την ονόμαζε ο Πλάτωνας, στα ράφια του διατίθενται όλες οι απόψεις για τη ζωή και τον κόσμο και από το σανίδι της σκηνής ακκίζονται όλες οι φυσιογνωμίες (η Ακκώ ήτανε μια κυρία που κράταγε διαρκώς έναν καθρέφτη και θαύμαζε την ομορφιά της).

Ολα ετούτα δικαιούνται να δείχνονται και κάθε «λογοποιός» να κάνει τον θόρυβό του. Κάθε άποψη έχει ίσο δικαίωμα να ακουστεί – πράγμα που δεν σημαίνει ασφαλώς ότι όλες έχουν ίσο κύρος –, οι περισσότερες δεν έχουνε κανένα.

Ο δημοκρατικός άνεμος ξεσηκώνει πάμπολλα σκουπίδια, αλλά αυτό είναι και το τίμημα της ελευθερίας.

Το πράγμα γίνεται δύσκολο όταν …

 

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΤΑΛΙΝΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Προστατέψτε τα παιδιά από το βασανιστήριο της Βουλής

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ 

Κοινοβούλιο (το) 1. χώρος τον οποίο πρέπει να αποφεύγουν τα παιδιά «μπορεί να μην απαγορεύεται η είσοδος, αλλά νομίζω ότι κάθε γονιός που νοιάζεται για τα παιδιά του πρέπει να αντιμετωπίζει το γήπεδο σαν κοινοβούλιο» 2. χώρος στον οποίο παρατηρούνται ανεξέλεγκτες συμπεριφορές «κι επειδή το εστιατόριό μας δεν είναι κοινοβούλιο, πείτε στην κυρία Κωνσταντοπούλου ότι από εδώ και στο εξής είναι ανεπιθύμητη»

Την πρώτη φορά το είπα για πλάκα, αλλά τώρα το εννοώ.

Μετά και τα πρόσφατα παρατράγουδα στη Βουλή (παρατράγουδα με την πιο αννιταπανιακή έννοια του όρου) νομίζω πως η κυβέρνηση, αν στ’ αλήθεια ενδιαφέρεται για τα παιδιά, οφείλει να παρέμβει προκειμένου να προστατεύσει τους μαθητές που παρακολουθούν τις κοινοβουλευτικές συνεδριάσεις από τα θεωρεία.

Γιατί είναι άλλο μια έντονη διαφωνία ή ακόμα κι ένας διαπληκτισμός κι άλλο αυτή η δοκιμασία αντοχής νεύρων στην οποία υποβάλλει τόσους ανθρώπους κάθε μέρα η αρχηγός του Μπιμπίλα.

Κανένα παιδί δεν πρόκειται να κερδίσει τίποτα από την παρακολούθηση αυτών των βασανιστηρίων κι αν ο σκοπός δεν είναι η δυσφήμηση και η απαξίωση του κοινοβουλευτισμού, το υπουργείο Παιδείας οφείλει άμεσα να στείλει εγκύκλιο στα σχολεία με την οποία θα σταματήσουν οι σχολικές επισκέψεις στη Βουλή.

Τουλάχιστον για…

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΗ ΕΘΝΙΚΗ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΣΤΑΛΙΝΟ-ΨΩΝΑΡΑ: Κρακεράκι-γκέιτ.

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ 

Είναι κάτι παραπάνω από συνάδελφοι. Είναι ομότεχνοι.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Αδωνις Γεωργιάδης ανταγωνίζονται στην ίδια σκηνή.  

Είναι πολιτικά ζώα που τρέφονται από την προσοχή. Και η προσοχή προκαλείται πια μόνο όταν σπας τα πρωτόκολλα. Μόνο όταν αψηφάς προκλητικά τα έθιμα, ορίζοντας ξανά αυτό που μπορεί να ειπωθεί. Ξεχειλώνοντας καθημερινά τα όρια του επιτρεπτού.

Παραδομένη σε αυτή την άμιλλα της πρόκλησης, η Κωνσταντοπούλου έφτασε να βιντεοσκοπεί με το κινητό της μέσα στην αίθουσα της Ολομέλειας τον υπουργό Υγείας στα κυβερνητικά έδρανα. Το είχε βέβαια ξανακάνει. Είχε βιντεοσκοπήσει τους συναδέλφους της στα διαλείμματα των εργασιών της Εξεταστικής Επιτροπής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Τότε, υποτίθεται, είχε σκοπό να «αποκαλύψει» τα κρυφά χαριεντίσματα μεταξύ εξετάζοντος βουλευτή και μάρτυρα. Τώρα, το «αποκαλυπτόμενο» σκάνδαλο ήταν ότι ο υπουργός έτρωγε ένα κρακεράκι.

Και λοιπόν; Σε τι συνίσταται το κρακεράκι-γκέιτ; 

«Κάποιοι μας επιδεικνύουν το πόσο τρώνε –που δεν έχετε χορτάσει απ’ όσα έχετε φάει– και θέλουν και μέσα στη Βουλή να τρώνε κρακεράκια». Συνταρακτικό. Κρα-κε-ρά-κι-ά! Και αναπόφευκτα να ρίχνουν τρίμματα τρυφής μέσα στον ναό της δημοκρατίας!

Θα ήταν βέβαια κακό επιθεωρησιακό νούμερο, αν δεν την έπαιρναν όλοι στα σοβαρά – μέχρι και ο κρακεροφάγος υπουργός, που προκάλεσε διακοπή της συνεδρίασης, ζητώντας παρέμβαση του προέδρου της Βουλής.

Και τι να κάνεις; Να μη μαλώσεις;  

Η παγίδα είναι γνωστή. Αν απέναντι στον τραμπισμό-με-άλλο-όνομα εμφανιστείς καθωσπρέπει και μετρημένος, τότε φαίνεσαι παράταιρος και ενδοτικός. Σε καταπίνει ο θόρυβος.  

Αν αντεπιτεθείς, σύρεσαι στη γούρνα της τοξικής λάσπης. Συντελείς στην ανάδευσή της.  

Αν δεν αντεπιτεθείς, χάνεις. Γίνεσαι κομπάρσος του TikTok.

Αυτήν την παγίδα την έχει πρώτος συναισθανθεί ο Αδωνις, γι’ αυτό εξακολουθεί να χρησιμοποιεί τα αντισυστημικά μέσα δημοσιότητας, παρότι υπουργός. Κανένα συστημικό κοστούμι δεν μπορεί να περιορίσει τα τρολένστικτα και το πηγαίο ταλέντο στη μιντιακή προβοκάτσια. Σε ένα οικοσύστημα κανιβαλικό, καλύτερα να τους φας, παρά να σε φάνε. Καλύτερα να είσαι ο κρακεροπνίχτης, παρά το κρακεράκι.

Το ερώτημα, όμως, παραμένει: Αντιμετωπίζεται ο πολιτικός χουλιγκανισμός; 

Η ιερά αγανάκτηση, από την καθέδρα του διαιτητή που επικαλείται τον κανονισμό, ή από την ηθική υπεροχή του βουλευτή που τηρεί τη δεοντολογία, δεν βοηθάει.

Το μόνο που θα βοηθούσε θα ήταν ίσως μια...

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικος ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ: Εθνοσωτήριοι διορισμοί

 

Γράφει ο Στέντωρ

Είναι σοβαρό. «Η ίδια η συνέχιση του έθνους τίθεται εν αμφιβόλω», όπως είπε ο πρόεδρος της Βουλής.

Από τι;

Μα, πρωτίστως, το δημογραφικό.

Και τι κάνει η Βουλή για το δημογραφικό;

Ημερίδα. Σε αυτή συνεισέφεραν τα φώτα τους για τη «συνέχιση» του έθνους ο επίσκοπος Ταλαντίου, ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Πειραιώς, ο πρόεδρος της Ανώτατης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ελλάδος.

Εμειναν μόνο στους χαιρετισμούς;

Οχι. Η Βουλή διά του προέδρου της προχώρησε και σε έμπρακτες εθνωφελείς πρωτοβουλίες. Ο Νικήτας Κακλαμάνης γνώρισε στο Κολωνάκι, όπου, όπως είπε, πίνει τον καφέ του, ένα σερβιτόρο που έχει δώδεκα αδέλφια. Και για να τιμήσει την πολυμελή οικογένεια, ανακοίνωσε ότι θα προσλάβει στη Βουλή τον σερβιτόρο.

Είναι μια καλή αρχή. Αν το μπάτζετ της Βουλής είναι όσο και το απόθεμα του λαϊκισμού της, μπορεί το…

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Παραστάσεις τοξικότητας

 

Γράφει ο Χαρίδημος Κ. Τσούκας 

Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και ερευνητής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Warwick

(www.htsoukas.com)

 

Οι κανόνες είναι ουσιαστικό στοιχείο της ομαλής λειτουργίας των θεσμών: παρέχουν γνωστικό πλαίσιο και ρυθμίζουν συμπεριφορές.

Πρακτικά, όμως, κανένα σύστημα κανόνων, όσο ρητά λεπτομερές κι αν είναι, δεν αρκεί για να κατευθύνει την ανθρώπινη δράση. Για δύο λόγους.

Πρώτον, οι ρητοί κανόνες προϋποθέτουν ένα άρρητο πλαίσιο κατανόησης, το οποίο γνωρίζουμε βιωματικά, όχι διανοητικά. Δεν ορίζει ο κανονισμός της Βουλής λ.χ. τον τρόπο με τον οποίο θα συζητούν ευγενικά οι βουλευτές, αλλά γνωρίζουμε ότι, στην κουλτούρα μας, ο πληθυντικός είναι μια εκδήλωση ευγενείας. Ούτε ρυθμίζει ο κανονισμός την ένταση της φωνής των ομιλητών ή τον τρόπο ομιλίας-ακρόασης (όταν μιλάς σε ακούω σιωπηλός, και αντιστρόφως). Διαθέτουμε, όμως, την κοινή γνώση να γνωρίζουμε πώς να μετέχουμε κοσμίως σε μια συζήτηση.

Δεύτερον, η ομαλή διεκπεραίωση των δραστηριοτήτων στηρίζεται σε αυτό που οι κοινωνιολόγοι ονομάζουν «η αρχή κ.λπ.» («the etcetera principle»). Μου λέει κάτι η ταμίας στο σούπερ μάρκετ. Απορροφημένος στις σκέψεις μου, δεν την ακούω καλά. Εικάζω ότι μάλλον με ρωτάει αν χρειάζομαι σακούλα. Γνέφω καταφατικά και το καταλαβαίνει – μου δίνει τη σακούλα. Η σχετική ασάφεια της διάδρασής μας δεν αποτρέπει την αποτελεσματική επικοινωνία. Η κοινή γνώση που αμφότεροι διαθέτουμε ως κοινωνικά όντα είναι αρκετή για να συμπληρώσουμε τα όποια κενά («κ.λπ.»). Κατασκευάζουμε διαδραστικά την εύτακτη πραγματικότητα της συναλλαγής μας.

Ο μεγάλος Αμερικανός κοινωνιολόγος Χάρολντ Γκαρφίνκελ ήταν γνωστός για τα «πειράματα παραβίασης» («breaching experiments») των κανόνων καθημερινής ζωής, με τα οποία κατέδειξε πώς κάθε πράξη διάδρασης αποδιοργανώνεται όταν οι αυτονόητες προσδοκίες που μεταφέρουμε σε αυτήν δεν επαληθεύονται. Μου λες π.χ. «με έπιασε λάστιχο» κι εγώ σου απαντώ «τι εννοείς ”με έπιασε λάστιχο”;». ΄Η με ρωτάς «τι κάνεις;» κι εγώ σου απαντώ: «Σε σχέση με τι; Με την υγεία μου, τα οικονομικά μου, την οικογενειακή ζωή μου;». Και στις δύο περιπτώσεις σού μιλώ αδέξια. Δεν ανταποκρίνομαι επαρκώς στην κοινωνική χορογραφία μας – στραβοπατώ και σε εκνευρίζω. Η συμπεριφορά μου είναι ανάρμοστη.

Χάρη στον Γκαρφίνκελ καταλάβαμε ότι όχι μόνο ο κοινός βίος ρυθμίζεται από άτυπους κανόνες, αλλά ότι η κοινωνική ευταξία (ή αταξία) κατασκευάζεται κάθε φορά που ανταποκρινόμαστε (ή όχι) σε ό,τι αναμένεται από εμάς στην κοινωνική χορογραφία.

Η συμπεριφορά της κ. Ζωής Κωνσταντοπούλου εικονογραφεί εξαιρετικά τη θεωρία του Γκαρφίνκελ. Παραβιάζοντας τους ρητούς και, κυρίως, άρρητους κανόνες για την κοινοβουλευτική συμπεριφορά, η βουλευτής διαρρηγνύει την εύτακτη κοινοβουλευτική χορογραφία. Υπερβαίνει συστηματικά τον επιτρεπόμενο χρόνο ομιλίας της, διακόπτει αυθαίρετα τους ομιλητές, φωνασκεί, διαπληκτίζεται και προσβάλλει, επιτίθεται αναίτια σε συζύγους υπουργών, μιλάει με ένταση πάνω στους άλλους κ.λπ. Η κ. Κωνσταντοπούλου θυμίζει άτακτο φοιτητή που αποσυντονίζει την τάξη – εν ώρα μαθήματος μιλάει στο κινητό, ανάβει τσιγάρο, θορυβεί. Ως απόφοιτος ελληνικού πανεπιστημίου διαθέτει βιωματική συνδικαλιστική γνώση των τρόπων παραβίασης της θεσμικής ευταξίας. Η φοίτηση, δε, σε προβεβλημένα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, αλλά και σε περίοπτα πανεπιστήμια της αλλοδαπής, της προσθέτει το λούστρο που στερείται ένας ομότροπος βουλευτής από π.χ. τα Σφακιά. Τίποτα δεν πάει χαμένο.

Οι «συμπεριφορές παραβίασης» της κ. Κωνσταντοπούλου (τσαμπουκάς σε ένα έλλογο θεσμικό περιβάλλον) υπογραμμίζουν, αντιστικτικά, πόσο καθοριστική είναι η αυθόρμητη συνεργασία των εμπλεκομένων για τη διεκπεραίωση ενός συλλογικού έργου – κοινοβουλευτική συνεδρίαση, σχολικό μάθημα, εμπορική συναλλαγή κ.ο.κ. Αν έστω κι ένας επιμένει να μην ακολουθεί τα βήματα της κοινωνικής χορογραφίας, η παράσταση κινδυνεύει. Η θεσμική λειτουργία, ως παράσταση με ρόλους, διεκπεραιώνεται όσο οι συμμετέχοντες ενεργούν δραματουργικά όπως αναμένεται.

Τα «στραβοπατήματα» της κ. Κωνσταντοπούλου είναι αυθορμήτως επιτηδευμένα.

Η αυθορμησία, απαραίτητο στοιχείο για την «αυθεντικότητα» της παράστασης τοξικότητας, δεν μπορεί να προκύψει χωρίς έναν εριστικό, κυριαρχικό και ναρκισσιστικό χαρακτήρα.

Η ανενδοίαστη διεκπεραίωση του τσαμπουκά απαιτεί τον κατάλληλο ανθρωπότυπο για να είναι πειστική.

Η παράσταση τοξικότητας είναι, συγχρόνως, στρατηγικά επιτηδευμένη – προσφέρει διακριτή αναγνώριση, τροφοδοτεί πληθώρα δευτερογενών συζητήσεων (σε τηλεοπτικές εκπομπές, Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης κ.λπ.) και αποφέρει δημοσκοπικά οφέλη. Στο θεσμικό περιβάλλον των ελληνικών ΜΜΕ, η θρασύτητα, η επιθετικότητα και η τοξικότητα μεγεθύνονται. Η «παράσταση παραβίασης» της κ. Κωνσταντοπούλου προσφέρει τηλεοπτικό θέαμα. Ως εναλλακτική προς την επίσημη κοινοβουλευτική παράσταση, έχει απήχηση σε μέρος του εκλογικού σώματος. Οπως στην περίπτωση Τραμπ (ο μετρ του είδους), η χυδαία επιθετικότητα έλκει, καθότι εκφράζει την ανεπεξέργαστη λαϊκή οργή έναντι ενός ανυπόληπτου πολιτικού συστήματος. Οι τοξικοί λαϊκιστές παρέχουν τη συμβολική εκδίκηση που λαχταρά το θυμωμένο, εθισμένο στο θέαμα, πλήθος.

Τίποτα, βεβαίως, δεν προκύπτει ξαφνικά· και τα πιο ακραία φαινόμενα εκκολάπτονται. Η άλλη όψη της βουλευτικής τοξικότητας είναι μια απαξιωμένη Βουλή, στην οποία δεκάδες βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος καταχρηστικά ψηφίζουν επιστολικά, υπουργοί προστατεύονται από διώξεις, δήθεν εξεταστικές επιτροπές παράγουν δήθεν πορίσματα, ευνοϊκές για την κυβέρνηση πλειοψηφίες κατασκευάζονται (π.χ. ορισμός μελών ΑΔΑΕ και ΕΣΡ) κ.λπ. Η έκπτωση του βουλευτή σε ταραξία οπαδό είναι ομόλογη της έκπτωσης της Βουλής σε κυβερνητικό εργαλείο.

Οι «συμπεριφορές παραβίασης» της κ. Κωνσταντοπούλου είναι …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ποιος φοβάται την τεχνητή νοημοσύνη;

 Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Eίναι ένα πολύ μικρό βήμα για την τεχνολογία, δεν θέλω να υπερβάλλω.
Τόσο μικρό που πρέπει να προσέξεις για να το διακρίνεις. Από την άλλη όμως, είναι – ή, μάλλον, θα είναι – ένα άλμα για την ομαλότερη και, συνεπώς, την αποτελεσματικότερη λειτουργία του κοινοβουλευτισμού. Μιλώ για την ανακοίνωση που έκανε προ εβδομάδων ο Πρόεδρος της Βουλής, κ. Νικήτας Κακλαμάνης, ότι από τον Οκτώβριο ενεργοποιείται ο ηλεκτρονικός κόφτης στο μικρόφωνο για όσους ομιλητές ξεπερνούν τον χρόνο που δικαιούνται βάσει του Κανονισμού.  

Οπως το περιέγραψε ο κ. Κακλαμάνης, θα είναι ένα σύστημα που θα ενεργοποιείται αυτομάτως, χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση, βάσει του προγραμματισμού με τον οποίο θα λειτουργεί. 

Αν κατάλαβα καλά, θα μπορούν να υπάρξουν εξαιρέσεις, όχι όμως επί τόπου, επειδή θα πρέπει να αλλάξει ο προγραμματισμός του κόφτη.

Πρώτα απ’ όλα, να δούμε αν θα εφαρμοστεί έτσι όπως το περιέγραψε ο Πρόεδρος της Βουλής. Το λέω, επειδή και οι πιέσεις θα είναι εκ των προτέρων μεγάλες, για να μην τεθεί σε λειτουργία, αλλά και οι αντιδράσεις θα είναι σφοδρές αν εφαρμοστεί, ιδίως από τη μερίδα της αντιπολίτευσης που εργαλειοποιεί τον σαματά.  

Ενδεχομένως, λοιπόν, η προαγγελία εκ μέρους του κ. Κακλαμάνη να είναι μια πρόσκληση προς διαπραγμάτευση, που την απευθύνει στους σαματατζήδες, προκειμένου να μην αναλάβει η τεχνολογία την εφαρμογή του κανονισμού. Δεν ξέρω, περιμένω να δω και στο μεταξύ μοιράζομαι μαζί σας την καχυποψία μου.

Το μόνο καινούργιο, πάντως, στο σύστημα αυτό θα είναι η αυτόματη λειτουργία του, που θα είναι ασφαλώς ανεπηρέαστη από την ανθρώπινη βούληση. Ειδάλλως, η δυνατότητα να κλείσει το μικρόφωνο πάντοτε υπήρχε στον εκάστοτε Πρόεδρο. Ενας διακόπτης είναι. 

Ποιος να το τολμήσει όμως, για να αντιμετωπίσει μετά την κατηγορία ότι φιμώνει τη δημοκρατία; 

Θα ήταν επιζήμιο όχι μόνο για Πρόεδρο, αλλά και για το κυβερνών κόμμα, από το οποίο κατά κανόνα προέρχεται ο Πρόεδρος. Το ηλεκτρονικό σύστημα, αντιθέτως, απαλλάσσει τον εκάστοτε Πρόεδρο από την προσωπική ευθύνη της απόφασης. Την αναλαμβάνει το μηχάνημα, που δεν χαμπαριάζει από πολιτικό κόστος.  

Για την ακρίβεια, είναι ο άνθρωπος εκείνος που αναθέτει την ευθύνη στο μηχάνημα, επειδή ο ίδιος δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος.

Ανάλογη χρήση του Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ, για συντομία) συζητούν και οι γείτονές μας στην Αλβανία, που τόσο μας μοιάζουν και τους μοιάζουμε. Με τη διαφορά ότι εκεί το τερματίζουν. Διάβασα, συγκεκριμένα, ότι στην Αλβανία, της οποίας η ευρωπαϊκή προοπτική σκοντάφτει μονίμως στην έκταση της διαφθοράς στο κράτος, σκέφτονται να αναθέσουν την καταπολέμησή της στην ΑΙ. 

Είναι αστείο και μόνο ότι λέγεται αυτό, ισοδυναμεί με ομολογία συλλογικής παράδοσης στη διαφθορά. Αν ήμουν Αλβανός θα ντρεπόμουν να λέγονται αυτά για τη χώρα μου. Βέβαια, ας μην ξεχνάμε ότι πρωθυπουργός της Αλβανίας είναι ο Εντι Ράμα, συνεπώς ο σουρεαλισμός είναι διαρκώς παρών εκεί.

Επισημαίνω τις δύο περιπτώσεις, για τον λόγο ότι ο δημόσιος διάλογος βρίθει τερατολογιών και ζοφερών προβλέψεων για την ΑΙ, που θα μας αιχμαλωτίσει και θα μας οδηγήσει στην αυτοκαταστροφή και άλλα τέτοια. Εδώ όμως, έχουμε δύο περιπτώσεις στις οποίες οι ίδιοι άνθρωποι προσκαλούμε την ΑΙ να αναλάβει ευθύνες δικές μας, που εκείνη δεν οφείλει να έχει, επειδή εμείς δεν έχουμε το σθένος να τις σηκώσουμε.  

Δεν υποστηρίζω ότι δεν υπάρχουν κίνδυνοι από την ΑΙ. Λέω μόνο ότι εκείνο που εγώ φοβάμαι περισσότερο είναι...

 

Υπαρκτού κομματοσκυλαρόπληκτου νεοκατσαπλιά ελληνισμού κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Η μισή αποχή της Ν.Δ.

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

 Τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν έκλεισε πρόωρα η Βουλή, όπως είχε κάνει το 2009 η κυβέρνηση του κ. Κώστα Καραμανλή. Να θυμηθούμε ότι και τότε εκκρεμούσε ένα σκάνδαλο κακοδιαχείρισης ευρωπαϊκών επιδοτήσεων για τις άγονες γραμμές της ακτοπλοΐας. 

Υπήρχαν ηχητικά που ενέπλεκαν τον υπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας Αριστοτέλη Παυλίδη, ο οποίος μάλιστα κουνούσε το δάχτυλο στη Βουλή, απειλώντας την ισχνή πλειοψηφία του κόμματός του. Ετσι, ο τότε πρόεδρος της Βουλής Δημήτρης Σιούφας ανακοίνωσε ότι «ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής με ενημέρωσε ότι σήμερα το απόγευμα υπεγράφη από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κ. Παπούλια το διάταγμα λήξης των εργασιών της Β΄ Τακτικής Συνόδου της ΙΒ΄ Περιόδου της Βουλής από αύριο 9 Μαΐου λόγω ευρωεκλογών». Αυτές ήταν ένα μήνα μετά.

Τώρα τα πράγματα έγιναν θεσμικώς ακόμη χειρότερα. 

Φοβούμενη διαρροές στη μυστική ψηφοφορία για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής, η κυβέρνηση αποφάσισε μισή αποχή! Στην ψηφοφορία συμμετείχαν 83 βουλευτές της Ν.Δ.· οι 75 με επιστολική ψήφο! Προφανώς μόνο αυτούς εμπιστεύεται το Μέγαρο Μαξίμου. Οι υπόλοιποι είχαν «ενημερωθεί από νωρίς ότι το κόμμα δεν θα συμμετάσχει στις ψηφοφορίες για τις προτάσεις για Προανακριτική και, ως εκ τούτου, δεν υπήρχε λόγος παρουσίας τους στη Βουλή» (Kreport, 31.7.2025).

Ετσι διενεργήθηκε μια άκυρη –συμφώνως με τον κανονισμό της Βουλής– ψηφοφορία. Οπως σημείωσε ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος,
«η κοινοβουλευτική πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας την περίοδο 2008-2009 αποχώρησε τρεις φορές (δύο για την υπόθεση Βατοπεδίου και μία για την υπόθεση Παυλίδη) από συνεδριάσεις της Βουλής που είχαν ως αντικείμενο προτάσεις για τη συγκρότηση ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης (…) Και τις τρεις φορές (…) δεν διεξήχθη μυστική ψηφοφορία επειδή δεν ήταν παρόντες τουλάχιστον 151 βουλευτές (…). Οι προτάσεις για συγκρότηση επιτροπής προκαταρκτικής εξέτασης δεν απορρίφθηκαν, αλλά παρέμειναν εκκρεμείς. Ο τότε πρόεδρος της Βουλής, αείμνηστος Δημήτρης Σιούφας, παρών ο ίδιος στην έδρα, αποδέχθηκε τη θέση της αντιπολίτευσης σεβόμενος το άρθρο 67 του Κανονισμού της Βουλής» (31.7.2025).

Ορθώς λοιπόν ο συνταγματολόγος αναρωτιέται:
«Ποιος λόγος υπήρχε να συντελεστεί αυτός ο ακραίος διασυρμός του Κοινοβουλίου; (…) Αν όλο αυτό είναι επίδειξη απόλυτης αδιαφορίας για το συνταγματικό πλαίσιο λειτουργίας της Βουλής, η κατάσταση...

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ και ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο αντικοινοβουλευτισμός της σάχλας και ο κοινοβουλευτισμός των τύπων.

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

 Εχει πλάκα η Τζώρτζια Κεφαλά. Δεν χορταίνεις να τη βλέπεις στο χιλιοπαιγμένο βίντεο να τραγουδάει στο βήμα της Βουλής θούριους πρώιμου αντισυστημισμού, υψώνοντας οπερετικά τα άκρα της με τα πράσινα νύχια. Η βουλεύτρια της Πλεύσης που ένιωσε την άνεση να μετατρέψει το κοινοβούλιο σε φασαίικη θερινή σκηνή, δεν προσφέρεται για σκέτη πλάκα. Προσφέρεται και ως εύκολος στόχος ηθικοπολιτικής αγανάκτησης. Αχ, τον καημένο τον θεσμό. Τον ευτελίζουν τώρα οι παρδαλοί, που λαλούν και χορεύουν σε συγχορδία με την εισαγγελική υστερία. Τζώρτζια και Ζωή, ντιριντάχτα και χολή. Τι παρακμή!

Η καλλικέλαδος βουλεύτρια έδινε την περφόρμανς της και ταυτόχρονα στον πάτο του πλάνου, η λεζάντα του καναλιού της Βουλής επέμενε ότι η προβαλλόμενη συζήτηση γινόταν
«επί του διανεμηθέντος πορίσματος της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής προς διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης, σχετικά με το τραγικό δυστύχημα, που έλαβε χώρα στις 28/2/2023 στην περιοχή Ευαγγελισμός Τεμπών Λάρισας για την ενδεχόμενη τέλεση από τον κ. Καραμανλή Κωνσταντίνο του Αχιλλέως του αδικήματος της παράβασης καθήκοντος…».

Στην εικόνα παιζόταν πανηγύρι και από κάτω η ημερήσια διάταξη υπενθύμιζε σε γραφειοκρατική ιδιόλεκτο το «τραγικό δυστύχημα». Η γελοιότητα βρέθηκε έτσι να συγκατοικεί με τη σοβαροφάνεια. Ο (αντι)κοινοβουλευτισμός της σάχλας υπογραμμιζόταν από τον κενό κοινοβουλευτισμό των τύπων.

Αν ευτελίζουν τον θεσμό οι αντισυστημικοί, με τις κραυγές και το σόου τους, τότε τι πρέπει να συμπεράνει κανείς για τους συστημικούς; 

  • Πρώτα απάλλαξαν χειροκροτώντας έναν υπουργό. 
  • Μετά παρέπεμψαν αυτόν κι έναν υφυπουργό δίχως τη συνταγματικώς προβλεπόμενη ανάρτηση, με το επιχείρημα ότι η Βουλή, όποτε καλείται να υποδυθεί τον ανακριτή, καταλήγει νομοτελειακά σε τσίρκο. 
  • Και τώρα, σε μια άλλη υπόθεση, με πολύ βαριά δικογραφία, η πλειοψηφία καταφεύγει στη διαδικασία που είχε καταγγείλει ως όργιο των εντυπώσεων.

Τη μία ημέρα, η υπεύθυνη «συστημική» δύναμη κηρύσσει την ανικανότητα του κοινοβουλίου να ανταποκριθεί στα εισαγγελικά καθήκοντα που του απονέμει το Σύνταγμα, προκρίνοντας την αυθεντία του «φυσικού δικαστή». Την επόμενη ημέρα, ως αυθεντικός δικαστής προβάλλει η ίδια η πλειοψηφία («Ποιος έχει την πλειοψηφία; Η Ν.Δ. Τι αποφάσισε η Ν.Δ.; Οτι [οι υπουργοί] δεν πρέπει να ελεγχθούν. Τελεία», Αδωνις Γεωργιάδης, 16/7, Action 24).

Και στη μία και στην άλλη περίπτωση, οι θεσμοί ήταν μόνο η λεοντή του πολιτικού υπολογισμού. 

Οταν η εκλογική εντολή του 2023 ήταν νωπή, τα Τέμπη μπορούσαν να προσπεραστούν. 

Μετά, τα Τέμπη αναζωπυρώθηκαν. Η πλατεία ήθελε «αίμα».  

Στην αρχή και ο ΟΠΕΚΕΠΕ έμοιαζε πληγή. 

Μετά, ήρθαν τα γκάλοπ και έδειξαν ότι η κοινή γνώμη δεν ενοχλείται από την πελατειακή διαφθορά. Την θεωρεί δεδομένη. Ηταν πάλι η ώρα της κοινοβουλευτικής προσπέρασης.

Η πλειοψηφία ...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟ-ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Επάγγελμα: υπάλληλος Βουλής

 Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Σύμφωνα με την ειδησεογραφία, κυρία που εργάζεται στη Βουλή, ανήμερα του εορτασμού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της 25ης Μαρτίου, πλησίασε το αριστερό φυλάκιο των ευζώνων στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου, έβγαλε από το τσαντάκι της μια σερβιέτα, την κόλλησε πάνω στο φυλάκιο και αποπειράθηκε να γράψει υβριστικά συνθήματα πάνω στο μαρμάρινο θησαυροφυλάκιο των θυσιών του αγίου ελληνικού έθνους
. 

Η κυρία συνελήφθη.

Θα γίνει ό,τι προβλέπεται με την υπόθεσή της και άπαντες αναμένουν να πέσει στα μαλακά, όπως συμβαίνει με όλους όσοι ασχημονούν σε βάρος των οσίων και των ιερών του Ελληνισμού. Αλλωστε, εκείνοι που νέμονται τις κρατικές εξουσίες και τους θεσμούς, κατά κανόνα, προνοούν ώστε όχι μόνο να μην τιμωρείται ο ανθελληνισμός, αλλά να επιβραβεύεται κιόλας.

Το ζήτημα με την υπόθεση της κυρίας είναι ο συμβολισμός της ιδιότητάς της: υπάλληλος της Βουλής.  

Μπορεί η δική της αρμοδιότητα να είναι η δυσκολότερη και χαμηλότερα αμειβόμενη όλων. Ομως, το μέγα θέμα παραμένει: πώς γίνονται οι διορισμοί στη Βουλή; 

Ποια διαδικασία ακολουθείται; 

Υπάρχει διαφάνεια; 

Πώς εξασφαλίζονται η αξιοκρατία και η ισονομία;  

Μπορούν να εμφανιστούν στον τηλεοπτικό σταθμό της Βουλής οι μόνιμοι, αλλά και οι έκτακτοι υπάλληλοι και να μας πουν απλώς το ονοματεπώνυμό τους (εκεί είναι που θα καταλάβουμε τι είδους βύσματα λειτούργησαν και για ποιους) και τις αρμοδιότητές τους;

Είναι κρίμα που η πολιτική τάξη έχει δημιουργήσει ένα χρεοκοπημένο κρατίδιο, το οποίο ξεζουμίζουν εξίσου χρεοκοπημένα (και σε ηθικό και σε οικονομικό επίπεδο) κόμματα, που δεν τους καίγεται καρφί για το τι θα πουν οι πολίτες. 

Το καθεστώς με τις προσλήψεις στη Βουλή είναι μια εστία ντροπής, που καθιστά και υποκριτικές αλλά και γελοίες τις εξαγγελίες των κομματαρχών για τα σχέδια επιστροφής των ξενιτεμένων παιδιών της Ελλάδας.

Οταν έχουν αποκλεισμένους τους πολλούς από μια θέση εργασίας στο Κοινοβούλιο, το αποκαλούμενο και «καρδιά της δημοκρατίας», για ποια αξιοκρατία μιλάνε;

Είναι προφανές ότι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Τσιφτετέλληνες» και «Πανέλληνες»(1)

 


Γράφει ο Παναγιώτης Μιχ. Βασιλακόπουλος

«Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας, εφ’ όσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη» (αρ. 5 παρ. 1). Αυτή η συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία αφορά και δράσεις του «καθενός» και στην αλλοδαπή. Ο Ελληνας νομοθέτης δεν μπορεί, δηλαδή, κατ’ αρχήν να περιορίσει την όποια ανάπτυξη της προσωπικότητας και τη συμμετοχή του «καθενός» στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας της αλλοδαπής. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί μόνον υπό τις προϋποθέσεις και τα κριτήρια κυρίως του άρθρου 8 του Ποινικού Κώδικα. Ενόσω δεν συμβαίνει τούτο, η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας και στην αλλοδαπή δεν μπορεί να περιορισθεί με διατάξεις του εσωτερικού νομοθέτη, όταν μάλιστα στο κράτος της αλλοδαπής, η υπό συζήτηση συμπεριφορά με βάση τους εκεί ισχύοντες νόμους είναι σύννομη.

Το παραπάνω δικαίωμα ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας ανήκει στα δικαιώματα του ανθρώπου, τα οποία σύμφωνα με το άρθρο 25 του Συντάγματος «τελούν υπό την εγγύηση του κράτους», ενώ «οι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν κατά το Σύνταγμα να επιβληθούν στα δικαιώματα αυτά πρέπει να προβλέπονται είτε απ’ ευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο εφ’ όσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας».

Σύμφωνα με το άρθρο 55 του Συντάγματος, το δικαίωμα του εκλέγεσθαι έχουν όσοι είναι Ελληνες πολίτες, έχουν τη νόμιμη ικανότητα να εκλέγουν και κατά την ημέρα της εκλογής, έχουν συμπληρώσει το 25ο έτος της ηλικίας τους. Επομένως, το δικαίωμα του εκλέγεσθαι διαπλέκεται προς την ικανότητα του εκλέγειν, η οποία μπορεί διά νόμου να περιορισθεί και «ως συνέπεια αμετάκλητης ποινικής καταδίκης για ορισμένα εγκλήματα» (αρ. 51). Από την άλλη, η ικανότητα του εκλέγεσθαι προϋποθέτει την ανυπαρξία των «κωλυμάτων και ασυμβιβάστων», που προβλέπονται στα άρθρα 56 και 57. Η ύπαρξή τους ως μόνη έννομη συνέπεια επάγεται την έκπτωση από το αξίωμα του βουλευτού και μόνον.

Οι αναφερόμενοι στις παραπάνω διατάξεις περιορισμοί είναι στενώς ερμηνευτέοι. Ο κοινός νομοθέτης ναι μεν έχει αρμοδιότητα να προσθέσει ως κωλύματα εκλογιμότητας περαιτέρω επαγγελματικές δραστηριότητες πέραν εκείνων που αναφέρονται στις συνταγματικές διατάξεις, δεν μπορεί όμως να προσθέτει κωλύματα ελευθέρως και κατά το δοκούν, πολλώ μάλλον, όταν αυτά στερούνται τόσον συστηματικής όσον και «αξιολογικής» αλληλουχίας και λογικής, ως προς κάποιο αποδεκτώς κατά το Σύνταγμα προστατευτέο έννομο αγαθό και τον τρόπο προσβολής του, πράγμα που θα συνιστούσε παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας.

Απαράμιλλο δείγμα νομοθετικής κουτοπονηριάς, αλλά και πολιτικής δειλίας, αποτελεί αφενός μεν η εισαγωγή το 2016 (από τον ΣΥΡΙΖΑ) και η διατήρηση το 2023 (από τη Ν.Δ.) του άρθρου 8 παρ. 1 του ν. 3213/2003 περί ασυμβιβάστων εκλογιμότητας.

.

Σύμφωνα με το επίμαχο άρθρο, στα εκεί αναφερόμενα πρόσωπα (2) «απαγορεύεται η συμμετοχή στη διοίκηση ή στο κεφάλαιο εταιρειών, που έχουν έδρα είτε στην αλλοδαπή είτε αυτοπροσώπως, είτε με παρένθετα πρόσωπα…». Σύμφωνα δε με την παρ. 3 του ίδιου άρθρου, «άμεση ή διά παρένθετου προσώπου συμμετοχή σε εταιρεία, που έχει έδρα στην αλλοδαπή τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών και με χρηματική ποινή από 10.000 ευρώ έως 500.000 ευρώ…». (3)

Σύμφωνα λοιπόν με την παραπάνω διάταξη, αν ζούσαν οι Ωνάσης και Νιάρχος και είχαν την αφέλεια να υποβάλουν υποψηφιότητα έστω για… δήμαρχοι, θα όφειλαν προηγουμένως να μεταβιβάσουν το σύνολο της εν τη αλλοδαπή περιουσίας τους Κύριος οίδε πού. Το ίδιο ισχύει, π.χ., και για την Αθηνά Ωνάση αν (Θεός φυλάξοι) απεφάσιζε να υποβάλει υποψηφιότητα ας πούμε για δήμαρχος Λευκάδας.

Επίσης, τα μέλη της Ενώσεως Ελλήνων Εφοπλιστών μέσω δωρεών έχουν, ως γνωστόν, πολλαπλώς ευεργετήσει και εξακολουθούν αυτοπροαιρέτως (δηλαδή, χωρίς καμία νομική υποχρέωση) να ευεργετούν την πατρίδα. Αλλοι Ελληνες κατέχουν σημαντικό ποσοστό μετοχών αλλοδαπών τραπεζών αλλά και πολυάριθμα παγκοσμίως χαλυβουργεία. Αν όλοι αυτοί απεφάσιζαν να γίνουν βουλευτές ή ευρωβουλευτές θα ώφειλαν να μεταβιβάσουν την περιουσία τους.

Τα ίδια ισχύουν και ως προς τα μέλη του συνόλου του αποδήμου ελληνισμού σε Βόρεια και Νότια Αμερική, Αυστραλία, Καναδά, Αφρική κ.λπ. (δηλαδή στους Πανέλληνες που εξυμνεί ο Δ. Σαββόπουλος) στους οποίους σύσσωμη η πολιτική ηγεσία του τόπου με την «επιστολική ψήφο» προσφεύγει ως πολιτικός… «διακονιάρης»! Αν και αυτοί θελήσουν να ασκήσουν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι θα πρέπει προηγουμένως να μεταβιβάσουν τα εν τη αλλοδαπή μετοχικά δικαιώματά τους.

Τέλος, όποιος Ελληνας αγοράζει και κατέχει μετοχές ξένων εταιρειών σε χρηματιστήριο υπόκειται στους ίδιους περιορισμούς.

Συμπέρασμα;

Με το ευθέως αντισυνταγματικό άρθρο 8 παρ. 1 του ν. 3213/2003…

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Λογοδοσία – πρόσχημα

Του ΚΩΣΤΑ ΚΑΛΛΙΤΣΗ

Τέτοιο καιρό το 2020, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία της Ν.Δ. υπερψήφιζε την έγκριση της εκτέλεσης του προϋπολογισμού του 2019, που τον είχε συντάξει η προηγούμενη κυβέρνηση, του ΣΥΡΙΖΑ, και η Ν.Δ. τον είχε καταψηφίσει όταν η κυβέρνηση Τσίπρα τον είχε φέρει στη Βουλή.  

Τέτοιο καιρό το 2016, πάλι, η τότε κοινοβουλευτική πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ ενέκρινε την εκτέλεση του προϋπολογισμού του 2014, που τον είχε συντάξει η προηγούμενη κυβέρνηση, της Ν.Δ., και ο ΣΥΡΙΖΑ τον είχε καταψηφίσει όταν η κυβέρνηση Σαμαρά τον είχε φέρει στη Βουλή.  

Δείχνει κάτι αυτή η εκ των υστέρων σιωπηρή συναίνεση; 

 Ναι. 

Δείχνει ότι η λογοδοσία, ακόμη και για θέματα μείζονος σημασίας όπως ο προϋπολογισμός, είναι επιφανειακή. Η εκάστοτε κυβέρνηση υποκρίνεται ότι λογοδοτεί και όλοι οι άλλοι ότι την ελέγχουν. Κατ’ ουσίαν, ουδείς δίνει λογαριασμό – και ουδείς του ζητάει να δώσει. Απλώς τηρούνται κάποια προσχήματα. Με μια δημόσια παράσταση υποκρισίας τελειώνει αυτό που άρχισε σε κλειστό κύκλο τεχνοκρατών. 

Σε χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, η διαδικασία κατάρτισης του προϋπολογισμού διαρκεί μήνες, ο προϋπολογισμός κτίζεται κονδύλι κονδύλι, ανά δραστηριότητα και υπουργείο. Στα καθ’ ημάς, ο προϋπολογισμός σχεδιάζεται σε συνεννοήσεις στελεχών των υπουργείων με το υπουργείο Οικονομικών, τηρείται ως επτασφράγιστο μυστικό έως ότου κατατεθεί και εισαχθεί προς συζήτηση στη Βουλή, ως μια εξ αποκαλύψεως βίβλος – που οι περισσότεροι βουλευτές ούτε καν ξεφυλλίζουν. 

Γιατί άλλωστε;  

Η Βουλή δεν μπορεί να αλλάξει ούτε ένα ευρώ στα κονδύλιά του, δικαιούται μόνο να τον εγκρίνει ή να τον απορρίψει. Αυτός είναι, κι αν της αρέσει…

Και αφού τον εγκρίνει, ακολουθεί η υλοποίησή του. Σε αυτό το στάδιο, αυτά που δεν επιτρέπεται να αλλάξει η Βουλή, εύκολα μπορούν να τα αλλάζουν οι υπουργοί, ανάλογα με πραγματικές ανάγκες ή/και τις επιθυμίες της εκάστοτε κυβέρνησης. Και κάποια στιγμή, αργότερα, όλα αυτά επικυρώνονται/εξαγνίζονται με τη βούλα της Βουλής – με την έγκριση της εκτέλεσης του προϋπολογισμού, που προαναφέραμε.

Μιλάμε για σχεδόν 62 δισ. ευρώ έσοδα από τους φορολογουμένους, για περίπου 73 δισ. ευρώ που θα δαπανηθούν εξ ονόματός τους. Αυτό καθαυτό το ύψος των κεφαλαίων θα επέβαλλε ενδελεχή, υπεύθυνη συζήτηση. Πολλώ μάλλον που ο προϋπολογισμός δεν είναι «απλώς» λεφτά. Είναι ο λογιστικός χάρτης στον οποίο αποτυπώνονται οι λειτουργίες του κράτους. Μας ενδιαφέρουν αυτές;

Θα έπρεπε. Γιατί όλοι συμφωνούν ότι...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: "Αρίστων" "αξιοκρατία"!

 

● Η Κωνσταντίνα Μητσοτάκη είναι σεφ στη Βουλή των Ελλήνων.  

Προσελήφθη αξιοκρατικά, όπως φανερώνει και το επίθετό της. Ολως τυχαίως, ο πατέρας της, Γιάννης Μητσοτάκης, ήταν δεύτερος ξάδελφος του μακαρίτη Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

● Το αξιοκρατικόν της προσλήψεώς της φανερώνεται κι από το γεγονός ότι είναι 28 ετών. Τόσο νέα, πόση πείρα να έχει άραγε;  

Καλό θα ήταν ο πρόεδρος της Βουλής κ. Τασούλας, που πετάει ευφυολογήματα και νομίζει ότι αρέσουν κιόλας, να εξηγήσει στον κόσμο με ποια διαδικασία προσελήφθη ακόμα μία Μητσοτάκη σε θέση του Δημοσίου – και ποιου Δημοσίου; Του πιο χάι χούι! Στη Βουλή!

● Οπως διαβάζουμε δεξιά κι αριστερά, η ίδια δήλωσε ότι η συγγένειά της με τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν ήταν αυτή που την έβαλε μέσα στη Βουλή. Ας μας πει, λοιπόν, πότε έδωσε εξετάσεις στον ΑΣΕΠ (γίγαντες γιαχνί, ρολό κοτόπουλο με πατάτες στον φούρνο, ψαρόσουπα, αβγά τηγανητά κ.ά.) και την προσέλαβαν στο εστιατόριο της Βουλής.

● Μα καλά, για πόσο χαϊβάνια μάς θεωρούν; 

Για πόση νοημοσύνη αμοιβάδας μάς έχουν υπολογίσει; Απ’ όλους τους μαγείρους του πλανήτη, Ελληνες και ξένους, που θα πετούσαν τη σκούφια τους για ένα μεροκάματο πολυτελείας, όπως αυτό στο Κοινοβούλιο, διάλεξαν μια Μητσοτάκη;

● Αυτό το σόι είναι καταπληκτικό. Δηλώνουν οπαδοί της ελεύθερης οικονομίας και τους ταΐζει ο φορολογούμενος από το υστέρημά του.

● Οι διορισμοί στο Δημόσιο (κατά προτίμηση από το παράθυρο) είναι ...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το φτυάρισμα της Βουλής

 

 Γράφαμε τις προάλλες για την παιδική ασθένεια των συστημάτων πληροφορικής που ονομάζεται «shoveling», ήτοι «φτυάρισμα».  

Αυτή εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν οι πάροχοι περιεχομένου, δηλαδή κειμένων, τα έριχναν –δίχως επεξεργασία– στο Διαδίκτυο, έτσι, για να δείξουν μοντέρνοι.  

Ηταν μια ασθένεια που θεραπεύτηκε γρήγορα. Το χύμα υλικό δεν χρησίμευε σε κανέναν, διότι, όπως έγραφε ο Ξενοφών, «λίθοι τε και πλίνθοι και ξύλα και κέραμος ατάκτως μεν ερριμμένα ουδέν χρήσιμα έστιν».

Στην ελληνική Βουλή, η παιδική ασθένεια της δεκαετίας του ’90 είναι κανόνας. Διαβάζουμε στην ηλεκτρονική βιβλιοθήκη: «Το σύνολο των τόμων των Πρακτικών Ολομέλειας της Βουλής για τα διαστήματα 1843-1967, 1974-1989 και 1994-1996 και της Γερουσίας για το διάστημα 1844-1932, καθώς και των τόμων της Εφημερίδας Συζητήσεων της Ολομέλειας της Βουλής (1862-1967) και της Γερουσίας (1929-1933) έχουν ψηφιοποιηθεί και είναι πλέον διαθέσιμα στο κοινό».

Το «έχουν ψηφιοποιηθεί» είναι μεγάλη κουβέντα. Πιο σωστό είναι ότι οι παλιοί τόμοι έχουν σκαναριστεί. 

Το «διαθέσιμα στο κοινό» είναι ακόμη μεγαλύτερη κουβέντα. Η διαδικασία είναι περίεργη. «Για να περιηγηθείτε στα Κοινοβουλευτικά Πρακτικά, επιλέξτε τους καταλόγους που σας ενδιαφέρουν», γράφει ο δικτυακός τόπος library.parliament.gr/. Επιλέγει κάποιος την περίοδο που τον ενδιαφέρει, π.χ. «Πρακτικά της Βουλής 1994-1996», και στον υπολογιστή του κατεβαίνει ένα αρχείο .pdf ή .xls που στη ουσία είναι ένας κατάλογος με άλλους δικτυακούς συνδέσμους. Αυτοί ξεκινούν με «Αύξοντα Αριθμό» (ποιον ενδιαφέρει αυτό άραγε;), έχει ημερομηνίες «από -έως» γράφει την επικεφαλίδα, π.χ. «ΠΕΡΙΟΔΟΣ Ή – ΣΥΝΟΔΟΣ Α΄ (Τ. 3)» και εμφανίζεται ένα στραβοσκαναρισμένο (τις περισσότερες φορές) κείμενο-εικόνα, το οποίο φυσικά δεν είναι επεξεργάσιμο. Δεν υπάρχουν καν λέξεις-κλειδιά για να βρει κάποιος αυτό που ψάχνει. Αν δηλαδή θέλει κάποιος να δει τι ακριβώς είπε ο κ. Κώστας Σημίτης στη Βουλή μετά την κρίση των Ιμίων, θα πρέπει να ξέρει σε ποια κοινοβουλευτική περίοδο και σύνοδο ήταν, ή έστω την ημερομηνία. Μετά, πρέπει να βγάλει τα μάτια του σε περίπου πεντακόσιες σελίδες πρακτικών, αφού σε κάποια σημεία είναι γκρίζες και τα γράμματα αχνοφαίνονται.

Ας μην πούμε για παλιότερα πρακτικά, όπου οι γραμματοσειρές είναι πιο καλλιτεχνικές ενώ στην οθόνη φαίνεται και η υγρασία που έχει διαποτίσει κάποιους τόμους. 

Ακόμη χειρότερα είναι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Βουλευτικά άμφια

 Η ορκωμοσία της νέας Βουλής δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση στην πατροπαράδοτη, εθνική μας τάση να ασχολούμαστε εκτενώς με θέματα που στον πολιτισμένο κόσμο θεωρούνται λυμένα. 

Ετσι, και αυτή τη φορά, ο πολιτικός μας στοχασμός πέρασε μέσα από τα φύλλα της ντουλάπας των βουλευτών και πιάστηκε γερά απ’ τις κρεμάστρες τους: πώς μπόρεσε ο βουλευτής της Πλεύσης Ελευθερίας να έρθει στο Κοινοβούλιο φορώντας πουκάμισο με παπαγαλάκια; 

Τι σκεφτόταν η βουλευτής του ίδιου κόμματος όταν επέλεξε να εμφανιστεί με κίτρινα μαλλιά, χτυπητό πράσινο κιμονό και βαθύ ντεκολτέ; 

Αραγε, τι λέει η αισθητική τους για τη σοβαρότητά τους; 

 Η πικρή αλήθεια είναι ότι δεν λέει τίποτα. Ενας άνθρωπος μπορεί να είναι σοφός και ηθικά ακέραιος, ακόμη κι αν δεν φοράει τα ρούχα που εμείς θεωρούμε σωστά. Ενας πολιτικός μπορεί να είναι ικανός, ανιδιοτελής και αποτελεσματικός, ακόμη κι αν η εμφάνισή του δεν ανταποκρίνεται στο κυρίαρχο στερεότυπο περί «κανονικού πολιτικού». 

Η συντηρητική εμμονή με τους τύπους συχνά οδηγεί σε σφάλματα κρίσης: οι πολιτικοί δεν είναι αναπαραστάσεις του καθωσπρεπισμού μας, αλλά πρόσωπα που εκλέγονται για να διαχειριστούν ζωτικά προβλήματα της χώρας· η βασική μας αξίωση από αυτούς δεν είναι στυλιστική, αλλά πρακτική: να κάνουν σωστά τη δουλειά τους.

Με την ίδια ευκολία, όμως, που ενδίδουμε στις ασφυκτικές νόρμες της σοβαροφάνειας, τείνουμε να παραγνωρίζουμε την αξία της σημειολογίας.

 Η εμφάνιση του Σπύρου Μπιμπίλα, της Τζώρτζιας Κεφαλά και άλλων συναδέλφων τους που επικρίθηκαν για τον ίδιο λόγο, μπορεί να μη λέει κάτι ουσιαστικό για τη σοβαρότητά τους, ωστόσο λέει πολλά για τον τρόπο που βλέπουν τη θέση τους σε ένα θεσμικό σύνολο. Η Βουλή δεν είναι βρετανικό οικοτροφείο, ούτε βέβαια και καφετέρια στην παραλία. Αυτή δεν είναι μια αξιολογική κρίση, είναι μια ειδολογική διάκριση: όταν εκπροσωπούμε τον εαυτό μας έχουμε το ελεύθερο να ξεδιπλώσουμε την προσωπικότητά μας όπως θέλουμε, αλλά όταν εκπροσωπούμε τους πολίτες σε ένα υψηλό αξίωμα, έχουμε την υποχρέωση να περιστείλουμε τον αυτοπροσδιορισμό μας. Στη Βουλή δεν είμαστε ο καθημερινός ή ιδιοσυγκρασιακός εαυτός μας· είμαστε αιρετοί με σκοπό που υπερβαίνει την ατομικότητά μας. Τα επίσημα ή πιο ουδέτερα ρούχα δεν φέρουν κάποια εγγενή ανωτερότητα συγκριτικά με τα άλλα, απλώς λειτουργούν ως συμβολισμός μιας θεμελιώδους συναίνεσης: συμφωνούμε ότι, όσο τα φοράμε, βάζουμε στην άκρη τον εαυτό μας και εργαζόμαστε για έναν κοινό σκοπό· αποδεχόμαστε ότι ο κοινός σκοπός είναι σημαντικότερος από εμάς τους ίδιους, εξ ου και του δίνουμε προτεραιότητα «σβήνοντας» ό,τι παραπέμπει στην προσωπικότητά μας αντί του έργου μας· δηλώνουμε στους συναδέλφους μας (και αυτοί, αντίστοιχα, δηλώνουν σ’ εμάς) ότι εντός της Βουλής δεν συναντιόμαστε κοινωνικά αλλά επαγγελματικά, γι’ αυτό και τηρούμε έναν στοιχειώδη ενδυματολογικό κώδικα που μας εξομοιώνει ως προς το πλαίσιο και τον στόχο της παρουσίας μας.

Τους συμβολισμούς, τα πρωτόκολλα και τη δεοντολογία άλλοι τα χρειάζονται περισσότερο και άλλοι λιγότερο. Λόγω θεωρητικής υποδομής, εμπειρίας και ταλέντου, κάποιοι είναι σε θέση να κινούνται πιο άνετα από άλλους ανάμεσα στο ιδιωτικό και στο συλλογικό, να λειτουργούν πολιτικά χωρίς να καταπνίγονται προσωπικά.  

Μάλλον, όμως, οι πρωτάρηδες της Βουλής, και κυρίως αυτοί που εισήλθαν σ’ αυτήν ως άνευ πολιτικού υποβάθρου σελέμπριτι, δεν ανήκουν σ’ αυτήν την κατηγορία. Αυτοί επιβάλλεται να διαγράψουν μία κάποια πορεία, επιβάλλεται να ιδρώσουν λιγάκι τη νέα τους φανέλα πριν νιώσουν υπερβολικά άνετα σε αυτήν. Κι ενώ τα κραυγαλέα ρούχα και τα εκκεντρικά κουρέματα δεν είναι ενδεικτικά των ικανοτήτων ενός προσώπου, είναι πάντως σημάδια ότι το πρόσωπο δεν έχει υποψιαστεί το κόστος της μετάβασης από τη μία πραγματικότητα στην άλλη. 

Είναι κακό πράγμα ο ελιτισμός στην πολιτική, αλλά ακόμη χειρότερο είναι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γούστα

 


Toυ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Αυτοί που πρέπει να απογοητεύθηκαν περισσότερο από την πρεμιέρα της νέας Βουλής θα πρέπει να ήταν οι κωδωνοκρούστες του αντιφασιστικού συναγερμού. 

Οχι ότι δεν ακούστηκαν υπερσυντηρητικοί θούριοι από το βήμα της Βουλής. Η ορμή όμως του νέου αντισυστημισμού των τριών συν ενός μικρών κομμάτων περιορίστηκε στη στυλιστική εκκεντρικότητα. 

Ούτε η διαδικαστική ρουτίνα διαταράχθηκε.  

Ούτε η ρητορική θύμισε σε τίποτε τους αντιμνημονιακούς προγόνους αυτών των σχημάτων – τότε που ο αντικοινοβουλευτισμός είχε φωλιάσει μέσα στο βουλευτήριο. Μπορεί βέβαια να είναι ακόμη νωρίς. 

Μπορεί αυτές οι δυνάμεις να δοκιμάζουν τα νερά. Δύσκολα πάντως θα δικαιωθούν οι πανικόβλητες φωνές που έβλεπαν φίδια να πετιούνται και να ετοιμάζονται να δαγκώσουν τη δημοκρατία.  

Οι φοβίες αυτές μαρτυρούν μάλλον χαμηλή εκτίμηση στο βάθος και στην ποιότητα της δημοκρατίας – που έχει σχετικά πρόσφατα περάσει από πολύ δύσκολα στρες τεστ. Και καταλήγουν έτσι να εγκωμιάζουν τα άκρα, αποδίδοντάς τους περιωπή απειλής.  

Θα ήταν όντως πολύ εύθραυστη μια δημοκρατία που θα κινδύνευε από καραβανάδικες κοινοτοπίες και παλαιοημερολογίτικες αρές. 

Θα ήταν μια δημοκρατία...