ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αποκαλύψεις!

«Κυρία» δουρου σας χαρίζω το ψυγείο μου. Μου χαρίζεται τις καταθέσεις σας που είναι πάνω από 200 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ??? https://t.co/yPKnwi7Ywd

— Egoeimai (@Sat12634043) March 25, 2023

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Η πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Ρένα Δούρου, με παρέμβασή της μέσω των σόσιαλ ανακοίνωσε ότι διανύει περίοδο εμμηνόπαυσης.

Διαβάζεις τη σχετική ανακοίνωση και, παρά τη φλυαρία του κειμένου, μένεις με την απορία γιατί το έκανε.

Δεν νομίζω ότι βοηθάει κανέναν η γνώση ότι η κ. Δούρου περνά την εμμηνόπαυση με ήπια συμπτώματα, όπως διευκρινίζει.

Δεν συμβάλλει σε οτιδήποτε άλλο, πέραν της προσωπικής προβολής της προέδρου.

Βρήκε μια ευκαιρία να μιλήσει για τον εαυτό της – γιατί της αρέσει πολύ να μιλάει για τον εαυτό της και να μας γνωρίζει τον κόσμο της. Παλαιότερα, θυμίζω, η κ. Δούρου μας είχε συστήσει το ψυγείο της με βίντεό της στα σόσιαλ.

Αντιλαμβάνομαι, λοιπόν, ότι το επόμενο που περιμένουμε από την πρόεδρο είναι…

 

ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η φιλοδοξία μιας Αριστερής ψωνάρας…

Η νέα πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είχε εμφανιστεί μπροστά στο «φτωχικό» ψυγείο της σαν πρωταγωνίστρια σε ρετρό σίριαλ. Να σας βάλει ο λαός πλέον, και σένα και τον Τσίπρα, σε ψυγειοκαταψύκτη να τελειώνουμε. pic.twitter.com/8lYyJucRRe

— Approach (@ApproachNemesis) July 18, 2026

📍Έχουμε πρόεδρο🧐🎉👏#ΣΥΡΙΖΑ pic.twitter.com/oO1S4uE4ff

— Aris ⚔️ (@ArisBJJ) July 18, 2026

 

Του ΘΑΝΟΥ ΔΗΜΑΔΗ

Μπράβο στην κ. Ρένα Δούρου, που εξελέγη πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ που τα λέμε, δεν είναι και λίγη υπόθεση να βγαίνεις πρώτη σε ένα κόμμα όπου έχουν μείνει πέντε άτομα και αυτά τα πέντε άτομα σε ψηφίζουν ομόφωνα, ειδικά μάλιστα όταν τρέχεις για την προεδρία χωρίς αντίπαλο.

Μιλάμε για μεγάλο κατόρθωμα, για ιστορική επιτυχία, που πρέπει να έχει ξεχωριστή θέση στο βιογραφικό της. Όπως τα παιδιά που τελειώνουν το σχολείο και γράφουν «διετέλεσα πρόεδρος του δεκαπενταμελούς του σχολείου μου». Εδώ, βέβαια, στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, είναι πέντε, ούτε καν δεκαπέντε.

Αλλά φιλοδοξίες είναι αυτές. Ο κάθε άνθρωπος είναι τόσο ψηλός όσο οι φιλοδοξίες του. Η φιλοδοξία της κ. Δούρου ήταν να φέρει τον τίτλο της προέδρου ενός κόμματος χωρίς βουλευτές, χωρίς μέλη και χωρίς ψηφοφόρους.

Τι σημασία έχει, όμως, αυτό;

Σημασία έχει να μένεις μέσα στο παιχνίδι και ο τίτλος από μόνος του είναι αυτό που μετράει.

Αλλιώς να σε φωνάζουν Ρένα, Δούρου ή κ. Δούρου και αλλιώς να σου ανοίγει ο θυρωρός της Κουμουνδούρου την πόρτα και να σε φωνάζει «κυρία πρόεδρε».

Έχει μια άλλη αίγλη, ακούγεται κάπως διαφορετικά στο αυτί.

Τώρα που έγινε πρόεδρος σε ένα κόμμα που δεν υπάρχει, μπορεί να διεκδικήσει πλέον επάξια και …

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΤΑΛΙΝΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Τι γιορτάζουμε στις 24 Ιουλίου

Επειδή είπε για ακροδεξιούς, κοίτα τί θυμήθηκα https://t.co/Qw7yv3PzLQ pic.twitter.com/49hDoWvvrY

— Ο Τέμπορας ο Μόρες 🇺🇦 (@temporasmores) July 22, 2026

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Η νέα πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, κυρία Ρένα Δούρου, αρνήθηκε την πρόσκληση για την καθιερωμένη δεξίωση της 24ης Ιουλίου.

Προτιμά, λέει, «ιστορικούς τόπους μνήμης του αντιδικτατορικού αγώνα […] εκεί που παραμένει ζωντανή η μνήμη της αντίστασης, εκεί που η συλλογική μνήμη αντιστέκεται στη λήθη και τις βολικές εξισώσεις». Τονίζει μάλιστα στη σχετική επιστολή της ότι τη στάση αυτή την υπαγορεύει «η αίσθηση ευθύνης απέναντι στους αγώνες».

Σας εφιστώ την προσοχή εδώ, γιατί φαίνεται ότι η πρόεδρος, εκτός από τις πέντε αισθήσεις (όραση, ακοή, γεύση, όσφρηση, αφή), διαθέτει και μια έκτη, εκείνη της ευθύνης απέναντι στους αγώνες.

Διαπιστώνει, εξάλλου, ότι στην εκδήλωση «μετέχουν νοσταλγοί της χούντας, εκπρόσωποι της ακροδεξιάς, αναθεωρητές της σύγχρονης ιστορίας της χώρας μας».

Το διαπιστώνει με μεγάλη καθυστέρηση, είναι αλήθεια, γιατί όλοι εκείνοι τους οποίους εννοεί πηγαίνουν επί δεκαετίες στη δεξίωση της Δημοκρατίας.

Ισως για τον λόγο αυτόν αισθάνεται την ανάγκη να προσθέσει παρακάτω ότι η παρουσία των ενοχλητικών «βαίνει αυξανόμενη τα τελευταία χρόνια». Διευκρίνιση που μας οδηγεί στη σκέψη ότι η ανοχή της κυρίας Δούρου, τα όρια της λεγόμενης δημοκρατικής ευθιξίας της, για να θυμηθώ την ωραία φράση ενός προκατόχου της στο προεδρικό αξίωμα, ρυθμίζεται βάσει αυστηρών ποσοστώσεων, π.χ. 0,8% των παρισταμένων νοσταλγοί, 0,4% ακροδεξιοί κ.ο.κ. Ενδεχομένως να είναι μια φυσική λειτουργία του οργανισμού, που συνδέεται με την έκτη αίσθηση, η οποία νομίζω ότι, επιστημονικά, μας ήταν άγνωστη μέχρι να την αποκαλύψει η κυρία Δούρου.

Για ποιον λόγο όμως προτιμά τους συγκεκριμένους χώρους και όχι τον κήπο του Προεδρικού η πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ;

Επειδή, όπως εξηγεί, «δεν προσβάλλουν τη μνήμη των θυμάτων της δικτατορίας, των βασανισμένων, των πραγματικών αντιστασιακών».

Κάνει ένα λάθος όμως η κυρία Δούρου, λόγω απροσεξίας ή σύγχυσης – δικαιολογημένης, εδώ που τα λέμε, με όσα συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ, που καταγράφεται πλέον στο 1%. Φαίνεται ότι δεν έχει διαβάσει την πρόσκληση, γιατί εκεί γράφεται ευκρινώς, στη δημοτική μάλιστα, ότι η δεξίωση γίνεται «με την ευκαιρία της πεντηκοστής δεύτερης επετείου της αποκατάστασης της Δημοκρατίας».

Υπάρχει λόγος για τον οποίο βολεύει να χρησιμοποιείται η συγκεκριμένη διατύπωση πάντα. Η δικτατορία έπεσε μόνη της, εξαιτίας των συνεπειών του πραξικοπήματος που είχε οργανώσει στην Κύπρο. Δεν έπεσε λόγω της λαϊκής πίεσης και των δημοκρατικών αγώνων. Μάλιστα η μόνη, η σπουδαιότερη πράξη μαζικής αντίστασης στη δικτατορία, δηλαδή η εξέγερση του Πολυτεχνείου, μπορεί να έσωσε την αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου λαού, όμως δεν οδήγησε στη φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος, αλλά στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, με τις γνωστές επιπτώσεις της εθνικής τραγωδίας στην Κύπρο.

Γι’ αυτό λοιπόν, έχει επιλεγεί να γιορτάζεται στις 24 Ιουλίου η αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Γιορτάζουμε τη στιγμή της επιστροφής, τη στιγμή που η χούντα παραδόθηκε στους πολιτικούς και αφαιρούμε από την εικόνα αυτά που έχουν προηγηθεί.

Αλλωστε, χρειάστηκε δουλειά για να αποκατασταθεί η Δημοκρατία (λειτουργία κομμάτων, εκλογές, κ.λπ.), δεν ήταν στιγμιαία η μετάβαση από τη δικτατορία στο δημοκρατικό καθεστώς.

Την έναρξη της αποκατάστασης γιορτάζουμε, ουσιαστικά, δηλαδή κάτι στο οποίο συμφωνούμε, αν όχι όλοι, οπωσδήποτε οι περισσότεροι. Και το κάνουμε αυτό, επειδή…

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Δουρο-ΣΥΡΙΖΑ !

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Μισό λεπτό να ξεκαθαρίσουμε κάποια βασικά πράγματα για τον Δουρο-ΣΥΡΙΖΑ.

Το γεγονός ότι τους έφτυσε κατάμουτρα ο Τσίπρας τους, δεν σημαίνει ότι τους αγαπήσαμε εμείς.

Το γεγονός ότι φλερτάρουν πλέον με το τίποτα, δεν σημαίνει ότι εμείς τους συμπαθήσαμε.

Το γεγονός ότι πιθανότατα στις επόμενες εκλογές θα τους περάσει ως κι ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν σημαίνει ότι μας έπιασε ψυχοπονιά για ελόγου τους.

Ούτε πρέπει να πέσουμε στην παγίδα της άποψης που διακινείται ότι αν ενισχυθεί κάπως ο Δουρο-ΣΥΡΙΖΑ θα κόψει πόντους από τον Αλέξη. Μπούρδες.

Ο Δουρο-ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να μπει στην επόμενη Βουλή, τελεία και παύλα.

Πρώτο, διότι πρέπει να ζήσουν την πολιτική τους μοίρα ως το τέλος της. Να γίνουν μια κουκίδα που σβήνει και χάνεται μέσα στις σελίδες της ιστορίας. Από κουκιδούλα ξεκίνησαν, μουτζούρα τεράστια έγιναν επί δεκαπενταετία, τώρα ήρθε η ώρα να επιστρέψουν στο πραγματικό ειδικό τους βάρος. Εξετέλεσαν το ιστορικό τους καθήκον, ολοκλήρωσαν το καλό(;) και το κακό που ήταν ιστορικά προορισμένοι να κάνουν, τώρα πλέον δεν υφίσταται κανένας πολιτικός ή κοινωνικός λόγος να υπάρχουν.

Η Ιστορία βέβαια, τους χρωστά την τελευταία της κατραπακιά στις επόμενες εκλογές. Μετά ας πάνε στα σπιτάκια τους να αναμοχλεύσουν τις ηρωικές τους αναμνήσεις και να γράψουν τα απομνημονεύματα τους για την χαμένη τους ευκαιρία. Ποιος ξέρει, μπορεί σε δυο γενιές από σήμερα να ηρωοποιηθούν από τα αριστερά εγγόνια τους, όπως σήμερα έχουν ηρωοποιήσει αυτοί τους πρωταγωνιστές του εμφυλίου. Με τα μυαλά που κουβαλάνε, αν τους συμβεί αυτό θα το θεωρήσουν μακροπρόθεσμη νίκη τους. Διότι τίποτα άλλο σημαντικό δεν πέτυχαν στην ζωή τους.

 

Δεύτερο, ο Δουρο-ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να μπει στην επόμενη Βουλή διότι αυτό δεν θα αφαιρέσει από τον Τσίπρα – όπως νομίζουν κάποιοι αφελείς – αλλά από την αυτοδυναμία Μητσοτάκη. Μην κοιτάτε τις διαφορές ποσοστών των κομμάτων, να κοιτάτε τον αριθμό των κομμάτων που θα μπουν στην Βουλή. Απ’ αυτό εξαρτάται η αυτοδυναμία του πρώτου και όχι από το αν ο δεύτερος Αλέξης θα πάρει 16% ή 19%. Όσο περισσότερα κόμματα πιάσουν το 3% και μπουν στην Βουλή, τόσο ανεβαίνει ο πήχης της αυτοδυναμίας. Όπερ, μ’ ένα πανέμορφο 1% ή 1,5% στην κάλπη του, ο Δουρο-ΣΥΡΙΖΑ εισπράττει τα τελικά του χρωστούμενα από την ιστορική δικαιοσύνη, ενώ παράλληλα, πάνω στο πολιτικό του ξεψύχισμα κάνει επιτέλους και κάτι καλό στο τόπο.

Θα μου πείτε τώρα, «καλά ο Δουρο-ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον ευκολάκι, ο Τσίπρας όμως;».

Ένας-ένας με τη σειρά του παιδιά.

Επί του παρόντος να ξεσκονίσουμε τα απομεινάρια, και …

 

ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Αριστερά της πραγματικότητας η Δούρου

Γράφει ο Μάνος Βουλαρίνος

δούρου (η ) 1. αυτή που απομονώνεται «παλιά, η Ρένα είχε μόνο φίλους, αλλά σιγά σιγά όλοι την έκαναν δούρου» 2. αυτή που δεν της δίνεται η δυνατότητα να συμμετάσχει σε εκδήλωση, διοργάνωση, διαδικασία «είναι απαράδεκτο να είμαι δούρου από τον διαγωνισμό τραγουδιού με μοναδική δικαιολογία ότι είναι για παιδιά ενώ εγώ είμαι μεσήλικας» 3. αυτή που ελπίζει κόντρα σε κάθε πρόβλεψη «μ’ αρέσει που είσαι δούρου, αλλά φοβάμαι πως με λευκή κόλλα δύσκολα θα περάσεις στις πανελλήνιες»

Οι μέρες της δόξας έχουν πια περάσει

«Θα είμαι υποψήφια στο ενωτικό ψηφοδέλτιο» είπε με σιγουριά η Ρένα η Δούρου αδιαφορώντας, ως γνήσια αριστερή, για την πραγματικότητα που μάλλον δεν δικαιολογεί τέτοιες ελπίδες.

Δυστυχώς η συντρόφισσα Ρένα θα πρέπει να αποδεχτεί πως οι μέρες της δόξας έχουν πια περάσει και σε λίγο όλοι τους θα ανήκουν στην κατηγορία των ξεπεσμένων της πολιτικής.

Ο μπρόεδρος Τσίπρας μπορεί να μην πιάνει πουλιά στον αέρα, όπως είχε πιστέψει ο σύντροφος Αλιβιζάτος, αλλά σίγουρα καταλαβαίνει ότι δεν έχει ούτε μισό λόγο να συνεταιριστεί με τη φύρα του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς (που αν τους βάλεις μαζί με το ζόρι φτάνουν το 1%).

Μπορεί να μην έχει να προτείνει τίποτα καινούργιο, αλλά…

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κουδούνες

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Κανείς δεν αγαπάει το sms που φέρνει τα κακά μαντάτα. Γι’ αυτό και όλοι ταράχτηκαν μέσα στη νύχτα όταν άκουσαν το κινητό τους –το παλαμιαίο είδωλό τους– να ουρλιάζει με αυτή την πρωτάκουστη φωνή.

Ταράχτηκε και η Ρένα Δούρου, αλλά όχι πολύ. Ταράχτηκε τόσο, ώστε να μπορεί αμέσως να κάνει πλακίτσα στο Twitter. Προτιμά, έγραψε, «να πάει από sms της πολιτικής προστασίας», παρά από το να βλέπει βουλευτές της συμπολίτευσης στην τηλεοπτική ζώνη του λυκόφωτος.

Η επανεμφάνιση της Δούρου στον τόπο του ανδραγαθήματος –στον τόπο της πολιτικής προστασίας όπου διέπρεψε με την ανυπαρξία της– συνέβαλε στον καθησυχασμό.  

Τη στιγμή που το κράτος σήμαινε, εν είδει συναγερμού, την παρουσία του, δήλωνε παρούσα και η απουσία του κράτους – ενσαρκωμένη από την περιφερειάρχη της Μάνδρας και του Ματιού.

Καθησυχαστικός απέβη, σε δεύτερο χρόνο, και ο συναγερμός. Ηχησε σαν ένα σημάδι εκσυγχρονισμού και οργάνωσης – σαν διαφήμιση της ετοιμότητας της πολιτείας για την οποία οι περισσότεροι παραμένουν δικαιολογημένα καχύποπτοι.

Είναι πρόχειρο να βγάζει κανείς συμπεράσματα διά γυμνού οφθαλμού. Ομως, το μήνυμα του 112, σε συνδυασμό με τον τόνο του πρωθυπουργικού διαγγέλματος, φαίνεται να εκπλήρωσε τον σκοπό της εγρήγορσης χωρίς πανικό. Η εγρήγορση στη δοκιμασία της πανδημίας σημαίνει απόσυρση από τον δημόσιο χώρο, που φάνηκε απότομα παντού στην πόλη, από τη μια μέρα στην άλλη.

Στις μέρες εκούσιου εγκλεισμού που έρχονται, μόνον έτσι φαίνεται να μπορεί να ισορροπήσει η μαζική ψυχολογία: με τη διαρκή τηλεπαρουσία της πολιτείας. Με πρόσωπα που θα διαβεβαιώνουν ότι, όσο ο καθένας κάνει το καθήκον του στην απομόνωση, υπάρχει ένας μηχανισμός που εξακολουθεί να εργάζεται για τον ασφαλή απεγκλωβισμό του. Χρειάζονται πρόσωπα σαν τον διοπτροφόρο εθνικό μας λοιμωξιολόγο – σοβαρά, αλλά όχι δυσοίωνα· αυστηρά, αλλά νηφάλια. Πρόσωπα που θα επισκέπτονται τα οικιακά καταφύγια σαν εικονικοί οικογενειακοί γιατροί.

Δεν υπάρχει συγκρίσιμη άσκηση συλλογικού σθένους στη ζωντανή μνήμη. Η απειλή δεν είναι ακριβώς εθνική. Δεν είναι πόλεμος για να δοκιμαστεί το φρόνημα. Δοκιμάζεται όμως η φρόνηση – η δυνατότητα πειθαρχίας και αυτοπεριορισμού, που δεν συγκαταλέγονται στο στερεοτυπικό ρεπερτόριο της ημετέρας κουλτούρας.

Αν πίστευε κανείς στα στερεότυπα, θα στοιχημάτιζε ότι λαός με τόση εξωστρέφεια –και τόση αυταρέσκεια βασισμένη στη χιλιοτραγουδισμένη του εξωστρέφεια– θα προσβληθεί από κλειστοφοβικό αμόκ προτού προλάβει να περάσει την κρίση. Σε αυτό όμως σταθήκαμε τυχεροί: 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Είναι η Δούρου ο άνθρωπος με το πιο χαμηλό EQ στον πλανήτη;

Ο Μάνος Βουλαρίνος σχολιάζει το tweet της Ρένας Δούρου μετά το μήνυμα του 112 που εμφανίστηκε στα κινητά μας για τον κορωνοϊό

Η συναισθηματική νοημοσύνη είναι η δυνατότητα ενός ανθρωπου να μπορεί να αντιληφθεί την πραγματικότητα σε ό,τι έχει να κάνει με τους γύρω του. Είναι η ευφυΐα εκείνη που του επιτρέπει να αντιληφθεί τα συναισθήματά του, όπως και τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων και να προσαρμόσει τη συμπεριφορά του ανάλογα.

Δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ονομάζουμε «συναισθηματικός χαρακτήρας» καθώς συχνά οι άνθρωποι τους οποίους χαρακτηρίζουμε «συναισθηματικούς» είναι χαμηλής συναισθηματικής νοημοσύνης και έτσι εκδηλώνονται με τρόπο εντονότερο των περιστάσεων και της πραγματικότητας δημιουργώντας αμηχανία στον περίγυρο. Η συναισθηματική νοημοσύνη είναι αυτό που από σκέτο εύστροφους μας κάνει πραγματικά έξυπνους και είναι αυτό το οποίο θα μας εμποδίσει να κάνουμε πλάκα λέγοντας «και του χρόνου» σε έναν χήρο την ημέρα της κηδείας της γυναίκας του με την οποία ήταν πραγματικά ερωτευμένος. Εκτός, φυσικά, αν είμαστε η Ρένα η Δούρου.

Γιατί η Ρένα η Δούρου έκανε (άλλο) ένα σημαντικό βήμα προκειμένου να κατακτήσει τον τίτλο του ανθρώπου με τη χαμηλότερη συναισθηματική νοημοσύνη στον πλανήτη, όταν μετά από το μήνυμα του 112 που εμφανίστηκε στα κινητά μας προχτές και προκειμένου να την πει στον βουλευτή της ΝΔ Λαζαρίδη, πόσταρε αυτό:

 

Αυτό που θα ήταν απλώς μια αποτυχημένη απόπειρα χιούμορ, αν η Ρένα η Δούρου δεν ήταν η περιφερειάρχης που «στη βάρδια της» κάηκαν 102 άνθρωποι ΚΑΙ επειδή η πολιτική προστασία δεν λειτούργησε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ΚΑΙ επειδή δεν υπήρχε η πρόνοια της λειτουργίας των συναγερμών της πολιτικής προστασίας μέσω μηνύματος στο κινητό.

Για να συνειδητοποιήσετε το μέγεθος του κενού συναισθηματικής νοημοσύνης που απαιτεί το συγκεκριμένο τουίτ, σκεφτείτε αυτό:

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ρένα η ικανή γραμματιζούμενη

Γράφει ο "ΑΛΚΗΣ Ο ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ"

Εδώ κατηγορείται για το θάνατο 102 στο Μάτι (έστω και εξ' αμελείας), για ένα ορθογραφικό λάθος κάνουμε έτσι;
 

Αυτό συμβαίνει όταν ψηφίζεις αγράμματους, ανεπάγγελτους, άεργους, οι οποίοι αποδεικνύονται επικίνδυνοι.
 

Την Κυριακή έχεις την ευκαιρία...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Συγγνώμη Ρένα, σε αδίκησαν

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ορισμένοι δεν έχουν καμία αίσθηση του τρόπου με τους οποίους τους βλέπουν οι άλλοι. Στις ακραίες περιπτώσεις με αυτούς ασχολούνται ειδικοί επιστήμονες οι οποίοι εντρυφούν στην άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής. Οπως όταν νομίζεις πως είσαι ο Ναπολέων, ενώ όλοι οι άλλοι γύρω σου σε φωνάζουν Λάκη. Οι ηπιότερες μορφές της πάθησης χρησιμοποιούνται ως πρώτη ύλη σε γελοιογραφίες, κωμωδίες, ανέκδοτα και οτιδήποτε επινοεί η νοημοσύνη για να εκτονωθεί.  


Οι ηγέτες απολυταρχικών καθεστώτων το πρόβλημα το αντιμετωπίζουν μόνον όταν έρθει η ώρα της πτώσης τους. Οσο κρατούν τα ηνία της εξουσίας δεν τους αφορά ο τρόπος με τον οποίον τους βλέπουν οι άλλοι, αφού αυτοί τον καθορίζουν διά της βίας.  


Το πρόβλημα το αντιμετωπίζουν οι πολιτικοί που επιθυμούν να αναλάβουν ρόλο στη δημοκρατία. Αυτοί είναι καταδικασμένοι να συμβιβάζουν τον τρόπο που οι ίδιοι βλέπουν τον εαυτό τους με τον τρόπο που τους βλέπουν οι άλλοι. Αν υπάρχει διάσταση, τότε όντως κινδυνεύουν να πέσουν από τα σύννεφα όπως ο Ελληναράς όταν διαπιστώνει πως δεν είναι ούτε ο εξυπνότερος, ούτε ο σοφότερος, ούτε ο ομορφότερος του κόσμου στον οποίον ζει.
 
Τις σκέψεις αυτές δεν μπόρεσα να τις αποφύγω όταν παρακολούθησα το βίντεο στο οποίο πρωταγωνιστεί η κ. Δούρου.  


Με φόντο το Μάτι, με σομόν σακάκι η περιφερειάρχης αποδίδει έναν μονόλογο εν είδει μονόπρακτης εξομολόγησης. Η κεντρική ιδέα του έργου είναι πως την πρωταγωνίστρια κάποιοι την έχουν αδικήσει. Αυτό τη θλίβει αφάνταστα.  


Δεν ξέρω αν φταίνε οι ερμηνευτικές της ικανότητες ή η σκηνοθετική αστοχία, πάντως η θλίψη της κ. Δούρου μοιάζει περισσότερο με θυμό.  


Είναι θυμωμένη με όσους την έχουν αδικήσει, επικαλείται «ανώτερες δυνάμεις» στις οποίες οφείλονται οι φυσικές καταστροφές και τέλος προτείνει ως λύση για την αποφυγή μιας νέας τραγωδίας την επικοινωνία. Οντως, αν οι κάτοικοι της δύστυχης περιοχής είχαν σκεφθεί να την πάρουν τηλέφωνο την κρίσιμη στιγμή, πολλές ζωές θα είχαν σωθεί. Στο τέλος καλεί σε διάλογο στον οποίον είναι ευπρόσδεκτοι ακόμη και όσοι είναι πιο θυμωμένοι από την ίδια την πληγωμένη αγωνίστρια. Πώς και δεν το είχαμε σκεφθεί μέχρι σήμερα ότι ο διάλογος είναι ό,τι καλύτερο σ’ αυτές τις περιπτώσεις;


Δεν ξέρω αν η κ. Δούρου πιστεύει όντως ότι την αδικούν όσοι της αποδίδουν ευθύνες για την ανικανότητα των υπηρεσιών των οποίων προΐσταται, με αποτέλεσμα να χαθούν 102 ζωές. Της εύχομαι να μην το πιστεύει και να το χρησιμοποιεί απλώς ως ρητορικό τέχνασμα. Αν όμως, ο μη γένοιτο, το πιστεύει, τότε θα της συνιστούσα...

ΣΥΡΙΖΟΚΑΘΡΜΑΤΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Υπαρξη κούφια συνείδησης, τι να σου πω;

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

 

Το είδα. Με περίλουσε αυτόματα μια φρικτή αμηχανία. Τι είναι ετούτο; 

Ψέματα. Είναι ψέματα. Δεν μπορεί. Πλάκα; Τι πλάκα; Ποιος πλάκα; Τι σόι πλάκα; Λες αλήθεια; Είναι αλήθεια;  

Δεν είναι δυνατόν. Aγαλμα. Σβέλτα έκλεισα, όχι, όχι. Δεν έκλεισα μόνο το ipad αλλά το παραμέρισα με τρόμο. Μετά αηδία. Μετά από λίγο το ξανάνοιξα γιατί στο ενδιάμεσο ανέβαινε θυμός και γέμιζε κάθε μου πόρο. Για να επιβεβαιώσω ότι το είχα δει το ξαναείδα. Θυμός! Πολύς! Έβρισα, έβρισα, ούτε ξέρω πόσο έβρισα. Ενώ ο μισός μου εγκέφαλος έστηνε διαστροφικά ένα συνεργείο πίσω από την κάμερα.   

Μια μακιγιέρ να βάφει σαν για στεναχωρημένη: «Πιο αχνά κάνε τα μάτια. Σαν να έχω κλάψει».  

Ενας σκηνοθέτης να δίνει κατεύθυνση: «Πάμε ξανά! Σε θέλω πιο πονεμένη και αποφασισμένη όμως. Εδώ να κοιτάς! Πιο θλιμμένη, πιο!» και «ρίξτε πίσω της φωτιά! Να φαίνεται μέσα σε φωτιά». 

Σίχαμα! Σί-χα-μα!..  

Πλέον κενή, άδεια, αρχίζω να μελετάω το ον που είχα μπροστά μου. Σαν για κάτι παράξενο, σαν για κάτι πέρα από ανθρώπινο. Την ακούω και την ξανακούω και χάνω κάθε φορά το στοίχημα…  

«Οταν αυτοί οι ίδιοι διέγραψαν τα πλάνα της επίσκεψής μου αμέσως μετά την τραγωδία…Έμεινα σιωπηλή». Σώπα! 

«Οταν έριξαν το φταίξιμο σε μένα… Έμεινα σιωπηλή». Τι τράβηξες και συ!  

«Οταν αυτοί, οι ίδιοι τοξικοί άνθρωποι κατηγόρησαν γενικά τους γενναίους πυροσβέστες και αστυνομικούς που διακινδύνευσαν την ίδια τους τη ζωή για να σώσουν άλλους…». Τότε σίγουρα θα πει ότι μίλησε, ότι χύμηξε κατά πάνω… Ομως την ακούω ξανά. «Εγώ έμεινα σιωπηλή». Και το καμαρώνει; Και το γυρίζει βίντεο. 

Τι σόι πλάσμα! Μια γυναίκα. Συνεχίζω να μετράω με προσοχή λέξη τη λέξη της. Ακούω στεγνά. Να βρω τον γρίφο. Τι σόι πλάσμα ετούτο το πλάσμα; 

Bingo! Η φράση κλειδί του πλάσματος είναι:  

ΣΥΡΙΖΟΚΑΘΡΜΑΤΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η συντρόφισσα Δούρου είναι ό,τι πιο ακραίο έχει ο ΣΥΡΙΖΑ (video x 2)

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

 

Ένας στοιχειωδώς υγιής (από ψυχικής απόψεως) άνθρωπος που αισθάνεται συνυπεύθυνος για τον θάνατο 100 συνανθρώπων του σίγουρα δεν μπορεί να συνεχίσει να ζει όπως πριν. Ένας πολιτικός που αναλαμβάνει την «πολιτική ευθύνη» για τον θάνατο 100 ανθρώπων, δεν μπορεί να πολιτεύεται όπως το έκανε μέχρι τη στιγμή που ο θάνατος έριξε τη σκιά του πάνω από την πολιτική του. Στην πραγματικότητα δεν μπορεί να πολιτεύεται καθόλου. Αρκεί φυσικά να έχει το μίνιμουμ της ευαισθησίας που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος για να διαφέρει από μια καρέκλα.

 

Η τραγωδία του Ματιού συγκλόνισε ακόμα και όσους δεν είχαν καμία σχέση με αυτή. Άνθρωποι που δεν ήξεραν κανέναν στο Μάτι ένιωσαν σα να έχασαν κάποιον δικό τους. Άνθρωποι που δεν ήξεραν ούτε πού πέφτει το Μάτι, κουβαλάν ακόμα (και μάλλον για πάντα) μέσα τους την εικόνα ανθρώπων που κάηκαν αγκαλιασμένοι. Η τραγωδία του Ματιού μας άλλαξε όλους, έστω και λίγο, ακόμα κι αυτούς που δεν είχαμε καμία σχέση μ’ αυτήν.  

Όλους εκτός από τη συντρόφισσα Δούρου για την οποία η τραγωδία όντως δεν φαίνεται να είναι τίποτα περισσότερο από «μια στραβή στη βάρδια της». Τη συντρόφισσα Δούρου, που αντιμετωπίζει τους 100 νεκρούς ως απλώς μια δυσάρεστη στιγμή, ένα ατυχές συμβάν, το οποίο όχι μόνο δεν την έχει αγγίξει στο παραμικρό, αλλά το χρησιμοποιεί στην προεκλογική της καμπάνια στο πιο εξοργιστικό σποτάκι που έχει παρουσιαστεί ποτέ σε προεκλογική καμπάνια. Ένα σποτάκι στο οποίο καταλαβαίνουμε ότι για τη σ. Δούρου το χειρότερο που έγινε στο Μάτι είναι η κριτική που δέχτηκε.

Σε περίπτωση που δεν το έχετε δει είναι αυτό (σας προειδοποιώ ότι απαιτεί πολύ γερά νεύρα):

Αφού σας προτείνω να πάρετε μια ανάσα και να ηρεμήσετε, θα σας βάλω να αναρωτηθείτε πώς θα σας φαίνονταν αν ο σ. Αλέκσης έκανε ένα σποτ πάνω σε ένα κότερο. 


Μετά να αναρωτηθείτε πώς θα σας φαίνονταν αν ο σ. Πολάκης έκανε ένα σποτ με το τσιγάρο στο χέρι ή αν η συντρόφισσα Γεροβασίλη έκανε ένα σποτ με φόντο τη δράση των συμμοριών των τραμπούκων που αλωνίζουν σε όλη τη χώρα.  


Πόσο εξοργιστικό θα σας φαίνονταν αν ο σ. Γαβρόγλου γύριζε ένα σποτ μέσα σε κάποια από τις βρώμικες και ρημαγμένες αίθουσες κάποιου ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος ή ο Καλογήρου μιλούσε με φόντο εκείνο το βίντεο με τη δολοφονία ενός κρατουμένου μέσα στη φυλακή;

 
Όλοι οι παραπάνω μάλλον δεν είναι οι καλύτεροι των ανθρώπων. 


Έχουν πει συνειδητά ψέματα, έχουν αποπειραθεί να τινάξουν τη χώρα στον αέρα για να εξυπηρετήσουν τα κομματικά και προσωπικά τους συμφέροντα, έχουν επικαλεσθεί είτε ευθέως είτε πλαγίως τον εμφύλιο, έχουν δικαιολογήσει επιθέσεις σε πολιτικούς τους αντιπάλους, έχουν κάνει πολλά και πολύ κακά. Αλλά ακόμα κι αυτοί δεν θα έκαναν σποτάκι με τις χειρότερες τους στιγμές ακόμα κι αν αυτές δεν έχουν τον αντίκτυπο της χειρότερης στιγμής της σ. Δούρου. Γιατί ακόμα κι αυτοί φαίνεται πως διαθέτουν ένα ίχνος από αυτά που η σ. Δούρου έχει απωλέσει πλήρως: ενσυναίσθηση και αντίληψη της πραγματικότητας (ο μόνος που δείχνει την ίδια - σε βαθμό κοινωνιοπάθειας – απουσία ενσυναίσθησης είναι ο σύντροφος Βαρουφάκης).

 
Οι περισσότεροι άνθρωποι στη θέση της Δούρου θα είχαν παραιτηθεί. 


Αφ’ ενός το βάρος 100 ζωών, αφ’ ετέρου η αποδοχή του ότι κανείς δεν είναι αναντικατάστατος, θα τους οδηγούσε σπίτι τους. Στο κάτω-κάτω η παραίτηση είναι μια ευκολία που – σε αντίθεση με τους επαγγελματίες που βιοπορίζονται από τη δουλειά τους – έχουν οι πολιτικοί. Στην ακραία περίπτωση που έμεναν στη θέση τους θα προσπαθούσαν να αποφύγουν να αποκαλύπτουν πόσο λίγο τους νοιάζουν οι θάνατοι για τους οποίους έχουν δηλώσει πολιτικά συνυπεύθυνοι (και θα δούμε κι αν είναι και ποινικά). Και σίγουρα δεν θα πόσταραν σχεδόν ταυτόχρονα ένα βίντεο με φόντο το καμμένο Μάτι και αυτήν εδώ τη φωτογραφία.

 

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι αν ψάχναμε να βρούμε ποιός από την παρέα του Αλέκση είναι ο πιο ακραίος, ποιος σύντροφος ξεπερνάει οποιοδήποτε όριο, ποιος με τη συμπεριφορά του σοκάρει περισσότερο, νομίζω πως πολύ εύκολα θα καταλήγαμε στη συντρόφισσα Δούρου. Τη συντρόφισσα που στην απόπειρά της να διασώσει την παραπαίουσα καριέρα της δεν φαίνεται να διστάζει μπροστά σε τίποτα. Ακόμα και να βγάλει έναν τάχα δακρύβρεχτο λόγο με φόντο τις θανατηφόρες συνέπειες της πολιτικής της λίγο πριν κάνει κούνια μπέλα και λίγο μετά από αυτό εδώ (δείτε με δικιά σας ευθύνη):


 



Υ.Γ. Επειδή κάποιοι κάνουν τους χαζούς να θυμίσουμε ότι πολιτική ευθύνη σημαίνει πως, αν αυτός που την αναλαμβάνει είχε κάνει κάτι διαφορετικά, το αποτέλεσμα δεν θα ήταν το ίδιο. Το ότι η συγκεκριμένη ευθύνη δεν εμπίπτει στην ποινική νομοθεσία δεν την καθιστά λιγότερο σημαντική και καθοριστική για το αποτέλεσμα.

 
Υ.Γ. 2 Το μόνο πιο σοκαριστικό από την αναισθησία της σ. Δούρου είναι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: «Θράσος σαν της Ρένας Δούρου»

Toυ ΑΛΕΚΟΥ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ
 

Αρχικά ήταν μια «στραβή» στη βάρδιά της. Εκατόν τόσοι νεκροί που πήγαν και πέθαναν και στράβωσαν μια δουλειά.  

Μετά ήταν ότι την πολεμούσαν επειδή είναι γυναίκα. Την κατηγορούν για ανθρωποκτονία κατά συρροήν επειδή είναι γυναίκα.  

Τώρα ήρθε η ώρα του Θεού: «Το πότε θα ξεσπάσουν οι επόμενες φωτιές εξαρτάται από ανώτερες δυνάμεις», λέει και δείχνει ψηλά. Η πολιτικός. Η γυναίκα. Η θεούσα. Και πάντα θεατράλε, με το μάτι υγρό, με ένα δάκρυ που μόλις διστάζει να μεγαλώσει ώστε να κυλήσει στο μακιγιαρισμένο μάγουλο. 

Το σποτ με το οποίο η Ρένα Δούρου μας προσκαλεί να τής εκφράσουμε τον θυμό μας —και αυτή, ψυχοπονιάρα ούσα θα μας ακούσει, λέει, θα απαλύνει τον πόνο μας, θα μας απαντήσει— είναι ένα μνημείο πολιτικού θράσους, χαρακτηριστικό του κόμματος που την ανέδειξε. 

 Η περιφερειάρχης Αττικής που όφειλε να διατάξει εκκένωση στο Μάτι, καθώς η καταστροφική φωτιά έπληττε δύο διαφορετικούς Δήμους, και δεν το έκανε, επικαλείται τον Θεό, την κλιματική αλλαγή, τα 40 χρόνια του παλαιού πολιτικού «καθεστώτος» και κάποιους αόρατους «τοξικούς» εχθρούς που  

α) δεν την έδειξαν, λέει, όταν πήγε να επισκεφτεί την περιοχή μετά την πυρκαγιά και

β) έστειλαν από το κινητό της κάτι μηνύματα με ένα τραγούδι. 

Μετά από αυτό το βίντεο των 228 δευτερολέπτων το πολιτικό θράσος αποκτά ονοματεπώνυμο, είναι παροιμιώδες. Στο εξής δικαιούμαστε να λέμε ότι «αυτός έχει το θράσος της Ρένας Δούρου» και να καταλαβαινόμαστε.  

Το ερώτημα είναι γιατί η υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ έκανε αυτό το πράγμα, γιατί επιχειρεί με τόσο άγαρμπο και προσβλητικό τρόπο να κάνει προεκλογική εκστρατεία πάνω σε χαμένες ζωές και περιουσίες. 

Μια απάντηση είναι ο αμοραλισμός. Οτι όντως πιστεύει ότι δεν έφερε καμία ευθύνη για τη συμφορά, ότι πιστεύει πως φταίνε οι παλιοί που κυβέρνησαν τη χώρα «40 χρόνια» και ότι στην τελική άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου.  

Θέλω να είμαι καλόπιστος και δεν το πιστεύω. Αντιθέτως εκτιμώ ότι στο βίντεο αυτό υπάρχει μια σαφής πολιτική στόχευση. Στόχος δεν είναι να λάμψει, όπως λέει, η δικιά της αλήθεια, αλλά να κερδηθεί μέσω αυτού μια ποταπή μάχη πολιτικής της επιβίωσης. Περνά απαρατήρητο —καθώς όποιος νοήμων το βλέπει παθαίνει γρήγορα ναυτία— αλλά η κυρία Δούρου επικαλείται στο βίντεο αρκετές φορές τον Γιώργο Πατούλη τον οποίο καλεί να πάρει και αυτός θέση. Αγνωστο τι θέση πρέπει να πάρει ο απερχόμενος δήμαρχος Αμαρουσίου για τη συμφορά στο Μάτι, αλλά ουσιαστικά δεν είναι αυτός ο στόχος της. 

Η κυρία Δούρου ξέρει ότι η μόνη της πολιτική σωτηρία, εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ, είναι να περάσει τον Γιάννη Σγουρό και να βρεθεί αυτή στη β’ Κυριακή των αυτοδιοικητικών εκλογών. Και για να το κάνει αυτό πρέπει να εμφανιστεί αυτή ως η βασική αντίπαλος του κ. Πατούλη, υποψηφίου της ΝΔ.  

Την βοηθούν τα φιλικά προς την κυβέρνηση ΜΜΕ —το Open του Ιβάν έστησε πρόσφατα debate στην εκπομπή της Ελλης Στάση με τους δύο «μονομάχους» αποκλείοντας τους υπόλοιπους, κατά παράβαση των εντολών του ΕΣΡ— το εκμαιεύει και η ίδια ακόμη και αν για αυτό χρειάζεται να πρωταγωνιστήσει σε ένα φαιδρό σόου με δάκρυα, αίμα και αναλγησία. Διότι τελικά αυτό ήταν το πρόβλημα:   

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Όταν έκλαψε η Δούρου (Ανήκει στην παράταξη εκείνη που πιστεύει ότι οι άνθρωποι της χρωστούν)

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ
 

Αν η συντρόφισσα Δούρου είχε αισθήματα και ευαισθησίες που να ξεφεύγουν από την σφαίρα η οποία περικλείει αποκλειστικά και μόνο τον εαυτό της, αυτός ο τίτλος θα ήταν ο τίτλος ενός ρεπορτάζ το οποίο θα περιέγραφε την συντριβή που νιώθει ένας δημόσιος άρχοντας όταν συνειδητοποιεί ότι στη διάρκεια της θητείας του («στη βάρδια του» όπως λέμε), στην περιοχή της ευθύνης του, κάηκαν ζωντανοί 100 άνθρωποι, λιγό καιρό μετά τον πνιγμό άλλων 24. Θα ήταν ο τίτλος μιας συνέντευξης στην οποία η συντρόφισσα Δούρου θα ζητούσε συγγνώμη και θα περιέγραφε το πόσο δυσκολεύεται να κοιμηθεί τα βράδια επειδή, ακόμα κι αν τυπικά μπορεί να μην έχει ευθύνη, εκείνη νιώθει υπεύθυνη για οποιαδήποτε «στραβή στη βάρδια της», όπως νιώθουν οι πραγματικοί ηγέτες, οι πραγματικοί πολιτικοί άρχοντες και όπως ποτέ δεν θα νιώσουν οι ανεύθυνοι υπερφιλόδοξοι κομματάρχες. Στην περίπτωση της συντρόφισσας Δούρου, μάλιστα, η τυπική-νομική της ευθύνη, κάθε άλλο παρά έχει αποκλειστεί, οπότε καταλαβαίνετε τη συντριβή που θα έπρεπε να νιώθει. 

 

Αλλά η συντρόφισσα Δούρου δεν νιώθει τίποτα πέρα από τεράστια δίψα για εξουσία. Δεν τη συγκινεί τίποτα που δεν έχει να κάνει με τον εαυτό της και τις φιλοδοξίες του. Γι’ αυτό, η πρώτη φορά μετά από τόσο μεγάλες τραγωδίες «στη βάρδια της» που είδαμε τη συντρόφισσα Δούρου να συγκινείται, η πρώτη φορά που καταλάβαμε ότι οι δακρυγόνοι της αδένες λειτουργούν, ήταν την Παρασκευή, στην παρουσίαση της παράταξής της. Ήταν τη στιγμή που ο σύντροφος Πρωθυπουργός περιέγραφε το πόσο καλά τα έχει καταφέρει η συντρόφισσα Δούρου ως αρχόντισσα της περιφέρειας της Αττικής.

 

Ομολογώ ότι είναι μια ευχάριστη έκπληξη να διαπιστώνω πως η συντρόφισσα Δούρου διαθέτει την ανθρώπινη λειτουργία των δακρύων, ακόμα κι αν το μόνο που μπορεί να τη βάλει μπρος είναι τα επαινετικά ψέματα σχετικά με τις ικανότητές της. Πίστευα ότι η πώρωσή της με την εξουσία είναι τέτοια που έχει καταδικάσει σε ατροφία οποιοδήποτε συναίσθημα, ακόμα κι αυτά που λειτουργούν ως τρόμπες για να γεμίζουν με αέρα τα μπαλόνια των μεγάλων ΕΓΩ. Τελικά, όπως φαίνεται, αυτά τα συναισθήματα υφίστανται, αλλά είναι τα μόνα.

 

Η συντρόφισσα Δούρου δεν έκλαψε για τις οικογένειες που κάηκαν αγκαλιασμένες. Δεν έκλαψε για τους ανθρώπους που πνίγηκαν στη στεριά. Δεν μπορεί να δακρύσει για τα παιδιά που που άφησαν την τελευταία τους πνοή ουρλιάζοντας ή τους μεγάλους που δεν μπόρεσαν να αφήσουν τελευταία πνοή γιατί το νερό τους έκοβε την ανάσα.  

Η συντρόφισσα Δούρου γυρίζει χιουμοριστικά βίντεο στα οποία ξυρίζει τα «μούσια» της. 

Η συντρόφισσα Δούρου εδώ και μήνες στα σόσιαλ τα μίντια κάνει αστειάκια, γιορτάζει, ενθουσιάζεται, διαφημίζεται αλλά δεν δακρύζει για κανέναν πέρα από τον εαυτό της και για τίποτα πέρα από τους επαίνους του πρωθυπουργού. Και όλα αυτά δεν είναι καθόλου περίεργα καθώς η συντρόφισσα Δούρου είναι αριστερή.

 

Η συνρόφισσα Δούρου ανήκει στην παράταξη εκείνη που νιώθει τόσο καλά με τον εαυτό της, που είναι τόσο περήφανη με τον «αγώνα της υπέρ της Ανθρωπότητας» και τα συνθήματά της για τον «Άνθρωπο» γενικά και αόριστα, που δεν νιώθει καμία υποχρέωση απέναντι στους πραγματικούς ανθρώπους. Που δεν δίνει δεκάρα γι αυτούς που ζουν και αναπνέουν στην πραγματική ζωή και όχι στις πομπώδεις διακηρύξεις. 

 Η συντρόφισσα Δούρου ανήκει στην παράταξη εκείνη που πιστεύει ότι οι άνθρωποι της χρωστούν. Και γι’ αυτό δεν δίνει δεκάρα για κανέναν. 

Εκτός φυσικά από εκείνους που...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ανίεροι και στους νεκρούς

Του Γιάννη Σιδέρη

 

«Ήταν ο Έπαρχος μωρός·
κ’ οι πέριξ του ξόανα επίσημα και σοβαροφανή·
τρισβάρβαρα τα ελληνικά των, οι άθλιοι». 

Κ.Π. Καβάφης

 

Εντάξει δεν κυριολεκτούμε, ποιητική αδεία το ανωτέρω, καθώς το ποίημα περιγράφει την προσωπικότητα ενός νέου (μελλοντικού) πολιτικού, ο οποίος αντιμετωπίζει με περιφρόνηση οτιδήποτε θα απαιτούσε από αυτόν την παραμικρή προσπάθεια και αφοσίωση (όσον αφορά τις υποχρεώσεις του).

 

Ο στίχος αναδύθηκε συνειρμικά, όταν από το πρωθυπουργικό έρκος οδόντων ξέφυγε εκείνο το… τυμβωθηρία (ήθελε να πει τυμβωρυχία), για όσους επιρρίπτουν ευθύνες - και - στην Ρένα Δούρου, για τους αποτρόπαιους θανάτους της Μάνδρας και το θρηνητικό ολοκαύτωμα του Ματιού.

 

Δεν διυλίζουμε τον κώνωπα, αλλά ήταν σοκαριστικό, η Περιφερειάρχης να συγκινείται μέχρι δακρύων από τους πρωθυπουργικούς επαίνους, την στιγμή που είχε διατελέσει επιθετικά ψύχραιμη στις δύο τραγωδίες που της έκατσαν στη βάρδιά της, αντεπιτιθέμενη μάλιστα σε όσους την καταλόγιζαν ευθύνες, αντί σεμνυνόμενη - αν όχι τυπτόμενη - να ζητήσει έστω ένα θεατρικό συγνώμη.

 

Εχουμε ξαναπεί. Αν είχε την ευθυκρισία να παραιτηθεί τότε, λέγοντας δεν φταίω αλλά ως προεξάρχουσα της νομαρχιακής αυτοδιοίκησης, αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη, θα είχε προσπορίσει για τον εαυτό της ένα τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο, μια πλεονάζουσα προίκα που θα ήταν διαρκής πρόσοδος για το πολιτικό της μέλλον.

 

Τώρα θα φύγει και στην κοινή γνώμη η εικόνα της θα συνοδεύεται από την ψυχρή συμπεριφορά της, όπως το βράδυ της μεγάλης σκηνοθεσίας, όταν ο Πρωθυπουργός παρότι ήξερε για τους νεκρούς - όπως και η ίδια - ρωτούσε για τα Καναντέρ και πότε θα πετάξουν.

 

Παρουσιάζεται στους κυβερνητικούς μια διαρκής απόκλιση από την συναισθηματική φόρτιση του μέσου πολίτη. Σα να υπάρχει ολοκληρωτική έλλειψη ενσυναίσθησης.

 

Αυτό εντοπίστηκε δις και στον Πρωθυπουργό, στην ομιλία του κατά την εκδήλωση για την παρουσίαση του συνδυασμού «Δύναμη Ζωής» της κας Δούρου για την περιφέρεια Αττικής. Τη μια απευθυνόμενος στην Περιφερειάρχη της είπε: «Ρένα η διαρκής στοχοποίηση δεν είναι κατηγορία αλλά τίτλος τιμής για σένα»! Το «Φταίει η Δούρου» είναι τίτλος τιμής!

 

Μα η στοχοποίηση (καλώς η κακώς, υπερβολική ή σκόπιμη), αφορά εκατόμβη νεκρών. Και όταν αναφερόμαστε σε νεκρούς είμαστε σεμνοί για το ιερόν των υπάρξεων που χάθηκαν. Εξηγούμε την αθωότητά μας, την ισχυριζόμαστε, την επικοινωνούμε, αλλά είναι απάνθρωπο να εκλαμβάνουμε τις κατηγορίες –έστω και στην προεκλογική ρητορεία - ως τίτλο τιμής.

 

Πίσω από τις κατηγορίες δεν υπάρχει μόνο η αναμενόμενη πολιτική σκοπιμότητα των αντιπάλων, ή των ανθρώπων που μετείχαν της φρίκης. Πίσω από τις κατηγορίες υπάρχουν καμένοι άνθρωποι, ρημαγμένες ψυχές, μισές οικογένειες, κατεστραμμένες περιουσίες, εφιαλτικές μνήμες, τραύματα αγιάτρευτα.

 

Αυτά είναι υπαρκτά και αναμφισβήτητα, οι επιπτώσεις τους στους εναπομείναντες θα είναι ανεξίτηλες. Οπότε η υπενθύμισή τους ως κατηγορία κατά της Περιφερειάρχου, ακόμη και αν είναι άδικη (η Δικαιοσύνη θα αποφανθεί), σε καμία περίπτωση δεν είναι τίτλος τιμής, επειδή τα υπενθυμίζει η αντιπολίτευση ( άλλωστε η κοινωνία δεν χρειάζεται την αντιπολίτευση για να τα θυμάται παγωμένη).

 

Είναι ανίερη ασέβεια μια τέτοια θεώρηση, όπως ασέβεια ήταν και η προσπάθεια που έκανε να παραλληλίσει εμμέσως την φρικιαστική τραγωδία στο Μάτι με το σκάνδαλο Novartis.

 

Την ίδια ασέβεια στους νεκρούς είχε δείξει και η κα Δούρου, με την απάντησή της στην κα Γεννηματά, όταν η τελευταία της ζήτησε να παραιτηθεί, μετά τις ποινικές διώξεις για τους νεκρούς της Μάνδρας και του Ματιού. Η Περιφερειάρχης κατηγόρησε την πρόεδρο του ΚΙΝΑΛ ότι βρίσκεται στην πολιτική λόγω του βαριού ονόματος του πατέρα της.
 

Δεν πολιτικολογούμε λέγοντας ότι εξέφρασε τέτοιο απαξιωτικό επιχείρημα το στέλεχος ενός κόμματος που είχε ως υποψήφια ευρωβουλευτή την κόρη του Λοίζου (ως τέτοια), και έχει τον γιο του Πλουμπίδη και τον εγγονό του Κόκκαλη (ως τέτοιους).

 

Και μόνο ο αδιανόητος συμψηφισμός, από τη μια οι νεκροί και οι ευθύνες, από την άλλη ο λόγος που η Γεννηματά έγινε πολιτικός, αποτέλεσε ύβριν.

 

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο πρωθυπουργός και οι συν Αυτώ δείχνουν έλλειψη ενσυναίσθησης.

 

Μικρό αλλά χαρατηριστικό παράδειγμα του πρώτου καιρού. Τις ημέρες που τα ΜΜΕ και το διαδίκτυο βούιζε για τον Γιώργο Σταθάκη ο οποίος είχε ξεχάσει να δηλώσει στο «πόθεν έσχες» τμήμα της καθόλου ευκαταφρόνητης περιουσίας του, δημοσιογράφος έτυχε να ρωτήσει έξω από το γραφείο του τον Πρωθυπουργό, που θα βρει τα χρήματα για το Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης.
 

«Θα τα πάρω από τον Σταθάκη, να δω τι θα λέτε» δήλωσε με χαμογελαστή επιθετική ειρωνεία. Η φράση ίσως δε λέει τίποτα αποτυπωμένη σε μια ιστοσελίδα. Ομως...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κλαμένου "λιλιού"... άλματα!

Γράφει ο Άλκης ο Ευσυγκίνητος

Η Ρένα, όταν κάηκε ο Κάλαμος, παστώθηκε φούμο και στήθηκε μπροστά στην κάμερα για το Όσκαρ ερμηνείας.
 

Όταν πνίγηκαν 20 άτομα στη Μάνδρα, λούφαξε καμιά εβδομάδα και μετά εμφανίστηκε ντυμένη θεούσα.
 

Όταν χάθηκαν 100 άνθρωποι στο Μάτι και τον Βουντζά, το βράδυ που ήξερε τι είχε γίνει, παρίστανε μπροστά στις κάμερες την ανήξερη, απαθής και ανέκφραστη.
 

Δεν έκλαψε τότε!
 

Έκλαψε τώρα, που τη .. στήριξε ο Αλέκσης!
 

Τώρα θεώρησε ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή για την κορυφαία υποκριτική της παράσταση.
 

Αν και αυτοδίδακτη τα πήγε εξαιρετικά ομολογώ ...
 

Και πλέον, αφού ήδη είχε κάνει το μεγάλο άλμα από τη ανικανότητα στη γελοιότητα, τώρα κάνει το ακόμη μεγαλύτερο...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ:Προπαγανδιστικός αφρός...

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
 

Το βίντεο της Ρένας Δούρου είναι, από μια άποψη, επιτυχημένο. Μπορεί η ιδέα –«κόψε τα μούσια»– να είναι δανεισμένη από την εκστρατεία κατά των fake news που κατέστρωσε η αντιπροσωπεία της Ε.Ε. στην Αθήνα. H εικόνα όμως της περιφερειάρχη να ξυρίζει, τάχα, τις παρειές της, πέτυχε τη λοιμική της εξάπλωση – αυτό που στα ελληνικά λέμε «βάιραλ».

 

Οι αντιδράσεις προήλθαν από το γεγονός ότι η Δούρου υπέκλεψε το μήνυμα κατά των ψευδών ειδήσεων για να δώσει περιεχόμενο στη δική της προεκλογική καμπάνια, που, ψωμωμένη από τον κυβερνητικό Τύπο, την παρουσιάζει ως αθώο θύμα βρώμικης προπαγάνδας.

 

Την ίδια μέθοδο, της μιντιακής αυτοθυματοποίησης, επιλέγει προεκλογικά και η κυβέρνηση.  

Ο όρος «fake news» είναι ο πιο μασημένος στην καθημερινή συριζαϊκή γλώσσα. Μέσα σε ένα μόνο εικοσιτετράωρο τον χρησιμοποίησαν –εκτός από τη Δούρου– ο πρωθυπουργός, ο πρόεδρος της Βουλής, οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης και του κυβερνώντος κόμματος. Για τον Τσίπρα είναι fake news τα προβλήματα στη χρήση του μακεδονικού brand – για τα οποία, όμως, ο ίδιος ανακοίνωσε τη συγκρότηση αληθινής επιτροπής. Για τη Σβίγκου, fake news είναι η «Πετσιτειάδα» – τόσο fake ώστε να ασχολούνται μαζί της οι Αρχές καταπολέμησης του μαύρου χρήματος σε Αθήνα και Λευκωσία.

 

Μοδάτος, κυρίως μετά τις αμερικανικές εκλογές του 2016, ο όρος έγινε λάστιχο. Υιοθετήθηκε πρώτα από εκείνους που προοριζόταν να καυτηριάσει – από τον ίδιο τον Τραμπ, ο οποίος καταγγέλλει πια ως «fake» ό,τι δημοσιεύεται χωρίς να τον κολακεύει.  

Κάπως έτσι, παράλληλα με τα γνήσια ψεύδη, πολλαπλασιάστηκαν και τα ψευδεπίγραφα ψεύδη: Τα μαϊμού «fake news» – πραγματικές πραγματικότητες που προβάλλονται σαν πλαστές. Στην περίπτωση, ας πούμε, της Δούρου, εμφανίζεται ως χαλκευμένη η αρνητική δημοσιότητα, σαν να την είχαν φτιάξει τα ΜΜΕ – σαν να μην υπήρχαν ήδη, για τη Μάνδρα και το Μάτι, δύο εισαγγελικά πορίσματα.

 

Η αλήθεια είναι ότι, όπως λειτουργεί πια η βιομηχανία της πληροφορίας, είναι σχεδόν αδύνατο να ξεχωρίσει το αληθινό από το κατασκευασμένο. Συχνά μια είδηση είναι και το ένα και το άλλο – ένας πυρήνας πραγματικότητας με επικαλύψεις εικονικότητας. Παράδειγμα: Ενας πρώην –πολύ πρώην– πολιτικός ιδρύει κόμμα. Το γεγονός δεν είναι κατασκευασμένο. Δεν είναι όμως κατασκευασμένη η αναβάθμισή του σε πολιτικό γεγονός;

 

Αλλο παράδειγμα: Η κυβέρνηση λέει ότι η προβολή της υπόθεσης Πετσίτη είναι αντιπολιτευτικός αντιπερισπασμός από τη δίωξη για τα δάνεια των κομμάτων. Και γιατί δεν είναι η ίδια η δίωξη –που επωαζόταν χρόνια στην κοιλιά της αντισυστημικής καταγγελίας– κυβερνητικός αντιπερισπασμός;

 

Αν υπάρχει κάτι γνησίως fake είναι η αντίληψη της πολιτικής που συναντά κανείς στην ψευτοξυριζόμενη Δούρου.  

Η πολιτική που καταγγέλλει εμμονικά την εικονικότητα, επειδή η εικόνα είναι η μόνη της μέριμνα.  

Η πολιτική που...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η αγωνία της Δούρου πριν από τα πέναλτι

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

 

Υπερ-εντατική και «φρεσκοξυρισμένη» Ρένα Δούρου,

 

Καταλαβαίνω. Και η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τι θα έκανα στη θέση σας. Αν δηλαδή είχα να με βαραίνει αυτό που βαραίνει κι εσάς ενώ ταυτόχρονα πρέπει να κάνω καμπάνια για τις επόμενες εκλογές. 

 Δηλαδή θα συνέχιζα την καμπάνια μου σα να μη συμβαίνει τίποτα; Ή θα επικεντρωνόμουν στον «ελέφαντα» που βρίσκεται μέσα στο δωμάτιο;  

Προφανώς εσείς –ή οι επικοινωνιακοί σας σύμβουλοι– αποφάσισαν το πρώτο. Και φαντάζομαι δεν αναρρωτιέστε ποιος είναι ο ελέφαντας έτσι;

 

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η τακτική δεν «δουλεύει». Δηλαδή με όλα αυτά τα βεβιασμένα και επιτηδευμένα άνετα status στα social media όπου άλλοτε διαφημίζετε τα επιτεύγματα της Περιφέρειας και άλλοτε προσπαθείτε να δείξετε ένα πρόσωπο του τύπου «είμαι μία από εσάς», δεν δίνετε ακριβώς την εικόνα του αθώου ανθρώπου που έχει ξεπεράσει το θέμα των ευθυνών για το Μάτι και προχωράει απαλλαγμένος από το «βάρος» τους. Λυπάμαι που σας το λέω έτσι ωμά, αλλά φέρνει τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα. Εκνευρίζει ακόμα περισσότερο.

 

Ας πούμε στο τελευταίο σας επικοινωνιακό εύρημα με το ξύρισμα, προσπαθείτε να υπερθεματίσετε στο θέμα των Fake News με το οποίο ασχολήθηκε η Κομισιόν επ’ ευκαιρία της Πρωταπριλιάς. Και αφού φεύγουν οι σαπουνάδες από το πρόσωπό σας και τσεκάρεστε για λίγο στον καθρέφτη, γυρίζετε προς το μέρος μας και μας προτρέπετε να «κόψουμε τα μούσια» και να «μη διαδίδουμε ή διαβάζουμε fake news». Κανένα πρόβλημα. Καλή και άγια η πρόθεσή σας. Μόνο που αμέσως μόλις άκουσα τη λέξη fake από το στόμα σας, θυμήθηκα εκείνη τη βραδιά...


Φαντάζομαι, υποψιάζεστε για ποια βραδιά μιλάω. Τη βραδιά της 23ης Ιουλίου με τη fake σύσκεψη για το Μάτι, στο κέντρο επιχειρήσεων. Τότε που υποκρινόσασταν ότι δεν υπάρχουν νεκροί στις κάμερες, για να κάνετε, υποτίθεται, «επικοινωνιακή» διαχείριση της τραγωδίας. Και όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο, αυτό είναι χειρότερο από τη «στραβή» στη βάρδια σας. Γιατί αυτό δεν ήταν στραβή. Ήταν απλός, ξεκάθαρος –και κυρίως εκούσιος– κυνισμός. Ένα φτύσιμο πάνω στους ανθρώπους που καίγονταν. Σα να τους λέγατε «κοιτάξτε σε τι μπελά μας βάλατε καλοκαιριάτικα, να πρέπει να δείξουμε ότι νοιαζόμαστε για εσάς, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που μας νοιάζει είναι να μη χάσουμε σε δημοτικότητα εξαιτίας σας».

 

Καταλαβαίνετε, φαντάζομαι, γιατί ειδικά εσείς, όποτε μιλάτε για fake news θα μας θυμίζετε εκείνη τη βραδιά που παίζατε όλοι τους ανήξερους. Όπως και κάθε φορά που προσπαθείτε τόσο εντατικά να το παίξετε άνετη, θα θυμόμαστε ότι ενώ ακόμα τα αποκαΐδια κάπνιζαν, επιδοθήκατε σε μια επιθετικότατη τακτική προκειμένου να αποσείσετε κάθε ευθύνη από επάνω σας. Και να μας πείσετε ότι φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εσάς.  

Τώρα, θα μου πείτε –και με το δίκιο σας–, πρέπει σε όλη την υπόλοιπη καριέρα σας να κάνετε αναφορές στο Μάτι; Πόσο κρατάει η περίοδος πένθους; Δεν συνεχίζεται η ζωή;

 

Ναι. Συνεχίζεται. Για όλους. Ακόμα και για τους συγγενείς των θυμάτων. Αλλά πρέπει να μεσολαβήσει κάτι που λέγεται «αποδοχή». Που στην περίπτωσή σας σημαίνει ότι...