ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - EΝΩΜΕΝΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Οι Ευρωπαίοι ακτιβιστές και ο μύθος του αγαθού άγριου

 

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Oι τρέλες της αμερικανικής ηγεσίας στο Ιράν δεν αλλάζουν τη φύση του ιρανικού καθεστώτος και της Χαμάς: πρέπει να είναι να είναι κανείς εντελώς ευήθης —ούτε καν «χρήσιμος ηλίθιος»— για να μη βλέπει αυτή τη φύση. Και παρ’ όλ’ αυτά, στις διαδηλώσεις που γίνονται κάθε εβδομάδα στη Γερμανία, στη Βρετανία, στη Γαλλία, ακτιβιστές υπέρ της Χαμάς χορεύουν με τις κεφίγιες στους ώμους και ιρανικές σημαίες να κυματίζουν στο φόντο.

Ένα μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής αριστεράς, ρητά ή υπόρρητα, συνδέει την υπόθεση της Γάζας, την επονομαζόμενη «παλαιστινιακή υπόθεση», με τη στήριξη των μουλάδων· παραλλήλως —κι εδώ το πράγμα ξεφεύγει εντελώς από τη λογική— υπερασπίζεται ελευθερίες τύπου ΛΟΑΤΚΙ+, οι οποίες είναι αδιανόητες τόσο στη Γάζα όσο και στο Ιράν.

Άραγε πρόκειται για άγνοια;

Για ευσεβείς πόθους;

Για παραπληροφόρηση και ιδεοληψία;

Όπως συμβαίνει συνήθως, πρόκειται για όλα αυτά μαζί. Ο τυφλός ακτιβισμός δεν είναι απλώς ελάττωμα συλλογιστικής· είναι ελάττωμα συνείδησης.

Στο Βερολίνο, στο Παρίσι και στη Νέα Υόρκη, ο μη δυτικός άνθρωπος δεν αντιμετωπίζεται ως ίσος, αντιμετωπίζεται ως «ευγενής άγριος», όπως συνέβαινε στον 17ο και στον 18ο αιώνα. Έχουμε αφομοιώσει και επιμένουμε σε προκαταλήψεις του Διαφωτισμού και του Ρομαντισμού που διαψεύστηκαν από την επιστήμη και την πείρα της Ιστορίας. Εκτός του ότι το ιδεολόγημα περί αθώου και ηθικού ανθρώπου στη φυσική του κατάσταση ήταν εξαρχής λανθασμένο, στον σύγχρονο κόσμο ακούγεται ακόμα πιο τερατώδες: δεν υπάρχουν άνθρωποι ανέγγιχτοι από θεσμούς, τεχνολογία, ιδιοκτησία και κοινωνικούς κανόνες.

Όμως, στα δυτικά μάτια, τότε και τώρα, ο μη δυτικός άνθρωπος ταυτίζεται με τον «ιθαγενή» που δήθεν παραμένει μακριά από τη διαφθορά, τη βία, την απληστία και τις ανισότητες όπως είχαν παραμείνει οι αυτόχθονες πληθυσμοί της Αμερικής και της Ωκεανίας ώσπου να φτάσουν οι «λευκοί» στην Εποχή των Ανακαλύψεων. Σ’ αυτούς τους πληθυσμούς μερικοί δυτικοί φιλόσοφοι είδαν εξωτικά ηθικά πρότυπα, τα οποία αν και ανέτρεψε ο Τόμας Χομπς με τον «Λεβιάθαν», τροφοδοτούν ακόμα τη λαϊκή φαντασία.

Με λίγα λόγια, οι Άραβες, οι Πέρσες, οι ιθαγενείς της Αμερικής, οι Ινδοί (που έθαβαν χήρες), οι Παπούα (που έτρωγαν τους ηττημένους στον πόλεμο), οι Αφρικανοί είναι πάντοτε θύματα, ποτέ θύτες· θεωρούνται ανίκανοι για το κακό. Όποιο «κακό» διαπράττουν αποτελεί δικαιολογημένη αντίδραση στην καταδυνάστευση που υφίστανται εκ μέρους των Δυτικών.

Όχι ότι οι σημερινοί ακτιβιστές έχουν ιδέα από τις φιλοσοφικές αντιλήψεις του Ρουσσώ και του Μοντεσκιέ, ο οποίος, στις «Περσικές επιστολές», ανέδειξε την «περσική αυθεντικότητα» έναντι της παρισινής υποκρισίας και παραδοπιστίας: απλώς, οι ευρωπαϊκές ιδεολογικές κατασκευές περνούν από γενιά σε γενιά σαν παραβολικός καθρέφτης και καταλήγουν μέρος της κυρίαρχης αφήγησης. Έτσι, αντί να κατανοήσει τους ξένους πολιτισμούς, η Δύση δημιούργησε εξιδανικευμένα στερεότυπα τα οποία της χρησιμεύουν για να ασκεί κριτική, συμφώνως προς την ενοχική ιδεολογία του χριστιανισμού, στα δικά της κοινωνικά ελαττώματα. Καλός Χριστιανός είναι αυτός που αυτοταπεινώνεται αναλαμβάνοντας την ευθύνη για όλες τις αμαρτίες του κόσμου.

Τα γεγονότα καταργούνται: η Γάζα, ένας τόπος αφόρητης καταστολής των ανθρώπινων αναγκών —όχι μόνο εξαιτίας της πολιτικής του Ισραήλ, αλλά, πρωτίστως, εξαιτίας της Χαμάς και της ίδιας της παλαιστινιακής παράδοσης— μεταμορφώνεται σε γη αντίστασης και ελευθερίας· όσο για το Ιράν, δίνει ένα μάθημα στους ιμπεριαλιστές· ανεξαρτήτως αν οι «ιμπεριαλιστές» είναι μια αξιοθρήνητη καρικατούρα. Η κυρίαρχη ιδέα είναι να αναδειχθεί ο καλός Δυτικός που καταδικάζει τη φυλή του, ενώ ταυτοχρόνως τη θεωρεί υπεύθυνη για όλα· τουτέστιν «ανώτερη», «ηγεμονική», δρώσα: αυτός ο μαχητικός ναρκισσισμός καθορίζει τον τρόπο κατοίκησης και θέασης του κόσμου κατά τον οποίο η ουσία του Άλλου δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή.

Αλλά, αν και μια παρατεταμένη παραμονή μεταξύ των ισλαμιστών της Γάζας ή της Τεχεράνης θα άνοιγε μερικά μάτια, προς το παρόν δεν είναι οι δυτικοί ακτιβιστές που κατευθύνονται προς αυτές τις περιοχές: η κίνηση είναι αντίστροφη και συχνά εξαιρετικά επεμβατική.

Τίποτα απ’ όλα τούτα δεν είναι καινούργιο. Στις δεκαετίες του 1920 και του 1930, διανοούμενοι, καλλιτέχνες, επιστήμονες από όλον τον κόσμο, άνθρωποι που πίστευαν στην ατομική ελευθερία και στη σεξουαλική χειραφέτηση, υιοθέτησαν την κομμουνιστική ιδεολογία, η οποία είχε ήδη εφαρμοστεί σε ασιατικές συνθήκες με υπερσυντηρητικά ήθη.

Οι δυτικές ελίτ δεν ήθελαν να δουν την αντίφαση και το παράδοξο:

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΙΣΛΑΜΟΨΥΧΟΠΟΝΙΑΡΑ Ε.Ε. : Και πού είστε ακόμα ψυχοπονιάρηδες woke-κακομοίρηδες…

Δεν γαμιεσαι και εσύ. Πηδηξες μια Ευρώπη ολόκληρη μαζί με τον καταραμένο που πέθανε, φέρατε ότι λαθροπηθικι υπήρχε και τώρα σε πείραξε το AFD; pic.twitter.com/dc8ZXStDIt

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) September 8, 2026

Ντόρα μου έρχεται πίτσα σε όλην την Ευρώπη. Και σε εσάς προφανώς!
Χαλάρωσε και απόλαυσε το! 😋 pic.twitter.com/6DMH1U8tSA

— Ο Σκρουτζ της Κηφισιάς 💰 (@ScroogeKifissia) September 7, 2026

 

Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Επειδή φαίνεται πως πλέον δεν αντιλαμβανόμαστε τα στοιχειώδη:

Το AfD δεν είναι κατά των ξένων, γενικώς και αορίστως. Η Γερμανία ενσωμάτωνε συνεχώς αλλοδαπούς μετά τον Β'ΠΠ. Κι επειδή έζησα στη Γερμανία, η ευγένειά τους προς τους αλλοδαπούς που θέλουν να ενσωματωθούν είναι παροιμιώδης. Το AfD δεν ενοχλείται από τους αλλοδαπούς, όταν μεταναστεύουν νόμιμα και ζουν ως Ευρωπαίοι. Μάλιστα υποψήφιοί του είναι και μετανάστες. Είναι κατά της ισλαμικής εισβολής. Κατά του "ανοίξαμε και σας περιμένουμε γιατί είμαστε ψυχοπονιάρηδες".

Η σύντροφός της Βάιντελ, Sarah Bossard, ναι μεν έχει γεννηθεί στη Σρι Λάνκα, αλλά υιοθετήθηκε ως βρέφος από Ελβετούς γονείς, μεγάλωσε στην Ελβετία και έχει Ελβετική υπηκοότητα και 100% ευρωπαϊκή κουλτούρα. Μετά τις σπουδές της στον κινηματογράφο στο Λος Άντζελες, σήμερα έχει μια εταιρεία παραγωγής ταινιών.

Επισης, το AfD δεν είναι κατά της ομοφυλοφιλίας. Είναι κατά της woke ατζέντας. Υποστηρίζει ότι οι ομοφυλόφιλοι έχουν κάθε δικαίωμα να ζουν με τους συντρόφους τους, αλλά αυτό το είδος συμβίωσης δεν είναι πρότυπο οικογένειας. Είναι κατά του γάμου ομοφυλοφίλων (ο οποίος συνεπάγεται αυτομάτως το δικαίωμα της υιοθεσίας) αλλά όχι κατά του συμφώνου συμβίωσης.

Η Βάιντελ δεν είναι κουήρ. Είναι μια κανονικότατη γυναίκα που έλκεται ερωτικά από γυναίκες, αλλά δεν το πουλάει ως πρότυπο. Με την Μπόσαρντ έχουν κάνει σύμφωνο συμβίωσης.  

Τα παιδιά του ζεύγους δεν υιοθετήθηκαν από ίδρυμα. Φυσική μάνα τους είναι η Μπόσαρντ. Είναι από διαφορετικούς άντρες, φίλους του ζευγαριού, και τα παιδιά τους γνωρίζουν. Έχουν μπαμπά και μαμά. Απλώς η μαμά συζεί με μια άλλη γυναίκα.  Πού είναι, λοιπόν, η αντίφαση;

Ναι, αρκετές θέσεις τους είναι λαϊκιστικές. Αλλά, αυτή τη στιγμή,  ο μεγαλύτερος κίνδυνος, υπαρξιακού χαρακτήρα, για τη Γερμανία και την Ευρώπη, είναι η ισλαμική εισβολή.

Και το AfD είναι το μόνο που έχει πάρει ξεκάθαρη θέση στο θέμα.

Τι θα κάνει αν κυβερνήσει;

Δεν ξέρω. Αλλά δεν υπάρχει εναλλακτική. Όταν όλοι οι άλλοι μηρυκάζουν τις ηλιθιότητες για πολιτισμική ενσωμάτωση των τζιχαντιστών, η ψήφος στο AfD είναι μονόδρομος. Και η πρώτη νίκη, στο κρατίδιο της Σαξονίας-Ανχαλτ, είναι γεγονός. Το AfD πήρε 44,5% και το δεύτερο κόμμα, η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU) του Μερτς, μόνο 18,2%!

Και τι είπε το γελοίο ανθρωπάκι που υποδύεται τον καγκελάριο;

"Δεν αναγνωρίζω τη χώρα μου!"

Δηλαδή αναγνώριζε ως Γερμανία την τριτοκοσμική σκατότρυπα που κατάντησε με τους εισβολείς και τους υποταγμένους στο Ισλάμ ηγέτες της, αλλά …

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΙΣΛΑΜΟΨΥΧΟΠΟΝΙΑΡΑ Ε.Ε. : «Ακροδεξιά»… λύτρωση στην Ευρώπη -- Η νίκη του AfD είναι χωρίς αμφιβολία νίκη όλων των ελεύθερων Ευρωπαίων

Ίσως τώρα ν' αντιληφθούν οι τελευταίοι αφελείς, πως την "ακροδεξιά" στην Ευρώπη δεν την έφερε το πλήρωμα του χρόνου, μα η αθλιότητα κεντροδεξιών και σοσιαλιστικών κυβερνήσεων που ελέω ιδεοληψιών και προσδοκιών ιδίου οφέλους κατάντησαν την ήπειρο αφροασιατική ισλαμική χωματερή. https://t.co/s6PplSG3ng

— Thanos Dimou (@AthanDim) September 6, 2026

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ 

Στην ευρωπαϊκή χώρα που γέννησε τον ναζισμό, αποθέωσε τον σοβινισμό και θεμελίωσε τον ρατσισμό σε επιστημονικό επίπεδο, το να μιλάς για… ακροδεξιούς είναι λίγο σχετικό, για να μην πω γελοίο.

Γνωστό στους παροικούντες είναι ότι η μεταπολεμική Γερμανία ουδέποτε αποναζιστικοποίηθηκε, γιατί οι Αμερικανοί προτίμησαν να κάνουν τα στραβά μάτια στρέφοντας εξ ολοκλήρου την προσοχή τους στη σοβιετική απειλή. Καραμπινάτοι πρώην ναζί κατέκτησαν ξανά δημόσιες θέσεις και αξιώματα στη «Δυτική Γερμανία» του Αντενάουερ, αποκτώντας προσβάσεις σε ολόκληρο το κοινοβουλευτικό φάσμα εκείνης της εποχής.

Τα τρία κόμματα που αποτελούν και σήμερα μαζί με τους Πράσινους τον βασικό κορμό του λεγόμενου συστημικού τόξου, δηλαδή οι Χριστιανοδημοκράτες και οι Χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας, οι Σοσιαλδημοκράτες και, φυσικά, οι Ελεύθεροι Δημοκράτες φιλοξένησαν στις τάξεις τους περίοπτα μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και των Ες-Ες. Απλώς φρόντιζαν επιμελώς να αποκρύπτουν το παρελθόν τους, αν και σε κάποιες λίγες περιπτώσεις (Χανς Γκλόμπκε, Καρλ Σίλερ, Ερνστ Ακενμπαχ), το μητρώο ήταν τόσο… βεβαρημένο, που δεν μπορούσε να καθαρογραφεί.

Πρακτικά η ναζιστική αντίληψη επιβολής και κυριαρχίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο ποτέ δεν πέθανε στη Γερμανία.

Απλώς προσαρμόστηκε στα νέα δεδομένα και μετουσιώθηκε στην οικονομική ηγεμονία των ημερών μας μέσω του γραφειοκρατικού τέρατος των Βρυξελλών, το οποίο με τη σειρά του αρχίζει να παρεμβαίνει στην καθημερινή ζωή των Ευρωπαίων πολιτών με μία μορφή ολοκληρωτικής εξουσίας που παραπέμπει σε soft εκδοχή ναζισμού.

Αρα, λοιπόν, και με αφορμή τον συντριπτικό εκλογικό θρίαμβο της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (ΑfD) στην Σαξονία, καλό είναι βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους: Νεοναζί, κρυφοναζί και πάσης φύσεως «νοσταλγοί» ολοκληρωτικών μοντέλων υπάρχουν σε όλα τα γερμανικά κόμματα, όπως και στην ίδια τη διοικητική δομή του γερμανικού κράτους. Το… αβγό του φιδιού δεν μονοπωλείται στις τάξεις του «ακροδεξιού» AfD, όπως αρέσκονται να το αποκαλούν στο σύνολό τους τα «φιλοευρωπαϊκά» μέσα ενημέρωσης.

 

Ακροδεξιοί… ξε-ακροδεξιοί, οι πολιτικοί του AfD σήμερα εκφράζουν την πατριωτική φωνή της λογικής σε τουλάχιστον δύο μεγάλα θέματα που καίνε την Ευρώπη συνολικότερα:

Τη ρωσοουκρανική διένεξη και τη λαθρομετανάστευση.

Προσθέστε σε αυτά και την αυξανόμενη επιφύλαξη για τον ρόλο της Γερμανίας στην Ενωμένη Ευρώπη ή τις νοσταλγικές αναφορές στο γερμανικό μάρκο και θα καταλάβετε γιατί στους διαδρόμους του Μπερλεμόν που φιλοξενεί τα γραφεία της Κομισιόν ακούγονται τις ώρες αυτές κραυγούλες υστερίας.

Ο Ορμπαν, η Μελόνι, ακόμα και η Λεπέν ανήκουν στην κατηγορία των «διαχειρίσιμων πονοκεφάλων», αλλά τούτοι εδώ είναι ικανοί να ξηλώσουν το πουλόβερ για τα καλά. Γερμανοί έστησαν το οικοδόμημα της Ε.Ε. και Γερμανοί είναι σε θέση να το διαλύσουν…

Η σκέψη μπορεί σήμερα ακόμη να φτιάχνει το κέφι του Τραμπ, αλλά έχει προκαλέσει πανικό στα κέντρα εξουσίας της παγκοσμιοποίησης που αίφνης βλέπει το αφήγημα της ενσωμάτωσης, της συμπερίληψης, της διαφορετικότητας αλλά ταυτόχρονα και της ρατσιστικής εχθροπάθειας εις βάρος των Ρώσων να κλυδωνίζεται επικίνδυνα.

Το διακύβευμα είναι τεράστιο, γι’ αυτό στην αρχή έπεσαν ακόμη και σκέψεις για ολική απαγόρευση της πολιτικής δραστηριότητας του AfD με την επίκληση (εδώ γελάμε…) του ναζιστικού κινδύνου.

Αλλά ήταν πλέον αργά. Τα μεγέθη δεν επέτρεπαν τέτοιου είδους «αγαρμπιές» στη Γερμανία, γιατί θα γινόταν σεισμός.

Στην πορεία, και πάντα με στόχο την ανάσχεση του ρεύματος του ΑfD που φαινόταν να έρχεται σαν σίφουνας, έπεσαν κι άλλες ωραίες ιδέες. Να το εμφανίσουν ως… συνεργαζόμενο με τον εχθρό!

Φιλορώσους Γερμανούς ναζί έχετε ξανακούσει;

 Τους εφηύρε το πολιτικό σύστημα του Βερολίνου, φυτεύοντας και ένα drone από το Temu, που «εξουδετέρωσε»… ήρωας φορτηγατζής στη Λειψία. Ρωσική απειλή προ των πυλών κραύγασαν εν χορώ τα σκύβαλα των Βρυξελλών, μεταξύ των οποίων και ο δικός μας Μωυσής, αλλά ούτε και αυτό το κόλπο έπιασε. Οι ψηφοφόροι της Ανατολικής Γερμανίας, παρότι στο παρελθόν έζησαν σοβιετική κατοχή, δεν μάσησαν στα παραμύθια. Οι φιλορώσοι… ακροδεξιοί απέσπασαν μία πρωτοφανή νίκη στο κρατίδιο και έπεται συνέχεια.

Στην πράξη, η πλατφόρμα «τέρμα στη στήριξη του διεφθαρμένου Ζελένσκι, αποκατάσταση στρατηγικής ισορροπίας με τη Μόσχα και άμεση απέλαση των λαθρομεταναστών που κουβάλησε στη Γερμανία (και στην υπόλοιπη Ευρώπη) η Μέρκελ» αποτελεί την ελάχιστη πατριωτική συνισταμένη. Γι’ αυτό ακούγεται «λογική» στους απλούς λαϊκούς ψηφοφόρους που δεν έχουν καμία όρεξη να επιδοτούν με τους φόρους τους τον… πολύτεκνο Μωχάμεντ και να βλέπουν τους Γερμανούς ολιγάρχες-βιομηχάνους (τους πραγματικούς ναζί που είχαν στηρίξει και την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία) να θησαυρίζουν από την παραγωγή όπλων για την άμυνα σε ανύπαρκτους εχθρούς. Τις ίδιες ακριβώς θέσεις πρεσβεύει παραδόξως και το μικρό αριστερό κόμμα της Σάρα Βάγκενκνεχτ, προς το οποίο οι τάχα μου…ακροδεξιοί έχουν τείνει χείρα φιλίας.

Από τη μία, λοιπόν, έχουμε τους φιλελεύθερους, προοδευτικούς, ευρωπαϊστές, μεταρρυθμιστές ή όπως αλλιώς θέλετε να βαφτίσετε τα ευρω-λαμόγια του εθνομηδενισμού και, από την άλλη, υπάρχουν οι «ακροδεξιοί» ή αριστεροί πατριώτες που αγωνίζονται να περισώσουν ό,τι έχει απομείνει από τις πατρίδες τους.

Η νίκη του AfD είναι χωρίς αμφιβολία νίκη όλων των ελεύθερων Ευρωπαίων, αφετηρία και πρόκριμα για…

 

 απαλλαγή από το «τέρας των Βρυξελλών» και ελπίδα για αποτροπή του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου στον οποίο μας σέρνουν ολοταχώς τα κέντρα της παγκόσμιας εξουσίας.

ΥΓ.: Με ρωτούν κάποιοι φίλοι για τη στάση του AfD απέναντι στην Ελλάδα με αφορμή ότι κάποια στελέχη του λοξοκοιτούν προς την Τουρκία και τα Κατεχόμενα.

Η απάντηση είναι δυστυχώς ότι οι Γερμανοί, ανεξαρτήτως κόμματος, είναι πρωτίστως Γερμανοί. Πέρα από τη θεωρητική λατρεία για την αρχαία Ελλάδα, την αγάπη για τις ελληνικές παραλίες, τη ρετσίνα και το ούζο, συμπάθεια για το ελληνικό γένος δεν έχουν, με την εξαίρεση κάποιων λίγων αριστερών που μετουσιώνουν τα ενοχικά τους σύνδρομα από την Κατοχή σε ρητορικές εκδηλώσεις συμπάθειας.

Οι Γερμανοί του AfD κοιτούν πρωτίστως να σώσουν την πατρίδα τους (σώζοντας δευτερευόντως και την Ευρώπη), αλλά δεν είναι εκείνοι που θα μας απλώσουν στοργικό χέρι ή, πολύ περισσότερο, θα μας δώσουν τις αποζημιώσεις, ας μην έχουμε αυταπάτες. Η στάση τους απέναντι στην Ελλάδα θα εξαρτηθεί από το αν απέναντί τους βρουν κυβέρνηση με στοιχειώδη αίσθηση εθνικής αξιοπρέπειας, κάτι που δυστυχώς σήμερα δεν υφίσταται…

 

Η αξία των «συμβολαίων ασφάλειας»

Αλέξης Παπαχελάς

Η Ελλάδα αναζητάει, εδώ και δεκαετίες, στην παγκόσμια «ασφαλιστική αγορά» ένα «συμβόλαιο» προστασίας έναντι της Τουρκίας. Είναι πολύ περίεργο το πώς μια τόσο υπερήφανη χώρα, η οποία συγκινείτο από το «Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες», πάσχει ακόμη από το σύνδρομο της εξάρτησης.

Το βασικό «συμβόλαιο» που θεωρούσαμε ότι μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε αφορούσε τις ΗΠΑ. Αγοράζαμε αμερικανικό πολεμικό υλικό και επιδιώκαμε την παροχή στρατιωτικών διευκολύνσεων και βάσεων με την προσδοκία ότι στα δύσκολα με την Τουρκία η Ουάσιγκτον θα ήταν εκεί.

Πράγματι, οι ΗΠΑ παρενέβησαν σε ορισμένες κρίσιμες στιγμές, κρατώντας πάντοτε ίσες αποστάσεις, λειτουργώντας σαν πυροσβέστες σε μια κρίσιμη γωνιά της Δυτικής Συμμαχίας. Απογοητευόμασταν και ενίοτε θυμώναμε, όπως συνηθίζουμε, γιατί θεωρούσαμε ότι είχαμε δίκιο και οι ΗΠΑ έπρεπε να σταθούν στο πλευρό μας. Είχαμε, όμως, τη βεβαιότητα ότι, τουλάχιστον, το στιβαρό χέρι της Αμερικής θα παρενέβαινε σε μια κρίση για να συγκρατήσει την Αγκυρα.

Αυτές οι ημιβεβαιότητες έχουν πεθάνει στην εποχή μας, καθώς κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς είναι η Δυτική Συμμαχία, ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο στον Λευκό Οίκο και τι θα απαντήσει.

Ψωνίσαμε και γαλλικό «συμβόλαιο ασφάλειας» ήδη από την εποχή του Ζισκάρ. Είναι συνήθως ακριβό, γιατί συνοδεύεται από μεγάλο όγκο εξοπλιστικών παραγγελιών. Συνοδεύεται, βεβαίως, και από φραστικές δεσμεύσεις ή στρατηγικές χειρονομίες, όπως ήταν η παρουσία του προέδρου Μακρόν και πολεμικών σκαφών στην Κύπρο. Το γαλλικό «συμβόλαιο» σίγουρα δεν έχει τη δυνητική ισχύ του αμερικανικού και δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ στην πράξη, ακόμη. Το πρόβλημα σε αυτή την περίπτωση είναι ότι ο ηγέτης πίσω από το «συμβόλαιο» θα είναι ένας βετεράνος, συνταξιούχος πολιτικός σε λίγους μήνες.

Τελευταία γίνεται πολύς λόγος για το ισραηλινό «συμβόλαιο». Αυτό σίγουρα θα μπορούσε να έχει νόημα εάν μεταφραζόταν σε απτές κινήσεις υποστήριξης της Ελλάδας σε μια κρίση. Δεν είναι φθηνό, αλλά προσφέρει πολλά σε συνέργειες και την εκπαίδευση των δικών μας υπηρεσιών και Ενόπλων Δυνάμεων σε έναν άλλο τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας. Ερχεται, όμως, με μια προειδοποίηση πίσω από κλειστές πόρτες, που λέει ρητά ότι «στη γειτονιά μας, αλλά και στον κόσμο γενικότερα, κανείς δεν πολεμάει τον πόλεμο κάποιου άλλου».

Στον κόσμο που ζούμε, καμία χώρα δεν ασφαλίζει κάποιαν άλλη, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Είδαμε, άλλωστε, τι πέρασε η Ουκρανία όταν άλλαξε η ηγεσία στην Ουάσιγκτον.

Καλό είναι να διατηρούμε τις σχέσεις που έχουμε και να «ψωνίζουμε» υποστήριξη από παντού. Αρκεί να μην έχουμε ψευδαισθήσεις και να θυμόμαστε ότι, αν δεν είμαστε αρκετά στιβαροί και ισχυροί από μόνοι μας, τα «ασφαλιστικά συμβόλαια προστασίας» μικρή αξία έχουν.

Ασε που …

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΙΣΛΑΜΟΨΥΧΟΠΟΝΙΑΡΑ Ε.Ε. : Η Δεξιά και τα μεσαία στρώματα

Σοκαρισμένοι
οι σύντροφοι
με την πιθανότητα σχηματισμού κυβέρνησης των ακροδεξιών του AFD
με την ακροαριστερά . pic.twitter.com/48Ylshgg2G

— MasTaKanateTsourekia (@KosmidisStathis) September 8, 2026

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Eνα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη.  Είναι το φάντασμα της μεσαίας τάξης.

Σε αντίθεση με το φάντασμα του κομμουνισμού, στο οποίο έδωσε σάρκα και οστά ο Μαρξ, αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο να το προσδιορίσεις.

Το προλεταριάτο του γηραιού σοφού έφτανε να πάρει τα μέσα παραγωγής στα χέρια του για να απαλλάξει την κοινωνία από τις ανισότητες και τις αδικίες που έφερνε η συσσώρευση του πλούτου στα χέρια μιας φυλής που λάτρευε το κέρδος και ονομάζονταν καπιταλιστές.

Το φάντασμα ταλαιπώρησε την ανθρωπότητα για περίπου έναν αιώνα, άφησε πίσω του μερικές δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς, όμως αυτό δεν το εμπόδισε να διατηρεί ακόμη και σήμερα ομάδες πιστών που προσδοκούν την ανάστασή του.

Η Ελλάδα μόνον το πλήρωσε με έναν αιματηρό εμφύλιο, ο οποίος κόντεψε να τη στερήσει από τα οφέλη που θα μπορούσε να αποκομίσει από το γεγονός ότι στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο βρέθηκε στην πλευρά των νικητών.

Αυτά όμως είναι Ιστορία. Σε αντίθεση με τα μεσαία στρώματα, τα οποία, τουλάχιστον στις προηγμένες κοινωνίες της Δύσης, αποτελούν την ραχοκοκαλιά του παρόντος. Είναι δύσκολο να τα προσδιορίσεις διότι, σε αντίθεση με το προλεταριάτο του Μαρξ, είναι ένα ετερόκλητο σύνολο, στο οποίο συμμετέχουν άνθρωποι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους όσο διαφέρει ένας γιατρός από κάποιον ο οποίος διαθέτει ταβέρνα σ’ ένα νησί και ζει από τον τουρισμό, ή ένας αγρότης από έναν δημόσιο υπάλληλο ή έναν στρατιωτικό.

 Μάταιος κόπος να προσπαθήσεις να εντοπίσεις τα μεσαία στρώματα μόνον από την οικονομική τους κατάσταση. Οι διαφορές από τον ένα στον άλλο είναι πολύ μεγάλες, τόσο που μπορείς να πεις ότι ανήκουν σε διαφορετικές «τάξεις», όμως σε αντίθεση με τις «τάξεις» του Μαρξ, που είναι καταδικασμένες να υπηρετούν τη μοίρα τους, την «πάλη των τάξεων», όσοι ανήκουν στα μεσαία στρώματα συνδέονται μεταξύ τους με μια αλληλεγγύη που τους ξεχωρίζει είτε από τους άπορους είτε από τον υπερπλούτο.

Παράδειγμα.

Τα μεσαία στρώματα έχουν ανάγκη από την αστυνομία για την προστασία τους. Ο υπερπλούτος δεν τη χρειάζεται διότι διαθέτει ιδιωτική προστασία, οι δε άποροι διότι δεν έχουν να χάσουν τίποτε.

Θα μπορούσε κανείς να ορίσει ως μεσαία στρώματα τη μερίδα εκείνη του πληθυσμού η οποία έχει αποκτήσει ένα επίπεδο ευημερίας, έχει κάποια ιδιοκτησία, όμως έχει συνείδηση ότι βρίσκεται στο μέσον της αλυσίδας που συνδέει την κορυφή του Ολύμπου με τη γη, όπως περιγράφει τη διελκυστίνδα ο Ομηρος στο Θ΄ της Ιλιάδας.

Η Ελλάδα είναι μια ακριβή χώρα για τα μεσαία στρώματα.

Οχι επειδή δεν μπορούν να πάνε διακοπές, όπως ισχυρίζονται όσοι ψάχνουν λαγοκέφαλους κάτω από το κρεβάτι τους, αλλά επειδή βρίσκονται συνεχώς αντιμέτωποι με τα όριά τους. Από την παιδεία ώς την υγεία και κυρίως τη φορολογία, της οποίας σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος.

Στις δημοκρατίες οι φόροι είναι ένα συμβόλαιο που υπογράφει ο πολίτης με το κράτος. Αν το κράτος δεν ανταποδίδει στον πολίτη αυτά για τα οποία πληρώνει, τότε κατ’ ανάγκην κι εκείνος θα προσπαθήσει να μην πληρώσει. Εξ ου και η πεποίθηση ότι τα μεσαία στρώματα, ειδικά οι ελεύθεροι επαγγελματίες, είναι εξ ορισμού φοροφυγάδες και πρέπει αυτοί να αποδείξουν το αντίθετο.

Η μεσαία τάξη γέννησε τις σύγχρονες δημοκρατίες. Χωρίς αυτήν δεν υπάρχουν. Και αυτή κρίνει το αποτέλεσμα των εκλογών.

Η αριστεροδεξιά κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ περιφρόνησε τα μεσαία στρώματα, και το πλήρωσε με την εξαέρωσή της.

Πριν από δαύτους, ο Γ. Παπανδρέου είχε δηλώσει στους Ευρωπαίους εταίρους πως έχει να κάνει με έναν λαό φοροφυγάδων. Το μυαλουδάκι του δεν του επέτρεπε να σκεφτεί ότι αυτός ο λαός τον ψήφισε.

Είναι μια λεπτομέρεια που δεν πρέπει να την ξεχνάμε.  Η μεσαία τάξη γέννησε τις σύγχρονες δημοκρατίες. Χωρίς αυτήν δεν υπάρχουν. Και αυτή κρίνει το αποτέλεσμα των εκλογών.

Στη Γαλλία και τη Γερμανία, η άνοδος της Ακροδεξιάς και της αντικοινοβουλευτικής Ακροδεξιάς της AfD οφείλεται στη δυσαρέσκεια των μεσαίων στρωμάτων. Οι πρώην πολίτες της Ανατολικής Γερμανίας ζουν καλύτερα μετά την απελευθέρωσή τους, όμως δεν παύουν να αισθάνονται περιφρονημένοι από τους πρώην Δυτικούς συμπολίτες τους.

Τα μεσαία στρώματα δεν κάνουν επαναστάσεις – το 1789 είναι μακριά. Κρίνουν όμως τις εκλογές.

Η Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη κέρδισε δύο απανωτές εκλογές, επειδή έπεισε τα μεσαία στρώματα πως θα τα λυτρώσει από τις δοκιμασίες που είχαν υποστεί τα περασμένα χρόνια. Σε αυτό, και όχι στον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, οφείλει την κυριαρχία του στο περίφημο κέντρο του πολιτικού φάσματος. Οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε ότι αντιμετώπισε με επιτυχία μια πανδημία και ότι τώρα παλεύει με μιαν ακρίβεια η οποία προέρχεται από παράγοντες τους οποίους δεν μπορεί να ελέγξει. Ομως, ας μη γελιόμαστε. Τα μεσαία στρώματα, μουδιασμένα ακόμη από τη δεκαετή κρίση, ακόμη περιμένουν τη φροντίδα που τους υποσχέθηκε η σημερινή κυβέρνηση.

Και, βέβαια, δεν υπάρχουν τείχη που αποκλείουν την Ελλάδα από την υπόλοιπη Ευρώπη. Η μετατόπιση προς τη Δεξιά δεν είναι τίποτε μαγικό. Οφείλεται στη δυσαρέσκεια και στους φόβους των μεσαίων στρωμάτων, και κυρίως στο αίσθημα της εγκατάλειψης. Σε εμάς δε, επειδή δοκιμάσαμε την παταγώδη αποτυχία της Αριστεράς, η μετατόπιση δείχνει αναπόφευκτη.

Θα μου πείτε, αυτήν τη στιγμή κανείς δεν μοιάζει να μπορεί να ανταγωνιστεί τον Μητσοτάκη. Αυτό δεν σημαίνει ότι και αύριο ή μεθαύριο δεν θα εμφανιστεί κάποιος ο οποίος …

 

Υπαρκτού ισλαμοκαθαρματολάγνου Ενωμένου Ευρωπαϊκού αριστερο-woke-ισμού τραγωδία (Κουράγιο ψυχοπονιάρηδες σύντροφοι και καλοφάγωτη η "ακροδεξιά" πίτσα...)

Όταν σας έγραφα ότι κάποιοι θα ΣΥΡΘΟΎΝ εννοούσα ακριβώς αυτό. Όσοι λέγανε πως το λαθρομεταναστευτικο δεν είναι πρόβλημα, θα πέσουν πάνω στην πραγματικότητα. Η Ευρώπη θα τους διώξει η θα διαλυθεί. Τόσο απλά. Ο κόσμος κουράστηκε με τον καρκίνο του ισλάμ. Ξυπνήστε όσο είναι καιρός. pic.twitter.com/E5d8ib7bmD

— Thanos 🇮🇹🇬🇷 (@taurothanos) September 6, 2026

Σαξονια: AfD 44,5%. pic.twitter.com/uF0fVUMWsy

— Τhomas Shelby (@tassos4162) September 6, 2026

Στο διάολο και ακόμα παραπέρα. Και αν μπορείς μάζεψε και τις υπόλοιπες μαντίλες και καλό κατευόδιο https://t.co/pn9MtpCIHx

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) September 7, 2026

Καλύτερη διαφήμιση για κόμμα δεν έχω ματαδει https://t.co/g0hNcDlRn9

— Εθνική Ομάδα Μιμιδίων (@EOM_memes) September 6, 2026

Εγώ, ο άθρησκος, γίνομαι έξαλλος! Πόσο μάλλον μια Χριστιανή... https://t.co/nAyL1J5zer

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) September 8, 2026

Ίσως τώρα ν' αντιληφθούν οι τελευταίοι αφελείς, πως την "ακροδεξιά" στην Ευρώπη δεν την έφερε το πλήρωμα του χρόνου, μα η αθλιότητα κεντροδεξιών και σοσιαλιστικών κυβερνήσεων που ελέω ιδεοληψιών και προσδοκιών ιδίου οφέλους κατάντησαν την ήπειρο αφροασιατική ισλαμική χωματερή. https://t.co/s6PplSG3ng

— Thanos Dimou (@AthanDim) September 6, 2026

 

Δεν γαμιεσαι και εσύ. Πηδηξες μια Ευρώπη ολόκληρη μαζί με τον καταραμένο που πέθανε, φέρατε ότι λαθροπηθικι υπήρχε και τώρα σε πείραξε το AFD; pic.twitter.com/dc8ZXStDIt

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) September 8, 2026

Ντόρα μου έρχεται πίτσα σε όλην την Ευρώπη. Και σε εσάς προφανώς!
Χαλάρωσε και απόλαυσε το! 😋 pic.twitter.com/6DMH1U8tSA

— Ο Σκρουτζ της Κηφισιάς 💰 (@ScroogeKifissia) September 7, 2026

ΙΣΛΑΝΔΙΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Γιατί ψήφισαν ΟΧΙ στην ΕΕ οι Ισλανδοί

Iceland 🇮🇸💛 has won 😍 The NO got the majority in the Referendum voted this Saturday.
NO to negotiations to join to EU ❌🇪🇺
Icelanders will be owners of their soil 😊👧🏼👦🏼🇮🇸 pic.twitter.com/vDwi2skQiy

— Antonio Lazo (@AntoLazo2014) August 30, 2026

 

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Αν ήμουν Ισλανδός, θα ψήφιζα και εγώ με την πλειοψηφία στο δημοψήφισμα, δηλαδή «όχι» στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις.

Εξηγώ αμέσως γιατί.

Οι Ισλανδοί είναι πλούσιοι και είναι λίγοι, που σημαίνει ότι όλοι μπορούν να είναι ικανοποιημένοι – και είναι, αν κοιτάξετε τις σχετικές έρευνες. Επίσης, βρίσκονται πολύ μακριά από όλους τους άλλους Ευρωπαίους. Γιατί λοιπόν να μπλέξουν με τους μεσογειακούς λαούς και τα χρέη τους;

Στα χρόνια που ακολούθησαν τη χρεοκοπία του 2011, η οικονομία της Ισλανδίας έχει εκτοξευθεί, το ΑΕΠ της έκτοτε έχει τριπλασιασθεί και το κατά κεφαλήν εισόδημα είναι από τα υψηλότερα στον κόσμο. Καλά δεν τα έχουν καταφέρει;

Επειτα, η γεωγραφική απομόνωσή της είναι τόσο μεγάλη και οι περιβαλλοντικές συνθήκες τόσο σκληρές, ώστε η Ισλανδία να έχει αναπτυχθεί με έναν τρόπο ιδιαίτερο που δεν αφήνει μεγάλα περιθώρια για σύμπτωση συμφερόντων με χώρες που έχουν τελείως διαφορετικό κλίμα και διαφορετική οικονομία. Η απόσταση που τη χωρίζει από την ευρωπαϊκή ήπειρο ορίζει εκ των πραγμάτων τη μοίρα της. Γι’ αυτό και οι πολιτισμικές σχέσεις με τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς επί αιώνες ολόκληρους δεν εκτείνονταν πέρα από τη Βρετανία και τη Σκανδιναβία.

Θα μου πείτε ίσως ότι υπάρχει το θέμα της άμυνας, στο οποίο η Ισλανδία είναι ακάλυπτη, καθώς από τη μια πλευρά έχει τον αμερικανικό επεκτατισμό, που ορέγεται Γροιλανδία και, από την άλλη, έχει τη ρωσική προκλητικότητα. Πιστεύετε όμως ότι θα τους σώσει η Ευρωπαϊκή Ενωση;

Θυμίζω ότι η Ευρώπη ύψωσε το ανάστημά της απέναντι στον Τραμπ για τη Γροιλανδία, στέλνοντας επιτροπή επτά ή οκτώ στρατιωτικών, για να κάνουν μια αυτοψία, ώστε να ξέρουν τουλάχιστον τι είναι αυτό που δεν μπορούν να υπερασπισθούν.

Τέλος, μη φαντασθείτε ότι οι Ισλανδοί είναι σαν τα δίποδα που ψηφίζουν Τραμπ στην Αμερική.

Οι Ισλανδοί είναι ίσως ο πιο διαβαστερός λαός της Ευρώπης. (Τι άλλο να κάνουν, θα μου πείτε, στις ατελείωτες νύχτες;) Ο μέσος όρος ανάγνωσης είναι τα 2,5 βιβλία τον μήνα, δηλαδή το διάβασμα είναι καθημερινή συνήθεια. Το μέγα γεγονός της χρονιάς, που περιμένουν όλοι κάθε καλοκαίρι, είναι ο τόμος που αναγγέλλει την παραγωγή των εκδοτικών οίκων για τον επόμενο χρόνο.

Επίσης το 10% του πληθυσμού …

 

ΙΣΛΑΝΔΙΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν είναι πια ελκυστική

 

Της Κύρας Αδάμ

Τον Ιούλιο του 1970 η απομακρυσμένη και άγνωστη Ισλανδία ενσωματώθηκε στην ευρωπαϊκή κουλτούρα και παραμένει μέχρι σήμερα, χάρη στο θρυλικό βρετανικό ροκ συγκρότημα Led Zeppelin, που εμπνεύστηκε από τη συναυλία του στο Ρέικιαβικ το εμβληματικό τραγούδι του «Immigrant song».

Τον Σεπτέμβριο του 2026 η Ισλανδία με δημοψήφισμα απομακρύνθηκε διαπαντός από την ενσωμάτωσή της στην Ε.Ε., δείχνοντας ότι δεν πείστηκε ότι η πλήρης ιδιότητα του μέλους προσφέρει περισσότερα από όσα θα της αφαιρέσει. 

Η δυσπιστία απέναντι στη συγκέντρωση εξουσιών στις Βρυξέλλες, η αίσθηση περιορισμένης επιρροής ενός κράτους μόλις 400.000 κατοίκων και η αδυναμία της Ε.Ε. να δώσει εκ των προτέρων πειστικές εγγυήσεις για την αλιεία έκριναν περισσότερο το αποτέλεσμα.

Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της Ε.Ε. κατά την οποία ευρωπαϊκή χώρα αρνείται να γίνει πλήρες μέλος της Ενωσης, ενώ μέχρι τώρα οι ευρωπαϊκές χώρες εκτός Ε.Ε. ήταν πρόθυμες να δώσουν γην και ύδωρ για τη μελλοντική ένταξή τους.  

Η Ισλανδία, βεβαίως, δεν απομακρύνεται πλήρως από την Ε.Ε., ούτε αποχωρεί από την ευρωπαϊκή συνεργασία, αλλά εκφράζει την άρνησή της να αρχίσει εκ νέου η διαδικασία πλήρους ένταξης. Η Ισλανδία είναι ήδη στενά συνδεδεμένη με την Ε.Ε. Ως μέλος του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου συμμετέχει στην ενιαία αγορά και εφαρμόζει μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής νομοθεσίας. Συμμετέχει επίσης στη ζώνη Σένγκεν και είναι και μέλος του ΝΑΤΟ.  

Το αποτέλεσμα δεν σημαίνει ότι οι Ισλανδοί επέλεξαν απομόνωση ή ότι απέρριψαν τις ευρωπαϊκές αξίες. 

Επέλεξαν ένα διαφορετικό μοντέλο: συνεργασία μέσω του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου και του Σένγκεν, συμμαχική προστασία μέσω του ΝΑΤΟ και διατήρηση του εθνικού ελέγχου στους βασικούς φυσικούς πόρους.

Με άλλα λόγια, η απόφαση της Ισλανδίας είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν είναι πλέον αρκούντως ελκυστική, ούτε μπορεί να διασφαλίσει τα εθνικά συμφέροντα μιας χώρας. Οι 400.000 κάτοικοι της απομονωμένης όσο και μαγευτικής χώρας του ευρωπαϊκού Βορρά στάθμισαν ιδιαίτερα τις επιπτώσεις στον τομέα της αλιείας, που δεν αποτελεί έναν απλό παραγωγικό κλάδο. Η αλιεία αποτελεί βασικό τμήμα των εξαγωγών, της οικονομικής ιστορίας, της περιφερειακής απασχόλησης και της εθνικής ταυτότητας.

Οι αντίπαλοι της ένταξης υποστήριξαν ότι η υπαγωγή στην κοινή αλιευτική πολιτική θα μπορούσε να περιορίσει την ικανότητα της χώρας να καθορίζει αυτόνομα τις ποσοστώσεις, την πρόσβαση στα αλιευτικά της πεδία και τον τρόπο διαχείρισης των αποθεμάτων.

Ενας δεύτερος σκεπτικισμός αφορούσε τη γεωργία και την επισιτιστική ασφάλεια. Οι Ισλανδοί παραγωγοί δραστηριοποιούνται σε ιδιαίτερα δυσμενείς κλιματικές και γεωγραφικές συνθήκες και εξαρτώνται από ένα σύστημα εθνικής προστασίας και στήριξης. Υπήρχε ο φόβος ότι η κοινή γεωργική πολιτική και το καθεστώς της ενιαίας αγοράς θα αύξαναν τον ανταγωνισμό από φθηνότεραευρωπαϊκά προϊόντα και θα περιόριζαν τη δυνατότητα εφαρμογής ειδικών εθνικών μέτρων. 

Ακόμα ένας προβληματισμός ήταν ο τομέας της ενέργειας. Η Ισλανδία διαθέτει εξαιρετικά σημαντικούς γεωθερμικούς και υδροηλεκτρικούς πόρους, οι οποίοι αποτελούν στρατηγικό εθνικό πλεονέκτημα. Τμήμα της κοινής γνώμης φοβήθηκε ότι η βαθύτερη ενεργειακή ενσωμάτωση θα οδηγούσε σταδιακά σε μεγαλύτερη ευρωπαϊκή επιρροή επί των τιμών, των υποδομών και της αξιοποίησης αυτών των πόρων.

Ιδιαίτερο ρόλο έπαιξαν το νόμισμα και το κόστος ζωής. Η ισλανδική κορόνα επιτρέπει στη χώρα να ασκεί ανεξάρτητη νομισματική πολιτική και να προσαρμόζεται ταχύτερα στις οικονομικές κρίσεις, ενώ με την πλήρη ένταξή της στην Ε.Ε. η εύπορη Ισλανδία θα γινόταν καθαρή συνεισφέρουσα χώρα στον προϋπολογισμό της Ε.Ε. Το επιχείρημα αυτό συνδέθηκε με το γενικότερο ερώτημα εάν η χώρα πρέπει να πληρώνει περισσότερο για μια θεσμική συμμετοχή όταν ήδη διαθέτει πρόσβαση στην ενιαία αγορά.

Τέλος, η ένταξη της Ισλανδίας στην Ε.Ε. δεν θα της προσέθετε αποφασιστική στρατιωτική προστασία, την οποία οι Ισλανδοί θεωρούν ότι διαθέτουν μέσω της ασφάλειας του ΝΑΤΟ, στο οποίο είναι ήδη ενταγμένοι. Ωστόσο εμφανίστηκε αυξημένος προβληματισμός για την ταυτόχρονη χρηματοδότηση της Ουκρανίας, την αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών και τις πιέσεις στα κοινωνικά εισοδήματα.

Φαίνεται ότι για τους Ισλανδούς έπαιξε σημαντικό ρόλο το γεγονός ότι ...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Πολλαπλά σοκ για την Ευρώπη

Η Ευρώπη μπορεί να αισθάνεται ασφαλής. Οι τύχες της βρίσκονται στα στιβαρά χέρια της κυρίας Ούρσουλας Λάιεν - Κουβέλη η οποία έκανε μια βαρυσήμαντη δήλωση: "Ανησυχούμε για την ανησυχητική εξέλιξη. Συστήνουμε σε όλους αυτοσυγκράτηση. Με καλή θέληση, διάθεση συνεργασίας και διάλογο… pic.twitter.com/YgL8IFdsEa

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) February 28, 2026

🚨BREAKING: This is the moment the AfD found out they had made history and started a REVOLUTION in Germany

This is unstoppable now… pic.twitter.com/7APFVKRfyM

— Inevitable West (@Inevitablewest) September 6, 2026

 

Toυ ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ 

Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με τεράστιες, σχεδόν υπαρξιακές, απειλές.

Από πού να ξεκινήσει κανείς;

Η παράνομη μετανάστευση λαμβάνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, όπως είδαμε στην περίπτωση της Ισπανίας.

Ακόμη και αριστεροί πολιτικοί κάνουν στροφή, γιατί συνειδητοποιούν ότι έχουν απέναντί τους ένα υπαρκτό πρόβλημα, το οποίο μπορεί να τους κοστίσει ακριβά. Το έπαθαν, άλλωστε, οι Δημοκρατικοί πριν από τις εκλογές του 2024, όταν δεν συνειδητοποίησαν πόση ζημιά τούς προκάλεσε η αδιαφορία για ό,τι συνέβαινε στα νότια σύνορα της χώρας τους.

Μου έρχεται πολλές φορές στο μυαλό η πρόβλεψη ενός κορυφαίου ηγέτη της Ε.Ε., ο οποίος το 2008 έλεγε, σε κλειστή συζήτηση, ότι θα έλθει η μέρα που ευρωπαϊκά πολεμικά θα αναγκαστούν να υψώσουν τείχος προστασίας απέναντι στο κύμα μεταναστών χρησιμοποιώντας «κάθε μέσο».

Η Ευρώπη είναι, βέβαια, και μια ήπειρος που γερνάει και χρειάζεται επειγόντως να λύσει το πρόβλημα έλλειψης εργατικού δυναμικού. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να πείσεις τους ψηφοφόρους για την ανάγκη νόμιμης μετανάστευσης χωρίς να ξυπνήσεις επιθετικά αντανακλαστικά, τα οποία φουντώνουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Η Ευρώπη περνάει, όμως, και μια φάση αναγκαστικής και βίαιης γεωπολιτικής ενηλικίωσης. Εχει απέναντί της έναν απρόβλεπτο Τραμπ, που την ειρωνεύεται με κάθε ευκαιρία, έναν επίσης απρόβλεπτο και σκληρό Πούτιν και ένα χάος στη Μέση Ανατολή. Βρίσκεται αντιμέτωπη με αυτό το σκηνικό χωρίς στρατό, υπηρεσίες πληροφοριών ή στιβαρό μηχανισμό λήψης αποφάσεων.

Η Ευρώπη κατάφερε επιπλέον να καταστρέψει με την αυτοκτονική ενεργειακή πολιτική της ένα μεγάλο μέρος της βιομηχανίας της.

Α, να προσθέσουμε σε αυτό το ρόδινο τοπίο την κλιματική αλλαγή και τη δραματική επέλασή της στη Γαλλία και στην Ισπανία, που προκάλεσε σοκ. Και πάλι η Ευρώπη βρέθηκε απροετοίμαστη και εγκλωβισμένη σε ισορροπίες και γραφειοκρατίες, που δεν της επέτρεψαν να ετοιμάσει επαρκή δικό της στόλο πυροσβεστικών μέσων.

Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι η Ε.Ε. θα τα βγάλει πέρα εάν συνεχίσει να κοιμάται.

Κάποτε λέγαμε ότι ένα σοκ θα την ξυπνούσε.

Μετράμε ήδη πολλά σοκ χωρίς ιδιαίτερο αποτέλεσμα.

Θα ισχυριστούν κάποιοι ότι τα έβγαλε πέρα με την COVID, ότι έχει δείξει επιμονή και πυγμή στην Ουκρανία, πως κάνει βήματα σε εξοπλισμούς και στρατιωτικές δυνατότητες, και ότι έλυσε το «πρόβλημα Ορμπαν» αθόρυβα και αποτελεσματικά.

Πράγματι, αλλά…

 

Διεθνών ισλαμολάγνων χρησίμων ηλιθίων καθαρμάτων κωμωδία

Η δασκάλα και ο μαθητής.
Ότι χειρότερο έχει γνωρίσει η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια.
Υπεύθυνοι για την εισβολή των λάθρο στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.
Το μέλλον τους πρέπει να βρίσκεται πίσω από τα κάγκελα της φυλακής για το υπόλοιπο της ζωής τους. pic.twitter.com/0C1eiIG3AC

— Zoder 🇬🇷 (@__darcelX__) August 1, 2026

📍Ισπανία🇪🇸🪣⬇️ pic.twitter.com/TyMLopU07Z

— Aris ⚔️ (@ArisBJJ) August 1, 2026

μετά την εισβολή στη Θέουτα θα περίμενα η playlist του Σάντσεθ να έχει μέσα και το "το δικό μας το σπίτι σε άλλους νοικιάστηκε" από Κατερίνα Λιόλιου:
🤡🤡🤡 https://t.co/KiD5yGvKdi

— τάσος (@kostasos) August 2, 2026

Δυο κομμουνιστικές τρότουάρ.
Η μία νομιμοποίησε εισβολείς χωρίς χαρτιά (εξετάζονται 1.200.000 αιτήσεις) και η άλλη λέει ότι για την προχθεσινή εισβολή φταίει το Ισραήλ.
Και μετά την εισβολή, η πρώτη φιλενάδα ανεβάζει Instagram την αγαπημένη της λίστα αναπαραγωγής για το καλοκαίρι pic.twitter.com/7JbkoZQwSq

— Genie Touitidou (@GenieTouitidou) August 2, 2026

Σεουτα Ισπανια ΤΩΡΑ, σημερα το πρωι, ολοι οι κουραδοχρωμοι αλλαχουακμπαρηδες εισβολεις παρατεταγμενοι.

Δεν ειναι υπεροχος ο πολυπολιτισμος?

Εσεις δεν θα θελατε να ξυπνησετε μια μερα, και εκατονταδες χιλιαδες κουραδοχρωμοι να εχουν εξαπλωθει σαν τις κατσαριδες στην πολη σας? pic.twitter.com/0dFs9sBSFF

— Evgenios Tzavaras 🇬🇷 (@EvgeniosTzav) August 2, 2026

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Μπορούμε κι εμείς να διαλύσουμε το μαγαζί...

 

 

 

 Toυ ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

Οι Ευρωπαίοι κρεμούν την Ελλάδα στα μανταλάκια για την υπόθεση παραβίασης των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας με αφορμή την υπόθεση του εφοπλιστή Γιώργου Προκοπίου και της Dynagas.

Ας βάλουμε τα πράγματα στη σειρά, με απλή αριθμητική, γιατί η αριθμητική δεν έχει ιδεολογία.

Οι βόρειοι τρέμουν τη Ρωσία και δεν διστάζουν να κάνουν τα στραβά μάτια για την Τουρκία η οποία απειλεί την Ελλάδα. 

Η Τουρκία διατηρεί casus belli κατά της Ελλάδας από το 1995. Τριάντα ένα χρόνια. Επίσημη απειλή πολέμου από τρίτη χώρα κατά κράτους - μέλους της Ένωσης, καταχωρημένη σε απόφαση κοινοβουλίου.

Οι παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου μετριούνται σε εκατοντάδες ετησίως.

Οι παράνομες γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ έγιναν μπροστά στις κάμερες.

Η μισή Κύπρος -κράτος-μέλος της ΕΕ, να το θυμίσω στους αφηρημένους- τελεί υπό στρατιωτική κατοχή από το 1974.

 

Η ευρωπαϊκή απάντηση σε όλα αυτά;

«Διάλογος». «Αυτοσυγκράτηση». «Αποφυγή κλιμάκωσης».

Και τώρα, ξαφνικά, οι Βρυξέλλες ανακάλυψαν την πυγμή τους. Όχι, απέναντι στον Ερντογάν. Απέναντι στην Αθήνα. Επειδή τόλμησε να βάλει ενστάσεις στο 21ο πακέτο κυρώσεων, υπερασπιζόμενη τα συμφέροντα της ναυτιλίας της, ενός κλάδου που ελέγχει πάνω από το 20% της παγκόσμιας χωρητικότητας και αποτελεί το μοναδικό πεδίο όπου η Ελλάδα είναι παγκόσμια δύναμη και όχι επαρχία της περιφέρειας.

Να συνεννοηθούμε: δεν γράφω συνηγορία υπέρ κανενός εφοπλιστή. Αν κάποιος παραβιάζει κυρώσεις, υπάρχουν θεσμοί, έρευνες, δικαστήρια. Ας αποδειχθεί. Το πρόβλημά μου είναι αλλού: στο ότι η ευρωπαϊκή αυστηρότητα λειτουργεί με δυο μέτρα και δυο σταθμά.

 

Γιατί όταν η Γερμανία έχτιζε επί δεκαπέντε χρόνια τους Nord Stream 1 και 2 και δενόταν χειροπόδαρα στο ρωσικό αέριο, αυτό δεν λεγόταν «υπονόμευση της ευρωπαϊκής ασφάλειας». Λεγόταν «ενεργειακή πολιτική».

Όταν η Ουγγαρία και η Σλοβακία εξαιρούνται μονίμως από το εμπάργκο πετρελαίου, αυτό λέγεται «ρεαλισμός».

Όταν η Ελλάδα ζητάει να μη χαρίσει το μερίδιο αγοράς της ναυτιλίας της σε στόλους τρίτων χωρών, λέγεται «παραβίαση».

Αλληλεγγύη δύο ταχυτήτων.

Στην πρώτη ταχύτητα τα σύνορα της Βαλτικής.

Στη δεύτερη τα σύνορα του Αιγαίου.

Και εδώ είναι το ζουμί. Οι συμμαχίες δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα, είναι εταιρείες αμοιβαίων συμφερόντων. Αν η ΕΕ απαιτεί από τον Έλληνα φορολογούμενο να χρηματοδοτεί την άμυνα της Ανατολικής Ευρώπης και από τον Έλληνα εφοπλιστή να χαρίζει ναύλα στους Κινέζους, οφείλει να αποδείξει έμπρακτα ότι θεωρεί εξίσου ευρωπαϊκό το FIR Αθηνών με τον εναέριο χώρο της Εσθονίας. Αλλιώς, ας μην απορεί όταν οι «παραμελημένοι» εταίροι αρχίσουν να κάνουν ταμείο μόνοι τους.

Το «μαγαζί» δεν το διαλύουν μόνο οι απ έξω. Το διαλύουν και οι συνεταίροι, όταν πάψουν να πιστεύουν ότι μετράνε ισότιμα στη μοιρασιά.

Θα μου πείτε: φταίνε μόνο οι Βρυξέλλες;

Όχι βέβαια. Φταίμε κι εμείς. Επί δεκαετίες στέλναμε στην Ευρώπη κυβερνήσεις που πήγαιναν στα Συμβούλια Κορυφής όπως ο κακομαθημένος ανιψιός στον πλούσιο θείο: με το χέρι απλωμένο και το κεφάλι σκυμμένο. Ζητούσαμε πακέτα, ΕΣΠΑ, εξαιρέσεις και ανοχή στα ελλείμματα και σε αντάλλαγμα υπογράφαμε ό,τι μας σέρβιραν, χωρίς να διαπραγματευτούμε ποτέ σοβαρά τα στρατηγικά μας.

Η αξιοπιστία στις συμμαχίες, όπως και στις αγορές, χτίζεται με ισολογισμούς, όχι με επαιτεία. Όποιος εμφανίζεται μονίμως ως ζητιάνος…

 

ΔΙΕΘΝΗ "ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΕΝΩΜΕΝΑ" ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΦΑΣΙΣΤΑΡΙΑ: Το μονοπώλιο της σκέψης

 

 

 

 

Toυ Αλέξανδρου Σκούρα

Ο Έρικ Γουάινσταϊν δεν είναι εύκολος συνομιλητής. Μαθηματικός, δημόσιος διανοούμενος, άνθρωπος της Σίλικον Βάλεϊ και μόνιμος ταραξίας των βολικών βεβαιοτήτων, έχει το ελάττωμα που κάθε σοβαρό πνευματικό κατεστημένο μισεί: επιμένει να ρωτά γιατί.

Στην πρόσφατη συζήτησή του με τον Τζο Ρόγκαν επανέφερε έναν όρο που αξίζει να μας απασχολήσει πολύ πέρα από τη θεωρητική φυσική: TOGIT, δηλαδή The Only Game In Town, το «μοναδικό παιχνίδι στην πόλη».

Με αυτό περιγράφει την κουλτούρα όπου ένα ερευνητικό πρόγραμμα, όπως η θεωρία χορδών, παύει να είναι απλώς μία ενδιαφέρουσα υπόθεση και μετατρέπεται σε θεσμικό μονοπώλιο κύρους, χρηματοδότησης και νομιμοποίησης. 

Το πρόβλημα δεν είναι η θεωρία χορδών.

Το πρόβλημα είναι η εξουσία χωρίς ανταγωνισμό. Όταν μία ιδέα αποκτά το προνόμιο να αποφασίζει ποιες άλλες ιδέες αξίζουν να ακουστούν, η επιστήμη αρχίζει να θυμίζει γραφειοκρατία. Και όταν η γραφειοκρατία εισβάλλει στη γνώση, το αποτέλεσμα δεν είναι συναίνεση. Είναι πνευματική στασιμότητα με ακαδημαϊκό λεξιλόγιο.

Εδώ βρίσκεται η φιλελεύθερη ουσία του ζητήματος.

Η ελεύθερη κοινωνία δεν στηρίζεται μόνο στην αγορά αγαθών. Στηρίζεται και στην αγορά ιδεών.

Ο Μίλ δεν υπερασπίστηκε την ελευθερία του λόγου επειδή όλες οι γνώμες έχουν την ίδια αξία. Την υπερασπίστηκε επειδή καμία εξουσία δεν πρέπει να αποφασίζει εκ των προτέρων ποια γνώμη επιτρέπεται να δοκιμαστεί. Η αλήθεια χρειάζεται αντιπάλους. Χωρίς αντιπάλους γίνεται δόγμα. Και το δόγμα, ακόμη και όταν φορά εργαστηριακή ποδιά, παραμένει δόγμα.

Η υπόθεση Γουάινσταϊν έχει αξία ακριβώς επειδή δεν απαιτεί να τον πιστέψουμε. Δεν χρειάζεται να δεχθούμε τη δική του θεωρία των πάντων, τη Geometric Unity, ούτε να προσποιηθούμε ότι η επιστημονική κοινότητα οφείλει να χειροκροτεί κάθε αιρετική ιδέα. Η επιστήμη έχει φίλτρα και πρέπει να έχει φίλτρα. Άλλο όμως φίλτρο και άλλο κλειστή συντεχνία. Άλλο αξιολόγηση και άλλο τελετουργική αποβολή των ενοχλητικών.

 

Αυτό το μάθημα αφορά και την Ελλάδα. Ζούμε σε μια χώρα όπου το TOGIT δεν περιορίζεται στα πανεπιστήμια.

Το βλέπουμε στην οικονομία, όπου το κράτος παρουσιάζεται ακόμη ως ο φυσικός οργανωτής της ευημερίας. Το βλέπουμε στην παιδεία, όπου κάθε πραγματική μεταρρύθμιση σκοντάφτει στην ιερή αγελάδα της ακινησίας. Το βλέπουμε στη δημόσια διοίκηση, όπου η αποτυχία δεν καταργεί ποτέ το μοντέλο που την παρήγαγε. Όπως συχνά δείχνει η στήλη, το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι η απουσία έξυπνων ανθρώπων, αλλά η επιμονή μας να τους περνάμε μέσα από μηχανισμούς που τιμωρούν την πρωτοβουλία και επιβραβεύουν τη συμμόρφωση. 

Η Δύση έγινε σπουδαία επειδή δεν είχε ένα μόνο παιχνίδι στην πόλη. Είχε πανεπιστήμια που ανταγωνίζονταν, πόλεις που πειραματίζονταν, εμπόρους που ρίσκαραν, αιρετικούς που ενοχλούσαν και θεσμούς που, έστω αργά, έμαθαν να ανέχονται τη διαφωνία. Όποτε ξέχασε αυτή τη συνταγή, παρήγαγε παρακμή με καλές προθέσεις.

Ο Γουάινσταϊν μπορεί να έχει δίκιο σε πολλά ή να κάνει λάθος σε ακόμη περισσότερα. Αυτό είναι σχεδόν δευτερεύον.

Το κρίσιμο είναι ότι μας θυμίζει κάτι που οι φιλελεύθεροι δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούν:

Kαμία πρόοδος δεν γεννήθηκε από μονοπώλιο. Ούτε στην αγορά, ούτε στην πολιτική, ούτε στην επιστήμη.

Όταν κάποιος μας λέει ότι υπάρχει μόνο ένα παιχνίδι στην πόλη, η σωστή απάντηση είναι απλή: τότε...

 

Διεθνούς "Ευρωπαϊκά Ενωμένου" νεοταξικού ξεφτιλισμένου φασισταριού κωμωδία

Αυτός μπήκε άνετος στην Ιταλία αλλά τα δικά μου μηνύματα πρέπει να ελέγχει η Ούρσουλα. https://t.co/uJwdTmtgVr

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) July 8, 2026

pic.twitter.com/s4uJnLxA5v

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) July 8, 2026

Έρχεται ένας ο οποίος έχει βιάσει δέκα παιδιά στην Αφρική.Δηλώνει πρόσφυγας και παίρνει άσυλο.Οκ.
Μιλάω εγώ με την γυναίκα μου με μηνύματα και επειδή μπορεί να είμαι παιδεραστής το κράτος σκανάρει τι λέω.οκ
Ρε σεις κόψτε τις μλκιες,δεν είναι αστείο σαν την ύπαρξη σας.

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) July 8, 2026

Η Μέτσολα σου επιβάλλει το «Chat Control»: πρότυπο ψηφιακής επιτήρησης που εγκρίθηκε πρόσφατα και θα τελειώσει με την ιδιωτικότητα όλων των Ευρωπαίων. Η Κριστίν Λαγκάρντ σου επιβάλλει το ψηφιακό ευρώ. Η φον ντερ Λάιεν σου επιβάλλει τη μαζική μετανάστευση. Όλες έχουν έναν… https://t.co/nDHUYxcdce

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) July 9, 2026

https://t.co/8gf2JP5jnK pic.twitter.com/fEYXrfXL04

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) July 9, 2026

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΦΟΡΟΜΠΗΧΤΕΣ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΜΕΤΑΠΡΑΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Φορομπήχτες σε οίστρο!

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ 

 Η Ε.Ε. βάζει δασμούς στα μικροπράγματα που μπορείς να παραγγείλεις κατευθείαν από την Κίνα, για να σε στρέψει να τα παίρνεις από καταστήματα λιανικής που κι αυτά τα φέρνουν από την Κίνα. 

Αντί δηλαδή να πουλάει ο Λη κατευθείαν στον Γιάννη ένα προϊόν 5 ευρώ, πρέπει να το πουλάει στον εισαγωγέα - χονδρέμπορα, που αυτός θα το πουλήσει στο κατάστημα λιανικής για να φτάσει τον τελικό καταναλωτή 40 ευρώ. 

Αυτό λέει η Ε.Ε. ότι το κάνει για να στηρίξει τα καταστήματα λιανικής. "Στηρίζοντάς" τα όμως κατακλέβει τον καταναλωτή.  

Έτσι καταρρέουν οι οικονομίες μεταπρατών και ραντιέρηδων.

Όσοι με διαβάζουν και έχουν καταστήματα λιανικής θα σκέφτονται: αυτός ο ανάλγητος ο Τζήμερος θέλει να κλείσουμε. 

Ναι, είναι αλήθεια.  

Αυτό θέλω, διότι η παρασιτική οικονομία της Ελλάδας ΘΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΕΙ ΟΥΤΩΣ Η ΑΛΛΩΣ εάν δεν μετατραπεί σε παραγωγική.  

Το να εισάγουμε ό,τι χρειαζόμαστε απ' έξω και να τα πουλάμε ο ένας στον άλλον, είναι εθνικό έγκλημα και οικονομική αυταπάτη. Πρέπει να γίνουμε, το ταχύτερον, χώρα παραγωγών. Δεν έχει σημασία αν θα παράγουμε λογισμικό, βιτρώ ή ακτινίδια. Πρέπει να παράγουμε, τελεία και παύλα.

 
Όσοι έχετε ειδικό ενδιαφέρον δείτε πώς τα 5 ευρώ γίνονται 40:
 

Αγορά από την Κίνα (FOB) €5,00 (FOB - Free on Board).
Ο χονδρέμπορος αγοράζει, για παράδειγμα, ένα φούτερ με €5
Για να φτάσουν τα ρούχα στην αποθήκη του στην Ελλάδα, πρέπει να πληρώσει:
-Μεταφορικά
- Ασφάλιση
- Δασμό εισαγωγής
- Έξοδα εκτελωνισμού και λιμανιού
 

Το πραγματικό κόστoς του ρούχου όταν μπαίνει στην αποθήκη του χονδρέμπορα έχει ανέβει πλέον στα €7.  

Ο χονδρέμπορας θα πουλήσει στα €14. Από τα €7 που είναι το μικτό κέρδος ο χονδρέμπορας πρέπει να πληρώσει νοίκια (ή να υπολογίσει αποσβέσεις) για τεράστιες αποθήκες, μισθούς υπαλλήλων, δειγματισμούς, logistics, να καλύψει τα εμπορεύματα που θα έχουν φθορές και όσα θα του μείνουν απούλητα. Το καθαρό του κέρδος στο τέλος είναι περίπου €1,50€ με €2 ανά ρούχο.
 

Το κατάστημα λιανικής αγοράζει το ρούχο από τον χονδρέμπορο προς €14. Στη λιανική ένδυση το standard markup είναι 100% έως 130% δηλαδή ο μαγαζάτορας θα πολλαπλασιάσει την τιμή αγοράς επί 2 έως 2,3 και θα προσθέσει ΦΠΑ. Άρα το φούτερ στη βιτρίνα θα φτάσει με €30-32 + ΦΠΑ, δηλαδή 38 περίπου ευρώ.
 

Ποιο είναι το πραγματικό κέρδος; 

Αν το κατάστημα πουλήσει το ρούχο 30€ (χωρίς ΦΠΑ), το μικτό του κέρδος είναι 16,00€.  

Φαίνεται τεράστιο, αλλά δεν είναι καθαρό.  

Η λιανική έχει τα πιο εξοντωτικά έξοδα: πανάκριβα ενοίκια σε εμπορικούς δρόμους ή mall, ρεύμα, νερό, μισθούς πωλητών, καθαρισμό, e-shop, διαφήμιση και, το κυριότερο, τις εκπτώσεις (όπου αναγκάζεται να πουλήσει με -50% χάνοντας το περιθώριο κέρδους) συν τη χασούρα από το εμπόρευμα που δεν θα πουληθεί ποτέ.
 

Το καθαρό κέρδος ενός υγιούς καταστήματος λιανικής στο τέλος της χρονιάς σπάνια ξεπερνά το 8% με 10% της τελικής τιμής (δηλαδή περίπου 2,50€ με 3,50€ στο συγκεκριμένο ρούχο).
 

Δηλαδή, καταναλωτή μου,  θα πληρώσεις 33 ευρώ "τζερεμέ" για να ενισχύσεις την τοπική οικονομία και τα ταμεία του κράτους. 

Μπράβο ήρωά μου!
 

Αλλιώς θα πληρώνεις από 1/7/2026 καπέλο 3 ευρώ ανά προϊόν, που μπορεί να κοστίζει €2 ή και €0,50 ως αγορά. 

Σώζεται έτσι ο λιανέμπορας; 

Όχι. 

Απλώς...