ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η κυνική κυβερνητική πολιτική του «6-7»

Και γιατί να μην θεσπίσουμε το ασυμβίβαστο βουλευτή - πρωθυπουργού; Ή ακόμα καλύτερα το ασυμβίβαστο πρωθυπουργού - απατεώνα;

— aNameToCome (@aNameToCome) April 6, 2026

 Της Ξένιας Κουναλάκη


«Η κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ. βράζει», μια φράση τόσο αυτονόητη τις τελευταίες ημέρες όσο ότι και η Γη γυρίζει.  

Οι βουλευτές αισθάνονται ότι απαξιώνονται, γιατί εμμέσως ο πρωθυπουργός με παράδοξες προτάσεις, όπως αυτές για το ασυμβίβαστο, είναι σαν να λέει ότι εκλογή από τον λαό και ηθική ακεραιότητα είναι έννοιες που αλληλοεξουδετερώνονται – ασχέτως αν μερικούς μήνες νωρίτερα έλεγε το ανάποδο. Ανάδειξη από την κάλπη οδηγεί νομοτελειακά σε διαφθορά, είναι το (πιο πρόσφατο) συμπέρασμά του.  

Ανάλογο κυνισμό επιδεικνύουν και πρωτοκλασάτα στελέχη της κυβέρνησης, που υποβαθμίζουν την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ και καταγγέλλουν την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας.

Τα «ξένα κέντρα» και οι «ολιγάρχες» επιστρατεύονται ως αποδιοπομπαίοι τράγοι. Είναι άλλωστε έννοιες αρκετά αόριστες ώστε να ταιριάζουν με όλα, ακόμη κι όταν η κυβέρνηση έχει παραδοσιακά καλές σχέσεις με επιχειρηματίες και την Ευρώπη. «Περίεργες και απαράδεκτες πρακτικές» βλέπουν οι υπουργοί, «διαρκή αιχμαλωσία» της Βουλής, η Ε.Ε. απονομιμοποιείται έτσι ως αντιδημοκρατική δύναμη, μια ολόκληρη δεκαετία μετά τις διαδηλώσεις του κινήματος «Μένουμε Ευρώπη».

Η ρητορική αυτή έχει στόχο την κανονικοποίηση της ρουσφετολογίας (80 διευκολύνσεις την ημέρα) και την εγκαθίδρυση ενός οριενταλισμού του είδους «έλα μωρέ, Βαλκάνια, αυτή είναι η χώρα, αυτό και το πολιτικό προσωπικό της». 

«Φραπέδες», «φορετά και χεράτα» συνθέτουν το ανανεωμένο λεξιλόγιο της ελληνικής πελατειακής σχέσης. Οποιος προσπαθεί να διαρρήξει τον νεοοθωμανισμό επιβουλεύεται τη yolo κουλτούρα μας, πάει να μας φορέσει ζουρλομανδύα Βρυξελλών και να ψαλιδίσει την ανεμελιά μας.

Μέσα σε αυτό το πολιτικό τέλμα, η απροκάλυπτη αλλαγή ατζέντας είναι εξοργιστικά προκλητική για τη νοημοσύνη των ψηφοφόρων. Εν μέσω πολέμων, ακρίβειας, σκανδάλων υποκλοπών και ΟΠΕΚΕΠΕ, άρσης ασυλίας βουλευτών, απευθείας αναθέσεων και βαθιάς πολιτικής κρίσης, ο πρωθυπουργός με αμήχανες χειρονομίες, σαν θείος που θέλει να καθίσει με τη νεολαία, προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή μας με «6-7». Αποφασίζει μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα να αποκοιμίσει την κοινή γνώμη με απαγορεύσεις στα σόσιαλ μίντια, κάτι που έχει εξαγγείλει πολλάκις, καλοπιάνοντας τους γονείς και εξοργίζοντας τους εφήβους – εξάλλου, δεν είναι ψηφοφόροι.

Δεν έχει σημασία που πιθανότατα η απαγόρευση δεν θα εφαρμοστεί και θα έχει πενιχρά αποτελέσματα. Γιατί, μήπως θα εφαρμοστεί το ασυμβίβαστο υπουργών – βουλευτών; 

Από μια άποψη, το  «6-7» της Μ. Εβδομάδας είναι ...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Σε ποιον υποψήφιο ανήκει η Μακρόνησος;

Της ΞΕΝΙΑΣ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ

Ο υποψήφιος για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ Ευκλείδης Τσακαλώτος ζήτησε συγγνώμη για το βίντεο του εκ των αντιπάλων του Στέφανου Κασσελάκη στη Μακρόνησο «εκ μέρους όλου του ΣΥΡΙΖΑ»

Ο  μέντορας του Κασσελάκη, Παύλος Πολάκης, απάντησε ότι «δεν έχει απολύτως καμία τέτοια εξουσιοδότηση, ούτε ελέω θεού δικαίωμα!» να ζητήσει συγγνώμη «ο Ευκλείδης», ενώ ο ευρωβουλευτής Πέτρος Κόκκαλης παρενέβη στη διένεξη λέγοντας «από μένα είναι Οχι». 

Από την πλευρά του ο ομοϊδεάτης ιστορικός Αντώνης Λιάκος περιέγραψε τη συζήτηση για τον σφετερισμό των συμβόλων και των τόπων μνήμης της Αριστεράς ως παιδική ασθένεια του χώρου, ανατρέχοντας στο πασοκικό «ιδεολογικό πάνθεον» του Βενιζέλου και του Βελουχιώτη και καταλήγοντας στις επιθέσεις που είχε δεχθεί ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας όταν επισκέφθηκε το Σκοπευτήριο της Καισαριανής.

Υπάρχει όντως ένα στοιχείο «αριστερής πορνογραφίας» με την επιλογή της Μακρονήσου στην οποία κατέληξε το ρεπεράζ του επιτελείου Κασσελάκη.  

Η Μακρόνησος είναι ένας τόπος σιωπής κι όχι προεκλογικού βερμπαλισμού. Συγκινεί όχι μόνο όσους υπήρξαν εκεί εξόριστοι, αλλά και όσους απογόνους τους έχουν κληρονομήσει το διαγενεακό τραύμα των βασανιστηρίων με στόχο την «αναμόρφωση». Αποτελεί συνεπώς κακόγουστο και φθηνό φόντο για την προσέλκυση ψήφων. 

Οι δε ισχυρισμοί ότι όλα αυτά συμβαίνουν στο όνομα της κομματικής συνοχής ακυρώνονται εξ ορισμού, αφού ούτε καν ο κομπάρσος στο βίντεο και πρώην αρχηγός ΓΕΕΘΑ Ευάγγελος Αποστολάκης δεν συμφωνεί με τη βασική πρόταση του πρωταγωνιστή περί κατάργησης της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας. Διχόνοια ενέσκηψε στο διμελές καστ της «καταδρομικής επιχείρησης», πόσο μάλλον στο εσωτερικό του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Πέρα όμως από το αισθητικό ζήτημα της υπόθεσης, υπάρχει και το τυπικό, το οποίο έθεσε η πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, Δέσποινα Κουτσούμπα: «Η Μακρόνησος είναι κηρυγμένος ιστορικός τόπος και αρχαιολογικός χώρος. Οποιαδήποτε επαγγελματική βιντεοσκόπηση χρειάζεται τις άδειες των αρμόδιων υπηρεσιών του υπουργείου Πολιτισμού».

Σε μια προσπάθεια να μη μετατραπεί το νησί σε Ντίσνεϊλαντ για επαναστατική γυμναστική, οι σχετικές άδειες δίνονται πάντα με φειδώ και οποιαδήποτε απόπειρα «τουριστικής εκδρομής» στο παρελθόν έχει προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις.  

Ο νεότερος διεκδικητής της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ σίγουρα το γνώριζε, αλλά είναι της άποψης ότι...

 

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: To τέλος του small talk

Tης ΞΕΝΙΑΣ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ

Ο κορωνοϊός σκότωσε το small talk (σ.σ.: τις τετριμμένες συζητήσεις), αποφαίνεται σε άρθρο του στους New York Times ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Luke Winkie.  

Εχει δίκιο. 

Η κοινότοπη ερώτηση «Τι κάνεις;» δεν μπορεί πλέον να απαντηθεί διεκπεραιωτικά «μια χαρά» και να συνεχιστεί η συζήτηση σαν να μην τρέχει τίποτα. 

Γιατί τρέχει: είμαστε μόλις στο μέσον του πρώτου κύματος της πανδημίας. Παρατηρεί κανείς ότι η ανταλλαγή απόψεων ακόμη και μεταξύ αγνώστων έχει αποκτήσει ένα νέο βάθος, μια πρωτόγνωρη ειλικρίνεια στη σκιά του κορωνοϊού.  

«Τι κάνεις;», ρωτούν οι άνθρωποι που ξεμυτίζουν δειλά στους δρόμους και συνδιαλέγονται με άλλους. Κι εννοούν: «Τα κατάφερες; Κόλλησες; Αρρώστησες; Κάποιος δικός σου; Φοβήθηκες; Πήγες στη δουλειά σου; Εχεις τη δουλειά σου; Χώρισες; Εστειλες τα παιδιά σου στο σχολείο ή ακόμη ανησυχείς;». 

Ενα σωρό σοβαρές απορίες κρύβονται πίσω από ένα τετριμμένο «Τι κάνεις;». 

Δεν είναι ντροπή σήμερα να παραδέχεται κανείς τον πανικό του και να τον μοιράζεται ανοιχτά και ελεύθερα, χωρίς υποκρισία και προσποίηση. Ολοι ταυτίζονται με αυτά τα υπαρξιακά άγχη –με εξαίρεση ίσως τους συνωμοσιολόγους που εξακολουθούν να θεωρούν ότι ο κορωνοϊός είναι μια απλή γρίπη που «κατασκευάστηκε» από τον Μπιλ Γκέιτς.

Την ίδια στιγμή, ωστόσο, δύσκολα μπορεί κανείς να απαντήσει το καθησυχαστικά σαχλό «Ολα θα πάνε καλά», γιατί ούτε οι λοιμωξιολόγοι δεν μπορούν με βεβαιότητα να το ισχυριστούν. Το αναγνώρισε στον  αποχαιρετισμό του ο ίδιος ο Σωτήρης Τσιόδρας: «Προσπάθησα επί 4 μήνες να δίνω χρήσιμες πληροφορίες, να απαντώ στα ερωτήματα που έθεταν οι συμπολίτες μας μέσω των δημοσιογράφων και, κάποιες φορές, να εμψυχώνω από τη δικιά μου πλευρά μια κοινωνία που αγωνιούσε. Επανέλαβα πολλές φορές αυτό που είναι το μοναδικό δεδομένο στην επιστήμη: η αβεβαιότητα, η εντιμότητα του να πει κανείς, “δεν γνωρίζω”».

Ακριβώς αυτή η αμηχανία και η αβεβαιότητα είναι που κατά τον αρθρογράφο των ΝΥΤ μας κάνει όλους να ελπίζουμε σε μια αποκατάσταση της κοινοτοπίας του διαλόγου: «– Τι κάνεις; – Μια χαρά». 

Οταν οι τρεις αυτές λέξεις...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΤΣΑΜΠΟΥΚΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κρητικός εξωτισμός

Της ΞΕΝΙΑΣ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ

Στα ορεινά χωριά του νομού Ρεθύμνου όλες οι πινακίδες είναι διάτρητες από σφαίρες. Οι επισκέπτες σταματούν και τις φωτογραφίζουν ως δείγμα του κρητικού εξωτισμού, νιώθοντας κάτι ανάμεσα σε δέος και αποτροπιασμό.  

Τι περιοχές είναι αυτές, που το 2020 επιβιώνουν έθιμα του προπερασμένου αιώνα, όπως η βεντέτα;

Γιατί οπλοφορούν ανενόχλητοι οι Κρητικοί, φέροντας μάλιστα βαρύ οπλισμό, από ΑΚ-47 μέχρι χειροβομβίδες;  

Οποιος έχει βρεθεί Πάσχα στις πιο απομακρυσμένες περιοχές της Μεγαλονήσου ξέρει ότι τα βεγγαλικά συχνά υποκαθίστανται από αληθινά πυρά και ότι στους γάμους τις μπαλοθιές ενίοτε ρίχνουν ανήλικα παιδιά, για να εξοικειώνονται με το τοπικό φολκλόρ από νωρίς. (Παρεμπιπτόντως, δεν υπάρχει κάποια επαναστατική παράδοση από πίσω, η οπλοκατοχή είναι προϊόν της δεκαετίας του 1970 και κυρίως του 1980.)

Η πρόσφατη διπλή δολοφονία, λοιπόν, στα Ανώγεια δεν προκαλεί έκπληξη. Στους δε ντόπιους θεωρείται χρονικό προαναγγελθέντων θανάτων. Είπαν οι μεν τους δε «γκεσταπίτες» (μα, πενήντα χιλιόμετρα από το σημείο απαγωγής του στρατηγού Κράιπε, λέγονται αυτά;), λογικό είναι κάποιος να εξαγριωθεί. Είναι όμως πράγματι λογικό ή έχουμε μάθει σε ολόκληρη την Ελλάδα να αντιμετωπίζουμε την Κρήτη, και ειδικά εκείνες τις ορεινές περιοχές ανάμεσα στα Ανώγεια και στα Ζωνιανά, σαν ανεξάρτητο κράτος, ένα είδος Εξαρχείων με θάλασσα γύρω γύρω, που κατοικείται από κουζουλούς ένοπλους εμπόρους κάνναβης και χαίρει ειδικής ασυλίας;
Φρίττουμε όταν βλέπουμε την έκταση της οπλοκατοχής στις HΠΑ και την τεράστια επιρροή της σχετικής ομάδας πίεσης στο πολιτικό σύστημα, αλλά αποφεύγουμε να δούμε την ισχύ των Κρητικών και την αδράνεια των πολιτικών απέναντι σε αυτό το εξοργιστικό φαινόμενο. Υπολογίζεται ότι 600.000 έως ένα εκατομμύριο όπλα «κυκλοφορούν» παράνομα στην Κρήτη. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο ίδιος Κρητικός και γνωρίζει το πρόβλημα από πρώτο χέρι. Θα μπορούσε...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Ο Γαβράς ως «μεσάζων»

Της ΞΕΝΙΑΣ ΚΟΥNΑΛΑΚΗ
 

Σύμφωνα με έγγραφο που αναρτήθηκε στη Διαύγεια, ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής Νίκος Παππάς υπέγραψε απόφαση για έμμεση επιχορήγηση 630.000 ευρώ στον Κώστα Γαβρά, προκειμένου να πραγματοποιηθεί η κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Γιάνη Βαρουφάκη «Adults In Α Room» (στα ελληνικά επελέγη ο τίτλος «Ανίκητοι ηττημένοι» αντί του «Ενήλικοι στο δωμάτιο»). Εκμεταλλεύεται έτσι ο σκηνοθέτης τα οφέλη του cash rebate, του νέου προγράμματος που προβλέπει επιδότηση δαπανών παραγωγής στο επίπεδο του 35% και έχει κύριο στόχο την προσέλκυση των ξένων παραγωγών στην Ελλάδα.

 

Στο σενάριο, που στηρίζεται στο βιβλίο του κ. Βαρουφάκη όμως, περιγράφονται –από την οπτική γωνία του εθνικού μας Γιάνη πάντα– όσα συνέβησαν τους πρώτους μήνες το 2015, όταν η χώρα δηλαδή είδε τον χάρο με τα μάτια της, καθώς ο τότε υπουργός Οικονομικών δοκίμαζε την εφαρμογή του chicken game (εις τη βαλκανική αργκό: «Ποιος θα κιοτέψει πρώτος, η Ε.Ε. ή η Αθήνα;») στην προσωπική του βεντέτα με την τρόικα. 

Η εξέλιξη είναι γνωστή: «Αγάπη μου, έκλεισα τις τράπεζες», ουρές στα ΑΤΜ, η πρόταση που διατύπωσε ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε –η νέμεσις του Βαρουφάκη– «πάρτε 50 δισ. και φύγετε», το δημοψήφισμα, η απομάκρυνση του Ελληνα υπουργού Οικονομικών και η, χιλιοτραγουδισμένη στα διεθνή φόρα, κωλοτούμπα.  

Μόλις χθες ο διάδοχος του Βαρουφάκη, Ευκλείδης Τσακαλώτος, αρνήθηκε ότι η βαρουφάκειος θεωρία των παιγνίων, όπως εφαρμόστηκε με την Ελλάδα ως πειραματόζωο, στοίχισε 80 δισ. ευρώ στη χώρα. Πράγματι αυτή είναι η πλέον συντηρητική εκτίμηση: ο τέως επικεφαλής του EuroWorking Group Τόμας Βίζερ είχε κάνει λόγο για 200 δισ. ευρώ. Παράλληλα, ο κ. Τσακαλώτος ισχυρίστηκε ότι η ευθύνη για τους χειρισμούς του πρώτου εξαμήνου διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ ήταν συλλογική.
 

Είναι εύλογη η χθεσινή ενόχληση των ΜΜΕ, με δεδομένο ότι η παραγωγή είναι μια έμμεση προσπάθεια αυτοσκηνοθεσίας της κυβέρνησης με τη διαμεσολάβηση του πραγματικού σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά. 

Οι επιδόσεις της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στον τομέα της ανάπτυξης και του πολιτισμού κλείνουν έτσι με τον χειρότερο δυνατό, πλην ταιριαστό, τρόπο: 

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τεστ: «Εσύ πόσο εξουσιομανής είσαι;»

Tης ΞΕΝΙΑΣ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ

Ύ​​στερα από μια εθνική τραγωδία με δεκάδες νεκρούς:  


1. Επικαλείσαι ασύμμετρες απειλές και αφήνεις να εννοηθεί ότι υπήρχε σχέδιο αποσταθεροποίησης. Οι έννοιες είναι αρκετά αφηρημένες, χωρούν από θυελλώδεις ανέμους και χαμηλή βλάστηση μέχρι Τούρκους πράκτορες και γενικά οποιονδήποτε θέλει να καταστρέψει τον ελληνικό τουρισμό, καλοκαιριάτικα. Η στρατηγική έχει δοκιμαστεί με τεράστια επιτυχία τον προηγούμενο αιώνα και στις αρχές του 21ου.


2. Βρίσκεις ένα τηλεοπτικό κανάλι και το δαιμονοποιείς. Για όλα. Επιβάλλεις επίσης εμπάργκο στο συγκεκριμένο δίκτυο και κατσαδιάζεις όποιον το βλέπει, ακόμη κι αν είναι πυρόπληκτος π.χ. Ο Τραμπ που το κάνει με το CNN, κάτι ξέρει.


3. Μιλάς πολύ και δεν ακούς. Ειδικά όταν κλαίνε άνθρωποι μπροστά σου.


4. Δεν ταυτίζεσαι με τα θύματα, όσους έχουν χάσει τους δικούς τους, περιουσίες, τα πάντα, γιατί οφείλεις να έχεις καθαρό κεφάλι για να μιλάς πολύ (βλ. 3).


5. Κατά προτίμηση κατσαδιάζεις τους πληγέντες. Επειδή έχουν επιδοθεί σε παρανομίες, επειδή δεν φρόντισαν εγκαίρως να προετοιμαστούν για το κακό, επειδή πανικοβλήθηκαν. Τους δημιουργείς ενοχές. Σαν να τιμωρήθηκαν από τον Θεό για τον άσωτο βίο τους. (Αλλωστε τα ίδια λένε και κάποιοι ιερείς.)


6. Αποδεικνύεις με ατράνταχτα επιχειρήματα πως ό,τι κι αν είχες κάνει, η κατάληξη θα ήταν η ίδια. Αρα, καλώς δεν έκανες τίποτα.


7. Χρησιμοποιείς λυρικές μεταφορές, όπως «στρατηγός άνεμος», «σεσουάρ στο τζάκι». Είναι παραστατικές, γλαφυρές και φωτογενείς. Σηκώνεις τα μανίκια του πουκαμίσου, κάνει ωραίο συμβολισμό – σε συνδυασμό και με τα προηγούμενα.


8. Εμπλέκεις τον Διαστημικό Οργανισμό, γιατί αυτό προκαλεί δέος. Και δείχνεις πολλούς χάρτες, κατά προτίμηση από δορυφόρους. Η κοινή γνώμη πάντα εντυπωσιάζεται με την εφαρμογή Google maps.


9. Δεν παραιτείσαι. Κι αν παραιτηθείς φροντίζεις να μη γίνει δεκτή. Κι αν δεν γίνει δεκτή, εννοείται ότι δεν επιμένεις στην αρχική σου απόφαση.


10. Αυτοαξιολογείσαι και παίρνεις άριστα. Ολα καλώς καμωμένα. Αν το πιστέψεις εσύ, θα το πιστέψουν οι άλλοι.


Αποτέλεσμα τεστ:


– Αν έχεις 0 στα 10, έχεις υπερβολική ενσυναίσθηση, είσαι ακατάλληλος για διαχείριση κρίσεων.


– Αν έχεις συγκεντρώσει 6 στα 10, είσαι μέλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η επίδοσή σου είναι ικανοποιητική, αλλά ίσως την επόμενη φορά επανεκλεγείς με ποσοστό χαμηλότερο από 53%.


– Αν έχεις συγκεντρώσει 10 στα 10...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το τέλος ψευδαισθήσεων

Της ΞΕΝΙΑΣ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ


Τον Ιανουάριο του 2015, μία από τις πρώτες ενέργειες της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα ήταν να εγείρει ενστάσεις και να διεκδικήσει αναβολή για τις προτεινόμενες κυρώσεις κατά της Ρωσίας. 


Η στάση της Αθήνας στο έκτακτο συμβούλιο των υπουργών Εξωτερικών είχε θορυβήσει τις Βρυξέλλες που ανησυχούσαν ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα επιχειρούσε να παίξει το χαρτί της Μόσχας για να εκβιάσει υποχωρήσεις εκ μέρους της Ε.Ε. 


Λίγο αργότερα, όταν ο τότε υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας Παναγιώτης Λαφαζάνης ταξίδευε στη ρωσική πρωτεύουσα κι ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η «περήφανη διαπραγμάτευση» του Γιάνη Βαρουφάκη, οργίαζαν οι φήμες ότι η κυβέρνηση θα ζητήσει βοήθεια από τη Μόσχα. Οπως όμως έγραψαν το ίδιο καλοκαίρι οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», η Μόσχα αποσαφήνισε έγκαιρα πως η συμφωνία με τους Ευρωπαίους εταίρους της Ελλάδας είναι μονόδρομος και οι ευσεβείς πόθοι του Παναγιώτη Λαφαζάνη ουδέποτε εκπληρώθηκαν.


Η είδηση περί απέλασης Ρώσων διπλωματών, αποτελεί ακριβώς γι’ αυτούς τους λόγους μια βίαιη ενηλικίωση –μαζί με τόσες άλλες– για τη σημερινή κυβέρνηση. 


Πολλά στελέχη της, κυρίως αυτά που πέρασαν από την ΚΝΕ και ακόμη δακρύζουν με την ανάκρουση του ρωσικού εθνικού ύμνου, έτρεφαν ψευδαισθήσεις για τον ρόλο της Ρωσίας.


Ποια είναι όμως η σημερινή Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν από την οποία ήλπιζαν ότι θα εξασφαλίσουν βοήθεια; 


Είναι μια σκοτεινή υπερδύναμη με έναν περίπου ισόβιο πρόεδρο που ειδικεύεται στη βιομηχανία ψεύτικων ειδήσεων και τρολς, φέρεται ότι χρηματοδοτεί εθνικιστικά και ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη για να διαλύσει την Ε.Ε., αναμειγνύεται στις αμερικανικές εκλογές και στα Δυτικά Βαλκάνια (εξ ου και η επιχείρηση υπονόμευσης της λύσης για το όνομα με την ΠΓΔΜ), παραβιάζει συστηματικά τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών της και διώκει αντιφρονούντες και ΛΟΑΤ.  


Είναι μια χώρα...

ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Ούνα φάτσα ούνα ράτσα;

Της ΞΕΝΙΑΣ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ

Ενα λαϊκίστικο αντισυστημικό κόμμα κι ένα ακροδεξιό, ξενοφοβικό συμφωνούν να συνάψουν κυβερνητική συνεργασία. 


Προεκλογικά όλοι θεωρούν πως ένας τέτοιος συνασπισμός θα ήταν αδύνατος, καθώς οι ιδεολογικές τους διαφορές είναι τεράστιες. Η δίψα για εξουσία, όμως, διαψεύδει τους αναλυτές. Καταλήγουν σχετικά γρήγορα σε ένα κείμενο, το οποίο προβλέπει ελάφρυνση του χρέους και φιλορωσική στροφή. Εμμέσως η συμφωνία εργαλειοποιεί το μεταναστευτικό ως μέσο εκβιασμού προκειμένου η Ε.Ε. να ανεχθεί τη διεκδίκηση επιείκειας και απόκλισης από τα κριτήρια του Μάαστριχτ. H απειλή είναι σαφής: αν δεν υποχωρήσετε, θα φύγουμε από το ευρώ και θα διαλύσουμε την Ευρωζώνη. Το χρηματιστήριο πέφτει, τα σπρεντ εκτοξεύονται, οι Βρυξέλλες θορυβούνται και οι δύο επίδοξοι εταίροι διαμαρτύρονται για την απαράδεκτη ευρωπαϊκή παρέμβαση στις εσωτερικές τους υποθέσεις.


Σας θυμίζει κάτι;  


Η Ιταλία δοκιμάζει αυτές τις μέρες τη συνταγή του βαρουφάκειου chicken game, με την οποία πειραματίστηκε η ελληνική κυβέρνηση στην αρχή της θητείας της. (Και είδαμε πού κατέληξε.) 


Υπάρχει όμως μία ειδοποιός διαφορά: η Ιταλία είναι η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης. Αν η Ε.Ε. ήταν το 2015 θωρακισμένη απέναντι στους πιθανούς κραδασμούς ενός Grexit   και αποδείχθηκε στη συνέχεια αρκετά ισχυρή ώστε να διαπραγματεύεται από θέση ισχύος το Brexit, το... Ιταλέξιτ θα σημάνει το τέλος της. Η χρονική συγκυρία είναι, άλλωστε, εξαιρετικά δυσμενής. Οι χώρες του Βίσεγκραντ αρνούνται να εναρμονιστούν με το πρόγραμμα επανεγκατάστασης προσφύγων και αμφισβητούν θεμελιώδεις ευρωπαϊκές αξίες, η Γερμανία εμφανίζεται απρόθυμη να ακολουθήσει τη φιλόδοξη ατζέντα Μακρόν για μεταρρυθμίσεις στην Ευρωζώνη, ο διάδοχος του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, Ολαφ Σολτς, είναι τελικά περισσότερο Γερμανός (προσκολλημένος στη δημοσιονομική ορθοδοξία) από ό,τι σοσιαλδημοκράτης.


Το πρόβλημα δεν είναι πλέον η Ιταλία, η Ελλάδα, η Πολωνία ή η Ουγγαρία, ο Τσίπρας, η Λεπέν, η Μέρκελ ή ο Σόιμπλε. Eίναι...

(Α)ΠΑΙΔΕΙΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εντεχνίλα και Despacito

Της ΞΕΝΙΑΣ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ


Η Ελλάδα είναι ωραία χώρα κυρίως γιατί σκορπά άπλετα το γέλιο με τις αντιφάσεις της. 


Ετσι, διαβάζεις τη μία μέρα μια έρευνα (της Public Issue) που καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το 73% των Αθηναίων αγαπάει τον πολιτισμό. Θα ήθελα ειλικρινά να γνωρίσω αυτό το (ειλικρινές; προβοκατόρικο;) 27% που το σταμάτησαν στον δρόμο οι άνθρωποι της εταιρείας, το ρώτησαν «Συγγνώμη, μια ερώτηση: αγαπάτε τον πολιτισμό;» και βροντοφώναξε «Οχι». Από την ίδια δημοσκόπηση προκύπτει ότι οκτώ στους δέκα κατοίκους της πρωτεύουσας διαβάζουν βιβλία, ενώ οι μισοί από τους ερωτηθέντες αγαπούν το θέατρο, την έντεχνη μουσική και τον κινηματογράφο. Το 39% πάει στο Μουσείο της Ακρόπολης τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο και το 20% στο Μέγαρο και το Μπενάκη.


Μία μέρα αργότερα, έρχεται η Google να μας περιγράψει λίγο καλύτερα τη σχέση της ελληνικής κοινής γνώμης με την τέχνη, με βάση τις δημοφιλέστερες αναζητήσεις της: Survivor, Eurovision, Despacito, Σόφη Πασχάλη και iPhone 8 (μαζί με το κοινωνικό μέρισμα) είναι οι λέξεις που «έψαξαν» περισσότερο οι Ελληνες τη χρονιά που ολοκληρώνεται σε δύο εβδομάδες.


Για κάποιο λόγο αυτή η λίστα ηχεί σαφώς πιο πειστική από την έρευνα της Public Issue. Συνάδει με την ερμηνεία που έδινε ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος για τα «πολιτιστικά κέντρα», όπως αποκαλούσε τα μπουζούκια.


Είναι λογικό και αναμενόμενο μια χώρα που δοκιμάζεται από τόσο σοβαρή οικονομική κρίση κι έχει χάσει το ένα τρίτο του ΑΕΠ της σε λιγότερο από μία δεκαετία να κάνει περικοπές στον συγκεκριμένο τομέα, την αγορά βιβλίων, τις επισκέψεις σε μουσεία, μουσικές σκηνές και θέατρα, ειδικά όταν ατονεί οιαδήποτε πολιτική επιδότησης του πολιτισμού.


Τα βιβλιοπωλεία που κλείνουν, οι ιδιοκτήτες κινηματογραφικών αιθουσών που αγωνίζονται να επιβιώσουν στη μετα-Νέτφλιξ εποχή, το καταχρεωμένο Μέγαρο και το δοκιμαζόμενο Μουσείο Μπενάκη είναι μερικά μόνο από τα συμπτώματα αυτής της τάσης.


Αυτό που είναι κωμικό, ωστόσο, είναι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι μάχες της Αριστεράς

Της ΞΕΝΙΑΣ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ


Την περασμένη Κυριακή είδαμε την παράδοξη εικόνα η ευρωπαϊκή Αριστερά να τάσσεται άκριτα υπέρ του καταλανικού εθνικισμού με έναν σχεδόν παιδαριώδη αυτοματισμό: δεξιά κυβέρνηση στη Μαδρίτη –αστυνομικοί δεν επιτρέπουν δημοψήφισμα– άρα είναι απαραίτητη η στήριξη στις αποσχιστικές προσπάθειες. Αυτή ήταν περίπου η εξίσωση που λύθηκε τόσο απλουστευτικά στο μυαλό μεγάλης μερίδας των αριστερών ψηφοφόρων της Ευρώπης. 


Το πρόβλημα όμως είναι πιο σύνθετο. 


Πρώτον, δεν υπήρχε κανένα εχέγγυο νομιμότητας της διαδικασίας. Ο τρόπος που προκηρύχθηκε και διεξήχθη η διαδικασία ήταν αντισυνταγματικός, διαβλητός, ενίοτε φαρσικός, όταν ο Καταλανός πρόεδρος ανακοίνωσε το αποτέλεσμα προτού την επισημοποίησή του. 


Δεύτερον, η Ισπανία είναι ένα ευνομούμενο κράτος δικαίου με θεσμούς που λειτουργούν κανονικά, συνεπώς οι συγκρίσεις που διαβάσαμε με το Κόσοβο π.χ. (όπου είχε συντελεστεί εθνοκάθαρση εις βάρος του αλβανικού πληθυσμού) είναι αυθαίρετες. 


Τρίτον, τα βαθύτερα αίτια των αυτονομιστικών διαθέσεων της Βαρκελώνης δεν είναι και πολύ αριστερά και συγγενεύουν επικίνδυνα με τη ρητορική της Λέγκας του Βορρά. Η Καταλωνία παράγει το ένα πέμπτο του εθνικού πλούτου της Ισπανίας και παρ’ όλα αυτά είναι υπερχρεωμένη, επειδή είναι αναγκασμένη να στηρίζει τις φτωχότερες περιοχές της χώρας. Το δημοψήφισμα είχε λοιπόν κυρίως αυτό το αίτημα, την απόρριψη της αμοιβαιοποίησης του ισπανικού χρέους. Είναι περίεργη η σπουδή του προοδευτικού Τύπου στη Βρετανία π.χ. (με επικεφαλής τον «Γκάρντιαν») αλλά και αλλού στην Ευρώπη να υιοθετήσει το αυτονομιστικό κίνημα στην Ισπανία.  


Τέταρτον...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΓΑΛΛΙΑ: Πνοή ανανέωσης για την Ευρώπη η εκλογή Μακρόν

Της ΞΕΝΙΑΣ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ

Η μεγάλη, αν επιβεβαιωθούν τα exit polls, αποψινή νίκη του Εμανουέλ Μακρόν είναι πάνω από όλα μια προσωπική επιτυχία του ταλαντούχου Γάλλου πολιτικού με τη μηδενική εμπειρία και ταυτόχρονα τον ενθουσιασμό του νεόκοπου που έρχεται να ανανεώσει το κομματικό σύστημα στη χώρα του και ενδεχομένως σε ολόκληρη την Ευρώπη. 

Ξεκινώντας σαν το απόλυτο αουτσάιντερ λίγους μήνες πριν τις εκλογές, χωρίς δικό του κόμμα και μηχανισμό, κατάφερε να αποτελέσει τον φιλοευρωπαϊκό αντίποδα της Μαριν Λεπέν, να πάρει την πρωτιά στον πρώτο γύρο εκτοπίζοντας τους υποψήφιους των δυο μεγάλων κομμάτων και να κερδίσει άνετα στον δεύτερο γύρο παρά το νέο σκάνδαλο χάκινγκ σε βάρος του επιτελείου του.  

Η νίκη του δείχνει όμως ταυτόχρονα και τα όρια της επικεφαλής του Εθνικού Μετώπου (FN) Μαρίν Λεπέν, που δεν μπόρεσε να απογαλακτιστεί από την φιλοναζιστική σκιά του πατέρα της. Κάτι που φάνηκε στο τελευταίο ντιμπέιτ όταν ο μισαλλόδοξος λόγος της αποκαλύφθηκε και υπονόμευσε τελικά όλη την προηγούμενη επιχείρηση να κατασκευάσει ένα μετριοπαθές προφίλ. Ενδεικτικός είναι και ο αποψινός αντιδημοκρατικός αποκλεισμός δέκα ΜΜΕ από την εκλογική βραδιά στο στρατηγείο του Εθνικού Μετώπου, που εξώθησε τη γαλλική εφημερίδα Le Monde να αποχωρήσει, σε ένδειξη αλληλεγγύης, από την κάλυψη του κόμματος. 

Η άνετη επικράτηση του Μακρόν συνιστά καίριο πλήγμα στην προσπάθεια του αριστερού ηγέτη Ζαν Λυκ Μελανσόν να τηρήσει ίσες αποστάσεις μεταξύ Μακρόν και Λεπέν, αποδαιμονοποιώντας την δεύτερη. 

Το ίδιο ισχύει και για μερίδα ψηφοφόρων του Φρανσουά Φιγιόν και του γκολικού Νικολά Ντιπόν-Ενιάν, ο οποίος προαλείφονταν για πρωθυπουργός σε περίπτωση επικράτησης της. Η ρεπουμπλικανική -με τη γαλλική έννοια του όρου-υγειονομική ζώνη κατά του Εθνικού Μετώπου επέζησε παρά τις διαρροές και τη μεγάλη αποχή, τη μεγαλύτερη που έχει καταγραφεί στο δεύτερο γύρο από το 1969. (Σύμφωνα με τη Le Monde, στις περιοχές στις οποίες σημείωσε μεγάλα ποσοστά ο Μελανσόν, η συμμετοχή ήταν υπερβολικά χαμηλή). Ο αριστεροδεξιός σχετικισμός του "ni-ni" (ούτε-ούτε) δεν στάθηκε ευτυχώς αρκετός να αναδείξει πρόεδρο της Γαλλίας την επικεφαλής του FN. Παράλληλα ο Μακρόν απέδειξε, με κορυφαία στιγμή του την τελευταία τηλεμαχία με τη Λεπέν, ότι ο διάλογος με τους λαϊκιστές είναι εφικτός, αρκεί οι όροι να προσδιοριστούν από το αντίπαλο στρατόπεδο. Όπως επισημαίνει ο Γερμανός καθηγητής στο Πρίνστον, Γιάν Βέρνερ Μιλερ, στο βιβλίο "Τι είναι λαϊκισμός;" (εκδόσεις Πόλις, 2017): "Το να μιλάς με τους λαϊκιστές δεν είναι ακριβώς το ίδιο με το να μιλάς όπως οι λαϊκιστές. Είναι δυνατόν κάποιος να εξετάσει σοβαρά τα προβλήματα που θέτουν χωρίς να αποδέχεται το πλαίσιο μέσα στο οποίο το θέτουν". 

Το μήνυμα από την σημερινή αναμέτρηση...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΓΑΛΛΙΑ: Ευχάριστη είδηση για την Ευρώπη η πιθανή επικράτηση Μακρόν

Της ΞΕΝΙΑΣ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ

Η διαφαινόμενη-σύμφωνα με τις πρωτες εκτιμησεις-επικράτηση του Εμμανουέλ Μακρον, του πλεον φιλοευρωπαιου υποψηφίου, στον πρώτο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών ειναι μια απο τις λιγες ευχαριστες ειδησεις μετα απο μια καταθλιπτική χρονια για την Ευρώπη.  


Αν επιβεβαιωθούν αυτες οι προβλέψεις καθως και η γαλλική παράδοση της υγειονομικης ζωνης εναντίον της Ακροδεξιας, ο Μακρον θα κερδίσει εύκολα και τον δεύτερο γύρο σε δυο εβδομαδες.  


Διαψεύδοντας τις Κασσανδρες η Γαλλια απέδειξε οτι δεν ακολουθεί τις διεθνείς τάσεις, οπως αυτες διαμορφώθηκαν απο το Μπρεξιτ, το δημοψήφισμα στην Ιταλια, την εκλογή-σοκ του Τραμπ στις ΗΠΑ, αλλα και την ευρυτερη άνοδο του post truth λαϊκισμού και του αριστερού/ακροδεξιού ευρωσκεπτικισμού.


Η ΕΕ μπορει να ξεφυσησει ανακουφισμένη, η αποσυνθεση της αναβάλλεται-έστω για λιγο. 


Μετα τα εξίσου ενθαρρυντικά αποτέλεσματα στην Ολλανδια και την δημοσκοπική κατάρρευση της ξένο-και ευρωφοβικης "Εναλλακτικής για τη Γερμανια" στις εκλογες του Σεπτεμβρίου στην Γερμανια, οι οιωνοί για το μέλλον της ειναι σαφώς καλύτεροι απο οταν ξεκίνησε αυτός ο εκλογικός μαραθώνιος στη γηραιά ήπειρο (Ολλανδία, Γαλλια, Γερμανια).


Δεν ειναι ωστόσο η ωρα ούτε για θριαμβολογίες ούτε για επανάπαυση. Τα περιθώρια μιας προεδρίας Μακρον ειναι πεπερασμένα. Καθοριστική σημασία θα εχει η σύνθεση της επόμενης εθνοσυνέλευσης που θα προκύψει μετα τη νεα αναμέτρηση στη Γαλλια σε ενα μήνα. Το νεοπαγες κίνημα του νεαρού πρώην τραπεζίτη "En Marche!"δεν αναμένεται να εχει την απαραίτητη κοινοβουλευτική παρουσία για να του λύσει τα χέρια. Αν ο απερχομενος Φρανσουα Ολάντ εχει να επιδείξει τοσο φτωχό κυβερνητικό έργο παρόλο που κυβέρνησε με μια φιλική βουλη, ειναι λογικό να αναρωτιέται κανεις ποσα μπορει να πετύχει ένας απειρος πρόεδρος στο πλαίσιο μιας άβολης συγκατοίκησης με μια εχθρική εθνοσυνέλευση.


Το μεγάλο πρόβλημα για τη Γαλλια και κατ επέκταση την ΕΕ παραμένει φυσικά...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: «Αντάμωμα» στο ΑΠΕ

Tης ΞΕΝΙΑΣ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ

Διάβασα το τηλεγράφημα του ΑΠΕ, με τίτλο «Αντάμωμα του πρωθυπουργού με συγγενείς και φίλους στην πλατεία του χωριού του». Ηταν πράγματι εξόχως λυρικό, στακάτο με κοφτές προτάσεις αλλά και εξαντλητικά επίθετα: «γνήσια και άδολη» σχέση, «αλησμόνητες» παιδικές στιγμές, «τεράστιο» χαμόγελο και «γλυκιά» αγωνία. Με επιτηδευμένα δημώδες ύφος αλλά και κάποιες αποστροφές βγαλμένες κατευθείαν από σχολική έκθεση, ο συντάκτης του άρθρου είχε στόχο να κολακέψει τον πρωθυπουργό και να σκιαγραφήσει την προσιτή, οικεία πλευρά του. 

Εχω δουλέψει σε κρατικό ΜΜΕ και ξέρω πώς γίνονται αυτά. Επειδή πολλοί έσπευσαν να κάνουν λόγο για βορειοκορεατικού τύπου ενημέρωση, διατυπώνω την εξής υπόθεση: Ουδείς έδωσε εντολή στον εργαζόμενο του ΑΠΕ να γράψει αυτόν τον παιάνα στον πρωθυπουργό. Η πρωτοβουλία ήταν ιδιωτική, απόρροια υπερβάλλοντος ζήλου, πλειοδοσία φιλοκυβερνητισμού.  

Δεν ισχυρίζομαι ότι η κυβέρνηση ενθαρρύνει την ανεξαρτησία των κρατικών ΜΜΕ. Απλώς έχει τη στοιχειώδη εξυπνάδα και επικοινωνιακή εμπειρία να καταλάβει ότι τέτοιου είδους ανταποκρίσεις από το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων την εκθέτουν.

 

Ωστόσο υπάρχει μια περίεργη σύμπτωση: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΑΓΓΛΙΚΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ: O γραφικός κύριος Πολ Μέισον , το Grexit και το Brexit (Grexit - Ελλάδα Remain - Αγγλία)

Της ΞΕΝΙΑΣ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ

«​​Το πρόβλημα με την κατάρρευση της στερλίνας είναι ότι μπορεί να χρειαστούν βραχυπρόθεσμοι έλεγχοι στην κίνηση κεφαλαίων. Ο υπουργός Οικονομικών, Τζορτζ Οσμπορν, δεν μοιάζει να προκρίνει κάτι τέτοιο. Αλλος ένας λόγος για να αποφευχθεί το #ToryBrexit». 

Αυτό έγραψε  στο Twitter ο Βρετανός δημοσιογράφος Πολ Μέισον, ο οποίος είχε πρωτοστατήσει στη διάρκεια του περυσινού καλοκαιριού στην εκστρατεία υπέρ της σθεναρούς αντίστασης της χώρας μας εναντίον της Ε.Ε. 

Με τη γνωστή επιχειρηματολογία για ελληνικό ανένδοτο κατά των Βρυξελλών, απολαμβάνοντας προνομιακή μεταχείριση από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και επιλεκτικές διαρροές εγγράφων από τα Eurogroup προτού καν τελειώσει τις διαλέξεις του ο Γιάνης Βαρουφάκης στη διάρκειά τους, ο ταλαντούχος κ. Μέισον έγινε αστέρας της εγχώριας Αριστεράς και ξεπέταξε κι ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Αυτό είναι ένα πραξικόπημα».

 

Το ακριβές κόστος από τα capital controls είναι δύσκολο να υπολογιστεί, αλλά ένα παράδειγμα είναι ότι η χώρα υποχώρησε έξι θέσεις στον τομέα της ανταγωνιστικότητας, ενώ καθίζηση έχουν σημειώσει οι εξαγωγές και οι επενδύσεις. Ολα αυτά τα γνωρίζει προφανώς ο Βρετανός δημοσιογράφος, ο οποίος μάχεται με πάθος υπέρ της παραμονής της χώρας του στην Ε.Ε. Δικαίως. Μόνο που είναι εξοργιστικό ότι ο ίδιος άνθρωπος όπως και πολλοί άλλοι επαναστάτες-τουρίστες βρήκαν πριν από μόλις 12 μήνες στην Ελλάδα πρόσφορο έδαφος για να δοκιμάσουν τις θεωρίες τους, υιοθετώντας ακριβώς τις αντίστροφες απόψεις από αυτές που υποστηρίζουν σήμερα για τη χώρα τους.
 

Προκύπτει αυτό άλλωστε από την πρόσφατη έρευνα του Pew: Στην Ελλάδα η Αριστερά είναι φιλοευρωπαϊκή μόλις κατά 21%, ενώ στη Βρετανία κατά 69%. Ετσι εξηγείται λοιπόν. Στη χώρα μας ο κ. Μέισον είναι ευρωσκεπτικιστής, στη χώρα του φιλοευρωπαίος. Η Ελλάδα, με την... ανθηρή βιομηχανική παραγωγή, μπορεί να επιβιώσει εκτός Ε.Ε. επειδή δεν έχει ανάγκη τις εισαγωγές, και να ενισχύσει τις εξαγωγές της και την ανταγωνιστικότητά της. Η Βρετανία πάλι, μια χώρα αναπτυσσόμενη και ελάχιστα αυτάρκης, θα δεινοπαθήσει εκτός Ε.Ε. και γι’ αυτό πρέπει να παραμείνει πάση θυσία μέσα στην Ενωση.  

Αυτή είναι η λογική των-δραχμολάγνων-ομοϊδεατών του κ. Μέισον;
 

Μετά το τρίτο μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και το «Οχι» που έγινε τελικά «Ναι», ο Βρετανός δημοσιογράφος, ο οποίος σημειωτέον βρισκόταν μέσα στο Μαξίμου το βράδυ του δημοψηφίσματος, αλλά για να είμαστε δίκαιοι και πολλοί άλλοι που είχαν συρρεύσει τέτοια εποχή στη χώρα μας για επαναστατική γυμναστική, έχασε το ενδιαφέρον του για την Ελλάδα.

 

Μείναμε εμείς εδώ, οι κάτοικοι της χώρας, αντιμέτωποι με την υπερφορολόγηση και την απόγνωση, τη διολίσθηση του βιοτικού μας επιπέδου και την καταστροφή του κοινωνικού κράτους, για έκτη συνεχόμενη χρονιά, να ευχόμαστε πως...

 

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ - Ε.Ε: Πέντε απορίες

Της ΞΕΝΙΑΣ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ

Οποιος είχε ακούσει πριν από λίγες μέρες τον Αυστριακό αναλυτή και ειδικό σε θέμα μετανάστευσης Γκέραλντ Κνάους, καλεσμένο σε ημερίδα του ΕΛΙΑΜΕΠ στην Αθήνα, να εξηγεί το ολλανδικό σχέδιο του σοσιαλδημοκράτη ηγέτη Ντιντερίκ Σαμσόμ για την επίλυση της προσφυγικής κρίσης, δεν εξεπλάγη ιδιαίτερα από τη συμφωνία Ε.Ε. - Αγκυρας. Ηταν σαφές ότι το σχέδιο αυτό, το οποίο είχε εξαρχής υιοθετήσει η καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ, αποτέλεσε τη βάση για τη συνεννόηση με την τουρκική κυβέρνηση.
 

Μόνο που, όπως απέδειξε και η προχθεσινή, έντονη συζήτηση στο Ευρωκοινοβούλιο, υπάρχουν πολλά ζητήματα που ανακύπτουν από αυτήν την κυνική προσέγγιση της σοβούσας ανθρωπιστικής κρίσης. Η Ρεαλπολιτίκ μπορεί στη συγκεκριμένη περίπτωση να ευνοεί τη χώρα μας, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν οφείλουμε να καταδεικνύουμε τις επιφυλάξεις μας.
Πρώτον: Είναι η Τουρκία ασφαλής τρίτη χώρα; 

Για τη Διεθνή Αμνηστία όχι, π.χ. Εμείς με τόση ευκολία αποφασίσαμε ότι μπορούμε να στέλνουμε πίσω ανθρώπους από εμπόλεμες ή δοκιμαζόμενες από την ανέχεια περιοχές; Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με τις επιχειρήσεις εναντίον των Κούρδων στα νοτιοανατολικά της χώρας;

 

Δεύτερον: Είναι βέβαιον ότι θα υπάρξει η συμμαχία των «προθύμων χωρών», που θα δεχθεί να φιλοξενήσει όσους δικαιούνται πράγματι άσυλο; 

Υπενθυμίζεται πως το πρόγραμμα επανεγκατάστασης ακόμη είναι σε εκκρεμότητα.
 

Τρίτον: Πόσο θεμιτό είναι να «ανταμείβουμε» την Τουρκία με δισεκατομμύρια ευρώ, τη μέρα ακριβώς που περιέρχεται υπό κρατικό έλεγχο ένα πρακτορείο ειδήσεων και λίγα 24ωρα αφότου κλείνει, εν μέσω δακρυγόνων και συλλήψεων επιχειρηματιών, η αντιπολιτευτική εφημερίδα «Ζαμάν»;
 

Τέταρτον: Δεν τελεί η Ε.Ε. σε καθεστώς διαρκούς εκβιασμού από την Τουρκία μετά τη συμφωνία; 

Δεν θα πρέπει να αναμένουμε μια συστηματική εργαλειοποίηση των προσφύγων από τη γείτονα κάθε φορά που θέλει να επιτύχει τον επόμενο στόχο της (απελευθέρωση βίζας, άνοιγμα κεφαλαίων, ένταξη στην Ε.Ε.);

KOINΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η αριστερή διανόηση

Της ΞΕΝΙΑΣ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ

Η αμηχανία των διανοουμένων μπροστά στις εξελίξεις είναι το διαχρονικό μαύρο. Από τη μεταπολίτευση και μετά δεν υπάρχει αρθρογράφος σε εφημερίδα, που να μην έχει αναρωτηθεί πότε επιτέλους θα ξυπνήσει η ελληνική ιντελιγκέντσια. Πάντα, δε, όταν μιλούσαμε για διανόηση εννοούσαμε την αριστερή. Γιατί δεξιά διανόηση ήταν μέχρι πρότινος το συντομότερο ανέκδοτο. Απλώς δεν υπήρχε στη χώρα μας. 

Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία όμως και η ενσωμάτωση ακαδημαϊκών και πνευματικών ανθρώπων στην εξουσία έχει οδηγήσει σταδιακά στην απομυθοποίηση της έννοιας του αριστερού διανοούμενου. Πάρτε για παράδειγμα τον νεοεκλεγέντα βουλευτή του κυβερνώντος κόμματος Κώστα Δουζίνα. Η πρώτη του ομιλία στη διάρκεια των προγραμματικών δηλώσεων ήταν ένας συνδυασμός εθνικιστικού λόγου και προλόγου της Μαρία Μενούνος σε τελετή απονομής της Γιουροβίζιον. Μιλώντας για τα συστατικά του «ελληνικού κοινωνικού ήθους», που απειλείται εσχάτως λόγω κρίσης, παρέθεσε τα εξής: «φιλία, φιλοτιμία, φιλοξενία». Εμμένοντας στο σχήμα της παρήχησης, δεν θέλησε προφανώς να εντάξει και το «κέφι» στα αμετάφραστα θεμέλια του ελληνοπρεπούς DNA, επειδή δεν αρχίζει από «φ».  

Σε τι ακριβώς διαφέρει όλη αυτή η επιχειρηματολογία πως το ελληνικό ήθος «είναι η βάση στην οποία στηρίζονται η ταυτότητα, η ιδιαιτερότητα, η μοναδικότητά μας» από τη συντηρητική ρητορική π.χ. του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά για παράδειγμα, ότι ο ρατσισμός είναι ξένο σώμα στον ελληνικό οργανισμό, «γιατί υπάρχουν πολύ ισχυρά αντισώματα στο DNA μας, στο γονίδιό μας, που πολεμούν αυτόν τον ιό»;
Εχει ενδιαφέρον ότι η ελληνική αριστερή διανόηση είτε επέδειξε εντυπωσιακή ένδεια στην προσέγγιση της κρίσης, είτε ξεμπροστιάστηκε όταν ήρθε στην εξουσία. Ενώ στο εξωτερικό ο Γάλλος οικονομολόγος Τομά Πικετί, ο Αμερικανός νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν και ο Τζέφρεϊ Σαξ έθεσαν την ατζέντα των ανισοτήτων και της αναποτελεσματικότητας της λιτότητας, οι πνευματικοί άνθρωποι της Αριστεράς σιώπησαν ή εκτέθηκαν ή επικεντρώθηκαν στον αφαλό τους. Δύσκολα μπορεί κανείς να πάρει σοβαρά πλέον τα βιβλία και τις αναλύσεις του Γιάνη Βαρουφάκη, γνωρίζοντας το (Ραν Ταν Πλαν) Plan B του ή να αγοράσει το πόνημα «Αποικία χρέους» του Νίκου Κοτζιά έχοντας διαβάσει το...αντισυστημικό τουίτ του: «Σύστημα εξάρτησης ήδη ενοχλείται από δημοκρατική εξωτερική πολιτική. Βρίζει ασύστολα. Επιδιώκει με πολυειδή ψεύδη να καλύψει τον ραγιαδισμό του».
Τώρα που ο διαχωρισμός μνημόνιο-αντιμνημόνιο εξαερώθηκε στην πράξη, έχει ενδιαφέρον ότι:

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: H απομάγευση του Μελανσόν

Της ΞΕΝΙΑΣ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ

Η ​​ευρωπαϊκή Αριστερά έζησε την ονείρωξη της εξουσίας στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα. 

Στις αρχές του 2015 παραληρούσε ο αριστερός Τύπος της Γηραιάς Ηπείρου με την επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ και περίσσευαν τα προφίλ του Ελληνα πρωθυπουργού αλλά και του τέως υπουργού Οικονομικών του.  

Χρειάστηκαν μόλις 7 μήνες για να διαλυθεί η φενάκη και να επανέλθει η ευρωπαϊκή Αριστερά στον παραδοσιακά αντιπολιτευτικό της ρόλο.  

Τώρα το ισπανικό Ποδέμος αποκαθηλώνει τον Τσίπρα και η αριστερή πτέρυγά του στηρίζει τη Λαϊκή Ενότητα του Παναγιώτη Λαφαζάνη, όπως διαβάζουμε στην ιστοσελίδα Iskra. Το γερμανικό Κόμμα της Αριστεράς, που στις τελευταίες ψηφοφορίες στήριζε την ελληνική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ λόγω ιδεολογικής συγγένειας, καταψήφισε πριν από λίγες ημέρες το τρίτο πακέτο στήριξης προς την Αθήνα στην Μπούντεσταγκ. Και μπορεί ο πάλαι ποτέ δημοφιλής υποψήφιος πρόεδρος του Αριστερού Μετώπου στη Γαλλία, Ζαν-Λικ Μελανσόν, να πανηγύριζε στις αρχές του χρόνου για τη νέα σελίδα που άνοιξε στην Ευρώπη η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται όμως ότι εσχάτως εμπιστεύεται περισσότερο τον Γιάνη Βαρουφάκη και τον Παναγιώτη Λαφαζάνη για την εκπόνηση ενός πανευρωπαϊκού Plan B ― εναλλακτικού σχεδίου για την Ευρώπη. Μάλιστα, ο Μελανσόν φέρεται ότι προσκάλεσε τον κ. Λαφαζάνη στη θερινή συνδιάσκεψη του Αριστερού Κόμματος, που διεξάγεται στην Τουλούζη.
Η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ από υστερικά αντιμνημονιακό κόμμα σε έναν σχηματισμό διαχείρισης του τρίτου μνημονίου ήταν σχεδόν νομοτελειακή, δεδομένης της καταστροφικής εναλλακτικής. 

 Παράλογη είναι η μελοδραματική «απομάγευση» της ευρωπαϊκής Αριστεράς από τον Αλέξη Τσίπρα. 

«Ράγισε η ψυχή» του Μελανσόν όταν ενημερώθηκε για τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ.  

Υπάρχει μια εγγενής αντίφαση σε όλα αυτά: 

Από τη μια το υπέρμετρο δέος μπροστά στην ανάληψη της εξουσίας από ένα αριστερό κόμμα και από την άλλη η υπερβολική απογοήτευση όταν αναπόφευκτα αμβλύνεται ο ριζοσπαστικός χαρακτήρας του. Μοιάζει λες και η ευρωπαϊκή Αριστερά είναι τελικά γεννημένη για να αντιπολιτεύεται, αφού μόλις της δοθεί η ευκαιρία να κυβερνήσει, αδυνατεί να το κάνει με σταθερότητα κι αυτοπεποίθηση. 

Αντί το παράδειγμα και οι δυσκολίες του ΣΥΡΙΖΑ να εγκαινιάσουν μια συζήτηση στην Ευρώπη για τον δημιουργικό και ώριμο ρόλο της Αριστεράς στην τρέχουσα κρίση, ανακινήθηκαν οι συνήθεις δικαιολογίες:

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η Ντέλια και η Αριστερά

Της ΞΕΝΙΑΣ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ

Ο αριστερός Τύπος και ορισμένοι δημοσιογράφοι του πρωταγωνιστούν εσχάτως στις σεξιστικές επιθέσεις εναντίον της Ντέλια Βελκουλέσκου, της εκπροσώπου του ΔΝΤ. 

Η λογική είναι η εξής:  

Οταν η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με σκληρή και ανάλγητη λιτότητα, οι φεμινιστικές ευαισθησίες είναι πολυτέλειες για φιλελέδες (sic) αστούς. Οταν, αντίθετα, υπάρχει προσβολή της Ζωής Κωνσταντοπούλου, που διαθέτει γνωστές αντιμνημονιακές περγαμηνές, τότε οι «σύντροφοι» συνάδελφοι θυμούνται και πάλι ότι κάποτε μέσα στις άμεσες προτεραιότητες του ΣΥΡΙΖΑ ήταν «η πολιτική οικολογία και ο φεμινισμός» – με αυτήν τη σειρά.
Αυτός ο ρελατιβισμός που παρατηρείται στον τομέα των δικαιωμάτων είναι καθημερινό φαινόμενο. Η καθολική και οικουμενική ισχύς τους αντιμετωπίζεται περίπου ως αντιμαρξιστική. Οταν πέρυσι είχε επιλεγεί από την τοπική οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ ως υποψήφιος περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας ο Θόδωρος Καρυπίδης οι αντισημιτικές του αναρτήσεις φαίνεται πως επισκιάστηκαν από δηλώσεις όπως αυτή: «Οι εκλογές (σ.σ. περιφερειακές του 2014) αυτές θα αποτελέσουν μια πραγματική καταδίκη στην κυβέρνηση των μνημονίων και της υποτέλειας... Θα απαντήσουν με τον πιο απόλυτο και κατηγορηματικό τρόπο πως οι Δυτικομακεδόνες δεν είμαστε διαθέσιμοι να χαρίσουμε τον τόπο μας σε κανέναν». Ετσι, ο Καρυπίδης ως φορέας αντιμνημονιακού λόγου αναβαπτίστηκε, έπαψε να είναι ένας στυγνός αντισημίτης εθνικιστής. (Μόνο μετά τις έντονες αντιδράσεις αποσύρθηκε τελικά η στήριξη στην υποψηφιότητά του.)
Την ίδια στιγμή, η Ντέλια, αφού κόβει συντάξεις, παύει να είναι γυναίκα, είναι άφυλο εργαλείο λιτότητας και ως τέτοιο μπορεί να αποκηρυχθεί ως πόρνη.  

«Η Ντέλια ήταν κ@υλωμένη για περικοπές... περιμένοντας το ραντεβού πολυτελείας, 400 δισεκατομμυρίων ευρώ», έγραψε αθηναϊκή αντιμνημονιακή εφημερίδα. 

Ο Σόιμπλε, ως εκφραστής της γερμανικής ηγεμονίας, δεν είναι ανάπηρος, είναι πανίσχυρος και επιτρέπεται να καθυβρίζεται ως τέτοιος ακόμη και να ταυτίζεται με τους ναζί.
Οποιος εκφράζει τον αποτροπιασμό του γι’ αυτού του είδους την «κριτική» γίνεται πάραυτα φορέας της ιδεολογίας του ΔΝΤ και της γερμανικής κυβέρνησης.
Εχει ενδιαφέρον στο πλαίσιο αυτού του σχετικισμού να διαβάσουμε και την ανακοίνωση της Ελληνικής Αστυνομίας, που λειτουργεί πλέον υπό μια αριστερή κυβέρνηση, σχετικά με τις προσαγωγές φωτορεπόρτερ στο κέντρο της Αθήνας: 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: To Plan b του κομψεβόμενου καραφλού "πολιτικού asset"με υποκλοπές και χάκινγκ

Το άρθρο της ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ που έκανε πάταγο αποκαλύπτοντας το Plan-B του Τσαρλατάνου δραχμολάγνου Νάρκισσου με το ένα "ν" που αποτελούσε "asset" για τον τσαμπουκαλεμένο Alexis!

H AMEΣΩΣ ΕΠΟΜΕΝΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ θα εξηγήσει με απλά λόγια τα σχέδια του καραφλού τσαρλατάνου... 

Tης ΞΕΝΙΑΣ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ

Ενα λεπτομερές plan B είχε αναλάβει, με εντολή του Αλέξη Τσίπρα, να εκπονήσει από τον περασμένο Δεκέμβριο ο τέως υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, ο οποίος είχε στόχο να δημιουργήσει ένα παράλληλο τραπεζικό σύστημα, «που  θα ήταν μεν προσδιορισμένο σε ευρώ, αλλά εν μια νυκτί θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια νέα δραχμή». 

Ο άκρως ενδιαφέρων διάλογος με επενδυτές και στελέχη διεθνών hedge funds έγινε στις 16 Ιουλίου, με συντονιστή τον βαρώνο Νόρμαν Λάμοντ, γνωστό πολιτικό των Βρετανών Συντηρητικών και πρώην υπουργό Οικονομικών επί πρωθυπουργίας Τζον Μέιτζορ, στο πλαίσιο διεθνούς φόρουμ που ασχολείται με αναλύσεις.  

Από την έναρξη της συζήτησης, ο κ. Βαρουφάκης ενημερώνεται σαφώς ότι «αυτή η συνομιλία καταγράφεται». Παρ’ όλα αυτά, ο τέως υπουργός Οικονομικών περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια το εναλλακτικό σχέδιό του, το οποίο προέβλεπε υποκλοπή των ΑΦΜ, από έναν παιδικό του φίλο που είχε διορίσει στο υπουργείο για να παρακάμψει την κ. Σαββαΐδου, και ηλεκτρονική εισβολή (χάκινγκ) στην ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων. Οταν μετά από σχετική έκκλησή του οι συμμετέχοντες τον διαβεβαιώνουν ότι όσα τους εκμυστηρεύεται στη συζήτηση δεν θα βγουν παραέξω, εκείνος απαντάει γελώντας: «Και αν το κάνουν, θα το αρνηθώ, θα το διαψεύσω». 


Η «Κ» δημοσιεύει αποσπάσματα από τις αποκαλύψεις του Γιάνη Βαρουφάκη: «Πρέπει να παραδεχθώ ότι δεν είχαμε εντολή να βγάλουμε την Ελλάδα από το ευρώ. Αυτό για το οποίο είχαμε εντολή ήταν να διαπραγματευτούμε ένα είδος συμφωνίας με το Eurogroup και την ΕΚΤ, που θα καθιστούσε την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη βιώσιμη. Η εντολή πήγαινε λίγο πιο πέρα, τουλάχιστον κατά την εκτίμησή μου. Πιστεύω ότι ο ελληνικός λαός μάς εξουσιοδότησε να συνεχίσουμε ενεργά και με σθένος αυτήν τη διαπραγμάτευση στο σημείο, κατά το οποίο –αν δεν κατορθώναμε να κλείσουμε μια βιώσιμη συμφωνία– θα έπρεπε να εξετάσουμε το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ». 
Σε κάποιο σημείο, ο τ. υπουργός Οικονομικών υπενθυμίζει στην «εικονική» ομήγυρη: «Δεν έχουμε ένα νόμισμα το οποίο μπορούμε να υποτιμήσουμε έναντι του ευρώ, έχουμε το ευρώ».  

Παράλληλα, εξηγεί το σχέδιο του σκληρού άνδρα του Βερολίνου για ένα Grexit και στη συνέχεια το δικό του: «Ο Σόιμπλε, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, είναι αποφασισμένος να πετύχει ένα Grexit, έτσι τίποτα δεν έχει τελειώσει. Επιτρέψτε μου, όμως, να είμαι πολύ ακριβής σε αυτό το σημείο. Ο πρωθυπουργός προτού γίνει πρωθυπουργός και προτού κερδίσει τις εκλογές τον Ιανουάριο μού έδωσε το πράσινο φως να εκπονήσω ένα Ρlan b. Και συγκέντρωσα μια πολύ ικανή ομάδα, μικρή, όπως έπρεπε να είναι, επειδή για προφανείς λόγους έπρεπε να δράσει υπό άκρα μυστικότητα. Αρχίσαμε να εργαζόμαστε από τα τέλη Δεκεμβρίου, ξεκινώντας από τις αρχές Ιανουαρίου για τη δημιουργία της. Αφήστε όμως, αν αυτό σας ενδιαφέρει, να σας περιγράψω κάποια πολιτικά και θεσμικά εμπόδια, που δυσχέραναν την ολοκλήρωση του έργου μας και την ενεργοποίησή του. Το έργο είχε λίγο-πολύ ολοκληρωθεί, είχαμε ένα Ρlan b, αλλά η δυσκολία ήταν να προχωρήσουμε από τους πέντε ανθρώπους, που το σχεδίαζαν, στους χίλιους που θα το υλοποιούσαν. Γι’ αυτό θα έπρεπε να εξασφαλίσω μία ακόμη εξουσιοδότηση, την οποία ουδέποτε έλαβα, αλλά να σας δώσω ένα παράδειγμα: Σχεδιάζαμε σε ένα μεγάλο αριθμό μετώπων, οπότε αναφέρω ένα ενδεικτικά. Πάρτε την περίπτωση των πρώτων λεπτών μετά το κλείσιμο των τραπεζών. Τα ΑΤΜ δεν λειτουργούν και πρέπει να υπάρξει ένα σύστημα παράλληλων πληρωμών, ώστε να συνεχίσει να λειτουργεί η οικονομία για λίγο, ενώ πρέπει να δοθεί στον πληθυσμό η αίσθηση ότι το κράτος ελέγχει την κατάσταση και πως υπάρχει κάποιο σχέδιο. 
Αυτό που σχεδιάζαμε να κάνουμε είναι το εξής: Υπάρχει η ιστοσελίδα της φορολογικής υπηρεσίας, όπως στη Βρετανία και αλλού, όπου πολίτες, φορολογούμενοι μπαίνουν στο σάιτ, χρησιμοποιούν τον κλειδάριθμό τους και μεταφέρουν μέσω web banking χρήματα από τους λογαριασμούς τους στο ΑΦΜ τους, ώστε να πληρώσουν τον ΦΠΑ, τον φόρο εισοδήματος κ.λπ. Σχεδιάζαμε να δημιουργήσουμε μυστικούς λογαριασμούς, συνδεδεμένους με κάθε ΑΦΜ, χωρίς να το πούμε σε κανέναν, ώστε να έχουμε αυτό το σύστημα σε λειτουργία υπό άκρα μυστικότητα. Με το πάτημα ενός κουμπιού θα μας επιτρεπόταν να διανείμουμε pin σε κάθε κάτοχο ΑΦΜ, δηλαδή σε κάθε φορολογούμενο.

Ας πάρουμε, για παράδειγμα, την περίπτωση κατά την οποία το κράτος χρωστάει ένα εκατ. ευρώ σε φαρμακευτική επιχείρηση για την αγορά φαρμάκων για λογαριασμό του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Θα μπορούσαμε αμέσως να δημιουργήσουμε μια ψηφιακή μεταφορά σε αυτόν τον λογαριασμό του ΑΦΜ της επιχείρησης και να τους παράσχουμε ένα pin ώστε να μπορέσουν να το χρησιμοποιήσουν ως έναν παράλληλο μηχανισμό πληρωμής, σε οποιονδήποτε άλλο, ενώ παράλληλα να γίνονται και φορολογικές πληρωμές προς το κράτος. Αυτό θα δημιουργούσε ένα παράλληλο τραπεζικό σύστημα, δίνοντάς μας λίγο αέρα να αναπνεύσουμε, ενώ οι τράπεζες θα ήταν κλειστές, λόγω της επιθετικής πολιτικής της ΕΚΤ. 

»Αυτό το σχέδιο αναπτύχθηκε πολύ καλά και θα έκανε μεγάλη διαφορά, επειδή πολύ γρήγορα θα μπορούσαμε να το επεκτείνουμε, χρησιμοποιώντας εφαρμογές σε smartphones (apps) και θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα παράλληλο σύστημα σε λειτουργία, το οποίο θα ήταν μεν προσδιορισμένο σε ευρώ, αλλά εν μια νυκτί θα μπορούσε να μετατραπεί και σε μια νέα δραχμή».

Λίγο αργότερα, αφηγείται «μια συναρπαστική ιστορία, τι είδους δυσκολίες αντιμετώπισα. Ο γενικός γραμματέας Δημοσίων Εσόδων στο υπουργείο μου ελέγχεται πλήρως και απευθείας από την τρόικα. Δεν ήταν υπό τον δικό μου έλεγχο ως αρμόδιου υπουργού, αλλά ελεγχόταν από τις Βρυξέλλες. Ο γενικός γραμματέας διορίζεται με μια συγκεκριμένη διαδικασία και ελέγχεται από την τρόικα, όπως και ολόκληρος ο μηχανισμός.

Είναι σαν τα δημόσια έσοδα στο Ηνωμένο Βασίλειο να ελέγχονται από τις Βρυξέλλες· είμαι σίγουρος ότι όπως το ακούτε σας σηκώνεται η τρίχα. ΟΚ, λοιπόν, το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα ήταν πως ο γενικός γραμματέας Πληροφοριακών Συστημάτων, από την άλλη, ελεγχόταν από εμένα, ως αρμόδιο υπουργό.  

Και διόρισα έναν καλό φίλο μου, παιδικό φίλο μου, που έγινε καθηγητής Τεχνολογικής Πληροφόρησης στο Κολούμπια στις ΗΠΑ. Τον επιστράτευσα επειδή του είχα εμπιστοσύνη να προχωρήσει στην ανάπτυξη αυτού του συστήματος. Κάποια στιγμή, μία εβδομάδα ή λίγο αργότερα αφότου μετακομίσαμε στο υπουργείο, με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ότι έχει τον έλεγχο των μηχανημάτων, του hardware, όχι όμως και του λογισμικού (software). “Το software ανήκει στην τρόικα, που ελέγχει τη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων. Τι να κάνω;”».

Μυστική συνάντηση
Και προσθέτει ο κ. Βαρουφάκης: «Είχαμε λοιπόν μια συνάντηση, μόνο οι δυο μας, ουδείς άλλος γνώριζε, και εκείνος μου είπε: “Ακου, αν ζητήσω την άδειά τους για να αρχίσω να εφαρμόζω αυτό το σχέδιο, τότε η τρόικα θα μάθει αμέσως ότι σχεδιάζουμε ένα παράλληλο σύστημα. Αλλά εγώ του είπα ότι αυτό δεν μας κάνει, γιατί δεν θέλουμε να αποκαλύψουμε τα σχέδιά μας σε αυτήν τη φάση. Ετσι τον εξουσιοδότησα, και αυτό δεν πρέπει να το πείτε σε κανέναν, πρέπει να παραμείνει μεταξύ μας...».

Ο συντονιστής του conference call τον διακόπτει: «Υπάρχουν σίγουρα κάποιοι που ακούνε αυτήν τη στιγμή, αλλά δεν θα το πούνε στους φίλους τους». 

Ο κ. Βαρουφάκης συνεχίζει γελώντας: