"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΥΠΑΡΚΤΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΥΠΑΡΚΤΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΝουΔο-γαλαζαίικου γυφτο-καθαρματόπληκτου ξέφραγου Κουλοχανείου κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΞΕΦΡΑΓΟ ΚΩΛΟΧΝΕΙΟ: Ελλειμμα κουλτούρας ασφάλειας

 

Toυ Αλέξη Παπαχελά

Η ιστορία με τον 89χρονο συμπολίτη μας έδειξε για άλλη μία φορά το τεράστιο έλλειμμα κουλτούρας ασφάλειας που έχει η χώρα μας. Οποιος έχει μπει σε αίθουσα δικαστηρίου γνωρίζει καλά ότι οι ανιχνευτές μετάλλου είναι μόνο για τους ανίδεους ή τους… προσκόπους, που σέβονται ακόμη και τους κανόνες που δεν τηρούνται από κανέναν. Ολοι οι υπόλοιποι τους αγνοούν επιδεικτικά ή τους αντιμετωπίζουν σαν να πρόκειται για κάποιο έργο τέχνης, το οποίο κοιτούν και μετά προσπερνούν, συνήθως από το πλάι.

Το πρόβλημα δεν έχει εύκολη λύση και σίγουρα δεν είναι ζήτημα ενός υπουργού ή κάποιου υπηρεσιακού παράγοντα. Είναι μια βαθιά ριζωμένη νοοτροπία, που έχει ποτίσει την κοινωνία αλλά και τον σκληρό πυρήνα του κράτους, με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Οι νεαροί αστυνομικοί έξω από ευαίσθητους στόχους κοιτούν το κινητό τους με εμμονική αφοσίωση και είναι αβέβαιο εάν θα μπορέσουν στη συνέχεια να περιγράψουν τι συνέβη στην περίπτωση που, ο μη γένοιτο, συμβεί κάτι.

Το πρόβλημα είναι ότι ζούμε σε μια εποχή που η παλαβωμάρα και ο φανατισμός κυριαρχούν παντού. Ο κάθε τρελός ή ακραίος μπορεί εύκολα να εμπνευσθεί από μια ανοησία ή ένα ψέμα που διάβασε στο Διαδίκτυο ή ακόμη και από τον τύπο που προσπάθησε να μπει στην αίθουσα του χορού των ανταποκριτών του Λευκού Οίκου για να σκοτώσει τον Τραμπ ή κάποιον υπουργό.

Σε μια εποχή που όλα αυτά έχουν γίνει ρουτίνα, κανείς δεν πρέπει να εκπλαγεί αν βρεθούν μιμητές και σε αυτόν τον τόπο. Αλλά δεν κινδυνεύει η χώρα μόνο από παράφρονες. Βρισκόμαστε σε μια επικίνδυνη γειτονιά και τα όσα συμβαίνουν είναι μαθηματικώς βέβαιον ότι θα οδηγήσουν σε μια νέα γενιά τρομοκρατών, που θα ονειρεύονται να χτυπήσουν δυτικούς στόχους. Η Ελλάδα διατηρούσε μια ιδιόμορφη ασυλία παλαιότερα, όμως σήμερα οι εποχές αυτές έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Οι νοοτροπίες δεν κτίζονται μέσα σε μία μέρα και…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΟΤΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΖΗΤΟΥΛΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Απορείς γιατί σου κλείνουν το δρόμο - Διότι ΣΕ ΕΧΟΥΝ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ! Τί δεν καταλαβαίνεις?

 By nikolaosderes

Αυτοί είναι οι αγρότες που κλείνουν τους δρόμους και ταλαιπωρούν όλη τη χώρα κάθε χρόνο.

Γιατί;

Γιατί μπορούν!

Γιατί σε έχουν γραμμένο.

Γιατί πρέπει να τους προσκυνάμε και να τους φιλάμε το χέρι.

Γιατί είναι τα ιερά Τοτέμ της Ελλάδας.

Όταν έφτασε το λάδι 15€ επειδή δεν είχε παραγωγή η Ισπανία σκέφτηκαν την οικογένεια σου;

Όταν έφτασε το μοσχάρι 20 ευρώ επειδή δεν έχει αρνιά σε σκέφτηκαν;

Όταν έφτασε το αρνί 13 ευρώ σε σκέφτηκαν ή έκανες Πάσχα με μπριζόλες και λουκάνικα;

Όταν τα κεράσια είχαν 15 ευρώ σε σκέφτηκαν;

Όταν οι φράουλες είχαν 12 ευρώ σε σκέφτηκαν;

Όταν δεν είχες να βγάλεις το μήνα σε σκέφτηκαν;

Αν μπορούν να πουλήσουν το στάρι 2 ευρώ νομίζεις θα σκεφτούν ότι εσύ θα το αγοράσεις πολύ ακριβά;
 

Όταν φτάσει το μέλι 20 ευρώ θα σε σκεφτούν;

Όταν έκλεισες το μαγαζί σου σε σκέφτηκαν;

Όταν δεν μπορούσες να πληρώσεις τα πάγια σε σκέφτηκαν;

Όταν παλεύεις καθημερινά νομίζεις ότι νοιάζονται;

Όταν δούλευες για 600 ευρώ σε σκέφτηκαν;

Όταν σε απέλυσαν σε σκέφτηκαν;

Είδες αγρότη να κόβει απόδειξη;

Τα δικά σου τα χρέη στα χάρισε κάποιος;

Παίρνεις επιδότηση μάγκα;
ΟΧΙ
Γιατί είσαι κορόιδο.

 

Κοιτάνε μόνο την πάρτη τους.
 

Όσο δίκαια και αν είναι κάποια από τα αιτήματα των αγροτών, σε καμία περίπτωση δεν είναι τόσο δίκαια, ώστε να είναι πάνω από τα δικαιώματα όλων των άλλων πολιτών.
 

Οι δρόμοι ανήκουν σε όλους.
 

Βρείτε ...

 

Επίγεια κωμικοτραγική σοφία: "ΤΟ ΓΑΡ ΠΟΛΥ ΤΗΣ ΘΛΙΨΕΩΣ ΓΕΝΝΑ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ"

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αλλο η Επίδαυρος και άλλο η Eurovision, Ζερόμ (Αυτός ο απερίγραπτος τύπος έχει ταξιδιωτική εκπομπή στην δημόσια τηλεόραση με την οποία μας "μαθαίνει" τη χώρα μας!!!)

 

Της ΛΙΛΑΣ ΣΤΑΜΠΟΥΛΟΓΛΟΥ

Ας ξεκινήσουμε από το ότι οι περισσότεροι θεατές της Eurovision, ειδικοί και μη, θεώρησαν ότι η παρουσίασή της φέτος δεν ήταν καλή, από το δίδυμο Θανάση Αλευρά και Ζερόμ Καλούτα. Αντικειμενικά να το πάρεις, με όση συμπάθεια και αν τρέφεις για τους δυο ανθρώπους που βρέθηκαν στη συγκεκριμένη θέση, έγιναν αρκετά λάθη που τους εξέθεσαν. Δεν γίνεται να λες ότι το Σαν Μαρίνο είναι νησιωτική χώρα στα σοβαρά και να μην εισπράξεις καζούρα.

Εν πάση περιπτώσει, όμως, δεν θα καταστραφεί και ο κόσμος επειδή το σχολιαστικό δίδυμο της EΡΤ για τη Eurovision ήταν μέτριο. Το κουνήσαμε το δάχτυλο, φτάνει. Μπορούμε να επιστρέψουμε στην κανονικότητά μας, που έχει απείρως μεγαλύτερα προβλήματα από το κάπως άνοστο χιούμορ και μερικές αστοχίες στη γεωγραφία και στην παρουσίαση ζωντανών τηλεοπτικών προγραμμάτων. Και αν συμφωνήσουμε ότι η συνταγή δεν πέτυχε, είναι μια ευκαιρία και ένα κίνητρο για να γινόμαστε καλύτεροι.

Βέβαια, όλοι σε αυτή τη χώρα ξορκίζουμε την αποτυχία και αδυνατούμε να την αποδεχτούμε. Βασικά, γινόμαστε έξαλλοι! Κουνάμε το δάχτυλο σε όποιον αποτυγχάνει, σαν δασκαλίτσες με έλλειψη ενσυναίσθησης και κατανόησης. Και ο αποτυχών είτε πέφτει να πεθάνει από στενοχώρια και χάνει την αυτοπεποίθησή του είτε αρχίζει να δικαιολογείται, αδυνατώντας να αποδεχτεί τη μετριότητά του.

Θα υπερασπιζόμουν με πάθος τον Ζερόμ Καλούτα αν έλεγε ότι έκανε την προσπάθειά του όσο καλύτερα μπορούσε, ότι λυπάται για τις όποιες αστοχίες και τα λάθη (που έγιναν, δεν γίνεται να τα αγνοήσεις) και ότι έμαθε πολλά μέσα από αυτή την εμπειρία. Θα ήταν μια σοφή και ψύχραιμη τοποθέτηση μπροστά στα μικρόφωνα που ήρθαν καταπάνω του για δηλώσεις και θα βούλωνε τα στόματα σε όσους κράζουν σαν τα κοράκια, λες και είναι έγκλημα να μην τα πας τόσο καλά σε μια παρουσίαση.

Εκείνος, όμως, μπροστά στα μικρόφωνα και τις κάμερες υπεραμύνθηκε της κριτικής και άρχισε να αραδιάζει δικαιολογίες. «Εμείς δεν πήγαμε εκεί ούτε σαν δημοσιογράφοι ούτε σαν eurofans, πήγαμε σαν καλλιτέχνες, εγώ έχω παίξει στην Επίδαυρο…» είπε.

Ας συμφωνήσουμε ότι το να είναι κανείς καλλιτέχνης και να τον καλέσουν ως τέτοιο να παρουσιάσει τη Eurovision δεν έχει καμία σχέση με ό,τι αυτό το σόου χρειάζεται στην παρουσίαση του. Είναι μια εντελώς διαφορετική θέση, με άλλες απαιτήσεις. Καμία σχέση δεν έχει, επίσης, αν έχεις περάσει ή όχι από τη σκηνή της Επιδαύρου ή οποιουδήποτε θεάτρου, νέου ή αρχαίου. Ακόμα και αν η Eurovision παρουσιαστεί κάποτε στην Επίδαυρο, πάλι θα χρειάζεται έναν παρουσιαστή με τα κατάλληλα προσόντα για να κάνει σωστά τη δουλειά. Μπορεί να είναι καλλιτέχνης και να έχει ταλέντο και ως παρουσιαστής, αλλά μπορεί και όχι. Δεν κάνουν όλοι για όλα, πώς να το κάνουμε;

Αν, πάλι, οι περισσότεροι θεατές σού λένε ότι ήσουν αδιάβαστος ή, έστω, όχι όσο έπρεπε προετοιμασμένος, σημαίνει ότι δεν ικανοποιήθηκαν από το αποτέλεσμα. Το να ανταπαντάς λέγοντας ότι διάβασες πιο πολύ από ό,τι στις Πανελλαδικές και ότι εσύ είχες έναν άλλο τρόπο που δεν κατάλαβε ο θεατής και ότι θες να πας σπίτι όποιου θεωρεί ότι δεν είχες χιούμορ και να σε κάνει πιο έξυπνο, είναι μια στάση που σε εκθέτει περισσότερο. Αν μη τι άλλο, ένας καλλιτέχνης που ανεβαίνει στο σανίδι θα έπρεπε να ξέρει ότι το κοινό δεν το ενδιαφέρει τι έχει προηγηθεί και πόσο έχει κουραστεί κάποιος για έναν ρόλο, τον ρόλο του παρουσιαστή της Eurovision εν προκειμένω. Το αποτέλεσμα βλέπει και από αυτό κρίνει. Ή θα το απολαύσει ή όχι.

Ετσι συμβαίνει στα θεάματα, και όχι μόνο. Απλώς δεν πέτυχε η παράσταση, Ζερόμ.

Ή μήπως…

ΜΟΥΣΙΚΗ - ΠΑΡΑΔΟΣΗ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η ιστορική διάλεξη του Μάνου Χατζιδάκι για το ρεμπέτικο

 


Του Βασίλη Σ. Κανέλλη


 Στις 31 Ιανουαρίου 1949 ο Μάνος Χατζιδάκις δίνει μια διάλεξη στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» που έμεινε στην ιστορία. Κι αυτό έγινε γιατί ο τεράστιος Μάνος έκανε μια ανάλυση για το ρεμπέτικο τραγούδι, δείχνοντας το θαυμασμό του για το είδος αυτό. Για την ιστορία το Θέατρο Τέχνης στεγαζόταν τότε στο Θέατρον Αλίκης στην Πλατεία Καρύτση. Τίτλος της ιστορικής διάλεξης «Ερμηνεία και Θέσις του Σύγχρονου Λαϊκού Τραγουδιού»

Κι έμεινε στην ιστορία γιατί ένας νεαρός τότε συνθέτης, όχι ο σπουδαίος Μάνος που γνωρίσαμε λίγα χρόνια μετά, τόλμησε να κάνει ανάλυση για το ρεμπέτικο σε μια εποχή εξαιρετικά δύσκολη και επικίνδυνη.

Ηταν μια εποχή όπου το ρεμπέτικο τραγούδι έβρισκε έκφραση στις λαϊκές γειτονιές, έβρισκε φανατικούς θαυμαστές και συνθέτες όπως ο Βασίλης Τσιτσάνης έβαζαν τα θεμέλια για να ριζώσει το συγκεκριμένο είδος στην ελληνική κοινωνία, αμέσως μετά τον Εμφύλιο.

Η αστυνομία κυνηγούσε τους ρεμπέτες ανηλεώς, η αστική τάξη το περιφρονούσε, όμως, το δράμα μιας ολόκληρης μετεμφυλιοπολεμικής και μεταπολεμικής κοινωνίας εκφραζόταν μέσα από τους αμανέδες, κι όχι μόνο, που είχαν τις ρίζες τους στη Μικρά Ασία.

Κι έρχεται ο Μάνος Χατζιδάκις να δώσει αυτή τη διάλεξη, να βάλει το ρεμπέτικο στην καρδιά της ελληνικής μουσικής. Να αναδείξει τη σχέση του με τη βυζαντινή μουσική, να παρουσιάσει στο κοινό τον Τσιτσάνη, τον μεγάλο Μάρκο Βαμβακάρη, την σπουδαία Σωτηρία Μπέλλου.

Η αθηναϊκή κοινωνία μένει έκπληκτη από αυτή τη διάλεξη. Ποιος θα περίμενε ότι το… απαγορευμένο είδος του ρεμπέτικου θα έβρισκε έναν φανατικό φίλο ο οποίος θα είχε το θάρρος να το παρουσιάσει. Ο Μάνος Χατζιδάκις δέχεται ακόμη και απειλές. Τον ειδοποιούν ακόμη και να προσέχει στους δρόμους του Παγκρατίου όπου και ζει.

Πως ήταν δυνατόν ένας 24χρονος να αποθεώσει τα τραγούδια των αλητών;

Η διάλεξη… χάθηκε. Και για πρώτη φορά φέρεται να δημοσιεύτηκε το 2002.

Ενδιαφέρουσα η άποψη του μεγάλου Ηλία Πετρόπουλου για τη διάλεξη αυτή.

Στο ντοκιμαντέρ της Victory Media, με τίτλο Η Ιστορία του Ρεμπέτικου (2006) σε επιμέλεια Κώστα Φέρρη, ακούγεται να λέει:


«Εγώ κυνήγησα φοβερά τη διάλεξη του Χατζιδάκι (σ.σ. εννοεί πως έψαχνε να την βρει). Λοιπόν ο Χατζιδάκις μου είπε… «την έδωσα»… στου Φλόκα μου το είπε αυτό… «την έδωσα και μου τη φυλάει ο Φοίβος ο Ανωγειανάκης». Ερωτάω το Φοίβο μου λέει… «ποτέ δεν μου την έδωσε, την έχει αυτός». Εν πάση περιπτώσει έγινε αυτή η διελκυστίνδα… υποψιάζομαι ότι η διάλεξη είναι μάπα και δεν θέλουν να μου την δώσουν. Όταν βγαίνει το ’49 η Δημιουργία (σ.σ. πρόκειται για το περιοδικό Ελληνική Δημιουργία που διηύθυνε ο Σπύρος Μελάς) συμβαίνει το εξής αλλόκοτο. Η Δημιουργία βρίζει τον Χατζιδάκι… αυτός ο νεαρούλης… των αλητών τα τραγούδια… η διάλεξη… και για να γίνει πειστική η Ελληνική Δημιουργία παραθέτει αποσπάσματα. Είναι αρκετά μεγάλα τα αποσπάσματα, αλλά δεν σου δίνουν τη γενική εικόνα της διάλεξης. Ποιος ήταν ο άξονας της διάλεξης. Το άρθρο αυτό, το αντι-χατζιδακικό, είναι στολισμένο με σχέδια του Μίνου Αργυράκη, τα οποία σχέδια είναι υπέρ του Μάνου Χατζιδάκι! Αυτά τα τρελά, που μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν!».

Αναφορικά με τη διάλεξη του Μάνου, θα έλεγε κανείς, σύμφωνα και με τους αναλυτές, ότι ο Χατζιδάκις δεν μιλούσε περισσότερο για τα λεγόμενα «σκληρά» ρεμπέτικα, τα «χασικλίδικια», αλλά τα πιο… λαϊκά που μιλούσαν περισσότερο για την αγάπη, τον έρωτα, την ξενιτιά. Τραγούδια περισσότερο γνωστά σε σχέση με το πειραιώτικο ρεμπέτικο τραγούδι, με τα άσματα των τεκέδων.

Σε κάθε περίπτωση τα όσα είπε ένας 24χρονος, ο οποίος για άλλη μια φορά έσπασε τα ταμπού της εποχής έχουν μεγάλη σημασία. 

Ειδικά από τη στιγμή που ο Μάνος Χατζιδάκις δεν άνηκε στο χώρο της Αριστεράς, ήταν Δεξιός, που είχε πάρει θέση υπέρ του Εθνικού Στρατού στον Εμφύλιο, αλλά που τολμούσε να ασχοληθεί με ένα είδος τραγουδιού που ήταν μισητό στην τάξη του.

 
Ας διαβάσουμε τη διάλεξη:
 

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο έξυπνος και χρήσιμος Πολάκης

 

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Το προφίλ του Παύλου Πολάκη στο Facebook λειτουργεί και ως χρονομηχανή. Μπαίνεις εκεί και βγαίνεις στα ‘80ς. Διαβάζεις αυτά που γράφει και μπορείς να ακούσεις τον θυμωμένο Μένιο Κουτσόγιωργα αν και μερικά κείμενα θα ήθελες να τα δώσεις στον Βαγγέλη τον Γιαννόπουλο.  

Ειδικά αυτά για την παράταξη του Κολοκοτρώνη και του Βελουχιώτη που βρίσκεται απέναντι στην παράταξη των κοτζαμπάσηδων και των δωσιλόγων. Κάποιος του θύμισε ότι ο τελευταίος απόγονος του στρατηγού Μακρυγιάννη, ο Κίτσος Μαλτέζος, δολοφονήθηκε από τον ΕΛΑΣ, επειδή τόλμησε να εγκαταλείψει την ΕΠΟΝ. Αν απαντούσε, ο Πολάκης, θα του έλεγε ότι, δυστυχώς, παντού υπάρχουν προδότες. 

Οι αναρτήσεις του κάνουν πάντα μεγάλο σουξέ. Όχι μόνο από λάτρεις αυθεντικού, γραφικού χαβαλέ -αυτοί είναι λίγοι. Μιλάμε τώρα για χιλιάδες like ανά ανάρτηση και εκατοντάδες κοινοποιήσεις. Η ανάρτηση με την οποία «απαντά» στον Τσίπρα, που πήρε αποστάσεις από τα περί δωσιλόγων, μάζεψε 3.000 like. Και από όλους αυτούς, μόνο 58 τη βρήκαν αστεία. Κρίμα που τόσο λίγοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται το χιούμορ.  

Γράφει ο Πολάκης ότι η χώρα έχει γίνει Κολομβία και διοικείται από τα καρτέλ της κόκας και από κάτω έρχονται 7.000 like. Kαι να θέλει ο Τσίπρας να του τραβήξει το αφτί, ο Παυλάρας, κατά τους φίλους του, θα του πετάξει τα like στο πρόσωπο και θα ανακοινώσει υποψηφιότητα στη Δυτική Αττική.  

 Συχνά στο ρεπορτάζ του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρεται ότι υπάρχει προβληματισμός για τον αντίκτυπο που έχει ο Πολάκης στο κεντρώο πολιτικό ακροατήριο. Λένε ότι απευθύνεται σε ένα κοινό που, ούτως ή άλλως, είναι δεσμευμένο από τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ταυτοχρόνως διώχνει τους μετριοπαθείς. Ναι, λογικά είναι έτσι. Προφανώς το καταλαβαίνει και ο Πολάκης. Αλλά, με συγχωρείτε, δεν έχει κανένα λόγο να κάνει πίσω. Ο Πολάκης έχει φτιάξει ένα προσωπικό πολιτικό concept συσπειρώνοντας γύρω από το πρόσωπο του ένα κομμάτι κοινού που δεν το λες και αμελητέο. Ανθρώπους με δυσανεξία σε οτιδήποτε δεν τους φαίνεται «αριστερό», με πολιτική σκέψη που δανείζεται στοιχεία από τον οπαδισμό, κοινωνούς της απλουστευμένης προσέγγισης που βλέπει τον κόσμο με δύο χρώματα, ακροατήριο που αποστρέφεται την «αριστεία», πολίτες που, για διάφορους λόγους, θεωρούν ως σημείο αναφοράς των Εμφύλιο κ.λ.π. Δεν χρειάζεται να τους περιγράψουμε επακριβώς, όλοι γνωρίζουμε ή μπορούμε να φανταστούμε ποιοι είναι οι οπαδοί του θερμόαιμου Σφακιανού. 

Ο Πολάκης μπορεί να κουβαλάει πολλές πολιτικές καχεξίες. Όμως ηλίθιος δεν είναι. Ούτε την ένταση του λόγου του θα κατεβάσει, ούτε θα παραστήσει ότι κλείνει το μάτι στους κεντρώους. Θα συνεχίσει ως έχει, λέγοντας στο κοινό του αυτό που θέλει να ακούσει, προσφέροντας σε όλους τους υπόλοιπους ένα περίεργο πολιτικό θέαμα με αναφορές σε προηγούμενες δεκαετίες.  

Και επιτέλους, ας καταλάβουμε και ας παραδεχθούμε ότι ο Πολάκης, εκτός από έξυπνος, είναι και χρήσιμος:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝουΔοΚΟΡΩΝΟΪΟΠΛΗΚΤΗ ΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΑ: Έρχεται επιδημία οικονομοϊού που θα κάνει το 2010 να φαίνεται παιδική χαρά!

 

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Το "σκληρό lockdown" το εφαρμόζεις δρακόντεια για 20 μέρες, εξαφανίζεται ο ιός και μετά ελέγχεις πύλες εισόδου και βάζεις 14 μέρες καραντίνα όποιον μπει, αφήνοντας ελεύθερη την κοινωνία και την οικονομία. Δεν το εφαρμόζεις 6 μήνες, με την οικονομία και τους πολίτες σε κώμα, με 3 διαδηλώσεις τη μέρα στο κέντρο της Αθήνας, με λαθροβάρκες να έρχονται αβέρτα από απέναντι, και με τσάρτερ να προσγειώνονται με προορισμό κορονοπάρτυ. Και η εγχείρηση απέτυχε και ο ασθενής απέθανε.

Η οικονομική πανδημία, το μέγεθος της οποίας θα διαπιστώσουμε μόλις περάσει η υγειονομική κρίση θα είναι τεκτονικών διαστάσεων. Και γι' αυτή δυστυχώς δεν υπάρχει εμβόλιο.  

Υπάρχει φάρμακο βέβαια, το οποίο όμως στη ΝΔ δεν θέλουν να χρησιμοποιήσουν καθότι κρατιστές μέχρι το κόκκαλο. Λέγεται απελευθέρωση της οικονομίας από την υπερρύθμιση, μείωση της φορολογίας, ψηφιακό κράτος, φιλικό κλίμα για το επιχειρείν. Όπως το κάνουν η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Αλβανία ακόμα και τα Σκόπια.

H έκθεση Doing Business της Παγκόσμιας Τράπεζας για το 2020 δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.  

Η Ελλάδα είναι στη γενική θέση 79 της παγκόσμιας κατάταξης (επί 190 κρατών) σκοράροντας κοντά στον πάτο σε κρίσιμους τομείς που λαμβάνουν υπόψη οι επενδυτές: Κατοχύρωση Ιδιοκτησίας (156η), Δυνατότητα Δανειοδότησης (119η), Νομική Ισχύς Συμβάσεων (146η).  

Ξέρετε τι μας ανεβάζει; 

Το ότι προστατεύουμε το δικαίωμα των... μειονοτήτων να ξεκινήσουν μια επιχείρηση. Αναμενόμενο, αν μετρήσει κανείς τις αραβικές ταμπέλες στο κέντρο της Αθήνας. Εκεί μάλιστα κάναμε άλμα 6 μονάδων βαθμολογίας και είμαστε στη θέση 37, σ΄αυτή την ειδική κατηγορία.

Για να ξέρετε και πού κινείται ο ανταγωνισμός:
 

- Στις πρώτες δέκα θέσεις κατά σειρά: Νέα Ζηλανδία, Σινγκαπούρη, Χονγκ Κονγκ, Δανία, Ν. Κορέα, ΗΠΑ, Γεωργία (ναι, η πρώην σοβιετική), Ηνωμένο Βασίλειο, Νορβηγία, Σουηδία.
- Από τη γειτονιά μας: Σκόπια 17η, Τουρκία 33η, Σερβία 44η.

Δείτε και μερικές στρεβλώσεις του κρατισμού εν μέσω κορονοϊού.

Το 2019 έβαλαν λουκέτο στη χώρα μας 48.290 επιχειρήσεις σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ.  

Πόσες λέτε ότι έκλεισαν το 2020; 

Πολύ περισσότερες θα απαντούσε κάποιος. Κι όμως, έκλεισαν πολύ λιγότερες: 37.345.

 Ο λόγος είναι πως εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις είναι σε κώμα και συντηρούνται με τα κρατικά επιδόματα, τα οποία μόλις κοπούν θα δημιουργήσουν τσουνάμι λουκέτων.

Δείτε κι ένα άλλο περίεργο της πανδημίας. 

Ποιος τομέας χτυπήθηκε περισσότερο στην κρίση; Της εστίασης και των ξενοδοχείων. Όμως το 2020 εκατοντάδες επιχειρήσεις μετακινήθηκαν από την κατηγορία "Χονδρικό και Λιανικό Εμπόριο, Επισκευή Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Μοτοσυκλετών" στην κατηγορία "Δραστηριότητες Υπηρεσιών Παροχής Καταλύματος και Υπηρεσιών Εστίασης"!  

Γιατί; 

Μα για να πάρουν το κρατικό μπαξίσι, το οποίο στην προηγούμενη κατηγορία δεν το έπαιρναν διότι είχαν ΚΑΔ που δεν τους κάλυπτε η ΚΥΑ.

Όταν "παγώνεις" τις στρεβλώσεις της Οικονομίας και την οδηγείς μέσω κορονοϊού σε σοβιετοποίηση, μόλις ξεπαγώσουν θα σε πνίξουν.  

Αυτό φοβάται το επιτελείο της ΝΔ και ψάχνει να βρει ευκαιρία να...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κοινωνική αγωγή και δύναμη ψυχής


EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΒΑΓΓΕΛΗ ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Για να γίνει ένας λαός άξιος της ∆ημοκρατίας, πρέπει να πάψει πρώτα να πιστεύει στο χωροφύλακα. Να βλέπει σ’ αυτόν το σύμβολο της εξουσίας κι όχι την ενσάρκωσή της. Να μην τον κρίνει απαραίτητο στο κάθε του βήμα, επιτηρητή και παιδαγωγό. 

Ένας λαός άξιος της ∆ημοκρατίας δίνει εξετάσεις καθημερινά, όχι μονάχα μπροστά στην κάλπη· δίνει εξετάσεις στα πιο μικρά πράγματα της καθημερινής ζωής: σέβεται τη θέση του στην «ουρά», προσέχει να μην ενοχλεί το διπλανό του, πιστεύει πως έχει πρώτα καθήκοντα κι έπειτα δικαιώματα. Η κοινωνική αγωγή είναι αναγκαία προϋπόθεση της ∆ημοκρατίας. 

Όταν ακούω τους παραπάνω κυρίους να λένε πως τους χρειάζεται δικτατορία, χαμογελώ μέσα μου, παρ’ όλη μου την αθυμία, γιατί συλλογίζομαι πως δεν το καταλαβαίνουν τι λένε πραγματικά: ότι τους λείπει η αγωγή. Πώς μπορεί να νοηθεί ∆ημοκρατία δίχως το σεβασμό του διπλανού σου;

 Υπάρχει όμως κι ένα άλλο στάδιο βαρβαρότητας που πρέπει να ξεπεραστεί, για να είναι ένας λαός άξιος της Δημοκρατίας: το στάδιο του θαυμασμού προς τη βαναυσότητα. Η χοντρή πλάνη να την περνάει κανένας για δύναμη. Συναντούμε κοινωνικά σύνολα που δεν ξέρουν, δεν υποπτεύονται τι κρύβεται πίσω από τη βαναυσότητα: πόση ουσιαστική αδυναμία, πόση ανάγκη για άμυνα, πόση μεταμφιεσμένη μνησικακία, πόσα συμπλέγματα, πόση περιφρόνηση προς το ανθρώπινο γένος, πόσοι παράγοντες αστάθμητοι και σκοτεινοί. 

Η πραγματική δύναμη είναι κάτι πολύ πιο δύσκολα εξακριβώσιμο απ’ ό,τι πιστεύει ο κόσμος. Εμφανίζεται, αθόρυβη και σεμνή, εκεί που κανένας σχεδόν δεν το φαντάζεται: στο εργαστήρι του σοφού, στο κελλί του αγίου, στη φυλακή του επαναστάτη. Σπανιότατα στο προσκήνιο. Γιατί δύναμη ανθρώπου θα πει ένα και μόνο: δύναμη ψυχής. Κι αυτή φανερώνεται στη μοναξιά και στον κατατρεγμό, όχι στην αγορά και στο θρίαμβο.

Αρκεί να διαβάσει κανείς προσεκτικά τις δύο ανωτέρω παραγράφους ενός πολλάκις μνημονευθέντος και αναλυθέντος άρθρου που είχε συγγράψει ο Άγγελος Τερζάκης πριν από πολλές δεκαετίες, για να αντιληφθεί την ουσία των θεμάτων που απασχολούν σήμερα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο την ελληνική κοινωνία.

Τόσο η φονική πανδημία με τις σοβαρότατες επιπτώσεις της όσο και το κύμα καταγγελιών και αποκαλύψεων αναφορικά με περιστατικά κακοποίησης και κατάχρησης εξουσίας σε διάφορα κοινωνικά πεδία έχουν έναν κοινό παρονομαστή, που αναδεικνύεται μέσα από το κείμενο του Άγγελου Τερζάκη υπό τον τίτλο «Έλεγχος της δημοκρατικής ιδέας».

Το εν λόγω κοινό στοιχείο τους δεν είναι άλλο από την ουσιαστική, αναπόδραστη διασύνδεσή τους με αρχές και αξίες που είναι συνυφασμένες με τη δημοκρατία ως πολίτευμα και ως τρόπο ζωής: αφενός την κοινωνική αγωγή και αφετέρου την κατηγορηματική απόρριψη της βαναυσότητας ως επίδειξης ισχύος.


Για να αντιμετωπιστεί με τη μέγιστη δυνατή ταχύτητα και αποτελεσματικότητα η μάστιγα της πανδημίας, απαιτείται προπάντων...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΦΑΣΙΣΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το πεζοδρόμιο ως θεσμός


 Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Με επικεφαλής τον ΣΥΡΙΖΑ, σύσσωμη η Αριστερά ζήτησε χθες να αποσυρθεί από τη Βουλή το υπό συζήτηση νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας για τα ΑΕΙ. Θέση την οποία μέχρις αυτού του σημείου τη βρίσκω λογική, καθ’ όσον προέρχεται από την αντιπολίτευση και μάλιστα την αριστερή και ριζοσπαστική (ΣΥΡΙΖΑ, ΜέΡΑ25, ΚΚΕ, κατά σειρά ριζοσπαστικότητας). Είναι φυσικό να διαφωνούν όλοι αυτοί οι βουλευτές με την πανεπιστημιακή Αστυνομία, όπως επίσης να ζητούν από την κυβέρνηση να αποσύρει το νομοσχέδιο. Το κάνουν για πολιτικούς λόγους και είναι θεμιτό.

Αυτά στη θεωρία. Γιατί, στη δική μας περίπτωση, τα κόμματα της Αριστεράς το ζητούν για λόγους υγειονομικούς. Ζητούν, κατά κάποιον τρόπο, να περισταλεί η λειτουργία του πολιτεύματος, δηλαδή η δυνατότητα της κυβέρνησης να προτείνει και της Βουλής να εγκρίνει, επειδή ζούμε υπό συνθήκες πανδημίας. Ενδιαφέρον, υπό την έννοια ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει σε καμία χώρα της Δύσης, ούτε στις ΗΠΑ, όπου οι νεκροί από τον κορωνοϊό κοντεύουν να ισοφαρίσουν τους νεκρούς του Εμφυλίου.

Αξίζει να παρακολουθήσουμε τη σκέψη του βασικού εκφραστή του συλλογισμού Πάνου Σκουρλέτη: «Δεν μπορεί να συζητούνται υπό αυτές τις συνθήκες κρίσιμα νομοσχέδια για τα οποία δημιουργούνται διαφορετικές προσεγγίσεις. Πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη τις συνέπειες». 

Μα, με συγχωρείτε, γι’ αυτό ακριβώς δεν έχουμε τη Βουλή ανοικτή να λειτουργεί; Για να συζητούνται τα κρίσιμα, για τα οποία υπάρχουν οι «διαφορετικές προσεγγίσεις» του Σκουρλέτη. Αυτός είναι ο λόγος, σε τελευταία ανάλυση, για τον οποίο επινοήθηκε η Βουλή και γι’ αυτό κανείς δεν διανοήθηκε να την κλείσει – εκτός, βέβαια, από τα κόμματα της Αριστεράς στην προκειμένη περίπτωση.

«Εισηγούμαι», είπε ο Σκουρλέτης, «να παγώσει η συζήτηση για το νομοσχέδιο της παιδείας», γιατί «δεν μπορούμε να πηγαίνουμε σε ολικό απαγορευτικό για υγειονομικούς λόγους και να έχουμε την απαίτηση να συζητούμε στη Βουλή ένα νομοσχέδιο που θα προκαλέσει συγκρούσεις και διαδηλώσεις»· και πρόσθεσε: «Η ευθύνη για ό,τι γίνει θα είναι της κυβέρνησης». Επειδή δεν μπορούμε να συγκρουστούμε στους δρόμους, εξαιτίας του λοκντάουν, η Βουλή δεν μπορεί να νομοθετήσει. Αυτό καταλαβαίνω εγώ ότι λέει ο Σκουρλέτης.

Τι σχέση όμως έχουν οι διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις, τις οποίες προεξοφλεί ο Σκουρλέτης, με τη δυνατότητα της Βουλής να συζητεί και να ψηφίζει, δηλαδή να νομοθετεί; 

Από πού και ως πού είναι μέρος της κοινοβουλευτικής διαδικασίας οι διαδηλώσεις;  

Οτι επηρεάζουν την κοινή γνώμη και τους βουλευτές δεν το αρνείται κανείς. Το πεζοδρόμιο είναι αναπόφευκτα μέρος του ευρύτερου πολιτικού παιχνιδιού σε μια δημοκρατία. Δεν είναι όμως σε καμία περίπτωση μέρος της κοινοβουλευτικής διαδικασίας, ώστε να μην μπορεί η Βουλή να νομοθετήσει, επειδή οι διαδηλώσεις δεν θα έχουν τη μορφή που θα ήθελε να έχουν ο Σκουρλέτης, αν δεν μας είχε προκύψει η πραγματικότητα του κορωνοϊού.

Ακόμη πιο οξύς, αλλά και πιο διαφωτιστικός, ο Θ. Παφίλης του ΚΚΕ έκρινε ως «ανήθικο» να συζητείται και να ψηφίζεται ένα τέτοιο νομοσχέδιο, επειδή θεωρεί «πρόκληση ότι η δημοκρατία είναι μόνο μέσα στο Κοινοβούλιο» και αναρωτιέται: «Ο λαός δεν έχει δικαίωμα να διαδηλώνει;». Απείλησε και αυτός την κυβέρνηση με την ευθύνη «για ό,τι κι αν συμβεί».

Εχει την πλάκα του, κατ’ αρχάς, ότι ο Παφίλης υπερασπίζεται τη δημοκρατία όταν το κόμμα του ευαγγελίζεται την κατάργησή της και την αντικατάστασή της από τη δικτατορία του προλεταριάτου. Εννοεί όμως κάτι διαφορετικό από τη δημοκρατία όπως την αντιλαμβανόμαστε στη Δύση.  

Και ο Παφίλης και ο Σκουρλέτης εννοούν...

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Λοιμωξιολογίες

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΔΙΑΜΑΝΤΗ

«Η Λοιμωξιολογία αποτελεί επίσημη και αναγνωρισμένη εξειδίκευση της Παθολογίας και της Παιδιατρικής και αποκτάται μετά από εξετάσεις που διενεργούνται από ειδική τριμελή επιτροπή», αναφέρει στην ιστοσελίδα της η Ελληνική Εταιρεία Λοιμώξεων (ΕΕΛ).

Είμαστε όμως βέβαιοι κατά πόσο, για τον καθορισμό των απαιτούμενων προσόντων του λοιμωξιολόγου, έχουν ληφθεί υπόψιν οι απαιτήσεις που πλέον έχουμε από τους επιστήμονες αυτούς, ως κοινωνία;

Ίσως για παράδειγμα, οι προαναφερθείσες τριμελείς επιτροπές, θα πρέπει να αναπροσαρμόσουν τη λειτουργία τους και να υιοθετήσουν πρακτικές και κριτήρια επιλογής άλλων επιτροπών, πιο τηλεοπτικού χαρακτήρα. (Από μένα είναι ναι).

Την 1η Φεβρουαρίου 2020, η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε τη σύσταση επιτροπής επιστημόνων για την αντιμετώπιση της επιδημίας (όχι ακόμα πανδημίας) του κοροναϊού.

Επικεφαλής της επιτροπής και εκπρόσωπος του υπουργείου Υγείας ορίστηκε ο καθηγητής Παθολογίας και Λοιμωξιολογίας. κ. Σωτήρης Τσιόδρας.

Είκοσι πέντε ημέρες μετά, καθιερώνεται η καθημερινή τηλεοπτική ενημέρωση από τους κ.κ.  Τσιόδρα και υφυπουργό Πολιτικής Προστασίας, Νίκο Χαρδαλιά. Ο καθηγητής Τσιόδρας «μπαίνει» στα σπίτια μας.

Ο τρόμος που προκαλεί η καλπάζουσα έξαρση του ιού σε συνδυασμό με τον πράο και κατευναστικό τρόπο σκέψης και ομιλίας του συγκεκριμένου λοιμωξιολόγου, «γεννούν», χωρίς να το επιδιώκει ο ίδιος, έναν νέο τηλεοπτικό αστέρα.

Στις αρχές του καλοκαιριού του 2020, το πρώτο κύμα της πανδημίας υποχωρεί και ο καθηγητής Τσιόδρας, δυστυχώς για τα  ΜΜΕ, αποτραβιέται από το τηλεοπτικό επίκεντρο.

Τον Σεπτέμβριο του 2020, η Covid-19 επιστρέφει με δεύτερο κύμα και οι ελληνικοί τηλεοπτικοί σταθμοί, αναζητούν άλλους, ομότεχνούς του καθηγητή Τσιόδρα, λοιμωξιολόγους, για να γίνουν οι νέοι πρωταγωνιστές ενός δεύτερου κύκλου επεισοδίων.

Στήνουν το τηλεοπτικό προϊόν τους, πάνω στους επιστήμονες.


Μια σειρά από λοιμωξιολόγοι, μέλη οι περισσότεροι της εθνικής επιτροπής για την αντιμετώπιση της πανδημίας, παρελαύνουν καθημερινά από την ελληνική τηλεόραση.  Έχουν μιλήσει, πλέον, τόσες πολλές φορές και σε τόσες πολλές εκπομπές, που τους αντιμετωπίζουμε ως τηλεοπτικούς χαρακτήρες. Ξέρουμε ποιος είναι ο «καλός και αισιόδοξος», ποια είναι «η αυστηρή, που θα μας κόψει το Πάσχα», και ποιος «σπέρνει πάντα τον πανικό».

Σε κάθε ενημερωτική αλλά και ψυχαγωγική πλέον εκπομπή, πρωταγωνιστεί και ένας (τουλάχιστον) λοιμωξιολόγος. Μιλούν για την εξέλιξη της πανδημίας και τα μέτρα που κάθε φορά θα πρέπει ή δεν θα πρέπει να ληφθούν αλλά δίνουν και συνεντεύξεις άσχετες με την πανδημία, μιλώντας για την προσωπική τους ζωή.

Το αίσθημα του καθήκοντος για την ενημέρωση της κοινής γνώμης, τούς έσπρωξε στην αγκαλιά της αναγνωρισιμότητας την οποία, έτσι κι αλλιώς, δύσκολα διαχειρίζεται και αποφασίζει να αποχωριστεί κανείς.

Όλο και πιο συχνά προτιμούν να εκφράζουν τις μεταξύ τους διαφωνίες, δημοσίως στην τηλεόραση, παρά να τις συζητούν στις συνεδριάσεις της επιτροπής τους, ενώ στη δημόσια επιστημονική συζητήση αρχίζουν να καταθέτουν δήθεν ειδικοί χωρίς την απαιτούμενη επιστημονική κατάρτιση.

Ο διακεκριμένος λοιμωξιολόγος Μάριος Κ. Λαζανάς δήλωσε χθες στον ΣΚΑΪ:

«Τα μέλη της επιτροπής συμπεριλαμβανομένου και εμού, που το έχω ήδη περιορίσει, πολυεκτίθενται, βγαίνουν πάρα πολύ στα μέσα, στην τηλεόραση και λιγότερο στις εφημερίδες, και πολλές φορές υπάρχουν και αντικρουόμενες απόψεις πάνω σε αυτά στα οποία λέμε.

»Δεν μπορούν αυτές οι συζητήσεις να γίνονται από τηλεοράσεως.

»Βομβαρδίζεται [ο κόσμος] από πάρα πολλές πληροφορίες, που πολλές φορές τις λένε υποτιθέμενοι ειδικοί και πολλές φορές αυτές οι πληροφορίες είναι αλληλοσυγκρουόμενες και δεν έχουν καν συζητηθεί στην επιτροπή. Η πολλή έκθεση που έχουμε, μειώνει και το κύρος της επιτροπής».


Δυστυχώς ο κύριος Λαζανάς έχει δίκιο.

Το κύρος της επιτροπής ολοένα και μειώνεται ενώ οι λοιμοξιωλόγοι, ανάλογα με την άποψη που εκφράζουν τηλεοπτικά, αρχίζουν να διακρίνονται από το κοινό σε ικανούς και αγαπημένους και σε αυτούς που «καλό θα ήταν να αποχωρήσουν».

Τα λεγόμενα του κύριου Λαζανά θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψιν και να μπει ένα φρένο. 

Και επειδή οι τηλεοπτικοί σταθμοί δύσκολα θα το βάλουν, το σωτήριο και για τους ίδιους τους επιστήμονες, και για τη δημόσια υγεία, και για την επιστήμη γενικότερα, θα ήταν...