«Αγάντα, καημένο Μεσολόγγι (Γρ. Πεπόνη), αγάντα…»

Tου ΔΑΜΩΝΙΔΗ

Διαλογιζόμενος τον Μάη του 1825 στον Λόφο του Στράνη, στη Ζάκυνθο, ο Εθνικός μας Ποιητής Διονύσιος Σολωμός, στον απόηχο των σφοδρών κανονιοβολισμών από τον Κιουταχή των «Ελεύθερων Πολιορκημένων», μονολογούσε κι έλεγε:
– «Αγάντα, καημένο Μεσολόγγι, αγάντα…».
Στην αντοχή του «φράχτη» εκείνου της λιμνοθάλασσας του Μεσολογγίου ακουμπούσε η Ελπίδα για την επιβίωση της Επανάστασης του Ελληνικού Έθνους, για να απολυτρωθεί από τον ζυγό του Ασιάτη δυνάστη, του Οθωμανού.

Εκατόν ογδόντα επτά χρόνια μετά, η Ελπίδα του Ελληνικού Λαού να εκκαθαρισθεί η «Κόπρος του Αυγείου» από εκείνους που λεηλάτησαν τον Δημόσιο Πλούτο στηρίζεται στην τήβεννο ενός απλού Δικαστή, που είναι σαρξ εκ της σαρκός του ίδιου του Λαού, του Γρηγόρη Πεπόνη.

Η Δικαστική Συνείδηση, εκατόν εβδομήντα οκτώ χρόνια πριν, του Γεωργίου Τερτσέτη και του Αναστάσιου Πολυζωίδη απέτρεψε την «ξένη ακρίδα», τον Βαυαρό, από το να στείλει στην Γκιλοτίνα τον Πολέμαρχο του Αγώνα της Ανεξαρτησίας, τον Θοδωράκη (κατά την πολυαγαπημένη έκφραση του Λαού) τον Κολοκοτρώνη.

Η Δικαστική Συνείδηση τον Νοέμβριο του 1922, στο πρόσωπο του Εισαγγελέα Γεωργιάδη, απένειμε Δικαίωση για τα «κόκαλα τα ιερά» στην Αλμυρή Έρημο του Σαγγαρίου…

Και είναι πλέον παγκοίνως γνωστόν ότι το «Σύστημα» της πολιτικής διαφθοράς και της λεηλασίας του ιδρώτα και του μόχθου του Ελληνικού Λαού, εκτός των άλλων, συνέτεινε στην υπαγωγή της Χώρας στα Μνημόνια και στην κατάταξή της στην κατηγορία της Νεοαποικίας στο λυκαυγές του 21ου αιώνα μ.Χ.!

Η Δικαστική Συνείδηση έναν χρόνο πριν, στις 14 Οκτωβρίου 2011, κατεδίκασε σε οκτώ χρόνια φυλάκιση, χωρίς ανασταλτικό αποτέλεσμα, έναν εκ των πρωταγωνιστών όσων απασχολούν σήμερα τη δημοσιότητα. Κουμπάρο μεγαλοπαράγοντα του «Συστήματος»! Αλλά η Εκτελεστική Εξουσία δεν τον εντόπισε (!) για να εκτελέσει τη Δικαστική Απόφαση, διαμένοντα σε σουίτα υπερπολυτελούς ξενοδοχείου των Αθηνών!

«Αγάντα, Δικαστική Συνείδηση, αγάντα…», ο Αντώνιος Ζηλήμων σε αντικρίζει. Ο Βασίλειος Οικονομίδης σε παρατηρεί... Ο Νικόλαος Σαρίπολος διδάσκει ακόμη στα αμφιθέατρα των Πανεπιστημίων μας. Το περί Δικαίου Αίσθημα του Ελληνικού Λαού αναμένει Νέμεση.

Το πολιτιστικό πρότυπο του Ελληνισμού εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια στηρίζεται στην εξίσωση: Τραγωδία - Κάθαρση - Ανόρθωση και άνευ τούτων «ουδέν έστι γενέσθαι»…

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι κυβερνώσες «Ελίτ» των «ανθυποτίποτε»...

Του ΔΑΜΩΝΙΔΗ

Οι περίοδοι γενικής κρίσης, όπως αυτή την οποία βιώνει με δραματικό τρόπο η Χώρα, χαρακτηρίζονται από την κυριαρχία των «ανθυποτίτοτε» ή «τιποτοφρόνων»…
 

Οι έμφοβες κυβερνώσες «Ελίτ», οι οποίες προκειμένου να διασφαλίσουν τη νομή της Εξουσίας και τα εξ αυτής ωφελήματα προσφεύγουν στην εκποίηση στην Ξένη Προστασία της ταυτότητας της Χώρας (Εθνικά, πολιτιστικά και οικονομικά χαρακτηριστικά της Χώρας και των Πολιτών της) επιδιώκουν την εκθεμελίωση του υποβάθρου που εδώ και 188 χρόνια διακήρυξε ο Εθνικός μας Ποιητής, ο Διονύσιος Σολωμός:

«Μήγαρις έχω στο νου, πάρεξ Ελευθερία και Γλώσσα»!
 

«Θεωρία» επικάλυψης της καταστροφικής, αν όχι εγκληματικής, δράσης των συγκεκριμένων «κυβερνωσών ελίτ» το διαβόητο του Θεόδωρου Πάγκαλου: «Μαζί τα φάγαμε», προκειμένου να δημιουργήσουν την εντύπωση της γενικής συνενοχής, κυβερνώντων και Πολιτών, με τη διάχυση της ευθύνης και, βεβαίως, μέσω της δημιουργίας του «συνδρόμου της συνενοχής» και την εξάλειψη των εγκληματικών ευθυνών τους, που εγγίζουν τα όρια παραπομπής τους στο Ειδικό Δικαστήριο με την κατηγορία υπαιτίων Εθνικής καταστροφής…

Η τακτική των «ανθυποτίποτε»…

Οι κυβερνώσες Ελίτ των «ανθυποτίποτε» ακολουθούν σ' όλες τις περιόδους Εθνικής Κρίσης, μέσω της εξαγοράς συνειδήσεων, την προώθηση («όμοιος ομοίω αεί πελάζει», έλεγαν οι σοφοί αρχαίοι μας πρόγονοι) «ομοίων» στην Εκπαίδευση και δη την Ανώτατη και ειδικότερα στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και επιδίδονται στην ανάλογη «πλύση εγκεφάλου» της Κοινής Γνώμης!

Στον χώρο της Οικονομίας, που ως γνωστόν στη Χώρα μας κυριαρχείται από το Μεταπρατικό Κεφάλαιο, εκφραστή και προωθητή ξένων οικονομικών συμφερόντων, αλλά και εκφραστή της «Ιδεολογίας της Αρπαχτής», επ' ουδενί συντρέχουν στην προτροπή του Πατριάρχη της Ελληνικής Βιομηχανίας και διακεκριμένου στελέχους της ανύπαρκτης σήμερα Εθνικής Αστικής Τάξης, Μποδοσάκη Αθανασιάδη:

- «Στις κρίσεις απαντούμε με επενδύσεις, επενδύσεις, επενδύσεις…».

Βεβαίως, πού σήμερα Εθνική Αστική Τάξη; Η μεγίστη πλειοψηφία της, κυριαρχούμενη από Εθνική Αξιοπρέπεια, τελεύτησε στη διάρκεια της πρώτη Γερμανικής Κατοχής (1941- 1944), όταν δεν συμβιβάστηκε με τον Κατακτητή.

Σήμερα τη θέση της έχουν καταλάβει οι Μαυραγορίτες της Κατοχής, οι οποίοι μάλιστα σε αγαστή συνεργασία με τους εκπροσώπους του λαθρεμπορίου στον τομέα των καυσίμων, των «εθνικών εργολάβων» και προμηθευτών του Δημοσίου, των offshore εταιρειών, επιδίδονται, προκειμένου να εξωραΐσουν το κοινωνικό τους προφίλ, σε… αγαθοεργίες ή τη δημιουργία… πολιτιστικών ιδρυμάτων!

Οι «κυβερνώσες Ελίτ», στη σημερινή τραγική για τη χώρα συγκυρία, στερούνται ή έχουν αποκοπεί από την κοινωνική βάση των «κομμάτων» τους.

• Το ΠΑΣΟΚ είναι μια σκιά του εαυτού του. Οδεύει με μαθηματική ακρίβεια στην εξαφάνισή του από το πολιτικό προσκήνιο της Χώρας.

• Η Νέα Δημοκρατία, παρά το γεγονός ότι η κοινωνική της βάση πραγματοποίησε μια Κοινωνική Επανάσταση το 2009 και έστειλε στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας τις «Φαμίλιες», «πριν αλέκτορα φωνήσαι τρις» διαβλέπει, με τις οβιδιακές μεταμορφώσεις της ηγεσίας της, να οδεύει σε εκλογική απήχηση στα χαμηλότερα επίπεδα της Μεταπολιτευτικής της ζωής. Ένα δε σημαντικό ποσοστό της Συντηρητικής Παράταξης να αναπροσανατολίζει την πορεία του.

• Το αποφώλιο της Αριστεράς, η «Δημοκρατική Αριστερά» του κ. Φώτη Κουβέλη, μεταμορφώνεται στο «Αριστερό άλλοθι» για την αιτιολόγηση του Νεοαποικιακού Καθεστώτος στο οποίο υποβάλλεται η Χώρα.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ: Η κατάρρευση της Χώρας και τα «Ευρωλαγνικά» ηχεία…

Του ΔΑΜΩΝΙΔΗ

Η Ελλάδα οδεύει ραγδαίως προς την κατάρρευση - οικονομική, κοινωνική, ψυχολογική. Και οι 343 «Φαμίλιες», που διαγουμίζουν τον μόχθο και τον ιδρώτα του Ελληνικού Λαού, ελέγχουν, μέσω της διαπλοκής, την Εξουσία και επικυριαρχούν στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ), έχουν μεταβληθεί σε «Ευρωλαγνικά» ηχεία πλύσης εγκεφάλου της Κοινής Γνώμης.
 

Τα εκδοτικά και ραδιοτηλεοπτικά συγκροτήματα έχουν διαβρωθεί –πρώτη, ίσως, φορά σε τέτοια έκταση και βάθος– από το Μεταπρατικό Κεφάλαιο, εκφραστή και υπηρέτη εξωχώριων συμφερόντων, ενώ «λειτουργοί» της ενημέρωσης, «σκεύος κατασκευής» της συγκεκριμένης διαπλοκής, ψάλλουν καθημερινώς τον «ύμνο τον υποπόδιο» στη μετατροπή της Χώρας και του Λαού της σε Γραικύλους!

«Ανθυποτίποτε», άμουσοι, αδαείς και οσφυοκάμπτες της Διαπλοκής, «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι», αναγορεύονται σε «ειδήμονες» και «παντογνώστες», σε κατόχους της μοναδικής… αλήθειας! Διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα, εξωραΐζουν τη λιμοκτονία στην οποία η Εξουσία καταδικάζει τον Ελληνικό Λαό, ενσπείρουν από τα περιβόητα Δελτία των 8 τον φόβο και την παραπληροφόρηση και διακηρύσσουν ως «ύψιστο αγαθό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας» την υποταγή στους επικυρίαρχους!
 

Αν έως χθες ο «κομματικός δημοσιογράφος» κατεγράφετο στη συνείδηση του Πολίτη ως η πλέον αποκρουστέα περίπτωση της κατ’ εντολήν «δημοσιογραφίας», ο σημερινός διαμορφωτής της παραπληροφόρησης ταυτίζεται με τη θεραπαινίδα εξυπηρέτησης εξωχώριων συμφερόντων και στη συνείδηση της Κοινής Γνώμης ενθυμίζει τον αείμνηστο Σπύρο Μελά, ο οποίος τον Μαύρο Απρίλη του 1941, τη στιγμή κατά την οποία η ναζιστική Μπότα ηχούσε στους αθηναϊκούς δρόμους, από τις στήλες «σοβαρής» –υποτίθεται– εφημερίδας της εποχής διαλαλούσε την… υποχρέωση των Ελλήνων να παραμείνουν «ευπειθείς, πλέον, στη Νέα Τάξη Πραγμάτων»!
 

Τα καθημερινά δελτία κυκλοφορίας, ακροαματικότητας και τηλεθέασης καταδεικνύουν την ανυποληψία των ΜΜΕ στην Κοινή Γνώμη, ενώ αντιθέτως η γιγάντωση των Σόσιαλ Μίντια εμφανίζεται ως «μια αστραπή μέσα στο βαθύ σκότος της παραπληροφόρησης»…
 

Ο «δημοσιογράφος» των Μαζικών Μέσων Διαπλοκής, αντί, ως εκ του λειτουργήματος επιτάσσεται, να παρέχει Γνώση στον Πολίτη και να φωτίζει τη σκοτεινή πλευρά του Φεγγαριού, επιδίδεται, εν γνώσει του, στη διαστρέβλωση της Αλήθειας και μεταβάλλεται σε αχθοφόρο «προκατασκευασμένης αλήθειας»!
 

Και, το κυριότερο, τα Μαζικά Μέσα Διαπλοκής (ΜΜΔ) ανάγουν με τη μέθοδο του «σταρ σίστεμ» σε… αυθεντίες ημιμαθείς, άτομα ελαστικής συνείδησης και «βαποράκια» σκοτεινών κομματικών προθαλάμων και συμφερόντων…
 

Οι 5 «Εποχές της Ξενοκρατίας»…

Του ΔΑΜΩΝΙΔΗ

Στην Ιστορία της Μουσικής καταγράφονται «Οι 4 εποχές» του Αντόνιο Βιβάλντι (1678-1741) και στη Νεοελληνική Πολιτική Ιστορία, με τη συγκρότηση της Κυβέρνησης Αντώνη Σαμαρά και τη συμμετοχή των Ευάγγελου Βενιζέλου (ΠΑΣΟΚ) και Φώτη Κουβέλη (ΔΗΜΑΡ), «Οι 5 εποχές της Ξενοκρατίας»…  

Ο Ρωμέικος πολιτικός στοχασμός στην κορύφωση της «4ης Εποχής της Ξενοκρατίας», (1945) με τη γραφίδα του Εθνικού Ποιητή, του Γιώργου Σεφέρη («Ημερολόγιο 1945»), αποστρέφει το πρόσωπό του από την «Ηγετική Τάξη» και, προφητικώ τω τρόπω, διαγράφει και τη σημερινή «5η Εποχή της Ξενοκρατίας»:

• «Η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία, η γενική αναπηρία της ηγετικής τάξης στην Ελλάδα σε φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις… είμαι βέβαιος ότι τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν την Ελλάδα…».

Οι εκλογές της 6ης Μαΐου και οι επαναληπτικές της 17ης Ιουνίου 2012 («5η Εποχή της Ξενοκρατίας») εις ουδέν υστερούν των προηγουμένων «4», στην ωμή, απροκάλυπτη και βάρβαρη, πέραν κάθε ανεκτού ορίου διπλωματικής παρέμβασης, τρομοκράτηση, σε επίπεδο εκβιασμού, του Ελληνικού Λαού! Απλώς ο πολεμικός στόλος της Ξενοκρατίας δεν έδωσε το παρών στον κόλπο του Φαλήρου!

Η «Aνάπηρη ηγετική τάξη», κατά την αποστροφή του Εθνικού μας Ποιητή, «τοις κείνων ρήμασι πειθομένη», αντιβόησε σε υψηλούς τόνους ντεσιμπέλ, τις επιταγές της Ξενοκρατίας, προκειμένου να αποτρέψει την έκφραση των ειλικρινών αισθημάτων του Ελληνικού Λαού στην ψηφοδόχο…

Στο οπλοστάσιο Ξενοκρατίας – Αναπήρου Εγχώριας Ηγετική Τάξης επιστρατεύτηκαν από τη Νεοναζιστική «Χρυσή Αυγή» μέχρι το «Ρεπούσιο συνωστισμό» στην προκυμαία της Σμύρνης, της Μικρασιατικής Προσφυγιάς!
Από το Μεταπρατικό Κεφάλαιο της Κλεπτοκρατίας, τους ραντιέρηδες, τους κατάδικους και υπόδικους σε βαθμό κακουργήματος, Μιντιάρχες, αλλά και το αποφώλιο της… Αριστεράς, που παραπέμπει την Ιστορική Μνήμη στον αντίστοιχο «Ηλία των Κορυσχάδων» των Ιουλιανών του 1965, «που η Ιστορία του ξεκίνησε από το Βουνό, ύστερα στο Κέντρο και μετά στη Δεξιά» των Ανακτόρων και της Ξενοκρατίας!

Η «Ανάπηρη ηγετική τάξη» είναι αδιανόητο, κατά ιστορική επιβεβαίωση, να νιώσει ρίγος και τον «καϋμό της Ρωμιοσύνης», από τον ενοραματικό λόγο του Ποιητή:

«…εκεί
καθώς τα σπίτια είναι καμωμένα από πυρκαϊές
οι κάτοικοι ζουν μέσα
στις φλόγες
καίγονται συνεχώς
και ξαναγεννιούνται
συνεχώς…»

(Νίκος Εγγονόπουλος:
«Τα κλειδοκύμβαλα της
σιωπής»)

…πάντα «οδεύει προς τα Σούσα, για σατραπείες και άλλα τέτοια…»!

Η «1η Εποχή της Ξενοκρατίας»… 

Σαν το καριοφίλι αντιβόησε στις ελληνικές ρεματιές την Άνοιξη του '21 και τα παλικάρια με τις «λερές φουστανέλες» μάχονταν για την «πανάκριβη τη Λευτεριά», αλλά και τα «δίκαια του Λαού και των Αρμάτων», οι «Ψαλιδόκωλοι» (όσοι εξ Εσπερίας προερχόμενοι και για να εντυπωσιάσουν τους ξωμάχους μαχητές, και προς υποτίμηση του Λαού, φορούσαν ευρωπαϊκή ρεντικότα και χρυσά οματοϋάλια) συναγελάζονταν με την τριπλή ξένη «Προστασία» και οικοδομούσαν μεθοδικά την Ξενοκρατία, με τη μορφή των τριών «κομμάτων», το Αγγλικό, το Γαλλικό και το Ρωσικό.

Στόχος της Ξενοκρατίας οι ανυπόταχτοι Πολέμαρχοι (ο Οδυσσέας Ανδρούτσος στη Ρούμελη, ο Αντώνης Οικονόμου στην Ύδρα, ο Παναγιώτης Καρατζάς στην Πάτρα, ο ανιδιοτελής Πατριώτης Δημήτρης Υψηλάντης, αλλά και ο Γερο-Κλέφτης του Μωριά, ο Θοδωρής Κολοκοτρώνης).

Τους πρώτους τους δολοφόνησαν, τον ανιδιοτελή «πρίτζιπα» τον εξουδετέρωσαν και τον Θοδωράκη, που η λαϊκή μούσα τον ύμνησε σ' όλη τη μουσική κλίμακα, αφού δολοφόνησαν τον πολυαγαπημένο, σπουδαγμένο γιο του, αλλά και πρωτοκαπετάνιο, τον Πάνο, τον λύγισαν και υφάρπασαν την υπογραφή του στο «Σύμφωνο της Πωληθείσης Ελλάδος» (1825)!

Οι υποβολείς των «Ψαλιδόκωλων», οι διπλωματικοί εκπρόσωποι των Τριών «Προστάτιδων», εγκατέστησαν μετά τους δύο πολυαίμακτους Εμφυλίους την «Ελεγχόμενη Ανεξαρτησία» του κρατιδίου του 1832. Και μάλιστα… επιβράβευσαν τον αγωνιζόμενο Ελληνικό Λαό με την εγκατάσταση και μιας ξενόφερτης Βασιλείας, τοποτηρητή των συμφερόντων της τριπλής «Προστασίας»…

Η «η 1η Εποχή της Ξενοκρατίας» (1821-1843) με πρωταγωνιστές τους «αντιπρέσβεις», τον Άγγλο Εδμόνδο Λάιονς (1833-1849), τον Γάλλο Αιμίλιο Πισκατόρυ, του οποίου η «ανθυπατεία» στο νεογέννητο Ελληνικό Κρατίδιο κορυφώνεται τη διετία 1841-1843, και τον Ρώσο Γαβριήλ Κατακάζυ (1833-1843), δρα υπό το προσωπείο των «Ψαλιδόκωλων», Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, Ανδρέα Μεταξά και του αρειμάνιου φουστανελοφόρου Ιωάννη Κωλέτη, με τους μαγκουροφόρους «Έλληνές» του!

Η «2η Εποχή της Ξενοκρατίας»…

Ο ολεσίπτολις* Κρητικός…

Γράφει ο ΔΑΜΩΝΙΔΗΣ

Ανήκει στην κατηγορία εκείνη των ατόμων-πολιτικών τα οποία κατά τον ευφυή ορισμό του Ιωάννου-Βαπτιστού Πρετεντέρη-Ιακωβάτου («Νέα», 3/7/2012) αποτελούν τον «ασφαλέστερο τρόπο για να διαλύσεις μία χώρα (αρκεί) να τη θέσεις υπό τον έλεγχό (τους), τα οποία ελάχιστα τη γνωρίζουν και καθόλου δεν την καταλαβαίνουν»!
 

Βεβαίως, πόρρω απέχει (εκ των μέχρι σήμερα πολιτικών πράξεών του αυτό προκύπτει) από τους ανθρώπινους εκείνους χαρακτήρες που ο Οικουμενικός Συμπατριώτης του «σκιτσάρει» στο εικοσάλεξο απόφθεγμά του:

• «Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω…». (Νίκος Καζαντζάκης, «Ασκητική»).

Αλλά («κατά Μάνα, κατά Κύρη…») ουδόλως διαφορίζεται από τον «πνευματικό του Κύρη» στην πολιτική, τον γηραιό αρχηγέτη της «Φαμίλιας» Μητσοτάκη.

Και αναμφιβόλως ουδόλως (εκ των μέχρι τούδε δηλώσεών του εξάγεται) τύπτει τη συνείδησή του η αγωνία να διευρύνει τη συμμετοχή του Ανθρώπου στην απόλαυση των Δημόσιων Αγαθών (Κράτος Κοινωνικής Πρόνοιας), κατά την προτροπή του αιώνια αναπαυόμενου στην «Τάπια Μαρτινέγκο» Μεγάλου Κρητικού:

• «Διαλέγω τον ανήφορο, γιατί κατά κει με σπρώχνει η καρδιά μου. «Απάνω! Απάνω!'' φωνάζει η καρδιά μου και την ακολουθώ μ' εμπιστοσύνη…» (Ν. Καζαντζάκης : «Αδερφοφάδες»).

Η προτεσταντική ηθική…

Εκ της μακράς θητείας του στην Εσπερία (Ευρωβουλή) ουδέ καν ψιμυθιώθηκε του Ουμανιστικού Πνεύματος που διαρρέει τη Γηραιά Ήπειρο, η οποία σεμνύνεται για το μέγα επίτευγμά της: Την απαλλαγή του Ανθρώπου από τον Φόβο της Ανεργίας, της Φτώχειας, της Ασθένειας, της Αβεβαιότητας για το Αύριο.

Αντιθέτως, ως νεοφώτιστος ανήγαγε το απάνθρωπο πρόσωπο του Νεοφιλελευθερισμού και της Προτεσταντικής Ηθικής στο βάθρο θρησκείας και την Ανθρώπινη Ευτυχία συγκαταλέγει στα «Προπατορικά Αμαρτήματα»!

Και το κυριότερο: Ευρωλάγνος, ψυχή τε και σώματι, αποτάσσεται «μετά βδελυγμίας» τις εκλάμψεις του Ελληνικού Πνεύματος, και δη την Αλήθεια που per mare per terra διακηρύσσει ο «Ερημίτης της Αντίπολης»:

• «Η ταύτισή μας με το Σύμπαντο γεννάει τις δύο ανώτατες αρετές της ηθικής μας: την ευθύνη και τη θυσία…» (Ν. Καζαντζάκης: «Ασκητική»).

Δείγμα του Μικροελληνισμού του η καταστροφή του Εθνικού μας Αερομεταφορέα στην προηγούμενη κυβερνητική του θητεία, κατά την «Προτεσταντική Ηθική» «Πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι», ενός διαπλανητικού μέσου σύνδεσης του Ελλαδικού Χώρου με τον Οικουμενικό Ελληνισμό της Διασποράς. Αντί της διόρθωσης των κακώς κειμένων, η Καταστροφή!

Η μικρόψυχη τακτική…

Η Αριστερά του Νεοφιλελευθερισμού;

Γράφει ο ΔΑΜΩΝΙΔΗΣ

Ο Φώτης Κουβέλης στις 18 Ιουνίου 2012, την επομένη των πλέον κρίσιμων εκλογών της Μεταπολιτευτικής Ελλάδας κι ενώ η Χώρα και ο Λαός της διαβιούσαν υπό καθεστώς σχεδόν προτεκτοράτου, το Κράτος Κοινωνικής Πρόνοιας είχε αποσταλεί σε διαρκή, αν όχι μόνιμο, υπερορία και η κυβέρνηση των Αθηνών δεν αποτελούσε παρά Νομαρχία των Βρυξελλών, επέλεξε να επισφραγίσει αυτήν την οδυνηρή κατάσταση με τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση των υπαιτίων της υπαγωγής της Χώρας στην οικονομική κι εθνική υποτέλεια!

Η Ελληνική Αριστερά, έναν αιώνα μετά την εμφάνισή της στο προσκήνιο, υπερμάχησε της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της Κοινωνικής Απελευθέρωσης της Χώρας. Θριάμβευσε στη Λαϊκή Ψυχή όταν ταυτίστηκε με το Έθνος (περίοδος Εθνικής Αντίστασης, Μετεμφυλιακή Εποχή, επταετία του Καθεστώτος των Συνταγματαρχών κ.λπ.).

Στα ενενήντα τέσσερα χρόνια της δράσης της (1918-2012) έθεσε την ευημερία των Πολιτών στην πρώτη γραμμή των αγώνων της και ενοραματίσθηκε μία χώρα στην οποία το σύνολο των πολιτών της θα είχαν την ίδια αφετηρία για τη διεκδίκηση της ευτυχίας στη ζωή.
 

Η Αριστερά στην πανευρωπαϊκή της έκφανση διείδε το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης, ως της ηπείρου της Λαϊκής Ευημερίας και της συμμετοχής των Πολιτών της σ' όλες τις εκφάνσεις του Πολιτισμού, σε αντίθεση με το αμαρτωλό παρελθόν της Γηραιάς Ηπείρου, ως δύναμης ιμπεριαλιστικής εξάπλωσης και επιβολής αποικιακών αυτοκρατοριών.

Ταυτοχρόνως, η Αριστερά, μέσω του διεθνισμού της, έπλασε το πρόπλασμα του Ευρωπαϊκού Ουμανισμού και της κατάργησης της εκμετάλλευσης Ανθρώπου από Άνθρωπο . Και κυρίως, του αξιώματος ότι έκαστος θα προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο σύμφωνα με τις δυνατότητές του και θα απολαμβάνει σύμφωνα με τις ανάγκες του.

Ο Ευρωπαϊκός Ουμανισμός είναι γέννημα της Αριστερής, «αιρετικής» σκέψης. Και η τελευταία ουδέποτε διεστάλη από τη σκέψη του αρχαιοελληνικού Διαφωτισμού, του «δόγματος», «Παν μέτρον άνθρωπος».

Παραμένει απορίας άξιο αν ο κ. Φώτης Κουβέλης και ο υπ' αυτόν κομματικός σχηματισμός της Δημοκρατικής Αριστεράς, καθ' οδόν προς τη σύμπραξη με τους πρωτουργούς της υπαγωγής της Χώρας και του Λαού της στα δεσμά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των βλέψεων της κ. Μέρκελ, των «Ελεύθερων Οικονομικών Ζωνών» και των ημερομισθίων Λετονίας, διελογίζετο την «πίστη» της Αριστεράς, οποιασδήποτε έκφρασης και έκφανσης, στην ευτυχία του Ατόμου!

Προεκλογική τακτική κομμάτων…

Του ΔΑΜΩΝΙΔΗ

«Τον ήσσονα λόγον κρείττω ποιείν…»
Πρωταγόρας («Δεύτερη Αρχή»)
 

Η «Δεύτερη Αρχή» του σοφιστή Πρωταγόρα («Τον ήσσονα λόγον κρείττω ποιείν» = Να κάνει κανείς να θριαμβεύει η λιγότερο έγκυρη θέση) κυριαρχεί, στην κρίσιμη για τη χώρα και τον Λαό της προεκλογική αυτή περίοδο, στον κομματικό λόγο ενίων πολιτικών σχηματισμών, και δη των εκφραστών του «Συστήματος».

Αναδεικνύεται στο προσκήνιο και επικαλύπτει όλο το εύρος σχεδόν του διαγκωνισμού του προεκλογικού κομματικού λόγου ο «ήσσων λόγος», το ασήμαντο, κατά παράκαμψη -αν όχι επικάλυψη- του ουσιώδους, και κατ' ακολουθία επιδιώκεται η παραπλάνηση, η συσκότιση της Κοινής Γνώμης από τους «αεί εις αντιλογίαν χρωμένους» πολιτικούς οργανισμούς.

Το εκλογικό σώμα δεν οδηγείται στη στάθμιση του «σωστού» για τη μελλοντική πορεία του από την αντιπαράθεση των αντιτιθέμενων κομματικών λόγων. Το αντίθετο, ο «κομματικός λόγος» επιδιώκει να δημιουργήσει την αίσθηση ότι το παν μπορεί να υποστηριχθεί εξίσου καλά προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση, ανάλογα με τις προθέσεις και τις «ρητορικές ικανότητες» εκείνου που τον χειρίζεται.

Η «Αρχή της Αντιλογίας»…

Η «Αρχή της Αντιλογίας» («Λέγων και Αντιλέγων…»), βασικό Αξίωμα του Κοινοβουλευτισμού, είναι να παραταχθούν στην αυτή ευθεία οι αντιτιθέμενες θέσεις, να εμφανιστούν, να υποστηριχθούν και να ακουστούν, ώστε να σταθμισθούν από την Κοινή Γνώμη, τους Ψηφοφόρους, και να εξαχθεί από τον Πολίτη η Αλήθεια.

Στο επίπεδο του Κοινοβουλευτισμού η διαδικασία αυτή γίνεται μια ισχυρή μέθοδος ανακάλυψης και ανάλυσης, προϋπόθεση για την κατανόηση των κομματικών θέσεων, του «κομματικού λόγου».

Αντιλογία, λοιπόν, ίσον συζήτηση, στάθμιση των υπέρ και των κατά.

Άλλωστε, η Αντιλογία είναι «κτήμα ες αεί» για την Ανθρωπότητα, από την εποχή της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, και αποτελεί το επιστέγασμα του Θουκυδίδειου Λόγου, όπως αυτός μας παραδίδεται στον «Επιτάφιο του Περικλή»:

«…Εμείς οι ίδιοι αποφασίζουμε για τα ζητήματά μας και θεωρούμε πως ο λόγος δεν βλάφτει το έργο. Αντίθετα, πιστεύουμε πως βλαβερό είναι το ν' αποφασίζει κανείς χωρίς να έχει φωτιστεί…» (μετάφραση Άγγελου Βλάχου).

Δυστυχώς, στη Νεοελληνική μεταπολιτευτική πραγματικότητα, η οποία χαρακτηρίζεται από τη «νόθο κοινωνική διαστρωμάτωση», την απουσία «Εθνικής Αστικής Τάξης» και την κυριαρχία του «Μεταπρατισμού», η «Άρχουσα Ελίτ» είναι σχεδόν ξεκομμένη από τις παραδόσεις του Τόπου και το αίσθημα της «Εθνικής Αξιοπρέπειας», ενώ παρουσιάζεται στην Πράξη και στον Λόγο με αλλοιωμένη Συνείδηση, πλήρως προσηλωμένη στην αντίληψη της «Προστασίας» από ξένα συμφέροντα, την Ξενοκρατία, υπό τη λεοντή ενός Κοσμοπολιτισμού, που αγνοεί και συμπεριφέρεται πέραν και άνω των ουσιαστικών συμφερόντων του Λαού και του Έθνους.

Μάλιστα, στη διαδρομή του Νεοελληνικού Πολιτικού Βίου παρουσιάζεται το οξύμωρο πολιτικό σχήμα να εμφανίζονται ως «Εθνικόφρονες» οι «λάτρεις» της Ξενοκρατίας και, αντιθέτως, ως «Απάτριδες» όσοι ορθώνονται στην Ξενοκρατία και μάχονται, κατά την παροιμιώδη έκφραση του Πολεμάρχου του «Αγώνα της Ανεξαρτησίας», του Γέρου του Μωριά, για τα «Δίκαια του Λαού και των Αρμάτων».

Οι «Δισσοί λόγοι» «Εθνικοφρόνων» και «Απάτριδων» επικυριαρχούν και στη σημερινή πολιτική πραγματικότητα . Η Ξενοκρατία και τα εν Ελλάδι ηχεία της κροταλίζουν την ίδια επωδό και κατηγορούν όσους υπερασπίζονται την οικονομική και Εθνική Ανεξαρτησία και Κυριαρχία, που συνεπάγονται την Ευημερία και την Αξιοπρέπεια του Έλληνα Πολίτη, σε συνδυασμό με την αξιοποίηση των πηγών του Εθνικού Πλούτου και την ανάπτυξη του παραγωγικού ιστού της Χώρας.

Η «Άρχουσα Ελίτ», ενώπιον του κινδύνου να απολέσει τη δυνατότητα να διαγουμίζει ανενοχλήτως τον μόχθο του Ελληνικού Λαού, ενδύεται τη δορά του «Εθνικόφρονα», διασαλπίζει «εθνικούς κινδύνους» και δεν ορρωδεί να υποκινήσει Εθνικό Διχασμό, ακόμη και εμφυλίους συγκρούσεις, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την Εθνική Ακεραιότητα της Χώρας, αρκεί να μην της αμφισβητηθεί από τις Λαϊκές Δυνάμεις ο ρόλος του Μεταπράτη των Ξενικών Συμφερόντων!

Χθες, διαλαλούσε: «Αυτή η δραχμή είναι δική σου, μην αφήσεις τον Γεώργιο Παπανδρέου (Πρεσβύτερο) να σου την πάρει». Σήμερα στην ίδια ευθεία: «Αυτό το Ευρώ είναι δικό σου, μην αφήσεις τον Τσίπρα να σου το καταστρέψει»!

Οι εποχές παρέρχονται, η «Άρχουσα Ελίτ» δεν απολείπει τις συνήθειές της! Στην προκειμένη περίπτωση, φαίνεται ότι η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ως φάρσα, αλλά συνεχίζει τον τραγωδιακό της κύκλο…

Οι κλειστές Ελίτ…

Η Λεηλασία της χώρας: Έγκλημα χωρίς τιμωρία…

Γράφει ο ΔΑΜΩΝΙΔΗΣ

«Λόγοι πραγμάτων διδάσκαλοι…»
(Θουκυδίδης, Η 42)
 

Το Πανελλήνιο όζει από την αποφορά της λεηλασίας του δημόσιου πλούτου εκ μέρους του «Συστήματος». Η δικαστική, παρά τις προσπάθειες της Άρχουσας Ελίτ, διερεύνηση της υπόθεσης Άκη Τσοχατζόπουλου, οφειλομένη στην ευσυνειδησία ενίων δικαστών, απλώς καταδεικνύει την «κορυφή του παγόβουνου». Το απροσδιόριστο μέγεθος της κλεπτομανίας της «Άρχουσας Ελίτ» διακινείται στον σκοτεινό βυθό της θαλάσσης της ανομίας.

Το «Σύστημα» (Ανεπάγγελτοι Επαγγελματίες της Πολιτικής, Διαπλοκή Οικονομίας -Πολιτικής, Εθνικοί Εργολάβοι, Τυχάρπαστοι Μιντιάρχες κατάδικοι του Κοινού Ποινικού Δικαίου, «Προστατευόμενοι» επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι, Ανεπιστήμονες «αξιωματούχοι» των ΑΕΙ –τρόφιμοι και εκλεκτοί των κομματικών προθαλάμων, αλλά και του ΝΑΤΟϊκού δημιουργήματος της Νέας Τάξης, CDRSEE ή άλλως πως «Κέντρον για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη ΝΑ Ευρώπη»–, γόνοι και κλώνοι των «Φαμιλιών»-διαγουμιστών επί γενεές-γενεών, του ιδρώτα του Ελληνικού Λαού, «δημοσιογράφοι»-ηχεία του «Συστήματος», Μεταπρατικό Κεφάλαιο-εκπρόσωπος και εκφραστής ξενικών συμφερόντων και η όλη χορεία των ανόμων) συστρατεύεται στην εναγώνια προσπάθεια συσκότισης της λεηλασίας του Δημόσιου Πλούτου και εξωραϊσμού της εκποίησης της Χώρας.

Εν όψει των εκλογών της 17ης Ιουνίου 2012 μ.Χ. «εν χορδαίς και οργάνοις» επιδίδονται στην κατατρομοκράτηση του Εκλογικού Σώματος και «ποιούν την νήσσαν» για τον καταλογισμό ευθυνών στους υπαίτιους της σημερινής Εθνικής Καταστροφής.
 

Διασκελίζουν τη Λεηλασία της Χώρας και υποχθονίως επενεργούν το Έγκλημα να μείνει ατιμώρητο!

Όμως, το πολιτιστικό πρότυπο αυτού του τόπου, που εκφράζεται εδώ και 2.500 χρόνια από την εξίσωση Τραγωδία = Κάθαρση =Ανόρθωση, δεν επιδέχεται διασκελισμό, πολύ περισσότερο εξωραϊσμό ή επίκληση του ψευδεπίγραφου «πολιτικού πολιτισμού», ότι η λαϊκή ετυμηγορία απαλλάσσει των ποινικών ευθυνών τους υπαιτίους για την ενσυνείδητη καταστροφή του Κράτους Κοινωνικής Πρόνοιας και της ευημερίας του Ελληνικού Λαού. Και μάλιστα της εκποίησης των πλουτοπαραγωγικών πηγών του τόπου και, κυρίως, της Εθνικής Κυριαρχίας της Χώρας στους Νεοκατακτητές του Δ΄ Ράιχ!

Ανόρθωση της Χώρας χωρίς Κάθαρση, την αμείλικτη τιμωρία των Ενόχων της Εθνικής Καταστροφής –με όλες τις εγγυήσεις του Κράτους Δικαίου– δεν είναι νοητή ούτε για το Πολιτιστικό Πρότυπο αυτού του Λαού, ούτε ακόμη για τις Ελληνικές Παραδόσεις.

«Φαμίλιες» και πολιτική νεκροφάνεια…

Toυ ΔΑΜΩΝΙΔΗ

Τον Νοέμβριο του 2009 ο Συντηρητικός Χώρος αποτόλμησε τη σημαντικότερη Κοινωνική Επανάσταση της Μεταπολιτευτικής περιόδου: Απέρριψε στον κάλαθο των αχρήστων της Ιστορίας τις «Φαμίλιες» στο πρόσωπο της κ. Ντόρας Μπακογιάννη-Μητσοτάκη.
 

Ήδη, δε, ετέθη σε ενεργοποίηση η αρχή της «Κοινωνικής Αλληλουχίας», και επακολούθησε με χρονοκαθυστέρηση, τον Νοέμβριο του 2011, η Κοινωνική Απόρριψη στον ίδιο κάλαθο αχρήστων του Γ.Α. Παπανδρέου του Γ’, αφού η Χώρα, στο μεταξύ, κατέβαλε βαρύτατο τίμημα, την «Εθνική Καταστροφή των Μνημονίων», τη συμπράξει του Γόνου της Τρίτης «Φαμίλιας», εκείνης των Ιεροανδρέου (=Παπανδρέου)!

Ο νέος ηγέτης του Συντηρητικού Χώρου, ο Αντώνης Σαμαράς, δεν κατόρθωσε όχι μόνο να κατανοήσει το μέγεθος του τεκτονικού κοινωνικού σεισμού που επισυνέβη στα έγκατα της Συντηρητικής Παράταξης, αλλά επιδόθηκε σε πολιτικά παίγνια -οβιδιακές μεταμορφώσεις- σε σημείο ώστε να εκποιήσει, έναντι πινακίου φακής, το μέγα αυτό Κοινωνικό Συμβάν -την υπερορία των «Φαμελιών» από τη Συντηρητική Παράταξη- και να συμβάλει στη νεκροφάνειά τους!

Η τακτική του κ. Σαμαρά άνοιξε ανεπούλωτο χάσμα μεταξύ της Κοινωνικής Βάσης της Συντηρητικής Παράταξης και της ηγεσίας της, ώστε η τελευταία να αναζητεί εναγωνίως νέα πολιτική βάση, εντός των ιδεολογικών ορίων της, για την πολιτική της έκφραση.

Παραλλήλως, η νέα ηγεσία της Συντηρητικής Παράταξης -ίσως εστερημένη σαφούς γνώσης της πολιτικής ιστορίας της Παράταξης- δεν έλαβε υπόψη της ότι ο Συντηρητικός Χώρος την τελευταία εξηκονταετία πλειστάκις αποτόλμησε την απεξάρτηση από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό των «Τζακιών» και των «Φαμελιών» -υποστηρικτών και εκφραστών εξωχώριων συμφερόντων-, αλλά πάντοτε προσέκρουε, το μεν στο Πλέγμα των Ανακτόρων, το δε στο αντίστοιχο της Ξένης Προστασίας μέχρι τις απαρχές της Μεταπολίτευσης.

Οι «Φαμίλιες» πρόβαλλαν ισχυρές αντιστάσεις είτε υπό την προστασία των Ανακτόρων είτε καλυπτόμενες υπό τη σκέπη της Ξενοκρατίας.

Η έναρξη της Γ' Ελληνικής Δημοκρατίας, το φθινόπωρο του 1974, ναι μεν απεγκλώβισε τον αρχηγέτη του Συντηρητικού Χώρου, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον πρεσβύτερο, από ένα σημαντικό τμήμα των «Φαμελιών», αλλά ο κακοήθης όγκος του πλέγματος αυτού δεν εκκαθαρίσθηκε πλήρως και κύτταρά του εναπόμειναν στον οργανισμό του! Ταυτοχρόνως, άρχισε να θάλλει και στον Χώρο της «Αλλαγής» το ζιζάνιο των «Υποφαμελιών»… σοσιαλιστικής κοπής, είτε ως κληραποδοχή από τον εν αποσυνθέσει Κεντρώο Χώρο είτε ως… αυτοφυές του «σοσιαλιστικού θερμοκηπίου»!

Η ενδημική στο Πολιτικό Σύστημα ασθένεια του Νεποτισμού διαπήδησε στο σύνολο του Κοινωνικού Συστήματος της Χώρας (Παιδεία, Δημόσια Διοίκηση, Συνδικαλισμός, ΜΜΕ, Δικαστικό Σώμα κ.λπ.) σε σημείο ώστε κάθε έννοια Αξιοκρατίας να εξοστρακισθεί από το Ελλαδικό Γεωγραφικό Στίγμα!

Επακόλουθο της συντεχνιακής αυτής διαμόρφωσης του Κράτους και το επιφαινόμενο των Ανεπάγγελτων Επαγγελματιών Πολιτικών!

Συνάρτηση όλων αυτών, η γιγάντωση της Διαπλοκής και η εφόρμηση των πάντων στη Λεηλασία του Δημόσιου Χρήματος.

Ο παραγωγικός ιστός της Χώρας είτε κηρύχθηκε εν διωγμώ είτε μεταλλάχθηκε στο φαινόμενο των «Εθνικών Εργολάβων» και «Εθνικών Προμηθευτών» είτε άνοιξε τη θύρα της εξαγοράς συνειδήσεων και της διαφθοράς της Δημόσιας Ζωής από τις ξένες εταιρείες εξοπλισμών.

Το «φαινόμενο Άκη Τσοχατζόπουλου» αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου, το επιφαινόμενο της γενικής σήψης της «Άρχουσας Ελίτ»…

Ο εκφυλισμός  του Πολιτεύματος 

Η σκοτοδινία του «Συστήματος»...

Γράφει ο ΔΑΜΩΝΙΔΗΣ

Η λαϊκή ετυμηγορία της 6ης Μαΐου 2012 δημιούργησε προβλήματα σκοτοδινίας στο αυτοαποκαλούμενο «Πολιτικό Σύστημα»-εκφραστή, κατά κύριο λόγο, της «Συνομοταξίας των Μεταπρατών», οι οποίοι διακινούνται άνω και εκτός των Εθνικών Συμφερόντων!
 

Τα δύο σκέλη του «Συστήματος», η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, κατετάγησαν από τη Λαϊκή Ψήφο στην εσχάτη των μειοψηφιών. Απεστερήθησαν και του τυπικού δικαιώματος να προβάλλονται ως εκφραστές της Λαϊκής Βούλησης και του Νομικού Δικαιώματος να δεσμεύουν οι πράξεις τους τον Ελληνικό Λαό, συμφώνως προς τις παραδεδεγμένες αρχές του Διεθνούς Δικαίου.

Ο Ελληνικός Λαός εκλήθη την 6η Μαΐου 2012 να αποφανθεί για τα Μνημόνια (Ι και ΙΙ) , τα οποία περιήγαγαν το Έθνος, τη Χώρα και τον Λαό της σε καθεστώς Οικονομικής Υποτέλειας, εκποίησης της Εθνικής Κυριαρχίας, και δη στην υπαγωγή της στη θέση του Προτεκτοράτου της Ευρωζώνης. Απεφάνθη, με το συντριπτικό ποσοστό του 68%, ότι δεν αναγνωρίζει τις πράξεις των Τρεσάντων «Πολιτικών» (Γ. Παπανδρέου, Ευ. Βενιζέλου, Αντ. Σαμαρά και του παρείσακτου Λουκά Παπαδήμου) και διακήρυξε urbi et orbi:

• Αναγνωρίζει τις δανειακές υποχρεώσεις του που διακινούνται στο πλαίσιο των αναγνωριζομένων από το Διεθνές Δίκαιο «Συναλλακτικών Ηθών» και ουχί τα επαχθή ποσά που απορρέουν από τοκογλυφικά επιτόκια. Και μάλιστα όταν το Διεθνές Τραπεζικό Σύστημα δανείζεται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με επιτόκιο 1%, αλλά δανείζει την Ελλάδα με επιτόκιο 5% και 6%!

Ειδικώς δε όταν η ΕΚΤ, εκτός των παραδεδεγμένων διεθνώς «Συναλλακτικών Ηθών», μετέρχεται τοκογλυφική τακτική και, αντί να δανείζει απευθείας τα Κράτη-Μέλη της Ένωσης με το επιτόκιο του 1%, δανείζει με το συγκεκριμένο επιτόκιο τις ιδιωτικές τράπεζες και οι τελευταίες, σαν Ρωμαίοι Τοκογλύφοι, δανείζουν τα Κράτη με τα γνωστά επαχθή επιτόκια…

• Η κάλυψη των επιτακτικών αναγκών του Ελληνικού Λαού στους τομείς των Συντάξεων, της Υγείας, της Παιδείας, της Άμυνας κ.λπ. προηγείται κάθε δανειακής υποχρέωσης προς τρίτους.

Παραλλήλως, η ετυμηγορία του Ελληνικού Λαού δεν παραγράφει τις εγκληματικές ευθύνες των Ανεπάγγελτων Επαγγελματιών της Πολιτικής, εκφραστών του «Πολιτικού Συστήματος», και απαιτεί εδώ και τώρα την παραδειγματική Τιμωρία όσων οδήγησαν τη Χώρα, εσκεμμένως, στο καθεστώς της Υποτέλειας.

Λαοί και Έθνη που ευλαβούνται τη Λαϊκή Ετυμηγορία, εντός του Ιερού Τεμένους της Δημοκρατίας, του Κοινοβουλίου, υπενθυμίζουν στους επιλήσμονες των υποχρεώσεών τους Πολιτικούς την αμείλικτη Εθνική Νέμεση, που ως «Οφθαλμός όστις τα πάνθ' ορά» εποπτεύει τις ενέργειές τους!

«…Γιατί επιβουλεύθηκε
τις λαϊκές ελευθερίες»…  

Στο Αγγλικό Κοινοβούλιο, άνωθεν του βήματος, από το οποίο ο ανώτατος άρχων κηρύσσει την έναρξη των εργασιών του Σώματος, υπάρχει η κρύπτη στην οποία φυλάσσεται το κρανίο του βασιλιά Καρόλου του Ι, κρύπτη η οποία επιστέφεται με την υπενθύμιση: «Ενταύθα φυλάσσεται το κρανίο του βασιλιά Καρόλου του Ι, ο οποίος εκαρατομήθη γιατί επιβουλεύτηκε τις ελευθερίες του Αγγλικού Λαού».

Την Κυριακή της Αυτογνωσίας…

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Γράφει ο ΔΑΜΩΝΙΔΗΣ

Tο επταήμερο της Αυτογνωσίας αλλά και της ανελέητης Τιμωρίας οδεύει στην κορύφωσή του αυριο Κυριακή, 6 Μαΐου 2012, από την Ανατολή μέχρι τη Δύση του Ηλίου.

Το ένοχο για την εκποίηση της Χώρας στην Ξενοκρατία και τον Ευτελισμό της αξιοπρέπειας του Λαού «Πολιτικό Σύστημα» εξαναγκάζεται να εμφανισθεί ενώπιον του Κριτηρίου του Έθνους.

Ο Εκλογέας, μνήμων της ιστορικής του συνέχειας και των αγώνων του για την κατάκτηση της Ευτυχίας στη Ζωή, προσέρχεται στην ψηφοδόχο για να επιτελέσει το υπέρτατο Δημοκρατικό και Εθνικό καθήκον του διαλογιζόμενος την παρακαταθήκη του Μπαρμπα-Γιάννη Μακρυγιάννη:

«Σας ερωτώ εσάς τους Εκλαμπρότατους και μεγαλόγνωμους πολιτικούς της Ελλάδος αρχή και τέλος. Αν ήρθατε από καλωσύνη σας να μας φωτίσετε, να μας λευτερώσετε, γιατί να χυθούν αυτά τα αίματα οπού χύθηκαν και η πατρίδα να είναι εις την κατάστασιν οπού είναι ως την σήμερον, και να γένη αυτείνη η δυστυχία γενικώς εις τους τιμίους ανθρώπους; Και να θέλουν οι Άγγλοι, οι Γάλλοι, οι Ρούσοι, οι Αουστριακοί ή άλλο κράτος να μας κυβερνήσουν με το μέσον το δικό σας;».

Βεβαίως, οι «Συστημικοί» και τα εκφραστικά τους ηχεία επιδιώκουν, πάση δυνάμει, να συσκοτίσουν την Αλήθεια και με όργανο τον Φόβο να υφαρπάσουν τη λαϊκή «επιδοκιμασία» και να συνεχίσουν ανενόχλητοι να εκποιούν τον Εθνικό μας Πλούτο, να εκθεμελιώνουν και τα τελευταία ακόμη υπολείμματα του Κράτους Κοινωνικής Πρόνοιας και να επιδίδονται στη «Συστημική Καταδίκη» του Λαού στον εκ λιμοκτονίας θάνατο!

Το «Σύμφωνο της Πωληθείσης Ελλάδος» αποτελεί τον πορτολάνο των ενεργειών τους, ενώ οσημέραι σαρακοτρώγουν και τα απειροελάχιστα ίχνη των Συνταγματικών Εγγυήσεων των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη.

Η Γ' Ελληνική Δημοκρατία όχι μόνο έχει υπονομευθεί από το «Πολιτικό Σύστημα», αλλά καθημερινώς μεταλλάσσεται σε μια «Αυταρχική Δημοκρατία» από τις καινοφανείς θεωρίες Συνταγματολόγων, που αυτολιβανίζονται ως «έγκυροι», ότι ήδη «βαδίζουμε από την αρχή των πλειοψηφιών σε εκείνη των… συναινέσεων»!

Η Δημοκρατία, όχι μόνο η πολιτική αλλά και η Κοινωνική, στον τόπο όπου πρωτοαντίκρισε το φως αναδύθηκε από την αρχή: «Τις αγορεύει βούλεται;», με την ολοκλήρωσή της στην παραπληρωματική «του λέγοντος και αντιλέγοντος», ενώ στο Κοινωνικό Πεδίο ως Πολίτευμα έχει καθοριστική μέριμνα να εκκινούν οι Πολίτες της στο σύνολό τους από την ίδια αφετηρία για τη διεκδίκηση της Ευτυχίας στη Ζωή. Και ακόμη η Ισοπολιτεία, στοιχείο sine qua non για την ύπαρξή της, συνεπάγεται για τους Πολίτες της ότι «έκαστος προσφέρει σύμφωνα με τις δυνατότητές του και απολαμβάνει σύμφωνα με τις ανάγκες του».

Επιστράτευση «Εφεδρειών» για τη διάσωση του «Συστήματος»…

Γράφει ο ΔΑΜΩΝΙΔΗΣ

Η βία και η νοθεία, με εκτελεστικό όργανο τον Χωροφύλακα και φόβητρο τα διαβόητα «πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης», στο παρελθόν αποτελούσαν την «οδό τη μετάγουσα» στη διαιώνιση του «Συστήματος».

Με τον βιασμό των συνειδήσεων, στο βάθος του ερεβώδους τούνελ αντηχούσε ο γόος των «αναβαπτιζομένων» στους χώρους της «Εθνικής Αναμόρφωσης», υπό την καθοδήγηση του Άγγλου «ειδικού» Ρώλινγκς και των ράβδων από μπαμπού, υπό το αδιάφορο βλέμμα ξένων στρατιωτικών αποστολών και τον «πλάγιο ήχο» της εγχώριας «πνευματικής ηγεσίας»!

Ο αδέκαστος Ιστορικός δεν έχει χρεία άλλων μαρτυριών ει μη να φυλλομετρήσει τα scripta των σελίδων του περιοδικού «Σκαπανεύς» και να… αποθαυμάσει τους υποποδίους ύμνους της «κατεστημένης», και τότε, «πνευματικής ηγεσίας», εγχωρίου κατά μείζονα λόγο και κατ' ήσσονα των εκπροσώπων των ξένων επικυρίαρχων!

Και τότε και νυν, ο βιασμός των συνειδήσεων εδραιώνεται επί του Φόβου. Τότε του σωματικού πόνου, νυν της κάμψης της ψυχικής αντίστασης με τη διαδικασία προβολής του φάσματος της εξοντωτικής, μέχρι σημείου βιολογικής εξόντωσης, διαρκούς λιτότητας!

Πρωταγωνιστές, οι ίδιοι παράγοντες. Η «καθεστηκυία τάξη» και η χορωδία της «κατεστημένης πνευματικής ηγεσίας», υπό την μπαγκέτα των ξένων επικυρίαρχων.

Ο Ιστορικός του μέλλοντος δεν έχει χρεία άλλων μαρτυριών ει μη να εγκύψει στην επιφυλλιδογραφία, κατ' αυτάς, των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (;) των οργάνων του Μεταπρατικού Κεφαλαίου. Εκεί θα «αποθαυμάσει» τις… νουθεσίες των κυρίων κυρίων «καθηγητών» του «κομματικού σωλήνα», που άδουν εν συγχορδία το άσμα της υποταγής, «Βασίλη, κάτσε φρόνιμα να γίνεις νοικοκύρης…»!

Προφανώς το «Σύστημα» αγνοεί («μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι…») ότι η δεδοκιμασμένη «λογική του Φόβου» έχει μείνει στη συλλογική μνήμη περισσότερο για τις αποτυχίες της - επειδή οι αποτυχίες αυτές καθιστούν έντονη την ανάγκη ύπαρξης και λειτουργίας ενός Κώδικα Ηθικής και διαρρύθμισης των Ανθρώπινων Σχέσεων σε κρατικό και διακρατικό επίπεδο, ο οποίος να διασφαλίζει αρμονικό κοινωνικό βίο.

Οι Λαοί της Ευρώπης ήδη προβάλλουν δυναμικώς τη θέλησή τους για τη διαφύλαξη του Κράτους Κοινωνικής Πρόνοιας - τη μεγαλύτερη κατάκτηση στη μακρόσυρτη πορεία τους για την απαλλαγή τους από τον Φόβο και τη Γεύση της Ευτυχίας στη Ζωή.

Το «Σύστημα», και δη στην εκφυλισμένη εκδοχή του, όπως παρουσιάζεται στη Χώρα μας τη Μεταπολιτευτική περίοδο, αυταπατάται αν πιστεύει ότι η επιστράτευση του Φόβου οδηγεί στην εξαπάτηση του Λαού… Επιπλέον, ίσως λόγω ημιμάθειας των Ανεπάγγελτων Επαγγελματιών της Πολιτικής, παρερμηνεύεται η παρατήρηση του Άγγλου φιλοσόφου Τόμας Χομπς ότι σ' έναν διαγκωνισμό, μια σύγκρουση στη διεκδίκηση της Εξουσίας, «η δύναμη και η απάτη είναι οι κύριες αρετές». Επιπροσθέτως, οι Νεοδαμώδεις σωτήρες της Πατρίδας, οι εξ Εσπερίας ορμώμενοι (π.χ., Νότης Μηταράκης, Έλενα Παναρίτη και οι συν αυτοίς), δεν έχουν κατανοήσει (;) ότι ο ίδιος Άγγλος φιλόσοφος θεωρεί ήδη από τον 17ο αιώνα πως η διεθνής σκηνή είναι μια αρένα αέναου πολέμου και παρουσιάζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση, και δη στη σημερινή της φάση, σαν να κινείται στα βήματα που χάραξαν οι «Πατέρες της Ευρώπης» για μια Ένωση Ισοπολιτείας, Ισηγορίας, Ισονομίας και Αλληλεγγύης. Αντιθέτως, στη σημερινή ΕΕ, με πρωταγωνιστές τη Γερμανία της Άνγκελα Μέρκελ και τους Μερκοζί, παρατηρείται μια ιμπεριαλιστική βουλιμία για τη συγκρότηση Ζωνών Επιρροής και τη μετατροπή των ασθενέστερων οικονομικώς κρατών-μελών της Ένωσης σε αποικίες των ισχυρότερων.

Ως προς τα καθ' ημάς, η διακήρυξη του Τόμας Χομπς («Στη διεκδίκηση της Εξουσίας η δύναμη και η απάτη είναι αρετές…») εγκολπώνεται αναισχύντως από το «Κόμμα του Μνημονίου» και οι σημερινοί εκθεμελιωτές του Κράτους Κοινωνικής Πρόνοιας, διασαλπιστές της οικονομικής υποτέλειας της Χώρας, εκποιητές του Εθνικού Πλούτου και της Εθνικής Κυριαρχίας, το τρίδυμο Παπαδήμου - Βενιζέλου - Σαμαρά, εμφανίζονται στην προεκλογική αρένα ως σωτήρες των Κοινωνικών Δικαιωμάτων του Λαού!

Ω της αναισχυντίας! Και μάλιστα τη στιγμή που επιβάλλουν περικοπές μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δαπανών, ενώ ταυτοχρόνως εμφανίζονται στην πράξη «κιμπάρηδες» στη διάσωση των μεγαλοτραπεζιτών.

Έλληνα, το «Σύστημα» δολοφονεί…

Γράφει ο ΔΑΜΩΝΙΔΗΣ

Το δουλόφρον εγχώριο πολιτικό «Σύστημα» –υπηρέτης του διεθνούς τοκογλυφικού κεφαλαίου και του αναδυόμενου Δ΄ Γερμανικού Ράιχ– περίφοβο εξαπέλυσε τους κατασταλτικούς μηχανισμούς κατά του Λαού, που έτρεξε να καταθέσει στον τόπο της θυσίας του Μάρτυρά του ένα λουλούδι από την ανθισμένη, αλλά θλιμμένη, Αττική Γη.

Όμως, η ώρα της Εθνικής Νέμεσης πλησιάζει και η λαϊκή ετυμηγορία θα αποδώσει «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ».

Η Εθνική Συνείδηση έχει, πλέον, κατανοήσει ότι το «Σύστημα» δεν ορρωδεί προ της Αξιοπρέπειας του Ατόμου και των βασικών Δικαιωμάτων του… Δολοφονεί… Του αρκεί και μόνο να διασωθεί και να συνεχίσει να εξαπατά τον δοκιμαζόμενο Λαό…

Η εθελοτύφλωση του «Συστήματος» δεν του επιτρέπει να αντιληφθεί ούτε καν τις «συμβουλές» ενός διπλωμάτη της υπερδύναμης, ο οποίος μαρτυρεί:

«Οι περισσότεροι Έλληνες, οι λιγότερο μορφωμένοι, όπως και οι υψηλότερης μόρφωσης, είναι έντονα ατομικιστές και αγαπούν βαθιά τις προσωπικές τους ελευθερίες. Είναι γενικά δημοκράτες. Η Δημοκρατία είναι η πολιτική φιλοσοφία που έχει τη μεγαλύτερη απήχηση στον ατομικιστή…». (Robert V. Keeley)

Βεβαίως, το «Σύστημα» των Ανεπάγγελτων Επαγγελματιών της Πολιτικής ουδόλως επιθυμεί ανθρώπους που αντιμετωπίζουν τους εαυτούς τους ως ενεργούς πολίτες, με θέληση, ικανότητα και δυνατότητα επηρεασμού της δημόσιας ζωής και με κριτική ικανότητα, που απαιτείται ώστε να τεκμηριώνουν τις σκέψεις τους και τις δράσεις τους.

Επιπροσθέτως, το «Σύστημα» θεωρεί «ανάθεμα» να καλλιεργούνται και να αναπτύσσονται στους νέους οι άριστες από τις υπάρχουσες παραδόσεις κοινωνικής συμμετοχής και δημόσιας υπηρεσίας. Και ακόμη, να εμφυσείται σ’ αυτούς από την Παιδεία και το παράδειγμα των δημόσιων προσώπων η αυτοπεποίθηση που χρειάζεται, ώστε να αναζητήσουν ανάμεσά τους νέους, αποτελεσματικούς τρόπους συμμετοχής και δράσης στην Κοινωνία.

Η Ευρώπη στη διαδρομή της Ιστορίας είναι διάστικτη από σειρά πολέμων, με κορύφωση τους δύο πολυαίμακτους Παγκόσμιους, Α΄ και Β΄, των οποίων υπαίτιος υπήρξε η Γερμανία.

Το όραμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και βασικό «δόγμα» των γεννητόρων της ήταν «Μέσα από την ανάπτυξη των ιδιαίτερων πατρίδων-Εθνών, στην ανάπτυξη και ευημερία της Μεγάλης Πατρίδας, της Ευρώπης» (Ζαν Ζωρές). 

Μετά την ενοποίηση, όμως, της Γερμανίας και την οικονομική επικυριαρχία της, σχεδόν, στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο αναπτύσσεται εκ μέρους της τελευταίας ένας οικονομικός ιμπεριαλισμός, ο οποίος αποσκοπεί, με όργανο πλέον την ΕΕ, στη δημιουργία ζωνών οικονομικής επιρροής με στόχο την αποικιοποίηση, κυρίως των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου και εκείνων της ΝΑ Ευρώπης, προς όφελος της Γερμανικής Βιομηχανίας και των εξαγωγών της με τη σχέση Μητρόπολης-Αποικίας.

Το σύνολο, σχεδόν, των λαών της Γηραιάς Ηπείρου ευελπιστούσαν ότι με την ευρωπαϊκή ενοποίηση ίσως άλλαζε οριστικά μια κατάσταση η οποία είχε ταλανίσει επί αιώνες την Ευρώπη, κατά την οποία ο σημερινός σύμμαχος ήταν ο αυριανός εχθρός, γεγονός που απεικονίζει την ωμότητα της Πολιτικής.

Όμως, η εμπειρία από την ιστορία των τελευταίων δεκαετιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναδεικνύει το λάθος να επισκοπούμε τις διεθνείς σχέσεις με όρους «φίλων» και «εχθρών».

Τα κράτη, έστω και σε μία διακρατική Ένωση, δεν έχουν φίλους παρά μόνο συμφέροντα, και τα συμφέροντα αλλάζουν.

Η ιδέα της φιλίας στη διεθνή πολιτική είναι απλώς ένα συναισθηματικό επικάλυμμα, που αποκρύπτει υπολογισμούς εθνικού συμφέροντος.

Τη βασικότατη αυτή αρχή στις διεθνείς σχέσεις απολησμόνησαν –ο επιεικέστερος χαρακτηρισμός για τις ελληνικές κυβερνήσεις των Μνημονίων και τον Θεματοφύλακα (;) των Συνταγματικών υποθηκών, Πρόεδρο της Δημοκρατίας– στον καθορισμό των διακρατικών σχέσεων της Χώρας για την αντιμετώπιση του Δημοσίου Χρέους.

«Απλά Μαθήματα Σοσιαλισμού» για τον κ. Ευ. Βενιζέλο από τον Μπέρναρ Σω…

Γραφει ο ΔΑΜΩΝΙΔΗΣ
(Kαι κρεμάει στα μανταλάκια τους γιαλαντζί σοσιαλιστες...)

«Αγοράστε καινούργια σοσιαλιστική συνείδηση…»

(Επιτοίχιο σύνθημα επί κτιρίου πλησίον των κεντρικών γραφείων του ΠΑΣΟΚ)

Η Ελλάδα την εποχή των Μνημονίων και της περιόδου της νέας ηγεσίας του ΠΑ«ΣΟ»Κ, η οποία χαρακτηρίζεται, κατά κοινή παραδοχή, από «έπεα πτερόεντα», έχει εισέλθει, σύμφωνα με την αξιολόγηση του Γάλλου δημοσιολόγου Marc Roche αλλά και του συνόλου της ευρωπαϊκής διανόησης, στον «τρίτο κύκλο του καπιταλισμού, που είναι καθαρά Μαφιόζικος».

Αυτός ο «Μαφιόζικος» Καπιταλισμός, όπως εκφράζεται από το διευθυντήριο της Ευρωζώνης, έχει θέσει υπό κατοχή τη Χώρα με τη συνέργεια του «Πολιτικού Συστήματος» ΠΑ«ΣΟ»Κ και Νέας Δημοκρατίας.

Το ΠΑ«ΣΟ»Κ, στις πολλαπλές «ομολογίες πίστεως» στον «Καπιταλισμό εκτός νόμου», έχει διαγράψει το κεντρικό συνθετικό («ΣΟ» = Σοσιαλιστικό) της συντετμημένης επωνυμίας του και ανεμοδέρνεται στην ανταριασμένη θάλασσα της κρυφής γοητείας του Νεοφιλελευθερισμού, υπό την πρώην και νυν ηγεσία του, που συνεχίζει «να βαδίζει για τα Σούσα, για σατραπείες και άλλα τέτοια».

Ήδη ο κ. Βενιζέλος, στην παρέμβασή του στην τελευταία Εθνική Διάσκεψη του Κινήματος, απετάξατο ακόμη και τη συμβολική για ένα σοσιαλιστικό κόμμα προσφώνηση προς τα στελέχη και τα μέλη του με τον όρο «Σύντροφοι» και μεταπήδησε στον άχροο «Φίλοι»…

Επομένως, οι Ελευθερόφρονες, ορθώς, μέσω των επιτοίχιων συνθημάτων τους το καλούν «να αγοράσει καινούργια σοσιαλιστική συνείδηση»! Όμως «πίστις άνευ έργων νεκρά εστί»…

Ειδικότερα η νέα ηγεσία του ΠΑ«ΣΟ»Κ, υπό τον πολυσχιδή κ. Ευ. Βενιζέλο, έχει ανάγκη να ακροασθεί κάποια «Απλά Μαθήματα Σοσιαλισμού», όπως τα παρέδιδε ο θεόπικρος Ιρλανδός συγγραφέας Μπέρναρ Σω και προ πολλών δεκαετιών μεταφέρθηκαν και στην ελληνική γλώσσα από τον Στάθη Πρωταίο.

Στα «Απλά Μαθήματα Σοσιαλισμού» ο Σω δεν κουράζεται να υπενθυμίζει: «Ηθικό είναι ό,τι δεν ζημιώνει μια ολότητα και την εξέλιξή της». Και θεωρεί «λογική προέκταση σε πλάτος και ύψος του ηθικού πάθους και της αγάπης για τον άνθρωπο τη δράση υπέρ του συνόλου».

Ο κ. Βενιζέλος ασφαλώς, ως ευαίσθητος άνθρωπος, θα θλίβεται για το καθημερινό θέαμα χιλιάδων συμπολιτών μας οι οποίοι προστρέχουν, προκειμένου να επιβιώσουν, στην ευσπλαχνία Εκκλησιαστικών οργανώσεων ή άλλων κινημάτων ευποιίας, ώστε να εξασφαλίσουν τον «επιούσιον άρτον».

Το Κράτος Κοινωνικής Πρόνοιας εξοβελίσθηκε με τη σύμπραξή του και την υπογραφή του από την ελληνική πραγματικότητα, τα πρώτα θεμέλια του οποίου είχαν τεθεί από τις πρώτες σχεδόν στιγμές του Αγώνα για την Εθνική Ανεξαρτησία, προ 191 χρόνων.

Προφανώς, είχε διαλάθει την προσοχή του κ. Βενιζέλου και των ομοτράπεζών του (Α. Λοβέρδου, Γ. Κουτρουμάνη, Αννούλας Διαμαντοπούλου και των συν αυτοίς), που ομνύουν στο όνομα της Σοσιαλδημοκρατίας, ότι από την εποχή του Μπέρναρ Σω και των Φαβιανών:

 «Ο Σοσιαλισμός απεχθάνεται τη φτώχεια και πρώτο μέλημά του είναι να την καταργήσει… Ο Σοσιαλισμός αντιπαθεί τις ελεημοσύνες, όχι μόνο για λόγους αισθηματικούς, μα για την ταπείνωση που κάνουμε στους φτωχούς, και γιατί μια ανήθικη περηφάνια φουσκώνει στα στήθια των πλουσίων, και γιατί ρίχνουνε το μίσος στις καρδιές, κι ακόμα, γιατί σε μια χώρα που υπάρχει Κοινωνική Δικαιοσύνη ελεημοσύνες δεν χρειάζονται. Ο φτωχός δεν θα είχε κανένα λόγο να τις ζητάει, κι ο πλούσιος δεν θα ’βρισκε καμία ευκαιρία να τις κάνει. Σε όσους αρέσει ο ρόλος του καλού Σαμαρείτη, να μην ξεχνάνε πως οι καλοί Σαμαρείτες δεν υπάρχουνε χωρίς να υπάρχουνε οι κλέφτες…» («Απλά Μαθήματα Σοσιαλισμού», σελ. 123).

Εθνοσυνέλευση για τιμωρία των ενόχων εκποίησης της Χώρας…

Γράφει ο ΔΑΜΩΝΙΔΗΣ

Η Ελλάδα και ο Λαός της βιώνουν σήμερα μια ανείπωτη τραγωδία. Η «ηγεσία» της οδήγησε τη Χώρα στην απώλεια της Εθνικής Ανεξαρτησίας, στην εκχώρηση στους ξένους δυνάστες-δανειστές της της Εθνικής Κυριαρχίας και του Εθνικού Πλούτου. Υποθήκευσε το Μέλλον του Λαού και του Έθνους στη διεθνή τοκογλυφία!

Την Τραγωδία, κατά το ελληνικό πολιτιστικό πρότυπο, επιστέφει η Κάθαρση, η Τιμωρία των υπαιτίων της Εθνικής Καταστροφής, και «άνευ αυτής ουδέν των δεόντων γενέσθαι».

Βεβαίως, η ρομφαία της Εθνικής Νέμεσης ανυψούται και πίπτει επί των κεφαλών των Ενόχων, ανηλεώς και χωρίς συναισθηματισμούς, από τον Τιμωρό Λαό.

Ο Λαός, όμως, μετατρέπεται σε Τιμωρό με τον απόλυτο σεβασμό των δημοκρατικών διαδικασιών, την εφαρμογή των οποίων ο ίδιος επιβάλλει όταν απαλλάσσεται από τα «κατά συνθήκη ψεύδη», τα οποία καλλιεργεί, προς ίδιον όφελος, η «καθεστηκυία τάξη», το ψευδεπίγραφο «Πολιτικό Σύστημα» των «Ανεπάγγελτων Επαγγελματιών της Πολιτικής» και των εγχώριων εκφραστών του καθεστώτος της Ξένης Προστασίας που έχει επιβληθεί στη Χώρα και στον Λαό της.

Είναι πλέον ιστορικώς επιβεβαιωμένο ότι τη Χώρα διαγουμίζουν εδώ και 180 χρόνια, με μικρά φωτεινά διαλείμματα, 343 οικογένειες-«Φαμίλιες», κατά τον προσφιλέστερο χαρακτηρισμό- οι οποίες είναι και οι διεκπεραιωτές των εντολών της Ξένης Προστασίας προς τους… ιθαγενείς!

Χθες, οι «Φαμίλιες» αυτές παρουσιάζονταν με τη δορά των «Χρυσοκανθάρων» και των Εθνικών (!) Ευεργετών, των εκφραστών της «Μικράς και εντίμου Ελλάδος». Σήμερα ως «αγγελόμορφοι» Ευρωπαϊστές, βουλιμικοί στην καταβρόχθιση των Κοινοτικών επιδοτήσεων και προγράμματα, «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι».

Διαλαλητές των «κατά συνθήκη ψευδών», ότι οι δανειστές της χώρας, η διεθνής τοκογλυφία, ελεούν την «άπορο κορασίδα» που λέγεται Ελλάδα! Και αποκρύπτουν τα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που ενθυλακώνουν κατ' έτος οι «ευεργέτες» μας και το τεράστιο οικονομικό όφελος που προσπορίζεται η Ξένη Προστασία από αυτήν την οικονομική συναλλαγή!

Επιστροφή στη Βαρβαρότητα…

Γράφει ο ΔΑΜΩΝΙΔΗΣ

Ιδεολογική έκφραση του Βασιλο-σοσιαλισμού και του Φεουδαρχικού πολιτικού συστήματος Φαμελιών και Συγγενικών σχέσεων. Επί των ημερών του ληστεύονται πολιτιστικοί Θησαυροί Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς (έργα Εθνικής Πινακοθήκης και αρχαιολογικά ευρήματα της Αρχαίας Ολυμπίας).

Τα οράματα της Εθνεγερσίας («αποτίναξη του ζυγού των τε Οθωμανών και Κοτζαμπάσηδων»), η αποτίναξη του Βαυαρικού Αυταρχισμού, τα αστικά ξεσπάσματα του 1848, οι πρώτες ουτοπιστικές σοσιαλιστικές αναζητήσεις 1870 και εντεύθεν, η «Αρχή της Δεδηλωμένης» και τα δειλά βήματα του αστικού εκσυγχρονισμού επί Χαριλάου Τρικούπη, οι Κοινωνιστικές αναζητήσεις της «Γενιάς του 1880» (Γλωσσικό κ.λπ.), το σοκ της αυτογνωσίας μετά την ήττα του 1897 και την επιβολή του «Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου» (ΔΟΕ), το Ανορθωτικό έργο της Επανάστασης στο Γουδί το 1909, η απαρχή, βαθμιαία και αργόσυρτη στη διάρκεια του 20ού αιώνα, ανοικοδόμησης του «Κράτους Κοινωνικής Πρόνοιας», η οποία κορυφώθηκε μετά τον πολυαίμακτο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και το Έπος της Εθνικής Αντίστασης, καθώς και η διεύρυνση του Κράτους Κοινωνικής Προστασίας τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα, το σύνολο αυτών των κατακτήσεων κατεδαφίστηκε με την αποφασιστική συνέργεια του «Πολιτικού Συστήματος» των «Ανεπάγγελτων Επαγγελματιών της Πολιτικής» και του «Καθεστώτος της Κληρονομικής Κοινοβουλευτικής Μοναρχίας», τους τελευταίους 36 μήνες!

Οι ένοχοι αυτών των εγκληματικών πράξεων εις βάρος του Λαού και του Έθνους, αντί να διαβιούν περίφοβοι για τις συνέπειες των πράξεών τους, αδιάφοροι περιφέρονται και με ιδιάζουσα θρασύτητα επιζητούν επιβράβευση των εθνοκτόνων ενεργειών τους στις προσεχείς εκλογές!

Το «Πολιτικό Σύστημα», κληρονομικό στην υφή του και συντεχνιακό στη διάρθρωσή του, «χωρίς αισχύνη, χωρίς αιδώ», ενώ κατεδαφίζει κάθε έννοια Αξιών και αποδεικνύεται εγκληματικό στη διαχείριση των ζωτικών συμφερόντων του Λαού και του Έθνους, αλληλοαθωώνεται και αλληλοσυγχωρείται!

Χαρακτηριστική η περίπτωση του Βασιλο-σοσιαλιστικής ιδεολογίας «υπουργού» Πολιτισμού, Παύλου Γερουλάνου.

Η «Προστασία» (ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ) και οι εγχώριοι υποτακτικοί της…

Γράφει ο ΔΑΜΩΝΙΔΗΣ

Το Μεταπρατικό Κεφάλαιο και η έκφρασή του, το σημερινό Πολιτικό Σύστημα των Κομμάτων Εξουσίας, εκποιούν τη Χώρα, με τη βεβαιότητα ότι θα είναι συνδαιτυμόνες στα «Θυέστεια Δείπνα» που θα επακολουθήσουν!

Ένα γρήγορο βλέμμα στην Ιστορία του Δημοσίου Χρέους της Χώρας από την έναρξη του Αγώνα της Ανεξαρτησίας μέχρι και σήμερα πιστοποιεί την αδίστακτη τοκογλυφία εις βάρος του Ελληνικού Λαού από τις δανείστριες χώρες.

Ειδικότερα:

• Από το 1830 ως το 1860 η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία θα εισπράξουν ως υπηρεσία των δανείων τoυς 30% και πλέον των προσόδων του Ελληνικού Δημοσίου. Ενώ ως το τέλος του 19ου αιώνα τα δάνεια έχουν πληρωθεί στο τριπλάσιο της πραγματικής αξίας τους.

• Από τα «Δάνεια της Ανεξαρτησίας» (1823-1832), συνολικής αξίας 72.000.000 χρυσών φράγκων, που παραχωρούνται στις Ελληνικές Κυβερνήσεις, μόνο το ένα τρίτο του ποσού, δηλαδή 24.000.000 χρυσά φράγκα, εισέρχεται τελικώς στην Ελλάδα. Από αυτό το ποσό, δε, 2.141.806 χρυσά φράγκα διατίθενται ως αποζημίωση στους πρώτους δανειοδοτήσαντες την ελληνική κυβέρνηση. Τα υπόλοιπα 48.000.000 χρυσά φράγκα διατίθενται για επιτόπου παραγγελίες ή για μεσιτικές αμοιβές στις χρηματαγορές του Λονδίνου και στο Παρίσι.

Ιδού η εικόνα του εγχώριου Μεταπρατικού Κεφαλαίου (Κοτζαμπάσηδων και «Χρυσοκάνθαρων»), προ και μετά τον πολυαίμακτο Αγώνα του «Λαού και των Αρμάτων», κατά τη χαρακτηριστική έκφραση του Πολέμαρχου του Μοριά, Θοδωρή Κολοκοτρώνη:

• Οι Κουντουριώτηδες, κάτοχοι ενός κεφαλαίου 10.000.000 χρυσών δραχμών το 1820, βρίσκονται με κεφάλαιο 28.000.000 χρυσών δραχμών το 1840. Οι Σισίνηδες της Ηλείας, με κινητή περιουσία 3.000.000 χρυσών δραχμών το 1820, βρίσκονται με 7.000.000 χρυσές δραχμές μετά την Επανάσταση. Οι Ρούφοι της Πάτρας αποκτούν στη διάρκεια του Αγώνα περιουσία 1.000.000 χρυσών δραχμών. Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και στους «Χρυσοκάνθαρους» ομογενείς των παροικιών του Εξωτερικού. Οι Κοντόσταυλοι, έμποροι της σειράς πριν από την Επανάσταση του 1821, έχουν συγκεντρώσει κεφάλαια 1.000.000 χρυσών φράγκων το 1835. Οι Ράλληδες, 4.800.000 χρυσά φράγκα στην Αγγλία και 2.500.000 ρούβλια στη Ρωσία. Οι Παπούδωφ και Ροδοκανάκη στην Οδησσό, 2.500.000 ρούβλια ο καθένας.

«Πολιτική Ελίτ» και αποικιοποίηση της Χώρας…

Γράφει ο ΔΑΜΩΝΙΔΗΣ

«Η Ελλάδα κατέστη η πρώτη αποικία της Ευρωζώνης…»

Διεθνής Τύπος

Το όνειρο της «Πολιτικής Ελίτ», που διαγουμίζει εδώ και δεκαετίες τον μόχθο και τον ιδρώτα του Ελληνικού Λαού, επιτέλους κατέστη πραγματικότητα με την υπαγωγή της Χώρας σε καθεστώς αποικίας στην Ευρωζώνη!

Ήδη από την έναρξη του Αγώνα της Ανεξαρτησίας το Μεταπρατικό Κεφάλαιο και οι εκφραστές του παντί τρόπω επιδίωξαν, και το κατόρθωσαν, να στηριχθεί η Ελληνική δομή στον Εξωτερικό Χώρο, στις Ξένες, «Προστάτριες» Δυνάμεις…

Ουδέποτε απέβλεψε η «Πολιτική Ελίτ», τουλάχιστον της τελευταίας εικοσιπενταετίας, να λειτουργεί η Χώρα ως οντότητα αυτόνομη, να παράγει από μόνη της τις κινητήριες δυνάμεις της ύπαρξής της, ενώ συνέτεινε στο να πραγματοποιούνται οι οικονομικές διαδικασίες, σχεδόν παντού και πάντοτε, σε εξάρτηση με τον «Εξωτερικό Παράγοντα»!

Ο τελευταίος, σε αγαστή συνεργασία με το Μεταπρατικό Κεφάλαιο και τις εγχώριες δυνάμεις που το εκφράζουν, καταπολέμησε κάθε εσωτερική δύναμη που αποτόλμησε να αμφισβητήσει την κυριαρχία του στον Ελλαδικό Χώρο. Και μάλιστα, κατ' επανάληψιν στην ιστορική διαδρομή των 187 χρόνων του βίου του Νεοελληνικού Κράτους, αντιμετώπισε την αμφισβήτηση με την υποκίνηση πολυαίμακτων Εμφύλιων Συγκρούσεων.

Και το καταστροφικότερο για τον Ελληνικό Λαό των τελευταίων δεκαετιών: Συνθέτει την «Πολιτική Ελίτ» με τη διαδικασία του πλήρους ελέγχου στις επιδιώξεις του, ενώ παραλλήλως διείσδυσε και άλωσε εκ των ένδον τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αναγκαία προϋπόθεση για την «Πλύση Εγκεφάλου» προς διαφύλαξη και προώθηση σε όλα τα επίπεδα της Εξουσίας -Πολιτικά, Πνευματικά, Κοινωνικά και Οικονομικά- των επιδιώξεων του Ξένου Παράγοντα - Μεταπρατικού Κεφαλαίου!

«Φαμίλιες» και εξάρτηση…

Από το πλέγμα αυτό της εξάρτησης από τον Ξένο Παράγοντα δεν αποσυνδέεται η διαμόρφωση Πολιτικών Δυναστειών στη Χώρα ή, επί το σύγχρονον, «Φαμιλιών».

Οι «Φαμίλιες», ο αυθεντικότερος εκφραστής της Μεταπρατικής «Ιδεολογίας», ανήγαγαν σε «δόγμα» εκείνο του «Ανεπάγγελτου Επαγγελματία Πολιτικού», τη διαπλοκή και την υποταγή στα κελεύσματα της «Ξένης Προστασίας».

Ενδεικτική περίπτωση, η «συγγραφέας» του περιώνυμου σχολικού βιβλίου της ΣΤ' τάξης του Δημοτικού Σχολείου, το οποίο ήγειρε την αγανάκτηση Γονέων, Δασκάλων, Ιστορικών, ακόμη και της Ακαδημίας Αθηνών, για τον τρόπο με τον οποίο παραποιείται η Ελληνική Ιστορία (γεγονότα και πράξεις).