Του Σπυρου Παγιατακη
Και από Αύγουστο χειμώνα, που λένε. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως τούτος ο
χειμώνας θα ’ναι ιδιαίτερα δύσκολος. Σε όλα και για όλα. Να πιάσουμε τα
πολιτιστικά.
Τα θεατρικά ιδιαίτερα –όλα δείχνουν– θα υποφέρουν και
μάλιστα με μελλοντικές προοπτικές. Αρχές του μήνα έγινε γνωστό ότι το
υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων καταργεί πλήρως τη διδασκαλία των
Καλλιτεχνικών σε Β΄ και Γ΄ τάξη του γυμνασίου.
Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται μια κατάσταση, η οποία δεν μπορεί παρά
να βυθίσει τις επόμενες γενιές στην παντελή θεατρική αμάθεια, στερώντας
στους αυριανούς θεατές την αισθητική, αντιληπτική και πρακτικά φυσική
λειτουργία της σκέψης.
Συγχρόνως, αυτό αποτελεί μια τεράστια απόκλιση από τα ευρωπαϊκά
προγράμματα σπουδών και εμφανέστατο υποβιβασμό της δευτεροβάθμιας
ελληνικής παιδείας σε σχέση με την παιδεία των Ευρωπαίων εταίρων. Να
αναφέρουμε εδώ ενδεικτικά πως 29 χώρες έχουν καλλιτεχνικά μαθήματα στη
δευτεροβάθμια εκπαίδευση και πάνω από 15 χώρες έχουν τουλάχιστον 60 ώρες
μαθήματα τέχνης στη δευτεροβάθμια, που σημαίνει περισσότερες από 2 ώρες
την εβδομάδα.
Ομως, μ’ έναν καταγέλαστο υπουργό Πολιτισμού στην ηγεσία του (έπεσε
μεγάλη καζούρα όταν ο Πάνος Παναγιωτόπουλος μίλησε στην έναρξη του
23ου Συνεδρίου Φιλοσοφίας στο Ηρώδειο, στις 4/8/2013), τι να πεις.
Εφαρμόζοντας λοιπόν τον σχεδιασμό της 1/8/2013, η Ελλάδα θα είναι η μόνη
ευρωπαϊκή χώρα χωρίς καλλιτεχνική παιδεία στην πρωτοβάθμια και
δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Και όμως, στη σημερινή μας κατάσταση ο
πολιτισμός θα έπρεπε ν’ αντιμετωπίζεται ως μέρος των δημόσιων
επενδύσεων. Μήπως δεν έχει αποδειχθεί πλέον –κι ερευνητικά– πως οι
επενδύσεις στον πολιτισμό αναζωογονούν την οικονομία ενός τόπου;
Σήμερα δεν έχει λοιπόν «κλασική» κριτική σε αυτήν τη θέση.
