Ονειρεύομαι...

Απο την ΘΕΟΔΟΣΙΑ ΚΑΤΣΑΡΟΥ

Μια χώρα που οι πολιτικοί θα κυβερνούν πολίτες και όχι πελάτες ψήφων.

Που οι πολίτες θα είναι πολίτες και όχι συναλλασσόμενοι υπήκοοι.

Που ο Πολιτισμός θα είναι καθημερινό βίωμα και όχι αραχνιασμένη έννοια σε συρτάρια γραφειοκρατών.

Μια χώρα που θα έχει σχολεία τα οποία θα δίνουν Παιδεία και όχι διαβατήριο για πρόσληψη στο Δημόσιο.

Που δεν θα καίγονται τα δάση για να γίνουν βίλες.

Που δεν θα χτίζονται οι θάλασσες για να γίνουν rent rooms.

Που δεν θα κλείνουν τα σινεμά και τα θέατρα για να γίνουν super markets.

Που η αστυνομία δεν θα σκοτώνει παιδιά και δεν θα φυλακίζει αθώους.

Που τα δικαστήρια δεν θα αθωώνουν θύτες επειδή είναι Ελληνες και δεν θα καταδικάζουν θύματα επειδή δεν είναι Ελληνες.

Μια χώρα που όλοι οι πολίτες της θα έχουν έμπρακτα τα ίδια δικαιώματα στη ζωή, την ευημερία, την Παιδεία, την Υγεία και τη χαρά.

Μια χώρα που δεν θα πουλάει την Ακρόπολη τυλιγμένη σε σουβλάκι.

Με πολίτες που δεν θα λένε ο ένας στον άλλον «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;»

Που δεν θα κλέβουν το μέλλον των παιδιών τους. Που δεν θα παρακολουθούν τον κόσμο να αλλάζει από την τηλεόραση και δεν θα ψηφίζουν σαν πρόβατα όποιον τους τάξει καλύτερα την ατομική τους βολή.

Ονειρεύομαι μια χώρα που θα σταματήσει να λέει ψέματα στον εαυτό της.

Που θα διαβάσει ξανά τα λόγια των ποιητών της, θα αναπνεύσει ξανά το αεράκι της θάλασσάς της, θα συναισθανθεί ξανά την ιερότητα του τοπίου και της ιστορίας της.

Ονειρεύομαι μια χώρα που θα παράξει -επιτέλους- Πολιτισμό. Και Παιδεία. Οχι σαν θέαμα. Οχι σαν τουριστική ατραξιόν. Ως πολιτική και κοινωνική συνθήκη.

Ονειρεύομαι μια χώρα που θα δώσει ξανά στα παιδιά και στους νέους της τη δυνατότητα να ελπίζουν. Να πιστεύουν σε κάτι. Να προχωράνε μπροστά και να αλλάζουν τον κόσμο.

Ονειρεύομαι μια χώρα που θα δώσει ξανά στα παιδιά και στους νέους το δικαίωμα και τη δυνατότητα να ονειρεύονται.

"Διαμάντια" της κάλπης!

Απο την ΘΕΟΔΟΣΙΑ ΚΑΤΣΑΡΟΥ

Από εμπειρία μου σαν εκλογική αντιπρόσωπος. Οι υπόλοιποι ασχολούνταν με την καταμέτρηση κι εγώ φωτογράφιζα. Αυτό θα πεί μπλοκερού με "φιλότιμο" τρομάρα μου. Φρέσκο πράγμα μυρίζει θάλασσα... Αρτέμιδα. Γιατί εμείς της Ανατολικής Αττικής έχουμε χιούμορ. Τυχαίο; Δεν νομίζω.

Πάμε κάλπη; Ποια είναι η κυρία την ξέρω;

Από την ΘΕΟΔΟΣΙΑ ΚΑΤΣΑΡΟΥ

- Πάμε κάλπη, την Κυριακή;

- Μπα... ποια είναι η κυρία την ξέρω;

-Ναι! Είναι η γκόμενα που την Κυριακή είναι όμορφη κι όλο υποσχέσεις και κουνήματα, και την Δευτέρα χέστρα.

- Γιατί το λές αυτό;

-Επειδή την Δευτέρα κουβαλάει στο σπίτι μου, ότι πιο άχρηστο μαζεύει από την βίζιτα που κάνει την Κυριακή. Όλο Μαυρογιαλούρους, που όλο τρώνε, «Τρώνε από παντού! Τρώνε απ΄ τους σωλήνες, τρώνε απ΄ τα πατώματα, τρώνε απ΄ τα τσιμέντα!

Τρώνε, τρώνε, τρώνε! Πώς να μη σκάσεις απ΄ το τόσο φαγοπότι;».

- Καλά, πως σου ήρθε;

 - Να σου πω. Όλοι μιλάνε για αποχή...ε, και εγώ λέω να τους την σπάσω...

- Ναι μη χάσεις, όλο ανάποδα να πας...

 -Γιατί πρώτη φορά θα είναι; Τι είναι ο κάβουρας τι είναι το ζουμί του. Έλα τώρα, σοβαρά δεν θα πάμε;

- Καλέ τι σε έπιασε και εσένα πάλι; Μαρή ξανθιά με ρίζα σαν τα διόδια της Αττικής οδού, θα με τρελάνεις; Μέχρι χθες έλεγες ότι βαριέσαι...

 - Άμα κοιμηθείς με τυφλό, μονόφθαλμος θα σηκωθείς.

- Τώρα τι υπονοείς, είμαι μονόφθαλμη;

 - Καλά, μη το παίρνεις προσωπικά, ο λόγος το λέει.

- και εμένα τι με νοιάζει τι λέει ο λόγος;

 - Καλά δεν μου λες, το γυρίζεις γύρω γύρω ή μου φαίνεται.

- Για λέγε λέγε Μήτσομ τι φλασιά έφαγες και θέλεις να ψηφίσεις;

 - Δεν ξέρω αλλά μου φαίνεται ότι έχω χωθεί για τα καλά στον καναπέ μου και φάρδυνε ο κώλος μου, αλλά το κυριότερο είναι ότι θέλω να τον δώ να ξεκουβαλάει. Αυτόν τον κακοπληρωτή Μαυρογιαλούρο νοικάρη που μου ρήμαξε το σπίτι. Και δεν φτάνει που μου το ρήμαξε δεν μου πλήρωνε και τα νοίκια.

Γιατί τόσα χρόνια, αυτός θεώρησε ότι το ακίνητο είναι δικό του. Ότι του ανήκει. Ότι το κάνει ό,τι θέλει. Άμα γουστάρει, του βάζει φωτιά και το καίει!

Κι ας μάλλιασε η γλώσσα μου να του εξηγώ ότι εγώ είμαι η ιδιοκτήτρια και αυτός ο ενοικιαστής.

Αυτό το σπίτι, αυτός ο τόπος, αυτή η χώρα είναι δική μου. Δική μας.

Οι κυβερνήσεις νοίκι μας πληρώνουν.

Οι κυβερνήσεις ένα συμβόλαιο υπογράφουν. Και αν δεν το τηρήσουν,

το φορτηγό «Εκταιλούντε μεταφωρέ» περιμένει στη γωνία!

-Καλά δεν σου πλήρωνε ενοίκια;

 -Ποιά νοίκια μωρέ που κοντεύεις να κάνεις ρίζα ξανθιά κι εσύ. Από την στιγμή που μπαστακώθηκε στο σπίτι μου, κάθε φορα΄που του χτύπαγα την πόρτα και τον προειδοποιούσα αυτός μου έβγαζε την γλώσσα κοροιδευτικά από τις γρίλιες.

Να τον δώ να φεύγει και τι στον κόσμο. Αν δεν δώ την φορτωτική να φορτώνει την σαβούρα του, δεν θα ησυχάσω.

- Κι είσαι σίγουρη ότι ο καινούριος θα είναι καλύτερος;

-ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ από Δευτέρα, δεν το ξέρω. Πόσο εντάξει θα είναι ο καινούργιος νοικάρης, πολύ νωρίς να το πούμε ακόμα.

Και εδώ που τα λέμε δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του την επόμενη μέρα.

Μη σου πω τις επόμενες 100 μέρες!

Πώς θα καθαριστεί το αχούρι, πώς θα βαφτούν οι τοίχοι, πώς θα ξαναπεραστεί το παρκέ, πώς θα ξεβρωμίσει ο τόπος!

Δεν το ξέρω και δεν είναι και δουλειά μου να το ξέρω!

Δουλειά μου είναι να επιβλέπω. Να κρίνω. Να έχω άποψη.

Να μην είμαι παθητικός θεατής μες στο ίδιο μου το σπίτι. Να μην περιμένω πρώτα να μου το κατεδαφίσουν και μετά να αντιδράσω.

Να αναπτύξω τα αντανακλαστικά μου. Με την πρώτη ρωγμή στον σοβά, να μη δίνω δεύτερες ευκαιρίες.

Γιατί δεύτερη ευκαιρία ίσον δεύτερη ρωγμή!

- Ναι, και αν πας να ψηφίσεις θα σηκωθείς από τον καναπέ;

- Γιατί δεν θα σηκωθώ; πως θα πάω στο εκλογικό κέντρο; Θα πάρω και τον καναπέ μαζί; Δεν φάρδυνε τόσο πολύ ο κώλος μου για να σφηνώσει.

- Α, καλά...

- Καλέ τι καλά;

- Μου φαίνεται ότι χάθηκε το φως. Πέσαμε σε βαθύ λάκκο του παραλόγου...

- Φως; Τι το θέλεις το φως; Καλά δεν είμαστε και έτσι.

Μικρές Αγγελίες

Απο την ΘΕΟΔΟΣΙΑ ΚΑΤΣΑΡΟΥ

Ζητείται μάγος να φέρει στην ζωή τον παππού μας. Μας λείπει υπερβολικά η σύνταξή του.

Κυρία ζητεί καλλίγραμμη Ρωσίδα για να αποπλανήσει τον άντρα της. Αμοιβή το 5% της διατροφής. Πληρωμή μετά το διαζύγιο.

Από πρώην παίκτρια reality, ζητείται εργασία στο χώρο της διαφήμισης. Αερόσακοι, αερόστατα, μπάλες ποδοσφαίρου και τσιχλόφουσκες προτεινόμενα προϊόντα. Πληροφορίες κ. Ελίνα.

Πωλείται ραντεβού σε παθολόγο του ΙΚΑ για τον Ιούλιο του 2014.

Ζητώ να μου δανείσουν χαρτί μισθολογίου πάνω από 1000 ευρώ, για να πουλήσω μούρη σε γκόμενα.

Κύριος 40 ετών κάτοχος επίσημου ενδύματος, ζητεί κυρία με ανάλογο φόρεμα, για να επισκέπτονται υποδυόμενοι το ζευγάρι γάμους και κοινωνικές εκδηλώσεις με μπουφέ, για να τρώνε. Μόνο σοβαρές προτάσεις.

Από απελπισμένη νοικοκυρά ζητούνται, θερμοσίφωνας, ηλεκτρική κουζίνα και πλυντήριο με μπαταρίες, λόγω της αύξησης των τιμολογίων της ΔΕΗ.

Αναλαμβάνουμε το πλύσιμο των προφυλακτικών σας, σε πολύ οικονομικές τιμές. Μην το πετάς!(Μνημόνιο) Kοστίζει! www.plyne-vale.gr

Αβίαστα στο χώρο σου για μοναδικές στιγμές ηδονής!!! Απλά μη δηλώσεις ΦΠΑ... κι εγώ θα σε βρω. Τα υπόλοιπα θα τα νιώσεις! Κάλεσε 090 090 Παπακωνσταντίνου.

σας μερσώ ορέν ντουβάρ...

Aπο την  ΘΕΟΔΟΣΙΑ ΚΑΤΣΑΡΟΥ

Δεν με λες η Βουλή που είναι;

Πέμπτος δρόμος αριστερά, οδός κλεφτών κι αμαρτωλών.

Αριθμός;  

Δεν χρειάζεται αριθμός θα το βρεις εύκολο είναι. Θα δεις καμιά 300 τεμπελχανάδες νάναι ξαπλωμένοι. Δυο θα παίζουν τάβλι, δέκα θα μιλάνε. Άλλωστε ξυπνιός φαίνεσαι, μουστάκι έχεις θα το καταλάβεις.

Φάνηκε ο Γιωργάκης;

Όχι δεν φάνηκε κι ανησυχούμε κι εμείς.

Τον αποθυμήσαμε.

Λέμε τι νά' γινε ο κεεερατάς.

Πάω στον γιατρό εγώ... (ψυχίατρο)

Με κρατάς και τον ίκα... (απατεώνα αφού σύνταξη δεν θα προλάβω να πάρω)

Ποιος είναι αυτός ο ίκας;

Δεν τον πληρώνω εγώ.

Δεν με φτάνει που δεν με πληρώνεις, θα πληρώνω και τον νίκα.

Και με λες όλο υπομονή μην σε νοιάζει, θ`αρρωστήσεις.

Πότε θ`αρρωστήσω εγώ;

Πάω στον γιατρό εγώ...

Η πετούγια...

Απο το Idea Studio και την Θεοδοσια Κατσαρου

Μια εικόνα και οι αναμνήσεις έρχονται...

Αναμνήσεις γεμάτες, χαρά, λύπη, αισιοδοξία, απόγνωση...

Πόσες φορές, εκατομμύρια φορές άνοιξε και έκλεισε, να μπει φρέσκος αέρας, να κλείσει το κρύο έξω...

Πόσες φορές σκέφτομαι το ίδιο και για την ζωή μου...

Μια ζωή που ανοίγει και κλείνει...μια στην χαρά, μια στην λύπη...μια στην αισιοδοξία, μια στην απόγνωση...μια στην ελπίδα και μια στην απελπισία...

Ίσως να φταίει η μπόρα, ίσως η καταιγίδα του σήμερα...

Οι μέρες που ζούμε είναι γεμάτες από μηνύματα που γεννούν όλο και περισσότερα ανάμεικτα και αντιφατικά αισθήματα...

Υπάρχει σωτηρία;

Υπάρχει λύση;

Υπάρχει έξοδος από το αδιέξοδο;

Νομίζω ότι είναι στο χέρι μας...

Ας ανοίξουμε ξανά το παράθυρο... ας αφήσουμε την ηλιαχτίδα να γλιστρήσει κλεφτά.

Ας αντικρίσουμε το μέλλον με αισιοδοξία... ας αφήσουμε τον άνεμο να μας ψιθυρίσει για την ελπίδα. Κι ας αρχίσουμε πάλι να πιστεύουμε στον εαυτό μας...

Θα τα καταφέρουμε!

Οι Απέναντι...

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΨΥΧΗΣ

Από την  Θεοδοσία Κατσαρού

Τoυς έβλεπα τόσο καιρό, να επιβεβαιώνουν την ύπαρξή τους μέσα από την ύλη.

Ένα συνεχές 'θέλω' η ζωή τους.

Τους έβλεπα να χτίζουν τούβλα μόνιμα, για πρώτο σπίτι, για δεύτερο, για εξοχικό, κι εγώ τελείωνα το μισθό την πρώτη του μηνός, μόλις έδινα το νοίκι, χωρίς να ξέρω πως θα βγάλω το μήνα.

Τους έβλεπα να αλλάζουν αυτοκίνητο κάθε δύο χρόνια.

Κι εγώ μ`ένα σαραβαλάκι 15ετίας, που όμως έχει όνομα, ( "Μελίνα" τ`όνομά του).

Που ποτέ δεν με έχει προδώσει. Δώρο ενός αγαπημένου προσώπου, που έφυγε από την ζωή. Συναισθηματικό το δέσιμο μεταξύ εμένα και της "Μελίνας". Που ακόμη κι αν είχα χρήματα, δεν θα την πούλαγα για να πάρω κάποιο καινούριο. Θα έμενε παρκαρισμένη εκεί να μου θυμίζει... όσα ποτέ δεν θα ξεχάσω.

Τους έβλεπα να ντύνονται άψογα, να σχεδιάζουν τις διακοπές τους, κι εγώ στον δικό μου μικρόκοσμο, να είμαι ευτυχισμένη που άκουγα τα πουλάκια το πρωί, κι έβλεπα το ηλιοβασίλεμα το βράδυ.

Οι διακοπές για μένα να είναι μια απλή βαρκάδα με αγαπημένους φίλους, τρώγοντας ντομάτα και τυρί. Αλλά τόσο πανευτυχείς που είμασταν γεροί και ζωντανοί.

Τους έβλεπα να ντύνονται με την τελευταία λέξη της μόδας, να ψωνίζουν τελευταίας τεχνολογίας κινητά στα παιδιά τους, κι εγώ έπρεπε να πείσω τα δικά μου, πως όλα αυτά ήταν χωρίς αξία.

Τούς έβλεπα να είναι αμόρφωτοι, αστοιχείωτοι, να μην έχουν ανοίξει ποτέ βιβλίο στην ζωή τους, κι όμως να είναι διευθυντάδες πάνω στην πλάτη μου, και να με απαξιώνουν σαν πολίτη δεύτερης κατηγορίας. Κι όμως ποτέ δεν τους ζήλεψα.

Γιατί ήμουν παρούσα στην ζωή κι ήταν απόντες.

Ονειρευόμουν άγρυπνη, κι αυτοί κοιμόντουσαν, έναν ύπνο δίχως όνειρα.

Μελετούσα, κι εκείνοι ήταν σε μια μόνιμη επαφή με τα "σκουπίδια" της τηλεόρασης.

Κοίταζα την ανθρώπινη αδικία στα μάτια, κι αυτοί κοίταζαν αλλού, να μην τους κόβει την όρεξη.

Ήμουν η παρείσακτη στα σχέδια τους.

Η φωνή της συνείδησης στην πώρωσή τους.

Η ανθρωπιά στην απανθρωπιά τους.

Ήμουν ένα απ' όλα αυτά, που όλοι αυτοί περιφρονούσαν.

Σίγουροι πως ήταν στην απέναντι όχθη.

Σίγουροι πως οι κακές μέρες θα ξημέρωναν πάντα για τους άλλους.

Σίγουροι πως στην άλλη μεριά της όχθης ζούσαν άνθρωποι που, "τα θέλανε και τα πάθανε".

Ήρθε όμως τώρα ο καιρός, να χάσουνε την βολή τους, και τα μεγάλα έσοδα.

Και τώρα ξαφνικά συναντήθηκαν οι δρόμοι μας.

Και τώρα τι;

Καιρός να συστηθούμε;

Ήρθατε στην αντίπερα όχθη με τους πολλούς, τους άλλους παρείσακτους αυτής της ζωής.

Εμείς μέναμε στη κόλαση απο πάντα.

Όσο για σας.. Καλώς ήρθατε.

http://nefeloma.blogspot.com/2010/07/blog-post_08.html