RADAR: Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ: ΠΑΝΤΑ Κ.

Της Κατερίνας Πάντα

Τελευταίως όποιο κανάλι κι αν αλλάξουμε, όπου κι αν σερφάρουμε στο internet, το θέμα που παίζει είναι ένα και μοναδικό: Αυτό της Χρυσής Αυγής λες κι εντελώς ξαφνικά ξεχάσαμε όλα μας τα προβλήματα.
Αυτό βέβαια σε ό,τι αφορά τα ΜΜΕ, όχι τους πολίτες.
Βλέπουμε μια εκτελεστική και μια δικαστική εξουσία να δρουν με ταχύτητα φωτός και αναρωτιόμαστε αν πρόκειται για ελληνικές.
Βλέπουμε την αστυνομία να εκτελεί πάραυτα εντολές και ίσως αισθανόμαστε ολίγον από θεατές του Law & Order.
Παρ΄ ολίγον θα πιστέψουμε ότι ζούμε σ΄ ένα ευνομούμενο κράτος.
Αλλά οι ψευδαισθήσεις δυστυχώς είναι καταδικασμένες να κρατούν πολύ λίγο.
Διαβάζοντας αποσπασματικά έστω το πόρισμα του εισαγγελέα αναρωτιόμαστε... Γιατί;
Γιατί αφού το κατηγορητήριο αναφέρεται σε παρελθούσες έκνομες δραστηριότητες ετών της ΧΑ, η πλειονότητα των οποίων στοιχειοθετούν αυτόφωρες συλλήψεις έστω των πυρήνων της, δεν έγιναν τότε;
Γιατί αφού η ανθρωποκτονία του Παύλου Φύσσα δεν ήταν η πρώτη-σύμφωνα πάντα με το κατηγορητήριο- ανέλαβαν τώρα να αποδώσουν δικαιοσύνη;
Γιατί αφού η δράση της Χρυσής Αυγής "μετρά" στον τόπο 26 χρόνια ζωής, καθώς χρονολογείται από το 1987, επέτρεψαν στόν κύριο Μιχαλολιάκο που «γνώριζε, συντόνιζε, οργάνωνε» τα πάντα σε μια οργάνωση που είχε συνωμοτικούς κανόνες και πανελλήνια δράση», να θέσει υποψηφιότητα για το Ελληνικό κοινοβούλιο επικεφαλής ενός κόμματος;
Γιατί τα ΜΜΕ, η αστυνομία, η δικαιοσύνη και οι πολιτικοί, βάλθηκαν να μας ενημερώσουν αναδρομικά τώρα;
Πόσο λοιπόν συναίτιοι μπορούν να θεωρηθούν οι κυβερνώντες για την κάλυψη αυτή;

Εκτός και αν προσπαθούν να μας πείσουν ότι μόλις τώρα τα ανακάλυψαν όλα αυτά και όχι γιατί τα ποσοστά της ΧΑ ανέβηκαν επικίνδυνα πολύ με αυξητικές προοπτικές στις επικείμενες ευρωεκλογές που θορύβησαν εαυτούς και εταίρους, δίνοντας παράλληλα πόρτα εξόδου στους δικούς τους ψηφοφόρους.
Βεβαίως διαβάσαμε σωρεία δηλώσεων, ένθεν κακείθεν, πάντα με φόντο τη Δημοκρατία. "Δημοκρατία χωρίς εφαρμογή νόμου δεν υπάρχει".

Σωστά... Μόνο που προς ενημερωσίν σας Κυρίες και Κύριοι, η δημοκρατία στην χώρα αυτή κατάντησε το μέσον πολιτικών επιλογών, που σου επιτρέπει να ψηφίζεις αυτόν που σου τάζει τα περισσότερα ψέματα, για να τον βρίζεις μετά όσο γίνεται περισσότερο, ή αλλιώς μέσον συνδιαλλαγής μέσα σ΄ ένα σύνταγμα πού αν τεντώσει περισσότερο, για υμετέρους πάντα λόγους, σπάει.
Και αυτό είναι δικό σας επίτευγμα. Τη Χρυσή Αυγή και τις ενέργειές της, θα την κρίνει πλέον η δικαιοσύνη.
Από αύριο όμως, όταν ο κουρνιαχτός κατακαθίσει, θα θυμηθούμε πάλι ότι, ούτε η οικονομική κρίση ούτε το μνημόνιο δεν ήταν αρκετά για να σταματήσουν το όργιο διαφθοράς και διασπάθισης του Δημοσίου χρήματος πολιτικών, παρατρεχάμενων και Τοπικής Αυτοδιοίκησης, την κακοδιαχείριση και παραβίαση των νόμων. Ότι άνω του 10% του ΑΕΠ μας χάνεται ακόμη στις δαιδαλώδεις διαδρομές της διαφθοράς που παραμένει ατιμώρητη και που αν αποκαλυπτόταν, το κόστος της χρεοκοπίας μας θα ήταν μικρότερο.
Ότι το υπολογισθέν ύψος της κρατικής κυρίως διαφθοράς, ως προς το κόστος για το Ελληνικό δημόσιο (έκθεση Ρακιντζή), παραμένει στα 30 δισ. ετησίως.
Ότι οι πραγματικές μεταρρυθμίσεις του παράλυτου και δυσλειτουργικού τομέα που υπάρχει για να ταλαιπωρεί, μαζί και των οργανισμών του που θα εξοικονομούσαν πόρους, αποτελούν ακόμη κενό γράμμα.
Θα θυμηθούμε ότι, ένας Άκης και οι ολίγοι συν αυτώ, μαζί με τη Χρυσή Αυγή, δεν φθάνουν για να φέρουν την πολυπόθητη κάθαρση στο λίαν βεβαρυμμένο από αμαρτίες πολιτικό μας σκηνικό.

EΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ

Της Κατερίνας Πάντα
O σημερινός πρωθυπουργός της Τουρκίας έκανε ένα πολύ μεγάλο λάθος μεθυσμένος ίσως από την αίγλη της συνεχούς εξουσίας.
Ξέχασε ότι η δημοφιλία του οφείλεται κατά κύριο λόγο, στο γεγονός ότι κατόρθωσε να απαλλάξει τον λαό του από το βαθύ και σκοτεινό στρατοκρατούμενο κράτος του παρελθόντος.
Τώρα ίσως λόγω προσωπικών πεποιθήσεων αλλά και πολιτικών επιδιώξεων, αφού θέλει να παίξει καταλυτικό ρόλο στην Μ Ανατολή, προσπαθεί να το μετατρέψει σιγά αλλά σταθερά σε ένα άλλο βαθύτερο ισλαμικό με ηγεμονικές καταβολές.
Μέγα ατόπημα, αφού στο ενδιάμεσο μεγάλη μερίδα του πληθυσμού των αστικών κυρίως κέντρων πρόλαβε να μορφωθεί, να γνωρίσει έστω την άναρχη ανάπτυξη, όπως και κάποια ψήγματα δημοκρατίας και ελευθερίας.
Ένα Τουρκικού τύπου άνοιγμα προς τον δυτικό τρόπο ζωής, που το αγκάλιασε αμέσως.
Όλα αυτά ήταν αρκετά να κάνουν ιδίως τους νεότερους, να μην θέλουν να γυρίσουν πίσω, αφού ο ισλαμισμός ποτέ δεν κατάφερε λόγω δομών να συμβαδίσει με τον δυτικό τρόπο ζωής έστω και στην πιό light Τουρκική εκδοχή του.
Ένας κακός και βίαιος χειρισμός του πρωθυπουργού που αφορούσε μια μικρή ειρηνική διαδήλωση για άλλο θέμα, την μετέτρεψε στην κυριολεξία σε μια σπίθα εξέγερσης, γιατί "ξέχασε" κάτι άλλο πολύ σημαντικό επίσης:
Ότι η χώρα αυτή δεν διαθέτει αμιγή πληθυσμό, υπάρχουν πολλοί παράγοντες που τους χωρίζουν θρησκευτικοί και μη, ενώ όσο ο πληθυσμός αναπτύσσεται κοινωνικά και μορφωτικά οι παράγοντες αυτοί υπερτονίζονται και τα δικαιώματα αναζητούν τον δικό τους χώρο έκφρασης.
Το 20-30%% του πληθυσμού της (τα ποσοστά διίστανται αναλόγως προέλευσης), είναι Αλεβίτες που δεν αποδέχονται τον χαρακτηρισμό του μουσουλμάνου, αφού υπάρχουν πολλά που τους χωρίζουν από τούς μουσουλμάνους που αποτελούν την Τουρκική πληθυσμιακή πλειονότητα.
Οι Αλεβίτες αποτελούν τη μεγαλύτερη θρησκευτική μειονότητα της Τουρκίας, όπως και την πιο αόρατη. Γιατί από την άλλη πλευρά δεν αναγνωρίζονται καν ως μειονότητα από το τουρκικό επίσημο κράτος.
Ο αλεβιτισμός αποτελεί μια ανθρωπιστική προσέγγιση του Ισλάμ.
Και παρά την παραίνεση της ΕΕ από το 2005 να μην αναγράφεται το θρήσκευμα στις ταυτότητες και την αναγνώριση εκ μέρους του κράτους των θρησκευτικών και λοιπών μειονοτήτων, η Τουρκία επιμένει.
Οι Τούρκοι Αλεβίτες διαθέτουν άριστες σχέσεις με τα κόμματα της αντιπολίτευσης ιδιαιτέρως της αριστεράς, υποστηρίζουν πάντα το κοσμικό κράτος έτσι όπως το εισήγαγε ο Κεμάλ Ατατούρκ.
Ούτε αποδέχονται το χαρακτηρισμό αίρεση του Μουσουλμανισμού, αφού θεωρούν ότι η θρησκεία τους είναι ξεχωριστή.
Η πρόσφατη σύγκρουση της Τουρκίας με την Συρία, έφερε στην επιφάνεια τις ουδέποτε ξεχασμένες διαφορές τους. Οι Τούρκοι Αλεβίτες αισθάνονται φίλα προσκείμενοι με την Σιιτική Αλεβίτικη μειονότητα της Συρίας, που είναι εκείνη που διοικεί το κράτος τα τελευταία 43 χρόνια και μένει πιστή στον Ασαντ, πεπεισμένη ότι η ανατροπή του θα φέρει την καταστροφή τους, από τους αντιπάλους τους σουνίτες μουτζαχεντίν καί σαλαφιστές.
Εμπρός στην δίψα του για περαιτέρω διεθνή προβολή ο Ερντογάν, παραμέλησε αυτό πού σιγόβραζε μέσα στο ίδιο του το κράτος, ενώ πολλοί αναλυτές το χαρακτηρίζουν ως πολιτικό ατόπημα.Η Τουρκία διά του Ερντογάν δεν έχει κρύψει ότι θεωρεί το θέμα της Συρίας ως ευκαιρία για να επεκτείνει την επιρροή της στη Μ. Ανατολή.
Κάθε ιδέα όμως στρατιωτικής δράσης προκαλεί ανατριχίλα στους Τούρκους στρατηγούς, καθώς, πέραν της απρόβλεπτης έκβασης, θα νομιμοποιήσει τον Ασαντ να καλέσει σε «εθνική» αντίσταση έναντι των εισβολέων, ενώ ο κ. Ερντογάν θα έχει να αντιμετωπίσει την αντίδραση των Αλεβιτών της Τουρκίας -ξεπερνούν τα 17 εκατομμύρια- που θα αντιδράσουν θεωρώντας ότι η επέμβαση στρέφεται εναντίον των ομόδοξών τους της Συρίας.
Ας μην ξεχνά ότι καμία υπερδύναμη δεν θα δεχθεί να την υποκαταστήσει ο κ. Ερντογάν στην Μ. Ανατολή, απεναντίας θα τον χρησιμοποιήσει με δικό του προσωπικό κόστος. Και εκεί, οι Τούρκοι στρατηγοί θα τον περιμένουν στην γωνία.
Ας μην αγνοούμε κάτι άλλο σημαντικό επίσης: