KOINΩΝΙΑ: Κατηγορίες

Από το "OLD BOY"

Υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκονται κάτω από σύννεφα, είναι ωστόσο τόσο γεμάτοι με την εικόνα του εαυτού τους, τόσο θεμελιακά γοητευμένοι με το εγώ τους, που φαντάζονται πως ακόμα κι ο ήλιος που λάμπει πιο πέρα, στην πραγματικότητα λάμπει πάνω τους. Κλείνουν λοιπόν τα μάτια και λιάζονται και αφήνουν τις ακτίνες να διαπεράσουν το εγώ τους και να το κάνουν ακόμη πιο αυτογοητευτικό.

Yπάρχουν άνθρωποι που βρίσκονται κάτω από τον ήλιο, η εικόνα του εαυτού τους όμως είναι τόσο ευάλωτη, τόσο έτοιμη να διαλυθεί ανά πάσα στιγμή σε θραύσματα, που δεν τον αφήνουν σε ησυχία τον ήλιο, κάνοντας ό,τι μπορούν για να τον διώξουν και να βρεθούν επιτέλους ξανά στη βροχή. Κλείνουν λοιπόν τα μάτια κι όταν η καταιγίδα έρχεται αφήνουν το νερό της να μπει μέσα από τα θραύσματα και να ποτίσει αυτό που βρίσκεται πίσω από την εικόνα, πίσω από το εγώ, την πηγή δηλαδή ποιός ξέρει τίνος πόνου.
 

Υπάρχουν άνθρωποι που πάνε με όποιον καιρό τους τύχει. Που το κύριο γνώρισμά τους είναι ότι αν τους τύχει βροχή, στη βροχή θα κάτσουν, κι αν τους τύχει ήλιος σε αυτόν. Που μπορεί να περνάνε μια ζωή εξετάζοντας το τι και το πώς βρίσκεται πάνω απ' το κεφάλι τους, αλλά ως αναλυτές καιρικών φαινομένων και μόνο, όχι ως ενεργά υποκείμενα που θα πάνε λίγο πιο κει για να μη βρέχονται ή ακόμη λίγο πιο δω για να τους πάρει ο ήλιος κι από άλλη πλευρά.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τρία κεράκια στην τούρτα γενεθλίων.

Γράφει ο SABOTEUR

Όταν οδηγείς στους μεγάλους δρόμους των ελληνικών πόλεων, ψηλά στα κτίρια και σε κάποια πεζοδρόμια στέκουν σκουριασμένα και ξέψυχα, άδεια, τα ικριώματα στήριξης των τεράστιων υπαίθριων δαιφημιστικών πινακίδων. Πριν τρία χρόνια περίπου είχε δημιουργηθεί η διαδικτυακή σελίδα «χωρίς παράνομες διαφημιστικές πινακίδες» (illegalsigns.gov.gr) κατόπιν εντολής και με την άμεση επίβλεψη του τότε πρωθυπουργού, όμως στη χώρα μας τρία χρόνια μετά τα περισσότερα ικριώματα δεν τα ξήλωσαν, μένουν εκεί εκκρεμή στο πέρασμα του χρόνου και της φύσης μέχρι να γυρίσει η μπίλια και μήπως «νομιμοποιηθούν» πάλι από κάποιον άλλο πολιτικό. Όπως, δηλαδή, συμβαίνει συνήθως στη χώρα που ζούμε. Η παρανομία αναστέλλεται μέχρι πιο ευδόκιμους χρόνους. Ή αλλιώς θα γυρίσει ο τροχός, θα τα ξαναγαμήσουμε όλα και πάλι.

Πριν 3 χρόνια, στις 23 απριλίου, όταν δεν μας δάνειζε κανείς, ούτε ο σάιλοκ από τον έμπορο της βενετίας, ο ίδιος πρωθυπουργός είχε μεταβεί στο καστελόριζο για να ανακοινώσει τη νέα οδύσσεια του έλληνα και την προσφυγή μας στο μηχανισμό στήριξης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της ΕΕ στην τρόικα. Ο πανέξυπνος ελληνικός λαός πιαστήκαμε στη φάκα και ο «προδότης» μάς έδεσε χειροπόδαρα στις επιταγές της τρόικας. Και μάλιστα ο «χαζός» και «προδότης» και «τζέφρις» και «εβραίος σάιλοκ» ήταν τόσο έξυπνος και πανούργος που κατάφερε να μας ακολουθήσουν στη μέγγενη και η πορτογαλλία και η ιρλανδία και η κύπρος και μόνο τυπικά να είναι απέξω η ισπανία και η ιταλία.

Τρία χρόνια μετά, 3 πρωθυπουργούς μετά, 3 ζάππεια μετά, και μετά από την αλλαγή μείγματος πολιτικής και «επαναδιαπραγμάτευσης» από τους γενναίους σαμ, μπένι και μπαρμπα-φώτη, τελικά η σύνταξη των 32 χιλιάδων άγαμων θυγατέρων θα πέσει στα 720 ευρώ (όταν ο βασικός μισθός εργαζόμενου έχει πέσει στα 426 ευρώ, ε, ίσα και όμοια;;), ίσως γίνει η πρώτη ιδιωτικοποίηση και, ίσως, κάποια στιγμή απολυθούν και οι πρώτοι δημόσιοι υπάλληλοι!!! (που θα κάνουν έφεση αντισυνταγματικότητας στα δικαστήρια, θα δικαιωθούν, εννοείται, και θα ζητήσουν και ψυχική οδύνη). Μάλλον το ίδιο να κάνουν και οι ιδιοκτήτες των σκουριασμένων διαφημιστικών ταμπλό!!! Και μετά και οι δικαστές θα απαιτήσουν κάποιο νέο επίδομα αναδρομικό (και για τους βουλευτές ακολούθως) λόγω της αυξημένης απασχόλησης. Αλλά αυτά αργότερα, σε μια εθνική κυβέρνηση σωτηρίας άλεξ φραπεδοτσεγκεβάρα και ψεκασμένων ελλήνων (και μπαρμπα-φώτη αναγκαστικά, γιατί ο κουτσούμπας δεν παίζει). 

 Τρια χρόνια μετά το καστελόριζο, όμως, όλος ο πλανήτης έμεινε μετέωρος όταν πληροφορήθηκε σε παγκόσμια τηλεοπτική μετάδοση ότι η αλέκα αντικαταστάθηκε από γ.γ. του κκε μετά από 22 χρόνια.

Τρία χρόνια μετά οι περισσότεροι «πολιτικοί» και «οικονομολόγοι» λένε για καταστροφικές συνθήκες και μεγέθη ανάλογα με της γερμανίας μετά το τέλος του 2ου παγκόσμιου πολέμου. Ε, τότε, ό,τι κατάφεραν αυτοί μπορούμε να το πετύχουμε και εμείς. Αντί να καθίσουμε να το κλαίμε, ας κάνουμε ό,τι έκαναν εκείνοι. Ας κάνουμε ό,τι έκαναν οι βέλγοι πριν 13 χρόνια, έστω. Ας κάνουμε ό,τι εξαρτιέται από εμάς, ό,τι μπορούμε και ό,τι δεν μπορούμε, να τα καταφέρουμε.

Για όσους έχουν ως παράδειγμα τη ρωσία και την τουρκία μετά το δντ, δεν νομίζω να θεωρούν ως επιθυμητό το ας μείνουμε φτωχοί ως πολίτες ανάλογα με τα εισοδήματά μας και την παραγωγή μας και ας κάνουμε ό,τι έκαναν εκείνοι: ένα πλούσιο και ισχυρό κράτος με φτωχούς πολίτες.

Την ώρα που που οι έλληνες μαθητές που λιποθυμούν από ασιτία στα σχολεία κάνουν 5ήμερες στη βιέννη και τη βουδαπέστη γιατί, λέει, στην κρήτη και στα νησιά θα πλήρωναν ακριβότερα, για ποιο λόγο να έρθουν οι ξένοι τουρίστες στη χώρα μας και να μην πάνε και αυτοί στην ουγγαρία; Κάποια στιγμή όταν «γυρίσουν» από την 5ήμερη διαρκείας θα σπουδάσουν στα ανώτερα ιδρύματα της πόλης και θα χτίζουν καθηγητές στα γραφεία τους γιατί τους έκοψαν στο μάθημα (εκτός κι αν γραφτούν στις παρασημοφορημένες παρατάξεις και πάρουν το πτυχίο από τα κομματικά συνέδρια) ή γιατί το υπουργείο απόφασισε να μεταφέρει το τεΐ κολοπετινίτσας σε μια μεγαλύτερη πόλη. Και μετά θα αναρωτιούνται ποιος γεννά τη βία της αυγής και της χρυσής αυγής.  

Γιατί να κοιτάμε στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών συνέχεια λαλάκια που φεύγουν από την ελλάδα ακόμη και ως 5ήμερες εκδρομές;; Υπάρχει λόγος; Εμείς είμαστε σε κρίση;; Οι δικοί μας συμμαθητές λιποθυμούν από την ασιτία; 

Και αν δεν πας 5ήμερη στο εξωτερικό με τι κουράγιο μετά να συμπαρασταθείς στους συμμαθητές σου που λιποθυμούν;

Τον ιανουάριο η βουλή της ζωής, του κασιδιάρη, του βενιζέλου, έδωσαν εντολή να πάει ο παπακωσταντίνου προανακριτική μια βόλτα για να εξεταστεί, γιατί το 8μηνο διάστημα 10ος του 2010 έως 6ος του 2011 το υπουργείο και το σδόε δεν έφερε ουτε ευρώ από τη λίστα λαγκάρντ φαλτσιανί με τα 2.062 ονόματα. Τον 10ο του 2012 ένας δημοσιογράφος εισαγγελλέας είχε αποκτήσει από κάποιον «άγνωστο» κύριο και είχε δημοσιεύσει στο περιοδικό του τη λίστα με τα ονόματα των καταθετών. Ο πρώην υπουργός κατηγορείται ότι είχε φάει 3 ονόματα, των συγγενών του, ότι δηλαδή είναι μαλάκας και είχε αλλοιώσει τη λίστα μόνο για τους συγγενείς του. Από τον ιανουάριο του 2013 το σδόε ψάχνει τα 3 ονόματα των συγγενών του παπάκ και ίσως τον ιούνιο του 2013 δώσει τα αποτελέσματα της διερεύνησής του. Αν υπολογίσουμε ότι για τα αδικαιολόγητα 3,3 εκ. του θέμου το σδόε έκανε 3,5 χρόνια, μάλλον για τα 2.062 ονόματα θα του πάρει κάποιους αιώνες, αλλά είναι πασιφανές ότι ο υπουργός ευθύνεται που το 8μηνο που πήρε τη λίστα και την έδωσε στο σδόε δεν είχε προλάβει να τα ελέγξει όλα. Ευτυχώς τώρα που η ζωή, ο καρπενάρος, ο κασιδιάρης τούς τρέχουν και «πιεσμένοι» θα βγάλουν απάντηση για 3 ονόματα σε μόλις 6 μήνες!!!! Νομίζω την αύξηση της παραγωγικότητας του δημοσίου την είχε περιγράψει και ο νυν πρωθυπουργος στο ζάπειο 1,2,3…..

Όταν το σδόε θα δώσει τα αποτελέσματα από τον ιανουάριο μόλις τον ιούνιο, πώς περιμένουμε αποτελέσματα για φοροδιαφυγή των 11 εκ. πολιτών της χώρας;;

Επίσης, ο καλός δημοσιογράφος εισαγγελλέας ΔΕΝ κατηγορείται ότι αλλοίωσε ελαφρά τη λίστα σβήνοντας από το λογαριασμό 5090146769 με μηδενικό υπόλοιπο του φυσικού προσώπου και πρώην εργοδότη του ΚΟΝΤΟΜΙΝΑS DIMITRIS και αλλάζοντάς τη σε ΙΝΤΕΡΑΜΕΡΙΚΑΝ για να φαίνεται ένας απρόσωπος όμιλος εταιρειών!! Αυτός λέει ότι είναι το ίδιο, αλλά δεν απαντά γιατί το άλλαξε και τότε γιατί και το μπόμπολας δεν το άλλαξε με άκτωρ π.χ.;; 

Και την ίδια ώρα ο πρόεδρος αλέξης μετά από την περιοδεία και τα διαπιστευτήριά του στα τζάκια μπόμπολα, ψυχάρη, επισκέπτεται την καλή εφημερίδα του κομιστή dvd θέμου, προφανώς για να συζητήσει το καυτό θέμα της φοροδιαφυγής ή τα προβλήματα διαβίωσης του καλού φίλου και αγωνιστή κου κουρή στη φυλακή!! Τελικά για όλα φταίει ο παπακωσταντίνου, τζάμπα χάνουμε το χρόνο μας. Και ο γαπ, μην τον ξεχνάμε τον προδότη. Αλλά ευτυχώς στον κόσμο υπάρχουν 2 νέοι ηγέτες-παλικάρια, κάτοχοι πυρηνικών όπλων, που αν χρειαστεί θα τα χρησιμοποιήσουν για το καλό των πολιτών τους ο αλέξης της ελλαδάρας και ο κιμ γιονγκ ουν της βόρειας κορέας.

Ο απρίλης είναι ο μήνας που πέφτει από τους μικρούς, της πραγματικής οικονομίας, το φπα του 1ου τριμήνου κάθε χρονιάς, όμως το οικονομικό επιτελείο μάλλον θα πάθει black out με τα χαμηλά νούμερα και μάλλον ο στουρνάρας θα πρέπει να βγει στη γύρα για εξάμηνα γραμμάτια για πληρωμές μισθών και συντάξεων ή να βγάλει κανένα κουνέλι από το καπέλο. Χωρίς τζίρους και πωλήσεις, τι φπα να αποδώσεις;;

Γιατί σε έναν κόσμο που καταρρέει με απίστευτη ταχύτητα και τραχύτητα, ακόμη εξετάζουμε αν η πραγματική οικονομία μπορεί να τροφοδοτεί με το 50% του ελληνικου ΑΕΠ τη λειτουργία 900 χιλιάδων ΔΥ και των υπηρεσιών που έχουν δημιουργηθεί γύρω από αυτούς για να δικαιολογούν την ανάγκη τους. Δεν φτάνουν 1,4 εκ. άνεργοι να πληρώνουν φπα 23% για να μπορεί να συντηρείται το τεράστιο πελατειακό κράτος και μαζί οι απαραίτητοι επιχειρηματίες-συνεργάτες του και εκμεταλευτές του συνάμα; Ο μινώταυρος ζητάει διαρκώς νέες θυσίες και νέο αίμα για να τροφοδοτεί το μύθο του λαβύρινθού του. Τα λαλάκια, όμως, δεν πέφτουν από τα δένδρα, δημιουργούνται στην πραγματική οικονομία του ιδιωτικού τομέα και όταν δίνεις το 55% των εσόδων σου στην τροφή του μινώταυρου σύντομα τα λαλάκια θα τελειώσουν και ο μινώταυρος θα λιποθυμήσει από ασιτία.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Από το «δεν θα γίνουν απολύσεις» στο «δεν θα απελαθεί κανείς» ! Μπανανία – ξέφραγο αμπέλι κερνάει… φράουλες!

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΙΚΑΣ
katsikas.george@gmail.com 

 

«Δεν θα απελαθεί ΚΑΝΕΙΣ!!!»

Δήλωση της υπουργάρας του Απροστάτευτου Πολίτη της μακρινής Ρουσφετόβιας για τους λαθροφερμένους εποίκους–θύματα των πιστολάδων ανθρωπόμορφων κτηνών–επιστατών φραουλάδικου της ξεφτίλας…  

 

Η κρίση της Ρουσφετόβιας  είναι λένε πρωτίστως  οικονομική. Η κρίση της Ρουσφετόβιας  είναι λένε πρωτίστως  πολιτική. Η κρίση της Ρουσφετόβιας  είναι λένε πρωτίστως  πολιτισμική. Η κρίση της Ρουσφετόβιας  είναι λένε πρωτίστως  ηθική.  Η κρίση της Ρουσφετόβιας  είναι λένε πρωτίστως  αξιακή.  Η κρίση της Ρουσφετόβιας  είναι λένε  πρωτίστως θεσμική! Η κρίση  είναι λένε … και τι δεν λένε!

 

Όχι αδέλφια. Όχι αναλυτάδες μου! Την ρίζα της κρίσης της Ρουσφετόβιας, την αποκαλύπτει το ίδιο της το όνομα! Τουτέστιν Ρουσφέτι, Ρουσφετολαγνεία, Ρουσφετοεξάρτηση, και όλα τα συναφή. Τουτέστιν «ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΟΧΗ εις ΒΑΡΟΣ τρίτου ή τρίτων» (προσοχή μην το μπερδεύουμε με το  να χαρίζεις χωρίς να ζημιώνεις τρίτους όπου μιλάμε για αρετή και όχι για όνειδος) . Τουτέστιν θεοποίηση της ξεφτίλας της χαριστικής παροχής εις βάρος τρίτων. Τουτέστιν εξάρτηση επιβίωσης από τις χαριστικές παροχές εις βάρος των άλλων σε μια εικονική πραγματικότητα, που όμοιό της δεν υπάρχει σε καμία άλλη μπανανία του πραγματικού κόσμου.  Τουτέστιν ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΗ επιβίωση . Τουτέστιν «παραθυροποίηση» «λαστιχοποίηση»  και «ληθαργοποίηση» του νομικού συστήματος προς επιβίωση του παρασιτισμού. Τουτέστιν σήψη . Μια σήψη που χτυπά στη συνέχεια όλα τα πεδία που κατονομάζουν οι διάφοροι αναλυτές

 

«Δεν θα απελαθεί κανείς!!!» είπε ξεδιάντροπα και γεμάτος καμάρι ο υπουργάρας! «Το θεσμικό πλαίσιο που υπάρχει μου επιτρέπει ευθέως να σας δηλώσω ότι έχω την ευχέρεια να δώσω στα θύματα καθεστώς  προστασίας από την απέλαση» !!!

 

Αυτό έλειπε γίγαντα! Στην χρεοκοπημένη μπανανία που μέχρι χθες το σινάφι σου κραύγαζε  «δεν θα απολυθεί κανείς» συμπεριλαμβανομένων των αργόμισθων και των επιόρκων, να μην έχεις την ευχέρεια να διαβεβαιώνεις πως «Δεν θα απελαθεί κανείς».

 

Αυτό έλειπε γίγαντα! Στην χώρα της μη-ευθύνης υπουργών και της αναδρομικής ρουσφετολογικής δια πρόσφατου νόμου, αθώωσης των τραπεζικών χορηγών των τρισάθλιων κομμάτων τους να μην μπορείς να κάνεις ένα «νόμιμο» «ανθρωπιστικό» ρουσφέτι στους λαθροφερμένους εποίκους της.   

 

Αυτό έλειπε γίγαντα! Στον παράδεισο της θεσμικής δικαίωσης του κάθε παράνομου, μέσω «περαίωσης», «τακτοποίησης», και «διευθέτησης» του παρασιτισμού, στον παράδεισο της θεσμικής αναγνώρισης  της ηλιθιότητας των εντίμων που βλέπουν την συνέπεια να εξαιρείται συστηματικά κατά συρροή κι εξακολούθηση από ευνοϊκές ρυθμίσεις υπέρ παρασιτισμού, στην μπανανία της θεοποίησης των εξαιρέσεων εις βάρος του κάθε λογής κανόνα, να μην έχεις την θεσμική ευχέρεια να εξαιρέσεις στο όνομα του «ανθρωπισμού» σου την λαθρολαγνεία σου  από την «απάνθρωπη» νομική και λογική επιταγή της απέλασης.

 

Τώρα πώς γίνεται ο ίδιος ανθρωπισμός να μην προβλέπει εξαιρέσεις για αναπήρους ανίκανους προς εργασία που τους κόβονται τα επιδόματα  την ίδια ώρα που κυκλοφορούν ελεύθεροι οι ξεφτιλισμένοι γιατροί και κρατικοί λειτουργοί-δημιουργοί των αναπήρων μαϊμού μαζί με τις μαϊμούδες τους, να μην προβλέπει εξαιρέσεις για γέροντες με κλονισμένη υγεία που αδυνατούν να αγοράσουν φάρμακα (Βλέπεις «δεν πεθαίνουν» οι μπαγάσηδες όπως είχε πει γνωστό πολιτικό καθίκι) την ίδια ώρα που κυκλοφορούν ελεύθερα τα τρωκτικά της υγείας , ή να μην προβλέπει εξαιρέσεις για πολύτεκνες οικογένειες σε μια χώρα που σύντομα η γέννηση παιδιού θα αποτελεί πρωτοσέλιδη είδηση,  την ίδια ώρα που το κράτος μπανανία επιδοτεί λαμαρίνες με ρόδες είναι μάλλον ψιλά γράμματα για τον «ανθρωπισμό» σου.

 

Μαζί σου «γίγαντα»! Όσο δεν γίνεται το αυτονόητο από άτολμα μηδενικά της πολιτικής συνομοταξίας σου, δηλαδή η εφαρμογή των νόμων σε όλα τα επίπεδα και για όλους, χωρίς ρουσφετολογικές εξαιρέσεις, δεν μπορώ παρά να είμαι μαζί σου.  Στο κάτω-κάτω της γραφής οι δυστυχείς λαθροφερμένοι έποικοι που οποιαδήποτε άλλη πολιτισμένη χώρα θα είχε ήδη απελάσει έχοντας παράλληλα εξασφαλίσει ένα επαρκές μακροχρόνιο σάπισμα στη φυλακή για τους βρωμερούς θύτες τους, (που στη Ρουσφετόβια γρήγορα θα είναι πάλι έξω) μου είναι περισσότερο συμπαθείς από τα διάφορα εγχώρια φρούτα εποχής που χαίρουν της προστασίας είτε του «ανθρωπισμού» σου είτε της ανεπάρκειάς σου

 

Μόνο θυμήσου μια λεπτομέρεια «γίγαντα»: 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η ποίηση των πράξεων

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Είμαστε αλυσοδεμένοι ακόμα στο πλατωνικό σπήλαιο. Οι σκιές με τις τερατόμορφες παραισθήσεις ταλαιπωρούν το θυμικό και τον λογισμό μας. Ένα θέατρο σκιών παίζεται από την αυγή του χρόνου με θεατές εμάς. Το αντίτιμο του εισιτηρίου είναι οι ζωές μας. Οι αντιλήψεις για τα πράγματα πυργώθηκαν πάνω από την αληθινή, την απτή και αδιάψευστη βούληση που αναβλύζει μέσα από την υπαρκτική πηγή μας.
 

Περιμένουμε μια σωτηρία, ένα θαύμα, έναν μεσσία επιλήσμονα, ο οποίος ξέχασε το ραντεβού του με το πεπρωμένο μας. Εκείνος με το δικό μας; Ναι, γιατί εμείς απουσιάζουμε από τις σπουδαίες στιγμές μας. Ανήμπορα ανθρωπάκια, ιδιοκτήτες αθάνατων ψυχών – όσοι έχουμε. Έχουμε περιφρονήσει την ακατάσχετη κληρονομιά που αποδόθηκε άμα την παράδοσή μας, ως έμφρονα «δέματα», στους επίγειους παραλήπτες. Η συνείδηση έχει αδρανοποιηθεί με το νηπενθές των τάχα «ραγδαίων» και «καθοριστικών» εξελίξεων, οι οποίες δεν είναι τίποτε άλλο παρά η προσκόλληση στο τέλμα του αχρείαστου «ειλωτεύειν».
 

Δεν υπάρχουν ραγδαίες εξελίξεις. Δεν υφίσταται κάτι καθοριστικό για την πορεία μας εκτός από την ίδια την αντίληψή μας για τα πράγματα. Οι σκιές μάς καθήλωσαν στα αόρατα δεσμά. Από τις σκιές πρέπει να αποδράσουμε και να αγκαλιάσουμε το άγνωστο. Η πιο θεσπέσια αγκαλιά είναι του αγνώστου. Φαινομενικά θανατηφόρα, αλλά αείζωο το αποτέλεσμα. Θριαμβεύουμε ρισκάροντας την απόλυτη πανωλεθρία. Μόνο έτσι θα νικήσουμε τον στρατηγικό αντίπαλό μας, τον πανδαμάτορα χρόνο.
 

Φανταστείτε τον μαχητή των Θερμοπυλών να άγχεται για το αύριο. Τον πολεμιστή στα Δερβενάκια να γονατίζει ψυχολογικά από την υπεροπλία των οθωμανών νεκροθαφτών του Ελληνισμού. Τον αποκαμωμένο συνθέτη, που ισχυρίζεται μέσα του –ενώ γνωρίζει καλά ότι αυταπατάται- πως «και αύριο μέρα είναι». Κι αύριο εκείνος πεθαίνει και η όπερα δεν γράφεται από τα χέρια του αλλά περιμένει την επόμενη ένσαρκη οντότητα που θα την εκφράσει με νότες υποδειγματικές. Ε, όχι δεν είναι «και αύριο ημέρα». Ποτέ δεν ήταν κάτι ισάξιο με το τώρα.
 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Όταν η νεοελληνική ασχήμια μετατρέπεται σε διαφημιστικό όνειρο του Αλμοντοβάρ!

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΤΑΣΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Όταν πρωτοείδα τη διαφήμιση των Jumbo με την Κατερίνα Στανίση ντυμένη κόκκινη τούρτα – λαμπατέρ πίστας, φρίκαρα. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Αυτό και μόνο θα έπρεπε να με υποψιάσει για την ιδιοφυία των δημιουργών της αλλά εγώ παρέμενα κολλημένος στην πρώτη ανάγνωση. Μια κουβέντα με ένα φίλο (για να μη στο παίζω και ιδιοφυής) μου άνοιξε αμέσως τα μάτια.  

Απέναντι στην πιο τίμια καταγραφή της πραγματικότητας μιας χώρας. Πάσχα τσίκνα, παχύσαρκα παιδιά, κοιλαράδες γονείς, πλαστική καρέκλα, σκυλάδικα, χύμα φτηνό κρασί σε πλαστικά μπουκάλια και μαλλί κομμωτηρίου μαζί με φόρεμα τσαντίρι – Μπάκιγχαμ. Κι ένα τελευταίο πλάνο με ένα παλουκωμένο καμένο αρνί πάνω στο οποίο οι διαφημιστές μας εύχονται «Καλό Πάσχα». Είναι genius. Tίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Μέσα σε λιγότερο από ένα λεπτό, ολόκληρη η νεοελληνική ασχήμια, μετατρέπεται σε διαφημιστικό όνειρο του Αλμοντοβάρ με επιρροές από τον κοινωνικό ρεαλισμό. Από την πρώτη κι όλας σκηνή, με τους άντρες της οικογένειας να πασαλείβουν το αρνί για τη σούβλα και να φωνάζουν την πολεμική ιαχή «στα μπούτια στα μπούτια». Του αρνιού. Που θέλει περισσότερο πασάλειμμα στα μπούτια για να για να μην κάψει. Αρνί πουτάνα κονσομασιόν κανονικά δηλαδή, σε συνοικιακό σκυλάδικο με μορφή τσουρομαδημένου κήπου που έχει λιώσει το γκαζόν, και στην είσοδο του σπιτιού κρέμονται τα κρόσια του ινδιάνου. Την ώρα που από κει βγαίνει φορτωμένη με πιάτα μια δούλα νοικοκυρά, με καμένο από το πιστολάκι και το ντεκαπάζ μαλλί, σκάει ξαφνικά η θεά Κατερινάρα τραγουδώντας και  φορτωμένη σακούλες Jumbo. Με τα παχύσαρα να αναγκάζονται για μια φορά στη ζωή τους να κουνήσουν τον χοντρό κώλο τους και να τρέξουν για τα δώρα. Φωνάζοντας  «η νονά η νονά». Και με αργή κίνηση για να τονιστεί τόσο το προγούλι στα πεντάχρονα που κουνιέται στο χοροπήδημα όσο η συναισθηματικότητα της σκηνής την ώρα που η Στανίση ανοίγει τα χέρια  της σαν τον Ιησού του Ρίο για να αγκαλιάσει τα θρεφτάρια.

Για να κάτσουν όλοι μαζί μετά στις λευκές καρέκλες κήπου του γύφτου, με τη νονά στην κορυφή, τα αρσενικά με φανελάκι που τονίζει ερωτικά το πατσοκοίλι και τα θηλυκά με τη λάμψη πλύστρας από το ξεπάτωμα στην κουζίνα. Προκειμένου να γιορτάσουν την ανάσταση του Θεανθρώπου σε ένα τραπέζι στον κήπο, με αραδιασμένα πλαστικά μπουκάλια χύμα κρασί και πιάτα, σαν το παζάρι, να πιούνε και να φάνε μέχρι να ρευτούνε (αν και αυτό δυστυχώς δεν συμπεριλαμβάνεται στη διαφήμιση). Να πούνε σόκιν ανέκδοτα, και να αισθανθούν περήφανοι, επαρκείς και ευτυχισμένοι πιάνοντας κρυφά κάτω από το τραπέζι με τα λαδομένα από την πέτσα δάχτυλα τους, τον κώλο της γυναίκας του άλλου (ούτε αυτό δυστυχώς συμπεριλαμβάνεται).

Αυτή είναι η εικόνα της Ελλάδας και του Πάσχα των Ελλήνων Πάσχα. Όσο πιο γλαφυρά και τίμια μπορεί να αποτυπωθεί. Τόσο αλμοντοβάρ όσο και ρεαλιστική. Ούτε καν κιτς, απλά πραγματική. 

Ρώτησα αυτόν τον φίλο μου που ανέφερα στην αρχή κάνοντας το δικηγόρο του διαβόλου και επιμένοντας ακόμα στην αρχική μου αποστροφή πριν δω με καθαρά μάτια το διαφημιστικό:  

KOINΩΝΙΑ: Επίορκοι

Μια ενδιαφέρουσα αιρετική άποψη περί όρκου  

Γράφει ο "OLD-BOY"

Η ευτελέστερη μορφή όρκων

είναι αυτοί που δεν πατήθηκαν ποτέ

κι η πιο περιδεής κατηγορία ανθρώπων

αυτή που δεν τόλμησε ποτέ να τους πατήσει.

Γιατί ο όρκος δεν έχει δικαιοδοσία στο μέλλον,

αλλά δίνεται για να σου νοηματοδοτήσει το παρόν.

Για τους όρκους που αφορούν το αύριο,

έχουν εφευρεθεί οι συμβάσεις, τα συμβόλαια, οι ρήτρες κι οι σφραγίδες.

Με τον αληθινό όρκο

-εκείνον δηλαδή που κάποτε θα σπάσεις-

λες στον άλλον

«Σε αγαπώ απόλυτα, τώρα, αυτή τη στιγμή»

ή

«Σε μισώ απόλυτα, τώρα, αυτή τη στιγμή»

ή

Οnce upon a time in the east

Aπό το "OLD-BOY"

Ακολουθεί αρχαίο ανατολίτικο γνωμικό:

"Υπάρχουν εκείνοι που προσπαθούν να συλλάβουν το νόημα της ζωής

μέσα από ένα ποίημα, ένα τραγούδι, μια ζωγραφιά.

Υπάρχουν εκείνοι που προσπαθούν να συλλάβουν το νόημα της ζωής

μέσα από μια δυσκολία, έναν αγώνα, μια πρόοδο.

Υπάρχουν εκείνοι που προσπαθούν να συλλάβουν το νόημα της ζωής

μέσα από μιαν ευκολία, μιαν απόλαυση, μιαν ηδονή.

Υπάρχουν εκείνοι που προσπαθούν να συλλάβουν το νόημα της ζωής

άλλοτε γελώντας στα μούτρα του κι άλλοτε χαμογελώντας στην αμφιλεγόμενη ύπαρξή του με στοργή.

Από την κληρονομική στην στατιστικά κατευθυνόμενη «Δημοκρατία» των αχρήστων και το όπλο του Άκυρου

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΙΚΑΣ 

(katsikas.george@gmail.com)

ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

 

Ώστε έτσι λοιπόν! Το άκυρο πάει στο πρώτο κόμμα! Πρέπει ντε και καλά να ψηφίσω ντενεκέδες! Πρέπει ντε και καλά να ψηφίσω τον κατά τη γνώμη μου λιγότερο άχρηστο μεταξύ αχρήστων για να μην ευνοήσω τον αχρηστότερο των αχρήστων! Όχι μόνο εγώ όλοι. Μόνο έτσι λέει θα σωθούμε. Με την διαιώνιση της λογικής που βαφτίζει το «μη χείρον» ως  «βέλτιστον». Με την δια της ψήφου επιβράβευση της μετριοκρατίας και της παρασιτοκρατίας.

 

Ώστε από εκεί θα έρθει η «σωτηρία» λοιπόν. Από τον λιγότερο ψεύτη, μεταξύ αρχιψευταράδων. Από τον λιγότερο παραμυθά μεταξύ αρχιπαραμυθάδων. Από τον λιγότερο πουλημένο μεταξύ ξεπουλημένων. Από τον λιγότερο ξεφτίλα μεταξύ ξεφτιλισμένων.

 

Πρότυπο ζωής προς επιβράβευση το πολύ η μετριότητα! Πρότυπο επιτυχίας ο συμβιβασμός και η συμβίωση μαζί της!

 

Αν την αρχίσεις στις κλωτσιές στην ανηφόρα είσαι τραμπούκος. Αν την γιαουρτώσεις είσαι φασίστας. Αν της στείλεις συστημένα μέσα στον εκλογικό φάκελο τα τρία σου είσαι αντιδημοκράτης!

 

Ισόβιοι δυνάστες σου οι ολίγιστοι με την απαίτηση να τους χειροκροτείς από πάνω!

 

Κάτι δεν έχετε καταλάβει καλά μάγκες. Εκτός από το χειροκρότημα υπάρχει και το ΦΤΥΣΙΜΟ. Με όλα τα θετικά ή αρνητικά «παρελκόμενά» του

 

Στην καθημερινή ζωή το να ΦΤΥΣΕΙΣ κάποιον μπορεί να έχει δύο βασικές συνέπειες ή συνδυασμό τους. Είτε να γίνει αυτός έστω και στοιχειωδώς καλύτερος αν έχει έστω και ψήγματα φιλότιμου και καταλάβει ότι το φτύσιμο το αξίζει, είτε να τραβιέσαι εσύ με τη δικαιοσύνη έχοντας όμως τη συνείδησή σου ήσυχη αρκεί να πιστεύεις ότι έκανες το σωστό ακόμη και αν αντικειμενικά έχεις άδικο!

 

Το ίδιο συμβαίνει και στην πολιτική. Με μια μόνο διαφορά ως προς την νομιμότητα του εγχειρήματος!   

Το ΑΚΥΡΟ είναι το ΝΟΜΙΜΟ  ΦΤΥΣΙΜΟ  της πολιτικής παρασιτοκρατίας από τα αιώνια θύματά της. Η μοναδική ευκαιρία το θύμα να φτύσει τα παράσιτα-θύτες του με τη βούλα δικαστικού αντιπροσώπου! .    

 

Το ΑΚΥΡΟ σε αντίθεση με το λευκό που υποδηλώνει αδυναμία επιλογής είτε του καλύτερου είτε του λιγότερο ντενεκέ, είναι Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΑΡΝΗΣΗ ΕΠΙΚΡΟΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑΣ

 

Συνεπώς ΔΕΝ είναι ντροπή, ΔΕΝ είναι αντιδημοκρατική συμπεριφορά. Το ΑΚΥΡΟ είναι η έντιμη και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ αντίδραση του ασυμβίβαστου σε κάθε έκπτωση των αξιών του.

 

Ζητείται γραφιάς…

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΙΚΑΣ (katsikas.george@gmail.com)  

ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

Μᾶς σκότωσαν τοὺς ἀρχηγούς

κ’ ἐπιστρέφουμε ἀκέφαλοι

μ’ ὁδηγό – τί νὰ κάναμε; – ἕνα γραφιά!

(Ὅμως ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς αὐτοί οἱ γραφιάδες

ξέρουν νὰ βρίσκουν τὴ θάλασσα…)

ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ – Κάθοδος των Μυρίων

Ήμασταν λέει «εθνικά κυρίαρχοι». «Επικρατούντες» δηλαδή σε συγκεκριμένο «εθνικό χώρο» έναντι των «άλλων». «Εξουσιαστές» σε περιοχή και πρόσωπα .

Ψάχνω να βρω τον «τόπο», ψάχνω να βρω το «χρόνο», ψάχνω να βρω τα «πρόσωπα». Ψάχνω να βρω «εμάς» ψάχνω να βρω τους «άλλους»

Να τα. ΟΛΑ μπροστά μου. «Εξουσιαστές» οι ψηφίσαντες «αντεξουσιαστές της εξουσίας». «Επικρατούντες» οι διαχρονικοί χειροκροτητές του κάθε χρώματος υπολειπόμενου πολιτικού τίποτα. «Χώρος» τάχα μου «εθνικός» το απόλυτο ξέφραγο αμπέλι που κατ επίφαση αντί για τσίρκο αυτοαποκαλείται κρατική οντότητα! «Χρόνος» η ίδια μας η ζωή.

Είναι «εθνική κυριαρχία» την μέρα που γεννιέσαι να σφάζουν τον πατέρα σου σαν αρνί για μια κάμερα που θα κατέγραφε το πρώτο σου κλάμα. Είναι «εθνική κυριαρχία» αυτό το πρώτο σου κλάμα να στοιχίζει Χ χωρίς απόδειξη και 2Χ με απόδειξη Είναι «εθνική κυριαρχία» η «δημόσια παιδεία» των Δραγωνορεπούσιδων και των κάθε είδους «συνωστισμένων» αγραμμάτων τενεκέδων να στέλνει την ιστορία σου στο απόσπασμα και τα παιδιά σου στα φροντιστήρια. Είναι «εθνική κυριαρχία» σε κάθε εθνική γιορτή να ρωτούν τα κανάλια την «ελπιδοφόρα» νεολαία σου «τι γιορτάζουμε σήμερα» και αυτή να απαντά στις 28 Οκτωβρίου «τη νίκη του Κολοκοτρώνη κατά των Γερμανών» και στις 25 Μαρτίου «το έπος του 40 κατά των Τούρκων» Είναι «εθνική κυριαρχία» υπηρετείς την Πατρίδα και να την βλέπεις να γίνεται χώρος κρουαζιέρας του ναυτικού των πασάδων. Είναι «εθνική κυριαρχία» την ίδια αυτή πατρίδα να τη βλέπεις να μετατρέπεται συστηματικά και μεθοδικά σε έθνος εποίκων με κελεμπίες τους οποίους στους λανσάρουν ως «πατριωτάκια». Είναι «εθνική κυριαρχία» ένα φιλί σε κατουρημένη ποδιά να μετράει περισσότερο από αξιοπρέπεια γνώσεις και αξιοκρατία!

Ήμασταν λέει «εθνικά κυρίαρχοι». Προνόμιο βαρύ κι ασήκωτο. Τόσο βαρύ όσο το φακελάκι για το αυτονόητο δικαίωμα στην υγεία. Τόσο βαρύ όσο το ράντζο που νοσηλεύτηκες εσύ η μάνα σου ή το παιδί σου σε ένα σύστημα που όλοι μαζί το έχετε πληρώσει έναν σκασμό λεφτά. Τόσο βαρύ όσο το «μπλάνκο» πάνω απ το όνομά σου στη λίστα εξοδούχων στο στρατό στη λίστα αναμονής για μια απλή συναλλαγή με το κράτος-μπανανία, στη λίστα αναμονής για μια αποζημίωση στη λίστα αναμονής για μια δίκη προκειμένου να βρεις το δίκιο σου, σε κάθε λίστα στην οποία είδες τον εαυτό σου να μετατρέπεται σε παρτενέρ βολεμένων φακίρηδων που σε εξαφάνιζαν κατά βούληση εμφανίζοντας στη θέση σου άλλους. Τόσο βαρύ όσο το «παραπεμπτικό» του κάθε τρισάθλιου Αννα στον εξίσου τρισάθλιο Καϊάφα σχεδόν σε ΚΑΘΕ συναλλαγή σου με το ακόμη πιο τρισάθλιο κρατος-δυνάστη

Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΑΜΟΡΑΛΙΣΜΟΥ!

Toυ ΤΑΚΗ ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Η περίπτωση του Χρήστου Παπουτσή, είναι εξόχως διδακτική για την ποιότητα του πολιτικού προσωπικού της χώρας. Και αυτό γιατί ο συγκεκριμένος είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα του είδους, καθώς συμπεριλαμβάνεται στην “αφρόκρεμα” των Ελλήνων πολιτικών!

Ο Χρήστος Παπουτσής λοιπόν, δήλωσε πως προτίθεται να θέσει υποψηφιότητα για την θέση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ και, η απόφαση του αυτή έχει ως συνέπεια την άμεση παραίτησή του από την κυβέρνηση. Ο λόγος είπε, είναι πως δεν επιθυμεί την εμπλοκή του υπουργείου στην προεκλογική διαδικασία του ΠΑΣΟΚ.

Κατά διαβολική σύμπτωση την ίδια ακριβώς ώρα που δόθηκε στη δημοσιότητα η παραίτηση Παπουτσή, γινόταν γνωστή η ανάληψη ευθύνης από την οργάνωση “Αντάρτικο Πόλεων” της αποτυχημένης τυφλής βομβιστικής επίθεσης σε συρμό του ΜΕΤΡΟ, με την διατύπωση της απειλής μάλιστα, πως τα κτυπήματα θα συνεχιστούν! Η κοινή λογική λέει πως χωρίς χρονοτριβή, στο επόμενο λεπτό, ο υπουργός όφειλε να συγκαλέσει σύσκεψη των επιτελών του, να γίνει αποτίμηση της απειλής, να ζητήσει να ισχύσουν έκτακτα μέτρα ασφαλείας στο ΜΕΤΡΟ και να επιβλέψει ο ίδιος την πιστή τήρηση των εντολών του.

Επίσης θα έπρεπε το ίδιο απόγευμα, αφού πρώτα αποσύρει την παραίτηση επικαλούμενος λόγους δημόσιας ασφάλειας, να ζητήσει συνάντηση με τον πρωθυπουργό και να τον ενημερώσει λεπτομερώς, για το τι σκοπεύει να πράξει για την ασφάλεια των 2 εκατομμυρίων επιβατών που χρησιμοποιούν καθημερινά το ΜΕΤΡΟ. 

Αυτό επιβάλουν οι στοιχειώδεις κανόνες πολιτική ευθύνης. Αυτή θα έπρεπε να είναι η αυτονόητη συμπεριφορά κάθε υπεύθυνου πολιτικού, πολλώ δε μάλλον του υπουργού που έχει εξουσιοδοτηθεί για τη δημόσια ασφάλεια και την προστασία του πολίτη!

Ο λόγος είναι πως η απειλή που διατυπώθηκε κατά της κοινωνίας, είναι πρωτοφανής! Ήταν η πρώτη φορά που ένα τρομοκρατικό κτύπημα ήταν τόσο σατανικά οργανωμένο, ώστε να προκαλέσει τις μεγαλύτερες δυνατές ανθρώπινες απώλειες. Αναλογιστείτε μόνο τι θα είχε συμβεί, αν ο εμπρηστικός μηχανισμός είχε εκραγεί με τον συρμό εν κινήσει, μέσα σε τούνελ. Όλεθρος!

ΓΙΑ ΤΟ LIFESTYLE ΠΟΥ “ΠΕΘΑΙΝΕΙ”

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Σωκράτη Παπαχατζή

Η χαιρεκακία με την οποία το πλήθος αντιμετωπίζει τον Πέτρο Κωστόπουλο τη στιγμή της πτώσης του, αποτελεί τον θρίαμβο των ιδεών που αντιπροσώπευε ο εκδότης: Του winner takes it all και του ουαί τοις ηττημένοις.

Ο εκπεσών ανήρ δηλώνει περήφανος που …δεν πήρε λεφτά από το κράτος. Περήφανος για το ίδιο το έργο του βέβαια αποφεύγει να δηλώσει. Ωστόσο οι περισσότεροι από εκείνους που τον χλευάζουν / λοιδορούν, έχουν υπάρξει οπαδοί του.

Το lifestyle δεν πέθανε. Αντίθετα, αυτή τη στιγμή γιορτάζει τη νίκη του πάνω σε μια χώρα της οποίας τον κοινωνικό ιστό έχει διαλύσει. Κι όπως το Μεγάλο Κεφάλαιο και το Έξυπνο Χρήμα μη έχοντας [;] πια ανάγκη τις υπηρεσίες των κομμάτων, επιδιώκουν απευθείας έλεγχο, έτσι και οι διεθνείς ταγοί του lifestyle [ο Κωστοπουλισμός υπήρξε η εγχώρια εκδοχή του, βολική για κάποιο διάστημα] δεν χρειάζονται άλλο τους εγχώριους τοποτηρητές της ασχήμιας και της ανωμαλίας.

Κεντρική ιδέα του lifestyle είναι η κυνική απομυθοποίηση κάθε πραγματικότητας ως αφήγησης και κάθε ιδιότητας ως ρόλου, η αναγόρευσή τους σε μυθολογικά επιστρώματα γύρω από ένα πυρήνα χυδαίου ωφελιμισμού. Σε ένα τέτοιο κόσμο, όπου το ψέμα κυριαρχεί και το συμφέρον βασιλεύει, ένα και μόνο χρέος έχει κανείς: να ζήσει τον δικό του μύθο. 

Η ανάγκη να καλύψει το κενό που αφήνει η απομυθοποίηση, και η ανάγκη να υπερβεί μια κουλτούρα υπερμαζικοποιημένη, συναντιούνται σε μια και μοναδική λύση – κατηγορικό πρόσταγμα: ατομική έξοδος κινδύνου. Εδώ και τώρα, με κάθε μέσο, θεμιτό ή αθέμιτο.

21/2/1913: ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ  ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Χάνι Εμιν Αγά. Ο αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος με επιτελείς στη κεντρική είσοδο.
Διακρίνονται από αριστερά οι: Π. Καραπάνος διευθυντής επί των αυτοκίνητων του επιτελείου και οδηγός του διαδόχου, Λοχαγός Ι. Μεταξάς, διάδοχος Κωνσταντίνος, αντισυνταγματάρχης Β.Δούσμανης, λοχαγός Παπακωνσταντίνος και ο υποστράτηγος Π. Δαγκλής.

Κανέτα. Ο αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος παρακολουθεί το βομβαρδισμό του Μπιζανίου.

«Η μάχη της Μανωλιάσας»

Ευζωνικό τάγμα εις τα υψώματα του Αγίου Νικολάου. Ανάπαυση μετά την μάχη.

Μπιζάνι. Η ανάγνωση της παράδοσης. Διακρίνεται η λευκή σημαία.

Μπιζάνι. Τα μικρά (στο βάθος) και τα μεγάλα οχυρά του Μπιζανίου.

Κανέτα. Κοντά στα υπαίθρια μαγειρεία.

Κανέτα. «Έτοιμοι για την πανηγυρική είσοδο στα Γιάννενα».

Άγιος Ιωάννης Μπονιλάς. Τμήμα πεζικού του ελληνικού στρατού.

Διμοιρία πεζικού στη συνοικία Καλουτσανη των Ιωαννίνων.

Ιωάννινα. Πλατεία ομονοίας πίσω από το στρατηγείο. Πανηγυρική είσοδος στρατιωτικών οχημάτων.

Ιωάννινα. Κεντρική πλατεία. Η είσοδος του ελληνικού στρατού με επικεφαλής τον αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο. Προηγείται στρατιωτική πάντα.

Σύνταγμα ευζώνων παρελαύνει στη κεντρική πλατεία των Ιωαννίνων μπροστά από τον αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο και άλλους ανώτατους αξιωματικούς. Στο βάθος το ξενοδοχείο του Ισχαν εφέντη (μετέπειτα Αβέρωφ) και ο πύργος του ρολογιού στη παλιά του θέση.

Ιωάννινα. Αναμένοντας τον αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο για τη δοξολογία στη μητρόπολη.

Ιωάννινα. Άφιξη του αρχιστράτηγου Κωνσταντίνου και της πριγκήπισσας Μαρίας στη μητρόπολη.

Ο αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος μετά του επιτελείου του στο προαύλιο του μητροπολιτικού ναού των Ιωαννίνων. Προηγούνται οι μητροπολίτες Βελλάς & Κονίτσης Σπυρίδων Βλάχος (αριστερά) και Δρυϊνουπόλεως & Πωγωνιανής Βασίλειος Παπαχρήστου ή Χριστίδης( δεξιά)

Έξοδος του αρχιστράτηγου Κωνσταντίνου από το μητροπολιτικό ναό Ιωαννίνων μετά την δοξολογία.

Ιωάννινα. Λαός των Ιωαννίνων κατακλύζει την κεντρική πλατεία μετά την είσοδο του διαδόχου Κωνσταντίνου.

Ιωάννινα. Κεντρική πλατεία. Τούρκοι αιχμάλωτοι.

ΠΗΓΗ: FILIATI

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Μήπως ο καπιταλισμός έχει χάσει την ψυχή του;

Του ΜΙΧΑΛΗ ΜΗΤΣΟΥ

Η διαπίστωση είναι γενική: ο καπιταλισμός έχει ξεφύγει. Δεν είναι τόσο ότι διέρχεται κρίση. Είναι ότι δεν υπηρετεί πια τον κεντρικό του ρόλο: να παρέχει ευκαιρίες και να ανταμείβει την αξία, την εργασία και το ταλέντο. Εδώ και τουλάχιστον τέσσερα χρόνια ευνοεί μονάχα τους προνομιούχους. Αντί να απελευθερώνει δυνάμεις, τις φυλακίζει. Αντί να ενθαρρύνει το καινούργιο, το πνίγει. Αντί για δύναμη δημιουργίας, έχει γίνει δύναμη καταστροφής.

Μια σειρά από σοβαρά έντυπα βάλθηκαν να μελετήσουν αυτό το φαινόμενο, να διερευνήσουν την εξέλιξή του και να προτείνουν λύσεις. 

Το περιοδικό «Time» επισημαίνει ότι χωρίς μια βαθιά μεταρρύθμιση, ο καπιταλισμός βρίσκεται σε κίνδυνο καθώς αποξενώνει τους πληθυσμούς σε όλο τον πλανήτη. Πρέπει λοιπόν να αποκατασταθεί αυτό που έσβησε η παγκοσμιοποίηση, να ξαναβρεθεί η ισορροπία ανάμεσα στις οικονομικές και πολιτικές εξουσίες και να αποδοθούν ευθύνες στους διοικητές των τραπεζών και των επιχειρήσεων. Οι κίνδυνοι που αναλήφθηκαν χωρίς να δοθούν εξηγήσεις και οι αστρονομικές αμοιβές που δόθηκαν και εξακολουθούν να δίνονται χωρίς καμιά δικαιολογία «καταστρέφουν την ηθική αιτιολόγηση της ύπαρξης ενός καπιταλιστικού συστήματος που στηρίζεται στην αξία».

Η σημερινή εκδοχή του καπιταλισμού πρέπει να εγκαταλειφθεί, καθώς αποδείχθηκε όχι μόνο ασταθής αλλά και άδικη, παρατηρούν από την πλευρά τους οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», που ξεκίνησαν εδώ και τρεις εβδομάδες μια σειρά με τίτλο «Ο καπιταλισμός σε κρίση». Η αύξηση των ανισοτήτων απειλεί τα θεμέλια των δημοκρατιών μας. Ακόμη κι οι Αμερικανοί έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους: μόλις το 50% έχει σήμερα μια θετική ιδέα για τον καπιταλισμό. «Η σύγχρονη οικονομία μοιάζει να έχει δύο λωρίδες κυκλοφορίας», έγραψε ένας από τους σχολιαστές της εφημερίδας, ο Τζον Πλέντερ. «Η μία είναι πολύ γρήγορη και προορίζεται για τους πολύ πλούσιους. Η άλλη, που αφορά όλους τους υπόλοιπους, είναι μπλοκαρισμένη».

«Επαναστάτες» εκ του ασφαλούς

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει ο Ευθύλογος

vacon28@gmail.com

Από ότι φαίνεται η χώρα περνάει τις πιο δύσκολες στιγμές της από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ίσως μάλιστα τα πράγματα να είναι χειρότερα κι από τότε, αν σκεφτούμε τα εξής δύο:

Α) Τότε όλος ο κόσμος εκτός Ελλάδας μας θαύμαζε ενώ τώρα μας χλευάζει και μας ελεεινολογεί.

Β) Τότε υπήρχε ενθουσιασμός, αλτρουισμός και πνεύμα αυτοθυσίας ενώ τώρα υπάρχει απογοήτευση, ατομιστική λογική και πνεύμα εξασφάλισης των κεκτημένων.

Των κεκτημένων που «κατακτήθηκαν» ερήμην των αντοχών της εθνικής οικονομίας, με την ηλίθια ανοχή του πολιτικού συστήματος, ανοχή που πολλές φορές σε συνεργασία - συμπαιγνία με τον αξιοθρήνητο κομματικό συνδικαλισμό έφτανε στα όρια της παρότρυνσης για περαιτέρω διεκδικήσεις. [1]

Αυτή η αγύρτικη συμπεριφορά των εκπροσώπων και της πολιτικής σκηνής αλλά και του κομματικού συνδικαλισμού είναι απόλυτα ερμηνεύσιμη.

Η ερμηνεία έχει πολλά σκέλη.

α) Οι εκπρόσωποι των δυο κομμάτων που είχαν και την ευθύνη της διακυβέρνησης του τόπου μεταπολεμικά, έπρεπε να δείξουν ότι η πολιτική τους ήταν επιτυχημένη, απέφερε καρπούς και ότι με τις άοκνες προσπάθειές τους η Ελλάδα έπαψε να είναι ψωροκώσταινα. (Αλήθεια γιατί δεν επαναλαμβάνει αυτόν τον ισχυρισμό κανένα καθίκι τον τελευταίο καιρό;). Μέρος λοιπόν των «καρπών», οι πολιτικοί, - ως δίκαιοι ηγέτες - το διανέμουν στο λαό τους. Με το υπόλοιπο τμήμα των καρπών «θωρακίζουν» την εθνική οικονομία. Έτσι δεν μας έλεγαν οι αλήτες;

β) Ο καλλίτερος τρόπος για να μας αφήσει ένα σκυλί να φάμε με την ησυχία μας, είναι να βάζουμε πότε – πότε λίγο φαγητό στο πιάτο του. (άλλωστε πως αλλιώς θα του πούμε «μαζί τα φάγαμε»;)

Έ! Οι μασκαράδες που μας κυβερνούσαν ακριβώς αυτό έκαναν. Απλή η λογική τους.

Σου δίνω εσένα 100 ευρώ αύξηση, για να μη γκρινιάζεις για τα 7000 – 8000 ευρώ που ενθυλακώνω εγώ.

Βρίσκω για την κόρη σου απασχόληση (μερική) σε super market, για να μη φωνάζεις που διορίζω το γιο μου στη βουλή.

Δέχομαι τη φοροδιαφυγή σου για να δεχθείς το «πόθεν έσχες» μου.

Δεν φτάνει που ευωχούνταν από τον μπεζαχτά του κράτους αλλά ήταν τόσο γαϊδούρια που ρεύονταν και δημοσίως.[2] Ήξεραν ότι η μπόχα τους δεν θα ενοχλούσε κανέναν γιατί οι ψηφοφόροι τους ήταν απασχολημένοι. Έγλειφαν το σαγανάκι που τους είχαν δώσει πριν λίγο.

Τα άλογα του Εσκί Σεχίρ

Της ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΤΖΙΑΝΤΖΗ

Πέρυσι γνωρίσαμε τους «αγανακτισμένους», όμως την προηγούμενη εβδομάδα ακούσαμε, πρώτη φορά οι περισσότεροι, για τους «αποθαρρυμένους». 

Ετσι χαρακτηρίζει η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ILO), στην ετήσια έκθεσή της («Παγκόσμιες Τάσεις στην Απασχόληση»), εκείνους που έχουν πάψει να αναζητούν εργασία, όχι από νωθρότητα, αλλά γιατί το θεωρούν μάταιο. 

Οι αποθαρρυμένοι εργαζόμενοι (discouraged workers) πιστεύουν ότι δεν πρόκειται να προσληφθούν ποτέ και πουθενά. Ο αριθμός τους, σύμφωνα με την ΙLO, φτάνει τα 29 εκατ. παγκοσμίως και αν κάποιος τους προσέθετε στο σύνολο των επισήμως ανέργων, τότε το παγκόσμιο ποσοστό ανεργίας θα έφτανε από 6% σε 6,9%, ένα νούμερο που αντιστοιχεί σε περίπου 225 εκατ. ανθρώπους παραγωγικής ηλικίας.

Οι αποθαρρυμένοι είναι οι παραιτημένοι όχι από την εργασία τους αλλά από την ελπίδα να βρουν οποιαδήποτε δουλειά, οι αόρατοι, οι μη καταγεγραμμένοι άνθρωποι που δεν θεωρούνται κάτοικοι ούτε του παράδεισου της απασχόλησης ούτε της κόλασης της επίσημης ανεργίας. Οι ειδικοί επιστήμονες μπορούν να υπολογίσουν το πλήθος τους, όχι όμως να τους μετρήσουν κεφάλι το κεφάλι.

Οι αποθαρρυμένοι δεν στέλνουν βιογραφικά, δεν χτυπούν πόρτες, δεν αναζητούν «κονέ», δεν συνωστίζονται στο γραφείο του κομματάρχη, ο οποίος, έτσι κι αλλιώς, είναι ένα απολίθωμα του παρελθόντος.  

Τι κάνουν, δεν ξέρω, όμως αυτός ο χαρακτηρισμός τους, στην έκθεση της ΙLO, μου θύμισε τα άλογα του Εσκί Σεχίρ, μια παλιά ιστορία από τη Μικρασιατική Εκστρατεία, όπως την έχω ακούσει από δεύτερο, τρίτο χέρι: