ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ: Απόφαση του Αρειου Πάγου ερνηνεύει από νομικής πλευράς τα "όρια του φλερτ και της σεξουαλικής παρενόχλησης",

Απο την ΓΚΕΛΥ ΑΛΜΑΛΙΩΤΟΥ-ΚΑΛΑΜΠΑΛΙΚΗ

Πανηγυρικά δικαιώθηκε από τον Αρειο Πάγο γυναίκα υπάλληλος που απολύθηκε για λόγους εμπάθειας επειδή είχε καταγγείλει τον διευθυντή της για τα επίμονα και... "άκρως κολακευτικά σχόλιά του", τα οποία -σύμφωνα με την απόφαση- έφτασαν στα "όρια της σεξουαλικής παρενόχλησης".

Συγκεκριμένα ο ΑΠ έκρινε άκυρη την απόλυση της γυναίκας ανατρέποντας την προηγούμενη αντίθετη απόφαση του Εφετείου.

Με την εν λόγω απόφαση ερμηνεύονται από νομικής πλευράς τα "όρια της σεξουαλικής παρενόχλησης", καθώς το δικαστήριο προσδιορίζει τις λεκτικές προκλήσεις ερωτικού περιεχομένου, σχόλια κ.λπ. με την ίδια βαρύτητα όπως και τις ανεπιθύμητες χειρονομίες, το άγγιγμα απόκρυφων σημείων κ.λπ.

Γυναίκες µόνες βρίσκουν

Του Σταματη Φασουλή

Σπάνια τρώω έξω τα βράδια. Τελευταία, δεν ξέρω πώς έτυχε και βρέθηκα πάνω από τρεις φορές να προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που τρώω σε σάλες µε άθλιο φωτισµό ή σε τραπεζάκια έξω, κάτω από υπαίθριες σόµπες να σου ζεσταίνουν τον σβέρκο και ο λαιµός κασάτος. 

Εκτός όµως από τον άψυχο περίγυρο που ήταν φτιαγµένος ειδικά για να σου κόβει την όρεξη, εκείνο που πρόσεξα ήταν οι γυναίκες.  

Μάλλον οι µεγάλες παρέες γυναικών, αυτό που θα ‘λεγε η θεία µου η Ευπραξία «ασυνόδευτες». Λίγα τραπέζια διέθεταν έστω και έναν άντρα, έτσι για να αποκτάει και κάποια αγαρµποσύνη το τραπέζι. Τα περισσότερα ήταν γεµάτα µε γυναίκες, ούτε µεγάλες ούτε µικρές ούτε κραυγαλέα ντυµένες ούτε αδιάφορα. Χαµογελαστές, έδειχναν χαρούµενες χωρίς να φωνασκούν ή να χειρονοµούν εντόνως. Ούτε για µια στιγµή δεν σταµάτησαν. Πάντα είχαν κάτι να πουν, να θυµηθούν, να διηγηθούν, να περιγράψουν. Και κάτι που δεν θα βρεις πια σε καµιά παρέα αντρών. Λέγανε το αίσθηµά τους. Ακουγες «στενοχωρήθηκα», «το φχαριστήθηκα», «γέλασα», «πολύ λυπήθηκα», «µε πήραν τα κλάµατα». 

Αυτοθυσία ή αχαριστία?

Από την ΒΑΣΩ ΑΣΚΗΤΟΠΟΥΛΟΥ

Η μητέρα του είχε μόνο ένα μάτι. Ντρεπόταν γι' αυτήν, κι ώρες - ώρες τη μισούσε. Η δουλειά της ήταν μαγείρισσα στη φοιτητική λέσχη. Μαγείρευε για τους φοιτητές και τους καθηγητές για να βγάζει τα έξοδά τους. Δεν ήθελε να του μιλάει, για να μη μαθαίνουν ότι είναι παιδί μιας μητέρας με ένα μάτι, μονόφθαλμης. Οι φοιτήτριες έφευγαν γρήγορα, όποτε την έβλεπαν να βγαίνει για λίγο από την κουζίνα κι έλεγαν πως δεν άντεχαν το θέαμα και πως τους προκαλούσε μια ανυπόφορη ανατριχίλα. 

Μα, από μικρός είχε πρόβλημα με την εικόνα της μητέρας του! Μια μέρα όταν ακόμη πήγαινε στο Δημοτικό, πέρασε αυτή στο διάλειμμα να του πει ένα 'γεια', ένιωσε πολύ ταπεινωμένος! Πως μπόρεσε να του το κάνει αυτό; αναρωτιόταν. Την αγνόησε. Της έριξε μόνο ένα βλέμμα όλο μίσος κι έτρεξε μακριά!

Την επόμενη μέρα ένας από τους συμμαθητές του φώναξε: "Εεεεε, η μητέρα σου έχει μόνο ένα μάτι!" Ήθελε να πεθάνει! 'Ήθελε να εξαφανιστεί! Και όταν γύρισε σπίτι του, της είπε: "Άν είναι όλοι να γελάνε μαζί μου εξαιτίας σου, τότε καλύτερα να πεθάνεις!" 

Αυτή δεν του απάντησε. "Δεν μ' ένοιαζε τι είπα ή τι αισθάνθηκε, γιατί ήμουν πολύ νευριασμένος" , έλεγε πολλά χρόνια μετά σ' ένα φίλο του. "Ήθελα να φύγω από κείνο το σπίτι και να μην έχω καμία σχέση μαζί της. Δεν μπορούσε να πάει κάπου άλλού; Διάβασα πάρα πολύ σκληρά με σκοπό να φύγω μια μέρα μακριά της για σπουδές. Και τα κατάφερα. Μα λίγο μετά ήρθε κι έπιασε αυτή τη δουλειά στη φοιτητική λέσχη.

Αργότερα παντρεύτηκε! Αγόρασε δικό του σπίτι. Έκανε δύο παιδιά κι ήταν ευχαριστημένος με τη ζωή του, τα παιδιά του, τη γυναίκα του και τη δουλειά του. Και για τη μάνα του, τσιμουδιά σε κανένα!  

Μια μέρα - μετά από χρόνια απουσίας, όπως ο ίδιος ήθελε - η μητέρα του πήγε να τον επισκεφτεί. Δεν είχε δει από κοντά τα εγγόνια της. Και μόλις εμφανίστηκε στη πόρτα, τα παιδιά του άρχισαν να γελάνε. Έξαλλος αυτός επειδή είχε πάει χωρίς να του το ζητήσει και χωρίς να τον προειδοποιήσει, της φώναξε: "Πώς τολμάς να έρχεσαι ξαφνικά εδώ στο σπίτι μου και να τρομάζεις τα παιδιά μου; Βγες έξω! Φύγε!." 

Η μητέρα του απάντησε γαλήνια: "Αχ, πόσο λυπάμαι Κύριε! Μάλλον μου δώσανε λάθος διεύθυνση"! Κι εξαφανίστηκε, χωρίς να καταλάβουν τα μικρά, πως ήταν η γιαγιά τους. 

Πέρασαν χρόνια και μια μέρα έλαβε μια επιστολή - πρόσκληση για τη σχολική συγκέντρωση της τάξης του από το Δημοτικό σχολείο που θα γινόταν στην πόλη που γεννήθηκε! Είπε ψέματα στη γυναίκα του, ότι θα έκανε ένα επαγγελματικό ταξίδι και πήγε. Όταν τελείωσε η συγκέντρωση των συμμαθητών, πήγε στο σπίτι που μεγάλωσε, μόνο και μόνο από περιέργεια. Οι γείτονες του είπαν ότι η μητέρα του είχε πολύ πρόσφατα πεθάνει. 

Δεν έβγαλε ούτε ένα δάκρυ στο άκουσμα του θανάτου της μάνας του.

Του έδωσαν ένα γράμμα που είχε αφήσει γι αυτόν. Έγραφε: 

"Αγαπημένε μου γιε, σε σκέφτομαι συνέχεια. Λυπάμαι που ήρθα σπίτι σου και φόβισα τα παιδιά σου..'Εμαθα ότι έρχεσαι για τη σχολική συγκέντρωση κι ένιωσα πολύ χαρούμενη. Αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να μην είμαι σε θέση να σηκωθώ από το κρεβάτι για να έρθω να σε δω, έστω κι απ' την πόρτα. 'Εγραψα αυτό το γράμμα να στο δώσουν αν δεν με προφτάσεις. 

Στεναχωριέμαι που σε έφερνα σε δύσκολη θέση και ντρεπόσουν για μένα τη μονόφθαλμη. Αλλά, βλέπεις, όταν ήσουν πολύ μικρός, είχες ένα πολύ σοβαρό ατύχημα κι έχασες το μάτι σου. Δεν μπορούσα να σκεφθώ ότι θα μεγαλώσεις και θα ζήσεις με ένα μάτι. Έτσι, σου έδωσα το δικό μου. 'Ήμουν τόσο περήφανη που ο γιος μου θα έβλεπε τον κόσμο με τη δική μου βοήθεια, με το δικό μου μάτι, αψεγάδιαστος ...

Έχεις πάντα όλη την Αγάπη μου!

Η μητέρα σου

Γάμος και υγεία

Του ΘΑΝΑΣΗ ΤΣΙΤΣΑ

Το 1858, ο Βρετανός επιδημιολόγος Ουίλιαμ Φαρ είχε ξεκινήσει να μελετά αυτό που αποκαλούσε «συζυγική κατάσταση» των πολιτών της Γαλλίας.  Διαίρεσε τον ενήλικο πληθυσμό σε τρεις κατηγορίες: τους «παντρεμένους», που αποτελούνταν από συζύγους, τους «εργένηδες», δηλαδή όλους εκείνους που ποτέ δεν είχαν παντρευτεί, και τέλος τους «ζωντοχήρους», μια κατηγορία που αφορούσε εκείνους που είχαν βιώσει τον θάνατο του ή της συζύγου τους.

Χρησιμοποιώντας τα αρχεία γεννήσεων, θανάτων και γάμων, ο Φαρ ανέλυσε τα ποσοστά θνησιμότητας από τρεις παραπάνω ομάδες σε διάφορες ηλικιακές φάσεις. Αυτή η πρωτοποριακή μελέτη βοήθησε στην καθιέρωση του τομέα της ιατρικής στατιστικής και έδειξε επίσης ότι οι άγαμοι απεβίωναν από ασθένειες σε αδικαιολόγητες αναλογίες σε σχέση με τους παντρεμένους. Στη χειρότερη θέση έναντι όλων, αναφορικά με την υγεία τους, ήταν όλοι εκείνοι που είχαν χηρέψει πρόωρα.

Ενώ η μελέτη του Φαρ δεν είναι πλέον σχετική με τις κοινωνικές πραγματικότητες του 21ου αιώνα, οι αρχικές του διαπιστώσεις έχουν αντέξει τη δοκιμασία του χρόνου. Οι επικριτές του, όμως, έχουν δικαίως προειδοποιήσει ότι μπορεί να υπάρχουν κάποιες παρερμηνείες των ευρημάτων της. Σύμφωνα με ρεπορτάζ των «Νιου Γιορκ Τάιμς», αρκετοί επιδημιολόγοι υποστηρίζουν σήμερα ότι η βελτίωση της υγείας ενός ατόμου που παντρεύτηκε αντανακλά μερικές φορές απλώς το γεγονός ότι οι υγιείς άνθρωποι είναι πολύ πιο πιθανό να παντρευτούν.

Στα 150 χρόνια από την εποχή που συνέταξε τη μελέτη του ο Φαρ, οι επιστήμονες συνέχισαν να τεκμηριώνουν το «πλεονέκτημα του γάμου», επισημαίνοντας ότι απολαμβάνουν περισσότερα χρόνια ζωής (π.χ. λιγότερα καρδιακά επεισόδια και χειρουργικές επεμβάσεις, μικρά ποσοστά καρκίνου και άνοιας) από όλους εκείνους που προτιμούν να μη χορέψουν τον χορό του Ησαΐα.

Για πολλές δεκαετίες τέτοιες μελέτες στις ΗΠΑ είχαν επηρεάσει τις πολιτικές για την προώθηση του γάμου. Την περίοδο μεταξύ 2006-2010, το αμερικανικό υπουργείο Υγείας ξόδεψε σχεδόν 700 εκατ. δολάρια ώστε να προωθήσει συγκεκριμένα προγράμματα, με στόχο τη μείωση των διαζυγίων.

Παρά ταύτα και ενώ είναι σαφές ότι ο γάμος είναι βαθιά συνδεδεμένος με την υγεία και την ευημερία, νέες έρευνες παρουσιάζουν όλο και λιγότερο κατηγορηματικά τα πλεονεκτήματα του γάμου.

Μια πρόσφατη μελέτη του Πανεπιστημίου του Οχάιο έδειξε ότι ένας αγχωτικός γάμος μπορεί να είναι τόσο κακός για την καρδιά όσο και η τακτική συνήθεια του καπνίσματος. Επιπλέον, έρευνα που δημοσιεύτηκε πέρσι έδειξε ότι οι εργένηδες, οι οποίοι δεν έχουν παντρευτεί ποτέ στη ζωή τους, έχουν καλύτερη υγεία σε σχέση με εκείνους που παντρεύτηκαν και εν συνεχεία χώρισαν.

Συμπέρασμα; Ο Φαρ επισήμανε τη σωστή κατεύθυνση, αλλά ήταν υπερβολικός για τη σημασία του θεσμού του γάμου και υποτίμησε την ποιότητα και τον χαρακτήρα του ίδιου του γάμου. Και η Στέφανι Κουνζ, ιστορικός γάμων, το τοποθετεί στους «Τάιμς» μάλλον στη σωστή του βάση: «Οταν διαχωρίζουμε τους καλούς γάμους από τους κακούς, μαθαίνουμε ότι είναι η σχέση και όχι ο θεσμός που είναι το κλειδί στην υπόθεση».

ΠΗΓΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Σωτήρια κοινή λογική

Tης Διονυσιας Βοριδη

«Mην πιάνεις, παιδί μου, κουβέντα με αγνώστους». Αυτή είναι η συνηθέστερη ίσως συμβουλή που δίνουν οι μητέρες, κατά κύριο λόγο, στα κορίτσια τους, ευελπιστώντας ότι έτσι τα προστατεύουν από κινδύνους που δεν θα θέλουν ούτε να βάλουν με το νου.

Η σημερινή τεχνολογία της κοινωνικοποίησης έχει μειώσει –τουλάχιστον αυτή η εντύπωση δίνεται– σημαντικά τον αριθμό των «αγνώστων». Chatrooms και ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης μας κάνουν να πιστεύουμε ότι ακόμα και σε αυτήν την εποχή της «απομόνωσης», που κάνουμε μήνες να μιλήσουμε με φίλους και γνωστούς, έχουμε αποκτήσει ανά τον κόσμο γνωριμίες.

«Μα πώς είναι άγνωστος κάποιος με τον οποίο μιλάω… ή καλύτερα γράφω, επί ώρες, κάθε βράδυ στη μία ή την άλλη ιστοσελίδα», διερωτώνται πολλοί.

Πριν από μερικές ημέρες, μία ακόμη ενδιαφέρουσα υπόθεση συγκλόνισε την κάθε άλλο παρά ανθρωποφοβική βρετανική κοινωνία.

Ο Πίτερ Τσάπμαν, κατά συρροήν βιαστής, καταδικάστηκε σε 35ετή κάθειρξη για τον βιασμό και φόνο μιας 17χρονης την οποία γνώρισε μέσω Facebook. Ο 33 ετών Τσάπμαν εμφανιζόταν ως 18χρονος, αθλητικός τύπος, καλός μαθητής, με πολλά ενδιαφέροντα και φίλους. Για να πείθει, μάλιστα, είχε αναρτήσει στη σελίδα του –ως δικές του, βέβαια– φωτογραφίες ενός γεροδεμένου όμορφου άνδρα. Η κοπέλα, αναφέρει ο βρετανικός Τύπος υπέρβαρο, μοναχικό άτομο, δεν μπορούσε να πιστέψει στην καλή της τύχη όταν αυτός ο δήθεν νεαρός ενδιαφέρθηκε για την ύπαρξή της. Επειτα από πολλές διαδικτυακές συζητήσεις, το ραντεβού κλείστηκε. Μόνο που ο νεαρός είπε ότι θα έστελνε τον «πατέρα του» να πάρει με το αυτοκίνητο τη φίλη του και να τη μεταφέρει στο σημείο της συνάντησης έτσι ώστε να μην παραξενευτεί το κορίτσι με την εμφάνιση του τόσο μεγαλύτερου άνδρα. Λίγες ώρες αφού έκλεισε η πόρτα του αυτοκινήτου, η νεαρή γυναίκα εκείτετο νεκρή, πεταμένη σε χωράφι.

Οι δικλίδες ασφαλείας της βρετανικής κοινωνίας, η επιτήρηση όσων διαπράττουν σεξουαλικά εγκλήματα, η τήρηση ειδικών αρχείων προφανώς δεν λειτούργησαν, καθώς, όπως προκύπτει, οι αρχές δεν είχαν ιδέα ούτε πού ήταν ούτε τι «παιχνίδια» έπαιζε ο Τσάπμαν επί χρόνια. Πόσο φταίει, όμως, η τεχνολογία;

Σίγουρα η ανθρώπινη «ψευδο-επαφή» μέσω αυτών των ιστοσελίδων έχει διευκολυνθεί τα τελευταία χρόνια. Η έλλειψη ακόμα και οπτικής επαφής βοηθάει στην παραπλάνηση και οι πιο ευκολόπιστοι, ίσως και οι πιο απελπισμένοι, πέφτουν με την ευκολία στο πρώτο δόκανο. Αρκεί αυτό για να δαιμονοποιήσει τα νέα μέσα; Μάλλον όχι. Θα ήταν προτιμότερο αντί να ρίχνουμε την ανοησία μας στους σύγχρονους καιρούς, να θυμόμαστε τι έλεγαν οι μητέρες του παρελθόντος. Γιατί μπορεί η ανθρώπινη επαφή να περνάει, σε κάποιο μέτρο, μέσα από ευρυζωνικά δίκτυα, από καλωδιώσεις και από πληκτρολόγια, αλλά η ανθρώπινη φύση, το κακό και το καλό μένουν τελικά ίδια.