"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΨΗΣ Π.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΨΗΣ Π.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίκα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Όλοι ΠΑΣΟΚ είμαστε!

 

https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQStZetmQHr7VhYtEAznaeKrfwV49oFlIaKJ05NxYNv_6nQs4gNQxI1NA&s=10 

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ  

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

Ανοίγεις την τηλεόραση να παρακολουθήσεις μια πολιτική συζήτηση.
Απέναντί σου στην οθόνη εκπρόσωποι από τα τρία κόμματα που διεκδικούν την εξουσία: ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΕΛΑΣ.  

Και τότε παθαίνεις ένα μικρό σοκ. Συνειδητοποιείς ότι και οι τρεις συνομιλητές προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ! 

Ανδρέας Λοβέρδος, ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, εκπροσωπεί τη ΝΔ. 

Μαριζέτα Αντωνοπούλου, υποψήφια ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ, εκπροσωπεί την ΕΛΑΣ. 

Και ένας τρίτος, νέος, άγνωστος στους περισσότερους εξ ημών, δυστυχώς ξεχνάω το όνομά του, εκπροσωπεί το ΠΑΣΟΚ. Με μια έννοια, είναι ο λιγότερο αναγνωρίσιμος ως ΠΑΣΟΚ. Για τους άλλους δύο δεν είναι δύσκολο να ξεχάσεις ότι έφυγαν, να τους μπερδέψεις, να νομίσεις ότι παραμένουν στο ΠΑΣΟΚ.

Πολλά μπορεί να σκεφτεί κανείς από μια τέτοια τηλεοπτική συνύπαρξη εκτός από ένα: πως είναι λογικό να υποστηρίζουν ότι οι διαφορές ανάμεσα στα κόμματα είναι τόσο μεγάλες, ώστε να αποκλείουν τη συνεργασία. Ότι μέχρι χθες ήταν σύντροφοι, αλλά τώρα έχουν υποστεί κάποια μετάλλαξη στο DNA τους κι έγιναν ορκισμένοι αντίπαλοι. Ιδίως όταν όλοι θυμόμαστε πως και τα τρία κόμματα συνεργάστηκαν με τους ιδεολογικούς τους αντιπάλους όταν το απαιτούσε η συγκυρία. Και μια παρόμοια συγκυρία πλησιάζει.

Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησε το βιβλίο-συλλογή άρθρων
«Μετά τα Μνημόνια: Οι χαμένες ευκαιρίες» του Νίκου Χριστοδουλάκη. Ήταν υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Σημίτη και συνέβαλε το 2022 στη διαμόρφωση των προτάσεων του ΠΑΣΟΚ για την οικονομία. Ξεχώρισα ένα άρθρο του από το 2018, όπου θέτει το ερώτημα αν η «εσπευσμένη» έξοδος από τα Μνημόνια θα μας οδηγήσει σε νέο Μνημόνιο, σε νέα χρεοκοπία δηλαδή. 

Το πρόβλημα, εξηγεί, είναι διπλό.  

Το πρώτο ότι εκτός μνημονιακής προστασίας η χώρα θα δανείζεται με επιτόκιο περίπου 4% αντί του 1,5% που δανειζόταν από τους θεσμούς. Και το δεύτερο ότι δεν έγινε διαγραφή χρέους για τον περιορισμό των μελλοντικών δανειακών της υποχρεώσεων. 

Προχωρά μάλιστα και σε συγκεκριμένες προτάσεις για την εξάλειψη του κινδύνου με ένα «δεσμευτικό πλαίσιο συναίνεσης», όπως το ονομάζει. Προβλέπει την αλλαγή του (τότε) εκλογικού νόμου και θεσμικές αλλαγές στις περιφέρειες και τον αριθμό των βουλευτών, οι οποίες θα εξαλείψουν «τον φόβο ακυβερνησίας και χάους». Και μαζί την καθιέρωση συνταγματικής πρόβλεψης η οποία θα απαγορεύει «τα προεκλογικά ελλείμματα και την αύξηση του χρέους».

Ως έναν βαθμό η κυβέρνηση Μητσοτάκη ακολούθησε την πολιτική Χριστοδουλάκη. Για παράδειγμα, δεν έγινε διαγραφή του χρέους, καταβάλλεται όμως προσπάθεια να μειωθεί με τις πρόωρες αποπληρωμές. Ταυτόχρονα άλλαξε ο εκλογικός νόμος, ενώ στις συνταγματικές προτάσεις της κυβέρνησης προβλέπεται και η θεσμοθέτηση φρένου χρέους.

Εννοείται πως με τις θέσεις αυτές ο καθένας μπορεί να διαφωνήσει. Το ΠΑΣΟΚ άλλωστε είχε ασκήσει κριτική και στα δύο. Η ουσία ωστόσο βρίσκεται αλλού: στην ανάγκη ενός πλαισίου συναίνεσης γύρω από το χρέος, η οποία προβάλλει πλέον επιτακτική για πολλούς λόγους. 

Ο πρώτος και προφανής είναι η ενεργειακή κρίση, η οποία όλα δείχνουν ότι θα κρατήσει καιρό. 

Ο δεύτερος είναι η αύξηση των επιτοκίων λόγω της άλλης σοβαρής κρίσης που χτυπά την παγκόσμια οικονομία στα ομόλογα. Ήδη το επιτόκιο στα ελληνικά ομόλογα ξεπερνά το 4%. Το κόστος θα επιβαρύνει την οικονομία με αρκετά δισεκατομμύρια στο επόμενο διάστημα. 

Και ο τρίτος είναι ότι πλησιάζει το 2032, όταν στο χρέος θα προστεθούν κοντά 25 δισ. από το τέλος της περιόδου χάριτος για τα δάνεια από την ΕΕ.

Υπό κανονικές συνθήκες, η θητεία της επόμενης κυβέρνησης λήγει το 2031. Θα είναι η τελευταία που θα μπορεί και θα πρέπει να πάρει όλα τα μέτρα που απαιτούνται για να μη βρεθούμε ξαφνικά μπροστά σε μια νέα κρίση δανεισμού όπως το 2010. Θεωρητικά, το 2032 θα επανεξεταστεί η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Μπορεί δηλαδή να υπάρξουν και νέες διευκολύνσεις. Με δεδομένη την άνοδο της ακροδεξιάς, όμως, και πολύ περισσότερο με μια ενδεχόμενη νίκη της Λεπέν στη Γαλλία, θα αποτελεί ασυγχώρητη απρονοησία το να βασιστούμε εκ νέου στην «καλοσύνη των ξένων».

Αν είχαμε συνείδηση των κινδύνων, η αντιμετώπισή τους θα έπρεπε να είναι το κύριο μέλημα των πολιτικών ηγεσιών. Υπερβάλλοντας, θα ήταν λογικό να ψηφίσουμε έναν υπερκομματικό υπουργό Οικονομικών με μόνο καθήκον να κρατήσει τη χώρα σε βιώσιμη δημοσιονομική πορεία.  

Αντ’ αυτού, το ζήτημα του χρέους απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά από τον πολιτικό λόγο πρωτίστως της αντιπολίτευσης. Αντί δε να νοιάζονται για την πολιτική σταθερότητα, κάνουν τα πάντα για να μας πείσουν ότι το μόνο που τους απασχολεί είναι η κομματική τους επιβίωση. Η εικόνα των εκπροσώπων ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ να καβγαδίζουν για το «βλάκας» του Καρτερού αγγίζει τα όρια του κωμικού. Αυτό, ωστόσο, δεν τους εμποδίζει την ίδια στιγμή να φαντασιώνονται λαϊκά μέτωπα με τα οποία θα διώξουν τη δεξιά και θα φέρουν την πολιτική αλλαγή.  

Βλέπουν πακτωλούς χρημάτων από τη φορολόγηση των υπερκερδών, χωρίς να έχουν την παραμικρή συνείδηση ότι ...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η Γαλλία έπαθε Βαρουφάκη

 

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

Τα νέα από τη Γαλλία δεν είναι καλά.

Η οικονομία της μοιάζει να πηγαίνει απ’ το κακό στο χειρότερο. Το έλλειμμα θα φτάσει το 5%, κι αυτό μόνο αν περάσει τελικά ο προϋπολογισμός που σχεδιάζει η κυβέρνηση. Με τις σημερινές πολιτικές, το χρέος υπολογίζεται να φτάσει στο 131% του ΑΕΠ στο τέλος της δεκαετίας. Συνεπώς θα είναι μεγαλύτερο από το ελληνικό! Ήδη σήμερα είναι στο 119% του ΑΕΠ, πίσω μόνο από την Ελλάδα και την Ιταλία. Όσο για το περίφημο σπρεντ στα γαλλικά ομόλογα, έχει ξεπεράσει το ελληνικό. Ποιος θα το ’λεγε.

Η εξέλιξη αυτή δεν θα ’πρεπε, βεβαίως, να μας εκπλήσσει. Εδώ και καιρό η Γαλλία δίνει την εικόνα μιας δυσλειτουργικής κοινωνίας, όπου κάθε μεταρρύθμιση μοιάζει αδύνατη. Χαρακτηριστικές είναι οι αντιδράσεις που προκάλεσε η προσπάθεια να αυξηθεί η ηλικία συνταξιοδότησης από τα 62 στα 64 χρόνια – κάτι που ισχύει στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης. Ο σχετικός νόμος πέρασε με μεγάλη δυσκολία, προκάλεσε σοβαρές κινητοποιήσεις των εργαζομένων, μόνο και μόνο για να παγώσει ως το 2028.

Τα πράγματα, όμως, γίνονται ακόμα πιο δύσκολα λόγω του ότι ο Μακρόν έχει χάσει την πλειοψηφία στη Βουλή. Ο πρωθυπουργός Σεμπαστιάν Λεκορνού ηγείται μιας κυβέρνησης μειοψηφίας κι ακόμα και το σχετικά ήπιο πρόγραμμα λιτότητας που εισηγείται προκαλεί αντιδράσεις. Προβλέπει περικοπές δαπανών 54 δισεκατομμυρίων ευρώ, χωρίς τις οποίες το έλλειμμα, σύμφωνα με την κυβέρνηση, υπολογίζεται να φτάσει στο 6,5%. Κάπως έτσι η οικονομία θα μπει σε μη βιώσιμη πορεία.

Παραδόξως οι εξελίξεις αυτές βάζουν δύσκολα στη Λεπέν και το κόμμα της.

Οι υποσχέσεις της πως δεν θα θίξει τις συντάξεις και την πρόνοια ακούγονται όλο και περισσότερο ανεδαφικές. Προτείνει να τεθεί όριο 3% στο δημόσιο έλλειμμα, κάτι τέτοιο ωστόσο προϋποθέτει ότι θα προχωρήσει σε περικοπές δαπανών 140 δισεκατομμυρίων, χωρίς να μπορεί να εξηγήσει από πού θα προέλθουν.

Για καλή της τύχη, υπάρχει ο Μελανσόν, ο οποίος προτείνει τη διαγραφή του γαλλικού χρέους που διακρατεί η Κεντρική Τράπεζα. Το σχέδιό του έχει βρει υποστηρικτές μεταξύ ορισμένων οικονομολόγων, ανάμεσά τους και ο Ματιέ Πιγκάς, ο οποίος βοήθησε την Ελλάδα την περίοδο της κρίσης. Έχει προκαλέσει, ωστόσο, μεγάλες αντιδράσεις. Η πιο αιχμηρή κριτική ήταν από τον Ολιβιέ Μπλανσάρ, πρώην επικεφαλής οικονομολόγο του ΔΝΤ, ο οποίος ουσιαστικά το χαρακτήρισε μια τρύπα στο νερό.

Οικονομικά δεν θα προσφέρει κάτι, καθώς όσα θα κερδίσει ο προϋπολογισμός από τη μη πληρωμή τόκων θα χαθούν, διότι θα σταματήσουν να αποδίδονται τα κέρδη των ομολόγων από την Τράπεζα στο κράτος. Με άλλα λόγια, ακόμα κι αν πέσει το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, θα χρειαστεί να γίνουν οι ίδιες περικοπές για να μπουν τα δημόσια οικονομικά σε βιώσιμη πορεία.

Φυσικά ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι πολιτικός.

Αν η Γαλλία προχωρήσει στη διαγραφή, κατά τη συνταγή Βαρουφάκη, θα ξεσπάσει εμφύλιος στην Ένωση, αφού μια τέτοια ενέργεια θα ήταν παράνομη, παραβιάζοντας μια βασική αρχή του ευρώ, ότι δηλαδή η Κεντρική Τράπεζα δεν μπορεί  να χρηματοδοτεί ένα κράτος μέλος. Η Γερμανία και οι χώρες του Βορρά θα εξεγείρονταν. Για την ώρα πάντως η Ανυπότακτη Γαλλία υποστηρίζει ότι η διαγραφή θα γίνει σε συνεννόηση με την Τράπεζα.

Σε εμφύλιο όμως μπορεί να οδηγήσει και...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Από τον Τσόρτσιλ στον Μιχελογιαννάκη

 

Του Παντελή Καψή

"Ο καθένας μπορεί να προδώσει το κόμμα του, χρειάζεται ωστόσο μια κάποια ευφυΐα να το προδώσεις και μετά να το ξαναπροδώσεις"

Η φράση, με τον γνωστό αυτοσαρκασμό του Άγγλου πολιτικού, ανήκει στον Ουίνστον Τσόρτσιλ. Ο οποίος μπήκε στην πολιτική ως Τόρι, μεταπήδησε στο Φιλελεύθερο κόμμα με το οποίο έγινε υπουργός ναυτικών στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, για να επιστρέψει και πάλι στους συντηρητικούς όταν η άνοδος του Εργατικού Κόμματος οδήγησε στην κατάρρευση των Φιλελευθέρων.

Άλλες εποχές, άλλα ήθη.

Πού να ήξερε για τον Μιχελογιαννάκη ο οποίος σε διάστημα μιας περίπου δεκαετίας κατάφερε να περιπλανηθεί στα μισά κόμματα του κοινοβουλίου για να επιστρέψει τελικά στην πολιτική του μήτρα.

Ο Τσόρτσιλ πάντως δεν ήταν ο μόνος ηγέτης παγκόσμιας δύναμης ο οποίος είχε αλλάξει κόμμα. Ένας άλλος ήταν ο Ρόναλντ Ρήγκαν ο οποίος πήγε από το Δημοκρατικό στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα. Είχε κάνει τότε την περίφημη δήλωση δεν έφυγα εγώ από το Δημοκρατικό κόμμα, αυτό έφυγε από εμένα.

Είναι μια συνηθισμένη δικαιολογία για όσους αυτομολούν.

Κάτι τέτοιο μου είχε πει και ένα μεγαλοστέλεχος του ΠΑΣΟΚ τα χρόνια της κρίσης όταν τόσα και τόσα στελέχη έφυγαν για τον Σύριζα. Με μια έννοια ακολούθησαν τους ψηφοφόρους τους. Άλλο θέμα βέβαια αν ήταν και δική τους ευθύνη που τους έδιωξαν ή ότι τελικά και στον Σύριζα που πήγαν πάλι τα ίδια μνημόνια βρέθηκαν να ψηφίζουν. Να όμως τώρα που πολλοί επιστρέφουν ξανά στο ΠΑΣΟΚ.

Δεν είναι όλοι καλοδεχούμενοι από τα στελέχη που δεν ακολούθησαν τις ίδιες διαδρομές. Είναι κατανοητό. Ορισμένοι από αυτούς, όπως η κ. Κασιμάτη, είχαν μπει στο Σύριζα με την ορμή νεοφώτιστων. Χρησιμοποίησαν τόσο τοξικές εκφράσεις για τους πρώην συντρόφους τους που δύσκολα ξεχνιούνται. Άλλοι πάλι το κάνουν με τέτοια ελαφράδα που χτυπά μάτι πώς το μοναδικό τους κίνητρο είναι η προσωπική τους επιβίωση. Με την ίδια ευκολία που επιστρέφουν μπορούν αύριο να ξαναφύγουν. Πατήσια Αμπελόκηποι που λένε.

 

Παρόλα αυτά ο κ. Ανδρουλάκης δείχνει αποφασισμένος να τους υποδεχθεί όλους με ανοιχτή αγκαλιά.

Κάνει καλά;

Είναι προφανές πως ένας βασικός λόγος είναι να δείξει ότι το ΠΑΣΟΚ, όχι η ΕΛΑΣ του κ. Τσίπρα, είναι ο πόλος συσπείρωσης των προοδευτικών δυνάμεων. Για το λόγο αυτό, σε αντίθεση με τον κ. Τσίπρα, δεν έχει βάλει «πόρτα» στην είσοδο. Το αποτέλεσμα βέβαια είναι να έχει φορτωθεί και ορισμένα στελέχη με εξαιρετικά αμφίβολη προστιθέμενη αξία. Είναι στη φάση ωστόσο μάζευε κι ας είναι και ρώγες. Πολιτική η οποία μπορεί να αποδειχθεί σωστή αν όπως έχουν αρχίσει να δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, η δεύτερη θέση κριθεί από λίγες σχετικά ψήφους.

Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση. Μετά την κρίση του 2010 είχαμε μια ευρύτερη ρευστοποίηση του πολιτικού σκηνικού με επίκεντρο βέβαια την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Οι μετακινήσεις προς τον Σύριζα ήταν η μία πλευρά. Η άλλη ήταν η μετακίνηση στελεχών αλλά και ψηφοφόρων προς τη Νέα Δημοκρατία. Δεν ήταν λιγότερο σημαντική. Σε αυτή την περίπτωση μάλιστα δεν είχαμε απλώς μεταγραφές προσώπων αλλά ένα μπόλιασμα της Νέας Δημοκρατίας με την εκσυγχρονιστική λογική του σημιτικού ΠΑΣΟΚ. Μια απόλυτα συνειδητή επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη η οποία δικαιώθηκε εκλογικά. Σήμερα ο κ. Σαμαράς και η λεγόμενη ομάδα του Καπνεργοστάσιου προσπαθούν να την εκμεταλλευθούν προβάλλοντας την ανάγκη ενός αμιγώς δεξιού εθνικιστικού κόμματος. Θα δούμε αν και πού θα βρουν ανταπόκριση.

Αυτή η πολιτική διάσταση είναι μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στη διεύρυνση της ΝΔ και τη σημερινή διεύρυνση του ΠΑΣΟΚ.

Στην περίπτωση της ΝΔ υπήρχε μια συγκροτημένη πολιτική λογική.

Σήμερα στο ΠΑΣΟΚ έχει κανείς την αίσθηση ότι πρόκειται για ένα φαινόμενο πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι. Από τον πρύτανη ηθοποιό στον απεργό πείνας με το σάντουιτς και στον Φαραντούρη των καναλιών. Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ένα συνεκτικό αφήγημα για να τους ενσωματώσει και οι δημοσκοπικές του επιδόσεις δεν επαρκούν για τον ισχυρισμό του ότι αποτελεί τον βασικό εκπρόσωπο των προοδευτικών δυνάμεων. Ένα κόμμα τέντα δηλαδή όπου όλοι χωράνε.

Ίσως όμως εκεί, στην απουσία πολιτικών χαρακτηριστικών, να βρίσκεται και το κλειδί για να καταλάβουμε την περιορισμένη εμβέλεια της περίφημης διεύρυνσης. Γιατί οι εκλογές δεν θα κριθούν τόσο από τις μεταγραφές όσο από την αξιοπιστία της πολιτικής πρότασης κάθε κόμματος.

Οι επήλυδες πάλι θα κριθούν ο καθένας ξεχωριστά.

Είναι...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Η απάτη της πατριωτικής εισφοράς

 

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ 

Το πιο σύντομο ανέκδοτο είναι ότι ο Τσίπρας θα υποβάλει το πρόγραμμα της ΕΛΑΣ στο δημοσιονομικό συμβούλιο για να το κοστολογήσει

Δεν είναι σωστό να παριστάνει κάποιος τον προφήτη, θα προκαλούσε ωστόσο μεγάλη έκπληξη αν τα μέλη του Συμβουλίου μπορέσουν να ανταποκριθούν στην πρόκληση. Για τον απλούστατο λόγο ότι πρόκειται για ένα ακόμα προχειρογράφημα. Μοναδικός στόχος τα ωραία συνθήματα κενά περιεχομένου.

Υπό κανονικές συνθήκες για παράδειγμα το ζήτημα του φόρου 1% στο πλουσιότερο 1% θα έπρεπε να επιστραφεί χωρίς δεύτερη κουβέντα. Οι ίδιοι οι ελασίτες ισχυρίζονται ότι θα προκύψει όταν καταρτιστεί το περιουσιολόγιο. Ζήσε Μάη μου δηλαδή. Ακόμα κι έτσι όμως οι ασάφειες είναι πολλές.

Πώς προσδιορίζεται για παράδειγμα το 1%;

Βάζουμε στον κατάλογο το 1% των πλουσιότερων ελλήνων, ανεξάρτητα από το ύψος της περιουσίας τους ή υπολογίζουμε το 1% του πλούτου και μπαίνει ένα όριο στην περιουσία πάνω από το οποίο μπαίνει ο φόρος;

Κι αν από αυτή την διαδικασία προκύψουν μεγάλες ανισότητες μεταξύ τους, άλλοι με περιουσία δισεκατομμυρίων και άλλοι απλώς εκατομυριούχοι θα μπει σε όλους ο ίδιος φόρος;

Και με ποιες τιμές θα αποτιμάται η περιουσία; Αν για παράδειγμα χρησιμοποιούνται οι αντικειμενικές για τα ακίνητα τότε η πραγματική αξία θα υποτιμάται και οι ιδιοκτήτες θα πλεονεκτούν έναντι άλλων που έχουν για παράδειγμα μετοχές.

Για να μη πούμε το σοβαρότερο. Θα συμψηφίζεται λέει ο φόρος με άλλες επιβαρύνσεις. Πράγμα που σημαίνει ότι τελικά το καθαρό ποσό στον προϋπολογισμό θα είναι πολύ μικρότερο από το 1% του πλούτου. Για έναν ο οποίος έχει μόνο ακίνητη περιουσία μάλιστα και πληρώνει μεγάλο ένφια καθώς και τον πρόσθετο φόρο μεγάλης περιουσίας, μπορεί να προκύπτει και επιστροφή! Και βέβαια όλα αυτά στη θεωρία. Κανείς δεν ξέρει σε ποιο βαθμό θα υπάρξει φυγή του πλούτου όπως έγινε στη Γαλλία.

Αυτός είναι ο βασικός λόγος που ελάχιστες χώρες έχουν υιοθετήσει ανάλογα μέτρα: είναι ένας φόρος με μεγάλο ρίσκο ο οποίος επιπροσθέτως για να επιβληθεί χρειάζεται πολύ σοβαρή προετοιμασία. Είναι υποκριτικό να υποστηρίζεται ότι θα χρησιμοποιηθεί για να χρηματοδοτήσει τις τρέχουσες παροχές. Πολύ περισσότερο που θα είναι προσωρινός, όπως ομολόγησε ο ίδιος ο Τσίπρας. Κατά συνέπεια με βάση του κοινοτικούς κανόνες δεν θα δημιουργεί πρόσθετο δημοσιονομικό χώρο: τα έσοδα από το φόρο θα πρέπει να πηγαίνουν στο χρέος! Πολύ φασαρία για το τίποτα.

Η ίδια ασάφεια ισχύει και για την αύξηση το φόρου στα μερίσματα. Διότι ακόμα και αν οριστεί η κλίμακα, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει με τα δηλωθέντα κέρδη. Τα οποία ασφαλώς θα μειωθούν- πόσο ουδείς γνωρίζει.

Εκεί όμως που οι προβλέψεις Τσίπρα αγγίζουν τα όρια της απάτης είναι με την αναδρομολόγηση εσόδων ενός δις από τη χρυσή βίζα για τη χρηματοδότηση του επενδυτικού ταμείου. Κι αυτό διότι όπως ξέρουμε ο πρώην πρωθυπουργός έχει υποστηρίξει ότι η χρυσή βίζα θα καταργηθεί! Προφανώς όταν έφτιαχναν το πρόγραμμα το είχαν ξεχάσει.

Μετά τη σχετική επισήμανση διευκρινίστηκε ότι θα καταργηθεί μόνο στα ακίνητα. Με άλλα λόγια για να πάρει κάποιος τη βίζα θα πρέπει να δεχθεί να βάλει το σχετικό ποσό στο περίφημο ταμείο! Δεν μπορώ να φανταστώ πολλούς που θα ενδιαφερθούν, θα εμπιστευτούν δηλαδή τα λεφτά τους σε ένα τέτοιο ταμείο. Ιδίως αν ληφθεί υπόψη η έφεση του ΣΥΡΙΖΑ, την εποχή της πρωθυπουργίας Τσίπρα, στην επιλογή επενδυτών με εγγύηση βοσκοτόπια.

Μεγάλα προβλήματα όμως υπάρχουν και στον τομέα των παροχών.

 Από τις πιο άστοχες εξαγγελίες για παράδειγμα είναι η χορήγηση επιδόματος 5000 ευρώ σε φοιτητές που σπουδάζουν μακριά από το σπίτι τους. Πρόκειται για εγγενώς άδικο μέτρο καθώς ένας φοιτητής της επαρχίας που σπουδάζει στην Αθήνα κι ένας από την Αθήνα που σπουδάζει στη Θράκη έχουν πολύ διαφορετικό κόστος ενοικίου. Έστω κι έτσι όμως μια τόσο γενικευμένη και χουβαρνταλίδικη επιδότηση το πιθανότερο είναι ότι θα έχει σαν αποτέλεσμα την σημαντική αύξηση των ενοικίων. Θα επιδοτούνται στην πράξη και οι ιδιοκτήτες. Αυτή δεν είναι η κριτική και για το επίδομα ενοικίου που δίνει η κυβέρνηση; Ότι ενισχύει τη ζήτηση αντί να τονώσει την προσφορά.

Ταυτόχρονα θα δοθεί κίνητρο για μικροαπάτες. Ένα διαμέρισμα για τρείς για παράδειγμα, ακόμα και στην Αθήνα, δεν κοστίζει 1500 ευρώ το μήνα. Αν δεν γίνεται έλεγχος και περιορισμός των σχετικών ποσών, θα μένει στους φοιτητές που θα επιλέξουν τη συγκατοίκηση και χαρτζιλίκι. Το οποίο βέβαια μπορεί να είναι ο πραγματικός στόχος του μέτρου: η εξαγορά ψήφων δηλαδή.

Ήδη έχει επισημανθεί πως πολύ πιο ουσιαστική παρέμβαση θα ήταν το ποσό που θα κόστιζε το μέτρο, πάνω από 1,5 δις στην τετραετία, να επενδυθεί στην κατασκευή φοιτητικών εστιών. Να αυξηθεί δηλαδή η προσφορά. Μια κίνηση που μεσοπρόθεσμα θα ανακούφιζε γενικότερα τους ενοικιαστές. Δεν κερδίζεις όμως ψήφους έτσι.

 

Το ζήτημα της προσφοράς και της ζήτησης έχει γενικότερο ενδιαφέρον. Όπως είναι γνωστό ο Τσίπρας, όπως και το ΠΑΣΟΚ στο θέμα αυτό, υποστηρίζουν τη μείωση συντελεστών του ΦΠΑ για την αντιμετώπιση της ακρίβειας. Αν ωστόσο υπάρχει υπερβάλλουσα ζήτηση αυτό που θα συμβεί είναι ότι οι επιχειρήσεις απλώς θα αυξήσουν το περιθώριο κέρδους τους, δεν θα μειώσουν τις τιμές. Κι είναι βέβαιο ότι τουλάχιστον σε ορισμένους τομείς της οικονομίας υπάρχει υπερβάλλουσα ζήτηση. Το ζήσαμε φέτος το καλοκαίρι με τις τιμές στις τουριστικές περιοχές να έχουν και πάλι, για μια ακόμα χρονιά, εκτιναχθεί. Αυτό δεν γίνεται τυχαία. Όσοι κάνουν ρεπορτάζ γνωρίζουν ότι οι επαγγελματίες του χώρου σε νησιά της μόδας, συντονισμένα, δοκιμάζουν τις αντοχές των καταναλωτών αποφασίζοντας κάθε χρόνο, όλοι μαζί, να αυξήσουν τις τιμές κατά ένα προκαθορισμένο εύρος ποσοστών. Το έκαναν πρώτη φορά μετά το πρώτο κύμα κόβιντ για να καλύψουν τη χασούρα, το έκαναν ξανά μετά το δεύτερο κύμα και σήμερα γνωρίζουν ότι τα περιθώρια είναι ακόμα μεγάλα. Αυτό φυσικά έρχεται σε αντίθεση με τη διαδεδομένη αντίληψη ότι ο μισθός φτάνει μόνο για το πρώτο δεκαπενθήμερο. Όπως έχει επισημανθεί τα στοιχεία της κατανάλωσης δείχνουν πως αυτό δεν ισχύει. Η ζήτηση καλά κρατεί. Και μαζί υπάρχει και η ζήτηση από τους τουρίστες. Κατά συνέπεια η μείωση του ΦΠΑ μπορεί να φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα. Να μειώσει τα δημόσια έσοδα και να αυξήσει τα κέρδη χωρίς να ρίξει τις τιμές.

Το μέτρο που έχει γίνει δεκτό θετικά περισσότερο από κάθε άλλο είναι το επενδυτικό ταμείο. Αποτελεί ασφαλώς αυτοκριτική καθώς στις πρώτες διακηρύξεις της ΕΛΑΣ το ζήτημα των επενδύσεων και της παραγωγικότητας απουσίαζε παντελώς. Το αν το αντέγραψαν από το ΠΑΣΟΚ είναι μάλλον δευτερεύον.

Το ζήτημα ωστόσο είναι άλλο. Όλη η φιλοσοφία της πολιτικής της ΕΛΑΣ, ρητορικά τουλάχιστον, είναι…

 

ΕΛΑΣιτο ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο έρωτας του Τζοκόντου με το κέντρο

 

Του Παντελή Καψή

Είναι πια φανερό πως η αντιπολίτευση αποδέχεται πλέον τα ιδιωτικά μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια

Όχι γενικώς και αορίστώς αλλά αυτά τα οποία προβλέπει ο νόμος Πιερακάκη. Καλώς την.

Από εκεί και πέρα το ΠΑΣΟΚ λέει ότι θα αλλάξει το νόμο για να θέσει αυστηρά ποιοτικά κριτήρια. Όσα δεν εκπληρώνουν τις επαυξημένες προϋποθέσεις θα κλείσουν. Αλλά ταυτόχρονα θα σεβαστεί τα δικαιώματα όσων φοιτούν. Άρα -κατά πάσα πιθανότητα- δεν θα κλείσουν. Εκτός πάλι και αν η Κοινοβουλευτική Ομάδα αποφασίσει διαφορετικά γιατί όπως μας είπε η κ. Γιαννακοπούλου δεν έχει συζητήσει το θέμα της αλλαγής του νόμου. Έτσι τελικά ο νόμος μπορεί να μείνει ως έχει. Όσο για το άρθρο 16 θα ψηφίσει την αλλαγή του για να διασφαλίσει ότι θα είναι μη κερδοσκοπικά. Ότι ακριβώς προβλέπει δηλαδή ο νόμος Πιερακάκη.

Η ΕΛΑΣ πάλι, αποδέχεται και αυτή τα ιδιωτικά μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια. Θα αλλάξει και αυτή το νόμο για να θέσει πιο αυστηρά κριτήρια. Θέλει δηλαδή να γίνουν καλύτερα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Αλλά αυτό δεν θα είναι πρόβλημα επειδή, όπως μας είπε η αρμόδια τομεάρχης, τα στοιχεία δείχνουν ότι τα ιδιωτικά δεν ανταγωνίζονται τα δημόσια πανεπιστήμια. Παρόλα αυτά δεν θα ψηφίσει την αλλαγή του άρθρου 16 για να προστατεύσει τη δημόσια εκπαίδευση. Η οποία απειλείται άραγε από τα ιδιωτικά πανεπιστήμια;

Αν αυτό σας δίνει την αίσθηση ενός αλαλούμ δεν θα έχετε άδικο. Είναι το κόστος της προσγείωσης στην πραγματικότητα. Τίποτα δεν διατίθεται δωρεάν.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο ωστόσο είναι η στροφή του κόμματος Τσίπρα. Ως τώρα η απόλυτη εχθρότητα προς κάθε άνοιγμα προς τον ιδιωτικό τομέα στην ανώτατη εκπαίδευση ήταν η ιδεολογική του σημαία. Βρισκόταν στον πυρήνα της πολιτικής και ιδεολογικής του ταυτότητας. Ξαφνικά με το πρόσχημα «έτσι είναι η ζωή» κάνει στροφή 180 μοιρών. Κι εκεί που είχε στο στόχαστρο το ΠΑΣΟΚ για νεοφιλελεύθερη υποχωρητικότητα στην παιδεία, ουσιαστικά το υποχρεώνει τώρα να ξεκαθαρίσει ότι θα σεβαστεί τα νέα δεδομένα του νόμου της ΝΔ! Θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι βγήκε από τα δεξιά στο ΠΑΣΟΚ.

 

Αυτό φάνηκε πολύ πιο καθαρά στον τομέα της οικονομίας. Μετά από κάποια πυροτεχνήματα από επίδοξους πολιτευτές για νέους φόρους, ο αρμόδιος τομεάρχης των οικονομικών διευκρίνισε ότι μια κυβέρνηση της αριστεράς θα σεβαστεί ευλαβικά τους δημοσιονομικούς κανόνες της Ένωσης. Την ίδια δέσμευση επανέλαβε με κατηγορηματικό τρόπο και ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτό κι αν είναι «νεοφιλελεύθερη στροφή» και «υποταγή στις συνταγές της λιτότητας» για να χρησιμοποιήσουμε την τρέχουσα αριστερή ορολογία.

Έχει ενδιαφέρον ότι παρά το ότι εμφανίζεται ως δημοσιονομικά υπεύθυνο, τέτοια κατηγορηματική διατύπωση δεν έχει υπάρξει από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ. Αυτό δεν σημαίνει ότι διαφωνεί. Το βάρος της επικοινωνιακής του πολιτικής ωστόσο δεν ήταν σε αυτή την κατεύθυνση. Ο ανταγωνισμός ήταν στις παροχές. Τώρα μπαίνει ένας νέος παράγοντας, η δημοσιονομική πειθαρχία.

Το επόμενο βήμα για μια «νεοφιλελεύθερη συναίνεση» θα ήταν να συμφωνήσουν τα κόμματα στην πρόταση του πρωθυπουργού να υποβάλλονται τα προεκλογικά προγράμματα στο Δημοσιονομικό Συμβούλιο της Βουλής για κοστολόγηση.

Θα επηρεάσουν όλα αυτά το πώς θα διεξαχθεί ο προεκλογικός αγώνας;

Θα έχουμε μια μετατόπιση του κέντρου βάρους προς το πολιτικό κέντρο;

Μένει να το δούμε. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν ο Τσίπρας εννοεί αυτά που λέει ή αν πρόκειται για πυροτεχνήματα. Αν πράγματι θέλει να εγκαταλείψει τη ρητορική και τις ιδεοληψίες της αριστεράς. Άλλωστε μόλις προχθές επικαλούνταν τον Βελουχιώτη και έλεγε ότι θα έπρεπε να είχε κλείσει τις τράπεζες. Ένας τέτοιος ξαφνικός έρωτας για τους ψηφοφόρους του κέντρου ωστόσο θα ήταν το λογικό επακόλουθο και της στροφής στην κυβερνητική πολιτική. Όσο πάει προς τα δεξιά για να αντιμετωπίσει το κόμμα Σαμαρά, τόσο η αντιπολίτευση θα έχει χώρο για άνοιγμα προς τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους. Αυτούς τους οποίους ως σήμερα μονοπωλεί ο Μητσοτάκης.

Από μια τέτοια αναδιάταξη αυτό που κινδυνεύει να βγει περισσότερο χαμένο είναι το ΠΑΣΟΚ. Αυτόν τον χώρο θα έπρεπε να τον έχει ήδη κατοχυρώσει. Δύο χρόνια ως αξιωματική αντιπολίτευση είχε την ευκαιρία. Έκανε το αντίθετο. Ακολουθούσε τον Σύριζα και την παλαβή αντιπολίτευση σε πλειοδοσία ρητορικής αδιαλλαξίας. Τώρα ξαφνικά μπορεί να βρεθεί στην ανάγκη να ανταγωνιστεί ένα κόμμα το οποίο θα θελήσει να βάλει την κυβερνησιμότητα και την υπευθυνότητα στο επίκεντρο της προεκλογικής του τακτικής. Αυτό αλλλωστε, η εμπειρία στη διακυβέρνηση, είναι ένα από τα βασικά πλεονεκτήματα που διατυμπανίζει ο Τσίπρας.

Μέχρι στιγμής ο τρόπος που αντιδρά το ΠΑΣΟΚ δείχνει αμηχανία: διοργανώνει παρουσιάσεις του προεκλογικού του προγράμματος σε επί μέρους θέματα. Προτάσεις ενδιαφέρουσες οι οποίες ωστόσο είναι αμφίβολο αν και σε ποιο βαθμό φτάνουν ή πολύ περισσότερο επηρεάζουν τους ψηφοφόρους.

Εννοείται ότι και για τον Τσίπρα μια τέτοια τακτική θα έχει ρίσκο. Έχει γαλουχήσει τους παραδοσιακούς του ψηφοφόρους σε μια πολύ διαφορετική λογική. Θα πρέπει να κρατήσει κάποιες λεπτές ισορροπίες αν δεν θέλει να αποξενωθεί από τον πυρήνα των οπαδών του.

Φυσικά πάντα μπορεί να υπολογίζει στους…

 

ΕΛΑΣιτο ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ηθικό πλεονέκτημα και ηθική υποκρισία

Ο Γιώργος Σιακαντάρης καλεί Σωκράτη Φάμελλο και άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στην ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα

 triantafillou dimitra (ditriantafillou) - Προφίλ | Pinterest

 

Toυ ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

Είναι χωρίς αμφιβολία ανακουφιστικό να πιστεύεις ότι περίπου εξ ορισμού ανήκεις σε μια κατηγορία ανθρώπων οι οποίοι είναι ηθικά ανώτεροι από τους υπόλοιπους. Συμβαίνει συχνά μεταξύ υποομάδων του πληθυσμού και για τους πιο απίθανους λόγους. Οι ποδηλάτες, οι βίγκαν, οι δρομείς, οι φιλόζωοι, οι λάτρεις της όπερας ή του θεάτρου, οι ιστιοπλόοι, οι εθελοντές πυροσβέστες, οι αιμοδότες, όλοι θεωρούμε, υποσυνείδητα ή όχι, πως η δραστηριότητά μας έχει ένα θετικό κοινωνικό αποτύπωμα, το οποίο αντανακλά και στην προσωπικότητα μας, στην ηθική μας συγκρότηση. Για να το πούμε διαφορετικά, πιστεύουμε, λανθασμένα, πως είμαστε λίγο καλύτεροι άνθρωποι επειδή κάνουμε αυτό που κάνουμε. Εννοείται πως η κατ' εξοχήν ομάδα αυτού του κατά φαντασία ηθικού πλεονεκτήματος είναι η αριστερά.

Το πώς και το γιατί ανέλαβε να μας το εξηγήσει ο κ. Σιακαντάρης ο οποίος είναι και ο συντάκτης της ώδινεν όρος και έτεκεν μυν ιδρυτικής διακήρυξης του κόμματος Τσίπρα. Σύμφωνα λοιπόν με την ανάλυσή του, οι δεξιοί είναι πιο πιθανό να είναι διεφθαρμένοι από τους αριστερούς, επειδή πιστεύουν στο κέρδος! «Η διαφθορά στη δεξιά και στο κέντρο, γράφει, νομιμοποιείται από την αρχή της προτεραιότητας του ιδιωτικού κέρδους έναντι του δημοσίου συμφέροντος. Κάτι που φαίνεται να αποκλείουν οι αρχές της αριστεράς».

Αυτό το «φαίνεται» βέβαια προκαλεί κάποια απορία, μοιάζει κατά βάθος να μην το πιστεύει ούτε ο ίδιος. Το πρόβλημα ωστόσο είναι βαθύτερο. Η διατύπωση, είτε δείχνει βροντώδη άγνοια είτε αποτελεί ηθελημένη παραποίηση για το τι πιστεύουν οι οπαδοί της ελεύθερης αγοράς, δεξιοί ή κεντρώοι. Οι οποίοι πουθενά δεν υποστηρίζουν την «προτεραιότητα» του ιδιωτικού κέρδους. Αντιθέτως, αποδέχονται το κέρδος επειδή πιστεύουν ότι υπό προϋποθέσεις υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον. Όπου προϋποθέσεις είναι η λειτουργία της αγοράς σε συνθήκες ανταγωνισμού, δηλαδή χωρίς μονοπώλια και καρτέλ. Για τον λόγο αυτό άλλωστε, σε ώριμες καπιταλιστικές οικονομίες, έχουν κατ’ επανάληψη ληφθεί αποφάσεις να σπάσουν εξαιρετικά κερδοφόρες επιχειρήσεις, οι οποίες έτειναν να μονοπωλήσουν τις αγορές.

Φυσικά δεν χρειάζεται να μπλέκει κανείς με θεωρίες. Αρκεί να σκεφτεί πού υπήρχε μεγαλύτερη διαφθορά.

Στις σοσιαλιστικές οικονομίες ή στις αναπτυγμένες οικονομίες της Δύσης;

 

Το πρόβλημα φυσικά είναι πιο πρακτικό. Διότι, εντάξει, διεφθαρμένοι οι δεξιοί και οι κεντρώοι, εντιμότατοι οι αριστεροί, οι κεντροαριστεροί όμως;

Κι αν η ΕΛΑΣ αυτοπαρουσιάζεται ως η σύγκλιση της αριστεράς με τη σοσιαλδημοκρατία, οι σοσιαλδημοκράτες πόσο έντιμοι ή ανέντιμοι είναι;

Αυτοί αποδέχονται το κέρδος, άρα, κατά τον Σιακαντάρη, έχουν ροπή προς τη διαφθορά.

Πράγματι, στο ίδιο άρθρο του μας εξηγεί ότι στη διακυβέρνηση Σύριζα δεν υπήρχαν κρούσματα διαφθοράς «όπως επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και απείρως επαυξημένα επί κυβέρνησης ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη». Με άλλα λόγια, στην ΕΛΑΣ ξορκίζουν τη διαφθορά. Με το άνοιγμα όμως στους σοσιαλδημοκράτες και τους πρώην πολιτευτές του ΠΑΣΟΚ –ipso facto– αποδέχονται ολίγη διαφθορά, η οποία αναπόφευκτα έρχεται μαζί με την πίστη τους στο ιδιωτικό κέρδος. Απορρίπτουν μόνο την «επαυξημένη» διαφθορά των δεξιών (Με τα βοσκοτόπια ο κ. Σιακαντάρης δεν ασχολήθηκε).

Λογική αριστερού γκρουπούσκουλου, η οποία μόνο με χιούμορ αντιμετωπίζεται. Είναι ενδεικτική, ωστόσο, μιας υποκριτικής νοοτροπίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η παιδεία.

Τα ίδια στελέχη της αριστεράς, τα οποία ξορκίζουν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, έχουν αποφοιτήσει ή ακόμα και διδάσκουν σε αυτά. Όπως και η αρμόδια της ΕΛΑΣ για την παιδεία, η κ. Ιωάννα Λαλιώτου. Η οποία ανέλαβε να μας εξηγήσει γιατί στο εξής το κόμμα αποδέχεται την ύπαρξη ιδιωτικών πανεπιστημίων, όπως προβλέπει ο νόμος Πιερρακάκη. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά θα φροντίσει να τα αναβαθμίσει ποιοτικά, βάζοντας αυστηρότερες προϋποθέσεις. Με άλλα λόγια, θα τα κάνει πιο ανταγωνιστικά σε σχέση με τα δημόσια. Δεν θα είναι πρόβλημα;

«Όχι», απαντά η κ. Λαλιώτου και μας σκάει το μυστικό: «Μιλάω με στοιχεία. Στις ευρωπαϊκές χώρες με ισχυρή ακαδημαϊκή παράδοση, Γαλλία, Γερμανία και Ιταλία, όπου υπάρχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια, το δημόσιο πανεπιστήμιο έχει παραμείνει η ραχοκοκαλιά της ανώτατης εκπαίδευσης».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα το έλεγε καλύτερα.

Αν αυτό πιστεύουν όμως, αν δεν κινδυνεύει η δημόσια παιδεία, δικαιούμαστε να ρωτήσουμε γιατί τόσα χρόνια μάς ταλαιπωρούν;

Γιατί με νύχια και με δόντια, με καταλήψεις και διαδηλώσεις έκαναν άνω κάτω τα πανεπιστήμια για να σταματήσουν κάθε μέτρο με υποψία αναγνώρισης των ιδιωτικών ιδρυμάτων;

 

Ας είναι, περασμένα ξεχασμένα.

Τώρα χωρίς αμφιβολία θα συμφωνήσουν και στην αλλαγή του άρθρου 16 ώστε να εξορθολογιστεί το θεσμικό πλαίσιο. Να μη λέει άλλα το Σύνταγμα και άλλα ο νόμος.

«Όχι», μας προλαβαίνει πάλι η κ. Λαλιώτου.

Το άρθρο 16 «προασπίζει τα δημόσια πανεπιστήμια και αυτό θέλουμε να το διαφυλάξουμε»! Τα προασπίζει από τι;

 Από τα ιδιωτικά, προφανώς, τα οποία τώρα αναγνωρίζουν!

Εδώ…

ΕΛΑΣιτο ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Φαρσοκωμωδία με σκηνοθεσία Τζοκόντου

Image 

 

Toυ ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το πολιτικό θέαμα του Ιουλίου είναι η διάλυση του Σύριζα σε ζωντανή μετάδοση

Ο κυνισμός των βουλευτών που πάνε κι έρχονται με μόνο κριτήριο την επανεκλογή τους δεν έχει προηγούμενο. Και βέβαια μοναδικός σκηνοθέτης αυτής της φαρσοκωμωδίας είναι ο Αλέξης Τσίπρας.

Εμφάνισε την παραίτησή του ως πράξη ευθύνης και ανιδιοτέλειας. Ότι δηλαδή ξεκινά εκ του μηδενός το νέο του εγχείρημα παραιτούμενος και από βουλευτής.

Στην πραγματικότητα έκανε ένα καλοστημένο πραξικόπημα που θα του επιτρέψει να κάνει ένα απολύτως προσωπικό κόμμα καταργώντας τον Σύριζα και επιλέγοντας αυστηρά ποιους από τους πρώην συντρόφους του θα πάρει μαζί του.

Το αν θα του βγει μένει να φανεί. Οι ψηφοφόροι (και) της αριστεράς δεν πολυνοιάζονται για τις διαδικασίες, επιλέγουν πρόσωπα. Κι ο Τσίπρας σε αυτό το κοινό διατηρεί την απήχησή του. Αυτό ωστόσο δεν αναιρεί την ανεντιμότητα και την πολιτική υποκρισία που αποκαλύπτει η πράξη του.

Όλα αυτά τα χρόνια η προπαγάνδα της αριστεράς στηριζόταν σε πάραλλαγές του ηθικού πλεονεκτήματος. Μας έλεγαν ότι είναι η παράταξη του λαϊκής συμμετοχής, της εντιμότητας και της προσφοράς. Ο Τσίπρας έβγαζε πύρινους λόγους για τη συντροφικότητα, για το πώς όλοι μαζί αλλάζουν την Ελλάδα και συνεχίζουν την παράδοση των αγώνων. Οι συνεχιστές του Βελουχιώτη και των Λαμπράκηδων, η «δρακογενιά» όπως αυτοαποκλήθηκαν, τρομάρα μας.

Και ξαφνικά όλα αυτά αποδεικνύονται φούσκες, λόγια του αέρα. Τους πολύτιμους συντρόφους ούτε να τους βλέπει δεν θέλει. Στον εξώστη και πολύ τους είναι. Μαζί με τα μέλη που τόσα χρόνια νόμιζαν ότι έδιναν μαζί μάχες για να αλλάξουν την Ελλάδα. Στά κρύα του λουτρού και αυτοί.

Κι όλα αυτά γιατί;

Επειδή μόνο έτσι, του εξήγησαν, μπορεί να πετύχει το rebranding. Πρέπει να αφήσει πίσω του τις κακές παρέες. Που πάει να πει ότι αν είχε να επιλέξει ανάμεσα στο κόμμα και τους διαφημιστές οι τελευταίοι επικράτησαν ολοκληρωτικά.

Κι έτσι ξαφνικά χάσαμε τον Σύριζα και αποκτήσαμε την «κυβερνώσα» αριστερά. Η οποία κανείς δεν μας εξήγησε τι ακριβώς είναι και σε τι διαφέρει από τον Σύριζα ο οποίος ήταν στο κάτω κάτω στην κυβέρνηση. Μια διακήρυξη στο πόδι, για τη σύγκλιση των τριών ρευμάτων, της σοσιαλδημοκρατίας, της οικολογίας και της ριζοσπαστικής αριστεράς ήταν όλο κι όλο ότι μάθαμε.

Υπάρχει άραγε κάτι παραπάνω;

Για τον Τσίπρα είναι φανερό πως όλα αυτά αποτελούν μια ομολογία πως η αριστερά όπως την γνωρίσαμε κι όπως την εκπροσώπησε έχει χρεοκοπήσει. Μπορεί όμως η ανανέωση της να προέλθει από ένα τέτοιο πραξικόπημα; Θα αντέξει ένα τέτοιο προπατορικό αμάρτημα;

Πολλά κόμματα στο παρελθόν, ιδίως στο χώρο της αριστεράς, έχουν πραγματοποιήσει μείζονες ιδεολογικές και πολιτικές τομές και ρήξεις. Αυτές ωστόσο ήταν αποτέλεσμα ευρύτερου προβληματισμού και εξαντλητικών συζητήσεων. Ήταν πραγματικά κινήματα ανανέωσης απότοκα ζυμώσεων μεταξύ ενός ευρύτερου κύκλου στελεχών και διανοουμένων. Γίνονταν κτήμα των μελών και στη συνέχεια των ψηφοφόρων.

Ο Τσίπρας δείχνει να πιστεύει ότι αρκεί η δουλειά ενός διαφημιστικού γραφείου και κάποιων κλειστών ομάδων της επιλογής του για να αλλάξει τη φυσιογνωμία του κόμματος του.

Θα το βρει μπροστά του.

Θα το βρει κατ αρχήν όταν θα αρχίσει να φτιάχνει τις οργανώσεις και να καταρτίζει ψηφοδέλτια. Οι αποτυχημένοι πολιτευτές του ΠΑΣΟΚ αρκούν για την ώρα στα κανάλια. Όταν θα χρειαστεί όμως πρόσωπα να σηκώσουν το βάρος των εκλογών θα καταφύγει στα ίδια στελέχη και στους ίδιους βουλευτές και πρώην υπουργούς τους οποίους σήμερα αναγκάζει να παραιτηθούν από τον Σύριζα για να τον ακολουθήσουν. Το νέο θα αρχίσει να μοιάζει όλο και πιο πολύ με το παλιό.

Περισσότερο όμως θα το βρει…

 

ΕΛΑΣιτοΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Οι αυταπάτες του Τζοκόντου!

Image

 

Toυ Παντελή Καψή

Μερικές φορές οι λεπτομέρειες προδίδουν. Όταν για παράδειγμα η ΕΛΑΣ έδωσε στη δημοσιότητα την ιδρυτική της διακήρυξη, η απουσία κάθε αναφοράς στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και στα ελληνοτουρκικά μαρτυρούσε πόσο ήταν μια δουλειά του ποδαριού

Αυτό φυσικά δεν πρόκειται να εμποδίσει τον Τσίπρα να αξιοποιήσει τις καλύτερες παραδόσεις του εθνολαϊκισμού για να χτυπήσει την κυβέρνηση και να κερδίσει ψήφους.

Ένα τέτοιο δείγμα έδωσε την προηγούμενη εβδομάδα χαρακτηρίζοντας «εθνική ήττα» την πρόθεση του Τραμπ να δώσει F35 και στον Ερντογάν. Συμπλέοντας με την Καρυστιανού, έδωσε και αυτός τροφή στην αυταπάτη ότι η Ελλάδα μπορεί να υπαγορεύσει στις ΗΠΑ το πώς θα διαμορφώσει τη σχέση της με την Τουρκία.

Εννοείται πως την ίδια αυταπάτη καλλιεργεί και η κυβέρνηση η οποία μιλούσε για εθνική επιτυχία όταν διαφήμιζε την τεχνολογική υπεροχή την οποία υποτίθεται ότι είχε η χώρα μας στον αέρα. Έτσι με μια έννοια, άθελα της, συνέβαλε και αυτή στην απόφαση Ερντογάν να κάνει πίσω για τους S400 και να τους πουλήσει σε τρίτη χώρα προκειμένου να αποκτήσει τα αεροσκάφη. Στην εξωτερική πολιτική η δράση φέρνει αντίδραση.

Η αναβάθμιση των σχέσεων της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη είναι φυσικά γεγονός. Για κάθε δημοκρατικό πολίτη η εικόνα του Ερντογάν να υποδέχεται του ξένους ηγέτες για τη διάσκεψη του ΝΑΤΟ χωρίς να λένε κουβέντα για το ότι έχει βάλει στη φυλακή τη μισή αντιπολίτευση, ήταν καταθλιπτική. Απλώς επιβεβαιώνει ωστόσο ότι έχουμε μπει στην εποχή όπου έχουν καταργηθεί και τα προσχήματα: τα γεωπολιτικά συμφέροντα προηγούνται κάθε άλλης επιδίωξης. Με δύο πολέμους στην περιοχή και τις σχέσης της Ευρώπης με τις ΗΠΑ σε κρίση, όλα τα υπόλοιπα θεωρούνται πολυτέλειες.

Η Ελλάδα, σε συντονισμό ενδεχομένως με το ισραηλινό λόμπι, θα κάνει ό,τι μπορεί για να αποτρέψει την πώληση των F35 στην Τουρκία.

Η σύνθεση του Κογκρέσου δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.

Όσο για την ευρύτερη προσέγγιση των χωρών της Δύσης με την Τουρκία και αυτή είναι αναπόφευκτη. Είναι μια δύναμη την οποία κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει και η οποία επιπλέον διαθέτει μια πολύ προχωρημένη αμυντική βιομηχανία. Στην κούρσα επανεξοπλισμών παίζει σημαντικό ρόλο. Ειδικά για την Ευρώπη άλλωστε, όπου η Ελλάδα μπορεί να προβάλλει ενστάσεις, η κοινή αμυντική και εξωτερική πολιτική παραμένει στα σπαργανα. Η προσέγγιση γίνεται με πρωτοβουλίες των κρατών ξεχωριστά.

Από την άλλη πλευρά βέβαια υπάρχει και η θετική διάσταση: όσο η Τουρκία δένεται με την Ευρώπη τόσο μειώνονται και οι πιθανότητες απρόβλεπτων κινήσεων. Κάτι το οποίο η Ελλάδα οφείλει να συνυπολογίζει στη διαμόρφωση της δικής της πολιτικής.

Η απάντηση Τσίπρα σε όλα αυτά τα διλήμματα ήταν επιπέδου καφενείου. Ο Τραμπ, λέει, εκτιμά περισσότερο τους ηγέτες που «διεκδικούν». Τι σημαίνει αυτό δεν εξήγησε ιδίως σε σχέση με την πολιτική της δικής του κυβέρνησης. Αυτός άλλωστε πρώτος διεύρυνε την αμυντική συνεργασία με τις ΗΠΑ. Όσο για την Ουκρανία δεν θα έβαζε τη χώρα στον πυρήνα της «αντιρωσικής υστερίας» και θα άφηνε «διαδρόμους ανοιχτούς» για διπλωματική λύση. Διότι ως γνωστόν η Ελλάδα εμποδίζει μια τέτοια λύση.

Μια ακόμα λεπτομέρεια, αυτή τη φορά για την οικονομία, είναι επίσης δηλωτική της πολιτικής Τσίπρα. Θέτει σωστά ως στόχο τη σύγκλιση με την Ευρώπη. Οι τρεις βασικοί πυλώνες της πολιτικής του ωστόσο θα είναι, όπως λέει, η στήριξη του κοινωνικού κράτους, η φορολογική δικαιοσύνη και η δημοσιονομική σταθερότητα. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος για να καταλάβει ότι από το σκεπτικό του απουσιάζει η ανάπτυξη. Είναι κρίσιμη διαφορά. Για την αριστερά αλλά και για ένα μέρος του ΠΑΣΟΚ, αυτό που προέχει σήμερα είναι μια ανακατανομή των εισοδημάτων υπέρ των ασθενέστερων μέσω της φορολογίας. Μια πολιτική βελτίωσης των εισοδημάτων ωστόσο έχει αποδειχθεί ιστορικά ότι είναι καταδικασμένη αν δεν στηρίζεται σε ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης. Η δημοσιονομική σταθερότητα είναι αναγκαία αλλά από μόνη της δεν αρκεί. Μπορεί να λειτουργήσει μάλιστα αντιπαραγωγικά όταν έχει βασικό βραχίωνα την αύξηση των φόρων. Χρειάζεται να κινητοποιηθούν ιδιωτικές επενδύσεις και να αυξηθεί η παραγωγικότητα. Να δημιουργηθεί δηλαδή ένα θετικό περιβάλλον για τις επιχειρήσεις και να υπάρξει χρηματοδότηση από τις τράπεζες. Μόνο έτσι μπορεί να αυξηθούν οι μισθοί και να στηριχθεί το κοινωνικό κράτος. Ιδίως για μια χώρα όπως η Ελλάδα η οποία αντιμετωπίζει ένα πλέγμα προβλημάτων: υψηλό χρέος, δημογραφική κατάρρευση, αμυντικές δαπάνες και κλιματική αναταραχή.

Με όλα τα ανοιχτά θέματα σε σχέση με τους θεσμούς αυτό η κυβέρνηση το έχει καταφέρει. Είναι ένα κεκτημένο το οποίο αν αμφισβητηθεί θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου. Όχι μόνο για την οικονομία αλλά και για την ίδια τη Δημοκρατία. Και είναι μια διάσταση της σταθερότητας την οποία η αριστερά δείχνει να αγνοεί.

Τουλάχιστον στα λόγια. Γιατί …

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Έχετε μήνυμα στο ακουστικό σας

 

Toυ Παντελή Καψή

Το 2010 ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε τον εύκολο δρόμο. Αντί να στηρίξει τις προσπάθειες της χώρας να αποφύγει την άτακτη χρεοκοπία, προτίμησε τα Ζάππεια.

Όταν ήρθε η στιγμή βέβαια προσαρμόστηκε. Ως άλλος Τσίπρας περιορίστηκε σε ένα «ουδείς αναμάρτητος» για να δικαιολογηθεί.

Η ζημιά όμως είχε γίνει. Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας είχε πιστέψει ότι δεν έφερε η χρεοκοπία τα μνημόνια αλλά οτι τα μνημόνια έφεραν τη χρεοκοπία.

Ο Σαμαράς είχε πιστέψει πως παίρνοντας αποστάσεις από τα σκληρά μέτρα θα κέρδιζε από τη δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων.

Η συνέχεια αποδείχθηκε πιο σύνθετη. Αγνοώντας τα σκληρά δεδομένα της οικονομίας και υιοθετώντας μια εξωπραγματική προσέγγιση αυτό που κατάφερε τελικά ήταν να νομιμοποιήσει τις πολιτικές της αριστεράς. Η οποία τα ίδια έλεγε πάνω κάτω, ήταν όμως πιο αυθεντική και πιο ριζοσπαστική. Έτσι όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου ήταν σε θέση να εκμεταλευθεί το κύμα του θυμού και να κερδίσει τις εκλογές. Ο Σαμαράς την διευκόλυνε.

Το «πιο αυθεντική» χρειάζεται φυσικά μια επεξήγηση.

Ο Σαμαράς δεν πίστευε, δεν ήταν δυνατόν να πιστεύει, αυτά που έλεγε. Είχε αρκετές γνώσεις, κυβερνητική πείρα και έμπειρα στελέχη με θητεία σε ευρωπαϊκους θεσμούς για να γνωρίζει την αλήθεια. Με δεδομένη την κακή κληρονομιά του Καραμανλή και τα Greek statistics για τα οποία θα έπρεπε να απολογηθεί, ήταν φανερό ότι η τοποθέτησή του ήταν προσχηματική και ψηφοθηρική.

Αυτό το καταλάβαιναν οι πολίτες. Ο Σαμαράς όμως δεν μπορούσε να τιθασεύσει τον λαϊκιστή μέσα του.

Από την άλλη πλευρά η αγνόηση της πραγματικότητας ήταν και παραμένει καταστατική συνθήκη για την αριστερά. Δεν είναι τυχαίο οτι ο τότε Σύριζα υποστήριζε πως δεν υπήρχε καν κρίση, ήταν μια κατασκευή με στόχο να επιβληθεί η πολιτική της λιτότητας! Με άλλα λόγια συνέχισε να λέει ότι έλεγε πάντα. Ο Σαμαράς απλώς βοήθησε να γίνονται πιο πιστευτά.

Τηρουμένων των αναλογιών ο Μητσοτάκης έχει μπροστα του μια ανάλογη παγίδα. Με δυο λόγια: η αντιπολίτευση και κυρίως ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει πως θα μπει σε μια πλειοδοσία παροχών. Αν η κυβέρνηση ακολουθήσει τότε το αποτέλεσμα θα είναι να νομιμοποιήσει την παροχολογία των αντιπάλων της. Θα βρεθεί να παίζει στο δικό τους πεδίο όπου θα είναι χαμένη από χέρι. Καμιά κυβέρνηση στο παρελθόν δεν εχει σωθεί από παροχές της τελευταίας στιγμής.

Δεν θα είναι εύκολο να αντισταθεί. Ο πειρασμός να μπει στον ανταγωνισμό των παροχών θα είναι μεγάλος και θα γίνεται όλο και μεγαλύτερος όσο πλησιάζουμε στις εκλογές. Άλλωστε οι πολιτικές αναμετρήσεις δεν κερδίζονται τόσο με το φόβο όσο με τις προσδοκίες. Ο κίνδυνος της αστάθειας είναι ισχυρό επιχείρημα, ισχυρότερο όμως είναι η βελτίωση της οικονομικής κατάστασης του ψηφοφόρου. Λειτουργεί μάλιστα αποπροσανατολιστικά και η όχι παράλογη επιμονή της κυβέρνησης να παρουσιάζει τα επιτεύγματα των τελευταίων ετών στην οικονομία. Αφού επιστρέψαμε στην κανονικότητα, αφού παράγονται τέτοια υπερπλεονάσματα, γιατί να μην πάρουμε κι εμείς, είναι μια κατανοητή αντίδραση.

Όχι τυχαία αυτό ήταν ουσιαστικά και το επιχείρημα του Αλέξη Τσίπρα όταν μίλησε για τα 6 δισεκατομμύρια πλεόνασμα τα οποία ισχυρίζεται ότι του επιτρέπουν να κάνει παροχές χωρίς να φορολογήσει τη μεσαία τάξη. Λίγοι θα αντιτάξουν τους δημοσιονομικούς περιορισμούς της Ευρωζώνης οι οποίοι δεν αφήνουν τέτοια περιθώρια.

 Πόσο μάλλον όταν την ίδια στιγμή η κυβέρνηση κάνει λάθη με μικρό οικονομικό αλλά μεγάλο επικοινωνιακό κόστος. Όταν διπλασιάζει τους μισθούς των μητροπολιτών με ποιο έρεισμα αρνείται τις αυξήσεις, για παράδειγμα, στους γιατρούς του ΕΣΥ ή στους εκπαιδευτικούς;

Σε αυτά τα προβλήματα θα πρέπει να προστεθεί ένα ίσως ακόμα μεγαλύτερο. Η κόπωση της πολιτικής πλατφόρμας πάνω στην οποία στηρίχθηκε η ηγεμονία και το φιλελεύθερο, κεντρώο άνοιγμα του Μητσοτάκη τα τελευταία χρόνια: οι μεταρρυθμίσεις και το επιτελικό κράτος. Το τελευταίο, παρά τις θετικές παρεμβάσεις ιδίως στη ψηφιακή μετάβαση, συνδέθηκε με τις ομολογημένες κυβερνητικές αστοχίες, τα σκάνδαλα και τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Για πολλούς, δικαίως ή αδίκως, σηματοδοτεί σήμερα το αντίθετο από αυτό που προβάλλει η κυβέρνηση. Όσο για τις μεταρρυθμίσεις δεν ήταν όλες το ίδιο επιτυχημένες ή δημοφιλείς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα τεκμήρια για τους ελεύθερους επαγγελματίες τα οποία συνέβαλαν στη μείωση της φοροδιαφυγής είναι εξαιρετικά πιθανό όμως ότι θα κοστίσουν σε ψήφους.

Θα μπορέσει να ξαναδώσει ζωή και να ανανεώσει το κεντρικό μήνυμα της Νέας Δημοκρατίας ο Μητσοτάκης ως τις εκλογές;

Κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει. Για την ώρα ασχολείται με μερεμέτια. Επιχειρεί να αποστασιοποιηθεί από το pride και να ξεχαστεί ο νόμος για τον γάμο των ομοφύλων, ανακοινώνει περιοδείες σε ευάλωτες περιοχές ιδίως εκείνες όπου εικάζεται πως έχει επιρροή ο Σαμαράς και τονώνει τον κομματικό πατριωτισμό. Προσπαθεί να απευθυνθεί σε ειδικά κοινά και να κλείσει πληγές.

Δεν λύνουν το πρόβλημα. Αντιθέτως συσκοτίζουν το μήνυμα και δίνουν την εντύπωση ότι η ΝΔ όλο και πιο πολύ επιστρέφει στις εργοστασιακές της προδιαγραφές.

Αν επιμείνει σε αυτή την προσέγγιση, αν δεν μπορέσει να δώσει ένα ισχυρό μήνυμα για το αύριο…

 

ΣΥΡΙΖΑίοι ΤΖΟΚΟΝΤΟ-ΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Δεν είναι λύκος ο Τζοκόντος, αυτοί είναι πρόβατα

 

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ 

Η πιο διάσημη μάχη στην αφρικανική σαβάνα είναι ανάμεσα στα λιοντάρια και τα βουβάλια Ακολουθεί το ίδιο μοτίβο κάθε φορά. Στην αρχή τα βουβάλια είναι ενωμένα και τα λιοντάρια δεν μπορούν να κάνουν το παραμικρό. Κάνουν δοκιμαστικές επιθέσεις αλλά μόλις πέφτουν στο τείχος των μεγάλων βούβαλων υποχωρούν άτακτα. Αυτό συνεχίζεται για πολλή ώρα ως τη στιγμή που κάποια από τα βουβάλια πανικοβάλλονται και αρχίζουν να τρέχουν. Είναι η ευκαιρία για τα λιοντάρια να ξεμοναχιάσουν και να καταβάλουν το πιο άτυχο ή το πιο ασθενικό. Αν, όπως συμβαίνει κάποιες φορές, τα βουβάλια ανακτήσουν την ψυχραιμία τους και επιστρέψουν, τα λιοντάρια εγκαταλείπουν το θήραμα τους και τρέχουν να σωθούν.

Η σκηνή αυτή ομολογώ μου ήρθε στο νου παρακολουθώντας τις ειδήσεις για τη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του Σύριζα.

Η κατάσταση παρουσιάζει ομοιότητες. Το λιοντάρι έχει βγάλει όρντινο. Όποιος θέλει προσέρχεται κατά μόνας και εκτός επετηρίδας. Θα γίνει έτσι εθελοντικά το θήραμα, θα χρωστά την πολιτική του υπόσταση στον αρχηγό, θα γίνει ένα υπάκουο πολιτικό στέλεχος και δεν θα δημιουργεί προβλήματα.

Ήδη πολλοί έχουν διαβεί τον Ρουβίκωνα. Οι περισσότεροι ακολουθούν ή θα ακολουθήσουν. Η συμπεριφορά τους κατανοητή, η πολιτική προϋποθέτει ρεαλισμό και προσωπικούς συμβιβασμούς. Μερικές φορές φυσικά το παρακάνουν, γίνονται βασιλικότεροι του βασιλέως, έχουν συμπεριφορά νεοφώτιστου. Όταν βλέπεις για παράδειγμα τον Τεμπονέρα να θέτει τις προϋποθέσεις για την εισδοχή όσων δεν είχαν τη δική του τύχη και δεν πρόλαβαν να κάνουν εγκαίρως το άλμα. Είναι η στιγμή που αναρωτιέσαι αν η πολιτική αφήνει περιθώρια για τη διατήρηση της προσωπικής αξιοπρέπειας.

Τι άλλο μπορούν να κάνουν θα πει κανείς;

Το πρώτο που θα έπρεπε να είχαν καταλάβει είναι ότι ο Τσίπρας τους έχει ανάγκη. Παρουσίασε τη βιτρίνα, τα καινούργια στελέχη που θέλει να προωθήσει, ξέρει πολύ καλά ωστόσο ότι χωρίς το κόμμα, τα πρόσωπα, τους μηχανισμούς και τις διασυνδέσεις, δεν θα πάει μακριά. Το αποκάλυψε και ο συμπαθής Σιακαντάρης σε ένα είδος φροϋδικού ολισθήματος όταν έσπευσε να γράψει, μετά την εισήγηση Φάμελλου, πόσο θα βοηθήσει το νέο εγχείρημα η «εμπειρία» των συριζέων. Αυτών που υποτίθεται πως δεν θέλει χωρίς φέις κοντρόλ. Τον υποχρέωσαν να κατεβάσει την ανάρτηση μη και χαλάσει τη δουλειά.

 

Το δεύτερο που θα μπορούσαν να κάνουν θα ήταν να σταθούν απέναντι του. Να επιμείνουν πως αν αυτός θέλει συνεργασία είναι διαθέσιμοι αλλά με προϋποθέσεις. Δεν θα μπουν σαν μετανοημένες Μαγδαληνές. Αν τα είχαν βρει μάλιστα με τη Νέα Αριστερά τόσο πιο πειστικοί θα ήταν. Και βέβαια θα του απαντούσαν με τα δικά του λόγια, αυτά που έλεγε ως το 2023, για την ανάγκη της συνεργασίας των «προοδευτικών» δυνάμεων. Ποτέ δεν τους εξήγησε πώς και γιατί τα ξέχασε.

Θα αναρωτηθεί φυσικά κάποιος ποια είναι η δύναμη τους, με ποια φόντα να σταθούν απέναντι του.

Πράγματι σε μια εκλογική αναμέτρηση τα ποσοστά τους θα ήταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, πέριξ του 3% δηλαδή. Όσο θα πλησίαζαν οι εκλογές ωστόσο και οι δύο μονάδες θα ήταν πολύτιμες για τον Τσίπρα. Δεν έχει περιθώριο βλέπετε να βγει τρίτος, θα είναι το πολιτικό του τέλος. Είναι ζήτημα ψυχραιμίας με άλλα λόγια. Αν ήταν ενωμένοι και αν δεν έσπευδαν, θα είχαν τη δυνατότητα και πάλι να κατέβουν στις εκλογές μαζί με το κόμμα Τσίπρα αλλά με πολύ διαφορετικούς όρους.

Τώρα αυτό το «να έμεναν ενωμένοι» είναι μεγάλη κουβέντα για την αριστερά.

Η ικανότητα της να χωρίζεται σε φράξιες και να επιδίδεται στους πιο άγριους αδελφοκτόνους πολέμους είναι παροιμιώδης.

Αυτή τη στιγμή ωστόσο υπάρχει κάτι που τους ενώνει κι ας είναι λίγοι αυτοί που το αφήνουν να φανεί ανοικτά: ο θυμός τους με τον Τσίπρα.

Δεν είναι μόνο όσα δημόσια έχει πει σε βάρος τους, η επιλογή του να φορτώσει τις αποτυχίες της διακυβέρνησης στους συνεργάτες του και η ταπεινωτική συμπεριφορά απέναντι τους. Είναι και η πολιτεία του μετά την ήττα του 2023 και την παραίτηση του από την ηγεσία. Ο τρόπος με τον οποίο υπονόμευσε το ίδιο του το κόμμα έτσι ώστε να είναι πολιτικά παράλυτο όταν αυτός θα ξεκινούσε το δικό του εγχείρημα.

Πόσο είναι αλήθεια, αν ο Κασελάκης ήταν δικό του σχέδιο και αν στη συνέχεια υποδαύλισε τις διαλυτικές τάσεις δεν έχει σημασία. Αυτό που μετράει είναι ότι το πιστεύουν πολλά στελέχη του Σύριζα. Κι είναι κάτι που το καταλαβαίνει αμέσως όποιος συνομιλεί μαζί τους.

Εξακολουθούν βέβαια να θεωρούν πως είναι ο μόνος που μπορεί να τους βγάλει από το αδιέξοδο. Έχει χάσει τη μαγεία του ωστόσο, θεωρούν ότι κινείται με ιδιοτέλεια είναι έτοιμος να τους πετάξει από το τρένο αν αυτό τον συμφέρει. Δεν του το συγχωρούν.

 

Θα ήθελαν πολύ με άλλα λόγια να του κόψουν λίγο το βήχα. Και θα μπορούσαν. Για παράδειγμα να του υπενθυμίσουν όταν έβγαλε το βιβλίο πως δικές του επιλογές ήταν ο Βαρουφάκης και η Ζωή. Ότι δεν είναι δείγμα ηγέτη να τα φορτώνει στους συνεργάτες του. Ούτε είναι προοδευτικό να στήνεις ένα προσωπικό κόμμα. Πολύ περισσότερο όταν έχεις φροντίσει πριν να διαλύσεις το κόμμα που σε ανέδειξε.

Θα μπορούσαν δηλαδή να του χαλάσουν λίγο τις φιέστες. Τις οποίες έστησε ως ένα βαθμό και στις δικές τους πλάτες με τη σχεδόν τελετουργική τους ταπείνωση.

Θα τους έπαιρνε περισσότερο στα σοβαρά.

Ασφαλώς θα ήταν μια επιλογή με ρίσκο. Στην πολιτική όμως…

 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΑΡΑΔΕΣ: Στο χιλιοστό: Ανεβήκαμε στο τρενάκι του τρόμου

 

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

Ξεκίνησα να παρακολουθώ το ντοκιμαντέρ των Βαρβιτσιώτη - Δενδρινού με την ψευδαίσθηση πως όσα ήταν να μάθουμε για την περίφημη διαπραγμάτευση τα είχαμε μάθει από το συναρπαστικό βιβλίο των δύο δημοσιογράφων «Η τελευταία μπλόφα».

Γρήγορα κατάλαβα πως έκανα λάθος. Το ντοκιμαντέρ έδωσε μια διάσταση στην ιστορία που το βιβλίο δύσκολα θα μπορούσε να δώσει: τη σύγκρουση ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς κόσμους, δύο διαφορετικές κουλτούρες διαχείρισης των κοινών. Τελικά, δηλαδή, δύο διαμετρικά αντίθετων αντιλήψεων για την πολιτική και την άσκησή της.

Από τη μία πλευρά ήταν αυτοί που έχουμε μάθει να ονομάζουμε τεχνοκράτες. Ψυχροί, απρόσωποι, ανίκανοι να καταλάβουν τους πραγματικούς ανθρώπους και τις αγωνίες τους είναι τα χαρακτηριστικά που τους προσδίδουμε. Η εικόνα που βγαίνει από το ντοκιμαντέρ, όμως, είναι τελείως διαφορετική. Όχι μόνο δεν είναι αδιάφοροι και απόμακροι, αλλά, αντιθέτως, είναι παθιασμένοι με το αντικείμενο τους και ξοδεύουν απίστευτα πολλές ώρες για να φέρουν σε πέρας το έργο τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Όταν κάποια στιγμή η δημοσιογράφος ρωτά έναν εξ αυτών, αν θυμάμαι καλά, τον πιο «άχρωμο», τον Ντέκλαν Κοστέλο, πώς άντεχαν αυτά τα 24ωρα ξενύχτια, παίρνει μια απάντηση που σίγουρα δεν θα περίμενε: πιστεύαμε πως ό,τι κάναμε το κάναμε για το καλό της Ευρώπης και της Ελλάδας.

Έχουμε μάθει να μιλάμε σκωπτικά και περιφρονητικά για τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Να όμως που είδαμε και την άλλη όψη της, τους πεπεισμένους ευρωπαϊστές, όπως ήταν και ο δικός μας Μαργαρίτης Σχοινάς.

Εννοείται πως ιδιαίτερη θέση σ’ αυτό τον κόσμο των ταγμένων δημοσίων λειτουργών είχαν και οι δικοί μας τεχνοκράτες. Η επικεφαλής της διεύθυνσης του προϋπολογισμού, Σταυρούλα Μηλιάκου, ξεχωρίζει για την αφοσίωση στο έργο της αλλά και για τη σοφία που επιδεικνύει. Για την κρίση της αλλά για το πώς, σε τόσο αντίξοες συνθήκες, χωρίς την παραμικρή πολιτική καθοδήγηση, προσπαθεί να περισώσει ό,τι σώζεται μετά το κλείσιμο των τραπεζών. Η δική της κριτική δείχνει πολύ πιο αποτελεσματικά τη γύμνια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Στην ίδια κατηγορία και η επικεφαλής τότε της μόνιμης αντιπροσωπείας στις Βρυξέλλες, η πρέσβης Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, η οποία παρακολουθεί με απελπισία το «τρενάκι του τρόμου» πριν από τον παραλίγο εκτροχιασμό του.

Στην άλλη πλευρά ή, καλύτερα, στο άλλο άκρο ήταν ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ και της ελληνικής αριστεράς. Γι’ αυτούς οι αριθμοί δεν είχαν κανένα νόημα. Όπως παρατηρεί ο επικεφαλής της ομάδας εργασίας του Eurogroup Τόμας Βίζερ, ζούσαν σε έναν κόσμο συμβόλων. Μαθημένοι στον βερμπαλισμό της αριστεράς, ήταν ανίκανοι να καταλάβουν όχι μόνο τους μηχανισμούς της Ένωσης, αλλά και το πολιτικό περιβάλλον στο οποίο θα έπρεπε να κινηθούν και να προσαρμοστούν. Ζούσαν με τις ψευδαισθήσεις τους ως το τέλος.

Κάποιοι, όπως ο Σταθάκης, μοιάζει να εξακολουθούν να τις έχουν. Με το μπλαζέ ύφος και τους αφορισμούς σε κάνει να αναρωτιέσαι ποιος ακριβώς ήταν ο ρόλος του στο οικονομικό επιτελείο.

Ο Τσακαλώτος, πάλι, έχει πει σε προηγούμενο χρόνο πως νομίζαμε ότι θα τους ασκούσαμε πίεση με την απειλή του Grexit, όταν στην πραγματικότητα εξυπηρετούσαμε το σχέδιο του Σόιμπλε!

Το καλύτερο φυσικά το είπε ο ίδιος ο Τσίπρας, όπως μας θύμισε το ντοκιμαντέρ. Στο τέλος ξεμείναμε από χρήματα και αντοχές. «Αν το ξέραμε, θα μπορούσαμε να πάρουμε πιο γενναίες αποφάσεις από την αρχή».

Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ο πρωθυπουργός αγνοούσε αυτό που γνώριζε και ο πιο άβγαλτος οικονομικός συντάκτης. Και βέβαια ούτε θέλω αλλά ούτε και μπορώ να φανταστώ ποιες μπορεί να ήταν οι «γενναίες» αποφάσεις.

Προφανώς αυτός που βγαίνει περισσότερο εκτεθειμένος είναι ο Βαρουφάκης. Η περίφημη σκηνή όπου ο Ντάισελμπλουμ του λέει «μόλις σκότωσες την τρόικα» παίρνει μια διάσταση διαφορετική από αυτή που γνωρίζαμε. Ως τώρα πιστεύαμε ότι ήταν μια συνειδητή πολιτική επιλογή. Όπως προκύπτει από το ντοκιμαντέρ, ωστόσο, και από ό,τι ακολούθησε, ήταν μια πρώτου μεγέθους γκάφα, μια παρορμητική ενέργεια που οδήγησε στο αντίθετο αποτέλεσμα απ’ αυτό που ο ίδιος επιδίωκε. Δεν κατάλαβε ότι θα του κόστιζε, πίστευε πως θα συνέχιζε κανονικά τις διαπραγματεύσεις, όταν στην πράξη είχε υπονομεύσει τη θέση του και είχε ουσιαστικά ακυρώσει τον εαυτό του. Ήταν σαφές πως είχε αναλάβει έναν ρόλο για τον οποίο δεν διέθετε ούτε τις ψυχολογικές ούτε τις διανοητικές προϋποθέσεις.

Όσο για τη «διαπραγματευτική» τακτική του ΣΥΡΙΖΑ, το μόνο θετικό που μπορεί να πει κανείς είναι ότι είχαν καταλάβει πως παιζόταν το κεφάλι τους και πως ο μόνος τρόπος να μην πληρώσουν τα ψέματα με τα οποία εκλέχτηκαν ήταν να δώσουν την εντύπωση στους ψηφοφόρους ότι είχαν εξαντλήσει κάθε περιθώριο. Το κόστος που πληρώσαμε ως χώρα από αυτή την τακτική ήταν το τελευταίο που τους απασχολούσε. Δεν είναι καθόλου παράξενο που ο Τσίπρας αρνήθηκε να πάρει μέρος στο ντοκιμαντέρ.

Το πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ έχει καλυφθεί εξαντλητικά από δημοσιογράφους και μέσα ενημέρωσης από όλο τον κόσμο. Γνωρίζουμε όλα τα γεγονότα λεπτό προς λεπτό. Κανείς δεν κατάφερε όμως αυτό που επιτυγχάνει η έρευνα των Βαρβιτσιώτη - Δενδρινού: να δείξει από πρώτο χέρι, σχεδόν από μέσα, πώς λαμβάνονται οι αποφάσεις και πώς προκύπτουν οι συσχετισμοί στον πυρήνα της ΕΕ.

Στην πραγματικότητα παρακολουθούμε…