ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η αριστερή επιδεξιότητα...

Της ΛΙΑΝΑΣ ΚΑΝΕΛΛΗ

(Από το "ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΜΟΝΙΟ" του "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ")

Η αριστερή επιδεξιότητα διαστρέβλωσης των πιο καθημερινών εννοιών και λέξεων - και μάλιστα ευκαιρίας δοθείσης από βουλευτικής έδρας - έχει προ πολλού ξεφύγει από την επικοινωνιακή πολιτική εκβιασμού απόσπασης θετικών εντυπώσεων. Αγγίζει τα όρια της Υβρης με τη βαθύτερή της σημασία. Δηλαδή αυτή, που κι όταν δεν την καταλαβαίνει κανείς τη νιώθει στο πετσί του. Σαν έγκαυμα, σαν κόψιμο από ξυράφι, σα γρατσουνιά από βρώμικα νύχια, σα μεγάλη αναγουλιάρικη ανατριχίλα... 


Είναι δε το αντεστραμμένο οργουελικό λεξιλόγιο, βασικό προπαγανδιστικό εργαλείο που κυριάρχησε από τη μεταναζιστική περίοδο έως σήμερα, στο πολιτικό μάρκετινγκ. 


Εγινε επιστήμη στη διαφήμιση προϊόντων, διδάσκεται στα πανεπιστήμια κι αγγίζει την τελειότητα της αποτελεσματικότητας στο χαοτικό πεδίο των σύγχρονων επικοινωνιακών μέσων.  


Το παμπάλαιο λαϊκό ρητό, που θέλει να παίρνεις πρέφα τον πονηρό παπά «που βαφτίζει το κρέας ψάρι για να νηστέψει» δεν αρκεί στο σημερινό πολιτικό λεξιλόγιο για να πάρεις πρέφα «την αλλαγή τοπίου», «τη θετική σκέψη», «το τέλος της επιτροπείας», τα διαβόητα «αντίμετρα», την επαναφορά μιας «φαβιανής» ευπώλητης πεποίθησης ότι το καπιταλιστικό σύστημα θα πέσει διά της φθοράς...

Ετσι φτάνουμε σήμερα στο τέταρτο μνημόνιο, με την αριστερά να πετυχαίνει δύο απ' αυτά στη θητεία της, παρουσιάζοντας τους συραζανελίτες βουλευτές να της δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης ως ηρωϊκοί πνιγμένοι στα νερά των προηγούμενων μνημονίων, που πιάνονται απ' τα μαλλιά του ίδιου λαού για να σωθούν και να τον σώσουν.

Θέλει προσοχή και η μέθοδος και το εργαλείο χειραγώγησης των σύγχρονων μαζών. Επειδή είναι ψευδοκάτοχοι παρόμοιων εργαλείων, με δήθεν δυνατότητα να κατασκευάζουν τις δικές τους εικόνες και γλώσσα, μπορούν να παγιδευτούν σε μονοδρομική σκέψη, κι εντέλει βολική για την τυρανική εξουσία άποψη, ακόμη κι όταν μαρτυρούν στα χέρια της. 


Η εκπόρνευση του πολιτικού λόγου χτύπησε ταβάνι όταν ο Ν. Παππάς, που επανήλθε στον στενό κύκλο των πρωθυπουργικών πραιτοριανών διά του κινέζικου δρόμου του μεταξιού των «κομμουνιστικών»(;) επενδύσεων, χρησιμοποίησε τα πασίγνωστα «μεταξωτά βρακιά που θέλουν κι επιδέξιους κώλους». Για να επιδαψιλεύσει στον προστάτη του τη δόξα του επιδέξιου διαπραγματευτή και... μεταξωτή υφή στο τέταρτο μνημόνιο - ταφόπλακα των υπολειμμάτων εργασιακών, προνοιακών, συνδικαλιστικών, συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων που άφησε όρθια, απ' το Μάαστριχτ έως σήμερα, η λυκοσυμμαχία της ΕΕ, τα μαύρα γεράκια του ΝΑΤΟ και οι κέρβεροι των θησαυροφυλακίων του κλεμμένου λαϊκού πλούτου σαν το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα και τα ενεργειακά τραστ. Οπότε αθώα και συναισθ-εμετικά, τα συσσίτια των πεινασμένων βαφτίζονται γεύματα και η οργή νηστεύει!

Δεν χρειάζεται να αναλύσω εδώ ποια...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οπλο «τελικής» πολιτικής «λύσης»

Της ΛΙΑΝΑΣ ΚΑΝΕΛΛΗ

(Από το "ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΜΟΝΙΟ" του "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ")

 

 

Η πολιτική σε επίπεδο ηγεσίας εξελίσσεται ραγδαία μετά το 2000 σε μάχη για την κυριαρχία επί των εντυπώσεων. Σε πολλούς η επικοινωνιακή ανάλυση μοιάζει επιφανειακή και ενίοτε απολίτικη, άποψη που είναι ευθέως δυσανάλογη τόσο των κονδυλίων όσο και των γιγάντιων επιστημονικών αλλά και λαϊκών επιτελείων που ξοδεύονται για να έχει η εικόνα του ηγέτη το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Τα παλιά πασίγνωστα παπαγαλάκια, οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι, οι μονταζιέρες και τα συναφή έχουν αντικατασταθεί από τον απόλυτο έλεγχο του θυμικού, καθώς οι κρατικοί, διακρατικοί και κομματικοί μηχανισμοί μπορούν να εκτοξεύουν είτε ψευδείς είτε μερικώς αληθείς ή και αληθοφανείς πληροφορίες σε πεδίο μάχης με μηδενικές αντιστάσεις. Ενα οδυνηρό μικρό παράδειγμα είναι η υποτονική αντίδραση στον εξανδραποδισμό δημοσιογράφων και εκδοτών στη γειτονική Τουρκία, ακόμα και με όρους αστικής «ευαισθησίας» στη Δύση. Στις ΗΠΑ μια ψευδής πληροφορία για χρηματοδοτική διασύνδεση της Κλίντον με παιδεραστικό κύκλωμα που 'χει το στρατηγείο του σε μια πιτσαρία, μπορεί να μην είναι η αιτία που έχασε τις εκλογές, έφερε όμως χρήσιμους «τρελούς» να πυροβολούν στο μαγαζί και το πολιτικό αίμα να αναμειγνύεται με τη σάλτσα ντομάτα σε μυαλά ζύμη... Σε ένα άλλο επίπεδο, η απόφαση του Τραμπ να κρατήσει την οικογένεια στη Νέα Υόρκη με πρόσχημα το σχολείο του παιδιού του, εκλαμβάνεται απ' αυτούς που πρέπει, το λεγόμενο target group (ομάδα στόχος), κι ως μετακίνηση του κέντρου αποφάσεων απ' την πρωτεύουσα Ουάσιγκτον στη συμπρωτεύουσα Νέα Υόρκη της Γουόλ Στριτ και της έδρας του ΟΗΕ. Κάτι σαν το πρωθυπουργικό γραφείο στη μεγάλη φτωχομάνα συμπρωτεύουσα Θεσσαλονίκη.

Η μετατροπή της μαζικής επικοινωνίας σε όπλο τελικής πολιτικής λύσης, βραχυπρόθεσμης ως εντύπωση, μεσομακροπρόθεσμης ως αποτέλεσμα, ήταν εξαιρετικά διακριτή μόλις προχτές, που ο Τσίπρας με διάγγελμα - προετοιμασία πρόσληψης κατεπείγοντος μηνύματος - ράντισε τους φτωχούς που κατασκεύασε το σύστημα που υπηρετεί με ματωμένα ψίχουλα. Παντού έπαιξε για λίγο «13η σύνταξη σε 1.500.000 πολίτες». Κοιμήθηκαν ευτυχισμένοι, ξύπνησαν συνειδητοποιώντας το εφάπαξ της ακριβής φτηνιάρικης αθλιότητας (με τους βουλευτές εξουδετερωμένους στον ιερό ναό της Δημοκρατίας), καθώς θριάμβευε η πολιτική της μιας χρήσης. (Εξαγγελία χαρτοπετσέτα). 

Ο πρωθυπουργός, κατά δήλωσή του άθεος, πάει στον τάφο του Χριστού στην Ιερουσαλήμ ως μηχανικός - μαθητής της τέως καθηγήτριάς του στο Πολυτεχνείο. Την ίδια ώρα, οι Ισραηλινοί τον φωτογραφίζουν και τον τρολάρουν ως πελάτη των εντυπώσεων του Γιούρι Γκέλερ, που λυγίζει κουτάλια πιο δύσκολα απ' ό,τι λυγίζουν τους Παλαιστίνιους οι επιλεκτικοί Ισραηλινοί βομβαρδισμοί με ρουκέτες. Στην Ιταλία ο Ρέντσι πετάει τη γραβάτα, κι ομολογεί δημόσια «δεν είχα καταλάβει ότι με μισούν τόσο πολύ».

 

 

Με τέτοια tweet και επίσημα μη χαρτιά (και papers), η επεξήγηση στις μάζες ΑΟΖ, ενεργειακών αγωγών, στρατιωτικών συμμαχιών κι άλλων τέτοιων γίνεται πληκτική μπροστά στην αναζήτηση της αλήθειας στη μάχη του πληκτρολογίου.  

 

 

Το παιδί Αλέξης που συγκίνησε τις αστικές μάζες γιαγιάδων, μαμάδων και του κράτησε το χεράκι ο μεγάλος του αδερφός Καμμένος για να μην εκτροχιαστεί το τρενάκι, κινείται με ευχέρεια μεταξύ θρησκείας και μεταφυσικής. Οπως οι φασίστες μεταξύ Εξαρχείων και Καστελόριζου.

Λίγοι κατάλαβαν, όταν έγραφα ότι ο Αλέξης που συνόδευσε μια μαύρη καλλονή με Λουί Βιτόν τσάντα στο Προεδρικό Μέγαρο πριν γίνει πρωθυπουργός, θα επέλεγε τελικά τον Πάνο με την πουλάδα του αλεξιπτωτιστή στο αμπέχονο για πολιτικό συνεταίρο, διολισθαίνοντας σε εθνικοσοσιαλιστικές επικοινωνιακές πρακτικές επιδιόρθωσης του κατεστημένου στα μέτρα του. Δηλαδή να φοράει λαιμοδέτη, να σου περνάει θηλιά και τίποτα απ' αυτά να μην φαίνεται στην εικόνα.  

Πώς έκανε ο Ομπάμα; Σεβάστηκε απόλυτα την αρχαία Ελλάδα, επικυρίαρχος του Βράχου της Ακρόπολης, απολύτως μόνος στην εικόνα με φόντο μερικούς σωματοφύλακες με γυαλιά ηλίου matrix, ομοιογενείς φρουροί της μοναξιάς του αυτοκράτορα.  

Να δούμε την εικόνα απ' την πολυμερή διάσκεψη για το Κυπριακό στις αρχές Γενάρη, όταν την Τουρκία θα εκπροσωπεί ο κατά Καμμένο «απόλυτος δικτάτορας Ερντογάν» και στην Αθήνα θα υλοποιείται η επαναενεργοποίηση της συνθήκης του Δουβλίνου για τους πρόσφυγες.

 

 

Το ένα καλοκαίρι από τα δύο που πέρασε στην εξουσία η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, το ζεμάτισε με δημοψήφισμα και πιστοποίησε τη διαστροφή του με εκλογές. 

 

 

Το δεύτερο το έφαγε με τις τηλεοπτικές άδειες και τους έγκλειστους πλουτοκράτες, που τώρα ζητάνε τα λεφτά τους πίσω με δικαστική βούλα στα ματωμένα ψίχουλα της τηλεμάχης. 

 

 

Αυτές τις γιορτές...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: Διαδίκτυο και δίχτυ...

Της ΛΙΑΝΑΣ ΚΑΝΕΛΛΗ

(Απο το "ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΜΟΝΙΟ" του "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ")

Η εκπαίδευση είναι σύστημα πρωτίστως πολιτικό. Η παιδεία είναι κοινωνικό και πολιτισμικό διαχρονικό άθροισμα ανθρωπίνων σχέσεων και προσβάσεων σε πηγές, ερμηνείες, εμπειρίες και κυρίως επίπεδο συμπεριφοράς ομάδων και όχι αγέλης. Ως τελικό αποτέλεσμα είναι όσμωση της Ιστορίας με την εκάστοτε χρονική πραγματικότητα. 

Η υπόθεση ότι υψηλής παιδείας κοινωνίες παράγουν και υψηλού επιπέδου εκπαιδευτικό σύστημα είναι αυθαίρετη σε συνθήκες ελεύθερης αγοράς, από την ώρα που η αξία των αναπαραγόμενων προτύπων και κοινών γνώσεων ανάγεται σε εμπόρευμα , κεφαλαιοποιείται και εμπλουτίζει το καπιταλιστικό οπλοστάσιο στη χειραγώγηση των μαζών. Η παιδεία παράγει ελευθερία και καθορίζει και το τίμημα των επιλογών.  

Η σύγχρονη αντίληψη περί εκπαίδευσης τη θέλει σύστημα ελεγχόμενων γνώσεων, με ταξικά κριτήρια παρεχομένων, που αναπαράγει τη συναινετική δουλεία σε μια κλίμακα αξιών η οποία απαξιώνει το πρόσωπο, κατηγοριοποιεί το άτομο, υπαγορεύει ανάγκες και ιεραρχήσεις και καταλήγει στη μαζοποίηση καταναλωτικών κοινωνιών.

Από τα τέλη της δεκαετίας του ' 90, η εκπαίδευση και όχι, όπως διατείνονται οι διαφεντευτές της, αυτοί οι ίδιοι που μετονόμασαν τον προσωπάρχη σε ...διευθυντή ανθρωπίνων πόρων, η παιδεία, είναι στόχος του βίαια παγκοσμιοποιημένου μεγάλου κεφαλαίου. 

Θεωρούμενη ως ανάγκη σύμφυτη του ανθρώπινου γένους, η παιδεία έχει αναχθεί σε επενδυτικό πεδίο δράσης τέτοιο και τόσο μεγάλο που δεν υπολογίζει την απώλεια ανθρώπινων ζωών. Με την εκπληκτική εξέλιξη της επικοινωνιακής τεχνολογίας, η επίθεση εναντίον του παγκόσμιου πολιτισμού έγινε ευκολότερη και φθηνότερη από ποτέ για την κυρίαρχη τάξη, αλλά συνάμα και εξαιρετικά προσοδοφόρα ιμπεριαλιστική εκστρατεία σ' έναν πραγματικό και καθόλου τεχνητό καινοφανή χωρόχρονο. Το επιτακτικό ζήτημα τίθεται εδώ και δυο τουλάχιστον δεκαετίες σε κλειστούς χώρους, ακαδημαϊκούς ή οικονομικούς και πολιτικούς και δεν ανοίγεται στην κοινωνία για την παραγωγή της νέας εκείνης πολιτικής που απαιτεί το παρόν και το μέλλον. Μια ανάλυση της πολιτικής παιδείας των κοινωνιών, των μαζών κι εν τέλει των προσώπων κι όχι των ατόμων, είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη σύντροφοι, καθήκον όσων πιστεύουν κι αγωνίζονται για τα νιάτα του μη εκμεταλλευτικού κόσμου.

Το πιο χαοτικό και υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο στον 21ο αιώνα είναι αυτό των πληροφοριών. Προσοχή, όταν εδώ, ας πούμε στο επίπεδο του διαδικτύου γενικώς, ομιλεί κανείς περί «πληροφορίας», περιλαμβάνει τα πάντα στο επίπεδο της γραπτής, ηχητικής και κυρίως οπτικοποιημένης γνώσης. Δεν εννοώ και δεν αναφέρομαι στην κοινότοπη αντίληψη ότι διαδίκτυο είναι τα λεγόμενα πεδία κοινωνικής δικτύωσης, τα μπλογκς κλπ. Μιλάω για το σύνολο των τηλεμεταφερόμενων ποσοτήτων επεξεργασμένων και ανεπεξέργαστων δεδομένων. Απ΄ την μέτρηση, π.χ. της κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος και τη λογιστικοποίησή του, απ΄ τα καταγεγραμμένα προϊόντα στο μπακάλικο, ως τα εγχειρίδια κατασκευής πυρηνικής βόμβας, το μεταφρασμένο σε διακόσιες γλώσσες κοράνι και την αναπαραγωγή και συστηματικοποίηση σε «θέση», της γνώμης και της άποψης μυριάδων «εκφραστών» έναντι και υπέρ οποιουδήποτε και οτιδήποτε. 

Αυτή λοιπόν η χαοτική διακίνηση πληροφορίας, διαχέει στην ένσαρκη, τη ρεαλιστική πραγματικότητα, μέσα σε κάθε συλλογική αλλά και ατομική «κοινότητα» επιλογών, σε κάθε σταθερή ή και συνεχώς διαφοροποιούμενη, ενίοτε και τυχαία συγκροτούμενη ομάδα, μιαν άλλη από τις ως τώρα γνωστές ως προϊόντα παιδείας και εκπαίδευσης, μέθοδο σκέψης. Καλλιεργεί μια ψευδαισθησιακή αλλά λειτουργική και προσωρινώς άκρως αποτελεσματική αίσθηση απόκτησης τμήματος αυτού του τεράστιου, μαθηματικώς ανυπολόγιστου πληροφοριακού και παιδευτικού εν τέλει κεφαλαίου. Τόσοι πολλοί νομίζουν ότι γνωρίζουν τόσα πολλά για τόσους πολλούς και τόσα πολλά απέραντα γνωσιολογικά πεδία, αναπαράγουν εκτός διαδικτύου τόσην πολλήν συμπυκνωμένη «γνώση» που θριαμβεύει η απώλεια ελέγχου στη λήψη αποφάσεων. Είναι δε χαρακτηριστικό πως τέλος σε αυτό το πανηγύρι ψευδαισθησιακής εύκολης ελευθερίας, όπως έχει αποδειχτεί μέχρι τώρα τουλάχιστον, θέτει μόνον η ωμή και συνήθως καθεστωτική βία στις ρεαλιστικές κι όχι τις διαδικτυακές κοινωνίες. Μια ματιά στην εξέλιξη των πυροδοτημένων και πολυδιαφημισμένων εξεγέρσεων και επαναστάσεων με οδηγό, μούσα, συντονιστή και καθοδηγητή το διαδίκτυο, ( ποιος ξεχνά τον ήρωα του φέισμπουκ στην Αίγυπτο,) εκπνέουν και εκβαρβαρίζονται από άνοιξη σε βαρυχειμωνιά, αλά πλατεία Ταχρίρ και άγνωστο Μπαχρέιν...

Το διαδίκτυο είναι υπέροχο πράγμα. Κατάκτηση του ανθρώπινου μυαλού και της παγκόσμιας συλλογικής επιστημονικής και εμπειρικής γνώσης. Είναι κορυφαίο παιδευτικό εργαλείο και οικονομικός πακτωλός ως άυλος τίτλος της παγκόσμιας παραγωγής πλούτου. Η ανάλυσή του όμως, πόρρω απέχει από τις επιστήμες. Εχει αφεθεί στην ανοησία «του τέλους της Ιστορίας» κι άλλων τέτοιων εντυπωσιοθηρικών μηντιακών κατασκευασμάτων. Ως μέσον όμως το διαδίκτυο, μέσο παραγωγής και διακίνησης ορατών τε και αοράτων προϊόντων και αξιών, δεν έχει διεθνώς αποτελέσει αντικείμενο μελέτης και ανάλυσης της μαρξιστικής σκέψης στο επίπεδο του σύνθετου και ταχύτατα συσσωρευόμενου «κεφαλαίου» που απαιτεί η φύση του και οι καιροί.

Η έννοια της πόλης, του πολίτη, των κριτηρίων διαμόρφωσης και λήψης αποφάσεων, η συγκρότηση ομάδων κοινών συμφερόντων, το επίπεδο ταξικής συνείδησης στην εποχή του διαδικτύου, είναι σαν να μελετάς μια ομάδα αγνώστων σκεπτομένων όντων χωρίς να λαμβάνεις υπ' όψιν σου ότι κάθε μέλος της μπορεί ανά πάσα στιγμή:  

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η αυγή του σκότους...

Της ΛΙΑΝΑΣ ΚΑΝΕΛΛΗ

(Από το "ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΜΟΝΙΟ" του "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ")

Ο εμπαιγμός είναι πολιτική επιλογή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Τώρα πλέον το γεγονός αυτό αναγνωρίζεται ακόμη κι από τους πιο καλοπροαίρετους φίλους ή αντιπάλους της.  

 

 

Ο εμπαιγμός δεν είναι σαρκασμός, δεν είναι κυνισμός, είναι εξαπάτηση και κοροϊδία που έχει ως προαπαιτούμενα τη δημοσιότητα και το θόρυβο. Ως πολιτική επιλογή ο εμπαιγμός εξαχρειώνει το δημόσιο βίο και εκπαιδεύει συστηματικά τους πολίτες σε μια παθητική διαλεκτική που εκτείνεται από την παραλυτική σιωπή ως τη μετατροπή του τάχα μου δήθεν επαναστατικού «δεν πληρώνω - δεν πληρώνω» σε απλώς «πληρώνω τα σπασμένα με σπασμένα». 

 

 

Ο ιδεολογικός, πολιτικός και επικοινωνιακός διασυρμός κάθε έννοιας δικαίου, αυτής της γενικής, της χθόνιας, σύμφυτης με τη συνείδηση αντίληψης περί δικαίου των έλλογων ζωντανών ανθρώπων, βρήκε ως αθλιότερη προμετωπίδα το πρωτοσέλιδο της «Αυγής» (8/9/2016). «Οι πολίτες πληρώνουν και περιμένουν...» γράφει η ναυαρχίδα του ΣΥΡΙΖΑ καυχώμενη για κατά 5% αύξηση της εισπραξιμότητας των φόρων το πρώτο εφτάμηνο της χρονιάς, χρησιμοποιώντας την αναμονή και τα αποσιωπητικά ως δικαίωση της φύσης των φόρων, της συναίνεσης των υποζυγίων πολιτών, την αναγκαστική δουλεία, των μνημονιακών μαστιγωμάτων που πέφτουν στις πλάτες του λαού, αλλά με το καμτσίκι στο αριστερό χέρι.

 

 

Το πληρώνω και περιμένω είναι ο εμπαιγμός που εκτοξεύεται στα μούτρα των πολιτών σα χρυσόσκονη που σκορπίζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στον ορίζοντα εν αναμονή έλευσης του μεσσία Τσίπρα στο ιερό της Θεσσαλονίκης, εκεί που το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης (τέως πρόγραμμα) έχει στηθεί ως βάθρο του τίποτα. Η πρισματική αλλοίωση της πραγματικότητας στο χυδαίο τρενάκι του τρόμου του λούνα παρκ Κατρούγκαλος, γίνεται στο πρωτοσέλιδο της «Αυγής» φτηνή κολακεία της εκβιασμένης απελπισίας των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, έτσι ώστε να φαντάζουν εκτός από παράλυτοι και υπομονετικοί, και ο μεσσίας - μπρελόκ Αλέξης να μπορεί ν' αναφωνήσει «δε σε έσωσα εγώ, η πίστη σου σε μένα θα σε σώσει».

 

 

Εδώ δε μιλάμε πια για τη δευτέρα παρουσία! Εχει ήδη συντελεστεί κι όποιος δεν το 'χει καταλάβει...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ουάου ή Γκάου;

Της ΛΙΑΝΑΣ ΚΑΝΕΛΛΗ

(Από το "ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΜΟΝΙΟ" του "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ")

 

 

Τι είναι πύρινος λόγος στο τουίτ; 

 

 

Τι είναι η ρητορική στο διαδίκτυο; 

 

 

Πόσο πιο εύκολα εκπαιδεύεσαι για τσιτάτα σε 140 χαρακτήρες;  

 

 

Τι μεθόδους διείσδυσης στην ιδιωτική σφαίρα του ανθρώπου παράγει η αυτόβουλη δημοσιοποίηση προσωπικών στιγμών στο φέισμπουκ και το ίνσταγκραμ; 

 

 

 Αμα τα βάλεις στη σειρά αυτά κι άλλα τόσα ερωτηματικά είναι σα να ξεκινάς το ταξίδι του Μαγγελάνου και του Κολόμβου μαζί σε μια καινούρια ήπειρο, όπου οι ιθαγενείς σφάζονται από τους διάφορους σερφίστες Κορτέζ των ιστοτόπων με αντάλλαγμα σε μπίτκοϊν (διαδικτυακό νόμισμα) ή και απλώς την υπεραξία των εντυπώσεων την κατάλληλη στιγμή, στις κατάλληλες συνθήκες, την ώρα που φυσάει το κατάλληλο ρεύμα. Η Αποκάλυψη του Ιωάννη μπορεί κι ίσως έχει ήδη εξελιχθεί σε παράδοση πίτσας με drones (τηλεκατευθυνόμενα αεροχήματα) στη μακρινή Νέα Ζηλανδία που ο πολύς κόσμος γνώρισε ως κουλτούρα από τη διαφήμιση στην οποία ο αγών και η νίκη πανηγυρίζονται με την επίδειξη των αχαμνών των παικτών ράγκμπι...

 

 

Ολο αυτό το τεχνολογικό επικοινωνιακό και κατασκευαστικό εικόνων παγκόσμιο Καζίνο της Πληροφορίας στην Ελλάδα, όπως συμβαίνει από την εποχή που ο Δίας ξέρασε πέτρες στη θάλασσα, πήρε τις διαστάσεις που μας αναλογούν. Δηλαδή, κάποιοι παίρνουν μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Κάποιοι είναι χορηγοί. Κάποιοι είναι οικοδεσπότες στην τελετή της αναγνώρισής τους ως ψυχικών αναβολικών σε καιρό χρεοκοπίας. Κάποιοι ξεχνούν τη σκοπεύτρια που έφερε το 1/3 των μεταλλίων. Κι εδώ αρχίζει η σύγχρονη ελληνική δημοσιογραφία. Πατάς κουμπί, βρίσκεις τα τουίτ, τα τυπώνεις κι αρχινάς τις εκτιμήσεις. Ποιος φταίει που η Αννα έμεινε... Παυλόπουλος στο Παρίσι; Ερωτηματικό! Μείζον! Τερατώδες!  

 

 

Μέσα σε 48 ώρες αναδεικνύεται το έλασσον! Η Προεδρία της Δημοκρατίας δεν είναι υπεύθυνη. Είναι μια απλή αίθουσα τελετών που ενοικιάζεται κατά περίσταση, αρμοδίως ή αναρμοδίως αδιάφορο, για εμψυχωτικές τελετές κ.λπ., κ.λπ.  

 

 

Τα καμώματα της επιχορηγούμενης νύχτας τα βλέπει το μαύρο, το τέως, της ΕΡΤ1 κι αναφωνεί για λογαριασμό της «Αυγής» «γκάου». Νέα ιαχή, νέα κραυγή, ισότιμη με το «ω, τι κόσμος μπαμπά» κάθε που ξημερώνει στη νέα αυτή ήπειρο όπου ανθούν φαιδρές πορτοκαλιές με τουίτ σε εποχή αριστερής ωρίμανσης!...

 

 

Δεν αντέχεται με τίποτα αυτή η καρικατούρα πολιτικοκοινωνικο-αερολογικής επικοινωνίας. Τα 140 χτυπήματα γίνονται 400 του Τριφό καθημερινά και βαράνε τον εγκέφαλο ακόμα και του πλέον τυχαίου ανυποψίαστου αναγνώστη επικαιρότητας στον μετωπιαίο ή κάποιον άλλο λοβό τέλος πάντως του εγκεφάλου, εκεί στο σημείο όπου γίνεται η καθημερινή βασανιστική μαθηματική ανάλυση της φορολογίας εισοδήματος, του ΦΠΑ, του ΕΝΦΙΑ, του αντεστραμμένου ειδώλου του προγράμματος της Θεσσαλονίκης κι άλλα τέτοια ανώτερα μαθηματικά. Καθήκον του κάθε πολίτη της ευρωελλαδάρας που κατάφερε να τετραγωνίσει τον κύκλο των δανεικών χάρη στις ατάκες της Αυλωνίτου, της καθόλου απογόνου του Βασίλη Αυλωνίτη.

Η συνήχηση η συνειρμική των δύο επιθέτων βοηθάει στην αντίληψη του τι καταφέραμε εμείς εδώ με τα τουίτ, το ψάρεμά τους στην ντόπια απεραντοσύνη του διαδικτύου και την ερμηνευτική τους υπογράμμιση.  

Στήσαμε μια αριστερή σοσιαλδημοκρατική επικοινωνιακή Φίνος Φιλμ με πρωταγωνιστές...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Παρά φύσιν δόση...

Της ΛΙΑΝΑΣ ΚΑΝΕΛΛΗ

(Από το "ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΜΟΝΙΟ" του "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ")

 

 

«Παρά φύσιν», είπε ο τρέχων υπουργός Παιδείας, είναι να διδάσκονται στο Γυμνάσιο 3 ώρες αρχαία και 2 ώρες νέα Ελληνικά.  

 

 

Εχει δίκιο ως ένα βαθμό. Χρειάζονται κι άλλες ώρες, ικανές να υψώσουν τη γλώσσα μας στο επίπεδο που την ανέδειξαν όσοι σπουδαίοι την υπηρέτησαν με το λογοτεχνικό τους έργο, τη δημοσιογραφική πένα, την ακαδημαϊκή και την πολιτική ρητορική ως σήμερα. Προσέξτε όμως το λουμπενοποιημένο σχολιάκι με εξυπνακίστικο μεγαλοϊδεατισμό περί του εαυτού του σ' αυτό το παρά φύση. Ο υπουργός Παιδείας, κοτζάμ αριστερός, κατέχει όχι απλώς τη γλώσσα, αλλά τη φύση!...  

 

 

Τίνος πράγματος τη φύση; 

 

 

Πιθανόν των κρυπτόμενων μπορεί και κρυπτογραφημένων ελληνικών πατεντών εξαπάτησης των πάντων που κρύβονται στις χιλιάδες σελίδες του θεάρεστου μνημονιακού έργου της κυβέρνησής του. Μιας κυβέρνησης που δε δέχεται την παρά φύσιν έννοια των ερωτικών επιλογών κατ' επιλογή ορθό, αλλά ανακαλύπτει παρά φύσιν εκτροπές στον εναγκαλισμό αρχαίας και νέας ελληνικής, φευ διαχρονικής γλώσσας, αφού του γλίτωσε και το Βυζάντιο.

Φταίει μετά κανείς αν αρχίσει ν' αντιπαραθέτει επιχειρήματα περί παρά φύσιν αριστεράς που εκτρέπεται στο σαδισμό ενός κόφτη, που λατρεύει την ανόρθωση οπισθίων του σαπισμένου καπιταλισμού και τον μοστράρει ως αξιέραστο κι ανθρωπιστικά διορθωμένο (;).  

Ρητορικά ερωτήματα που αφορούν όμως σε μια άθλια πολιτική πρακτική που θυμίζει περισσότερο το χτίσιμο του Λας Βέγκας στη μέση της ερήμου, έτσι που να μοιάζει με χοντρή μάρκα η αριστερά όταν διαχειρίζεται τη δεξιά προοπτική της.

 

 

Απ' την άλλη, ο πρωθυπουργός που μέσα σε δυο - τρία χρονάκια έκανε εντατικά μαθήματα προσαρμογής στην κοινοβουλευτική πρακτική του ύπουλου περάσματος όλων εκείνων των αντιλαϊκών μέτρων με τη μορφή του έκτακτου, του κατεπείγοντος, του εκβιαζόμενου, των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου ως μόνιμης πρακτικής, της προσωρινότητας που έγινε μονιμότητα κι άλλα πολλά τέτοια, έχει πλέον καθιερώσει την υποταγή του στους δανειστές ως επαναστατική πράξη!... Κι επειδή αυτό είναι απελπιστικά οφθαλμοφανές και συνάμα επικίνδυνο και για την ίδια του τη λογική, για να μη σαλέψει περαιτέρω επιστράτευσε την παραμύθα αντί της παραμυθίας εισάγοντας στο πολιτικό λεξιλόγιο κάθε δικαιολογία και κάθε τύπο έκφρασης που χρησιμοποιούν οι άτυχοι τοξικοεξαρτημένοι.  

 

 

Η συχνότητα, η μορφή και η φρασεολογία που ακούγεται σε κάθε λόγο του περί «δόσης» παραπέμπει ευθέως σε «ερμηνείες» όπως: έκλεψα για τη δόση μου. Εκπορνεύθηκα για τη δόση μου. Εσφαλα για τη δόση μου. Τίναξα το σπίτι μου στον αέρα για τη δόση μου... 

 

 

Ερχεται κι από δίπλα ένας εσμός από κακέκτυπά του, κάτι σαν παρά φύσιν σέχτα όσων λατρεύουν τον πρόεδρο και τους έκανε να αισθάνονται σαν υποκειμενικά όντα που εκδικούνται με την εξουσία τα ίδια τους τα όνειρα κι έχασαν τη σημασία τους τα προγκαρίσματα, τα γιαουρτώματα, η «αμεσοδημοκρατία» των πλατειών όπου αναπαύεται μεγαλοπρεπώς η αγανάκτηση εδώ και δυο εκλογικές αναμετρήσεις συν ένα δημοψήφισμα.

 

 

Αργά ή γρήγορα...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η ενφια-λωμένη Θεωρία της ΣΥΡΙΖΟΤΣΟΛΙΑΔΙΚΗΣ Σχετικότητας

Της ΛΙΑΝΑΣ ΚΑΝΕΛΛΗ

(Από το "ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΜΟΝΙΟ" του "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ")

Η συριζαίικη αριθμητική λογική της εμφιαλωμένης δημοκρατίας του ισόβιου ΕΝΦΙΑ, όντως αλλάζει την Ευρώπη! Δείχνει το δρόμο της λοβοτομής στους λαούς και της μετατροπής του εργατικού κινήματος σε εργαλεία ενσωμάτωσης στο καπιταλιστικό σύστημα.

Μάθημα πρώτον: Ακούς ΕΝΦΙΑ και δεν αφήνεις βιτρίνα για βιτρίνα και κάδο για κάδο σκουπιδιών άσπαστο και άκαφτο. Το επαναλαμβάνεις το μάθημα μια - δυο φορές κι ύστερα τραβάς ένα δημοψήφισμα στην τάξη, αλλοιώνεις τα γραπτά, όπως κάνουν οι καλοί οπορτουνιστές, παίρνεις και τα εύσημα του επιθεωρητή από τον ΣΕΒ και μετά εξετάζεις. Οταν ακούς ΕΝΦΙΑ τι κάνεις; Μετράς 6.000.000 από τους προηγούμενους ΕΝΦΙΑπληκτους, προσθέτεις και καμιά οχτακοσαριά χιλιάδες αυξημένα ΕΝΦΙΑπληκτους κι έχεις αριστερή εκδοχή του δεξιού προσήμου.

Μάθημα δεύτερο: Αφού δεν θα ξεπουληθούν μόνον οι παραλίες και οι αρχαιολογικοί χώροι (το τελευταίο ελέγχεται, γιατί μπορεί η Ακρόπολη να γίνει πίστα επίδειξης ευτυχισμένων προσφύγων) μπορούν να φορολογηθούν εμμέσως με αυξημένο ΦΠΑ. Ο Τσακαλώτος, μεγαλωμένος σε νησί σαν τη Μεγάλη Βρετανία, μετατρέπει σε νησί και την Πίνδο, και την Γκιώνα και τον κάμπο της Λάρισας. Μεγαλύτερη δημοκρατία απ' το να πληρώνουν όλοι 24% ΦΠΑ στα σύγχρονα βασικά αγαθά δεν υπάρχει. Ετσι μόνο θα γεμίσουν οι δρόμοι από φιλάνθρωπους πλούσιους με λιμουζίνες και τζιπάρες που θα έχουν μετατραπεί σε ασθενοφόρα, ώστε οι πολύ πλούσιοι να προσφέρουν τις ελεύθερες ώρες τους δωρεάν μετακίνηση σε υγιείς και αρρώστους, επειδή ξέρουν τι σημαίνει να κινείσαι με λεωφορείο, τρόλεϊ, μετρό. Στο κάτω - κάτω της γραφής ιδού πεδίο δόξης λαμπρό για το αριστερό κεφάλαιο! Θα αγοράσει το νερό, το φως, το μετρό, το σχολικό και θα τα μετατρέψει σε τρενάκια και διαδρομές του ψεύτικου τρόμου στο πραγματικά τρομακτικό μεγάλο μας αριστερό τσίρκο - λούνα παρκ.

Μάθημα τρίτο: Ξαμολάς σουφραζέτες στο γήπεδο, όπου οι τάξεις δεν παλεύουν, αθλούνται στο καλύτερο σκορ σύνθλιψης των λαϊκών αναγκών. Ετσι, οι αριστερές κυρίες Λουκά να βγαίνουν να φωνάζουν «φέρε πίσω το ΕΚΑΣ, μωρή» ή «κόψε τους πολλούς καφέδες, το φουμάρισμα και τις ρετσίνες», προσφέροντας εκτός από τη σωτηρία της αριστερής βαθιάς ψυχής και τη σωτηρία και υγεία της αριστερής κοιλιακής αορτής...

Για όποιον δε θυμάται, ο δικός μας Αλέξης, ψηλότερος απ' τον Ολάντ, το είχε πει ξεκάθαρα ότι απευθύνεται σ' αυτούς που τον ψήφισαν. Κι όταν έλεγε «ελληνικέ λαέ», εννοούσε τους οπαδούς του Λαφαζάνη, την κάθε λέξη του συντάγματος της Ζωής κι εκείνους τους 53 που αθροίζονται στους 100, μείον οι βουλευτές ΑΝΕΛ, ίσον μια δίαιτα, μια διατροφή, μια υγεία της νοημοσύνης κλεισμένης στα ταπεράκια του διαχειριστή εκπαίδευσης...

Το τελευταίο μάθημα είναι άκρως αποκαλυπτικό και χαρίζει τουλάχιστον διδακτορικό σε όποιον κατανοεί και την πρώτη και τη δεύτερη Θεωρία της Σχετικότητας...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Επίτιμος Διδάκτωρ Λεπτομέρειας...

Της ΛΙΑΝΑΣ ΚΑΝΕΛΛΗ

(Από το "ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΜΟΝΙΟ" του "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ")

Δεν έχεις φράγκο. Δεν έχει μείνει και κήπος να πας να κλέψεις ένα ρόδο. Οχι το αμάραντο, έστω το μαραμένο.  

 

 

Αφιερώνεις τη Μέρα της Γυναίκας στην πρόσφυγα. Σ' αυτήν που δεν μπορείς να δώσεις ούτε ένα φύλλο συκής να καλύψει το θεόγυμνα και κατακρεουργημένα ανθρώπινά της δικαιώματα. Κι απλώνεις το χέρι και παίρνεις δανεικά ένα μάτσο τριαντάφυλλα μπακαρά, προσφορά του φίλου σου Αχμέτ, για να τα δώσεις σε γυναίκες δημοσιογράφους!  

 

 

Κι ύστερα ήρθαν οι σκηνές απείρου κάλλους, σκηνές διπλωματικού instagram, όπου Αχμέτ φωτογραφίζει Αλέξη, μετά του δανείζει μηχανή και Αλέξη φωτογραφίζει Αχμέτ. Οι φήμες ότι ο Ντόναλντ Τραμπ ζήλεψε τέτοια επικοινωνιακά τερτίπια ελέγχονται ως απολύτως ακριβείς καθώς συνελήφθη να μελετάει τα tweet της ελληνικής κυβέρνησης και να ετοιμάζεται να εγγραφεί στο Επιμελητήριο της Σμύρνης μπας και αναγορευθεί κι αυτός σε διδάκτορα της οικονομίας των μεγιστάνων.

Θα ήταν αστείο, αν δεν ήταν κυνικό, επικίνδυνο και αμνήμον παιχνίδι πολιτικής επιβίωσης σε βάρος των λαών των δύο πρωθυπουργευόντων επί των πτωμάτων του Αιγαίου.

 

 

Ο πρωθυπουργός αυτοτοποθετήθηκε στη λεπτομέρεια της ευρωπαϊκής εξαθλίωσης των μονοπωλιακών ανταγωνισμών κι έγινε αψήφιστα ο διάολος, που κατά Μέρκελ κρύβεται πίσω απ' αυτήν. Το προσφυγικό ζήτημα (τώρα που δεν αφορά τον πρωθυπουργό ως αντιπολιτευτικό μειράκιο, να αντικρίζει σκηνές και χαρτόκουτα Κούρδων προσφύγων στην πλατεία Κουμουνδούρου επί ενάμιση χρόνο) ο κ. Τσίπρας και η κυβέρνησή του το έπαιξαν ως μάρκα στο καζίνο της ευρωπαϊκής λυκοσυμμαχίας κι έμειναν ταπί και περιέργως ψύχραιμοι.

Αλλωστε, όταν έχεις χαρακτηρίσει το Βαρουφάκη «asset» σου, δηλαδή κεφάλαιο με σημασία και μέσα σ' ένα χρόνο, κι ένα «όχι» που γίνεται «ναι», γιατί δε θ' ανακηρυχθεί σε επίτιμο διδάκτορα οικονομικών επιστημών από το επιμελητηριακό, οπότε όχι ιδιωτικό κατά την ελληνική αριστερή εκδοχή, πανεπιστήμιο των εμπόρων και των βιομηχάνων της Σμύρνης, όχι της Νέας Σμύρνης.

 

 

Την ώρα της φιέστας του φιάσκου το χρηματιστήριο το δικό μας ανέβαινε ιλιγγιωδώς, όπως το τουρκικό μετά τους σεισμούς πριν από μερικά χρόνια. Αριστερά που συμβιβάζεται με το παζάρι κεφαλών και τη διαλογή ανθρώπων με κριτήρια που ελάχιστα διαφέρουν από εκείνα των πειραμάτων του Μένγκελε στην ευρωπαϊκή ζούγκλα, όπου συγκρούονται βίαια η «κατώτερη» φυλή των εργατών με την «ανώτερη» φυλή των αφεντικών στα κιτάπια του εφαρμοσμένου Μάαστριχτ, αυτοπροσδιορίζεται ως δεσμοφύλακας ενός απέραντου στρατοπέδου συγκέντρωσης φθηνής εργατικής δύναμης προσφύγων - μεταναστών.

Οσο περνάνε οι μέρες θα ανακαλύπτουμε πως δώσαμε τα χέρια, υπογράψαμε και συμφωνήσαμε να καθόμαστε να ξεψειρίζουμε και να κοτσάρουμε στο πέτο τους ένα μοντέρνο ναζιστικό «άστρο του Δαυίδ» σε ανθρώπους, ανάλογα με το πόσο βομβαρδισμένη ήταν η περιοχή του σπιτιού τους στο Αφγανιστάν, στη Συρία, στη Λιβύη, όπου πληρώναμε και στέλναμε το ΝΑΤΟ μας... Μαρκάρεσαι πρόσφυγας, μαρκάρεσαι μετανάστης, ανάλογα με τον ταχυδρομικό κώδικα και τη διεύθυνση στην οποία αποστείλαμε τα βλήματα της πολιτισμένης δικτατορίας της Δύσης.

 

 

Οταν βρίσκεις ελκυστικό αυτό το παιχνίδι, αυτό το παζάρι εντυπώσεων, αυτόν τον εξουσιαστικό γενιτσαρισμό, τότε... 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Νέτο σκέτο γκρι!

Της ΛΙΑΝΑΣ ΚΑΝΕΛΛΗ

(Από το "ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΜΟΝΙΟ" του "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ")

Στην Κίναρο μια εβδομηντάχρονη κάτοικος βαστάει το νησί.  

 

Στο κέντρο της Αθήνας πέντ' έξι διμοιρίες των ματ βαστάνε το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, μην και τυχόν απολεσθεί η αυτοκρατορική του αίγλη από τυχόν αγροτική κατάληψη. 

 

 

Στα βράχια του ανταριασμένου νησιού, οι διασώστες βρίσκουν τελευταία τη σορό του κυβερνήτη, ανάμεσα στα συντρίμμια, είκοσι χρόνια μετά τα βίαια γκριζαρίσματα του αρχιπελάγους. 

 

 

Οι Αυστριακοί στέλνουν στρατό να υπερασπιστεί το φράχτη που έστησαν τα συμφέροντα μαζί με τους φασίστες, στην ΠΓΔΜ, κράτος καρναβαλικών αξιώσεων από τα σφαγμένα μέλη της ακρωτηριασμένης Γιουγκοσλαβίας. 

 

 

Οι χρυσαυγίτες που έφεραν Γερμανούς ναζί ως τουρίστες να υψώσουν σημαία στην Ακρόπολη, καβάλησαν στην πλάτη των αγροτών και φυλάνε, με ελληνικές σημαίες μάλιστα, την απόφαση των ελληνικών δικαστηρίων που θέλησε αθώους του αίματος τους βασανιστές των εργατών γης στις Μανωλάδες της επικράτειας. 

 

 

Και το Αιγαίο, ξαφνικά αλλά καθόλου απρόσμενα, τίθεται υπό ΝΑΤΟική εποπτεία και έλεγχο, γίνεται κι αυτό «χώρος» θαλάσσιος πρόσφορος για τα μεγάλα, τα κολοσσιαία εφοπλιστικά, ενεργειακά, διαμετακομιστικά εμπορικά συμφέροντα. Κι αυτό το τελευταίο «επεισόδιο» στον ανασκολοπισμό της Νοτιοανατολικής Μεσογείου είναι στ' αλήθεια υποθήκη εγγεγραμμένη στο μέλλον των επόμενων γενεών της περιοχής. Με προεξάρχουσα την ελληνική, που θα κληθεί να υπερασπιστεί κυριαρχικά δικαιώματα που αντιλήφθηκε μόνο ως πάρτυ στα κοσμικά νησιά, ως αντίτιμο για τη μη συμμετοχή στις φοιτητικές εκλογές...

Αν κάποιο διεστραμμένο σκηνοθετικό μυαλό είχε πάρει τον ανάγλυφο χάρτη της χώρας μας και τον τσαλάκωνε μπροστά στις κάμερες, στίβοντάς τον έτσι που οι κάτοικοι του χάρτη, ντόπιοι και μετανάστες σε φυγή, να πέφτουν σα ζουληγμένα μυρμήγκια απ' τα λερά του δάχτυλα, μπορεί και να κέρδιζε μαζί όλα τα όσκαρ κι όλα τα νόμπελ κι όλες τις δημοπρασίες έργων τέχνης. Οι πενήντα αποχρώσεις του καπιταλιστικού γκρι...

 

 

Ομως, με τα χέρια βουτηγμένα στο ιρανικό μέλι του ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων, με τους βαμπιρικούς κυνόδοντες βουτηγμένους στις φλέβες του μαύρου χρυσού και τους λαιμούς εκατομμυρίων αμάχων που έλαχε να ζούνε δίπλα και πάνω τους, ο τρόμος πλανιέται πάνω απ' τα σκοτεινά συμφέροντα, όταν απτόητες οι μάζες βγαίνουν απ' τα κελιά, απ' τα καβούκια τους, απ' τη βολή κι από τις ψευδαισθήσεις, και φτιάχνουν τα δικά τους ποτάμια λαών, στους δρόμους και τα συνοριακά φυλάκια, στις πόλεις και τα χωράφια, στις λεωφόρους και τα νεκροταφεία των τύψεων.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το Δούρειον C130 μας!

Της ΛΙΑΝΑΣ ΚΑΝΕΛΛΗ

(Από το "ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΜΟΝΙΟ" του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ)

Δεν μπορείς να δηλώνεις δημόσια ότι «τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα απ' ό,τι τα είχαμε φανταστεί» και να επιδιώκεις αριστερή πρόσληψη του πολιτικού μηνύματος του αιφνιδιασμού σου. Ακόμη και με όρους του παρισινού Μάη, η έφοδος της φαντασίας στην εξουσία γινόταν με πλήρη συναίσθηση της διαφοράς μεταξύ αριστερής και δεξιάς όχθης... Οσες κόκκινες, μωρέ και βαθύ μπορντό ακόμα, γραμμές κι αν τραβηχτούν, δεν υπάρχει έκπληξη για την αριστερά απέναντι στον ταξικό εχθρό, άντε αντίπαλο διαπραγματευτή, δανειοδότη, επονείδιστο κεφαλαιοκράτη που κραδαίνει το χρέος, απεχθές πάντα όταν φορτώνεται στις πλάτες του λαού που δεν το εισέπραξε ούτε και το συνομολόγησε.

Η συνεχής αναφορά των στελεχών της συγκυβέρνησης, με ακατάσχετη διάρροια «νονπέηπερς», κραυγές και ψιθύρους του αδίστακτου «τρόμου» που πλανάται στις αριστεροπερήφανες ψυχές και τους επιτρέπει να κοιμούνται με βάρδιες και σε δόσεις, ασπρίζει τα μαλλιά τους και μαραίνει τα όνειρά τους, δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε αυθόρμητη, ούτε «προσωπική».  

Είναι τακτική επιλογή και προπάντων εφαρμογή, καραδεξιάς επικοινωνιακής συνταγής που εφαρμόζεται στην αρένα της αγοράς από τα τέλη του περασμένου αιώνα. Εγκαινιάστηκε με την τρομοκράτηση του παγκόσμιου πληθυσμού με τον ιό του μιλένιουμ, πέρασε από τα πυρηνικά οπλοστάσια Ιρακινών και Ιρανών, με κορυφαία την εφαρμογή της στους δίδυμους πύργους και την καθιέρωση του δόγματος των, συμμετρικότατων για τους καλά εξοπλισμένους ιμπεριαλιστές, ασύμμετρων απειλών.

Αμα τρομοκρατείται το γκουβέρνο απέναντι στα θεόρατα υπεργκουβέρνα απ' τη θηριώδη ασυγκινησία τους, τότε ο κατακαμένος εργάτης στα διυλιστήρια, εκεί που δεν περίσσεψε κεφάλαιο για ασφάλεια εργασίας, εποπτεία, σωστικά κ.λπ., πενθεί γαμοσταυρίζοντας την ατυχία του. Κι όχι την ταξική του αδράνεια, τη χειραγωγημένη από τον τρόμο της ανεργίας. Αυτή είναι η επιλογή της επικοινωνίας των μωρών παρθένων της πρωταριστερής συγκυβέρνησης, που δεν πιστέψανε πως θ' αφεθεί χωρίς λάδι να βυθιστεί στο σκοτάδι στο δρόμο για τον ευρωτάφο.  

Η τακτική αυτή έχει και δεύτερο στάδιο, τη χαρά του παπαγάλου που λέει τα ίδια ώσπου γίνεται πασίγνωστος γι' αυτό. Επιστρατεύει το ελληνικό δαιμόνιο, τις αρετές της φυλής, που έχουν εκχωρηθεί στους ανελικούς συμμάχους των ρομαντικών συριζαίων.

Τρία (!) πρωθυπουργοπροεδρικά αεροπλάνα είναι προς επισκευή και πώληση, για να εκτεθούν ανεπανόρθωτα και οι σπάταλοι μνημονιακοί προκάτοχοι του ευρωμεγαλείου μας. Χωρίς λεφτά και χωρίς ανταλλακτικά, όπως λέμε χωρίς γάζες και μπαμπάκι, χωρίς κουλούρι, χωρίς φως, νερό, τηλέφωνο, κινητό κι ακούνητο, όλα τα δράματα κι η φτώχεια να μην ξεχωρίζουν τάξεις δηλαδή, το ελληνικό ιππικό, πώς να φορτωθεί και να κατέβει στη χώρα του αποκατασταθέντος ηρωικού ναζισμού για να διαπραγματευτεί την ποιότητα της φτώχειας;  

Ο συναρχηγός των ενστόλων να 'ναι καλά. Υποδειγματικός. Δείχνει το δρόμο. Σε μηδενικό χρόνο μετατρέπει το C130, άβολο για πολίτες, θηριώδες μεταγωγικό, «σε φαρδύ σαλόνι, με ανατομικά καθίσματα, τραπέζι συσκέψεων και δωρεάν ωτασπίδες για το θόρυβο», με φωτογραφίες απ' τις εργώδεις αναγνώσεις του ξένου και ντόπιου Τύπου στις οποίες επιδίδεται η χρήσιμη ομάδα μας (ρεπορτάζ «αποκλειστικά» κυβερνητικό παντού...)! Οχι παίζουμε. Αμ που βρίσκουμε δικές μας λύσεις, αμ που κρατάμε και ξύπνιους τους διαπραγματευτές μας, όταν οι αντίπαλοι αλλοτριώνονται από τον κομφορμισμό των φράγκων τους...

Για την ώρα, αυτή η τακτική έχει στρατηγικά πλεονεκτήματα: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πατριδοζαριές

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Της ΛΙΑΝΑΣ ΚΑΝΕΛΛΗ

(Από το "ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΜΟΝΙΟ" του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ)

Αυτό το χέρι που μοιάζει αόρατο, αλλά δεν είναι, λες κι άρπαξε τους δείκτες του ρολογιού της χώρας και το γυρνάει πίσω, αποκεφαλίζοντας μ' αυτούς την κριτική ικανότητα των απελπισμένων πολιτών, που εγκλωβίστηκαν μεταξύ αντιμνημονιακής ρητορείας και μνημονιακής πραγματικότητας. Κι από το γιουγκοσλάβικο δραματικό χρονοντούλαπο βγαίνει η αμετανόητη Μαγδαληνή Ολ Μπράιτ να δαχτυλοδείχνει - παλιά μου τέχνη κόσκινο - προς τη μεριά της Ελλάδας για τα πρόσφατα αιματηρά αποσχιστικά επεισόδια στο Κουμάνοβο.

 

Την ίδια ώρα, την ίδια εποχή στο ίδιο δράμα, σαν υβριστικό αριστοφανικό κακέκτυπο, οι υπουργοί του ΝΑΤΟ κι οι γαλονάδες, κι οι υποστηρικτές των μυριάδων «παράπλευρων απωλειών», που σημαίνει γυναικόπαιδα όπου Γης και συμμαχικής παρουσίας, με τσιρλίντερ τον Ελληνα υπουργό Εξωτερικών να τραγουδάνε «εμείς είμαστε ο κόσμος, εμείς είμαστε τα παιδιά...».

 

  Αν ο ΟΗΕ ήταν μούμια, θα είχε σηκωθεί με στρατιές παιδικών σκελετών πίσω του, να πνίξει ξετυλίγοντας τις γάζες της τους υβριστές που ντύσαν στο χακί την ειρήνη σε όλες τις γλώσσες, όλων των λαών.

Την ίδια ώρα, στον ίδιο χωρόχρονο, με τους δείκτες των ρολογιών να αναποδογυρίζουν την αριστερά, ο υπουργός Αμυνας τάζει βάσεις σε νησί του Αιγαίου που το κρατάει και κρυφό, ώσπου να εγκατασταθεί σε αυτό το ΝΑΤΟ, στην πιο παράλογη υποτακτική στους φονιάδες των λαών λοταρία.

Τι να σου κάνουν οι αναλύσεις, οι πολιτικές εκτιμήσεις, τα γεωπολιτικά ψυχοδράματα και οι ιμπεριαλιστικές επενδύσεις επί χάρτου, όταν κοτζάμ και παραμορφωμένος μάλιστα υπουργός Εξωτερικών της χώρας μας τραβάει μια γραμμή στο Αιγαίο, χρατς στη μέση, σαν γκρουπιέρης και ταβλαδόρος ενός αόρατου θεού - αφεντικού. 

Στη ζαριά, λέει ο Κοτζιάς, ο τζογαδόρος θεός Αλάχ έφερε εξάρες συγκατοίκησης και συνεκμετάλλευσης. 

 Μια εξάρα για τους Τούρκους, μια εξάρα για τους Ελληνες και το τάβλι το παίζουν οι Αμερικάνοι και λοιποί ενεργειακοί σύμμαχοι στο μεσογειακό τους χόμπι. Πλακωτό; Πόρτες; Φεύγα; 

Αλλοι βαράν τα πούλια, κι άλλοι κοιτάν την πούλια...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Μαύρο Φως

(photo: Είναι σκληρό να σ' "αγαπάνε" ΜΑΛΑΚΕΣ...)

Της ΛΙΑΝΑΣ ΚΑΝΕΛΛΗ

(Από το "ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΜΟΝΙΟ" του "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ")

Πάνω στο αίμα των σκιτσογράφων και των άλλων θυμάτων της μαύρης επίθεσης, της αποτρόπαιης δόλιας εκτέλεσης ανθρώπων με απώτερο στόχο την παραγωγή ενός θεάματος τρόμου, αρχίζει να χτίζεται δυστυχώς η καρικατούρα της «Ευρωπαϊκής Δημοκρατίας»... 

Γιγάντιες λαϊκές μάζες σπρώχνονται να εκφράσουν τον αποτροπιασμό τους, είτε με παραλυτική τελετουργική σιωπή είτε με μεγαλόστομη φλυαρία του εύκολου διαδικτυακού πένθους. Και συνάμα θα σπάνε τα αβγά, με πρόσχημα τα στειλιάρια της κρίσης, οικονομικής, ανθρωπιστικής, πολιτισμικής... και θα βγαίνουν τα ναζιστόφιδα, αλλά και ο στρατός στους δρόμους.  

Ολα στα φόρα, για να σταματήσει το μυαλό να σκέφτεται κι ακόμη και τα παιδιά να τοποθετούνται απέναντι στο αποτέλεσμα μόνον, μην ψάχνοντας ποτέ την αρχή και την αιτία.

Ισως ελάχιστοι πληροφορήθηκαν ως τώρα πως το 2015 είναι αφιερωμένο στην Ευρώπη, στην επιστήμη, στην τεχνική και την τέχνη του Φωτός. Το έτος Φωτός άρχισε πρώτη να γιορτάζει η Γαλλία από τον προηγούμενο μήνα, συγκεντρώνοντας πλήθη σε πλατείες και μπροστά σε διάσημα ή μη κτίρια, που φωτίζονταν περίτεχνα από μοντέρνους καλλιτέχνες. Στην Πόλη του Φωτός ήρθε το σκοτάδι, αυτή τη φορά με φανατικό ισλαμικό πρόσημο, με φονταμενταλιστικές πρακτικές του 21ου αιώνα, που εγκαινιάστηκαν στις ΗΠΑ την 11η Σεπτέμβρη. Κι από τότε, το σκοτάδι κάθε λογής, κάθε μορφής, κάθε θεού, απλώθηκε στη «Δύση» για να φταίει «η Ανατολή»...

Η βιομηχανία και τα μέσα παραγωγής αυτού του φωτός κι αυτού του σκότους των γεγονότων πρέπει να συγκεντρωθούν στα ελάχιστα χέρια του μεγάλου κεφαλαίου, ώστε η πληροφορία ως προϊόν και η πληροφόρηση ως διαδικασία άσκησης δικαιωμάτων, να περάσουν στους πολυεθνικούς διακομιστές συμφερόντων. Η πολιτική θα συμπήξει γρήγορα εκείνες τις συμμαχίες προθύμων, που θα εξάγουν φως τάχα μου για να γεμίσουν τις μαύρες τρύπες που ανοίγει πάντα στο πετσί της Γης ο ιμπεριαλισμός.

Εδώ, στον τόπο μας, η σκέψη αυτές τις ώρες συμπιέζεται στα πυροτεχνήματα - ονόματα των ψηφοδελτίων κι έτσι τα κριτήρια ψήφου - κουκκίδες στο μεγάλο υποφωτισμένο σκοταδιστικό κάδρο της οξυμένης ταξικής σύγκρουσης - χάνονται στις διαστρεβλώσεις ενός ιδιότυπου και άκρως επικίνδυνου «συναισθηματικού ορθολογισμού». Οι κραυγές των σωτήρων μετατρέπονται από ώρα σε ώρα, σε κείνο το εμπόριο ψευδαισθήσεων που φτιάχνει το χρήσιμο σλόγκαν: «Χαμένοι για χαμένοι είσαστε, ελάτε να καμωθούμε μαζί ότι νικήσατε» !

Ανέκαθεν στις εμβριθείς αναλύσεις των αστών και στην αντιεπιστημονική, ιδιοτελή ιδιοποίηση των αρχών του Διαφωτισμού από γκρουπούσκουλα, μορφώματα, συμμαχίες, κόμματα κι αποκόμματα, οι... περίφημοι χρήσιμοι ηλίθιοι αντικαθίστανται από τους χρήσιμους βαρβάρους.  

Στο σημερινό κόσμο και την εικόνα του, που φτιάχνεται σε οθόνες παντός μεγέθους, μια ζωή αποτιμάται σε σέλφις, σφαίρες ή αριθμό σοκαριστικών εικόνων. Σιγά σιγά κι ανεπαισθήτως, αλλάζουν οι λέξεις, τα τραύματα και τα θαύματα, κι ο λαός εκτός τειχών.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πόθεν έσχες όσα είπες?

Της ΛΙΑΝΑΣ ΚΑΝΕΛΛΗ

(Από το "ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΜΟΝΙΟ" του "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ")

Πάνε χρόνια που αποδίδεται στον Γιάννη Τσαρούχη η ρήση «στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις». Και καθώς η γηραιά ήπειρος σάπιζε, στην προσπάθειά της με φτιασίδια και στολίδια της μεγαλοαστικής της τάξης και του ενδεδυμένον ιστορία μανδύα των «φον» και των «σερ» των μονοπωλίων της, να ανταγωνιστεί την Αμερική των παλιών και νέων deals, η νεοελληνική πραγματικότητα προσαρμόστηκε. Δηλαδή, μη μπορώντας να πατήσει παρά σε απομεινάρια φαναριώτικου μεγαλοϊδεατισμού και ρηχή αρχοντοβλάχικη οικογενειοκρατία αντικατέστησε το «ό,τι δηλώσεις» με το «όσα δηλώσεις».  

Και σε δηλώσεις και σε μετρητά.

Ετσι, οι χουλιγκάνικες κερκίδες εκπαιδεύτηκαν να ζητάνε πλούσια αφεντικά με διασυνδέσεις στην πολιτική αρένα για να συγκρούονται με τ' αφεντικά της αντίπαλης ομάδας και η μπάλα να παίζεται μεταξύ ιδιωτικών στρατών, έμψυχη ιδιοκτησία τραμπούκων του χρήματος.

Οποιος μιλάει ή έστω μιλούσε για ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής ζωής κάνει την ακριβέστερη ανάλυση της διαδρομής απ' το χορτάρι στην κερκίδα, απ' την κερκίδα στη θύρα κι από τη θύρα στο «άρατε τας πολιτικάς πύλας». Κι έτσι κόβοντας εισιτήριο διά της κάλπης, το φιλοθεάμον πολιτικό κοινό έστησε καριέρες και σε άλλους χώρους και συνήθισε τη μεταγραφή του βουλευτή ως μεταγραφή του ποδοσφαιριστή. Η καρδιά στη μια ομάδα, το συμβόλαιο στη δεύτερη, δανεικός στην τρίτη και μετά στο εξωτερικό για επιστροφή του ασώτου στο κρίσιμο ματς - ψηφοφορία με χορηγό, ας πούμε, από αναδυόμενη απωανατολίτικη ομάδα - οικονομία.  

Στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό η αισθητική σύγκρουση των πολιτισμών ανάμεσα στο ό,τι είσαι και όσα είσαι αντικαθιστά το σαρίκι, την κελεμπία, τη φούστα των Αβορίγινων, τα τατουάζ των φυλών με καριέρες και θητείες που περνούν οπωσδήποτε απ' τη γραβάτα των γηπέδων.

Το δάσος των κεραιών των διεθνών και ντόπιων τηλεοπτικών σταθμών που φύτρωσε μπροστά απ' τα παλιά λουλουδάδικα της πλαϊνής εισόδου του Κοινοβουλίου, ώστε να συλλεγούν τα άνθη του κακού στις δύο τελευταίες προεδρικές ψηφοφορίες, αντιμετωπίστηκε εντός, εκτός κι επί τ' αυτά ως θέαμα ελκυστικό, εξόχως ελληνικό: Κάτσε κόσμε για να δεις πώς παίζεται η ψηφοφορία ως λοταρία. 

Κι αν οι ξένοι φρικάρουν με θρίλερ τύπου η σιωπή των αμνών, αφού εκεί το παιχνίδι παίζεται με νόμιμα λόμπι και παραγωγές χολιγουντιανών προδιαγραφών, μπορούν να διασκεδάζουν με τους σύγχρονους Ελληνες που παίζουν τον Αριστοφάνη ως τραγωδία, οπότε οι όρνιθες γκαρίζουν και το πολιτικό νόημα συμπυκνώνεται στην καλύτερη διαφήμιση της δεκαετίας (συμπεριλαμβανομένης της κρίσης) «πουτ δε κοτς ντάουν».

Οση προσπάθεια και να καταβάλει κανείς για να κατανοήσει «τα μυαλά στα κάγκελα» των αυτοαναιρούμενων με αστραπιαίες ταχύτητες δηλώσεων εκτιθέμενων σε δόση ψήφου υποψηφίων, των προηγούμενων, των επικείμενων και των επόμενων εκλογικών αναμετρήσεων, δεν μπορεί παρά να καταλήξει όχι σα μπάλα στην εξέδρα, αλλά σα μπάλα εκτός γηπέδου. 

Το μόνο που μένει μετά και την τρίτη ψηφοφορία, την όποια επόμενη μέρα είναι: