"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΔ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΔ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΝουΔο-γαλαζαίικου γυφτο-τσογλανο-αληταρόπληκτου κωλοχανείου κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Γιατί τα στελέχη της ΝΔ άρχισαν τις μπούρδες;

Εικόνα

 Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Μόνο τις τελευταίες ημέρες έχουμε απολαύσει:


- Τον βουλευτή Κουλκουδίνα να αμφισβητεί το μεγάλο πρόβλημα που δημιουργεί η αύξηση στην τιμή των καυσίμων, με βασικό του επιχείρημα ότι βλέπει κίνηση στη Συγγρού και ισχυριζόμενος ότι δεν υπάρχουν δείκτες που να δείχνουν μείωση της κατανάλωσης. Και το κάνει την ώρα που δείκτες υπάρχουν όπως, ας πούμε, τα μειωμένα έσοδα από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης ο οποίος δεν επηρεάζεται από την τιμή.

- Τον βουλευτή (και πρώην υπουργό Δικαιοσύνης και Γεωργίας) Τσιάρα να λέει ότι την κίνηση που βλέπει στην Εθνική Οδό δεν την έχει δει τα τελευταία 20 χρόνια. Κι αν κάποιοι ξέρετε αριθμητική, έχετε ήδη υπολογίσει ότι πριν 20 χρόνια ήταν 2006 κι απορείτε πώς είναι δυνατόν να συγκρίνουμε το σήμερα με μια εποχή που, μοιραία ανέμελοι, πετούσαμε τα λεφτά από το παράθυρο, δεν πρέπει να παραξενεύεστε. Στο καπάκι ο βουλευτής Τσιάρας ισχυρίστηκε ότι σήμερα «υπάρχει υπερκατανάλωση παντού».

 - Τον βουλευτή Θεοχάρη να λέει ότι
«υπάρχουν τα κόμματα που εκπροσωπούν τον κακομοίρη αλλά υπάρχουν και νοικοκύρηδες» σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να πει κάτι αντίστοιχο της «συμμορίας της μιζέριας» του Γεωργιάδη.

- Τον ίδιο τον Άδωνι Γεωργιάδη να ειρωνεύεται δημοσιογραφική ερώτηση ρωτώντας τον δημοσιογράφο αν έχει πάρει μπάφο, το οποίο από μόνο του είναι κατηγορίας σιγά τα ωά (αν εξαιρέσουμε το λάθος ρήμα αφού τον μπάφο τον κάνουμε ή τον καπνίζουμε αλλά δεν τον παίρνουμε) αλλά όσο να ‘ναι δείχνει μια άνεση έκφρασης που μόνο κάποιος που αισθάνεται απόλυτη σιγουριά συνοδεία μεγάλης έπαρσης μπορεί να έχει.

Ξαναλέω ότι αυτά αφορούν μόνο τις τρεις - τέσσερις τελευταίες ημέρες και είναι ένα αυτοκαταστροφικό κρεσέντο το οποίο κάπως δυσκολεύομαι να εξηγήσω.

Μια εξήγηση είναι ότι στη Νέα τη Δημοκρατία έχουν κουραστεί από τη με μεγάλη διαφορά πρωτιά, δεν αντέχουν άλλο να περιμένουν από την εντελώς άχρηστη αντιπολίτευση να τους απειλήσει και αποφάσισαν να δράσουν μόνοι τους. Αποφάσισαν να αρχίσουν να πυροβολούν τα πόδια τους για να κάνουν την κούρσα κάπως πιο ενδιαφέρουσα.

Μια άλλη εξήγηση είναι ότι τα στελέχη της Νέας της Δημοκρατίας βάζουν στοιχήματα, τα χάνουν κι αυτό που πρέπει να κάνουν ως συνέπεια της χασούρας είναι δηλώσεις που να εκθέτουν τους ίδιους, το κόμμα τους και την κυβέρνηση.

Και φυσικά υπάρχει και η εξήγηση που είναι πιο πιθανή: όλα αυτά τα στελέχη είναι...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικου σουργελο-ξεφτιλαρόπληκτου Κουλο-χανείου κωμωδία

 

Image 

 

Image 

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Νοικοκύρηδες και κακομοίρηδες

 Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

Ο Θεοχάρης (Χάρης για τους φίλους του, για να κάνει και ρίμα) Θεοχάρης είναι υφυπουργός Εξωτερικών, στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. 

 Ο Θεοχάρης (μικρό, επώνυμο, όπως θέλετε χρησιμοποιήστε το), καλό παιδί κατά τα άλλα, έχει μια αριστοκρατική αντίληψη για την πολιτική. Κατ’ αυτόν τα κόμματα δεν έχουν ιδεολογικοπολιτικές διαφορές. Δεν έχουν καν ταξικές διαφορές. Αυτό που τα χαρακτηρίζει είναι το «πλούσιοι και φτωχοί». Οι «έχοντες και κατέχοντες» και οι άλλοι, αυτοί που όπως έλεγε κι η γιαγιά μου «δεν έχουν πού την κεφαλήν… πλύναι»!

Ο Θεοχάρης (όνομα και επώνυμο μαζί) έχει καταλήξει ότι τα κόμματα είναι δύο ειδών: 

Tων «νοικοκυραίων», όπως η ΝουΔου, στην οποία τώρα αυτός ανήκει, έπειτα από μια ταραχώδη διαδρομή στην πολιτική, και των «κακομοίρηδων. Πού είναι όλοι οι υπόλοιποι, και εν προκειμένω το ΠΑΣΟΚ – διότι στην κόντρα που είχε με το στέλεχος του Κινήματος Τόνια Αντωνίου (στο κανάλι Action24), πομπωδώς και με πλήρη επίγνωση του τι έλεγε, ξεφούρνισε βαθυστόχαστη ανάλυση: «Εχουμε τα κόμματα που εκπροσωπούν τον κακομοίρη. Υπάρχουν όμως και νοικοκύρηδες. Δεν υπάρχουν μόνο κακομοίρηδες»! Τόσο απλά, και τόσο απλουστευτικά…

Ηθελε να το παίξει Αδωνις

Ο Θεοχάρης λοιπόν (όνομα και επώνυμο μαζί), προφανώς είναι – και αυτός – λάτρης του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Οταν έλεγε αυτή τη βλακεία είχε στο μυαλό του, την κλασική ταινία «Ο εμίρης κι ο κακομοίρης», όπου ο φτωχός «κακομοίρης» (Γιώργος Πάντζας) ερωτεύεται την κόρη (Ελ. Προκοπίου) του εμίρη (Μίμη Φωτόπουλου), ο οποίος επισκέπτεται την Ελλάδα. Διαφορετικά, δεν βλέπω τον λόγο να βρίσει όλους τους υπόλοιπους. Εκτός κι αν είπε μέσα του, τώρα που ζορίζει το πράγμα στον νότιο τομέα της Β’ Αθήνας όπου εκλέγομαι, ας το παίξω λίγο Αδωνις. 

Ναι ρε φίλε, αλλά Αδωνις είναι ένας, κι αυτό που κάνει είναι μοναδικό – μετά το καλούπι έσπασε. 

Εσύ, με τι προσόντα;

Επειτα, δηλώνεις όσα δηλώνεις περί των κομμάτων που εκπροσωπούν τους «κακομοίρηδες», δεν φοβάσαι μη σε ρωτήσει κανείς, ρε Θεοχάρη το κόμμα που ίδρυσες, και στη συνέχεια σε… διέγραψε (πρωτοφανές!), «νοικοκύρηδες» εκπροσωπούσε ή «κακομοίρηδες»;

Υπενθυμίζω σχετικά ότι το παλικάρι ήταν για κανένα χρόνο (2015-2016) βουλευτής με το Ποτάμι, αλλά δεν έμεινε για πολύ εκεί. Ανεξαρτητοποιήθηκε, και ίδρυσε δικό του κόμμα που το ονόμασε «Δημοκρατική Ευθύνη», αυτοχρίστηκε αρχηγός, έφτιαξε και κάτι όργανα, αλλά στη συνέχεια τα… «όργανα» με το που κατάλαβαν περί τίνος επρόκειτο, τον… διέγραψαν! Και τι να κάνει κι αυτός, παρέμεινε για ένα διάστημα ανεξάρτητος βουλευτής και τον Δεκέμβριο του 2018 εντάχθηκε επίσημα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝουΔου, έπειτα από μια εμπνευσμένη πρωτοβουλία του προέδρου Κυριάκου του Α’. Σκέφτηκε ο αρχηγός, πού να τον αφήσω μόνο του, αυτόν τον «κακομοίρη» – να μου τον φάει κάνας… εμίρης; Ας τον πάρω μαζί μου. Και τον πήρε. Αυτό είναι όλο…

Η περίπτωση Θεοχάρη, όπως και η περίπτωση Κουλκουδίνα βουλευτή Πιερίας (αυτός που μας συστήνει αφού δεν μας φτάνουν τα χρήματα για βενζίνη, να πάρουμε λεωφορείο να φτάσουμε… αύριο, στη δουλειά), όπως και η περίπτωση της φίλης μου της Σοφίας Βούλτεψη που ρωτούσε την άλλη αν έχει… πετρελαιοπηγές και ενδιαφέρεται για τις τιμές των καυσίμων, θα μπορούσε να δεχτεί κανείς ότι αποτελούν αποτέλεσμα της πίεσης που δέχονται οι βουλευτές της κυβερνώσας παράταξης στις δημόσιες εμφανίσεις τους. 

Θα μπορούσε επίσης να τους αναγνωρίσει ως ελαφρυντικό ότι εξαιτίας της πίεσης, πολλές φορές καταφεύγουν στην πρόκληση και την ένταση, για να ξεφύγουν. Ομως…

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Χ##καμε και η βάρκα έγειρε

Βλάχος κατά Μαρκόπουλου για τους δανειολήπτες: «Είμαστε εκτός  πραγματικότητας» – «Κανένας χωρίς έλεγχο, άλλοι τάζουν μαγικές συνταγές»,  βίντεο | NET24

 

Γράφει ο Στέντωρ

Λένε ότι κάποια στελέχη της κυβέρνησης έχουν ξεφύγει.
Οτι μιλούν με αλαζονεία, σαν να έχουν συμβόλαιο ισοβιότητας με την εξουσία. 

Μάλλον έχει ακούσει αυτά τα σχόλια και ο Δημήτρης Μαρκόπουλος. Γι’ αυτό ήταν στη Βουλή μειλίχιος με τον συνάδελφό του Γιώργο Βλάχο.  

Ο Μαρκόπουλος –για όσους τον έχουν απωθήσει από τη μνήμη τους– είναι υφυπουργός Οικονομικών. Ως τέτοιος κλήθηκε να απαντήσει στον βουλευτή της «γαλάζιας» εσωκομματικής αντιπολίτευσης. 

Ο Βλάχος αυτοθυματοποιήθηκε.  

Αυτοχαρακτηρίστηκε «παράξενος βουλευτής που τσιγκλάει τον υφυπουργό». 

Αλλά ο Μαρκόπουλος έζησε το τσίγκλισμα ως γαργαλισμό, διαβεβαιώνοντας με καθόλου μαρκοπούλειο ύφος –δηλαδή γλυκά– ότι σέβεται τον συνάδελφό του και ουδέποτε θα τον αποκαλούσε «παράξενο». 

«Είμαστε στην ίδια μεριά της βάρκας», του είπε. 

Και όταν κάθονται πολλοί μαζί από την ίδια μεριά της βάρκας, ξέρουμε ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αλαζονεία

 Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Κάτι σοβαρό συμβαίνει στην κυβέρνηση και το συνειδητοποιώ τις τελευταίες μέρες.
Υφίσταται μια μετάλλαξη, που ξέρω τι μου θυμίζει, αλλά δεν τολμώ να το ονομάσω προτού το περιγράψω.  

Ακουγα συνέντευξη επιφανούς αξιωματούχου του κυβερνώντος κόμματος, πρώην υπουργού (παραλείπω το όνομά του, διότι ειλικρινά ντράπηκα για δικό του λογαριασμό…), στην οποία ο επιφανής «απαντούσε» σε ερωτήσεις δημοσιογράφων για τα πρόσφατα κρούσματα αλαζονείας στην κυβέρνηση. Τα εισαγωγικά στο ρήμα παραπάνω είναι απαραίτητα, καθώς ο επιφανής απέκρουε τις ερωτήσεις, αμφισβητώντας τη βάση τους στην πραγματικότητα. «Δεν έχω αντιληφθεί κάτι τέτοιο», «δεν ξέρω αν η φράση χρησιμοποιείται εκτός συμφραζομένων». Τέτοια σαχλά έλεγε, εξυπνακίστικες υπεκφυγές από γεγονότα γνωστά σε όλους.

Το εκνευριστικότερο όλων όμως δεν ήταν η άρνηση της πραγματικότητας με γελοία προσχήματα, αλλά η αυταρέσκεια στο ύφος του. Ηταν φανερό ότι ένιωθε βαθιά ικανοποιημένος με τον εαυτό του και την ευφυΐα του, πίστευε ότι εκείνη την ώρα έκανε τη δουλειά του με τον καλύτερο τρόπο, ότι του άξιζε και έπαινος! Εκεί πάνω, λοιπόν, εγώ θυμήθηκα τα γαλλικά μου και ο σκύλος μου τρόμαξε. Μα και εγώ είχα τρομάξει ακούγοντας τον κύριο αυτόν, γιατί ήταν σαν να είχαμε γυρίσει δεκαπέντε χρόνια πίσω και να άκουγα έναν συριζαίο αξιωματούχο στο απόγειο της αλαζονείας τους.

Η αλαζονεία της κυβέρνησης όχι μόνον είναι δεδομένη, αλλά δεν χαμπαριάζει κιόλας από προειδοποιήσεις, ακόμη και αν αυτές προέρχονται από την Ντόρα Μπακογιάννη. Γιατί όσο καλός υπουργός και αν είναι ο Αδωνις Γεωργιάδης (και είναι πράγματι) δεν δικαιολογείται να προσβάλλει δημοσίως συνομιλητή του (ας ήταν και δημοσιογράφος…) με την αναφορά σε μπάφους. Η αλαζονεία της κυβέρνησης όμως δεν αντιμετωπίζεται με επίδειξη βλακείας, όπως στην περίπτωση του κομματικού αξιωματούχου που αναφέρω στην αρχή. Είναι μάταιο και εν τέλει βλακώδες να αρνείσαι αυτό που όλοι οι άλλοι γύρω σου το βλέπουν καθαρά. Πολύ περισσότερο αν την επομένη σκοπεύεις κιόλας να ζητήσεις να σε εμπιστευθούν με την ψήφο τους. Και είναι εδώ ακριβώς το σημείο στο οποίο εντοπίζω την ομοιότητα με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η άρνηση της πραγματικότητας ήταν το κύριο και το πλέον ενοχλητικό χαρακτηριστικό τους. Μάλιστα σου την έτριβαν και στη μούρη από πάνω.

Η κυβέρνηση της ΝΔ ήταν μια τόσο ευπρόσδεκτη αλλαγή το 2019 ακριβώς επειδή δεν έκρυβε τις δυσκολίες και δεν κρυβόταν. 

Η αναπόφευκτη πάροδος του χρόνου έφθειρε τα υλικά της – πάντα έτσι γίνεται, είναι ο νόμος της ζωής. Ηλθε όμως να προστεθεί από πάνω και το αίσθημα της απόλυτης ασφάλειας, λόγω της απουσίας αξιόπιστου αντιπάλου. 

Το αποτέλεσμα είναι πια ορατό διά γυμνού οφθαλμού. Και δεν είναι μόνο ότι ενοχλεί ποικιλοτρόπως, είναι κυρίως ότι βλάπτει την ίδια την κυβέρνηση. Σε τελευταία ανάλυση και τη χώρα, αφού  από τις επερχόμενες εκλογές το πιθανότερο είναι (τώρα – γιατί δεν ξέρω σε δύο μήνες τι θα συμβαίνει) ότι δεν θα προκύψει κυβέρνηση. 

Πάντως, ο καβγάς με την πραγματικότητα...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Εκτός ελέγχου!

 

Του Άρη Αλεξανδρή

Πάντα φώναζε ο Αδωνις Γεωργιάδης. Πάντα επενέδυε περισσότερο στην ηχητική ένταση του επιχειρήματος παρά στο ίδιο το επιχείρημα, είτε αυτό ήταν αξιόλογο είτε όχι.

Ο υπουργός ερμήνευε ανέκαθεν την πολιτική του ύπαρξη με όρους στεντόρεια τηλεοπτικούς, μεταξύ άλλων επειδή γνώριζε ότι αυτός είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος για να δημιουργήσει βάση φανατικών θαυμαστών: μπλέκοντας δημιουργικά την πολιτική με το ριάλιτι.

Είναι όμως άλλο πράγμα να φωνάζεις στα τηλεοπτικά στούντιο το 2015, τότε που όλη η χώρα ήταν μια αδιάλειπτη κραυγή, δικαιολογημένη τάχα από τον περιρρέοντα υπαρξιακό κίνδυνο, και άλλο να συνεχίζεις να φωνάζεις το 2026, υπονομεύοντας την κανονικότητα που το ίδιο σου το κόμμα ισχυρίζεται πως έχει αποκαταστήσει.

Φωνάζει ο κόσμος όταν όλα είναι ορθώς καμωμένα;

Δικαιολογείται το ευερέθιστο και εκρηκτικό πνεύμα ενός υπουργού, ενώ ο ίδιος διατείνεται πως η χώρα διανύει την πιο «συγκλονιστική περίοδο ευημερίας»;

Από τις επιθέσεις του σε δημοσιογράφους που τολμούν να συσχετίσουν τη δραστηριότητα του ιατρείου της Καρνεάδου με την αδυναμία του υπουργείου να την καταστείλει εγκαίρως μέχρι τις ειρωνείες του σε παρουσιαστές που του θέτουν στοιχειώδη ερωτήματα για τις μετεκλογικές συνεργασίες (τους ρώτησε ζωντανά μήπως έχουν καπνίσει μπάφο), ο Αδωνις Γεωργιάδης φανερώνει ότι η ένταση για την ένταση δεν είναι πια απλώς ένα κομμάτι του brand του ή ρητορική αναγκαιότητα, αλλά κάτι που, δυστυχώς, δεν τιθασεύεται. Ο υπουργός έχει χάσει τον έλεγχο.

Εγκριση από ψηλά

Η απώλεια του ελέγχου είναι μια πολυτέλεια. Κατά κάποιον έμμεσο τρόπο, αποτελεί επιλογή. Δεν ξύπνησε μια μέρα ο υπουργός και απεφάνθη «σήμερα θα αφηνιάσω», αλλά εδώ και καιρό αποδέχεται το σχετικό ενδεχόμενο, επειδή γνωρίζει ότι οι παρεκτροπές του συγχωρούνται από την κεφαλή του κόμματος, αν δεν επιδοκιμάζονται κιόλας.

Η αλαζονεία της εξουσίας και τα καβαλημένα καλάμια, στα οποία πολλοί (ακόμη και από το στρατόπεδο της Ν.Δ.) αναφέρονται δηκτικά, σε αυτήν την κατάσταση συνίστανται. Στην κουλτούρα εκείνη που αγκαλιάζει την απρέπεια και την έλλειψη ορίων ως θεμιτές παραμέτρους του πολιτικού ανταγωνισμού.

Ο Αδωνις Γεωργιάδης, όμως, δεν ξεφεύγει απλώς από τους τύπους, αλλά σταδιακά πολακοποιείται. Υιοθετεί χαρακτηριστικά που κάποτε (ορθώς) αναγνώριζε ως δηλωτικά της συριζαϊκής νοσηρότητας και από τα οποία υποτίθεται ότι διαχώριζε τη θέση του.

Το να μην αφήνεις δημοσιογράφους να μιλήσουν, να τους επιτίθεσαι υστερικά προσάπτοντάς τους φαντασιακά αμαρτήματα και να αποκλείεις ερωτήσεις που δεν σε βολεύουν είναι σημάδια τραμπικού ολοκληρωτισμού και ασέβειας τόσο προς τους ανθρώπους που κάνουν τη δουλειά τους όσο και προς το κοινό που περιμένει να ακούσει έναν υπουργό και καταλήγει αποδέκτης ενός παραληρηματικού σόου. Είναι η επιτομή της περίφημης «τοξικότητας» την οποία η Ν.Δ. καταγγέλλει, εμφατικά και υποκριτικά, όταν στρέφεται εναντίον της.


Η υπόθεση Μαζωνάκη και το ευρύτερο θέμα κρατικής ευθύνης που αυτή αναδεικνύει έχουν φέρει τον υπουργό σε δύσκολη θέση.

Οφειλαν η κυβέρνηση και οι αρμόδιες υπηρεσίες να έχουν επιδείξει σοβαρό ελεγκτικό ζήλο έναντι ιατρών και ιατρείων που παραβιάζουν νόμους και θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή ασθενών;

Προφανώς.

Υπάρχει δικαιολογία για την ολιγωρία τους;

Καμία.

Ούτε η υψηλή δημοτικότητα των «εναλλακτικών θεραπειών» στις τάξεις όλων εκείνων που οψίμως τις μέμφονται ούτε το κβαντικό βιογραφικό της άλλοτε λαοπρόβλητης Μαρίας Καρυστιανού μετριάζουν την αποτυχία του κράτους και του υπουργού προσωπικά να επιβάλουν τη νομιμότητα.

Λένε, ωστόσο, αυτά τα δύο πολλά για την κοινωνία που σήμερα φρίττει με όσα συνέβησαν στην Καρνεάδου.

Δεν είναι, βέβαια, δουλειά του υπουργού να σχολιάσει τον αντιφατικό και συγκυριακό τρόπο με τον οποίο τα ειδησεογραφικά μέσα και το κοινό τους καταναλώνουν την ψευδοεπιστήμη.

Δουλειά του είναι …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κύριε Τσάφο, αντιφάσκετε, παραπλανάτε, ψεύδεστε

 

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Κύριε υφυπουργέ ενέργειας και περιβάλλοντος, με ανάρτηση σας αποπειραθήκατε να απαντήσετε στο προχθεσινό μου κείμενο «Πάνε οιμπαταρίες, πάνε και τα λεφτά» που σας αφορούσε. Όχι προσωπικά, αλλά την απορριπτική σας στάση για μια επένδυση στην Πτολεμαΐδα για μπαταρίες αποθήκευσης ενέργειας από ΑΠΕ.

Πριν μου απαντήσετε, θα ‘πρεπε να υπολογίσετε ότι είμαι πολλά χρόνια στο δημοσιογραφικό κουρμπέτι και δεν γράφω στον βρόντο.

Το ρεπορτάζ και τα στοιχεία μου δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. Το δε ενδιαφέρον μου, δεν αφορά καμιά συγκεκριμένη εταιρεία, αλλά την μαυρίλα που βλέπω γύρω μου για τους λογαριασμούς ρεύματος, την ώρα που πετάμε ρεύμα στα σκουπίδια. Απαντώ σημείο προς σημείο στους ισχυρισμούς σας.

 

Πρώτο, μένω εμβρόντητος από την φράση σας «στον συγκεκριμένο κύκλο προτάσσομε έργα που είναι περισσότερο καινοτόμα (π.χ. δέσμευση και αποθήκευση άνθρακα ή υδρογόνο) που δεν έχουν άλλη δίοδο ώστε να προσχωρήσουν».

Αλήθεια;

Πετάμε ρεύμα από τα φωτοβολταϊκά, το δίνουμε τσάμπα στη Βουλγαρία τα μεσημέρια, μας το ξαναπουλά σε τριπλάσια τιμή το βράδυ, οι λογαριασμοί νοικοκυριών και επιχειρήσεων έχουν φτάσει στον θεό, πλην η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει προτεραιότητα την κατασκευή μπαταριών αλλά την αποθήκευση άνθρακα και υδρογόνου;

Άλλο πάλι και τούτο, συγχωρήστε με, δεν το εγνώριζα. Ενημερώστε όμως τον κύριο Μητσοτάκη που βγαίνει στη Βουλή και στις τηλεοράσεις και μιλά για μπαταρίες ρεύματος που θα μειώσουν την τιμή της κιλοβατώρας. Όχι τίποτα άλλο, να μάθει επιτέλους την πολιτική του και να μην λέει ανακρίβειες.

Με την ευκαιρία, πείτε μου πως θα μετατρέψω τα κλιματιστικά του σπιτιού μου σε υδρογονικά ή ανθρακούχα, ώστε να σταματήσουν οι 350αριές που πληρώνω κάθε μήνα στον πάροχό μου.

 

Δεύτερο, γράφετε ότι «το συγκεκριμένο έργο είχε ζητήσει από το κράτος μια απ’ ευθείας στήριξη 249 εκατομμυρίων ευρώ σε βάθος δεκαετίας, για μια επένδυση 271 εκατομμυρίων».

 

Ψέμα. Ποτέ δεν ζητήθηκε ούτε ένα σέντσι από το ελληνικό κράτος. Μια σύμφωνη υπογραφή σας ζητήθηκε κ. υφυπουργέ, ώστε να πάει να τα ζητήσει από την Ευρώπη. Την οποία δεν δώσατε ποτέ.

 

Και συνεχίζετε… «Το αίτημα αυτό απορρίφθηκε γιατί τα ποσά ήταν δυσανάλογα με τα ποσά που δώσαμε σε άλλα έργα αποθήκευσης μέσω διαγωνισμών».

Ψέμα επίσης. Κανένα αίτημα χρηματοδότησης δεν απορρίφθηκε, διότι δεν υπήρξε κανένα αίτημα χρηματοδότησης από τα ταμεία σας. Σε ευρωπαϊκό χρήμα απευθυνόταν η επένδυση, όχι σε κρατικό.

 

Και συνεχίζετε… «Η στήριξη που ζητήθηκε ήταν 33% μεγαλύτερη σε σχέση με αυτή που πήραν τα έργα που συμμετείχαν στον τρίτο διαγωνισμό για αποθήκευση, που μάλιστα αφορούσε τις περιοχές απολιγνιτοποίησης».

Ψέμα. Το έργο θα προχωρούσε (αν δίνατε σύμφωνη γνώμη) μέσω διαδικασίας CfD, με ευρωπαϊκό χρήμα και με εξασφάλιση εύλογου λειτουργικού κέρδους 7%. Πούθε προκύπτει αυτό το 33% είναι απορίας άξιο και πως συγκρίνετε ένα έργο που πήγε για χρηματοδότηση απ’ ευθείας στην Ευρώπη, με άλλα έργα που πήραν κρατικό χρήμα από διαγωνιστικές διαδικασίες. Μήλα, πορτοκάλια, αχλάδια και άσχετα νούμερα, όλα σ’ ένα τσουβάλι.

 

 

Τρίτο. Γράφετε, «υπάρχουν πλέον πολλά έργα που θέλουν να προχωρήσουν χωρίς καμιά κρατική ενίσχυση, κι αυτό γεννά εύλογα ερωτήματα αν πρέπει να χρηματοδοτήσουμε ένα έργο όταν άλλοι επενδυτές δεν ζητούν ενίσχυση».

Άντε πάλι από την αρχή. Αφού δεν ζήτησαν οι άνθρωποι κρατική ενίσχυση, μια υπογραφή σας ζήτησαν (που ήταν αναγκαία) να πάνε να διεκδικήσουν λεφτά απ’ την Ευρώπη μέσω CfD. Γιατί τους ανακατώνετε σκοπίμως με τους άλλους που σας ζητάνε λεφτά υφυπουργέ μου;

 

Και συνεχίζετε…«Για την αποθήκευση έχουμε συγκεκριμένη στρατηγική και πρόσφατα ανακοινώσαμε ότι θα ρίξουμε με ανοικτή πρόσκληση και διαγωνιστικές διαδικασίες 200 εκατομμύρια ευρώ επιπλέον, για να τρέξουν πιο γρήγορα οι μπαταρίες». 

Ώπα-ώπα, για κάντε μια στάση εδώ γιατί μπερδεύτηκα.

Σε επενδυτές που δεν ζητούν κρατική ενίσχυση θα στηριχθείτε για να φτιάξετε αποθήκευση ή θα τους δώσετε 200 εκατομμύρια;

Γιατί και το ένα και το άλλο μαζί δεν βγάζουν νόημα, το καταλαβαίνετε ελπίζω. Ξεκαθαρίστε το please που λένε και οι λομπίστες στην Αμερική.

 

Τέταρτο. Γράφετε, «το έργο δεν έχει ‘’εξασφαλισμένη χρηματοδότηση’’, μιλάμε για ένα κύκλο αιτήσεων που διάφορα έργα απ’ όλη την Ευρώπη διαγωνίζονται για να εξασφαλίσουν στήριξη».

Μάλιστα. Κι εσείς δεν δώσατε στήριξη με μια υπογραφή σας. Συγχαρητήρια. Τέλος πάντων, η εταιρεία επιμένει ότι είχε εξασφαλίσει την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση διότι έχει και την αξιολόγηση με «15 στα 15» από το υπουργείο οικονομικών, εσείς λέτε ότι δεν ήταν εξασφαλισμένη. Έστω. Και τι θα σας πείραζε δηλαδή υφυπουργέ μου να τους δώσετε την δυνατότητα να διεκδικήσουν το χρήμα;

Από την τσέπη σας θα το ‘κοβαν ή άλλα δικά σας έργα θα ακύρωναν;

Τίποτα απ’ όλα αυτά. Μια ριμάδα τυπική έγκριση θα δίνατε κι αν παίρνανε την χρηματοδότηση, για το καλό της χώρας θα ‘ταν. Πλην δεν την δώσατε, γιατί;

 

Δεν σας έκοψα τίποτα από την ανάρτηση σας ως τώρα, υφυπουργέ μου, σωστά; Ούτε αλλοίωσα, ούτε παρερμήνευσα, mot a mot μετέφερα τις φράσεις σας.

Και πάμε στην τελευταία παράγραφο της ανάρτησης σας. «Το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο. Γιατί αυτό το έργο είναι τόσο ξεχωριστό, που να δικαιολογεί σήμερα και με τις τωρινές συνθήκες μια τόσο ειδική μεταχείριση σε σχέση με όλα τα άλλα έργα αποθήκευσης στη χώρα;»

Εδώ τώρα, θα μιλήσουμε πολιτικά. Δεν ξέρω πόσο ξεχωριστό είναι το συγκεκριμένο έργο, εμένα μια χαρά μου φαίνεται και απολύτως αναγκαίο μέσα στην ενεργειακή κρίση που διανύουμε, αλλά μου λέτε σας παρακαλώ υφυπουργέ μου ποια είναι «όλα τα άλλα έργα αποθήκευσης στη χώρα»;

Ποια όλα;

Τίποτα δεν έχουμε, μηδέν.

Δηλαδή δεν εγκρίνετε κάτι, για να μην το ευνοήσετε έναντι του απόλυτου μηδέν; Ελάτε σας παρακαλώ… 

Θα έχουμε την αντλιοταμίευση σε λίγο και μπράβο, αλλά επί του παρόντος δεν έχουμε τίποτα. Και έχετε ευθύνη, διότι …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΦΟΡΟΜΠΗΧΤΙΚΟ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Το αξιόχρεο και τα αξιοπερίεργα

  

Του ΚΩΣΤΑ ΚΑΛΛΙΤΣΗ 

Είχαμε μια καλή εξέλιξη τις προηγούμενες ημέρες, τις αξιολογήσεις του αξιόχρεου της χώρας μας από δύο διεθνείς οίκους.

Ο οίκος Moody’s διατήρησε την αξιολόγηση στη βαθμίδα Baa3, αλλά αναβάθμισε τις προοπτικές σε θετικές, και ο Scope αναβάθμισε το αξιόχρεο σε ΒΒΒ+.

Καθοριστική για την εξέλιξη ήταν η επαγγελματική διαχείριση του χρέους από τον ΟΔΔΗΧ. Πληρώνοντας, μάλιστα, πρόωρα 5,3 δισ. ευρώ στα τέλη του 2025 και άλλα 13 δισ. ευρώ έως τα τέλη του τρέχοντος έτους. Ο ΟΔΔΗΧ κάνει πολύ καλά τη δουλειά του. Μακάρι να έκανε καλά και τη δική της δουλειά η κυβέρνησή μας. Δεν την κάνει.

Το πρόβλημα δεν είναι οι πομφόλυγες που ακούστηκαν από τα κυβερνητικά μέγαρα – δεν χάθηκε, δα, ο κόσμος αν ειπωθούν μερικές υπερβολές ακόμη.

Το πρόβλημα είναι ότι χάνεται η ευθυκρισία: όπως όταν, π.χ., οίκοι αξιολόγησης λένε ότι μας θεωρούν αρκετά φερέγγυους ότι θα αποπληρώσουμε τα δάνειά μας, κι αυτό ερμηνεύεται ως απόδειξη ότι η ελληνική οικονομία αποτελεί «παράδειγμα ανθεκτικότητας, ανάπτυξης και μεταρρυθμιστικής ορμής» – όπως ειπώθηκε. Για να είμαστε, λοιπόν, προσγειωμένοι, ίσως δεν είναι άχρηστη μια υπενθύμιση: ότι το 2009, μόλις λίγους μήνες πριν πνιγούμε στην κρίση χρέους, οι οίκοι αξιολόγησης κατέτασσαν την Ελλάδα σε Α και Α1, δηλαδή στις πιο υψηλές βαθμίδες μεταξύ όλων των χωρών της Ε.Ε.

Επίσης ότι σήμερα μας κατατάσσουν στις κατώτερες βαθμίδες αξιόχρεου μεταξύ των «27» της Ε.Ε.

Και για να μην αλλάξουν επί τα χείρω, αντί να επαναλαμβάνουμε τα περί «θωρακισμένης» οικονομίας, θα χρειαζόταν αλλαγή πολιτικής.

Παράδειγμα:

Η δημοσιονομική σταθερότητα –κατά πολλούς το πετράδι του στέμματος– είναι εύθραυστη. Στηρίζεται στην ακραία φορολογική αφαίμαξη μέσω (και) του πληθωρισμού και στην ακραία συμπίεση των κοινωνικών δαπανών. Τα πληθωριστικά έσοδα συγκάλυπταν την ανάγκη της φορολογικής μεταρρύθμισης, ενώ οι καρποί του λεφτόδεντρου, του ΤΑΑ, βούλωναν κάποιες τρύπες στον προϋπολογισμό. Χωρίς μεγάλες μεταρρυθμίσεις, η δημοσιονομική σταθερότητα θα κλονιστεί – το ψιλογράφουν και οι οίκοι αξιολόγησης, για να τα έχουν καλά με το καθεστώς αλλά και να μπορούν αύριο να πουν «εμείς σας τα λέγαμε».

Η τελευταία νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της Ευρώπης δεν θεωρεί κακό να πληρώνουμε ένα ευρώ στην εφορία για κάθε ευρώ στην τιμή της αμόλυβδης.

Ούτε θεωρεί ντροπή τα εισοδήματα από κέρδη να φορολογούνται με 5% και ο μισθός των 1.000 ευρώ (1,5 εκατομμύριο μισθωτοί) να ακουμπάει τα 240 στα ταμεία του κράτους μέσω βαρύτατου ΦΠΑ.

Πιστεύει ότι είναι καλό να τροφοδοτεί τη ζήτηση κατοικίας και να ακριβαίνουν τιμές και ενοίκια, διότι έτσι αυξάνεται η περιουσία και το εισόδημα όσων έχουν πολλά ακίνητα.

Και δεν θεωρεί πρόβλημα ότι τα νοικοκυριά δαπανούν το 36% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για κατοικία (έναντι 19% στην Ε.Ε.), ότι πληρώνουν από την τσέπη τους το 30% των δαπανών υγείας (αντί 15% στην Ε.Ε.) και το 27% των δαπανών για να μορφώσουν τα παιδιά τους (έναντι 11% στην Ε.Ε.).

Αντιθέτως, όλα αυτά αποδεικνύουν ότι…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ και ΚΥΠΡΙΑΚΑ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Ποιος δουλεύει ποιον

Image

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Η πρόεδρος της Βουλής της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αννίτα Δημητρίου, σε συνέντευξη που έδωσε σε τηλεοπτικό σταθμό της Κύπρου κάλεσε την κυβέρνηση της χώρας της να αποφασίσει αν θέλει ή όχι την κατασκευή του υποβρύχιου καλωδίου GSI (εξίσου θρυλικό με το γεφύρι της Αρτας), με το οποίο η Κύπρος θα συνδέεται με το ευρωπαϊκό ηλεκτρικό δίκτυο.

Το διαβάζεις και μένεις κατάπληκτος. Τόσο καιρό, δηλαδή, που Ελλάδα και Τουρκία κοντεύουν να αρπαχτούν για το θέμα, που ο έλληνας Πρωθυπουργός πηγαινοέρχεται στο Παρίσι και καλλιεργεί συμμαχίες, ώστε στη βιτρίνα του έργου να είναι οι Γάλλοι, οι Κύπριοι δεν έχουν αποφασίσει;

Δεν ξέρουν τι θέλουν;

Τότε εμείς γιατί έχουμε πάρει το θέμα επ’ ώμου και τρέχουμε, αν οι ίδιοι δεν ξέρουν τι θέλουν;

Και φτάσαμε στο σημείο ώστε η κυβέρνηση της Κύπρου να πιέζεται δημοσίως από πολιτειακούς παράγοντες της Κυπριακής Δημοκρατίας για να αποφασίσει επιτέλους;

Αναρωτιέμαι ποιος κοροϊδεύει ποιον σε αυτή την υπόθεση: εμείς τους Κύπριους ή οι Κύπριοι εμάς;

Οσον αφορά εμάς, να το καταλάβω. Εναντι της Κύπρου, πάσχουμε από το γνωστό σύμπλεγμα του 1974. Οι Κύπριοι το ξέρουν και το εκμεταλλεύονται στο έπακρο. Ολο αυτό, δε, συμβαίνει επειδή εμείς έχουμε παγιδευτεί στην ψευδαίσθηση ότι το Κυπριακό παραμένει ως διεθνές πρόβλημα, ενώ στην πραγματικότητα ούτε οι ίδιοι οι Κύπριοι θέλουν την επανένωση της νήσου σε ενιαίο κράτος. Το Κυπριακό, ναι, είναι πρόβλημα, σε αυτό να συμφωνήσω. Είναι όμως δικό μας, ψυχολογικό πρόβλημα. Δεν είναι πολιτικό.

Την ελληνική πλευρά του ζητήματος, ελλαδική και κυπριακή, την κατανοώ.

Το μοναδικό με το οποίο ειλικρινά απορώ είναι η στάση των Γάλλων. Για ποιον λόγο εκτίθενται, αναρωτιέμαι, είτε πολιτικά είτε επιχειρηματικά, από την ώρα που η συμμετοχή της Κύπρου είναι αμφίβολη.

Αυτοί όμως έχουν τα δικά τους θεματάκια, όπως το όνειρο της ναπολεόντειας «gloire». Οταν αυτό, λοιπόν, συναντά την προσωπικότητα του Μακρόν, από τη σύγκρουση παράγεται η Γαλλία των ημερών μας, που συγχέει τις δημόσιες σχέσεις με τις διεθνείς σχέσεις.

 

Ας μη μας διαφεύγει, τέλος, και η διάσταση των εσωτερικών πολιτικών ανταγωνισμών στο ζήτημα που έθεσε η κ. Δημητρίου. Η πρόεδρος της Βουλής ευχαρίστως θα έβλεπε τον εαυτό της ως την υποψήφια της Κεντροδεξιάς στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές της Κύπρου και προετοιμάζει το έδαφος από καιρό. Επομένως…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΞΕΦΡΑΓΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Ο σκοπός του σποτ του Υπουργείου Μετανάστευσης (Μας περνάνε για εντελώς ηλίθιους και μας δουλεύουν ψιλό γαζί...)

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Πολλοί συμπολίτες, παρακολουθώντας το σποτάκι του υπουργείου Μετανάστευσης, το οποίο προβάλλεται τις τελευταίες ημέρες στα ελληνικά κανάλια, ξεστομίζουν ένα πολύ απορημένο «γιατί;».

Αρκετοί μάλιστα φτάνουν στο σημείο να πουν ότι προασκείται για άλλη μια περίπτωση σπατάλης χρημάτων (είτε της χώρας είτε της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που και αυτά δυστυχώς δεν φυτρώνουν).

Φυσικά έχουν άδικο και θα το εξηγήσω αλλά επιτρέψτε μου πρώτα να σας παρουσιάσω το 8λεπτο έπος του οποίου μια συντομευμένη εκδοχή είναι αυτή που παρακολουθούμε στην τηλεόραση.

Το σποτ ξεκινάει με τη σύλληψη μια παράνομης μετανάστριας (και όχι λαθρομετανάστριας, που σημαίνει ακριβώς το ίδιο). Στη συνέχεια βλέπουμε πλάνα από πλοία του Λιμενικού και νησιά (δυστυχώς με αυτό το φίλτρο ξεθωριάσματος που έχει γίνει πιο κλισέ κι από μουστάκι σε πρωταγωνιστή διαφήμισης). Η παράνομη μετανάστρια αφού περνάει από διάφορες γραφειοκρατικές διαδικασίες συνοδεύεται στη δομή από μια ένστολη.

Εκεί βλέπει έντρομη δυο δημόσιους υπαλλήλους να πλακώνονται για τα ρεπό τους αφού η δομή είναι εντελώς άδεια και δεν έχει καθόλου δουλειά. Ο τσακωμός τελειώνει χάρη στην παρέμβαση του Χειριστή Ένα και του υπουργού Πλεύρη ο οποίος κουνάει αποφασιστικά το κεφάλι του κοιτώντας οθόνες.

Το σποτάκι τελειώνει με τον διάλογο δυο παράνομων μεταναστών οι οποίοι λίγο πριν την απέλαση συζητούν στα αγγλικά (πρόκειται για μετανάστες από το Ηνωμένο Βασίλειο) το πόσο κακή ιδέα ήταν να μπουν παράνομα στην Ελλάδα. Κι επειδή τα λόγια δεν αρκούν για να περιγράψω το μεγαλείο του σποτ μπορείτε να το παρακολουθήσετε όλο εδώ:

 

 

Όπως σας είπα, πολλοί συμπολίτες αναρωτιούνται αν μπορεί να υπάρξει έστω και ένας υποψήφιος παράνομος μετανάστης που θα πει «ας μην πάω Ελλάδα καλύτερα» ή ένας διακινητής που θα το σκεφτεί λίγο παραπάνω πριν φορτώσει τη βάρκα του. Και φτάνουν στο σημείο να ισχυριστούν πως το σποτ δεν εξυπηρετεί κανέναν απολύτως σκοπό. Και φυσικά κάνουν λάθος.

Γιατί ακόμα κι αν δεν αλλάξει τα μυαλά κανενός διακινητή ή παράνομου μετανάστη (αν και είναι πολύ φοβιστικός ο τσακωμός των υπαλλήλων στην άδεια δομή και πολύ αποφασιστικός ο τρόπος που ο υπουργός Πλεύρης κοιτάζει τις οθόνες μαζί με τον Χειριστή Ένα) οι βασικοί σκοποί του σποτ έχουν ήδη επιτευχθεί και με το παραπάνω:

Δημιουργήθηκαν θέσεις εργασίας για την παραγωγή του, δίνεται χρήμα στα ΜΜΕ για την προβολή του και …

ΝουΔο-γαλαζαίικου λαθρομαχμουταρόπληκτου αφελληνισμένου Κουλο-χανείου κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίικου γυφτοκαθαρματόπληκτου Κουλο-χανείου κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίικου αληταρο-καθαρματόπληκτου ξέφραγου Κουλο-χανείου κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΞΕΦΡΑΓΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ο βολικός φερετζές της «ατομικής ευθύνης»

Image

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Να ξεκινήσω λέγοντας ότι πιστεύω στην αξία της ατομικής ευθύνης. Οι πολίτες δεν πρέπει να νοιώθουν σαν πεντάχρονα που πάντα χρειάζονται κάποιον να τους κρατάει από το χεράκι για να τους περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο. Πράγμα που σημαίνει ότι λυπάμαι περισσότερο έναν συμπολίτη που χωρίς να το περιμένει, πέφτει θύμα ενός κακοποιού που του «χιμάει» για να τον ληστέψει, παρά έναν συμπολίτη που τα σκάει σε έναν γιατρό που του έχει υποσχεθεί ισόβια νεότητα.

Οι πολίτες πρέπει και να είναι και να αισθάνονται υπεύθυνοι για τις επιλογές τους. Αλλά αυτό χωρίς να καθίστανται ανεύθυνες οι ελεγκτικές και διωκτικές αρχές.

Ειδικά στις υπηρεσίες υγείας και σε αντίθεση με τους «άνοιξε θεία από τον ΔΕΔΔΗΕ είμαστε» ή τους «υπνοθεραπευτές» ή τους «αστρολόγους», υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά που ονομάζεται «Ιατρικοί Σύλλογοι».

Είναι οι «επιστημονικοί» σύλλογοι που με την επιστημονική τους αυθεντία αδειοδοτούν τα ιδιωτικά ιατρεία. Είναι δηλαδή αυτοί που βάζουν σε κάθε ιατρείο τη σφραγίδα την οποία βλέποντας την ο πολίτης καταλαβαίνει ότι επισκέπτεται κανονικό και επαρκή επιστημονικά γιατρό και όχι κομπογιαννίτη.

Όπως φαίνεται όμως ο Ιατρικός σύλλογος μοιράζει τις άδειες με τον ίδιο τρόπο που μοιράζονται τα κουφέτα σε γάμους και βαφτίσια και με την ίδια επιπολαιότητα κάνει και τους ελέγχους τους οποίους οι πολίτες (αναγκαστικά αφού οι ίδιοι δεν έχουν ιατρικές γνώσεις) εμπιστεύονται.

Θα μου πείτε, μα είναι δυνατόν κανείς να εμπιστεύεται ένα όργανο του οποίου επικεφαλής εκλέγεται ο Γιώργης ο Πατούλης;

Και θα έχετε δίκιο. Αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε για επιστήμη και το ποιο ιατρείο είναι της προκοπής και ποιο όχι, δεν μπορεί να το απαντήσει ο καθένας από μας. Ακόμα και για τις απάτες της εναλλακτικής ιατρικής, κάποιος λιγότερο καχύποπτος μπορεί να σκεφτεί ότι από τη στιγμή που κοτζάμ Ιατρικός Σύλλογος τους δίνει άδεια λειτουργίας, δεν μπορεί να είναι και εντελώς απάτη.


Παρόλα αυτά ακούω και στην περίπτωση των ιατρικών υπηρεσιών κυβερνητικά στελέχη να χρησιμοποιούν την «ατομική ευθύνη» ως φερετζέ που καλύπτει την τυπική. Και κάπως εκνευρίζομαι όταν επικαλούνται την «ατομική ευθύνη», λες και η επίσκεψη σε ένα ιατρείο που λειτουργεί με την άδεια του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών είναι το ίδιο με το να γκαζώνεις ανάποδα σε μονόδρομο.

Λες και …

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Eνα καθοριστικό πολιτικό και επικοινωνιακό λάθος

https://www.protagon.gr/wp-content/uploads/2026/09/political-chaos-tsipras-A-pr.jpg  

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΔΑΤΣΕΡΗ

Δυστυχώς, ο κ. Φλωρίδης άρχισε και ο κ. Τσίπρας έπεται, για να μας αποσαφηνίσουν αμφότεροι ότι η προεκλογική αντιπαράθεση θα διεξαχθεί σε περιβάλλον πολιτικής παρακμής
.  

Επιλέγουν το στρατήγημα του ψευδούς διλήμματος ή της εξαναγκασμένης πόλωσης, το οποίο ιστορικά έχει χρησιμοποιηθεί σε συνθήκες ομαλότητας μόνο από λαϊκιστές ή αυταρχικούς πολιτικούς. 

Ο υπουργός Δικαιοσύνης εκφοβίζει επικαλούμενος κίνδυνο πολέμου και μιας νέο-οθωμανικής κατοχής αν δεν παραμείνει στη εξουσία ο νυν Πρωθυπουργός. 

Ο πρώην (δις) αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και (άπαξ) πρώην Πρωθυπουργός επικαλείται αυτάρεσκα και αλαζονικά τη μοναδικότητά του, εκμηδενίζει όλους τους άλλους και αυτοαναφέρεται σαν αποκλειστικός φορέας της επόμενης εξουσίας. 

Αντιπαρέρχομαι τον κ. Φλωρίδη, που μάλλον δεν βρίσκεται στο mainstream της παράταξής του, αλλά δεν μπορώ να μη σταθώ στον κ. Τσίπρα. 

Από την ίδρυση του νέου εγχειρήματός του μέχρι σήμερα υποβαθμίζει την έννοια της Δημοκρατίας.  

Την παρέλειψε από τον τίτλο του κόμματός του. 

Εξαφάνισε τη δημοκρατική διαδικασία στη διαμόρφωση της δομής του. Δεν την περιλαμβάνει στη ρητορική του. 

Περιόρισε στο εντελώς αναγκαίο τον εξαγγελτικό του λόγο για τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών.  

Εμπρακτα προσβάλλει το Κοινοβούλιο. Το «εμείς ή κανείς» είναι η κορύφωση της αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς. Του μίγματος λαϊκισμού, αυταρχισμού και οίησης.  

Το «εμείς ή κανείς» είναι η πιο σκληρή έκφραση που έχει εκστομισθεί κατά την εφαρμογή της εξαναγκασμένης πόλωσης.  

Υπερβαίνει το τριτοδιεθνιστικό «Ή εμείς ή αυτοί» που χρησιμοποίησε και ο ίδιος, αν θυμάμαι καλά το 2018. 

Υπερβαίνει το «Moi ou chaos» του Σαρλ ντε Γκολ τη δεκαετία του 1950.  

Ακόμη και εκείνο της ανόδου του φασισμού στον Μεσοπόλεμο «O noi o il caos» του Μπενίτο Μουσολίνι.  

Τα υπερβαίνει γιατί δεν είναι μόνο διχαστικό. Είναι απαξιωτικό και προσβλητικό για όλους τους άλλους. 

Τούτου ρηθέντος, είτε είναι αποκαλυπτικό της ιδιοσυγκρασίας, είτε είναι αποδεικτικό οίησης, είτε είναι εκδήλωση ψυχολογικής ανωριμότητας όταν «δεν μας πηγαίνουν καλά τα πράγματα», ο κ. Τσίπρας δεν καθίσταται μόνο αποσυνάγωγος των άλλων πολιτικών, αλλά υπόκειται και στην εύλογη καχυποψία των πολλών. 

Με απλά λόγια, κινδυνεύει να...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΡΙΣΤΕΡΟΦΟΒΙΚΟ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Η μεγάλη αποτυχία

https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2023/03/petroulakis-39.png?v=1679657363 

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Η Πανεπιστημιακή Αστυνομία ήταν μια «προσπάθεια αχρείαστη», παραδέχθηκε ο Πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη. Πρόσθεσε ότι σπαταλήθηκε πολύτιμο κεφάλαιο σε ένα μέτρο το οποίο «δεν ήταν το πιο κατάλληλο», όπως είπε, μάλλον χαριτολογώντας.

Η αναγνώριση ενός λάθους είναι γενναία πράξη στην πολιτική και, εφόσον είναι έντιμη, ενισχύει την αξιοπιστία εκείνου που προχωρεί σε αυτή.

Η Πανεπιστημιακή Αστυνομία ήταν πράγματι αποτυχία, ήταν όμως ένα μικρό μέρος, στα όρια του ασήμαντου, της γενικότερης αποτυχίας των κυβερνήσεων Μητσοτάκη στην Παιδεία. Επειτα από επτά χρόνια, η εικόνα προβάλλει πλέον καθαρά. Αν εξαιρέσουμε τρία πράγματα, δηλαδή την πάταξη των καταλήψεων, τη διαγραφή των αιωνίων φοιτητών και την επιβολή ορίου, καθώς και την επαναφορά των προτύπων σχολείων, τίποτα άλλο δεν έχει γίνει.

Οι λιγοστές μεταρρυθμίσεις επιχειρήθηκαν στην επιφάνεια του οικοδομήματος, με την ελπίδα ότι, αν επιβιώσουν, ίσως επιφέρουν κάποια γενικότερη βελτίωση, κάτω από την επιφάνεια όμως η κυβέρνηση δεν τολμά να θίξει έναν μηχανισμό που μάλλον δεν επιδέχεται διόρθωση. Τα αποτελέσματα του PISA έρχονται κάθε φορά να επιβεβαιώσουν τη σταθερά καθοδική πορεία της Παιδείας.

Στην Παιδεία εντοπίζεται, εκτιμώ, η μεγαλύτερη αποτυχία της κυβέρνησης, ακριβώς επειδή στον τομέα αυτόν ήταν μεγάλες οι προσδοκίες των ψηφοφόρων. Και δεν ήταν καθόλου αυθαίρετες, καθώς η ΝΔ ήταν εκείνη που ως αντιπολίτευση τις είχε καλλιεργήσει.

Η αποτυχία της κυβέρνησης να ανταποκριθεί σε αυτές τις προσδοκίες φαίνεται στη διαδοχή των προσώπων που πέρασαν από τη θέση του υπουργού Παιδείας.

Η Νίκη Κεραμέως ξεκίνησε δυναμικά, με τον πήχη τοποθετημένο ψηλά, τον οποίο πέρασε, αλλά από κάτω. Οσο φιλόδοξα ξεκίνησε η κ. Κεραμέως τόσο διακριτικά υποχώρησε.

Ο διάδοχός της, Κυριάκος Πιερρακάκης, ως έξυπνος άνθρωπος (και εξίσου φιλόδοξος με την προκάτοχό του), δεν τόλμησε να ακουμπήσει τα σημεία εκείνα στα οποία η κ. Κεραμέως είχε ζεματιστεί. Για ένα ικανό διάστημα, έμενε μάλλον αδρανής στον ρόλο του, έχοντας αντιληφθεί σε τι ναρκοπέδιο τον είχε ρίξει ο συνονόματός του. Διέσωσε την εικόνα του, όμως, χάρη στον νόμο, με τον οποίο άνοιξε ο δρόμος για την ιδιωτική Ανώτατη Παιδεία στην Ελλάδα. Ο συγκεκριμένος νόμος για ένα διάστημα γέννησε την αισιοδοξία ότι το κρίσιμο βήμα είχε πραγματοποιηθεί και, επιτέλους, μια νέα εποχή ξεκινούσε για την Ανώτατη Παιδεία στη χώρα. Ο κ. Πιερρακάκης στάθηκε τυχερός, γιατί πήρε προαγωγή σε υπουργό Οικονομικών και έτσι δεν είχε την ευθύνη της οικτρής αποτυχίας στην εφαρμογή του νόμου, που ίσως ο ίδιος να την είχε αποτρέψει.

Το πρόσωπο που επέλεξε ο Πρωθυπουργός για να διαδεχθεί τον κ. Πιερρακάκη ισοδυναμούσε με παραδοχή της κυβερνητικής ήττας και της συνθηκολόγησης στο πεδίο των μεταρρυθμίσεων.

Η Σοφία Ζαχαράκη είναι καθηγήτρια Μέσης Εκπαίδευσης, συνδικαλίστρια και διαχρονικά (ακόμη και ως υφυπουργός της κ. Κεραμέως) εκπρόσωπος των συμφερόντων της επαγγελματικής τάξης στην οποία ανήκει. Ο πολιτικός λόγος της είναι απολίθωμα της εποχής του Κώστα Καραμανλή του Ακάματου. Θα μπορούσε να ήταν ΠΑΣΟΚ, άλλωστε η ΔΑΚΕ της ΝΔ με την ΠΑΣΚΕ του ΠΑΣΟΚ, στον τομέα της εκπαίδευσης, δεν διαφέρουν σε τίποτα απολύτως μεταξύ τους. Ο διορισμός της κ. Ζαχαράκη σημαίνει, απλούστατα, πως ό,τι έκανε η κυβέρνηση στην Παιδεία, όπως κι αν το έκανε, αυτό ήταν και πάει τέλειωσε!

Μην ανησυχείτε, δεν έχει άλλο. Οι υπάλληλοι διοικούν ξανά το υπουργείο και οδηγούν την Παιδεία στο μέλλον.

Αν ήμουν σαράντα ετών θα με στενοχωρούσε αυτή η αποτυχία, γιατί καταλαβαίνω πόσο σημαντική είναι η Παιδεία για το μέλλον μας.

Επειδή όμως είμαι εξήντα επτά, καλώς ή κακώς δεν διαθέτω πλέον ούτε εκατοστό για ψευδαισθήσεις. Μπορώ επίσης να καταλάβω πόσο δύσκολο είναι, αλλά και πόσο επικίνδυνο, να τα βάλεις με μια νοοτροπία εμπεδωμένη επί δεκαετίες, με την οποία οι περισσότεροι έχουν συμβιβαστεί, αν όχι βολευτεί. Επιπλέον, δεν βρίσκω την παραμικρή γοητεία στους μάταιους αγώνες ή τις ηρωικές ήττες. Αν είναι σπάσεις αβγά, κάνε τα τουλάχιστον ομελέτα· διαφορετικά, άφησέ τα στην ησυχία τους.

Δύο προβλήματα στον Υπαρκτό Ελληνισμό είναι αυτά που δεν λύνονται: