ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο Πούτιν εξευτέλισε Ευρώπη και ΝΑΤΟ

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο Γιάννης Μάζης μιλάει και αναλύει την Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: «Η παραίτησις Ζαεφ και άλλες βαλκανικές ιστορίες…»

Toυ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΖΗ

Ομοτίμου Καθηγητού Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Θεωρίας, ΕΚΠΑ

 Εισαγωγή

Δυστυχώς, στην περίπτωση της ευήθους Συμφωνίας των Πρεσπών, έχουμε την απόλυτον επαλήθευσιν της λαϊκής σοφίας η οποία μας τονίζει ότι «τ’ ανεμομαζέματα» έχουν τελικώς ως μοιραίον αποτέλεσμα τα «διαολοσκορπίσματα»! Αυτό συνέβη και με την αφελεστάτην, ατυχεστάτην, ανορθολογικοτάτην, απρεπεστάτην αλλά και βλαβεροτάτην προς τα ελληνικά εθνικά δίκαια και συμφέροντα, Συμφωνίαν των Πρεσπών.

Συμφωνίαν η οποία αποτελεί κλασικόν παράδειγμα μελέτης δια τους διεθνολόγους-λάτρεις των αντιλήψεων του Hobsbaum «περί κρατογεννέσεων εις την βάσιν πλαστών και κατασκευασθέντων εθνικών ταυτοτήτων» των οποίων η ενασχόλησις με την περίπτωσιν της σκοπιανής κρατογενέσεως θα απετέλει μεγίστην απόλαυσιν και δικαίωσιν των θεωρητικών των αντιλήψεων, διότι υπάρχουν και τέτοιες περιπτώσεις εις το διεθνές εθνικοκρατικόν φάσμα, ουδείς το αρνείται. Και όταν υπάρχει, αργά ή γρήγορα εκδηλούται δι’ αποσχίσεων αιματηρών (π.χ. πρώην Γιουγκοσλαυΐα) ή αναιμάκτων (π.χ Τσεχοσλοβακία) ή δια προσπαθειών αποσχίσεων (π.χ. Καταλωνία, Χώρα των Βάσκων, Αυτονομιστικό κορσικανικό κίνημα, κτλ). Και αυτά δια να περιορισθώμεν εις την τάλαινα και «πεπολιτισμένην» Ευρώπην.

Ένα, δηλαδή εθνοτικόν μείγμα εξ Αλβανών, Βουλγάρων, Σέρβων, Ελλήνων βλαχικής καταγωγής, Ρομά και Τουρκογενών, ευρισκόμενον εντός βαλκανίου χύτρας όπου αναβράζει μετά – μάλλον ερεθιστικών – θρησκευτικών καρυκευμάτων (ισλάμ, χριστιανισμός, ισλαμοφανής και ισλαμογενής ταγματισμός, αθεϊσμός), επεξεργαζόμενον εις γερμανικά μαγειρεία, με ανόστους (κατά το πλείστον) αγγλοσαξωνικάς συνταγάς και επί της ρωσσοτουρκικής πυράς θερμαινόμενον, δεν είναι το πειθαρχικότερον εθνογενετικόν υλικόν ώστε δι’ αυτού να παρασκευασθεί ένα «νέον εθνικόν πιάτο» το οποίον να γίνει ευκόλως αποδεκτόν ως γευστικόν έδεσμα με την ονομασίαν «Βόρειος Μακεδονία». Θυμίζει μάλλον τοπία Κολάσεως του Ιερωνύμου Μπός.

Άρα δεν είναι εύκολον και να ευρεθούν και να πεισθούν ακόμη και «βαλκάνιοι» πελάτες οι οποίοι και θα το καταναλώσουν με ικανοποίησιν. Συγκαταλέγω και ημάς μετ’ αυτών, έστω και εάν ο ημέτερος εθνικός ουρανίσκος επαιδεύθη επί τεσσαρακονταπενταετίαν περίπου εις ευρωπαϊκά πολιτικο-πολιτισμικά πολυγευστικά εδέσματα.

Η ήδη άκυρη Συμφωνία: μερικοί μόνον λόγοι.

1. Η δημιουργία των Σκοπίων παραβιάζει το Πρωτόκολλον των Αθηνών, την Ελληνο-Σερβικήν Συμφωνία και το Οριοθετικόν Πρακτικόν Βενιζέλου – Πάσιτς του 1913.

2. Η ύπαρξις και δημιουργία κρατικής οντότητος των Σκοπίων κινείται εις απολύτως αντίθετον τροχιάν από τα οριζόμενα από την Συνθήκη Βουκουρεστίου 1913.

4. Αντιβαίνει προς τας συμβάσεις περί προστασίας της Πολιτιστικής Κληρονομιάς (Χάγη 1954) τις κυρωθείσες δια νόμων 360/1976, 3028/2002, συμβάσεις της UNESCO για την πολιτιστική κληρονομιά ν. 3251/2006 και άλλες ενώ επιφέρει σύγχιση της πολιτιστικής ταυτότητος μεταξύ του πληθυσμού των Σκοπίων και του Ελληνικού Έθνους.

7. Παραχωρεί εις τα Σκόπια την ιδιότηταν του περικλείστου ηπειρωτικού κράτους, άνευ διαδικαστικού συνυπολογισμού των συνθηκών και προϋποθέσεων της UNCLOS III.

8. Δεν προεβλεύθη  δημοψηφισματική δυνατότητα εγκρίσεως για τον Ελληνικό Λαό, όπως συνέβη δια τον πολυεθνοτικής συνθέσεως Λαό της FYROM.

9. Δεν υπεγράφη, όπως προβέπεται από την Σ.τ.Βιέννης 1969, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της FYROM κο Ιβανώφ, χωρίς να προστρέχει λόγος αποκλεισμού του αλλά η άρνησις του ιδίου και μόνον να το πράξει.

10. Ακυρότης του σκοπιανού δημοψηφίσματος λόγω ανεπαρκούς συμμετοχής, αποτελέσματός του με 36,91% (δεσμευτικός όρος της Συμφωνίας).

11. Μη εξετασθείσες από την Βουλή των Ελλήνων παραβάσεις των Άρθρων: α) 49 (Απάτη), β) 10 (Επιβεβαίωσις του κειμένου) και γ) 50 (Δωροδοκία αντιπροσώπων του κράτους) της Συμβάσεως της Βιέννης του 1969 «περί Δικαίου των Συνθηκών»  και για τις περιπτώσεις Σκοπίων και Ελλάδος, και πλήθος άλλων διεθνών παραβάσεων για τις οποίες έχω λεπτομερώς αναφερθεί και εγώ και άλλοι συνάδελφοι και μελετητές (Γ. Κασιμάτης, B. Καρακωστάνογλου, Π. Νεάρχου, Σ. Θεοδωρόπουλος, Σ. Νικολάου, Γ. Ρωμανός, δικηγορικοί και διπλωματικοί σύλλογοι, ακαδημαϊκοί, κτλ)… (βλ. Ι. Μάζης, https://slpress.gr/ethnika/akyronetai-i-symfonia-ton-prespon-meta-tin-kyrosi-tis-3/, όπως επίσης: 1) Ι. Θ. Μάζης, Σκέψεις για τις Πρέσπες 2018-2019, εκδ. ΛΕΙΜΩΝ, Αθήναι 2019 και 2) Ι. Θ. Μάζης, Μεσογείου Παλίμψηστον, εκδ. ΛΕΙΜΩΝ, Αθήναι 2021)

Το σήμερα

Εάν τελικώς η παραίτησις του κου Ζ. Ζάεφ ολοκληρωθεί (άνευ των γνωστών «εξωτερικών παρεμβάσεων» και ποικιλοτρόπων «πιέσεων» από πλευράς Ουάσιγκτον, Λονδίνου και Βερολίνου, πράγμα… συζητήσιμον!), η επομένη κυβέρνησις θα είναι αυτή των υπερεθνικιστών του VMRO οι οποίοι, υπό τας ιδίας προϋποθέσεις, θα θελήσουν να παρακολουθήσουν την ιδικήν των, αρνητικήν ως προς την Συμφωνίαν των Πρεσπών, πολιτικήν γραμμήν. Η Αθήνα τότε θα πρέπει να αδράξει την ευκαιρίαν και βασιζομένη εις τας ήδη ανωτέρω εκτεθείσας παρανομίας και αντισυμβατικάς παρασπονδίας, αλλά και τας 150 περίπου παραβιάσεις -μέχρι σήμερον – της επικινδύνου και εθνοβλαβούς Συμφωνίας των Πρεσπών, να ζητήσει την επαναδιαπραγμάτευσίν της, εις βασικά αυτής σημεία όπως είναι η «Ονομασία» του βορείως ημών ευρισκομένου εθνοτικού μωσαϊκού. 

 Εκεί, θα πρέπει να προωθηθεί η λύσις του ονόματος της «Κεντροβαλκανικής Δημοκρατίας» η οποία: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Μια εξαιρετική ανάλυση του Ιωάννη Μάζη για την παγκόσμια ανακατανομή ισχύος και τη μετατροπή του κόσμου σε "πολυπολικό"

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η ώρα των αποφάσεων για Αθήνα – Λευκωσία – Κόσοβο

Του ΙΩΑΝΝΗ Θ. ΜΑΖΗ

Καθηγητή Γεωπολιτικής ΕΚΠΑ

 

Ό καιρός για την οριστική  “διευθέτηση” του Κυπριακού διαφαίνεται εγγύς. 

Το 2021 θα είναι το έτος του σύγχρονου Κυπριακού, μπορεί όχι των οριστικών εξελίξεων, αλλά σίγουρα των μεγάλων αποφάσεων περί αυτού. Και δεν ομιλώ περί …«επίλυσης», αλλά χρησιμοποιώ τον όρο «διευθέτηση», καθόσον «επίλυση» παρόμοιων μακρόχρονων και ιδιαίτερα πολυπαραγοντικών και γεωπολιτικώς κρίσιμων εκκρεμών ζητημάτων του διεθνούς συστήματος μπορεί και πρέπει να αφορά βιώσιμες και οριστικές λύσεις που επιφέρουν ηρεμία σε ένα λαό, διασφαλίζουν την ειρηνική συνύπαρξη με τις όμορες χώρες (και λαούς) και κυρίως του εξασφαλίζουν την απαιτούμενη βιώσιμη ασφάλεια ώστε να μπορέσει να διασφαλίσει τις ελάχιστες απαιτούμενες προϋποθέσεις για να αναπτυχθεί με ειρήνη και ομαλότητα (εσωτερική και εξωτερική) και εντέλει να ευημερήσει.

Δυστυχώς, η διαφαινόμενη “διευθέτηση”, απότοκος του εγχειρήματος του “προταθέντος” αλλά, ευτυχώς, απορριφθέντος από τον κυπριακό Λαό, Σχεδίου Αννάν (2004), δεν προορίζεται από τους εμπνευστές της να λειτουργήσει ευεργετικά και κυρίως λυτρωτικά για ολόκληρο τον Κυπριακό λαό, δηλαδή και για τις επιμέρους μεγαλύτερες ή μικρότερες κοινότητές του. 

Ο λαός της Κύπρου, μετά τη “διευθέτηση” που οσονούπω επέρχεται, θα βυθιστεί ακόμη περισσότερο, διαγράφοντας μια ακόμη σπείρα στη μακραίωνη γεωπολιτική ομηρία που μοιραία συνοδεύει τον πανέμορφο, αλλά τραγικό αυτό τόπο από τα βάθη της ιστορίας, καθόσον οι όροι της διαμορφώνονται από την εξαιρετικά – και διαχρονικά – κρίσιμη γεωγραφική του θέση. Μια γεωγραφική θέση που καλώς ή κακώς ευνόησε στοιχεία της ανάπτυξης και της ευημερίας του κυπριακού λαού, αλλά παράμεινε εξίσου διαχρονικά κρίσιμο εξισορρόπημα στον αέναο κύκλο δυναμικής γεωπολιτικής ανακατανομής ισχύος μεταξύ Υπερσυστημικών και περιφερειακών Πόλων Ισχύος για χιλιετηρίδες.

Στην παρούσα φάση, το σύγχρονο διακύβευμα του διεθνούς Συστήματος είναι η επαναχάραξη νέων δικτυακών Υποσυστημάτων ισχύος εμπεριεχόντων νέων – δημιουργουμένων οσημέραι – πρωτοβαθμίων και δευτεροβαθμίων διεθνών δρώντων σε νέα πλαίσια δυναμικών ισορροπιών. Κατά την νέα αυτή γεωστρατηγική δυναμική γενικού επανασχεδιασμού από την Ουάσιγκτον (του Λονδίνου σε ρόλο “μικρο-στρατηγικού” εξωευρωπαϊκού ρυθμιστού, του Βερολίνου σε εναγώνιο ρόλο ευρωπαϊκού ρυθμιστού αντιτιθέμενο με την αφυπνιζομένη Γαλλία), η Τουρκία αποτελεί ένα από τα πλέον κρίσιμα (περιφερειακά μεν, αλλά με παγκόσμιες προεκτάσεις) «ζητήματα» προς διευθέτηση, ειδικά για το Ευρωατλαντικό σκέλος του. Μια προσπάθεια που η νέα διακυβέρνηση Μπάιντεν – Χάρις φρόντισε να κάνει  ευρέως και σαφέστατα γνωστό από τις πρώτες ημέρες.

Η σύγχρονη Τουρκία ως εθνοφυλετική και εθνοθρησκευτική οντότης “πρέπει” να επανεγγραφεί στο πλαίσιο του Ατλαντικού γεωπολιτικού συμπλόκου με όλες τις χαρακτηριστικές υπευθυνότητες και υποχρεώσεις της. Διαφορετικά θα “επανεξετασθεί” ως Μικρασιατικός Χώρος και θα εγγραφεί στον Aναχωματικό Ευρωατλαντικό Δακτύλιο κατατεμαχισμένη σε Νέες Εθνοκρατικές οντότητες, ταυτοτικώς προσδιορισθείσες από την Ουάσιγκτον. Οι επιδιωκομένη από τον κο Ερντογάν γεωστρατηγική τουρκική “επιτήδεια ουδετερότης” δεν αποτελεί σε καμμία περίπτωση επιλογή του κου Μπάϊντεν και των Δημοκρατικών στρατηγικών σχεδιαστών του.  

Το Νέο Μεσογειακό Παλίμψηστο δεν θα εμπεριέχει τέτοιου είδους “κείμενον αρχών” το οποίον να ορίζει και ρωσσικούς γεωπολιτικούς παίκτες εις την Μεσόγειο και τα Βαλκάνια. Ξαναγράφεται στον 21ον αιώνα για να τους αποκλείσει ολοσχερώς.

Συνεπώς, η Τουρκία του υπολοίπου 21^ου αιώνος, υποβασταζομένη από το Βερολίνο, το διεθνές δίκτυο της Οργανώσεως των Αδελφών Μουσουλμάνων, τους “υποδίκους” και σκοτεινούς οικονομικούς δεσμούς των Ερντογάν-Τράμπ αλλά και τα κεφάλαια του Κατάρ,  δεν μπορεί να συνεχίσει να αυξάνει το γεωπολιτικό αποτύπωμά της με τους αυτούς ρυθμούς, τους καταγραφέντες από το μέχρι σήμερα Ερντογανικό καθεστώς. Ενα καθεστώς που εφήρμοσε την νταβουτογλιανή νεοοθωμανική, νεο-χαουσχοφεριανή, ισλαμοναζιστική γεωστρατηγική, βασισμένο στα “πνευματικά” θεμέλια της γκιουλενικής τουρκο-ισλαμιστικής «διαφωτίσεως» . Το ίδιο εκ των πραγμάτων αναγκαία είναι και η εξίσου επιτακτική (για διάφορους λόγους, γεωπολιτικούς, αλλά και «εσωτερικούς» άλλων ενδιαφερόμενων κρατών, όπως οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Κίνα, η Γαλλία, το Ισραήλ, το Ιράν, το Ιράκ κλπ.), είναι και η διευθέτηση του εδαφικού ζητήματος που αφορά περιοχής που μεγάλο μέρος της απετέλεσε το πεδίο των συρράξεων με το πάλαι ποτέ ISIS, αλλά και τους άλλους εμπόλεμους στην πρόσφατη διεθνοποιημένη πολύπλευρη ένοπλη σύρραξη.

Αναφέρομαι στο τετράγωνο της κρίσιμης περιοχής της Ανατολικής -Νοτιο-ανατολικής Ανατολίας (Τουρκία), της Βορειοδυτικής, Βορείου και Βορειο-ανατολικής Συρίας, και του Βορείου Ιράκ (ημιαυτόνομη κουρδική επαρχία του Β. Ιράκ)  και του βορειοδυτικού Ιράν. Τη διευθέτηση δηλαδή του σύνθετου Κουρδικού και του κουρδο-Συριακού ζητήματος. Επίσης, και την ανάδυση του εθνοτικού ζητήματος του επι χρόνια διωκομένου και γενοκτονηθέντος Ασσυριακού έθνους, για το οποίο πρέπει να έχουν αρχίσει να ενδιαφέρονται εις την Ουάσιγκτον.

Πρέπει να γίνει απολύτως σαφές ότι ο Ερντογάν, αλλά και οι διάδοχοί του, είναι αποφασισμένοι, εάν υποστούν ισχυρές πιέσεις από την Ουάσιγκτον των Δημοκρατικών και συγκεκριμένες ευρωπαϊκές δυνάμεις (π.χ. Γαλλία) να οπισθοχωρήσουν  στρατιωτικά από τις περιφερειακές τους προβολές ισχύος (Αζερμπαϊτζάν, Λιβύη, Συρία, Ιράκ κ.τ.λ.) αρκούμενοι σε συγκεκριμένα οικονομικά ανταλλάγματα και “κατά τόπους” οικονομικές απολαβές.

Στην Κύπρο όμως, η σθεναρή γερμανική και βρετανική στήριξη ενθαρρύνει την Τουρκία να απαιτεί ως μεγίστη απαίτηση τα “δύο ξεχωριστά κράτη” και ως ελαχίστη την “συνομοσπονδία” (η οποία θα “βαπτισθεί” Ομοσπονδία) δύο ανεξαρτήτων, κατά τα λοιπά, κρατών με “πολιτική ισότητα” την οποία η Άγκυρα έχει ερμηνεύσει ως “κυριαρχική ισότητα”.

Τί χαρά!: Δια του τρόπου αυτού οφελούνται όλοι οι συμπλέοντες! Τοιουτοτρόπως, οι Τουρκοι και οι Βρετανοί – ως μη μέλη της ΕΕ – θα δύνανται μέσω του χυλοειδούς αυτού “κυπριάζοντος” μορφώματος να τηλεκατευθύνουν όλες τις ευρωπαϊκές αποφάσεις που απαιτούν ομοφωνία στα αντίστοιχα θεσμικά ευρωπαϊκά όργανα όπως και οι γερμανοί το ίδιο. Και αυτό θα το επιτυγχάνουν πιέζοντες αναλόγως – μέσω και πάλιν του ιδίου χυλοειδούς μορφώματος – το σύνολο των Ευρωπαϊκών χωρών. Το “άνοιγμα” των Βαρωσίων και οι βερμπαλιστικές αντιδράσεις του ΣΑ/ΟΗΕ όπως και της ΕΕ καταδεικνύουν στην Τουρκία τα εκτενή όρια των εκνόμων φιλοδοξιών της. Η Αθήνα όμως και η Λευκωσία δεν αντιδρούν πρακτικώς και μάλιστα στον Τομέα της Σκληρής ισχύος, απευθυνόμενες προς την Γαλλία. Το επόμενο κείμενο του γράφοντος θα έχει ακριβώς αυτό για αντικείμενο.

Η Αθήνα δεν μπορεί να δεχθεί καμμία ανάλογη “ιφιγενοποίηση” της Κυπριακής Δημοκρατίας θεωρώντας ουτοπικώς ότι θα εξασφαλίσει δήθεν “ειρηνικές ελληνο-τουρκικές σχέσεις” είτε, έτι χειρότερον και ειδεχθέστερον, απλώς “ήρεμο θέρος”.

Η διαχείριση του θέματος από πλευράς (και) δημοσίας διπλωματίας.

Η Τουρκία δημιουργεί ένα υψηλότατο τείχος απαιτήσεων για να προκαλέσει την Ελληνική, Κυπριακή και διεθνή πλευρά. Όταν αυτό συμβεί και αφού η κατάστασις εκτραχυνθεί μεταξύ των ενδιαφερομένων πλευρών για την άρση της απαιτήσεως των “Δύο Κρατών” η Τουρκία, μετά από “έντονες παρεμβάσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ” θα… “υποχωρήσει” (!) εις την “λύσιν της συνομοσπονδίας δύο κρατών με κυριαρχική ισότητα” και θα φανεί ότι είναι “σώφρων” και “διαλλακτική” (!) και μάλιστα “σεβομένη την απαίτηση για διεθνή τάξη και ειρήνη (!)… έχοντας ταυτοχρόνως κυριολεκτικώς “καταπιεί” (με την συνέργεια του ΟΗΕ, της ΕΕ και του κυβερνητικού διπόλου Αθηνών και Λευκωσίας) τα διεθνή εγκλήματα της Εισβολής και της Κατοχής, της καταστροφής των χριστιανικών πολιτισμικών μνημείων, των αγνοουμένων, των βιασμών, του παράνομου εποικισμού, του σφετερισμού των ελληνικών περιουσιών, κτλ !

Φαίνεται ότι το κακόηθες, πρωτόγονο, ευτελές και εύηθες διπλωματικό αυτό παίγνιον της Τουρκίας, αρχίζει να “καταναλώνεται” από την Αθήνα εφόσον υπάρχουν χειροπιαστά δείγματα περί αυτού.

Παρατηρώ τις σχετικές δηλώσεις του έλληνος Πρωθυπουργού, οι οποίες και επιβεβαιώθησαν και με τη δέουσα λεπτομέρεια δια χειλέων του κου Ν. Δένδια, σε συνέντευξή του σε Αραβικό Μέσο Ενημερώσεως και μάλιστα στην αραβική διεθνή εφημερίδα «Asharq Al Aswat», εις το φύλο της, της 18ης Ιουλίου 2021 («Μήνυμα Δένδια σε Τουρκία: Δεν υπάρχει «λύση δύο κρατών» στην Κύπρο»)[1]. Εκεί, ο έλλην ΥΠΕΞ έκρινε σκόπιμο να απαντήσει στις τουρκικές μεθοδεύσεις που απορρέουν από τη γνωστή πρακτική του ανωτέρω περιγραφέντος τουρκικού «παζαριού». Η ρητή απόρριψη Δένδια της προτεινομένης (έστω και εμφανώς προσχηματικά, δεδομένου ότι μια τέτοια λύση αντίκειται κατά μείζονα λόγο στα γεωπολιτικά συμφέροντα της  Τουρκίας, της Βρετανίας και των ΗΠΑ) λύσεως των δύο κρατών, στη πράξη δύναται να “οριοθετήσει” και την στάση της Αθήνας κατά την προϊούσα και ανορθολογικώς διεξαγομένη και άκαιρη διαπραγμάτευση -υπό τις παρούσες τουρκικές βάρβαρες- προκλήσεις για το Κυπριακό. Το μαξιμαλιστικό τουρκικό αίτημα (δηλ. τα δύο κράτη) μεν δεν συζητείται, αλλά (ή, μήπως, άρα) “δυνάμεθα να αποδεχθούμε την Ομοσπονδία (Συνομοσπονδία) δύο κρατών με πολιτική (βλ. “κυριαρχική”) ισότητα και να οδηγήσομε σε πλήρη ομηρία από την Τουρκία  το σύνολο του κυπριακού Ελληνισμού, εάν εσείς στην Άγκυρα… προσποιηθείτε ότι… υποχωρείτε!”

Εάν, λέγω εάν, μια ανάλογη σκέψις πρυτανεύει στην Αθήνα, τότε πρόκειται για διπλωματική κίνηση, προσφέρουσα την δυνατότητα της της τελικής λήψεως αποφάσεως στην πλευρά της Τουρκίας (ικανοποιώντας το Λονδίνο και το Βερολίνο), και διασφαλίζουσα έτσι ότι δεν θα έχει την κατάληξη που είχε το Σχέδιο Αννάν. Το ότι δηλαδή, εκτός απροόπτου, θα διασφαλιστεί τόσο από Λευκωσία, όσο και από Αθήνα, και προφανώς από την Άγκυρα ότι μια τέτοια κατάληξη στη διαπραγμάτευση θα γίνει αποδεκτή ή έστω ανεκτή από τον Κυπριακό, και βέβαια από τον Ελληνικό λαό ο οποίος θεωρείται από τους σχεδιαστές της, ότι θα λάβει αφελώς (!) και πανηγυρίζων (!) το καταπότιον της “τουρκικής υποχωρήσεως” και θα συμφωνήσει χειροκροτών την “εξαίρετη ελληνική διπλωματία”!

Άλλωστε, σε επίπεδο «διορθωτικής» διαμόρφωσης της κοινής γνώμης και δημόσιου διαλόγου μπορούν να ενεργοποιηθούν σχετικά “πρόθυμα δίκτυα” με μεθοδεύσεις οι οποίες είναι ήδη μάλλον εμφανείς εδώ και καιρό, από συγκεκριμένα – γνωστά – Ιδρύματα/ΜΚΟ χρηματοδοτούμενα από πρεσβείες διεθνών δυνάμεων και διεθνείς “φιλανθρώπους”  ή προσωπικότητες επηρεασμού/διαμόρφωσης της κοινής γνώμης (opinion leaders/makers) προσκείμενα εις τους ιδίους “κορβανάδες”, είτε σε επίπεδο πρακτικής, με τη δρομολόγηση καταστάσεων ή τετελεσμένων σε επιχειρησιακό, διπλωματικό, ή και επιχειρησιακό επίπεδο (π.χ. μείζονα ή ελάσσονα μεθοριακά επεισόδια, θέματα με τη μειονότητα, αναζωπύρωση των ήδη υφιστάμενων διμερών σημείων τριβής[2], όπως παραβάσεις, παραβιάσεις, ζητήματα Ε-Δ, αιτιάσεις περί της αποστρατικοποίησης αποκλειστικά ελληνικών νήσων του Αιγαίου, ναυτικά περιστατικά με αλιευτικά, εμπορικά ή πολεμικά πλοία[3], ναυτικές διεκδικήσεις στο ενεργειακό πεδίο, κλπ.), που προορίζονται να δημιουργήσουν ένα υπόβαθρο επιπρόσθετης πίεσης ή αντιπερισπασμού της κοινής γνώμης, ή και του κρατικού μηχανισμού ώστε να μην έχει τη δυνατότητα να παρακολουθεί απρόσκοπτα και να αποφασίζει ψύχραιμα περί των εξελίξεων ως προς το Κυπριακό. Η δε τουρκική πλευρά θα διασφαλίσει ότι θα επικοινωνήσει στον τουρκικό λαό τότε, και μόνον τότε, την πραγματική επιτυχία της τουρκικής διπλωματίας εξασφαλίζουσα δια το καθεστώς Ερντογάν, μια ανηφορική πορεία στους φθίνοντες μέχρι σήμερα, δημοσκοπικούς δείκτες.

Η Περίπτωση της Αναγνωρίσεως του Κοσόβου από την Ελλάδα

Η επίσκεψη του Προέδρου της Τουρκίας Ρ.Τ. Ερντογάν στα κατεχόμενα της Κυπριακής Δημοκρατίας και οι δηλώσεις του για την περιοχή “ειδικού καθεστώτος” της Αμμοχώστου, όπως και η ευρύτερη πολυετής συστηματική πολιτική επιδιώξεων της Τουρκίας για εργαλειοποίηση των μειονοτικών ζητημάτων τόσο στην Κύπρο, όσο και στην Ελλάδα, εμφανίζει ανησυχητικό σημείο κορύφωσης και προκαλεί για την συνδυαστική μελέτη συναφών περιπτώσεων ενεργοποιήσεως μειονοτικών αξιώσεων (θεμιτών ή μη) στο γεωπολιτικό σύμπλοκο της Ευρώπης – Ανατολικής Μεσογείου.

Η περίπτωση μάλιστα του Κοσσόβου δεσπόζει στη λίστα διερευνωμένων αντίστοιχων παραδειγμάτων. Αυτό διότι, η αποφασιστική διαχείρισή της μέσω σχετικών Αποφάσεων του ύπατου δικαιοδοτικού οργάνου της διεθνούς τάξεως, του Διεθνούς Δικαστηρίου «της Χάγης» (δηλαδή το ICJ), αλλά και η εκκρεμούσα διαδικασία διεθνούς αναγνωρίσεως της ανεξαρτητοποιήσεως του Κοσσόβου, παρουσιάζει εξαιρετικό γεωπολιτικό ενδιαφέρον. Και μάλιστα όχι μόνον προς μελέτην από την στενή «λεγκαλιστική» σκοπιά του Διεθνούς Δικαίου, αλλά και από την ευρυτέραν, αυτήν δηλαδή της Γεωπολιτικής Αναλύσεως, η οποία μεθοδολογικώς θεωρεί σκόπιμο και υποχρεωτικό να συμπεριλάβει τη διεθνοδικαιϊκή συνιστώσα στην συνισταμένη γεωπολιτικής ισχύος μιας πληρεστέρας γεωπολιτικής αναλύσεως.

Τούτο δε να εξετασθεί αφενός

1) για το Υποσύστημα της περιοχής μας, αλλά και

2) το ευρύτερο γεωπολιτικό Σύμπλοκο (Ευρώπη – Ανατ. Μεσόγειος – Εύξεινος Πόντος).

Πολλώ δε μάλλον είναι υποχρεωτικώς αναγκαία, κατά το μέτρο όπου θα απαιτηθεί η εν λόγω ανάλυση να αποτελέσει την απαιτουμένη βάση για την κατάρτιση μιας συγκεκριμένης γεωπολιτικής εκτιμήσεως αφορώσης την περίπτωση του Μεσογειακού Ελληνισμού, δηλαδή αφενός της μείζονος κρατικής συνιστώσας (της Ελληνικής Δημοκρατίας), αφετέρου της αντιστοίχου ελάσσονος (της Κυπριακής Δημοκρατίας), αλλά και των θεμελιωδών ταυτοτικών ανθρωπολογικών στοιχείων[4] δηλαδή των ταυτοτικώς ελληνικών (ελληνογενών ελληνοφώνων  πληθυσμών όπως των κοινωνικών πληθυσμιακών ομάδων με αμιγή ή λανθάνουσα, πρωτογενή ή μη, εθνική ελληνική συνείδηση) που είτε ως «μειονότητες» (δηλαδή ως νομικώς αναγνωρισμένα διεθνή υποκείμενα)[5], είτε ως μειονοτικές ομάδες/πληθυσμοί (μη αναγνωρισμένες μεν ως νομικά διακρινόμενες εκ του γενικού πληθυσμού, αλλά ως διακριτές κοινωνικές ομάδες, που πληθυσμιακά είναι υποσύνολο του γενικού πληθυσμού του λαού ενός κράτους, με συγκεκριμένα διακριτά ταυτοτικά ανθρωπολογικά ή κοινωνικο-πολιτισμικά χαρακτηριστικά) κατοικούσες μονίμως εδώ και γενεές σε πολλές από τις χώρες της περιοχής αυτής.

Αντιστοίχως, και η περίπτωση της Κύπρου παρουσιάζει εξίσου ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Τούτον διότι η επικαιρότητα επιβάλει την συνεχή της παρουσία σε υψηλές θέσεις στην ειδησεογραφία, αλλά και στο δημόσιο διάλογο, με επίκεντρο πέραν των ενεργειακών, και των ζητημάτων διεθνούς ασφάλειας, και θεμάτων απτομένων από πλευράς διακοινοτικών αξιώσεων κατά την αναμενόμενη ευρύτερη “πολιτική διευθέτηση”. Διευθέτηση προβληματική κατά τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ που δεν επιτρέπει στον Οργανισμό να επεμβαίνει στα εσωτερικά των κρατών, η οποία επίκειται, μεταξύ όλων των κρατικών και μη, δρώντων του ζητήματος που έχει πλέον εδώ και δεκαετίες επικρατήσει να ονομάζεται «Κυπριακό».

Από τα ανωτέρω, συνάγονται τα ακόλουθα δύο μείζονα σημεία προσοχής της Ελλαδικής και Κυπριακής εξωτερικής πολιτικής:

(α)          το ζήτημα της υποστηρίξεως τρίτων (κρατικών και μη κρατικών φορέων) επί του ζητήματος της αναγνωρίσεως, προσφέρει νομιμοποιητική υποστήριξη, ή και νομιμοποιεί άμεσα, αντίστοιχα αιτήματα ταυτοτικών μειονοτήτων υπαρχουσών σε πολλά κράτη του κόσμου και δη της εξεταζόμενης περιοχής. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, η προβολή τους, αν αυτή καθοριστεί σε αντίστοιχη έκβαση με αυτή του Κοσόβου, να θέτει προφανή ζητήματα που θίγουν τη διεθνή τάξη και ασφάλεια. Μάλιστα, η ταυτόχρονη έγερση τους θα λειτουργήσει ενισχυτικά των όποιων αρνητικών επιπτώσεων  εις βάρους των εμπεριεχόντων αυτές κρατών, και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να σταθμιστεί ιδιαίτερα από όσες δυνάμεις φιλοδοξούν να διατηρήσουν, ή και να αναλάβουν ρόλο ηγεμονικής δύναμης στα μελετώμενα σύμπλοκα.

(β)          Ειδικά για την περίπτωση της Ελλάδας, θα πρέπει να γίνει σαφές ότι η θέση της στο ζήτημα της αναγνωρίσεως του Κοσόβου, τόσο σε άμεσο επίπεδο, όσο και έναντι τρίτων, θα πρέπει να σταθμιστεί με ιδιαίτερη σπουδή. Η Ελλάδα, ως μητροπολιτικό κρατικό υποκείμενο (εγγυήτρια δύναμις) του Μείζονος και Ελάσσονος ελληνισμού, πρέπει να λάβει υπόψη της τόσο τις αντιστοιχίες των συναφών με την υπόθεση του Κοσόβου ημέτερων μειονοτικών ζητημάτων, όσο και αντίστοιχων μειονοτικών ζητημάτων που εγείρουν συναφείς αιτιάσεις αυτονομήσεως (που ενδέχεται να οδηγήσουν ακόμη και σε ανεξαρτητοποίηση) άλλων κρατικών δρώντων του εγγύς ή και ευρύτερου διεθνούς συστήματος, με τις οποίες η Ελλάδα διατηρεί είτε σχέσεις σύμπλευσης και συνεργασίας (άμεσης ή έμμεσης), είτε σχέσεις ανταγωνιστικές ή και αντιπαλότητας, είτε και ουδέτερες σχέσεις.

Μάλιστα, κατά την διαδικασία αυτήν, πέραν της υπεραπλουστευτικής μεν, αν και όχι ευκαταφρόνητης, γραμμικής αναλύσεως (δηλαδή εύλογη ανησυχία για παρόμοιες περιπτώσεις μειονοτικών αιτιάσεων αποσχίσεως – ανεξαρτητοποιήσεως, και αυτομάτου υποστηρίξεως φιλικών κρατών κατά την διαχείριση παρομοίων ζητημάτων θιγόντων, εν δυνάμει, την εθνική τους ακεραιότητα), κρίνεται σκόπιμη η ανάδειξη μιας διακριτής παραμέτρου η οποία παρέχει ιδιαίτερη προστιθέμενη αξία καθόσον μάλιστα εισάγεται με θετικότατους όρους κόστους – οφέλους στο δημόσιο διάλογο, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Αυτή αφορά το ζήτημα της υπέρβασης της απλής στατικής, αλλά της ενεργού και δυναμικής υποστήριξης από ελληνικής πλευράς της ερμηνείας του Διεθνούς Δικαίου που αφορά την απόρριψη νομικών αντιλήψεων περί αναγνώρισης του βάσιμου των αιτιάσεων άσκησης του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης με την εξωτερική της εκδοχή, δηλαδή εκφράζοντάς την με όρους αποσχίσεως έως και ανεξαρτητοποιήσεως, έτσι όπως αναγνωρίστηκαν, έστω και ad hoc στην περίπτωση του Κοσσόβου. 

 

Πρέπει να σημειωθεί ότι, το Δικαστήριο (ICJ) στη Γνωμοδότησή[1] του (22 Ιουλίου 2010) (όπως εξηγήθηκε ανωτέρω) δέχτηκε ότι η Ανακήρυξη Ανεξαρτησίας εκ μέρους του Κοσόβου δεν συνιστούσε αντιδιεθνή ενέργεια («the declaration of independence of Kosovo adopted on 17 February 2008 did not violate international law»). Πρέπει όμως να είναι σαφές οτι το προηγούμενο της εν λόγω γνωμοδοτήσεως η οποία εξεδόθη από το Δικαστήριο προκειμένου να καλύψει συγκεκριμένα την εν λόγω Ανακήρυξη Ανεξαρτησίας, δεν θα πρέπει (ειδικά υπό την τρέχουσα παγκόσμια γεωπολιτική συγκυρία) να εκληφθεί μετά βεβαιότητος και ως αμετάβλητο νομολογικό προηγούμενο καθοδηγόν απολύτως δεσμευτικά το Διεθνές Δικαστήριο (ή και άλλα διεθνή δικαιοδοτικά όργανα) στην απόφανσή του και επί άλλων υποθέσεων μελλοντικών μειονοτικών αποσχιστικών αξιώσεων. Τουναντίον αυτό δεν θα πρέπει να αποκλειστεί ως πιθανό ενδεχόμενο. Υπό αυτή την έννοια, και σύμφωνα με το άρθρο 38 του Καταστατικού του ΔΔ, που ορίζει ως πηγές (αν και δευτερογενείς) του Διεθνούς Δικαίου τη διδαχή των πλέον αναγνωρισμένων-διακεκριμένων ακαδημαϊκών Διεθνολόγων, είναι σαφές ότι θα πρέπει να καταβληθεί προσπάθεια ώστε να ενισχυθεί η καθιερωθείσα νομική πεποίθηση περί αυτού του ζητήματος μεταξύ των μελών της εγχώριας αλλά και της διεθνούς academia, με σκοπό ώστε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο αξιοποιήσεως του νομολογιακού προηγουμένου της Αποφάσεως για το Κόσοβο, έστω και αν όχι πρωτογενώς, αλλά στο πλαίσιο μιας απόπειρας «προοδευτικής» εξέλιξης του Δικαίου, προς μια ριζοσπαστική – αναθεωρητική κατεύθυνση. Κατεύθυνση δηλαδή, η οποία επικινδύνως για την εθνική ασφάλεια των κρατών, θα υιοθετούσε την διευκόλυνση παρομοίων μειονοτικών αξιώσεων προκρίνουσα την εξωτερική εκδοχή της “αρχής της αυτοδιαθέσεως” εις βάρος της κρατούσας και άρα της «κλασικής» ερμηνευτικής αντιλήψεως των ορίων εφαρμογής της αρχής της αυτοδιαθέσεως, η οποία σαφώς υποστηρίζει, θεωρητικώς τουλάχιστον, τη θεμιτή άσκησή της μόνον εις την εσωτερική της εκδοχή. Συνεπώς, σαφώς για την προάσπιση του σεβασμού των ατομικών δικαιωμάτων των μελών μιας μειονότητας, χωρίς όμως περαιτέρω αναγνώριση συλλογικών αξιώσεων δυναμικής ολοκληρωτικής αυτονομήσεως (και δη αποσχίσεως) εις βάρος του εμπεριέχοντος αυτήν κράτους.Έτσι, θα συνεχίσει να προκρίνεται η επικράτηση της μη δυνάμενης να θιγεί ή να αμφισβητηθεί νόμω ή έργω, εθνική κυριαρχία και το επαγωγικώς συναμφότερο του ενιαίου και αδιαίρετου της εθνικής επικρατείας έναντι της ασκήσεως της αρχής της (εξωτερικής) αυτοδιαθέσεως (πέραν βεβαίως των γνωστών εξαιρέσεων, του αγώνα για αποαποικιοποίηση ή για εθνική απελευθέρωση, που  πλέον έχουν από καιρού εκλείψει ως περιπτώσεις διεθνούς πρακτικής, από τα τέλη της εποχής της αποαποικιοποίησης, πέραν ίσως των εντελώς μονωμένων περιπτώσεων των λαών της Παλαιστίνης και των Σαχραουΐ.).

 

 Περιπτώσεις αναγνώρισης της εξωτερικής εκδοχής της αυτοδιάθεσης μπορούν να γίνουν αποδεκτές από το κρατούν Διεθνές Δίκαιο σε περιπτώσεις που η αυταρχική διακυβέρνηση του κράτους «φιλοξενίας» αποστερεί από τα μέλη της μειονότητας τη δυνατότητα άσκησης της «εσωτερικής» αυτοδιάθεσης, ήτοι όταν τίθεται θέμα πλημμελούς προστασίας των ατομικών και λοιπών ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μελών της μειονότητας. Σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί ευμενώς σχετικό αίτημα περί εξωτερικής αυτοδιάθεσης, καθόσον δεν υπάρχει πλέον άλλη εναλλακτική, δια της οποίας να προστατεύονται τόσο η εθνική κυριαρχία του κράτους (ειδικά στο τμήμα της επικράτειας που αφορά τη μειονοτική περιοχή) ενώσω εξασφαλίζεται παράλληλα η πλήρης και προπαντός αδιάκριτη προστασία των δικαιωμάτων όλων των πολιτών του, μειονοτικών και μη.

Η ανωτέρω ρήτρα σε ό,τι αφορά την άσκηση του δικαιώματος αυτοδιαθέσεως από συλλογικά υποκείμενα, που έχουν χαρακτηριστεί ως λαοί (peoples), συμφώνως με το Προοίμιο του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, δικαίωμα που δύναται – μέσω μιας θεμιτής διασταλτικής ερμηνείας – να θεωρηθεί ότι καλύπτει εξίσου και “μειονοτικά (υπό τη νομική φυσικά έννοια) υποκείμενα”, μας παρέχει ένα εξαιρετικό νομικό υπόβαθρο, ώστε να καθοδηγήσει τη σκέψη μας και σε άλλες μειονοτικές περιπτώσεις. Για παράδειγμα, η περίπτωση της κοινότητας των τουρκοκυπρίων στην Κυπριακή Δημοκρατία, των εθνικών ή θρησκευτικών (ή και γλωσσικών) μειονοτήτων σε πολλά κράτη της Ευρώπης (Ισπανία, Αλβανία, Ελλάδα, Τουρκία, Ουκρανία-Ρωσία-Κριμαία, Αρμενία-Αζερμαιτζάν, Γεωργία-Αμπχαζία κλπ.). Η θεμιτή άσκηση μειονοτικών ή άλλων ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είναι πλέον μια sine qua non ρήτρα για κάθε προηγμένη νομική και πολιτική τάξη κάθε σύγχρονου κράτους. Πολλώ δε μάλλον όταν πρόκειται για κράτος μέλος τόσο της ΕΕ, όσο και του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Ως εκ τούτου...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο Δρ Ιωάννης Μάζης μιλά για τα γεγονότα στη Γάζα και βάζει τα πράγματα και τα χαϊδεμένα ισλαμοκαθήκια της Αριστεράς στη θέση τους...

 

 

 

 

NoυΔο ΡΑΓΙΑΔΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το φιάσκο της Λιβύης και οι ευθύνες Μητσοτάκη

 

ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: ΔΕΝ ενσωματώνονται! Τί δεν καταλαβαίνεις?

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Γιατί αποτελούν εισβολή οι έρευνες του «Τσεσμέ»

 

Από τον Δρα Ι. Θ. Μάζη

Καθηγητή Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής, ΕΚΠΑ

Διάφορα ηκούσθησαν (αλλά και αποσιωπήθησαν) περί της εξόδου του σκάφους «TSG Çesme A-599» με κατεύθυνσιν την τελευταία τουρκική, παράνομο NAVTEX εις το κεντρικόν Αιγαίον διά το εν λόγω ωκεανογραφικό. Πρόκειται για διεθνή ύδατα, αλλά σε απόσταση μόλις εφτά ναυτικών μιλίων από τη Λήμνο και τον Άγιο Ευστράτιο και για το διάστημα από τις 18 Φεβρουαρίου μέχρι τις 2 Μαρτίου 2021.  

Ας δούμε λοιπόν τι ισχύει στην πραγματικότητα:

α) Μα, μήπως δεν είναι «ακόμα» πολεμικό σκάφος το «Çesme»;

Ουδέν ψευδέστερον! Το σκάφος έχει τα εξής στρατιωτικά χαρακτηριστικά: 1) TSG Çesme 2) με πλευρικό αριθμό: A-599 [A=AUXILIARY], 3) είναι χρώματος φαιού και 4) ανήκει στο νηολόγιο της Υδρογραφικής Υπηρεσίας του τουρκικού πολεμικού ναυτικού. Αρα είναι ένα πολεμικό τουρκικό σκάφος και εκτελεί έρευνες συλλογής θαλασσίων πληροφοριών προς αμυντικήν χρήσιν. Άρα παραβιάζει όλα τα προαπαιτούμενα από την UNCLOS (ΙΙΙ)/1982 περί αβλαβούς διελεύσεως (innocent passage) στα χωρικά ύδατα (Τμήμα 3, Άρθρο 17, innocent passage) πολεμικών σκαφών, ιδιαιτέρως δε διότι ουδέποτε εδήλωσε τον πλου του στις ελληνικές θαλάσσιες Αρχές και ουδέποτε εζήτησε σχετική άδεια. Μάλιστα δε, προχωρεί άνευ εκπομπής σήματος/στίγματος, ως θα όφειλε από τους κανόνες της διεθνούς ναυσιπλοΐας, τονίζοντας ότι «έχει κάτι να κρύψει» από τις ελληνικές Αρχές και τον διεθνή παράγοντα.

β) Μα, δεν είναι στα ελληνικά χωρικά ύδατα… Είναι πέραν των 6 ν.μ.!

Οπωσδήποτε, αλλά έχει μεγάλη σημασία ότι: 1) εν όψει «διερευνητικών επαφών» («διαβουλεύσεις» κατά τον Τσαβούσογλου), όπου 2) η ελληνική πλευρά, διά του Ελληνος ΥΠΕΞ, έχει σαφώς αποκλείσει τη συζήτηση θεμάτων εθνικής κυριαρχίας, η Τουρκία i) να αμφισβητεί διά πολεμικού σκάφους την άσκηση του (μονομερώς ασκουμένου) κυριαρχικού ελληνικού δικαιώματος επεκτάσεως της Αιγιαλίτιδος Ζώνης στα 12 ν.μ., ii) σε περιοχή παρανόμως ορισθείσα, iii) στο κέντρο του Αιγαίου και iv) να διαξάγει έρευνες στην ελληνικήν υφαλοκρηπίδα, επί της διεκδικουμένης υπ’ αυτής περιοχής, μάλιστα ένθεν και ένθεν του 25ου μεσημβρινού (!) στηρίζουσα και επεκτείνουσα (1) την ονείρωξίν της περί «Γαλάζιας Πατρίδας» ημών σιωπούντων… αιδημόνως! Τούτον διότι η Τουρκία σκοπεύει εις την 62αν σύγκλισιν διερευνητικών να ανατρέψει «τα όνειρα των Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων (περί «μη συζητήσεως θεμάτων κυριαρχίας» [https://bit.ly/3pASpb6]) και να τα κάμει εφιάλτες» (βλ. https://bit.ly/3dxkY70) επικαλουμένη διεθνώς και έναντι ημών την ελληνικήν ολιγωρίαν, ηττοπάθειαν, φοβικότητα και απραξίαν!

γ) Μα, οι έρευνες αυτές δεν θίγουν κυριαρχικά μας δικαιώματα!

Δυστυχώς δεν είναι έτσι! Οι έρευνες που δύναται να εκτελέσει το πολεμικό αυτό σκάφος της Υδρογραφικής Υπηρεσίας του τουρκικού πολεμικού ναυτικού, μεταξύ και άλλων, είναι η διενέργεια: 1) υδρογραφικών και ωκεανογραφικών μελετών υδάτων μεσαίου και μεγάλου βάθους, 2) γεωλογικών ερευνών για χαρτογραφικές αποτυπώσεις υδρογραφικών χαρτών, ειδικών μετρήσεων βαθυμετρικών μεγεθών, ερευνών σεισμικής κινητικότητος του βυθού και ερευνών βαρυτικών τάσεων σκοπουσών εις τον εντοπισμόν κοιτασμάτων υδρογονανθράκων. Άρα, αποτύπωσις αναγλύφου της ελληνικής υφαλοκρηπίδος ισχυούσης ipso facto et ab initio και των πιθανών κοιτασμάτων της, συνεπώς πρόκειται για παραβίαση κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδος, 3) ερευνών για την καταγραφήν της ταχύτητος του ήχου. Εδώ πρόκειται για στοιχεία χρήσιμα στον εντοπισμό υποβρυχίων, άρα ζητήματα ελληνικής εθνικής αμύνης και ασφαλείας κ.τλ.

δ) Μα, δεν είναι «τυπικώς ορθή» η έκδοση της τουρκικής NAVTEX;

δ.1) Το Ναυτιλιακό Ζήτημα.

i). Ως NAVAREA III της υπηρεσίας World Wide Navigation Warning Service νοείται η Μεσόγειος Θάλασσα. Συντονίστρια χώρα της NAVAREA III η ΙΣΠΑΝΙΑ.

ii). Κατανομή αρμοδιότητας εκπομπής NAVTEX. Οι ελληνικές θάλασσες εξυπηρετούνται με μηνύματα NAVTEX και εκπέμπονται από τρεις (3) ελληνικούς σταθμούς εγκατεστημένους στο Ηράκλειο για το Νότιο Αιγαίο, στην Κέρκυρα για το Ιόνιο Πέλαγος και στη Λήμνο για το Αιγαίο.

iii). Η NAVTEX που εξεπέμφθη είναι η TURNHOS N/W: 0122/21 (İzmir NAVTEX Station) (Published Date: 15-02-2021 19:33). Εξεπέμφθη από τον σταθμό της Σμύρνης, ωστόσο αφορά αποκλειστική δικαιοδοσία του σταθμού της Λήμνου.

iv). Δεν είναι πρώτη φορά που η Τουρκία παραβαίνει κανόνες της WWNWS και εκπέμπει NAVTEX εκτός δικαιοδοσίας της, ωστόσο η WWNWS δεν αντιδρά. Αυτή η ενέργεια προσβάλλει τον συντονισμό ενός συστήματος ναυτιλιακής ασφάλειας, όντας «παράτυπη».

δ.2. Το Νομικό Ζήτημα

i). Έχοντας υπόψη τα άρθρα 246 (παρ. 1, 2, 3, 4, 5α, 5β, 5γ, 5δ, 6, 7, 8), 248 (εδ. α, β, γ, δ, ε, στ), 249 (παρ. 1 και 2), 250 και 251 της UNCLOS ΙΙΙ/1982, όπου δεν γίνεται διάκριση μεταξύ πολιτικών και στρατιωτικών ερευνητικών σκαφών, υποστηρίζεται σαφώς και ισχυρά το επιχείρημα ότι η Τουρκία όφειλε να ζητήσει άδεια για τη διεξαγωγή υδρογραφικών ερευνών από το παράκτιο κράτος στο οποίο ανήκει η υφαλοκρηπίδα. Αν όμως το πράξει, αναγνωρίζει ότι η Ελλάδα είναι ο κάτοχος της υφαλοκρηπίδος, αν δεν το πράξει προβαίνει σε ευθεία αμφισβήτηση του ελληνικού κυριαρχικού δικαιώματος.

ii) Όλες οι ανωτέρω περιγραφείσες δραστηριότητες πλήττουν ευθέως το καθεστώς της -επιδίκου για το ΔΔΧ- ελληνικής ΑΟΖ! Πρόκειται για εφαρμοσμένη έρευνα συλλογής στοιχείων προς εξερεύνησιν και εκμετάλλευσιν υποθαλάσσιων φυσικών πόρων και καταργούν την εφαρμογήν του άρθρο 77 της Συμβάσεως UNCLOS III/1982. Αυτό είναι λοιπόν τετελεσμένον εις βάρος της Ελλάδος στην περίπτωσιν πιθανής προσφυγής εις την Χάγη! Εδιέφυγε και αυτό από την ηγεσίαν του ΥΠΕΞ; Συνεπώς, η νέα αυτή NAVTEX δεν είναι απλώς «αχρείαστη» όπως τη χαρακτήρισε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Αλέξανδρος Παπαϊωάννου, αλλά άκρως επικίνδυνη για τα εθνικά συμφέροντα!

ε. Μα, ποια στρατηγική να ακολουθήσομε; Να κάνουμε πόλεμο;

Κάθε άλλο! Ο συνεχής κατευνασμός και η οπισθοχώρησις ενώπιον του εξαχρειωθέντος αντιπάλου οδηγούν στον πόλεμο! Όχι η «αποτροπή», η οποία έχει ακριβώς το νόημα το οποίον περιγράφει η λέξις! 

 Ας αναλύσομε όμως την κατάστασιν:

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ο Ιωάννης Μάζης μιλάει για την νέα NAVTEX, το Τσεσμέ και την Τουρκία (video)

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Ιωάννης Μάζης: Φοβούμαι ότι έχουν ληφθεί οι αποφάσεις στα ελληνοτουρκικά και πάνε να τις περάσουν με το λιγότερο κόστος. Υπάρχει τουρκικό σχέδιο για την εισβολή Σομαλών μεταναστών.

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΗΠΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Βόμβα Ιωάννη Μάζη : Η αντιπρόεδρος Μπάιντεν υπέρ Τουρκίας – Σχέσεις Δημοκρατικών και Μουσουλμανικής Αδελφότητας (Βίντεο)

 

Τον Απρίλιο του 2009, δύο μήνες πριν από την ομιλία του στο Κάιρο, ο πρόεδρος Ομπάμα δέχθηκε κρυφά μια αντιπροσωπεία της Αδελφότητας στο Οβάλ Γραφείο.  

Είχε ήδη καλέσει, κατά τη διάρκεια της ενθρόνισης του, την Ingrid Mattson, πρόεδρο του Συλλόγου των Μουσουλμάνων Αδελφών και γυναικών Αδελφών των Ηνωμένων Πολιτειών.

Από την πλευρά του, το Ίδρυμα Κλίντον χρησιμοποίησε ως υπεύθυνο του σχεδίου “Κλίμα” τον Gehad el-Haddad, ένας από τους παγκόσμιους ηγέτες της Αδελφότητας ο οποίος μέχρι τότε ήταν υπεύθυνος μιας τηλεοπτικής κορανικής εκπομπής.  Ο πατέρας του ήταν ένας από τους συνιδρυτές της Αδελφότητας το 1951 όταν αναδημιουργήθηκε από τη CIA και το MI6.  

Ο Gehad αποχώρησε από το Ίδρυμα το 2012, όταν έγινε εκπρόσωπος στο Καΐρο του υποψηφίου Μοχάμεντ Μόρσι, και ύστερα επίσημος εκπρόσωπος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας σε παγκόσμια κλίμακα.  

Γνωρίζοντας ότι όλοι οι τζιχαντιστές ηγέτες του κόσμου είτε προέρχονται από την Αδελφότητα είτε από το σουφικό Τάγμα των Naqshbandi -τις δύο συνιστώσες του Μουσουλμανικού Παγκόσμιου Συνδέσμου, ήτοι της σαουδαραβικής αντι-αραβικής εθνικιστικής οργάνωσης- θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα για τις σχέσεις της κας Κλίντον με τη Σαουδική Αραβία και τους Αδελφούς.

Έτυχε στην ομάδα του αντιπάλου της, Ντόναλντ Τραμπ, να υπάρχει ο στρατηγός Michael T. Flynn, ο οποίος προσπάθησε να αντιταχθεί στην ίδρυση του Χαλιφάτου από τον Λευκό Οίκο και παραιτήθηκε από την ηγεσία της Defense Intelligence Agency (DIA, στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών) για να τονίσει την αποδοκιμασία του. Συνδιαλέγεται με τον Frank Gaffney, έναν ιστορικό του ψυχρού πολέμου», ο οποίος χαρακτηρίζεται «συνωμοσιολόγος» επειδή κατήγγειλε την παρουσία των Αδελφών στο Ομοσπονδιακό Κράτος.
.
Είναι αυτονόητο ότι...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ - ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο καθηγητής Ιωάννης Μάζης αναλύει τα εθνικά μας ραγιάδικα ξεφτιλίκια ...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: O καθηγητής ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΖΗΣ εξηγεί τί σημαίνει η επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ναυτικά μίλια

(Οι απόψεις του καθηγητή παρουσιάζονται μετά το 4ο λεπτό του video)

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: O Ιωάννης Μάζης σχολιάζει την παραίτηση του Σύμβουλου Εθνικής Ασφαλείας Διακόπουλου

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Γ. Μάζης: Υποχωρήσαμε 10% στην Αίγυπτο - Περίμενα αντάλλαγμα επήρεια ΑΟΖ Καστελορίζου. Επιφυλάσσομαι

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Γ Μάζης: Χάρη στις Ένοπλες Δυνάμεις κι όχι στη Μέρκελ η υποχώρηση Ερντογάν - Βάλτος η Λιβύη για Τουρκία

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Περί Σουν Τζου, «διεξόδων», «αδιεξόδων» και άλλων... δαιμονίων

ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ Θ. ΜΑΖΗ

Καθηγητή Γεωπολιτικής του ΕΚΠΑ

Δυσχερώς αμφισβητείται ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική έναντι της Τουρκίας, ιδιαιτέρως μετά την τουρκικήν εισβολήν και παράνομον κατοχήν διά των 38.000 τουρκικών στρατευμάτων κατοχής του 38% της Νήσου Κύπρου (1974) εχαρακτηρίζετο από 

1) πλημμελείς αναγνώσεις των προθέσεων της γείτονος τύπου Βραβείων Ιπεκτσί, 

2) αρρενωπών κορδάκων (ζεϊμπέκικων) & παρανυμφιών (κουμπαριών), 

3) περιφρόνησιν της Γεωπολιτικής αναλύσεως και πρόταξιν αυτιστικών επιθυμιών περί «Ελληνο-τουρκικής φιλίας» με αποτέλεσμα την υποβάθμισιν της συνεπούς και ορθολογικής πολιτικής εξοπλισμών της χώρας, 

4) εναπόθεσιν της θωρακίσεώς μας εις το ΝΑΤΟ και εις την «έξωθεν σωτήριον παρέμβασιν» των ΗΠΑ, 

5) εθελοτυφλίαν, αναφορικώς με την γεωστρατηγικήν πραγματικότητα την διαμορφουμένην έκτοτε εις την Μεσόγειον, 

6) παντελή αποφυγήν θεσμίσεως Οργάνων και Μηχανισμών στρατηγικού σχεδιασμού, όπως π.χ. ένα πραγματικόν Συμβούλιον Εθνικής Ασφαλείας, 

7) προσφοράν κάθε είδους υπηρεσίας εις το ΝΑΤΟ άνευ οιουδήποτε θεμιτού ανταλλάγματος (Θυμίζω: i) Α' και ii) Β' Πόλεμος (1991 και 2003) του Κόλπου, iii) διαμελισμός της Γιουγκοσλαυΐας (1999), «θερμή ανατροπή» κανταφικού καθεστώτος της Λιβύης (2011), Συμφωνία των Πρεσπών (2018)), 

8) ασυγγνώστους υποχωρήσεις των Αθηνών προς την γείτονα (Ιμια (1996), Κοινόν ανακοινωθεν της Μαδρίτης (1997), Ελσίνκι (1999)).


α. Η ορθή ελληνική ανάγνωσις της πραγματικότητος θα εσυνίστατο εις την γνώσιν της εννοίας του Misak-ı Millî (Εθνικός Ορκος, οθωμανικόν Κοινοβούλιον 28/01/1920), της Türk-İslam sentezi (Τουρκο-ισλαμική Σύνθεσις, 1970), την Αδελφο-Μουσουλμανικήν τουρκική πραγματικότητα, τις παραβιάσεις, υπερπτήσεις, διεμβολισμούς, εξόδους ερευνητικών σκαφών, το casus belli, τις «Γαλάζιες πατρίδες», το Τουρκολιβυκόν ΜoU, και ασφαλώς το Στρατηγικό Βάθος, (2001) του Ahmet Davutoğlu, το οποίον ο Αναπληρωτής Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας το θεωρεί «δυσνόητο (;) και φλύαρο», δεχθέν «έντονη κριτική εις την ίδια την Τουρκία» (4/06/2020, «ΤΑ ΝΕΑ»). Οφείλω να διαφωνήσω επ' αυτού, διότι μόνο δύο πρόσωπα άσκησαν σοβαράν κριτικήν εις το εν λόγω κείμενον: ο δημοσιογράφος Ümit Kıvanç στο έργο του Pan İslamcının Macera Kılavuzu, 2015 και ο Καθηγητής Behlül Ozkan, στο άρθρο του: Turkey, Davutoglu and the Idea of Pan-Islamism, o οποίος όμως πραγματεύεται ευρύ φάσμα του έργου τού κου Νταβούτογλου όπου συμπεριλαμβάνει και ορισμένες παρατηρήσεις για το «Στρατηγικό Βάθος». Ο γράφων, ως μελετητής του Davutoğlu o οποίος ήσκησε επιστημολογικήν κριτική εις το έργο του, δηλώνω ότι πρόκειται διά κείμενον απολύτως ειλικρινές και διαυγές ως προς την νεοοθωμανική στρατηγικήν της Τουρκίας εφαρμοζομένη σχολαστικότατα μέχρι σήμερον!

β. Θεωρώ υπερβολικήν «αβρότητα» από πλευράς του κου Συμβούλου, την φράσιν «απροθυμία συνομιλιών» ως χαρακτηρίζουσα την τουρκική συμπεριφοράν έναντι της Κύπρου. Είναι μάλλον αποπροσανατολιστική, δεδομένων των εκνόμων εισβολών της γείτονος εις την νομίμως ορισθείσα ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, του εποικισμού της Αμμοχώστου κατά παράβασιν των ψηφισμάτων 550/1984 και του 789/1992 του Σ/Α του ΟΗΕ κ.τ.ό.

γ. Διά τα περί Σουν Τζου σημειώνω ισχυράν αντίφασιν υποφώσκουσα εις τα επιχειρήματα του κου Αν. Συμβούλου: πώς συμβαίνει «οι λανθασμένες επιλογές και η σχοινοβασίες του κου Ερντογάν» να τον οδήγησαν στον επιτυχή και ασφυκτικόν νεο-οθωμανικόν αποκλεισμόν της Ελλάδος ώστε να χρειάζεται να της προσφερθεί «διέξοδος» διαφυγής; Και εάν η Τουρκία «το συνειδητοποιήσει» τότε η Ελλάς κατά τον συντάκτη θα είναι έτοιμη για «παραχώρηση» ή για «μια αμιγώς πολιτική διαπραγμάτευση»; 

Tι είδους «παραχώρηση» και επί ποίου θέματος/ων «αμιγώς πολιτική διαπραγμάτευση»; 

Αναγκάζομαι συνεπώς να καταθέσω ότι το εκπεμπόμενον μήνυμα του σχολιαζομένου κειμένου μού θυμίζει ετέραν ρήσιν του Σουν Τζου, ιδιαζόντως βαρύνουσα διά τον σχεδιασμόν της ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής.

  Αυτήν που αναφέρει, και με προβληματίζει, ότι... 

ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Σε λίγο η Ελλάδα απλά δε θα υπάρχει

ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίκο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Όλες οι δημοκρατικές κυβερνήσεις της Ε.Ε. (πλην του Ελληνόφωνου μπουρδέλου που περιμένει με ανοιχτά μπούτια να το "μπολιάσουν") αυτή τη στιγμή έχουν κλείσει τα σύνορά τους στους λαθρομετανάστες - Τί δεν καταλαβαίνεις?