"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ: Πόσο ανησυχητική είναι η εξαφάνιση των εντόμων; (Oι συγκρουόμενες αλλά ενδιαφέρουσες απόψεις 2 ειδικών που αξίζει να τις διαβάσετε)

Ολέθριος κίνδυνος

Aπό την Θεοδώρα Πετανίδου 
Καθηγήτρια στο Εργαστήριο Βιογεωγραφίας και Οικολογίας (τμήμα Γεωγραφίας) του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Το ζήτημα της εξαφάνισης των εντόμων είναι κάτι που πρέπει να μας απασχολεί πολύ. 

Πρώτον διότι τα έντομα, εκτός από την τεράστια βιοποικιλότητά τους (τη μεγαλύτερη από όλες των ομάδες του βιοκόσμου), υποστηρίζουν σημαντικές οικοσυστημικές υπηρεσίες: επικονίαση, βιολογική καταπολέμηση εχθρών, αποδόμηση και ανακύκλωση ύλης· 

Δεύτερον διότι συνιστούν κεφαλαιώδη παράγοντα για την πρωτογενή παραγωγή – τροφή για το σύνολο της οικολογικής πυραμίδας, του ανθρώπου συμπεριλαμβανομένου· 

Τρίτον, διότι αποτελούν θεμελιώδεις συντελεστές που οδηγούν την εξέλιξη στη φύση: εγγενής αναπαραγωγή, δημιουργία δευτερογενών μεταβολιτών.

Το σύνολο σχεδόν της έρευνας που έχει γίνει τις τελευταίες δύο δεκαετίες καταδεικνύει ολέθριους κινδύνους για την ποικιλότητα των εντόμων – κυρίως εκείνων που είναι επωφελή για την ευεξία οικοσυστημάτων και ανθρώπινων κοινωνιών.  

Τέτοια είναι τα είδη που έχουν προκύψει σε σχετικά πρόσφατες γεωλογικές περιόδους: έντομα με μεγαλύτερη εξειδίκευση, αλλά που αντιμετωπίζουν περισσότερα ρίσκα. Μια τέτοια ομάδα είναι τα έντομα-επικονιαστές, όπως οι μέλισσες (υπεροικογένεια Υμενοπτέρων) και δευτερευόντως οι συρφίδες (οικογένεια Διπτέρων).

Εμβριθής έρευνα απέδειξε, τουλάχιστον για χώρες που διαθέτουν μακρές χρονοσειρές δεδομένων (Αγγλία, Ολλανδία), ότι η βιοποικιλότητα άγριων μελισσών και συρφίδων συρρικνώθηκε κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Αν και δεν αποτελεί αποκλειστικό φαινόμενο των καιρών μας, η τοπική ή καθολική απώλεια τέτοιων εντόμων έχει ενταθεί κατά το ανθρωπόκαινο, δηλ. τα τελευταία 100-200 χρόνια. Τεκμηριωμένα αίτια αποτελούν, μεταξύ άλλων αιτίων, η απώλεια ενδιαιτημάτων και φυτών-ξενιστών, η χημική καταπολέμηση, οι βιολογικές εισβολές και η κλιματική αλλαγή.

Με περισσότερα από 1.200 είδη, η Ελλάδα είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη ποικιλότητα αγριομελισσών στην Ευρώπη. Κι εδώ, πάντως, οι απειλές δεν λείπουν. Πρόσφατες έρευνες του Εργαστηρίου Βιογεωγραφίας και Οικολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου κατέδειξαν...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ - ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ: Γραφικός Τσακνής εναντίον Πάσχου Μανδραβέλη με αφορμή ένα εξαιρετικό άρθρο του 2ου για την επίσης γραφική Μποφίλιου - ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ!!!

"Διαμάχη για το παρελθόν"

 

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ


Αν ο Αντι Γουόρχολ προέβλεπε την έλευση των social media θα έλεγε ότι «στο μέλλον όλοι δικαιούνται ένα τέταρτο αρνητικής δημοσιότητας». Ή έστω μιας διαμάχης σαν αυτή που (πιθανώς) απολαμβάνει σήμερα η τραγουδίστρια Νατάσσα Μποφίλιου.


Αιτία, κάποιες δηλώσεις της, που απηχούν όλη τη θολοκουλτούρα της μεταπολίτευσης, αυτόν τον διάχυτο επαναστατισμό που κάποτε ήταν της μόδας: «Φυσικά είναι δικτατορία η Ε.Ε. Θα ήταν ωραίο να γινότανε μια παγκόσμια επανάσταση. Εγώ στα βάθη της ψυχής μου είμαι τροτσκίστρια. Θα μου πεις, βέβαια, είμαστε έτοιμοι για κάτι τέτοιο; Μακάρι να υπήρχε ένας ηγέτης να τα παρατήσω όλα και να πάω μαζί του στο βουνό...».


Βεβαίως, η 34χρονη αοιδός τόσα έμαθε στο σχολείο της μεταπολίτευσης και τόσα λέει.  


Μια ολόκληρη γενιά μεγάλωσε με τις ψευδαισθήσεις μιας δήθεν επανάστασης που κατέληξε σε χουλιγκανισμούς σαν αυτούς που υπομένει κάθε λίγο και λιγάκι η Αθήνα.  


Από μικρή άκουγε τα «επαναστατικά κατορθώματα» των μεγαλύτερών της κι, επειδή είναι χαριτωμένη, πρέπει να της τα εξιστορούσαν πάρα πολλοί...


Προς τι λοιπόν ο χαμός για τις κοινοτοπίες της κ. Μποφίλιου, αφού έχουν ειπωθεί και έχουν γραφεί χειρότερα; 


 Να αναφέρουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Την εποχή που οι διωκτικές αρχές έψαχναν τη «17 Νοέμβρη», έντεχνος επέκρινε με ανοιχτή επιστολή όσους έδιναν πληροφορίες στην αστυνομία για τους δολοφόνους. Εγραφε: «Αγαπητέ μου ρουφιάνε... Φέρε στον νου τον Εφιάλτη, τον Ισκαριώτη, τον κουκουλοφόρο, τον ψευδομάρτυρα. Η αμοιβή τους ήταν από τριάντα αργύρια μέχρι μια θέση αγροφύλακα στην ορεινή Καρδίτσα, ενώ η δόξα και η φήμη τους γνωστή ανά τους αιώνες. Και να σου πω και κάτι άλλο; Τώρα, σου δίνεται και ένα ακλόνητο άλλοθι. Ενώ παλαιότερα κάποιοι θα μπορούσαν να σου πετάξουν κατάμουτρα, πως τάχα ο Εφιάλτης πρόδωσε στους εχθρούς μια ολόκληρη Πατρίδα, σήμερα, ποιος θα μπορούσε να σε ψέξει, όταν εσύ καταδίδεις έναν εχθρό της Πατρίδας, στην ίδια σου την Πατρίδα;» («Ελευθεροτυπία» 22.8.2002). Ο κ. Διονύσης Τσακνής που έγραψε αυτό το «αντιρουφιανικό» άρθρο επιβραβεύτηκε με κάτι περισσότερο από «μια θέση αγροφύλακα στην ορεινή Καρδίτσα». Εγινε πρόεδρος της ΕΡΤ.


Υποψιαζόμαστε πως δεν υπάρχει καμία μήνις κατά της κ. Μποφίλιου, ούτε «νεοφιλελεύθερος κανιβαλισμός» που ανακάλυψαν κάποιοι· παντού και πάντα φταίει ο τρισκατάρατος νεοφιλελευθερισμός!  


Δεν υπάρχουν Μποφιλιομάχοι. Κάποιοι κραυγάζουν τις ενοχές τους, επειδή μια εποχή οι ανοησίες τους είχαν γίνει κυρίαρχο δόγμα της χώρας. Ανεμπόδιστα.


Και δεν υπάρχουν Μποφιλιολάτρες. Μάλλον φωνασκούν για τη διατήρηση του κεκτημένου τους, να εκστομίζουν δηλαδή όποια μπαρούφα θέλουν ανεμπόδιστα. Χωρίς, δηλαδή, κάποιος να τολμήσει να πει πως η ιδεοληψία τους είναι γυμνή λογικής.



 Η απάντηση Τσακνή


Επειδή σε πρόσφατο «καλοπληρωμένο» σου ρυπαρογράφημα, πιάνεις στη γραφίδα σου το όνομά μου συνδέοντάς το με αυτό της καλής μου συναδέλφου Νατάσας Μποφίλιου, θα ήθελα να σου πω εντελώς τηλεγραφικά, κάποια πράγματα, τα οποία προφανώς και λογικώς, αγνοείς:


Ωρέ Πάσχο Μανδραβέλια, ωρέ τσολιά εσύ της στοχαστικής τάχα, αλλά και στοχευμένης δημοσιογραφίας στις δυο Ελλάδες που υπήρξαν μετά τον εμφύλιο, τόσο εγώ όσο και η Νατάσα, ανήκαμε στη μία. Εσύ, προφανώς στην άλλη. Έτσι μεγαλώσαμε, τι να κάνουμε! Καταλαβαίνω τη δηλητηριώδη επίθεση που οργανώνετε εναντίον της. Πολύ θα θέλατε (αλλά δε θα σας περάσει) να αποφασίζετε και για το ποιος έχει δικαίωμα έκφρασης άποψης.


Έλα λοιπόν να σου εξηγήσω ωρέ Πάσχο μου τι σημαίνει βιωματική (και όχι μόνο) ιστορία:


Ένας σώφρων εθνικά σκεπτόμενος συμπατριώτης σου και μάλιστα χωρίς κουκούλα συνέλαβε τον πατέρα μου για τον δώσει στους Γερμανούς, με το περίστροφο στον κρόταφο. Το τι ακολούθησε μπορείς να το υπολογίσεις. Κάτι θα πήρε το μάτι σου, κάτι θα διάβασες, κάτι θα σου έμεινε από τα τόσα ψέματα των … κομουνιστοσυμμοριτών. (έτσι δεν τους λέτε στις συνάξεις σας;).


Θα μου πεις τώρα, πως επιτέλους, όλα ελέγχονται από την ευρύτερη συντροφιά σου, όπου από κοινού επιχειρείτε το ξαναγράψιμο της ιστορίας. Το συνήθειο όμως να κρατάτε φακέλους, σας έμεινε κουσούρι. Πώς αλλιώς να εξηγήσω, ότι κρατάς αρχείο των άρθρων μου από το 2002; Ψάξε και πιο πίσω απ’ το 1996 μέχρι το 2011 έγραφα στην ίδια εφημερίδα!


Ωρέ Πάσχο Μανδραβέλια, ο ρουφιάνος είναι κάτι που από γεννησιμιού μου με απωθεί. Τον είχα έξω από το σπίτι, μέσα στο πανεπιστήμιο μέσα στο σπουδαστικό της Ασφάλειας της Αθήνας και του Πειραιά. Έμαθα με τα χρόνια να τον αναγνωρίζω όπως και να ήταν ντυμένος, ό,τι δουλειά και αν έκανε, ακόμα κι αυτή του «δημοσιολόγου». Εσένα πάλι, σου αρέσει, αλλά γι’ αυτό – πίστεψέ με- δε μπορώ να κάνω τίποτα.


Τώρα, αν κάποιο άρθρο μου εναντίον της διαχρονικής ρουφιανιάς, αποτέλεσε την αιτία να επιλεγώ κάποια στιγμή ως Πρόεδρος της ΕΡΤ, τι να πω θα σε γελάσω και δε θέλω! … Ανταμείφθηκα λοιπόν και κάποια στιγμή που εγώ επέλεξα, γύρισα στα γνώριμά μου μέρη. Εσύ – λύσε μου σε παρακαλώ την απορία- τι προσδοκάς σηκώνοντας το δάχτυλο;


Ωρέ Πάσχο Μανδραβέλια, οι άνθρωποι, όταν διαθέτουν εκείνα τα στοιχεία που τους επιτρέπουν να λέγονται έτσι, δε φοβούνται. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο, σου παραθέτω αυτολεξεί το τότε μου σημείωμα στην εφημερίδα και –πίστεψέ με – το υπογράφω ακόμα φαρδιά – πλατιά! Εσύ όμως και η παρέα σου, εξακολουθείτε ακόμα να φωνάζετε πού και πού: «Γερούν βάστα γερά»;;;


Αγαπητέ μου ρουφιάνε


Να που η υπομονή ανταμείβεται. Να που η ζωή κάνει κύκλους και σε φέρνει πάλι μπροστά, να που η τιμημένη ιστορία και πρακτική σου, γίνεται πλέον καθεστώς επίσημο και μάλιστα με διεθνή αναγνώριση. Να που ήρθε πλέον η ώρα να μην ντρέπεσαι για το αρχαιότερο μετά την πορνεία, κοινωνικό σου λειτούργημα.


Πέρασες και μαζί σου περάσαμε όλοι μας, δύσκολες μέρες. Βουβάθηκες (επισήμως τουλάχιστον) χρόνια πολλά. Συκοφαντήθηκες, απαξιώθηκες, προπηλακίστηκες λόγω και έργω, στο μέγιστο βαθμό. Καταλάβαινα τη θέση σου και σου συμπαραστεκόμουνα, (σιωπηρώς βέβαια) με όλη δύναμη της ψυχής μου. Έχασες όλ’ αυτά που με θυσίες και κόπο κατάκτησες, είτε φορώντας κουκούλες επί κατοχής, είτε καταδίδοντας αργότερα στις Αρχές, τους εχθρούς του έθνους.


Ξέρω πως η απραξία χρόνων, σε ταλαιπώρησε. Έχασες τη φόρμα σου, σαν τον αθλητή που ένας τραυματισμός τον άφησε έξω απ’ τους στίβους για μεγάλο διάστημα. Η θέλησή σου όμως, το κουράγιο, το σθένος σου, μα πάνω απ’ όλα η ίδια σου η ρουφιάνικη φύση, σε φέρνει πάλι στο προ(παρα)σκήνιο και ανοίγονται ξανά εμπρός σου σελίδες λευκές, για να καταγράψεις τις νέες, ένδοξες πράξεις σου. Όχι άλλες άδειες περιπτέρου όπως τότε μετά τον εμφύλιο. Όχι άλλα θυρωρεία όπως μετά το ’60. Τώρα η ανταμοιβή για τον κόπο σου, πέρα φυσικά, απ’ την δημόσια αναγνώριση των υπηρεσιών σου, θα είναι μεγάλη. Μέγιστη θα μπορούσα να πω, που ούτε ο μοναδικός 6ρης του ΛΟΤΤΟ ύστερα από αλλεπάλληλα τζακ ποτ μπορούσε να φανταστεί.


Τι να τα κάνεις όμως τα λεφτά μπροστά στη δόξα! Για σκέψου λιγάκι. Και μόνο ότι θα βγεις στο οικουμενικό παράθυρο για να ανακοινώσεις τον τρόπο που σε έφερε κοντά στη μεγάλη σύλληψη, τα συγχαρητήρια των γειτόνων, των διωκτικών Αρχών, του μεγάλου πρεσβευτή και τόσων άλλων, τα παράσημα στο στήθος σου, δεν είναι πράγματα πιο ζηλευτά κι’ από τα όποια δισεκατομμύρια που θα εισρεύσουν στο λογαριασμό σου; Θυμήσου τους προγόνους σου και θα συμφωνήσεις μαζί μου. Φέρε στο νου τον Εφιάλτη, τον Ισκαριώτη, τον κουκουλοφόρο, τον ψευδομάρτυρα. Η αμοιβή τους ήταν από τριάντα αργύρια, μέχρι μια θέση αγροφύλακα στην ορεινή Καρδίτσα, ενώ η δόξα και η φήμη τους, γνωστή ανά τους αιώνες. Και να σου πω και κάτι άλλο; Τώρα, σου δίνεται και ένα ακλόνητο άλλοθι. Ενώ παλιότερα κάποιοι θα μπορούσαν να σου πετάξουν κατάμουτρα, πως τάχα ο Εφιάλτης πρόδωσε στους εχθρούς, μια ολόκληρη Πατρίδα, σήμερα, ποιος θα μπορούσε να σε ψέξει, όταν εσύ καταδίδεις έναν εχθρό της Πατρίδας, στην ίδια σου την Πατρίδα; Ε; Το σκέφτηκες αυτό; Στο κάτω- κάτω της γραφής, εσύ δεν κάνεις διακρίσεις. Εσύ το κάνεις για να διατηρήσεις την φυσική σου κατάσταση, για να είσαι πάντοτε εναργής και ετοιμοπόλεμος, για να μην σκουριάσεις βρε αδελφέ.


Εκπαιδεύτηκες βλέπεις, όλ’ αυτά τα χρόνια της υπομονής, σε όλους τους χώρους. Στον λεγόμενο επαγγελματικό στίβο, έμαθες να τραβάς την καρέκλα του διπλανού σου, να «ενημερώνεις» το αφεντικό σου, πως ο άμεσος προϊστάμενος σου, δεν υπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντα της επιχείρησης (του αφεντικού σου), να παρουσιάζεις για δικές σου τις προτάσεις των υφισταμένων σου (στο αφεντικό σου), να υποτιμάς το έργο και τις δυνατότητες κάποιων που κατά τη γνώμη σου επιβουλεύονται τη θεσούλα σου και να τους διαβάλλεις (πάντα στο αφεντικό σου).


Τη φράση «όχι εγώ, αυτός», την έμαθες από πολύ μικρός. Και μαζί μ’ αυτήν, έμαθες να σκύβεις, να γλείφεις, να κολακεύεις, να κάθεσαι στα γόνατα του κάθε κοιλαρά, να γίνεσαι ερωμένη και εραστής εξ’ επαγγέλματος (για επαγγελματικούς λόγους φυσικά), να μελετάς την επόμενη κίνηση με ακρίβεια χειρουργείου, να ακονίζεις το μυαλό σου για την επόμενη κακιούλα, την επόμενη διαβολή, την επόμενη ρουφιανιά. Μαθήτευσες τέλος, στα τηλεπαράθυρα και απέκτησες το διδακτορικό σου, από μαιτρ του είδους. Στους Κουφοντίνες, τις πίτσες και τα ντιλίβερι, (από κει προέρχεται και το γνωστό νταλαβέρι) θα κολλήσεις τώρα εκπαιδευμένε μου;


Δέξου λοιπόν, να σου αφιερώσω αυτό το ρεφρέν από ένα παλιότερο τραγούδι μου με τίτλο «Εφιάλτης» και ας αρχίσουν δοξασμένε μου, οι παιάνες και τα εμβατήρια της απανταχού ρουφιανιάς.
Έχω δοξάσει ΕΓΩ τους τριακόσιους της Σπάρτης.
Τριάντα αργύρια πήρα για κάποιον Χριστό.
Σε δίκες στημένες, ανέκαθεν, ήμουνα μάρτυς.
Με μαύρη κουκούλα με είχανε, σκύλο πιστό.
ΕΓΩ κρατάω της πόλης ξανά, το μυστικό.
Διονύσης Τσακνής».


Ο Πάσχος επενέρχεται (και κρεμάει  τον γραφικό Τσακνή στα μανταλάκια για να στεγνώσει!) :

ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Περί ομοφυλοφιλίας και gay pride ο λόγος (2 άρθρα των Τάκη Θεοδωρόπουλου και Γιώργου Μιχαηλίδη)

Προς τι το gay pride;

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ


Είναι οι ομοφυλόφιλοι κοινωνική τάξη ή ομάδα με διακριτά χαρακτηριστικά συμπεριφοράς και ιδιαίτερη κοινωνική θέση; 


Οχι. Νομίζω ότι οι πρώτοι που θα απέρριπταν αυτήν τη θέση θα έπρεπε να είναι όσοι αυτοχαρακτηρίζονται ως ομοφυλόφιλοι.  


Συνιστά η ομοφυλοφιλία πολιτικό πρόγραμμα; 


Μάλλον όχι. 


Τότε προς τι το gay pride;


Η προφανής απάντηση είναι πως συμβάλλει στην απενεχοποίηση της ομοφυλοφιλίας. 


Είναι ενοχοποιημένη η ομοφυλοφιλία εν έτει 2016; Καταγράφεται στον ποινικό κώδικα ή έστω ως παρεκτροπή στον κώδικα κοινωνικής συμπεριφοράς; 


Οχι βέβαια. Είναι σαν να κάνεις διαδήλωση για την αποποινικοποίηση της μοιχείας.


Και μη μου πείτε για τον Αμβρόσιο και τους λοιπούς μητροπολίτες που ωρύονται από άμβωνος για τα Σόδομα. Θα σας απαντήσω πως τις ίδιες τερατώδεις υπερβολές εκστομίζουν και εναντίον του Πάπα και των καθολικών. Ο οποίος Πάπας έχει πει πως δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει τους ομοφυλοφίλους. Οπως και να το κάνουμε, υπάρχει μια αναντιστοιχία ανάμεσα στη νοοτροπία ορισμένων ιεραρχών της Ορθοδοξίας και στην πραγματικότητα του κόσμου μας. Και μη μου πείτε για τον παράφρονα τζιχαντιστή ο οποίος έκανε το μακελειό στο gay bar του Ορλάντο. Πριν από μερικούς μήνες είχαμε τη σφαγή στο Bataclan, που δεν είχε καμία σχέση με ομοφοβία. Η αποδοχή της ομοφυλοφιλίας αντιμετωπίζεται ως στοιχείο του δυτικού πολιτισμού και προκαλεί αποστροφή στους τζιχαντιστές με τον ίδιο τρόπο που τους προκαλεί αποστροφή η δημοκρατία ή τα βαμμένα χείλια της γυναίκας.


Τότε προς τι το gay pride; 


 Τι διεκδικούσαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έκλεισαν το κέντρο της Αθήνας το Σάββατο το βράδυ ακολουθώντας τα βήματα, φθαρμένα απ’ την πολυχρησία, του πρώτου παρατυχόντος συνδικαλιστή όταν αισθάνεται ότι απειλείται η εξουσία του; 


Την ελευθερία της ερωτικής τους επιθυμίας;  


Ποιος τους τη στέρησε; Και πάλι μη μου πείτε για τον τάδε γείτονα που τους στραβοκοιτάζει. Αυτός μπορεί να έχει πρόβλημα και με το ομόφυλο ζευγάρι που δεν είναι παντρεμένο ή για τη μητέρα με παιδί χωρίς πατέρα.


Αν εξαιρέσω όσους χρησιμοποιούν την ομοφυλοφιλία ως στρατηγικό όπλο δημοσιότητας, το πρόβλημα με το gay pride είναι...  

ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ: Mια "μετωπική" για τον "κακούργο" τον...καπιταλισμό !

Πώς θα ανατραπεί ο καπιταλισμός

Ακουσα προχθές στην εκπομπή του Γιάννη Πρετεντέρη «Ανατροπή» τον Γιώργο Κιμούλη να εξηγεί πως για τα οικεία δεινά ευθύνεται κατά κύριο λόγο το σύστημα. «Εχει όνομα αυτό το σύστημα», πρόσθεσε. «Λέγεται καπιταλισμός και η συγκεκριμένη του μορφή λέγεται νεοφιλελεύθερη χρηματοπιστωτική». 
 
Μετά την περιεκτική ανάλυση του συστήματος προέβη και σε σύντομη, λόγω ελλείψεως χρόνου, έκθεση των προτάσεών του. Αφού πρότεινε την κατάργηση του καπιταλισμού ως μόνη λύση επιχειρηματολόγησε διατυπώνοντας τους στρατηγικούς του στόχους: «Ευαγγελίζομαι ένα σύστημα που δεν θα έχει το κέρδος ως πρωταρχική αξία του ανθρώπου. Δεν θα στηρίζεται στην ιδιωτική ιδιοκτησία». 
 
Ενθυμούμενος δε πως οι καιροί απαιτούν ρεαλισμό και ουδείς δικαιούται να αφήνει τις ουτοπίες του και τα οράματά του ξεκρέμαστα ανέπτυξε, πάντα εν συντομία, την τακτική που θα μας επιτρέψει να φτάσουμε στην κατάργηση της ιδιοκτησίας: «Για να μπορεί να πετύχει ο στρατηγικός στόχος πρέπει να πετύχουμε ορισμένους αντικειμενικούς σκοπούς (sic). Ενας απ' αυτούς είναι η κατάργηση της μνημονιακής πολιτικής». 
 
Υποθέτω ότι αν είχε περισσότερο χρόνο θα μιλούσε και για την κατάργηση της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο, έκφραση που περίμενα για να ολοκληρωθεί η πνευματική και πολιτική μου ευεξία.
 
Οφείλω όμως να πω ότι, ακόμη και χωρίς αυτήν, ακούγοντας μια τόσο ολοκληρωμένη πρόταση για την επίλυση όλων των προβλημάτων μας ξανάνιωσα. Αισθάνθηκα σαν να βρίσκομαι ξανά σε κάποιο από τα αμφιθέατρα όπου, όσο ήμουν νέος, έλυνα πολλά προβλήματα της ανθρώπινης κακοδαιμονίας και τσακωνόμουν μέχρι πρωίας με συντρόφους και συναγωνιστές για την ορθή ερμηνεία της ποίησης του προέδρου Μάο και τις παρεκτροπές της 4ης Διεθνούς - που αρνιόμασταν να την αναφέρουμε στη γενική για να μη μολύνει το τριτόκλιτο τη δημοτική μας συνείδηση. Ιδανικός για την αίσια κατάληξη του φλερτ ήταν ο Μαρκούζε, διανθισμένος με κάποιον στίχο Μαγιακόφσκι. Σκέφτηκα δε, με κάποια πίκρα, πως ορισμένοι από εμάς ξέχασαν ή πρόδωσαν τις ωραίες ουτοπίες της νεότητάς μας, άλλοι όμως, αν και επιτυχημένοι ως είδος, εξακολουθούν να κρατούν άσβεστη τη φλόγα τους.
 
Δυστυχώς, έχω πάψει προ πολλού να αισθάνομαι αειθαλής πιονιέρος. Και η σκέψη μου έχει χάσει προ πολλού τη φρεσκάδα που σου επιτρέπει να επαναλαμβάνεις τις ωραίες κοινοτοπίες με τη σεμνότητα του ανθρώπου που νομίζει πως εφηύρε την πυρίτιδα. Οσο για την ορμή της νεότητας, αυτή που σε κάνει να γεύεσαι το bouquet των ιδεών, αυτή με έχει εγκαταλείψει προ πολλού.
 
Κατά τα άλλα δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με τον κ. Κιμούλη. Οταν στην πισίνα ανήμερα τα Φώτα δεν βουτάει παρά ένας για να πιάσει τον Σταυρό, κι αυτός Βορειοηπειρώτης, όπως εύστοχα σημείωσαν οι πολυπολιτισμικοί ρεπόρτερ της τηλεόρασης, αυτό σημαίνει πως η ψυχή μας έχει πλακωθεί για τα καλά. Και για να ξαναφουσκώσει λίγο χρειάζεται κάποιους που θα διασκεδάσουν τον πόνο της.  
 
Ο κ. Χαϊκάλης μου φαίνεται λίγος, και πολύ εύκολος, ο κ. Ψωμιάδης δυστυχώς συνταξιοδοτήθηκε, ο δε κ. Παπακωνσταντίνου μάλλον μας πλήττει με τα ιψενικά του δράματα. Μια ανατροπή του καπιταλισμού, με την κατάλληλη σκηνοθεσία και τους κατάλληλους πρωταγωνιστές, θα ήταν ό,τι πρέπει
 
Με τις υγείες σας, κύριε Θεοδωρόπουλε

Αγαπητέ κύριε Θεοδωρόπουλε, με αφορμή το χθεσινό ειρωνικό σας σχόλιο για μένα , θέλω να σας πω μερικά πράγματα, τα οποία ίσως να μην τα έχετε σκεφτεί ποτέ, δηλώνοντάς σας όμως, πως εγώ ποτέ δε σχολιάζω γνώμες άλλων, αν δε με έχουν προκαλέσει πρώτα αυτοί. Αλλά αν με προκαλέσουν απαντώ με τον δικό μου τρόπο, ο οποίος πολλές φορές δεν είναι κι ο καλύτερος για τον άλλον. Και καλά εσείς δεν ξέρατε - δε ρωτούσατε; 
 

ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ: Aπειλείται η Ελληνική Γλώσα? ("Σύγκρουση 2η") -- Δύο ΕΠΙΣΗΣ ΔΥΝΑΤΑ άρθρα...

"Ἡ ἑλληνική γραμματική στό... ἀπόσπασμα!"

Toυ ΣΑΡΑΝΤΟΥ ΚΑΡΓΑΚΟΥ

Στό βιβλίο μου "Ἀλαλία, ἤτοι τό σύγχρονο γλωσσικό μας πανόραμα", εἶχα καταγράψει τήν ἕως τότε ἄγνωστη φράση τοῦ Λένιν: "Ἄν θέλεις νά ἐξαφανίσεις ἕνα λαό, ἐξαφάνισε τή γλῶσσα του".

 Ἀπό τό 1976 ("μεταρρύθμιση" Ράλλη) ἕως σήμερα ἡ ἑλληνική γλῶσσα τελεῖ ὑπό ἐξάτμιση. 

Μέ τή νέα ἀγραμμάτιστη γραματική τῆς Ε' καί ΣΤ' Δημοτικοῦ, πού ἔθεσε σε κυκλοφορία τό ὑπουργεῖο πνευματικῆς ἡμιπληγίας, ἡ ἑλληνική γλῶσσα ὁδηγεῖται στό ἀπόσπασμα.

Ὅπως συχνά ἔχουμε γράψει ἡ Γραμματική εἶναι ἡ γεωμετρία τοῦ λόγου. Γεωμετρώντας τό λόγο, γεωμετρεῖ καί τή σκέψη. Δημιουργεῖ σύνθετο λόγο καί στοχασμό. Μέ τό νέο "ἐγχειρίδιο" γραμματικῆς (ἐγχειρίδιο κατά τοῦ παιδικοῦ μυαλοῦ) ἀπογεωμετρεῖται ὁ λόγος, ἀποσυντίθεται ὁ στοχασμός. 

Δέν πρόκειται γιά ἕνα κακό βιβλίο· πρόκειται γιά μιά κακή πράξη. Δέν εἶναι βιβλίο γιά Ἑλληνόπουλα ἀλλ' οὔτε καί γιά παιδιά ἀλλογενῶν. Εἶναι κατώτερο καί τῶν παλαιῶν μεθόδων ἐκμαθήσεως ξένων γλωσσῶν. Τά εἰκονογραφικά ψιμύθια ἁπλῶς δίνουν στό βιβλίο μιά εἰκόνα "κλόουν". Ἀλλά μιά "κλοουνίστικη"γραμματική κλονίζει ἐκ βάθρων τό οἰκοδόμημα τῆς Ἑλληνικῆς. Ὅπως θά ἔλεγε ὁ Κάτων, "hoc censeo": τό βιβλίο πρέπει πάραυτα νά ἀποσυρθεῖ. 

Τήν εὐθύνη τῆς ἀποσύρσεως χρεώνουμε εὐθέως στόν πρωθυπουργό κ. Ἀντώνη Σαμαρᾶ. Ἄς μή βάψει τά χέρια του στό αἷμα τῆς σφαγιαζομένης Ἑλληνικῆς. Διαπράττεται crimen majiestatis. Ἔγκλημα καθοσιόσεως.

Προειδοποιοῦμε γιά ὕστατη φορά: Ἐδῶ καί χρόνια ἡ Ἑλληνική γλῶσσα παραπαίει. Ἡ συντακτική της δομή ἔχει δυναμιτισθεῖ, ὁ λεκτικός της πλοῦτος στεγνώσει. Καί μέ τήν τωρινή γραμματική θά παραπατάει σάν τόν Ὀρέστη Μακρῆ στόν "Μεθύστακα". Λυπᾶμαι γιά τή θλιβερή μου διαπίστωση πού ὅμως εἶναι ἀλήθεια ἀναμφισβήτητη: Ἡ μοναδική πρόοδος πού σημειώθηκε μετά τή μεταπολίτευση εἶναι στό πεδίο τῆς ὀπισθοδρόμησης. Ὁ πραγματικός μας ἐχθρός ὑπῆρξε ἡ ἀνικανότητά μας. Καί τή μεγαλύτερη ἀνικανότητα τή δείξαμε στή διαχείριση τοῦ πνευματικοῦ μας θησαυροῦ.
 

ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ: Απειλείται η Ελληνική Γλώσσα? ("Σύγκρουση 1η") -- 2 ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΑ αρθρα...

"Το μηδέν του υπομέτρου"

Του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

Οσο καιρό χρειάστηκε να τηρήσω την ετήσια σχολιαστική μου αγρανάπαυση ξεμύτισε, έστω σε συμβολικό επίπεδο, το φανατικό δασκαλίκι με την πατριωτική χλαμύδα των παλαιών τραπεζορητόρων. 

Δεν γενικεύω αλλά το ότι δασκάλα και όχι θεολόγος ή χωροφύλακας ανακάλυψε πως η γλώσσα μας «χάνει» φωνήεντα είναι ενδεικτικό σε ποια κατάσταση βρίσκεται μικρό, έστω μικρό, ποσοστό των «δασκάλων» που έχουν επιφορτισθεί με την εκπαίδευση των παιδιών μας. 

Γιατί ένας αγράμματος και μαζί φανατικός ιδεοληπτικός δάσκαλος στα 35 χρόνια υπηρεσίας του μπορεί να τυφλώσει τελείως πάνω από 5.000 παιδιά, τρυφερής ηλικίας. 

Και ξέρετε η επιρροή, θετική ή αρνητική, που ασκεί σε τρυφερές συνειδήσεις που ρουφάνε ό,τι τους προσφέρεται δεν είναι παροδική, μπορεί να καθορίσει έναν άνθρωπο σε όλη τη ζωή του. 

Σαράντα χρόνια στην εκπαίδευση μπόρεσα να διακρίνω τις αιτίες που δημιουργούσαν στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, συχνά και στο Πανεπιστήμιο, θρασύτατα, αδιάφορα, παθητικά, νευρωσικά παιδιά. Και συνήθως δύο παράγοντες τα δημιουργούσαν. Το στενό οικογενειακό περιβάλλον και ο δάσκαλος του Δημοτικού.


ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ: Δυο ΠΟΛΥ ΚΑΛΕΣ συγκρουόμενες κριτικές για την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου

"Δημήτρη Παπαϊωάννου μου έλειψες"

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Βαριέμαι τους ταξιδιώτες που ηδονίζονται με συγκρίσεις χωρών. Που όλη κι όλη τους η περιήγηση αναλώνεται σε ατάκες του τύπου «σαν την Ελλαδίτσα καμιά». Νιώθω ότι κάτι σημαντικό τους διαφεύγει. Η κάθε χώρα έχει τα δικά της χαρακτηριστικά γνωρίσματα και για να τα διακρίνεις, να τα χαρείς, να δικαιώσεις το ίδιο το ταξίδι πρέπει νάχεις ανοιχτή, καθάρια ματιά. Οι περιηγήσεις δεν είναι διαγωνισμός χωρών.
 
Παρακολούθησα με ανυπομονησία την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων στο Λονδίνο. Μετά το 2004 η Ολυμπιάδα έχει γίνει πιο προσωπική και από προσωπική μας υπόθεση. Μοιάζει σαν να συγκρίνουμε remake ταινίας, της οποίας γνωρίζουμε το τέλος και κυρίως τον «δολοφόνο» που αποκαλύπτεται στην τελευταία σκηνή…. Είμαστε πονηρεμένοι. Ας αρκεστώ στο υπονοούμενο. Επιλέγω λοιπόν να μιλήσω μόνο για την τελετή έναρξης ως θέαμα.

Παρακολούθησα με αμηχανία ένα πυκνό, οχλαγωγικό, ερμαφρόδιτο πανηγύρι.
Μια λαχανιασμένη, πανάκριβα «φθηνή», μια «απ΄όλα έχει ο μπαχτσές» επιθεώρηση για θεατές απροσδιορίστου ηλικίας. Μου ξέφευγε συνέχεια το γεγονός ότι παρακολουθούσα έναρξη Ολυμπιάδας. Μου ταίριαζε μια χαρά (και δυο τρομάρες) ως διαγωνισμός Eurovision. Η απόλυτη απόδειξη του όποιος λέει πολλά δεν λέει στο τέλος τίποτα.

ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ: 2 εξαιρετικά ΔΥΝΑΤΑ άρθρα για το θέμα της Ελληνικής γλώσσας και το αν αυτή αλλοιώνεται με το νέο βιβλίο Γραμματικής Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού -- ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ...

"140 γλωσσολόγοι συνιστούν αχταρμά"

Τoυ Χρίστου Δάλκου
Καθηγητή Φιλόλογου 

Καίτοι φιλόλογος και όχι γλωσσολόγος, δεν μπορώ να μη θαυμάσω την ευελιξία των καθ' ημάς «γλωσσολόγων» οι οποίοι στην «επιστημονική» τους διακήρυξη, υποστηρικτική της Γραμματικής Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού της κ. Φιλιππάκη - Warburton και των συν αυτή, διαβεβαιώνουν τους αφελείς ιθαγενείς ότι:
«Επιβεβαιώνουμε την πέραν πάσης αμφιβολίας επιστημονικά ορθή παρουσίαση των φωνηέντων της Νέας Ελληνικής στο νέο εγχειρίδιο. Ναι, κανένας γλωσσολόγος δεν αμφιβάλλει ότι η Νέα Ελληνική έχει 5 φωνήεντα, τους φθόγγους [α], [ε], [ι], [ο], [ου], οι οποίοι στον γραπτό λόγο αναπαρίστανται με τα επτά γράμματα της αλφαβήτου άλφα, έψιλον, ήτα, γιώτα, ύψιλον, όμικρον, ωμέγα και τους συνδυασμούς των γραμμάτων αυτών ως διψήφων».

Η «ασήμαντη» ένσταση ενός φιλολόγου στη διαβεβαίωση αυτή είναι στο ζήτημα του συμβολισμού.
 

Διότι δεν μπορεί να μην ξέρουν κοτζάμ γλωσσολόγοι ότι οι φθόγγοι πρέπει να συμβολίζονται με το φωνητικό αλφάβητο ([a], [e], [i], [o], [u]) και όχι μ' αυτό το μεικτό σύστημα που υποπίπτει στο σφάλμα που καταγγέλλει: Μπερδεύει τα γράμματα με τους φθόγγους. Παρόμοια -χειρότερη- μείξη παρατηρείται στο φιλιππάκειο «σύγγραμμα», όπου δίπλα στο ου κάνει την εμφάνισή του το [e] (και όχι [ε] που προκρίνουν οι 140, ή [ι] και όχι [i] ή [ι] που προκρίνουν οι 140, βλ. και σ. 46 της Γραμματικής Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού κ.α.), πράγμα που σημαίνει ότι ο συμβολισμός εισάγει έναν απαράδεκτο αχταρμά στη διδασκαλία της γραμματικής στο Δημοτικό.

Η ίδια αντίληψη εκφράζεται και στο ζήτημα των συμφωνικών φθόγγων, όπου στη θέση των συμβόλων [b], [g] κ.λπ. εισάγεται αυτός ο απαράδεκτος ημιφωνητικός / ημιφωνολογικός συμβολισμός ([μπ], [γκ] κ.λπ.), ο οποίος θα δημιουργήσει πολύ περισσότερα προβλήματα απ' όσα φιλοδοξεί να λύσει.


Αν κάποιοι απορούν ποιο σύστημα τελικώς προτείνεται από τον υποφαινόμενο, το φωνητικό ή αυτό της ιστορικής ορθογραφίας, ευθέως απαντώ το δεύτερο, κι ας ξέρω ότι μιλάει για γράμματα και όχι για φθόγγους.
Στη Γραμματική της Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού, προκειμένου περί των φθόγγων, χρησιμοποιείται μια περίεργη γραμματοσειρά που είναι δυνατόν να σου δώσει την εντύπωση ότι έχεις προ οφθαλμών το [e] και όχι το [ε] (εγώ, πάντως, την πάτησα -και δεν είμαι πρεσβύωψ- και ευχαριστώ τον κ. Ν. Σαραντάκο που μου υπέδειξε το λάθος, αν και με βάζει σε σκέψεις η υιοθέτηση μιας τέτοιας γραμματοσειράς). Εκεί πάντως που δεν κάνω λάθος, είναι στο ότι για την υποδήλωση του φθόγγου [ι] η Γραμματική δεν χρησιμοποιεί το γιώτα που προκρίνουν οι 140, ούτε το λατινικό i (με την τελεία από πάνω) αλλά το λατινικό γιώτα χωρίς την τελεία. Θα πείτε λίγο το κακό, ιδιορρυθμία της γραμματοσειράς. Όμως το σύμβολο αυτό είναι υπαρκτό και χρησιμοποιείται στο τουρκικό αλφάβητο για να υποδηλωθεί ο φθόγγος της τουρκικής -που δεν υπάρχει στην ελληνική- μεταξύ του ε και του ου [όπως περίπου προφέρεται το i του αγγλικού girl, πρβλ. Biktim, αόρ. του bikmak (= αηδιάζω) - ν.ελλ. μπουχτίζω]. Η μείξη φθόγγων και γραμμάτων κάνει την εμφάνισή της και στο ζήτημα των συμφωνικών φθόγγων, όπου, στη θέση των συμβόλων [b], [g] κ.λπ. εισάγεται ο ημιφωνητικός / ημιφωνολογικός συμβολισμός ( [μπ], [γκ] κ.λπ.), ο οποίος θα δημιουργήσει πολύ περισσότερα προβλήματα απ' όσα φιλοδοξεί να λύσει.

Αν κάποιοι απορούν ποιο σύστημα τελικώς προτείνεται από τον υποφαινόμενο, το φωνητικό ή αυτό της ιστορικής ορθογραφίας, ευθέως απαντώ το δεύτερο, κι ας ξέρω ότι μιλάει για γράμματα κι όχι για φθόγγους.
Η κ. Ανδριανή Καράπια-Πλάκα, η δασκάλα μου στην Α' Δημοτικού, θυμάμαι έκανε τον σταυρό της με το αριστερό χέρι, έτσι ώστε τα παιδιά να χρησιμοποιούν το δεξί. Λάθος θα μου πείτε. Κι όμως, αυτό το λάθος δίδαξε στους μικρούς μαθητές το σωστό. Κι αν κάποιος μικρός μαθητής είχε την ευφυΐα να ανακαλύψει και την παιδαγωγική «αβαρία», διπλό το κέρδος, γιατί συνέχιζε να κάνει τον σταυρό του με το δεξί, εν πλήρει επιγνώσει του παιδαγωγικού τεχνάσματος.

ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ - Υπόθεση Παπαχρήστου: 3 ακόμα άρθρα που ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ...

"Τα όρια της ευτέλειας"

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Οι καιροί ήταν σεμνότεροι, τα μετάλλια τα βλέπαμε με τα κιάλια, κι όταν η Πατουλίδου είπε το «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο!» ρίγη συγκίνησης διετάραξαν τη νηφαλιότητα της εθνικής ψυχής. Ηταν η Ελλάδα, ήταν αυτό το άχτι του «γαμώτο», ήταν και το μετάλλιο κι όλα αυτά μαζί έγιναν σύνθημα. Εφτανε να το πεις, ή και να το σκεφτείς ακόμη, να σφίξεις τα δόντια και να αισθανθείς πρωταθλητής. Ακόμη κι αν λέγοντάς το πατούσες το γκάζι και τραβούσες βουρ για μετωπική στην Εθνική.  

Κάποιοι βέβαια αναρωτιόνταν γιατί δεν άκουσαν τον Σουηδό να λέει «Για τη Σουηδία ρε γαμώτο», όμως οι Σουηδοί είναι ξενέρωτοι, δεν ξέρουν τη γεύση του «γαμώτο». Εξάλλου πόσοι αντι-Σουηδοί κυκλοφορούν στον κόσμο τούτο που είναι γεμάτος από ανθέλληνες κι όταν είσαι δρομέας παλεύεις να τους κατατροπώσεις. 

Μετά το ύφος των καιρών ανέβηκε και βγήκε στην επιφάνεια το τουρλουμπούκι της ανοησίας. Είναι, λέει, στο DNA του Ελληνα να κερδίζει, η νίκη τρέχει στο αίμα μας και μαζί της έτρεξε και η Χαλκιά στα 400 εμπόδια και πήρε το μετάλλιο. Κάποιοι βέβαια, οι συνήθεις γκρινιάρηδες, συνέχισαν να αναρωτιούνται. Αν εμείς με τα δέκα-δεκαπέντε μετάλλια λέμε ότι η νίκη είναι στο αίμα μας, τότε τι πρέπει να πουν οι Αμερικανοί ή οι Κινέζοι που τα φτύνουν σαν τσίχλες; 

Ισως γιατί στο πεδίο της βιολογίας ουδείς δύναται να ανταγωνιστεί τους έλληνες πρωταθλητές.  

ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ: 3 άρθρα για την Βουλα Παπαχρήστου και για το εγχώριο μπουρδέλο που ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ...

Από το ελληνικό DNA στα κουνούπια του Νείλου


Λίγες μονάχα ώρες πριν την έναρξη των αγώνων του Λονδίνου, τα πανανθρώπινα ιδανικά του Ολυμπιακού πνεύματος εκφράστηκαν ξανά από έναν ακόμα Έλληνα αθλητή. 

Όχι ότι το αφελές tweet της τριπλουνίστριας Βούλας Παπαχρήστου ήταν τόσο ανατριχιαστικό όπως κάποιοι θέλησαν να το παρουσιάσουν, αλλά από την εποχή που η σεμνότατη Βούλα Πατουλίδου κέρδιζε «καθαρά» τη Γκέιλ Ντίβερς (έστω και αν η τελευταία χρειάστηκε να σκουντουφλήσει στο τελευταίο εμπόδιο) πολλά άλλαξαν στη βιομηχανία παραγωγής των εγχώριων ολυμπιονικών.

Οι «ντόπες» της εθνικής ανωτερότητας και της φτηνής έπαρσης δεν θα είχαν πιάσει μια στο υποσυνείδητο των αθλητών αν δεν αντανακλούσαν το πέρασμα της ίδιας της χώρας σε μια νέα εποχή εικονικής ευμάρειας και άκοπου πλουτισμού. Το νέο εθνικό φρόνημα (θεμελιωμένο σε φούσκες χρηματιστηρίου και αλλοδαπούς δουλοπάροικους) δεν ζητούσε πλέον στο ταρτάν του στίβου ταλαντούχους καρπαζοεισπράκτορες αλλά ασυναγώνιστους υπεραθλητές. 

Κι αν αυτό ήταν πρακτικά αδύνατο για μια χώρα δέκα εκατομμυρίων ψυχών με μηδαμινή παράδοση, υπήρχαν τα απαραίτητα σκευάσματα, το δέλεαρ της θεοποίησης μετά από κάθε επιτυχία και προπάντων η απώλεια κάθε μέτρου συμβατού με τις «τετριμμένες» αξίες της ευγενούς άμιλλας, της ικανοποίησης της συμμετοχής, του ευ αγωνίζεσθαι.

Εν ολίγοις καταφέραμε να δημιουργήσουμε μια φουρνιά άβουλων ρομποτανθρώπων, φαρμακωμένων στα γονίδια και αμετροεπών στο λόγο. Προορισμένων να ικανοποιούν την εθνική μας υστερία και δασκαλεμένων να τονώνουν καταπιεσμένο μας ηθικό το με παρωχημένες κορώνες φυλετικής ανωτερότητας.