ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΟΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΙΚΟΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΙΣΜΟΣ: Τι κάνατε στη χούντα κύριε Καζάκο;

 Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ

 

Πως το λένε οι αριστεροί και δεξιοί διαμαρτυρόμενοι; Α ναι. Το θυμήθηκα: «χούντα ζούμε».

Τη χούντα των Μνημονίων. Ε αυτά ακούει ο Κώστας Καζάκος και είπε να κηρύξει ανένδοτο. Να πάει σε αντίσταση. Και προσοχή παιδιά. Όποιος δεν αντισταθεί ακόμα και θυσιάζοντας τη ζωή του, ακόμα και πεινώντας μένοντας στην Ελλάδα, ακόμα και ξεχνώντας τα μεταπτυχιακά και τους κόπους των σπουδών του για να εργάζεται για 600 ευρώ στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι ύποπτος. Είναι να δείτε πως το είπε ο μετρ…α ναι. Προδότης.
 

Για να δούμε όμως τι έκανε σε μια αντίστοιχη περίοδο ο ίδιος ο Κώστας Καζάκος. 

Ο Αριστερός αυτός άνθρωπος του θεάτρου που τώρα κρίνει τους πάντες από την ευκολία των χρημάτων που λαμβάνει από το ΔΗΠΕΘΕ ή από όσα αποκόμισε τόσα χρόνια πρωταγωνιστής στα «μαύρα χρόνια» όπως τα αποκαλεί της προηγούμενης 50ετίας. Γιατί κακά τα κόμματα όλα - πλην ΚΚΕ σαφώς- όμως μια χαρά ο κ. Καζάκος τα κατάφερε και προόδευσε. Βέβαια αν το κόμμα που υποστηρίζει με θέρμη, το ΚΚΕ, είχε επικρατήσει πολύ θα ήθελα να έβλεπα τι θα έλεγε.
 

Όσοι έχουν παρακολουθήσει έστω κι από απόσταση τον κινηματογραφικό βίο του κ. Καζάκου γνωρίζουν πως μεγάλος αστέρας έγινε στα χρόνια της χούντας. Πιο πριν περιοριζόταν σε δεύτερους κυρίως ρόλους. Το 1967 λοιπόν γυρίστηκε το περίφημο «Κονσέρτο για πυροβόλα», το 1967 το «οι σφαίρες δεν γυρίζουν πίσω». Το 1968 η «λεωφόρος του μίσους», την ίδια χρονιά το περίφημο «πεθαίνω κάθε ξημέρωμα», το 1970 το «εν ονόματι του νόμου» και το 1971 το εθνικοπατριωτικό με την έννοια που η επταετία έδινε δράμα «υποβρύχιο Παπανικολής». Όλοι γνώριζαν πως για να παίξει κάποιος τέτοιους ρόλους και μάλιστα ως πρωταγωνιστής έπρεπε να έχει στην καλύτερη περίπτωση «λευκό ποινικό μητρώο».
 

Πως άραγε λοιπόν θα χαρακτήριζε σήμερα ο κύριος Καζάκος έναν ηθοποιό που συμμετείχε στο κινηματογραφικό πάρτι της επταετίας, που πρωταγωνιστούσε σε φιλμς που κοντράρονταν θεματολογικά και σε εισιτήρια με αυτά του Κώστα Πρέκα;
 

«Μαχητή» της ελευθερίας ή καρα-συμβιβασμένο με τη χούντα;  

Που ήταν ο  μετέπειτα κομμουνιστής, στα πέτρινα χρόνια όταν λεβέντες- δημοκράτες όπως ο αξιωματικός Μουστακλης ή ο Αλέκος Παναγουλης θυσιάζονταν για τις ιδέες τους (σημείωση: κανείς εκ των δυο προαναφερθέντων δεν ήταν αριστερός);

 

Τι είδους αντίσταση έκανε; 

Να σας πω εγώ:  Γύριζε ως πρωταγωνιστής κατασκοπευτικές ταινίες, ηρωικά φιλμς και αλλά τέτοια. 

Στο τέλος της επταετίας όπως πολλοί άλλοι, όταν μύρισε χουντικό ...ψοφίμι άρχισε μερικές παραστάσεις που ήξερε πως θα του δημιουργούσαν μικρά μα διαχειρίσιμα προβλήματα με τη λογοκρισία για να έχει μετέπειτα δημοκρατικό αλλοθι.
 

Σαφώς πιο πονηρεμένος από τον Κώστα Πρέκα που δεν «διάβασε σωστά» τους καιρούς, ο Κώστας Καζάκος έπαιξε το χαρτί του δημοκρατικού συναισθήματος. Μάλιστα η συμμετοχή σε αυτές τις ταινίες και στο star system της χουντικής φιλμογραφίας ξεπλύθηκε μια χαρά με τη συμμετοχή του στην ταινία «ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο» που ιστορικά διαπραγματευόταν τις τελευταίες ημέρες του Νίκου Μπελογιάννη. 

Μαζί με τέτοιες ταινίες ξεπλενόταν και μια ολόκληρη χώρα η οποία δεν αντιστάθηκε ποτέ πραγματικά στη χούντα πέραν μικρών εξαιρέσεων. 

Όμως το ξέπλυμα ήταν καλό. Γιατί...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΟΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΙΚΟΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΙΣΜΟΣ: Ο εθνικός μας Καζάκος

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Αβαθής η ιστορική μνήμη των πολιτικολογούντων. Διότι άχρι τούδε, ουδείς, και το τονίζω, ουδείς, δεν συνέδεσε την ήττα της κυρίας Κλίντον στις προεδρικές εκλογές με τη δίκη εκείνη που είχε διεξαχθεί στην Αθήνα το 1999. Και η οποία στιγμάτισε το όνομα της οικογενείας του Αρκανσο, ακόμη περισσότερο και από τους άτυχους λεκέδες στο φόρεμα της κυρίας Λεβίνσκι. Αναφέρομαι βεβαίως στο λαϊκό εκείνο δικαστήριο που δίκασε και καταδίκασε ερήμην τον τότε πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών για τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία. Οι σχολιαστές των μέσων, αρθρογράφοι και διάφοροι του ιδίου φυράματος, το απεσιώπησαν. Λογικό. Μάλλον θέλησαν να υποβαθμίσουν τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ιστορία του πλανήτη. Ο λαός όμως δεν ξεχνά, κι ας είναι και αμερικανικός.


Πρόεδρος του δικαστηρίου τότε ήταν ο Κώστας Καζάκος. Τραγωδός εκ τραγωδών, σύζυγος και πατέρας τραγωδών, άρα ο καταλληλότερος για να αποφανθεί για μια σύγχρονη τραγωδία. Εκτός των άλλων διαθέτει και την κατάλληλη φωνή, την εμβρίθεια του στόμφου, ο οποίος όσο εμβριθέστερος τόσο καταλληλότερος για να αποδώσει το αίσθημα του δικαίου και της αληθείας. Και να καταδικάσει τους ενόχους. Αν δεν με απατά η μνήμη μου, διότι η συγκίνηση τη σκοτίζει, τον πλαισίωνε σωρεία σχημάτων έντεχνης μουσικής, απ’ αυτά που σε νανουρίζουν με τα πάθη του λαού.


Το δικαστήριο συγκεντρώθηκε στην πλατεία Συντάγματος – εκεί που έχει δρέψει δάφνες έκτοτε η σύγχρονη πολιτική φαρσοκωμωδία. Πλήθος λαού που διψούσε για δικαιοσύνη. Και η φωνή του προέδρου από τα μεγάφωνα σηκώθηκε πάνω από την πλατεία, πέταξε πάνω από τα Λιόσια και τα Βαρδούσια, τον Παλαιοφάρσαλο και τας Μικροθήβας, διέσχισε ως θυελλώδης άνεμος τα σύνορα και έφτασε ώς το Βελιγράδι από τη μια και την Ουάσιγκτον από την άλλη. 


 Τι μέρες κι αυτές! Πόσο θα ήθελα να μπορούν να τις ζήσουν και τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας. Αχ Ελλάδα, που σε περνούν για μικρή όμως μόλις υψώσεις το ανάστημα ενός Καζάκου, τους κάνεις και τρέμουν.


Ολοι αθώοι μέχρις αποδείξεως του εναντίου. Το ίδιο ισχύει και για τον Κλίντον, ο οποίος μετά την καταδίκη του πήρε την κάτω βόλτα. Δεν μπόρεσε να εκλεγεί για τρίτη φορά λόγω συνταγματικού κωλύματος – να το είχαμε εμείς, θα σας δείχναμε πώς είναι τα κωλύματα. Και τώρα η σύζυγός του. Ο Κλίντον έχει φτάσει σε τέτοια ένδεια ώστε αναγκάζεται να καλεί τον Τσίπρα για να του δώσουν σημασία.  


Σε αντίθεση με τους δικαστές του: Ο Κώστας Καζάκος...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΟΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΙΚΟΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΙΣΜΟΣ: Απόφαση σοκ: Διεθνές ένταλμα σύλληψης για όσους νέους φεύγουν εξωτερικό - Πρέπει όλοι να μείνουμε στη χώρα γιατί ποιος θα πηγαίνει στις παραστάσεις του Καζάκου, εγώ;

Σαράντα χρόνια παλεύει με το ταλέντο ο Κώστας Καζάκος, ένας πραγματικός ήρωας

 Aπό τον aNameToCome 

Ένα από τα παιδικά μου τραύματα είναι όταν οι γονείς μου –καλοί άνθρωποι, κομμουνιστές – με είχαν πάει να δω την παράσταση του Βυσσινόκηπου του Τσέχοφ που ανέβαζε η Τζένη Καρέζη με τον σύζυγο της Κώστα Καζάκο. 

Η παράσταση είχε τεράστια επιτυχία και για βρεις εισιτήριο έπρεπε να προσπαθήσεις πολύ. Ο πατέρας μου ήταν μεγάλος θεατρόφιλος και με τα πολλά τα είχε καταφέρει και σε αυτόν χρωστάω ότι ξαναπήγα στο θέατρο μετά από μια δεκαετία αν και μέχρι και σήμερα μισώ στην πραγματικότητα το θέατρο. Δεν ξέρω τι μου είχε κάνει την χειρότερη εντύπωση αλλά θυμάμαι σε αυτή την τρυφερή ηλικία να απορώ γιατί αυτοί οι τύποι έσκουζαν και χτυπιόντουσαν τόσο πολύ. Ξέρω ότι η Τζένη Καρέζη θεωρείται κάτι σαν ιερό τέρας και ίσως να είναι αλλά σε μένα είχε φανεί μια υστερική κυρία που φώναζε ανελέητα με ένα εξαιρετικά δραματικό και επιτηδευμένο τρόπο που μου προκαλούσε δυσφορία. Το ίδιο και με σημαντικά λιγότερο ταλέντο έκανε και ο σύζυγος της. 

Από τότε κατάλαβα ότι εγώ με την τέχνη δεν θα τα πάμε καλά και πέρασαν αρκετά χρόνια για να καταλάβω ότι αυτό που στη χώρα μας ήταν και σε μεγάλο βαθμό ακόμα αποκαλείται τέχνη είναι ένα θλιβερό συντεχνιακό κύκλωμα διεκπεραιώσεων που ζει απομυζώντας το κρατικό χρήμα. 

 Θύελλα ξέσπασε προχτές με τις δηλώσεις του Κώστα Καζάκου ο οποίος ούτε λίγο, ούτε πολύ μας είπε ότι οι νέοι που δεν παραμένουν στη χώρα και φεύγουν στο εξωτερικό, είναι προδότες. Και το είπε αυτό ενώ ό ίδιος λαμβάνει €4.000 μισθό από το ΔΗΠΕΘΕ του κομμουνιστή Δημάρχου της Πάτρας. 

Να μείνουν στη χώρα να αγωνιστούν λέει οι νέοι, όπως αγωνίστηκε αυτός τόσα χρόνια να αποφύγει το ταλέντο μην τον πετύχει σε καμιά από τις υπέροχες ταινίες που έπαιξε. 

Να αγωνιστούν όπως ο ίδιος όταν δίκαζε τον Κλίντοντο 1999 σε δημόσιο λαϊκό δικαστήριο όταν ο Αμερικανός Πρόεδρος επισκέφτηκε την Ελλάδα και τον βρήκε ένοχο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας καταδικάζοντας τον σε θάνατο από τα γέλια με τα καραγκιοζιλίκια στα οποία πρωταγωνιστούσε. 

 Έχει δίκιο ο κύριος Καζάκος, σε εποχές που η πατρίδα σε χρειάζεται πρέπει να μένεις πίσω και να πολεμάς. Όπως πολέμησε ό ίδιος όταν στην περίοδο της Χούντας πρωταγωνιστούσε στα αριστουργήματα της έβδομης τέχνης «Κοντσέρτο για πολυβόλα», «Οι σφαίρες δεν γυρίζουν πίσω», «Υποβρύχιο Παπανικολής» και άλλα πατριωτικά έπη. Έτσι και οι νέοι μας, πρέπει να παραμείνουν, να δουλεύουν για €300 το μήνα ανασφάλιστοι αν δεν έχουν την στοιχειώδη αξιοπρέπεια να μην γίνουν τσάτσοι ενός πολιτικού συστήματος για να διοριστούν στο Δημόσιο που τόσο ο ίδιος λατρεύει. Και το λέει στα ίδια παιδιά που βλέπουν αριστερούς υπουργούς να του πουλάνε επανάσταση συγκυβερνώντας με ψεκασμένους ακροδεξιούς έχοντας τα λεφτά τους στο εξωτερικό.  

Στο ίδιο μήκος κύματος κι ένας άλλος άνθρωπος της τέχνης, η αοιδός Αφροδίτη Μάνου η οποία σε παραλήρημα της στο Facebook, μας εξήγησε ότι ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι δικαίως παραπληγικός αφού ο άνθρωπος που τον πυροβόλησε το έκανε με πολιτικά κριτήρια. Αποκαλεί τον Γερμανό Υπουργό Οικονομικών μισητό, κομπλεξικό, άρρωστο, ενώ τον συγκρίνει με τον Αδόλφο. Όταν το Facebook αφαίρεσε την ανάρτηση της, επανήλθε και μας εξήγησε πόσο καταπληκτική και τίμια καλλιτέχνης είναι και ότι αγαπά τα ΑΜΕΑ!  

Δεν θα στεκόμασταν στο αντιαισθητικό παραλήρημα της κυρίας αν ήταν ένα μοναδικό, τυχαίο περιστατικό. Όμως σε συνδυασμό με τις δηλώσεις Καζάκου αλλά κυρίως με παρόμοιες δηλώσεις άλλων «καλλιτεχνών» κυρίως του χώρου του τραγουδιού των τελευταίων χρόνων, είναι ενδεικτικές της ποιότητας του καλλιτεχνικού χώρου της χώρας και της αντίληψης που κυριαρχεί σε αυτόν. Μια πολιτική ανάλυση παιδαριώδης, λαϊκίστικη που μοναδικό σκοπό έχει να πολλαπλασιάσει το μίσος και να χαϊδέψει τα κατώτερα ένστικτα του κοινού. Να κάνει δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από ό,τι η τέχνη έχει ως στόχο να κάνει.  

Η μαλακία δεν είναι βέβαια προνόμιο του καλλιτεχνικού κόσμου, αφού...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΟΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΙΚΟΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΙΣΜΟΣ: Το μεγάλο μας τσίρκο… όντως

Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Κατά μια έννοια, παράλληλα με τα αναμφισβήτητα σπουδαία και ευεργετικά, όπως ήταν η εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στον τόπο μας, εκείνη ακριβώς την εποχή εγκαινιάστηκαν και τα κακά της μετέπειτα μοίρας μας. Με το που «έπεσε η Χούντα», πήραν μπροστά τα εργοστάσια παραγωγής ηρώων. Οποιος πρόλαβε τον Κύριο της αντίστασης, αλλά κυρίως της δήθεν αντίστασης, είδε! Ο καθένας αίφνης, είχε καπαρώσει από μια ιστορία αντιστασιακού, που θα τον συνόδευε σε όλη τη μετέπειτα ζωή του χωρίς να κινδυνεύει από κανέναν να την ερευνήσει παραπάνω ή να την αμφισβητήσει. Αν όσοι δήλωσαν μετέπειτα αντιστασιακοί ήταν όντως, τότε η χούντα θα έπρεπε να είχε πέσει, στον μήνα της επάνω.

Αλλά δεν είχαμε χρόνο τότε για τέτοια. Η ταινία της μεταπολιτευτικής ζωής μας έτρεχε πια στο γρήγορο. Ηταν τόσος ο ενθουσιασμός, ήταν τόσο ασφυκτικά γεμάτα τα στάδια που τραγουδούσαμε «Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις», γροθιά με γροθιά, ήταν τόσο το πάθος μας να διαβάζουμε στίχους του Ρίτσου και να βουρκώνουμε με το «Καπνισμένο τσουκάλι», ήταν τόση η χαρά να ρουφάμε βιβλία και γνώσεις… Τι να τ’ απαριθμώ ένα ένα; Ηταν όλα τα συναισθήματα μας, τόσο στο κόκκινο, τόσο στο «πολύ»… Μα, πόσο όλα, τα κάναμε «τόσο πολύ»!… Χαλάλι! Ωραίο πάθος!

Ο Κώστας Καζάκος είχε καπαρώσει την δική του αντιστασιακή ιστορία, με τον αναγνωριστικό κωδικό «Το μεγάλο μας τσίρκο». Τουτέστιν, μια σπουδαία θεατρική παράσταση, που είχε ανεβάσει την άνοιξη του 1972, εποχή δικτατορίας, το τότε εμβληματικό ζευγάρι της γενιάς μας Τζένη Καρέζη – Κώστας Καζάκος. Το άλλο εμβληματικό ήταν οι Αλίκη Βουγιουκλάκη – Δημήτρης Παπαμιχαήλ.

Το έργο ήταν μια κωμωδία, μια αλληγορία, μια ευφυής σάτιρα. Η υπόθεσή αφορούσε τη διαδρομή της νεότερης ελληνικής Ιστορίας από την Τουρκοκρατία μέχρι την Μικρασιατική Καταστροφή και τη γερμανική Κατοχή. Τη συγγραφή είχε αναλάβει ο σπουδαίος θεατρικός συγγραφέας Ιάκωβος Καμπανέλλης, τα σκηνικά ο Φαίδωνας Πατρικαλάκης, τη μουσική, τα τραγούδια ο Σταύρος Ξαρχάκος που τα ερμήνευε επί σκηνής ο Νίκος Ξυλούρης. Τι σπουδαιότερους συντελεστές να φανταστεί κανείς! Την παράσταση παρακολούθησαν περίπου 400.000 άνθρωποι. Εσπαζαν χέρια στο χειροκρότημα. Θρίαμβος! Τα «υπονοούμενά» της, περνούσαν από πονηρεμένο μυαλό σε πονηρεμένο μυαλό. Ετσι γινόταν τότε. Ολα περίτεχνα, πανέξυπνα συγκαλυμμένα. Κάτι σαν το τραγούδι της γενιάς μας «Ο Γιώργος είναι πονηρός» που εμείς αυτόματα σκεφτόμασταν «Γιώργος; Αρα για τον Παπαδόπουλο είναι».

Βεβαίως την παράσταση παρακολουθούσαν και «όργανα της χούντας» (ορολογίες εποχής). 

Βεβαίως αναγράφεται στα ιστορικά στοιχεία της παράστασης ότι «Οκτώβριος του 73, λίγο πριν το Πολυτεχνείο το έργο διακόπηκε βίαια από τη Χούντα. Οι Καρέζη – Καζάκος συνελήφθησαν και κρατήθηκαν στο ΕΑΤ-ΕΣΑ», αλλά στη συνέχεια και προσέξτε, πάντα εν καιρώ δικτατορίας, «22 Δεκεμβρίου, το ζεύγος ανέβασε το έργο εκ νέου μετά την αποφυλάκισή τους με μεγαλύτερη επιτυχία».

Και εν τέλει, τον Αυγούστου του 1974, δηλαδή αμέσως μετά την Μεταπολίτευση, το έργο ξανανέβηκε με την προσθήκη των σκηνών που είχαν λογοκριθεί. 

Τι διαβάζουμε;  

Την ιστορία της «μοίρας» πολλών παραστάσεων τότε, πολλών τραγουδιών τότε κ.λ.π. Κοινή γαρ, η τότε, μοίρα και το μέλλον, τότε, αόρατόν.  

Οχι, δεν εκμηδενίζω· φωτίζω την εποχή. Μια εποχή που τα παράσημα μιας βόλτας από την ασφάλεια, αρκετοί, τα πήγαν στο ταμείο, και εξαργύρωσαν τις μάρκες τους εις αεί. Βαρεθήκαμε να τους ακούμε να διηγούνται, με περισπούδαστο ύφος, τα ίδια και τα ίδια. Και ακόμα περισσότερο, βαρέθηκα έναν ολόκληρο λαό να καταπίνει αμάσητα ιστορίες και να μην αγγίζει «ιερές αγελάδες αντίστασης». Γκώσαμε από ιερές αγελάδες!

Για την ιστορία να αναφέρουμε, ότι ιστορίες αντίστασης είχε και ο Αλέκος Παναγούλης. Είχε και ο Μουστακλής. Δυο άνθρωποι που σακατεύτηκαν από βασανιστήρια. Αλλά περιέργως, αυτοί οι δυο, ποτέ δεν το έκαναν θέμα. Δεν ξέρω αν πιάσατε το υπονοούμενο.

Η εποχή μας, αγαπητοί, είναι καταραμένα ευλογημένη. Διάβασα τις αναρτήσεις της Αφροδίτης Μάνου. Αριστερή καλλιτέχνης. Πόση χολή είχε στην ανάρτησή της η κάθε λέξη! Και πόσο δυναμίτιζε κάθε επόμενη δήλωση ως συνέχεια της προηγούμενης; 

Ακουσα τις δηλώσεις, με το γνωστό του βέβαια περισπούδαστο ύφος, του Κώστα Καζάκου για την «προδοσία» της νέας γενιάς. Μελέτησα τη σκέψη του και το ηθικό ανάστημα πίσω από τη σκέψη… Η μια του σύνταξη είναι, λέει, μικρή… 500 ευρώ. Την άλλη του όμως τη σύνταξη, τη βουλευτική...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΟΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΙΚΟΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΙΣΜΟΣ: Από παιδί και από Καζάκο

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Τηρώ ένα προσωπικό εορτολόγιο, ξέρετε, βάσει του οποίου προχθές ήταν η γιορτή του Λουλού, του λατρεμένου παπαγάλου της Φελισιτέ, ηρωίδας του Μπαλζάκ στο διήγημα «Μια απλή καρδιά». Απολύτως στο πνεύμα του Λουλού βρήκα τη δήλωση του Κώστα Καζάκου. (Επειδή σε κάποιους η επίκληση του ονόματος του παλαιού ηθοποιού θα εγείρει ερωτήματα εύλογα, σπεύδω να τα προλάβω: ναι, συνεχίζει να υπάρχει ο Κώστας Καζάκος, εξαφανισμένος εδώ και 18 χρόνια, αφότου ερμήνευσε σε παράσταση δρόμου του ΚΚΕ τον πρόεδρο του λαϊκού δικαστηρίου που καταδίκασε τον Μπιλ Κλίντον.)  

Ο Κώστας Καζάκος επετίμησε αυστηρότατα τους νέους που βρίσκουν δουλειά στο εξωτερικό και φεύγουν από την Ελλάδα του Υπαρκτού Ελληνισμού. Αυτό που κάνουν «είναι στην ουσία προδοσία», είπε. Οι νέοι πρέπει να μένουν και να αγωνίζονται στον τόπο τους, πιστεύει, διότι όταν φεύγεις στο εξωτερικό γίνεσαι «ξένος».

Δεν είναι καθόλου κακό να νιώθεις εντελώς ξένος προς την αρχαϊκή και, για τα μέτρα του σήμερα, αφελέστατα απλοϊκή αντίληψη περί κοινότητας που έχει στο κεφάλι του ο πρόεδρος Κ. Καζάκος. Ο άνθρωπος, εν πάση περιπτώσει, είναι ον ανώτερο του σκύλου –καλύτερου φίλου του ανθρώπου–, ο οποίος διαχωρίζει το γνώριμο από το ξένο τρίβοντας τη μουσούδα του στην άγνωστη επιφάνεια και μυρίζοντας. Πνευματικά είναι, κυρίως, τα στοιχεία που δημιουργούν κοινότητα μεταξύ των ανθρώπων. Αυτό το ελληνικό έθνος, με τη σύγχρονη έννοια του όρου, δημιουργήθηκε σε σημαντικό βαθμό σε κοινότητες Ελλήνων που ζούσαν εκτός Ελλάδος.

Αντιθέτως, αυτή η απόσταση που σε κάνει να νιώθεις εντελώς ξένο τον Καζάκο και τον κόσμο του είναι η αναγκαία προϋπόθεση για να αρχίσεις να αντιδράς εναντίον του ισοπεδωτικού εξισωτισμού που επιβάλλει η Αριστερά. Με άλλα λόγια, για να υπερασπισθείς την ελευθερία σου.

Αυτή την ελευθερία, να μη συνδέεται η μοίρα σου με εκείνη που διάλεξε ένας μέτριος ηθοποιός για τον εαυτό του, είναι που αρνείται στους άλλους ο Κ. Καζάκος, χαρακτηρίζοντας προδοσία αυτό που θα λέγαμε στη γλώσσα των πατέρων του αμερικανικού έθνους ατομική «επιδίωξη της ευτυχίας», εκτός Υπαρκτού στην πολιτισμένη Δύση, εκ μέρους όσων έχουν και τη δυνατότητα, τα προσόντα και την τόλμη για να το κάνουν. 

Ο ίδιος μπορεί να μην το ξέρει (και σε κάθε περίπτωση δεν τον έχω ικανό να μπορεί να το πει, αν το ξέρει...), αλλά η ελευθερία την οποία ο Καζάκος τόσο εύκολα χαρακτηρίζει προδοσία είναι θεμελιώδης αξία του πολιτισμού της Δύσης: επινοήθηκε από τους Ελληνες την περίοδο της Κλασικής Αρχαιότητας ως ελευθερία του πολίτη και τελειοποιήθηκε με τον Διαφωτισμό ως ελευθερία του ατόμου. 

Οχι ότι αυτό δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα στον Κ. Καζάκο. Κομμουνιστής είναι ο άνθρωπος, δεν το κρύβει· προφανώς θα σιχαίνεται τη Δύση.

Βέβαια, ο Κ. Καζάκος, μολονότι πρόεδρος, δεν είναι σοβαρό πρόσωπο. Ως ηθοποιός ήταν μέτριος και νομίζω ότι δεν θα τον θυμόταν κανείς σήμερα, εάν δεν είχε βασισθεί η καριέρα του στη Τζένη Καρέζη και, μετά, στο ΚΚΕ. Στον κινηματογράφο, επί χούντας, ερμήνευε υπερβολικούς, φωσκολικούς ρόλους, μονίμως οργισμένων, κομπλεξικών και αντιπαθητικών χαρακτήρων, του είδους που κατά βάθος μισούν τον εαυτό τους και ταλαιπωρούν τους γύρω τους. Επαιζε τον εαυτό του, μπαίνω στον πειρασμό να σκεφθώ· διότι και στον δημόσιο βίο, ως βουλευτής του ΚΚΕ, αυτό τον σαματατζίδικο στόμφο μετέφερε.  

Η αποκορύφωση της σοβαρής παρέμβασής του στον δημόσιο βίο (το 1999, στην παράσταση «Η δίκη του Κλίντον») ήταν, στην πραγματικότητα, η αποκορύφωση μιας ολόκληρης καριέρας στον κινηματογράφο και στο θέατρο ως κακής φάρσας – γεγονός που μας δίνει ένα μέτρο σοβαρότητας για τη συγκεκριμένη περίπτωση. 

Μην παραλείψω ότι σιτίζεται από το Πρυτανείον και αυτός· διευθύνει το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Αυτός, λοιπόν, λέει προδότες εκείνους που διεκδικούν για τον εαυτό τους την ελευθερία να μη μοιραστούν μαζί του τον γερασμένο, αποτυχημένο και θλιβερό κόσμο του.

Η έλλειψη σοβαρότητας, όμως, είναι εκείνο που δίνει την αυθεντικότητα στη δήλωση και ενισχύει την αξία της.  

Ο πρόεδρος Καζάκος, μέσα στη χοντροκομμένη απλοϊκότητά του, λέει με απλό και άτσαλο τρόπο αυτό που οι περισσότεροι από την Αριστερά που κυβερνά έχουν στο μυαλό τους. Είναι φανερό, λ.χ., στη συστηματική κωλυσιεργία εις βάρος της εισαγωγής της ψήφου των Ελλήνων του εξωτερικού και, από την άλλη πλευρά, στην προκλητική κολακεία και στο ντάντεμα καταληψιών και καταστροφέων. Στους εκλογικούς υπολογισμούς της, η κυβέρνηση σίγουρα χαίρεται όταν της αδειάζουν τη γωνία όσοι δεν συμβιβάζονται με την ισοπέδωση της εξομοίωσης, όλοι εκείνοι που δεν αρκούνται στην απλή χαρά που βρίσκει το ζώο στο κοπάδι του: σπουδές της πλάκας, χαρτί της πλάκας και θέση στο Δημόσιο.

Εξοργιστική, αλλά εν τέλει χρήσιμη η «ηχηρή» παρέμβαση του Κ. Καζάκου, για να μας θυμίσει ότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΟΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΙΚΟΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΙΣΜΟΣ: Κώστα Καζάκο, τό γῆρας, οὐ γάρ ἔρχεται μόνον

Γράφει ο Γιώργος Μιχαηλίδης

Το να απευθύνεσαι σε κάποιον στον ενικό έχει διττή έννοια. Αφενός μπορεί να θεωρηθεί αγένεια, αφετέρου, στα ελληνικά κυρίως, μπορεί να ερμηνευτεί ως οικειότητα. Στο παρόν άρθρο επιλέγουμε την δεύτερη αιτιολόγηση λόγω των ταινιών του Κώστα Καζάκου που έχουν μπει στα σπίτια όλων μας.

Λοιπόν Κώστα, όσο κι αν προσπαθείς να… τα μαζέψεις, αυτά που είπες εσύ για τους Έλληνες νεομετανάστες είναι προδοσία και, όχι η μετανάστευσή τους αυτή καθ’ αυτή. Η αλήθεια είναι, όμως, πως έθιξες ένα πολύ ευαίσθητο ζήτημα, το brain drain, που πρέπει να είναι η δεύτερη φορά στην μακραίωνη ιστορία της χώρας μας που το βιώνουμε. Απλώς η πρώτη ήταν τόσο παλιά που είναι αδύνατο να υπάρχουν μνήμες. 

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Όπως στα ελληνιστικά χρόνια όπου η μητροπολιτική Ελλάδα δεν είχε καμμία ευκαιρία να προσφέρει στους κατοίκους της, έτσι και σήμερα οι ευκαιρίες βρίσκονται σε χώρες όπου υπάρχει ανάπτυξη και σταθερότητα. Όπως στα ελληνιστικά χρόνια όπου δεν έφυγαν μόνο εργάτες αλλά και επιστήμονες για να στελεχώσουν τις δεκάδες νέες ελληνικές πόλεις της ανατολής, έτσι και σήμερα, η συμβολή της Ελλάδας στις χώρες της Δύσης είναι τα παιδιά της τα οποία δεν είναι ανειδίκευτοι εργάτες, αλλά σπουδαγμένα άτομα με όλες τις περγαμηνές.

Μετά από 7 και πλέον χρόνια Μνημονίων, κρίσης και μιζέριας είναι κοινά αποδεκτό πως η Ελλάδα δεν μπορούσε να αξιοποιήσει όλο αυτό το ανθρώπινο δυναμικό που έβγαλαν στην αγορά εργασίας τα ελληνικά πανεπιστήμια. Η ανεργία που κάθε χρόνο έφτανε και πιο ψηλά, οι μισθοί που κάθε χρόνο έφταναν και πιο χαμηλά και το κράτος που ήταν -και είναι- εχθρικό σε κάθε μορφή επένδυσης δημιούργησαν ένα ζοφερό πλαίσιο στο οποίο μοναδική επιλογή για τους Έλληνες ήταν η φυγή.

Τα στοιχεία που έχουμε στα χέρια μας για τους Έλληνες που έφυγαν στο εξωτερικό τα χρόνια της κρίσης είναι σοκαριστικά, όσο κι αν δεν είναι απολύτως ακριβή. Σύμφωνα με την έκθεση της Τραπέζης της Ελλάδος, ο αριθμός των νέων ηλικίας 25-39 ετών που έφυγαν από την Ελλάδα την περίοδο 2008-2013 ανερχόταν σε περίπου 223.000. Την ίδια ώρα έκθεση της Endeavor Greece εκτιμούσε ότι η διαρροή ταλέντων αφορά σε 350.000-427.000 νέους ανθρώπους. Μιλάμε δηλαδή για αριθμούς πολλαπλάσιους του πληθυσμού της τρίτης μεγαλύτερης πόλης της Ελλάδας, της Πάτρας που αριθμεί 168.034 κατοίκους.

Αφήνοντας όμως την ποσότητα και περνώντας στην ποιότητα, σύμφωνα με την έρευνα της Endeavor Greece το μεγαλύτερο εξαγώγιμο προϊόν της Ελλάδας στα χρόνια της κρίσης, είναι το επιστημονικό της προσωπικό του οποίου η προσφορά στις χώρες μετανάστευσης ανέρχεται στα 12 δισ. ευρώ ετησίως.  

Δεν θα ήθελε η Ελλάδα αυτά τα 12 δισ. ευρώ για… «πάρτη» της;  

Η αλήθεια είναι όμως Κώστα Καζάκο πως δεν λειτουργεί έτσι το πράγμα.

Οι άνθρωποι που έχουν φύγει εκτός Ελλάδας άφησαν πίσω τους τα πάντα. Οικογένεια, φίλους, τρόπο ζωής και πατρίδα. Χάρις στα social media είναι οι πρεσβευτές της χώρας και του πολιτισμού μας σε κάθε γωνιά της Γης ενώ όπως αποδεικνύουν και τα στοιχεία των αεροδρομίων σε κάθε ευκαιρία επιστρέφουν τις οικογένειές τους. 

Αυτούς λες προδότες λοιπόν;

Και, όχι, η δικαιολογία που έδωσες για να τα… «μαζέψεις» δεν έπεισε κανέναν. Είναι λάθος από έναν άνθρωπο ο οποίος έζησε σε μία Ελλάδα που βοηθήθηκε όσο τίποτα άλλο από τα εμβάσματα των Ελλήνων μεταναστών να αποκαλεί τους συμπατριώτες του «ξένους».

Κώστα, χωρίς αυτούς τους «ξένους» ίσως...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΟΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΙΚΟΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΙΣΜΟΣ: Ο Καζάκος και οι... ανέστιοι

Toυ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Πού βρίσκεται ο τόπος που αποκαλούμε «τόπο μας»; 


Δεν βρίσκεται μόνο στον χάρτη. Δεν είναι μόνο ο γεωγραφικός χώρος, αλλά και οι φαντασιακές αξίες με τις οποίες τον εμψυχώνουμε. Γι’ αυτό και μπορεί κανείς να έχει μαζί του σχέσεις, ας πούμε, πνευματικές – σχέσεις πίστεως ή προδοσίας.


Ο ορισμός του τόπου και της προδοσίας που έδωσε ο Κώστας Καζάκος, και που στη συνέχεια επιχείρησε όχι πειστικά να ανασκευάσει, δεν είναι όσο μειοψηφικός τον έκανε να φαίνεται η κατακραυγή που ακολούθησε.


«Ο,τι θέλει ο νέος, δουλειά, σπίτι, οικογένεια, πρέπει να τα παλέψει και να αγωνιστεί να τα κερδίσει στον τόπο του»: Είναι μια διατύπωση που, αν δεν συμπληρωνόταν με το ανάθεμα της προδοσίας, θα προσυπέγραφαν με την ίδια ηθική βεβαιότητα οι περισσότεροι – ακόμη και οι πιο ένθερμοι καζακομάχοι. Θα προσυπέγραφαν το αξίωμα ότι έχει κάποιος καθήκον να εξαντλήσει τις αντοχές του εδώ, προτού δοκιμάσει να επιζήσει περνώντας τα σύνορα.


Ο κόσμος στον οποίο ο Καζάκος σταδιοδρόμησε, και τον οποίο έμαθε να διαβάζει μέσα από τα γυαλιά της κομμουνιστικής «θεολογίας», δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς σύνορα – κι ας επαγγέλλεται ότι θα τα καταργήσει, όταν έρθει το τέλος της Ιστορίας. Εχει ανάγκη τα σύνορα ως άμυνα στην παγκοσμιοποίηση και στον κοσμοπολιτισμό – όπως ακριβώς τα έχει ανάγκη η εθνικιστική συνιστώσα της αντιπαγκοσμιοποίησης.


Ο κόσμος του Καζάκου, όμως, δεν είναι ο κόσμος των νεομεταναστών. Η γενιά που, από ανάγκη ή από προαίρεση, αναζητεί την τύχη της εκτός Ελλάδας είχε μάθει να ζει σε έναν κόσμο χωρίς σύνορα.


Αυτό που τώρα εκδηλώνεται ως έλλειμμα στο εθνικό ισοζύγιο ανθρώπινου κεφαλαίου οφείλεται, και ας ακούγεται παράδοξο, στο εθνικό επίτευγμα της Μεταπολίτευσης:


  Στο γεγονός ότι οι γενιές που γεννήθηκαν μετά το ’74 ήταν σε ικανό βαθμό εξοπλισμένες –με γλώσσες, μεταπτυχιακά, ταξίδια και Erasmus– για να ευδοκιμήσουν σε έναν μεταεθνικό χώρο· στον ευρωπαϊκό χώρο, που πλέον αποτιμά τα εφόδιά τους σε τιμές απείρως πιο ανταγωνιστικές από αυτές που προσφέρει η νοτιοανατολική του απόληξη.


Περιγράφοντας έτσι τη νέα διασπορά, κινδυνεύει κανείς να την εξωραΐσει – να τη μεταμφιέσει σε ρεύμα αγαθής εξωστρέφειας και ρωμαλέου κοσμοπολιτισμού, παρασιωπώντας τα αληθινά της ελατήρια. Αυτοί που μεταναστεύουν, μπορεί να μεταναστεύουν εξοπλισμένοι, ή ακόμη και ανακουφισμένοι· δεν μεταναστεύουν όμως πανηγυρίζοντας.


Στη γενιά που επιχειρεί να νουθετήσει ο Καζάκος η κρίση επέβαλε αδιακρίτως μια ταυτότητα ιστορικής ανεστιότητας: