ΕΛΑΣιτο ΣΥΡΙΖΑίου rebrand-ισμένου εθνικού σουργελο-σταλινο-ξεφτιλαρά κωμωδία (η ΕΛΑΣίτικη "εντιμότητα" στα φόρτε της!!!)

Θα απαντήσει επιτέλους ο #Τσίπρας ?
Πόσα πήρε τότε από την Βενεζουέλα και πόσα έχει πάρει τώρα για την Ελάς και απο ποιον?
Το έσπασε το εντιμόμετρο ο μπαγάσας🤡 pic.twitter.com/wmjgGDLqQ6

— George Lee (@Harhalas) September 16, 2026

 

 

Μαρτυρία ντοκουμέντο για τη συνάντηση Τσίπρα και αξιωματούχων του Μαδούρο το 2012 στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ: «Ο υπουργός του Μαδούρο παρέδωσε στον Τσίπρα μια μεγάλη βαλίτσα σε μυστική συνάντηση» pic.twitter.com/InP1uLccAg

— Georghy Zhukov (@GeorghyZhukov) September 13, 2026

Συναντήθηκαν λέει άτομα του Μαδούρο με τον Τσίπρα και του έδωσαν μια μαύρη βαλίτσα. Μιλάμε για τον τύπο που έστησε το ψέμα της Νοβαρτις με τις τροχήλατες δήθεν βαλίτσες στα Μαξίμου. Λογικά θα είχε άπλυτα η μαύρη βαλίτσα που σου άφησαν έτσι Αλέξη? Ψέματα λένε οι σύντροφοι? pic.twitter.com/zTs63VFANi

— Thanos 🇮🇹🇬🇷 (@taurothanos) September 13, 2026

Θα ποινικοποιήσουμε και την επαναστατική αλληλεγγύη τώρα; pic.twitter.com/5zaypMiY5W

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) September 17, 2026

Μιλάμε για σειρά. Όχι μαλακίες.
Ίδιο δράμα, λιγότερο μυαλό. As usual.
This Fall 2026#paratax_Medellín#retarded_elpatron#whatyouvoteremalakes#ΕΛΑΣ pic.twitter.com/6MA2OoDBCT

— Mr President (@Mrpresidentgr) September 13, 2026

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Ο αφανής «χουβαρντάς 3»

 

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ 

Είναι άστοχη η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για δωρεάν εισιτήρια στα μέσα μαζικής μεταφοράς για νέους μέχρι 24 ετών;

Είναι, διότι, όπως έγραψε ο δικός μας Αρης Αλεξανδρής, «η συντριπτική πλειονότητα των νέων ούτως ή άλλως χρησιμοποιεί τα μέσα χωρίς να πληρώνει εισιτήριο, όχι επειδή έχει το σχετικό δικαίωμα, αλλά επειδή έτσι είθισται· επειδή μπορεί. Η θέσπιση δωρεάν εισιτηρίου δεν θα ήταν καινοτομία, απλώς θα νομιμοποιούσε ένα ήδη υπάρχον καθεστώς» (16.6.2026).

Ενα τέτοιο μέτρο χρησιμεύει μόνο δευτερογενώς, όπως χρησίμευσε η άρση της ποτοαπαγόρευσης στις ΗΠΑ. Νομιμοποιώντας μια διάχυτη κοινωνική πρακτική, απλώς διαφυλάσσεται το κύρος των νόμων.

Η καταπολέμηση της εισιτηριοδιαφυγής μπορεί να γίνει στο μετρό με τις πύλες εισόδου, αλλά όχι στα λεωφορεία. Αν βάλουμε και σ’ αυτά, πιθανότατα θα κοστίζουν περισσότερο από τον τζίρο που θα κάνουν.

Η δωρεάν μεταφορά νέων θα επιβαρύνει τον προϋπολογισμό με 35 εκατ. ετησίως. Ασήμαντο ποσό, αλλά φασούλι το φασούλι… αδειάζει το σακούλι.

Αν όμως διαιρέσουμε τα 1.514 εκατ. με τα 35 εκατ. θα δούμε ότι το μέτρο θα μπορούσε να κρατήσει για 43 (και κάτι) χρόνια.

Γιατί 1.514 εκατομμύρια;

Διότι, όπως έλεγε η έρευνα του μη κερδοσκοπικού οργανισμού Vouliwatch, από το 2017 έως το 2025 το ελληνικό Δημόσιο υπέγραψε 3.079 συμβάσεις αξίας άνω του 1,5 δισ. ευρώ. Σε τρία χρόνια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (2017-2019), εμείς οι φορολογούμενοι πληρώσαμε συνολικά 22,8 εκατ. ευρώ για συμβουλές υπουργών, οργανισμών κ.λπ. Στα επτά χρόνια της Ν.Δ., δώσαμε 1.514 εκατομμύρια («Καθημερινή», 22.2.2026).

Το πρόβλημα με τις κοινωνικές παροχές είναι ανάλογο αυτού που έχουν οι επιχειρηματίες. «Τα μισά λεφτά που δίνω για διαφήμιση», έλεγε ένας Αμερικανός μπίζνεσμαν, «είναι καθαρή σπατάλη. Αλλά ποτέ δεν μπόρεσα να μάθω ποια μισά είναι αυτά».

Τα στατιστικά του πολύ καλού εθνικού προγράμματος προληπτικών εξετάσεων «Προλαμβάνω» είναι ακόμη «χειρότερα». Εξι εκατομμύρια Ελληνες εξετάστηκαν, μόνο 36.000 εντοπίστηκαν με ευρήματα. Ομως η αριθμητική εν προκειμένω είναι πολύ κακός σύμβουλος για την αξιολόγηση αυτού του κοινωνικού προγράμματος.

Υπάρχει τεράστια σπατάλη στο ελληνικό Δημόσιο. Εχουμε χάσει τον λογαριασμό πόσες νέες Αρχές, υπηρεσίες, οργανισμοί κ.λπ. συστάθηκαν τα τελευταία χρόνια.

Συνήθως αυτά τα μετράμε κατόπιν χρεοκοπίας, όπως έγινε το 2009.

Καλό είναι λοιπόν να διυλίσουμε τον κώνωπα των 35 εκατ. που προτείνει το ΠΑΣΟΚ, αλλά ταυτοχρόνως να ψάξουμε και να αξιολογήσουμε την κάμηλο των 1.514 εκατ. στις συμβουλευτικές εταιρείες.

Διότι …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Η κυβέρνηση των σκανδάλων, ή αλλιώς: Από το «επιτελικό κράτος» στο κράτος της συγκάλυψης…

 

 

 Του Strange Attractor

Σαν χθες θυμάμαι τον Κυριάκο να διαφημίζει το επερχόμενο «επιτελικό κράτος».

Ένα κράτος σύγχρονο, αποτελεσματικό, ψηφιακό, απαλλαγμένο από τις παθογένειες του παρελθόντος…

Επτά και κάτι χρόνια αργότερα, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική.

Από το 2019 μέχρι σήμερα, η κυβέρνηση των «αρίστων» του Κυριάκου έχει βρεθεί αντιμέτωπη με μια αλληλουχία υποθέσεων που ζέχνουν… αγγίζοντας την παρακολούθηση πολιτικών αντιπάλων και δημοσιογράφων, τη χρηματοδότηση των μέσων ενημέρωσης, τη λειτουργία των (δήθεν) ανεξάρτητων αρχών, την ασφάλεια των σιδηροδρόμων, την κατάργηση της κρατικής εποπτείας στα αεροδρόμια, τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, τις δημόσιες συμβάσεις, και τελικά τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η πολιτική εξουσία, ειδικά όταν στηρίζεται σε ένα 41%.

Γιατί εδώ υπάρχει κάτι που δεν χωράει εύκολα κάτω από το χαλί, μιας και οι ίδιες οι ευρωπαϊκές αρχές, οι ανεξάρτητες αρχές, οι εισαγγελικές έρευνες, αλλά και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχουν καταγράψει σοβαρότατα προβλήματα.

Και ο κατάλογος των σκανδάλων τα τελευταία χρόνια της «αριστείας» είναι μακρύς και βρώμικος.

Ας δούμε μερικά από αυτά…

Η υπόθεση των υποκλοπών ήταν ίσως το μεγαλύτερο θεσμικό χτύπημα της πρώτης περιόδου Μητσοτάκη.

Η ΕΥΠ τέθηκε, αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας από τη Νέα Δημοκρατία, υπό τον άμεσο έλεγχο του πρωθυπουργικού γραφείου. Ακολούθησε η αποκάλυψη ότι ο τότε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ Νίκος Ανδρουλάκης είχε τεθεί υπό παρακολούθηση από την ΕΥΠ, ενώ παράλληλα αποκαλύφθηκε η χρήση του παράνομου λογισμικού Predator εναντίον δημοσιογράφων, πολιτικών προσώπων (όχι μόνο της αντιπολίτευσης), ακόμη και στρατιωτικών.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέφρασε «σοβαρές ανησυχίες» για την κατάσταση της δημοκρατίας, και του κράτους δικαίου στην Ελλάδα, ζήτησε ενίσχυση των θεσμικών εγγυήσεων, και κάλεσε μάλιστα την κυβέρνηση να αντιστρέψει τη ρύθμιση του 2019 που έθεσε την ΕΥΠ υπό τον άμεσο έλεγχο του πρωθυπουργού.

Ακόμη πιο ενδιαφέρον; 

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατέγραψε ανησυχίες για πιέσεις προς την ΑΔΑΕ, την Αρχή Προστασίας Δεδομένων, και άλλους ανεξάρτητους θεσμούς, ενώ αναφέρθηκε και στην αντικατάσταση μελών της διοίκησης της ΑΔΑΕ το 2023, την ώρα που η Αρχή χειριζόταν κρίσιμες πτυχές της υπόθεσης των υποκλοπών!

Κι εδώ προκύπτει ένα πολιτικό ερώτημα που δεν απαντήθηκε ποτέ επαρκώς. Ποιος τελικά είχε την πολιτική ευθύνη για ένα σύστημα παρακολούθησης που έφτασε μέχρι την πόρτα πολιτικού αρχηγού;

Η απάντηση «δεν ήξερα» μπορεί να είναι πολιτικά βολική.

Δεν είναι όμως ακριβώς η διαφήμιση του περίφημου «επιτελικού κράτους», έτσι δεν είναι;

Μετά ήρθε η περίφημη «λίστα Πέτσα»…

Πάμπολλα εκατομμύρια ευρώ κρατικού χρήματος διατέθηκαν για την επικοινωνιακή εκστρατεία δήθεν για την πανδημία.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πάλι κατέγραψε καταγγελίες για αδιαφανή κριτήρια κατανομής, αποκλεισμό ορισμένων μέσων, και χρηματοδότηση ακόμη και δεκάδων ιστοτόπων που όμως δεν υπήρχαν παρά μόνο στα χαρτιά.

Ακόμη πιο βαριά ήταν η αναφορά σε προκαταρκτικό έλεγχο, σύμφωνα με τον οποίο τουλάχιστον 270 χρηματοδοτημένα μέσα δεν ήταν κανονικά εγγεγραμμένα, και η ζημία για το Δημόσιο ξεπερνούσε τα 3 εκατομμύρια ευρώ.

Δεν χρειάζεται καν να είναι κάποιος οπαδός της αντιπολίτευσης, ή φύσει αντιμητσοτακικός  για να καταλάβει το πρόβλημα…

Όταν η κυβέρνηση μοιράζει άφθονο κρατικό χρήμα στα ΜΜΕ, το ελάχιστο που απαιτείται είναι διαφάνεια, αντικειμενικά κριτήρια και πλήρης λογοδοσία. Κάτι που δεν βλέπουμε, μιας και το αποτέλεσμα είναι η 4η εξουσία να γλείφει την κυβέρνηση αντί να την κρίνει…

Το κράτος δηλαδή δεν θέλει να ενημερώνεται ο πολίτης.

Απλά χρηματοδοτεί το μήνυμα που θέλει να ακούσει ο πολίτης.

Και τότε η «λίστα Πέτσα» παύει να είναι απλώς ένας κατάλογος ημετέρων βαστάζων, δήθεν δικαιούχων. Γίνεται το σύμβολο μιας πολύ πιο επικίνδυνης σχέσης μεταξύ εξουσίας και μέσων ενημέρωσης.

Πάμε στα Τέμπη…

Στις 28/2/23, 57 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στα Τέμπη.

Εδώ η λέξη «σκάνδαλο» μοιάζει σχεδόν μικρή…

Γιατί το ζήτημα δεν είναι μόνο ποιος έβαλε λάθος κλειδί, ή ποιος έκανε λάθος χειρισμό εκείνη τη νύχτα.

Το ζήτημα είναι τι είχε κάνει το κράτος πριν από τη σύγκρουση;

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είχε ήδη από τον Νοέμβριο του 2022 ανοίξει έρευνα σχετικά με την πιθανή κατάχρηση περίπου 700 εκατ. ευρώ ευρωπαϊκών πόρων που συνδέονταν με έργα σιδηροδρομικής ασφάλειας. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατέγραψε την έρευνα και τις σοβαρές θεσμικές επιπτώσεις της υπόθεσης.

Η περίφημη σύμβαση 717 έγινε σύμβολο μιας χώρας όπου τα έργα μπορούν να παραμένουν ημιτελή, τα συστήματα ασφαλείας να καθυστερούν, οι καταγγελίες να σωρεύονται, ο υπουργός να θριαμβολογεί ξεδιάντροπα, σηκώνοντας το δάχτυλο σε όσους προειδοποιούν… μέχρι που μια νύχτα το τίμημα γίνεται ανθρώπινο.

Και μετά αρχίζει η δεύτερη τραγωδία, η μάχη για την αλήθεια.

Οι καταγγελίες για συγκάλυψη, η αντιπαράθεση γύρω από τα βίντεο, τα βαγόνια, τον χώρο του δυστυχήματος, το ξυλόλιο, την τηλεδιοίκηση, τον ανεπαρκή (γαλάζιο) σταθμάρχη, τα στοιχεία και τις ευθύνες, κλπ. κλπ. μετέτρεψαν τα Τέμπη από σιδηροδρομικό δυστύχημα σε κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στο κράτος.

Και δυστυχώς, όταν ένας πολίτης δεν εμπιστεύεται ούτε ότι θα μάθει τι πραγματικά συνέβη σε μια κρατική τραγωδία, ούτε το τι έγινε μετά, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό.

Είναι δημοκρατικό!

Και κάπου εδώ εμφανίζεται και ο ΟΠΕΚΕΠΕ…

Αν τα προηγούμενα χρόνια είχαν αφήσει βαριά σκιά, η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ ήρθε να βάλει στο κάδρο κάτι ακόμη πιο ωμό, το δημόσιο χρήμα, και τη διασπάθισή του από κομματικούς «φίλους», και άλλους τέτοιους επιτήδειους κηφήνες.

Πάλι, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (ΕΡΡΟ) προχώρησε σε σειρά ερευνών για οργανωμένη απάτη γύρω από τις αγροτικές επιδοτήσεις. Μάλιστα τον  Απρίλιο του ‘26 ζήτησε την άρση ασυλίας 11(!) εν ενεργεία βουλευτών, και διαβίβασε στη Βουλή στοιχεία σχετικά με την πιθανή εμπλοκή πρώην υπουργού, και υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης!!!!!!

Τον Ιούλιο ήρθε και το επόμενο χτύπημα.

Η EPPO ανακοίνωσε ότι παρέπεμψε 22 κατηγορουμένους, μεταξύ των οποίων τέσσερις εν ενεργεία βουλευτές, πρώην υψηλόβαθμους αξιωματούχους και πολιτικά στελέχη.

Η έρευνα περιέγραφε, μεταξύ άλλων, παράνομες παρεμβάσεις σε διοικητικές διαδικασίες και ελέγχους, αναδρομικές αλλαγές δεδομένων, παρεμβάσεις σε επιτόπιους ελέγχους, απόκρυψη ευρημάτων, και ψευδείς βεβαιώσεις.

Και υπάρχει και κάτι που κανένα κυβερνητικό non-paper, και κανένα «πετσωμένο» ΜΜΕ δεν μπορεί να εξαφανίσει.

Το ότι η  ίδια η ευρωπαϊκή εισαγγελική αρχή περιγράφει ένα φαύλο σύστημα στο οποίο φέρεται να υπήρχαν οργανωμένες (κομματικές) παρεμβάσεις στη διαχείριση ευρωπαϊκών αγροτικών κονδυλίων.

Και δεν μιλάμε για ψιλά…

Το 2026 καταδικάστηκαν ήδη 57 άνθρωποι για απάτη περίπου 1,74 εκατ. ευρώ από το Εθνικό Απόθεμα αγροτικών επιδοτήσεων, με ποινές φυλάκισης και πρόστιμα. Η EPPO εξετάζει παράλληλα πιθανή ποινική ευθύνη δημοσίων υπαλλήλων που συνδέονται με τους ελέγχους και τις πληρωμές.

Τον Οκτώβριο του 2025, μάλιστα, η EPPO είχε ανακοινώσει τη σύλληψη 37 υπόπτων σε έρευνα για οργανωμένη απάτη και ξέπλυμα χρήματος σχετικά με αγροτικές επιδοτήσεις. Η έρευνα ανέφερε ότι το κύκλωμα φέρεται να λειτουργούσε τουλάχιστον από το 2018.

Και η υπόθεση δεν αφορά απλώς «κάποιους πονηρούς αγρότες» με ΦΕΡΡΑΡΙ.

Η έρευνα αγγίζει τον ίδιο τον μηχανισμό του «επιτελικού», «γαλάζιου» κράτους!

Εδώ βρίσκεται ίσως το βαθύτερο πολιτικό πρόβλημα.

Δεν είναι απαραίτητο να αποδειχθεί ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός έδωσε εντολή για κάθε παράνομη πράξη που ερευνάται.

Αυτό θα ήταν μια ανεύθυνη ακροβασία… όμως υπάρχει και η λεγόμενη πολιτική ευθύνη, ή μήπως όχι;

Όταν ένας οργανισμός του κράτους αποτυγχάνει, όταν μια δημόσια σύμβαση δεν ολοκληρώνεται, όταν μια υπηρεσία παρακολουθεί πολιτικό αρχηγό, όταν εκατομμύρια κρατικού χρήματος διανέμονται με αμφισβητούμενα κριτήρια, όταν ευρωπαίοι εισαγγελείς ερευνούν την κακοδιαχείριση κοινοτικών κονδυλίων, τότε η κυβέρνηση δεν μπορεί να απαντά κάθε φορά «δεν γνωρίζω».

Γιατί τότε ποιος κυβερνά; Ο πρωθυπουργός; Οι υπουργοί; Οι γενικοί γραμματείς; Οι μετακλητοί; Οι διοικήσεις των οργανισμών;

Ή ένα αόρατο «βαθύ κράτος ημετέρων» που όλως τυχαίως αποτυγχάνει πάντοτε επί κυβερνήσεων Μητσοτάκη (και μπαμπά, και γιου);

Η πολιτική εξουσία δεν μπορεί να ζητά τα εύσημα όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά και να δηλώνει άσχετη όταν πηγαίνουν στραβά.

Αυτό δεν είναι διακυβέρνηση. Είναι επιλεκτική ιδιοκτησία της επιτυχίας, και διάχυση της ευθύνης.

Και η (ανεξάρτητη) Δικαιοσύνη τι κάνει άραγε;

Εδώ η υπόθεση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη… μιας και μιλάμε για «υπαρκτό μητσοτακισμό».

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (πάλι) έχει εκφράσει σοβαρές ανησυχίες για την ανεξαρτησία και την αποτελεσματικότητα θεσμών ελέγχου στην Ελλάδα, ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συνεχίζει να επισημαίνει ότι η χώρα αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις στη δικαιοσύνη και στις δημόσιες συμβάσεις… ποιος όμως ακούει;

Τα ΜΜΕ; 

 Χλωμό…

Το 2024 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατέγραψε επίσης έντονο σκεπτικισμό των πολιτών απέναντι στην αποτελεσματικότητα της αντιμετώπισης της διαφθοράς, με το 65% των ερωτηθέντων να θεωρεί ότι η διαφθορά υψηλού επιπέδου δεν διώκεται επαρκώς, ενώ μόλις το 30% θεωρούσε αποτελεσματικές τις κυβερνητικές προσπάθειες κατά της διαφθοράς (προφανώς μετακλητοί, και συγγενείς τους).

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2024 έκανε μια εξαιρετικά σκληρή αποτίμηση για την Ελλάδα, μιλώντας για σοβαρές απειλές στη δημοκρατία, στο κράτος δικαίου και στα θεμελιώδη δικαιώματα. Κατέγραψε ζητήματα σχετικά με τις υποκλοπές, την ελευθερία του Τύπου, τις αγωγές κατά δημοσιογράφων, την ασφάλεια δημοσιογράφων, τις ανεξάρτητες αρχές και τη διαχείριση δημόσιων πόρων.

Και κάπου εδώ πρέπει να σταματήσει η κομματική κουβέντα.

Γιατί το ερώτημα δεν είναι αν κάποιος ψηφίζει Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Αλέξη,  Καρυστιανού, ή… κανέναν.

Το ερώτημα είναι: Θέλουμε ένα κράτος όπου η ίδια η εξουσία ελέγχει την εξουσία, ή ένα κράτος όπου η εξουσία ελέγχεται;

Το «δεν υπάρχει σκάνδαλο» δεν είναι απάντηση. Είναι απλά η πιο κουραστική φράση της πολιτικής ζωής των τελευταίων 8 ετών.

Το πιο επικίνδυνο σκάνδαλο όμως είναι η συνήθεια!

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Όχι ένα συγκεκριμένο σκάνδαλο, αλλά η κανονικοποίηση του σκανδάλου.

Να συνηθίσουμε ότι πολιτικοί παρακολουθούνται…

Να συνηθίσουμε ότι ευρωπαίοι εισαγγελείς ερευνούν δημόσιους οργανισμούς…

Να συνηθίσουμε ότι κοινοτικά χρήματα χάνονται μέσα σε δαιδαλώδη συστήματα πελατειακών σχέσεων…

Να συνηθίσουμε ότι οι «γαλάζιοι αγρότες» οδηγούν Λαμποργκίνι…

Να συνηθίσουμε ότι μετά από κάθε αποκάλυψη γίνεται μια εξεταστική, μια επιτροπή, μια πολιτική αντιπαράθεση, μερικές παραιτήσεις, πολλές κορώνες περί διαφάνειας, και ύστερα… πάμε παρακάτω, κι όπου μας βγάλει…

Αυτό είναι το πραγματικά επικίνδυνο.

Γιατί μια δημοκρατία δεν πεθαίνει μόνο όταν καταργούνται οι εκλογές.

Πεθαίνει όταν ...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίκα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Από την συλλογή του Λεοναρτνο Ντα Μπρίκι “Μάχη με τα συμφέροντα”

 

 

 

 

 

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο "ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ" ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Γηροκομείο Αθηνών: Ποιος ελέγχει τελικά τη διοίκησή του;

 

Του Λέανδρου Ρακιντζή

Αρεοπαγίτη ε.τ.

 

Η πρόσφατη παραίτηση του Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του Γηροκομείου Αθηνών κ. Σπύρου Χαμακιώτη, λόγω διαφωνιών με τον Αντιπρόεδρο και τον Γενικό Διευθυντή του Ιδρύματος, και η επανεκλογή του λίγες μόλις ημέρες αργότερα, χωρίς καμία δημόσια εξήγηση για το τι ακριβώς συνέβη, δημιούργησαν εύλογα ερωτήματα. Πολύ περισσότερο, επειδή τα γεγονότα αυτά ακολούθησαν αμέσως μετά την επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο Γηροκομείο Αθηνών και τα δημόσια συγχαρητήριά του για τη λειτουργία του Ιδρύματος.

Μέχρι σήμερα, ούτε τα μέλη της Ελεήμονος Εταιρείας Αθηνών ούτε η κοινή γνώμη έχουν ενημερωθεί για τα αίτια της κρίσης, τις διαφωνίες που οδήγησαν στην παραίτηση ή τους λόγους για τους οποίους αυτές θεωρήθηκαν λυμένες μέσα σε ελάχιστο χρόνο.

Οι μόνες πληροφορίες που έχουν δημοσιοποιηθεί προέρχονται από δημοσίευμα του δημοσιογράφου Ιωάννη Ντάσκα (Newsbreak, 5-7-2026), στο οποίο καταγράφονται καταγγελίες εργαζομένων για κλίμα φόβου στον χώρο εργασίας, για πιέσεις σχετικά με τις αξιώσεις τους από δεδουλευμένες αποδοχές και για προσφυγή τους στην Επιθεώρηση Εργασίας.

Όλα αυτά, όμως, αποτελούν μόνο την αφορμή για να τεθεί ένα πολύ σοβαρότερο ζήτημα.

Το Γηροκομείο Αθηνών λειτουργεί μέσω της Ελεήμονος Εταιρείας Αθηνών, του αρχαιότερου φιλανθρωπικού σωματείου της χώρας, με ιστορία που ξεκινά το 1867. Διαχειρίζεται ιδιαίτερα σημαντική ακίνητη περιουσία, επιτελεί σπουδαίο κοινωνικό έργο και ενισχύεται οικονομικά από το Δημόσιο. Ως εκ τούτου, η λειτουργία του δεν αφορά μόνο τα μέλη του αλλά και το δημόσιο συμφέρον.

Μετά την έκπτωση της αιρετής διοίκησης το 2016, διορίστηκαν προσωρινές διοικήσεις.

Η τελευταία, το 2021, προχώρησε στην εγγραφή 339 νέων μελών, όταν τα ήδη εγγεγραμμένα ήταν περίπου 200. Η νομιμότητα των εγγραφών αυτών και των αρχαιρεσιών που ακολούθησαν αμφισβητείται δικαστικά και η υπόθεση εκκρεμεί ενώπιον του Εφετείου.

Παράλληλα, η Ελεήμων Εταιρεία Αθηνών υπήχθη σε καθεστώς εξυγίανσης. Η εποπτεία του Σχεδίου Εξυγίανσης ασκήθηκε αρχικά από το προβλεπόμενο από τον νόμο Παρατηρητήριο και, στη συνέχεια, μεταφέρθηκε στον Δήμο Αθηναίων.

Με το άρθρο 99 του ν. 5239/2025, η εποπτεία αυτή αφαιρέθηκε από τον Δήμο Αθηναίων. Ταυτόχρονα, μόνο για την Ελεήμονα Εταιρεία Αθηνών αφαιρέθηκε και η εποπτεία της ως φιλανθρωπικού σωματείου και ανατέθηκε στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής.

Ωστόσο, σύμφωνα με το υπ' αριθ. 19945/24.2.2026 έγγραφο της Διεύθυνσης Κοινωφελών Ιδρυμάτων της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής, η υπηρεσία αυτή ασκεί εποπτεία αποκλειστικά επί της εφαρμογής του Σχεδίου Εξυγίανσης και όχι επί της λειτουργίας της Ελεήμονος Εταιρείας Αθηνών ως φιλανθρωπικού σωματείου.

Εδώ ακριβώς εντοπίζεται το ουσιαστικό πρόβλημα.

Σήμερα δεν προκύπτει με σαφήνεια ποιο όργανο της Πολιτείας ασκεί τον διοικητικό έλεγχο της Ελεήμονος Εταιρείας Αθηνών ως φιλανθρωπικού σωματείου, ούτε ποιες είναι οι αρμοδιότητές του, ούτε με ποια διαδικασία μπορεί να παρέμβει όταν ανακύπτουν ζητήματα νομιμότητας, χρηστής διοίκησης ή προστασίας της περιουσίας του Ιδρύματος. Με άλλα λόγια, δεν φαίνεται να έχει προβλεφθεί ένας σαφής και αποτελεσματικός ελεγκτικός μηχανισμός.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο διοικητικό. Είναι και θεσμικό.

Το άρθρο 102 παρ. 1 του Συντάγματος αναθέτει τη διοίκηση των τοπικών υποθέσεων στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η εποπτεία ενός ιστορικού φιλανθρωπικού σωματείου, το οποίο ασκεί κοινωνική πολιτική σε τοπικό επίπεδο και διαχειρίζεται σημαντική κοινωφελή περιουσία, συνδέεται άμεσα με τη συνταγματική αυτή αρχή. Εφόσον η αρμοδιότητα αφαιρέθηκε από τον Δήμο Αθηναίων, η Πολιτεία όφειλε να προβλέψει με σαφήνεια ποιο όργανο την αναλαμβάνει, με ποιες αρμοδιότητες και με ποια μέσα ελέγχου.

Η έλλειψη τέτοιας πρόβλεψης δημιουργεί σοβαρό ζήτημα θεσμικής πληρότητας της ισχύουσας ρύθμισης.

Το πρόβλημα αυτό αναδείχθηκε και από την ίδια την Υπουργό Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας. Με έγγραφό της προς τη διοίκηση του Γηροκομείου ζήτησε την καθιέρωση συγκεκριμένων κανόνων χρηστής διοίκησης και διαφάνειας, την πλήρη τεκμηρίωση των αποφάσεων του Διοικητικού Συμβουλίου, την τήρηση διαδικασιών για τις αναθέσεις, τις εκμισθώσεις και τις πωλήσεις ακινήτων, καθώς και την υποβολή αναλυτικών στοιχείων για το προσωπικό, τις προμήθειες και τη συνολική ακίνητη περιουσία του Ιδρύματος.

Σύμφωνα με πληροφορίες, μέχρι την ημερομηνία σύνταξης του παρόντος άρθρου δεν έχει αποσταλεί απάντηση στην επιστολή της Υπουργού ούτε έχουν υποβληθεί τα στοιχεία που ζητήθηκαν.

Αν αυτό ισχύει, ανακύπτει εύλογα το κρίσιμο ερώτημα: ποιο όργανο της Πολιτείας έχει σήμερα τη δυνατότητα να απαιτήσει τη συμμόρφωση της διοίκησης;

Το ερώτημα αυτό δεν αφορά μόνο το Γηροκομείο Αθηνών. Αφορά συνολικά την αρχή της νομιμότητας και της λογοδοσίας στη λειτουργία των κοινωφελών ιδρυμάτων.

Δεν είναι θεσμικά ανεκτό ένα ίδρυμα τέτοιου μεγέθους, με σημαντική ακίνητη περιουσία και δημόσια χρηματοδότηση, να λειτουργεί χωρίς σαφώς καθορισμένο και αποτελεσματικό σύστημα διοικητικού ελέγχου.

Η Πολιτεία οφείλει…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο "ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ" ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Τι ακριβώς παίζεται με τη "μεταρρύθμιση" στις πολεοδομίες

 

Του Γεωργίου Ι. Μάτσου

Ποια ελληνική δημόσια υπηρεσία λειτουργεί χειρότερα από οποιαδήποτε άλλη;

Το κτηματολόγιο.

Ότι το κτηματολόγιο θα κατέληγε έτσι, είχε προβλεφθεί από τη δεκαετία του 1990. Ανεξάρτητες φωνές που παρακολουθούσαν τον θεσμικό σχεδιασμό, προέβλεπαν με ακρίβεια τη σημερινή κατάρρευση.

Ο σχεδιασμός της δεκαετίας του 1990 ουδέποτε αποσκοπούσε σε δημιουργία πραγματικού κτηματολογίου. Αυτοσκοπός ήταν ένας μοναδικός διεθνώς γραφειοκρατικός εφιάλτης, προκειμένου να δικαιολογηθεί επικοινωνιακά και πολιτικά ένα εντελώς άχρηστο έργο.

Η Ελλάδα είχε πριν το "κτηματολόγιο" ολοκληρωμένο και αποτελεσματικό σύστημα καταχώρισης εμπραγμάτων δικαιοπραξιών: Τα υποθηκοφυλακεία. Ο νόμος 2145/1993 είχε θεσπίσει να μηχανογραφηθούν με απλό και ανέξοδο για τον πολίτη τρόπο.

(Έργο "ανέξοδο για τον πολίτη" σημαίνει βέβαια ανυπαρξία διαφθοράς: Ανυπαρξία δαπάνης σημαίνει ανυπαρξία αθέμιτων, νομότυπων ή μη, ωφελημάτων.)

Η μηχανογράφηση των υποθηκοφυλακείων εγκαταλείφθηκε στη δεύτερη φάση της το 1999 επειδή "θα γινόταν το κτηματολόγιο". Αν είχε ολοκληρωθεί η τρίτη φάση της (ψηφιοποίηση των συμβολαίων), θα ήταν πλήρης για την εποχή της. Και δωρεάν. Η online έρευνα και καταχώριση δικαιοπραξιών στην, μεταγενέστερη του 1999, εποχή του internet, θα καθίστατο αργότερα υπερβολικά ευχερής.

(Παρεμπιπτόντως, ό,τι θα γινόταν δωρεάν μετά το 1999 ως τρίτη φάση μηχανοργάνωσης, προκηρύχθηκε το 2021 με αρχικό κόστος 242.453.765 ευρώ. Δημοσιεύματα του 2023 ανέβαζαν το κόστος στα 309,8 εκατομμύρια. Μέχρι σήμερα, ίσως αυξήθηκε κι άλλο. Για να μαθαίνετε οι αρχάριοι, πώς κινείται το χρήμα.)

Από τα "υποθηκοφυλακεία" έλειπαν για να γίνουν "κτηματολόγιο" μόνον οι χάρτες. Αντί όμως το ελληνικό κράτος να επικεντρωθεί στο τεχνικό αυτό έργο (όπου δεν προϋπήρχαν χάρτες από εντάξεις σε σχέδια πόλης, αναδασμούς κλπ.), επικεντρώθηκε στη γένεση αχρείαστης και πανάκριβης γραφειοκρατίας για την αχρείαστη επανακαταχώριση της ήδη καταχωρισμένης ιδιωτικής ακίνητης περιουσίας.

 

Η επανακαταχώριση ήδη καταχωρισμένων δικαιωμάτων αποδεικνύεται ακόμη εντονότερα άχρηστη, εκ του ότι δεν καταχωρίστηκε η μη καταχωρισμένη ακίνητη περιουσία: Αυτή του Δημοσίου. Για το Δημόσιο θεσπίστηκε πως ό,τι δεν (επανα) καταχωρίσουν οι ιδιώτες, θα ανήκει σε αυτό, δια του υπέρμετρα προβληματικού αμάχητου τεκμηρίου κυριότητας του Δημοσίου στα "αγνώστου ιδιοκτήτη" ακίνητα.

Συνεπώς, η πανάκριβη και αχρείαστη γραφειοκρατία του κτηματολογίου, καταλήγει να υφαρπάζει το κράτος περιουσίες των πολιτών, επειδή το ίδιο είναι υπερβολικά τεμπέλικο για να καταχωρίσει τη δική του περιουσία.

Δεν ήταν εύκολο να πειστεί όλη η κοινωνία ότι η επανακαταχώριση ήδη καταχωρισμένων εννόμων σχέσεων με ταλαιπωρία εξοργιστικού βαθμού, τεράστια δαπάνη δημόσια και ιδιωτική, και απειλή απώλειας περιουσίας ήταν τάχα καλή και χρήσιμη.

Έπρεπε να εφευρεθούν και επικοινωνιακές πομφόλυγες του τύπου "μεταβίβαση ακινήτων με το πάτημα ενός πλήκτρου".

Εκτός από την πλειονότητα της κοινωνίας, τις πομφόλυγες αυτές πίστευε διαχρονικά και το πολιτικό σύστημα. Ματαίως αγχωνόταν ο εκάστοτε υπουργός να υλοποιήσει κάτι αδύνατον να υλοποιηθεί στο ορατό μέλλον. Συνήθως αποχωρούσε από τη θέση του, προτού κατανοήσει τι συμβαίνει.

Τα παραπάνω εξηγήσαμε αναλυτικώς σε περυσινό μας άρθρο. Όμοιες σε μεγάλο βαθμό επισημάνσεις υιοθέτησε λίγο αργότερα το Ελεγκτικό Συνέδριο, σε έρευνα-κόλαφο, που απόλαυσε αφύσικα χαμηλή δημοσιότητα.

Μάλιστα, το Ελεγκτικό Συνέδριο δεν ασχολήθηκε καν με την υφαρπαγή "αγνώστου ιδιοκτήτη" περιουσιών από επιτήδειους.

Γενικά, το κτηματολόγιο από όπου και να το πιάσει κανείς, ‘μπάζει’.

Ενώ λοιπόν το κτηματολόγιο διεκδικεί επαξίως τον τίτλο της πιο αποτυχημένης δημόσιας υπηρεσίας, πρόκειται, λέει, να ενταχθούν σε αυτό και οι πολεοδομίες, όπως πομπωδώς μας ενημέρωσε πρόσφατα ο φιλοκυβερνητικός τύπος.

Φυσιολογικά ανακύπτει το ερώτημα, "γιατί" να ενταχθεί μια υπηρεσία που κουτσά-στραβά λειτουργεί, σε άλλη υπηρεσία που ακόμη ψάχνει να βρει τον βηματισμό της.

 

Μήπως με την ένταξη στο κτηματολόγιο τάχα θα λυθούν τα προβλήματα διαφθοράς που αποκαλύφθηκαν τελευταία στις πολεοδομίες;

Μα στο κτηματολόγιο η ίδια η γένεσή του συνιστά νομότυπη διαφθορά, όπως αναλύθηκε παραπάνω.

Πέραν δε του ουδέποτε σοβαρά διερευνηθέντος ζητήματος με τις υφαρπαγές περιουσιών, τον Αύγουστο 2025 δημοσιεύτηκαν σοβαρές καταγγελίες για "στενό συγγενικό πρόσωπο κορυφαίου μέχρι πρότινος στελέχους του κτηματολογίου", για την έκβαση των οποίων δεν μάθαμε ποτέ τίποτε.

Συνεπώς, το κτηματολόγιο δεν είναι κατάσταση άσπιλη και άμωμη, που τάχα θα καθαρίσει διαμιάς τη διαφθορά από τις πολεοδομίες, εάν αυτές υπαχθούν εκεί.

Στην πραγματικότητα, το μόνο επιχείρημα υπέρ του κτηματολογίου ως δημόσιας υπηρεσίας είναι ο τεχνολογικός λαϊκισμός στον οποίο προσφεύγει υπερβολικά συχνά η παρούσα κυβέρνηση, προκειμένου να δικαιολογήσει κινήσεις που δεν δικαιολογούνται διαφορετικά.

Π.χ.: Η αδυναμία διεκπεραίωσης στοιχειωδών λειτουργιών του Κτηματολογίου αντισταθμίζεται από βαρύγδουπες ανακοινώσεις (του 2024) περί χρήσης τεχνητής νοημοσύνης στη λήψη διοικητικών αποφάσεων. Για τα αποτελέσματα όμως της χρήσης ΤΝ, δεν υπάρχει δύο χρόνια αργότερα κανένα δημοσίως διαθέσιμο στοιχείο.

Τι μένει στον πολίτη που δεν γνωρίζει για την κατ’ ουσία κατάρρευση του κτηματολογίου;

Ότι εκεί "εφαρμόζεται η ΤΝ". Το αν πέτυχε η ΤΝ ή όχι, δεν απασχολεί. Μένει ως επικοινωνιακό μήνυμα αποκλειστικά ο τεχνολογικός λαϊκισμός.

Το επικοινωνιακό αυτό αποτέλεσμα, συνεπώς, αξιοποιείται από την κυβέρνηση, για να γεννήσει περαιτέρω επικοινωνιακό αυτοματισμό, όταν κατατάσσει την υπαγωγή των πολεοδομιών στο κτηματολόγιο ως κάτι δήθεν "καλό".

Πέραν όμως του επιδιωκόμενου επικοινωνιακού αποτελέσματος, η υπαγωγή των πολεοδομιών στο κτηματολόγιο θα προκαλέσει συγκέντρωση της διαφθοράς.

Όπως διαπιστώσαμε από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ:

α) Η κεντρική συγκέντρωση μιας υπηρεσίας δεν σημαίνει καταπολέμηση της διαφθοράς. Αντιθέτως.

 

β) Αν δεν υπήρχε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ο "Μάκης" και οι λοιποί στο Μαξίμου ακόμη θα "κρατούσαν", κατά την ορολογία που χρησιμοποίησε σχετικώς ο "Φραπές" στις συνακροασθείσες τηλεφωνικές του συνομιλίες.

Η κυβέρνηση θα μπορεί συνεπώς να διαχειρίζεται κεντρικά τη διαφθορά στις πολεοδομίες δια της υπαγωγής τους στο κτηματολόγιο, αντί να την καταπολεμά.

Αυτά όλα συνδυάζονται και με την επιδιωκόμενη αναθεώρηση του άρθρου 101 παρ. 3 του Συντάγματος, που καταργεί το τεκμήριο αρμοδιότητας υπέρ των αποκεντρωμένων διοικήσεων και γεννά συγκέντρωση και "επιτελικό κράτος" παντού.

(Η "ανάπτυξη της περιφέρειας", στο ίδιο κεφάλαιο της πρότασης συνταγματικής αναθεώρησης, αποτελεί μάλλον ‘ξεκάρφωμα’.)

Ατυχώς για την κυβέρνηση, οι υφιστάμενες αποκαλύψεις για τη δράση της όταν εντοπίζεται αναντίρρητη διαφθορά, δείχνουν ότι …

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: ΠOΘΕΝ και ΓΙΑΤI,μέγιστε πολιτικέ απατεώνα;

Χιλιοειπωμένο,αλλά πάρα πολύ σωστό.
ΠΌΘΕΝ και ΓΙΑΤΊ,μέγιστε πολιτικέ απατεώνα;;#Τσιπρας pic.twitter.com/fAShS50tFr

— Iliasvoutsas 2️⃣0️⃣5️⃣ (@ivoutsas) August 4, 2026

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο Τζοκόντος πήγε για μαλλί…

 

Toυ Παντελή Καψή

Στην Αμερική κυκλοφορεί ένα ανέκδοτο για το πολιτικό χρήμα. Οι φτωχοί, λέει, πληρώνουν φόρους. Οι εύποροι πληρώνουν λογιστές. Οι πλούσιοι πληρώνουν δικηγόρους. Και οι πάρα πολύ πλούσιοι αγοράζουν πολιτικούς.

Το θυμήθηκα αυτές τις ημέρες με τη φασαρία που έγινε για τη χρηματοδότηση της ΕΛΑΣ.

Σε αυτή την ιστορία το κόμμα Τσίπρα πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένο. Άνοιξε το ζήτημα για τα χρέη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι τα δύο κόμματα «ανήκουν στις τράπεζες»! Και βρέθηκε κατηγορούμενο για κρυφές χρηματοδοτήσεις καθώς δεν μπόρεσε να εξηγήσει ποιος πληρώνει τις ακριβές καμπάνιες των τελευταίων μηνών. Στά κοινωνικά δίκτυα έγινε πάρτι καθώς άρχισαν να κυκλοφορούν και ονόματα μιντιαρχών οι οποίοι υποτίθεται ότι χρηματοδοτούν τον Τσίπρα. Φυσικά χωρίς στοιχεία.

Η ΕΛΑΣ έπεσε βέβαια θύμα του ίδιου του λαϊκισμού της.

Ο Τσίπρας νομιμοποίησε την επίθεση εναντίον του κόμματος του ανοίγοντας ο ίδιος το ζήτημα της χρηματοδότησης. Το έκανε μάλιστα με προχειρότητα, χωρίς να υπολογίσει τα επόμενα βήματα. Όταν είσαι ανοικτός σε ένα θέμα δεν προκαλείς. Και τα ερωτήματα για το πού βρίσκει τα χρήματα είχαν τεθεί από καιρό.

Έδειξε έτσι για μια ακόμα φορά πόσο δύσκολο του είναι να κινηθεί με στρατηγική υπομονή.

Επιδιώκει εύκολες νίκες και δεν αντέχει στον πειρασμό της φτηνής ατάκας πάντα με τον μανδύα του δήθεν ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς. Τα συνεχή μπρος πίσω το επιβεβαιώνουν. Από τον Βελουχιώτη και το φόρο στις πισίνες πήγαμε στη νομιμοποίηση των ιδιωτικών πανεπιστημίων και στην ευλαβική τήρηση των δημοσιονομικών περιορισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με τη μια κίνηση προσπαθεί να προσεγγίσει κεντρώους και με την άλλη τους διώχνει.

Θα δούμε πού θα κάτσει η μπίλια. Αν συνεχίσει τα αντιφατικά μηνύματα για τη φυσιογνωμία και την πολιτική ταυτότητα του κόμματος θα έχει πολύ σύντομα πρόβλημα. Θα είναι το κόστος ενός κόμματος που βγήκε από διαφημιστές, δεν έχει διαμορφώσει πολιτική στρατηγική μέσα από διαδικασίες διαλόγου.

 

Υπάρχει ωστόσο και ένα ακόμα ζήτημα. Η αντιπαράθεση για τη χρηματοδότηση όπως και η αντιπαράθεση για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που προηγήθηκε, δείχνουν ότι η κύρια μάχη που θα δώσουν το ΠΑΣΟΚ και η ΕΛΑΣ θα είναι …

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ποιος πληρώνει το κόμμα Τζοκόντου

 

Του Μανόλη Καψή

Εγώ δεν το πιστεύω. Το δημοσίευσε καλός συνάδελφος, που συνήθως έχει καλό ρεπορτάζ, αλλά εμένα μου φαίνεται τραβηγμένο από τα μαλλιά. Ότι συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα προσεγγίζουν λέει πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα και τους υπόσχονται όχι απλώς ικανοποιητικές απολαβές, αλλά και εξτρά, τύπου αυτοκίνητο με leasing , αν θελήσουν να γίνουν επαγγελματικά στελέχη της ΕΛΑΣ. Mου φαίνεται υπερβολή. Ναι, φαίνεται ότι υπάρχει χρήμα στο νέο κόμμα, πέφτει σίγουρα χρήμα, αλλά ως ένα σημείο.

Δηλαδή, ότι υπάρχει θέμα με την χρηματοδότηση του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα- ανεξαρτήτως των υπερβολών που ενδεχομένως θα ακουστούν- ότι πρέπει να δοθεί μια απάντηση στο ερώτημα ποιος χρηματοδοτεί αυτό το κόμμα, σίγουρα υπάρχει. Η για να δανειστούμε την επιχειρηματολογία του κ. Τσίπρα, να μάθουμε σε "ποιόν ανήκει το κόμμα." Αλλά ψυχραιμία. Όχι υπερβολές. Άλλωστε η χρηματοδότηση των κομμάτων είναι μια παλιά και αμαρτωλή ιστορία που αφορά όλους.

Η υπόθεση ξεκίνησε με την επίθεση του κόμματος Τσίπρα για τα δάνεια της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Αγαπημένο θέμα του Αλέξη Τσίπρα ήδη από την εποχή των μνημονίων, αν θυμάστε. Όχι ότι δεν υπάρχει θέμα με τον δανεισμό των δυο "αστικών κομμάτων". Όπως σωστά επισημαίνει και η συνεργάτης του προέδρου, τα δάνεια- η συνολική οφειλή είναι της τάξης του 1,16 δις- δεν πρόκειται ποτέ να αποπληρωθούν. Οντως. Και ας εξυπηρετούνται όπως εξυπηρετούνται.

Από την άλλη βέβαια και τι να γίνει, τι προτείνει δηλαδή η κ. Κουφονικολάκου;

Να κατασχεθούν τα κόμματα;

Μήπως και να γίνει πλειστηριασμός ιδεών;

Δεν θα αποφέρει ιδιαίτερα κέρδη νομίζω. Πώς μπορούν οι σημερινές ηγεσίες να ανταποκριθούν στο αίτημα της αποπληρωμής τω δανείων; 

Αφήστε που το δράμα της δανειοδότησης των κομμάτων, είναι μια εκδοχή και του δράματος των δανειοληπτών. Με διαφορετική κατάληξη βεβαίως.

Ποιος μπορούσε να φανταστεί τη χρεοκοπία;

Την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ από το θηριώδες 40% του Γιώργου Παπανδρέου, στο 4,68% του Ευάγγελου Βενιζέλου, και την συνακόλουθη περικοπή της κρατικής επιχορήγησης;

Κανείς, ούτε καν οι αρμόδιοι τραπεζίτες που δάνειζαν χωρίς να πολυασχολούνται με τις λεπτομέρειες.  Και μετά να έρθει και η τρόικα και να κόψει κι άλλο τη χρηματοδότηση. Έτσι ξέφυγαν τα δάνεια, ήρθαν μετά και οι τόκοι, άντε να βρεις άκρη.

Ούτε ο αντιπερισπασμός όμως, θα σταματήσει τη συζήτηση για την χρηματοδότηση του κόμματος Τσίπρα. Χρειάζονται απαντήσεις και όσο καθυστερούν, όσο ακούγονται διάφορες αστειότητες ότι η καμπάνια και τα στελέχη χρηματοδοτούνται από τους ίδιους, η υπόθεση αποκτά και περισσότερο βάθος. Ιντριγκάρει για να το πούμε αλλιώς. Όχι ότι δεν υπάρχουν πληροφορίες, ή καλύτερα εκτιμήσεις. Υπάρχουν, αλλά δύσκολα γράφονται.

Τι εννοώ.

Εννοώ ότι όλοι ξέρουμε διάφορους ολιγάρχες- μικρό χωριό η Αθήνα βλέπετε- που επενδύουν πολλά λεφτά σε media που δεν έχουν απολύτως κανένα μέλλον, με μόνο στόχο και σκοπό να στηρίξουν το εγχείρημα Τσίπρα.

Ε τόσα λεφτά δίνουν για δήθεν τάχα μου εφημερίδες και ιστοσελίδες, δεν θα δώσουν και τα απαραίτητα για να στηθεί το κόμμα;

Για να αποκτήσουν πολιτική επιρροή και να βάλουν ένα φρένο στις οικονομικές φιλοδοξίες των αντιπάλων τους;

Είπαμε, μικρό χωριό η Αθήνα, όλοι γνωριζόμαστε.

Από την άλλη μεριά, ένας προκατειλημμένος και ξερό κεφάλι θα πει, και ποιοι είναι αυτοί παρακαλώ που θέτουν θέμα χρηματοδότησης των κομμάτων;

Το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία, που αποδεδειγμένα χρηματοδοτούνταν (και) από την Siemens, τον παλιό καλό καιρό αν θυμάστε, προ χρεοκοπίας, για να παίρνει εύκολα η γερμανική εταιρεία όλα τα συμβόλαια με το ελληνικό δημόσιο;

Ουδείς αναμάρτητος θέλω να πω.

Αλλά ούτε αυτή η παρατήρηση καθιστά το ερώτημα άκαιρο. Και ο κ. Τσίπρας πρέπει να δώσει στη δημοσιότητα όλα τα τιμολόγια με τις πληρωμές που έχουν γίνει και τα ονόματα αυτών που πληρώνουν. Για να ξέρουμε σε ποιον ανήκει το κόμμα.

Η ιστορία δεν έχει μόνο ηθική διάσταση.

Έχει και πολιτική.

Το ΠΑΣΟΚ επιτέλους ξύπνησε από τον λήθαργο, κατάλαβε ότι πρέπει να δώσει διμέτωπο αγώνα τόσο εναντίον της κυβέρνησης όσο και εναντίον του κόμματος που φιλοδοξεί να  του κλέψει τους ψηφοφόρους, συνειδητοποίησε ότι είναι θέμα πολιτικής επιβίωσης η μάχη εναντίον του κ. Τσίπρα και υποθέτω βάσιμα, ότι τώρα που έθεσε το θέμα δεν θα κάνει πίσω.

Ποιος πληρώνει τους λογαριασμούς του κ. Τσίπρα που κάνει και μαθήματα ηθικής στους άλλους;

Είμαι βέβαιος ότι…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ζωνιανά: Έλαβον…

 

Toυ ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ 

Η ΑΑΔΕ κάλεσε για έλεγχο επιδοτήσεων 195 αγρότες στα Ζωνιανά της Κρήτης.

Απ’ αυτούς οι 120 δεν παρουσιάστηκαν καν και χάνουν τις επιδοτήσεις τους.

Από τους 75 που εμφανίστηκαν, οι 22 βρέθηκαν με παραβάσεις.

Το 63% των αγροτών δεν έπρεπε να πάρει επιδοτήσεις. Τόσο απλά!

Ο έλεγχος αφορά μία μόνο περιοχή. Όχι, σε όλη την Κρήτη.

Ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ο καθρέπτης μιας χώρας που έχει αποφασίσει να αυτοκτονήσει.

Πολύ φοβόμαστε ότι αυτό δεν έχει θεραπεία.

Μία μόνο απορία. Εντάξει, η κυβέρνηση των μαφιόζων, των δολοφόνων και των φραπέδων πέρασε την δικαιοδοσία στην ΑΑΔΕ και βλέπουμε σήμερα αυτά τα αποτελέσματα. Η αντιπολίτευση των «αδιάφθορων», των κουμπάρων, των νονών της «επιχείρησης καθαρά χέρια α λα ελληνικά», που βρίσκονται σήμερα;

Δεν θα βοηθήσουν το έργο που γίνεται για ξεκαθαρίσει, επιτέλους, αυτή η βρόμικη υπόθεση;

Δεν θέλουμε να μας εξηγήσουν γιατί δεν έκαναν αυτοί επί των ημερών τους κάτι ανάλογο με αυτό που έκανε η κυβέρνηση με την ΑΑΔΕ. Καθώς όμως ενδιαφέρονται για το καλό της χώρας και της αγροτικής οικονομίας, θα μπορούσαν, τουλάχιστον, να σχολιάσουν αυτό το γεγονός.

Η Ελλάδα έχει χάσει όλα αυτά τα χρόνια μια μεγάλη ευκαιρία με τα χρήματα της Ευρώπης, Δεν τα αξιοποίησε για τον σκοπό που δόθηκαν. Ειδικά στον αγροτικό τομέα η κατάσταση είναι τραγική. Και σίγουρα δεν ξεκίνησαν όλα το 2019. Είναι μια ιστορία που έρχεται από το παρελθόν με τα πακέτα Ντελόρ.

Η χώρα δεν βρίσκεται τυχαία στη σημερινή της κατάσταση. Χωρίς την βιομηχανία που είχαμε άλλοτε, χωρίς γεωργία και κτηνοτροφία, χωρίς να παίρνουμε καν μυρωδιά όσα σημαντικά συμβαίνουν στον υπόλοιπο πλανήτη στον κόσμο της καινοτομίας, της Τεχνητής Νοημοσύνης και της ρομποτικής. Η Ελλάδα ζει από τον τουρισμό και από τα λεφτά της Ευρώπης. Και όχι, δεν φταίει η Ευρώπη που μας έχει δήθεν «κακομάθει». Εμείς αποφασίσαμε να πάρουμε τον δρόμο του φραπέ…

 

Δεν μας έχουν οι άλλοι κάποια υποχρέωση. Ούτε οι ευκαιρίες θα είναι για πάντα.

 Η Ευρώπη που ξέρουμε και η οποία δήθεν δεν μας αρέσει ή αλλιώς μας αρέσει να της ασκούμε διαρκώς κριτική γιατί δεν μας δίνει περισσότερα, ίσως να μην υπάρχει αύριο. Να είναι μια άλλη, μια τελείως διαφορετική Ευρώπη.

Για εκείνο τον «νέο κόσμο» είμαστε παντελώς απροετοίμαστοι. Ανέτοιμοι. Κι όσο περνάει ο καιρός τόσο και κλείνει το όποιο παράθυρο ευκαιρίας εξακολουθεί να είναι ανοικτό.

Για να αλλάξει κάτι πρέπει …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Ο καπιταλισμός των ημετέρων (Ή αλλιώς: Υπαρκτός Μητσοτακισμός!)

pic.twitter.com/TzjbyAIgpB

— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) July 2, 2026

 

Του Strange Attractor

Αν κάποιος πιστεύει ότι από το 2019 η Ελλάδα ακολουθεί ένα φιλελεύθερο, κεντρώο, σύγχρονο μοντέλο οικονομίας, μάλλον ζει αλλού, ή καπνίζει μπαγιάτικη ρίγανη, ή απλά… «πετσώνεται».

Γιατί ο φιλελευθερισμός προϋποθέτει ελεύθερο ανταγωνισμό, ίσους κανόνες, και ένα κράτος που δεν επιλέγει τους «δικούς μας» μόνο.

Αυτό που εγώ ο ποταπός βλέπω να κυριαρχεί στην Ελλάδα είναι κάτι εντελώς διαφορετικό… ένας κρατικοδίαιτος παρασιτικός καπιταλισμός, όπου η πολιτική εξουσία, και τα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα συνυπάρχουν σε μια σχέση αμοιβαίου οφέλους, εις βάρος των υπολοίπων.

Από το 2019 λοιπόν, η κυβέρνηση του «ανέμελου γόνου» έχει επενδύσει επικοινωνιακά στην εικόνα μιας φιλελεύθερης μεταρρυθμιστικής διακυβέρνησης, φιλικής προς τις επενδύσεις και την επιχειρηματικότητα.

Ωραία ως εδώ;

Να το ξαναπώ για εμπέδωση… όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο γίνεται εμφανές ότι το κυρίαρχο οικονομικό μοντέλο δεν μοιάζει με αυτό μιας ανοιχτής αγοράς. Μοιάζει περισσότερο με μια εκδοχή σάπιου κρατικοδίαιτου παρασιτικού καπιταλισμού (crony capitalism), όπου η πολιτική ισχύς καθορίζει σε μεγάλο βαθμό ποιοι ευνοούνται, και ποιοι μένουν εκτός παιχνιδιού.

Το παράδοξο αυτό είναι εντυπωσιακό…

Μια κυβέρνηση που εμφανίστηκε ως η κυβέρνηση της «αριστείας», και των εκσυγχρονιστικών μεταρρυθμίσεων, απλά έχει οικοδομήσει ένα μοντέλο στο οποίο η επιτυχία εξαρτάται λιγότερο από την παραγωγικότητα, και περισσότερο από την εγγύτητα προς την εξουσία, με μεγάλους κερδισμένους τους κομματικούς οσφυοκάμπτες, και τους «φίλους» κρατικοδίαιτους (δήθεν) επιχειρηματίες.

Οι απευθείας αναθέσεις έγιναν το σύμβολο της επταετούς «αριστείας», προκαλώντας έντονη πολιτική αντιπαράθεση για το κατά πόσο εξυπηρετείται επαρκώς το δημόσιο συμφέρον.

Παράλληλα, η συγκέντρωση μεγάλων δημόσιων έργων, και σημαντικών κρατικών συμβάσεων σε περιορισμένο αριθμό ισχυρών (φιλικά προσκείμενων) επιχειρηματικών ομίλων ενίσχυσε την εικόνα μιας οικονομίας όπου οι μεγάλοι γίνονται ακόμη μεγαλύτεροι, οι μητσοτακικοί ακόμη πιο μητσοτακικοί, και οι μελανιασμένοι απλοί πολίτες καλούνται απλώς να παρακολουθούν.

Βέβαια, καλά να πάθουν, αφού το αριστερό γελαστό παιδί ήθελαν για να «σωθούμε», οπότε πάρτε τώρα μπόλικο, και ανεξέλεγκτο Κυριάκο για έχετε να πορεύεστε…

Το ίδιο ερώτημα γεννιέται και γύρω από τη διάθεση πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης. Αντί να αποτελέσει εργαλείο ανανέωσης του παραγωγικού μοντέλου, και ενίσχυσης της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας, όσοι δεν σιτίζονται με τον ένα ή άλλο τρόπο από το Μαξίμου, υποστηρίζουν ότι οι πόροι κατευθύνθηκαν δυσανάλογα προς ήδη ισχυρούς οικονομικούς παίκτες, διευρύνοντας τη συγκέντρωση της ισχύος τους στη (για τους άλλους) χειμαζόμενη αγορά.

Και όταν οικονομική ισχύς, κρατικές αποφάσεις και μιντιακή επιρροή αρχίζουν να αλληλοτροφοδοτούνται, η αγορά παύει να είναι πραγματικά ελεύθερη. Μετατρέπεται σε μια αγορά προνομίων… για τους λίγους.

Δεν είναι τυχαίο ότι διεθνείς οργανισμοί, και διεθνή μέσα ενημέρωσης έχουν επανειλημμένα αναδείξει ζητήματα που αφορούν τη διαφάνεια, την ανεξαρτησία των θεσμών και την ποιότητα του κράτους δικαίου στην Ελλάδα, ενώ υποθέσεις όπως οι παρακολουθήσεις, η διαχείριση δημόσιων συμβάσεων, και πιο πρόσφατα το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, έχουν τροφοδοτήσει έντονη δημόσια συζήτηση για τις σχέσεις πολιτικής εξουσίας και πελατειακών δικτύων.

Άσχετα, αν όπως στα πάντα όλα, οι άριστοι κάνουν τον… Κινέζο.

Το πιο ανησυχητικό όμως, δεν είναι μόνο ποιος ωφελείται από αυτό το σαθρό μοντέλο.  Είναι το μήνυμα που εκπέμπεται προς την κοινωνία.

Όταν οι νέοι επιχειρηματίες πιστεύουν ότι οι γνωριμίες αποδίδουν περισσότερο από την καινοτομία, όταν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις αισθάνονται ότι ανταγωνίζονται σε άνισο γήπεδο, και όταν οι πολίτες θεωρούν πως οι κανόνες εφαρμόζονται διαφορετικά ανάλογα με το ποιος βρίσκεται πιο κοντά στην εξουσία, τότε η οικονομία χάνει την ανταγωνιστικότητά της, και η δημοκρατία τη νομιμοποίησή της.

Η κυβέρνηση προβάλλει την αύξηση των επενδύσεων, την ανάπτυξη, και τη βελτίωση βασικών μακροοικονομικών δεικτών ως απόδειξη της επιτυχίας της. Όμως η ανάπτυξη από μόνη της δεν αρκεί για να χαρακτηρίσει ένα οικονομικό μοντέλο ως υγιές.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιος ωφελείται από αυτήν, με ποιους κανόνες, και με ποια θεσμικά αντίβαρα.

 

Ο κρατικοδίαιτος παρασιτικός καπιταλισμός δεν είναι απλώς ένα οικονομικό πρόβλημα.

Είναι πρόβλημα δημοκρατίας. Διαβρώνει τον ανταγωνισμό, υπονομεύει την αξιοκρατία, αποθαρρύνει την παραγωγική επιχειρηματικότητα, και μετατρέπει το κράτος από εγγυητή των κανόνων σε διαχειριστή προνομίων.

Η ειρωνεία είναι προφανής. Μια κυβέρνηση που αυτοπροσδιορίζεται ως φιλελεύθερη κατηγορείται ότι έχει οικοδομήσει ένα μοντέλο όπου η αγορά λειτουργεί υπό τη διαρκή σκιά του κράτους, προς όφελος ολίγων.

Δεν πρόκειται για «λιγότερο κράτος»… πρόκειται για ένα κράτος που παρεμβαίνει επιλεκτικά, επιβραβεύοντας όσους βρίσκονται κοντά στην εξουσία, και αφήνοντας τους υπόλοιπους να ανταγωνίζονται σε ένα άνισο και σικέ πεδίο.

Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από έναν «έξυπνο» δήθεν καπιταλισμό που ξέρει ποιον να ευνοήσει.

Έχει ανάγκη από…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΗΦΗΝΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Οι δήθεν «ανεξάρτητες» Αρχές, και το μεγάλο παραμύθι…

Κουλη έχεις γαμηθει με τις ‘’ανεξάρτητες αρχές’’

Έχετε μπουκώσει τόσο χρήμα τρώνε πλέον άλλες 25 γενιές. Αι στο διάολο pic.twitter.com/XLxhvBEocS

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) May 28, 2025

 Του Strange Attractor

Στην Ελλάδα του «υπαρκτού μητσοτακισμού», δηλαδή της αριστείας και των επιτελικών αντικρατιστών νοικοκυραίων που μας κυβερνούν, έχουμε μερικά παράδοξα, πέραν του παρασιτικού κρατικοδίαιτου καπιταλισμού που κυριαρχεί.

Ένα είναι η «μείωση» του αριθμού των παράτυπων «προσφύγων»!

Πώς έγινε αυτό;

Απλά νομιμοποιήθηκαν οι περισσότεροι… με χαρτιά.

Ένα άλλο είναι η «μείωση» του κράτους!

Αυτό έγινε με την ίδρυση και σύσταση πάμπολλων (δήθεν) ανεξάρτητων Αρχών…

Όταν μια κυβέρνηση θέλει να δείξει ότι εκσυγχρονίζεται, δεν λύνει το πρόβλημα. Ιδρύει μια νέα «ανεξάρτητη αρχή».

Και όταν μια αρμοδιότητα γίνεται πολιτικά επικίνδυνη, την παραδίδει σε κάποιον «ανεξάρτητο», ώστε να μπορεί αύριο να δηλώσει ότι «η κυβέρνηση δεν παρεμβαίνει»…

Μόνο που το παραμύθι αυτό έχει αρχίσει να κουράζει.

Σήμερα λειτουργούν δεκάδες ανεξάρτητες αρχές, εκ των οποίων συνταγματικά προβλεπόμενες και κατοχυρωμένες είναι μόνο πέντε.

Από κει και πέρα το χάος, ή αλλιώς η χαρά του ρουσφετιού…

Με προέδρους, αντιπροέδρους, μέλη διοικητικών συμβουλίων, γενικούς διευθυντές, ειδικούς συμβούλους, και χιλιάδες υπαλλήλους.

Όλοι ανεξαιρέτως αμείβονται, άμεσα ή έμμεσα, από δημόσιους πόρους, ή αλλιώς από τους φόρους μας… έτσι μειώνεται το «κακό» δημόσιο (στα χαρτιά).

Όμως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πόσες είναι, ούτε πόσο κοστίζουν.

Είναι το πόσο ανεξάρτητες είναι πραγματικά;

Οι διοικήσεις τους, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν προκύπτουν από κάποια κοινωνική διαδικασία, ούτε από άμεση λαϊκή νομιμοποίηση. Ορίζονται μέσα από μηχανισμούς στους οποίους η εκάστοτε κυβέρνηση διαθέτει καθοριστικό ή τον πλέον σημαντικό ρόλο. Δηλαδή τις διορίζει!

 

Κι έπειτα ζητείται από τον αφελή πολίτη να πιστέψει ότι οι άνθρωποι αυτοί λειτουργούν σαν να μην οφείλουν τίποτε σε κανέναν, και να χειροκροτεί τους «άριστους» διότι μείωσαν το αναποτελεσματικό δημόσιο!

Θεωρητικά, αυτό μπορεί να συμβεί… θεωρητικά λέμε.

Πρακτικά, όμως, η κάθε κυβέρνηση δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το ποιος θα διοικήσει αυτές τις αρχές. Και κάθε αντιπολίτευση, μόλις χάσει τις εκλογές, ανακαλύπτει ότι οι ίδιες αρχές δεν είναι τελικά τόσο… ανεξάρτητες.

Το πιο ειρωνικό είναι ότι οι ανεξάρτητες αρχές δημιουργήθηκαν για να περιορίσουν την… κομματική επιρροή, και το κομματικό ρουσφέτι.

Αντί γι’ αυτό, απλά αποτελούν έναν ακόμη κρίκο της κρατικής αλυσίδας εξουσίας, στελεχωμένες με αποσπασμένους δημοσίους υπαλλήλους, και φίλα προσκείμενους στο Μαξίμου (αντικρατιστές) αφισοκολλητές, που κάνουν αμάν να διοριστούν… μετακλητοί, και να σιτίζονται και αυτοί από τον δημόσιο κορβανά.

Όταν όμως ένας «θεσμός» (ταρατατζούμ) παύει να πείθει για την ανεξαρτησία του, το πρόβλημα καθίσταται θεσμικό και όχι μόνο επικοινωνιακό.

Δυστυχώς, το μητσοτακιστάν έχει μετατρέψει τις ανεξάρτητες αρχές σε μια ατελείωτη βιομηχανία.

Για κάθε νέο ζήτημα, ιδρύεται και μια νέα αρχή. Για κάθε νέα ευρωπαϊκή οδηγία, άλλη μία. Για κάθε κυβερνητική δυσκολία, ένας ακόμη φορέας. Έτσι, αντί να έχουμε ένα κράτος που αναλαμβάνει την ευθύνη των αποφάσεών του, αποκτούμε ένα κράτος που τη διαχέει σε επιτροπές, συμβούλια, και… δήθεν ανεξάρτητες διοικήσεις.

Και φυσικά, όλα αυτά έχουν κόστος.

Χιλιάδες εργαζόμενοι, άπειρες διοικήσεις και Δ.Σ., κτίρια, λειτουργικά έξοδα, αποζημιώσεις, υπερωρίες, μπόνους, αυτοκίνητα, σοφέρ, και βαρβάτοι προϋπολογισμοί.

Σαν τις ΜΚΟ ένα πράγμα, που αν και μη κυβερνητικές (χα, χα) χρηματοδοτούνται από το… κράτος.

Ένα σαθρό διοικητικό οικοδόμημα δηλαδή, που διαρκώς μεγαλώνει, χωρίς κανείς να αποδεικνύει πειστικά ότι κάθε νέα αρχή προσφέρει πραγματική προστιθέμενη αξία, ή έστω οτιδήποτε, εκτός από «αξιώματα», προνόμια, και αργομισθίες…

 

Θυμόσαστε τη ΡΑΣ; Την Αρχή επίβλεψης των σιδηροδρόμων;

Που δεν είχε ιδέα για τίποτα, και που μετά τα Τέμπη δήλωνε άγνοια, και αναρμοδιότητα;

Η επικεφαλής της διώκεται ποινικά για τους πενήντα τόσους θανάτους (αν βέβαια ολοκληρωθεί ποτέ η δίκη).

Αυτές είναι οι «ανεξάρτητες» αρχές.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, δεν είναι το οικονομικό. Έτσι κι αλλιώς τόσους άεργους παρατρεχάμενους κομματόσκυλους πληρώνουμε…

Το πρόβλημα είναι…