ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ένα μεγάλο «εύγε» στον προστάτη των "ιερών αγελάδων" της Βουλής!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΝΑ ΦΡΙΞΕΤΕ
Toυ ΠΑΝΟΥ ΠΟΛΥΖΩΙΔΗ

Μην ανησυχείτε! Επειδή πολλά γράφονται περί δήθεν αποσύνθεσης και διάλυσης του πολιτικού μας συστήματος, σας ενημερώνω ότι είναι όλα ανακρίβειες. Μέσα στην καταιγίδα των εξελίξεων, υπάρχουν κάποιοι φωτεινοί φάροι που κρατούν ψηλά τα λάβαρα του μεταπολιτευτικού μας καθεστώτος. 

Πρώτος από όλους τιμά τον κορυφαίο θεσμικό του ρόλο ο Πρόεδρος της Βουλής.

Ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, ενώ η χώρα ετοιμάζεται για εκλογές, ενώ η πολιτική ατμόσφαιρα όζει από καταγγελίες, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης δεν αμέλησε τις παραδόσεις και με μια συγκινητική κίνηση έδειξε πως πάνω από όλα είναι Άνθρωπος:

Με απόφασή του, πλήρως ενταγμένη στο πνεύμα των Χριστουγέννων, ενέκρινε επιχορήγηση ύψους 150.000 ευρώ προς τον Σύλλογο των Υπαλλήλων της Βουλής, το σύλλογο που εκπροσωπεί τους βαρύτερα πληγέντες από την κρίση Έλληνες, εκείνους που έναντι ψυχίων δίνουν νυχθημερόν τη μάχη για τον κορυφαίο θεσμό του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, εκείνους που προέταξαν τα στήθη και προσφέθηκαν να υποβληθούν οι ίδιοι σε οικονομικές θυσίες προκειμένου να απαλυνθεί το βάρος για άλλους συνανθρώπους. Και όλα αυτά ενώ γνωρίζουμε ότι είναι οι μόνοι που προσελήφθησαν με απόλυτα διαφανή αξιοκρατικά κριτήρια.

Ευτυχώς, ο Πρόεδρος της Βουλής δεν λησμόνησε και έσπευσε, από το υστέρημα των φορολογουμένων, να ενισχύσει ιερούς σκοπούς: την αγορά χριστουγεννιάτικων δώρων για τα παιδιά των μελών του Συλλόγου, τη βράβευση των αριστούχων εξ αυτών και άλλες δράσεις «που εντάσσονται στον κοινωνικό ρόλο του Συλλόγου».

Γιατί πάνω απ' όλα είναι τα δώρα, τα βραβεία και ο κοινωνικός μας ρόλος! Και με λιγότερα από 150 χιλιάρικα δεν μπορείς να υπηρετήσεις τέτοιους υψηλούς σκοπούς.

Οι υπάλληλοι της Βουλής δεν είναι όμως η μόνη δοκιμαζόμενη κοινωνική ομάδα.  

Υπάρχουν και οι τέως βουλευτές και ευρωβουλευτές, ο σύλλογος των οποίων (κορυφαίος θεσμός της Δημοκρατίας και αυτός) έχει σοβαρές ανάγκες. Και αυτές τις ανάγκες έσπευσε να τις καλύψει ο Πρόεδρος της Βουλής, έστω και με ένα πενιχρό τριαντάρι.  

Μακάρι να μας περίσσευαν, να δίναμε περισσότερα για την κάλυψη των λειτουργικών τους δαπανών. [Αινιγματικό το «τους»: τίνος είναι οι δαπάνες, της Ένωσης ή των τέως βουλευτών και ευρωβουλευτών;]

Μη νομίσετε όμως ότι πρόκειται απλώς για μία πράξη ανθρωπιάς της στιγμής: 

ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΙΣΤΟΡΙΚΑ: Η εισβολή μπορούσε να αποτραπεί

Toυ Πάνου Πολυζωΐδη

Η Βρετανία ήταν διατεθειμένη να αποτρέψει με τη δύναμη των όπλων τον δεύτερο «Ατίλα», τον Αύγουστο του 1974, αλλά προσέκρουσε στην απροθυμία των ΗΠΑ.

Όπως είχε πει σε συνέντευξή του πριν από 15 χρόνια ο Τζέιμς Κάλαχαν, υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας τον Ιούλιο και Αύγουστο του 1974, η τραυματική εμπειρία της αποτυχημένης επέμβασης των Βρετανών στο Σουέζ (1956) τους είχε διδάξει ότι χωρίς αμερικανική στήριξη δεν θα μπορούσαν να επέμβουν αποτελεσματικά. Έτσι, παρ’ ότι το Λονδίνο έκλινε προς την αποστολή στρατιωτικών ενισχύσεων στη βάση της Δεκέλειας, που θα απέτρεπαν την προέλαση των τουρκικών δυνάμεων στη δεύτερη εισβολή, η βρετανική κυβέρνηση τελικά δεν τόλμησε.

Ακόμη, ο Κάλαχαν είχε αποκαλύψει πως η κατάληψη του διεθνούς αερολιμένα της Λευκωσίας από τους Τούρκους απεφεύχθη όταν απείλησε τον Ετζεβίτ πως οι Βρετανοί θα αντιδρούσαν δυναμικά με τις όποιες δυνάμεις διέθεταν στη νήσο.

Τις πταίει

Ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας επιρρίπτει στην Αθήνα την ευθύνη για την απόβαση της 20ής Ιουλίου 1974:

“Ασφαλώς και θα μπορούσε να αποφευχθεί η εισβολή, αν η ελληνική χούντα δεν την είχε προκαλέσει με το πραξικόπημα. Όταν η χούντα ανέτρεψε το Μακάριο και τον αντικατέστησε με το Νίκο Σαμψών, οι Τούρκοι προφανώς υπέθεσαν ότι οι δικτάτορες σχεδίαζαν να προχωρήσουν στην Ένωση, έναντι της οποίας ο Μακάριος δεν ήταν πια τόσο ευνοϊκά διατεθειμένος. Μετά την άφρονα ενέργεια της χούντας, που έθεσε σε κίνηση τις εξελίξεις, εγώ είχα την αίσθηση ότι αν οι Αμερικανοί ήταν διατεθειμένοι να παρεμβάλουν τον 6ο Στόλο [εκ παραδρομής αναφέρει τον 7ο Στόλο] μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας, κάτι τέτοιο θα απέτρεπε τους Τούρκους. Αλλά δεν ξέρει ποτέ κανείς, αυτά είναι υποθέσεις”.

Η στάση Λονδίνου - Ουάσινγκτον

Θα μπορούσε η Βρετανία να έχει παρέμβει δυναμικά, ώστε να ανακοπεί η τουρκική προέλαση;

“Δεν είμαι βέβαιος ότι θα στέλναμε ναυτική δύναμη, αλλά εγώ ήμουν σίγουρα διατεθειμένος να στείλω περισσότερα βρετανικά στρατεύματα στην Κύπρο και θεωρώ πιθανό ότι θα είχα τη σχετική έγκριση του [τότε πρωθυπουργού] Χάρολντ Γουίλσον. Στόχος ήταν να ανακόψουμε την πορεία των Τούρκων προς το αεροδρόμιο [της Λευκωσίας]. Είχαμε μία μικρή δύναμη επί τόπου και στόχος μου ήταν να μην πέσει το αεροδρόμιο στα χέρια των Τούρκων”.

Σε ό,τι αφορά τη στάση των ΗΠΑ μπροστά στην πιθανότητα δυναμικής βρετανικής παρέμβασης, ο Κάλαχαν ξεκαθαρίζει πως ο αμερικανικός παράγων ήταν καθοριστικός.

“Οι Αμερικανοί δεν θα μπορούσαν να προβάλουν βέτο σε οτιδήποτε, είχαμε να κάνουμε με χώρα της Κοινοπολιτείας. Αλλά υπό το φως της εμπειρίας του Σουέζ και δεδομένου ότι εκείνην τη στιγμή είχαμε στην Κύπρο μόνον τα στρατεύματα της βάσης, θα ήταν πολύ απερίσκεπτο και θα μπορούσε να μας οδηγήσει σε πλήρη εξευτελισμό το να επιχειρήσουμε να σταματήσουμε την απόβαση 40.000 Τούρκων στρατιωτών με τις περιορισμένες δυνάμεις μας στο νησί, εκτός αν είχαμε την υποστήριξη των ΗΠΑ. Το ίδιο φάνηκε πρόσφατα και στο Κοσσυφοπέδιο: πρέπει να έχεις στο πλευρό σου τις ΗΠΑ αν σκοπεύεις να αναλάβεις δράση. Αλλά το γεγονός ότι δεν αναλάβαμε δράση δεν σημαίνει πως προέβαλαν βέτο οι Αμερικανοί, παρά μόνον υπό μία αρνητική έννοια, ότι δεν ήταν διατεθειμένοι να συμβάλουν”.

Ψυχρός πόλεμος και Νίξον

Γιατί δεν ήταν διατεθειμένες οι ΗΠΑ να υποστηρίξουν πιθανή στρατιωτική επέμβαση της Βρετανίας για να ανακοπεί η τουρκική εισβολή;  

Ο Κάλαχαν δίνει δύο εξηγήσεις:

“Δεν ήταν διατεθειμένοι διότι επιθυμούσαν να κρατήσουν μία ισορροπία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Λόγω του Ψυχρού Πολέμου, ήθελαν να αποφύγουν ενέργειες από χώρες του ΝΑΤΟ ή οποιονδήποτε, οι οποίες θα μπορούσαν να οδηγήσουν την Τουρκία στο αντίθετο στρατόπεδο. Στην Τουρκία είναι εγκατεστημένα όλα αυτά τα σημαντικότατα συστήματα παρακολούθησης. Ήθελαν, λοιπόν, να διατηρήσουν μία ισορροπία ανάμεσα στις δύο χώρες.Υπήρχε και μία δεύτερη δυσκολία. Ότι τους Αμερικανούς εκείνην την εποχή προβλημάτιζε η επικείμενη παραίτηση του Προέδρου της χώρας Ρίτσαρντ Νίξον. Ήταν ένα ζήτημα που τον Κίσινγκερ τον απασχολούσε σχεδόν αποκλειστικά. Εκείνην την περίοδο, ο Κίσινγκερ εξηρτάτο από το Νίξον και το αντίστροφο. Υπήρξε ημέρα που ήταν αδύνατον ακόμη και να επικοινωνήσω με τον Κίσινγκερ”.

Έλλειψη αποφασιστικότητας

Τελικά, μπορούσε και ήθελε η Βρετανία να προβάλει αποτελεσματική αντίσταση στα τουρκικά στρατεύματα;

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Νίκησαν οι "αξίες" μας!

Του ΠΑΝΟΥ ΠΟΛΥΖΩΪΔΗ

Όλη η Ελλάδα στους δρόμους για τη μεγάλη νίκη, αλλά πόσο καλύτερα θα ήταν αν ο Γιώργος Σαμαράς έκανε σήμα στο διαιτητή πως δεν υπήρχε πέναλτι...

Εκτός μεγάλου απροόπτου, η Ελλάδα θα είχε αποκλεισθεί, αλλά θα είχε κερδίσει τον θαυμασμό όλου του κόσμου. 

Ο Σαμαράς, βέβαια, θα άκουγε τα εξ αμάξης από τον Έλληνα φίλαθλο, αλλά θα λέγαμε πως το ‘χει το όνομα.

Η πανεθνική παραζάλη για τη «μεγάλη νίκη» δεν κάνει, ωστόσο, καμία εντύπωση.

Οι κανόνες του παιχνιδιού (όλων των ειδών των παιχνιδιών) δεν αποτελούν παρά κενό γράμμα στη συλλογική μας συνείδηση. Από το δωράκι των 500 εκατομμυρίων του Μαυράκη της ΔΕΗ, από τα θαλασσιά ψηφοδέλτια στην εκλογή Σαρτζετάκη (ένα θεαματικό πλήγμα στο νομικό φορμαλισμό που στηρίζει ιδεολογικά κάθε κρατική οντότητα), μέχρι την αποθέωση του πλούτου ανεξαρτήτως προελεύσεως, τον νεοπλουτισμό και την αποθέωση του lifestyle την προηγούμενη δεκαετία, η πορεία ήταν ευθεία και ανέφελη. Έτσι φθάσαμε άλλωστε και στον Πειραιά...

Και, ασφαλώς, το ποδόσφαιρο, με τις «παράγκες», τα στημένα και τη δυσωδία υποκόσμου που αναδύει, έπαιξε κυρίαρχο ρόλο, μια που -όπως φέρεται να έχει πει ένας πρώην πρωθυπουργός- εκλύει μία ατμόσφαιρα ανομίας που λόγω της δημοτικότητάς του δηλητηριάζει ολόκληρη την κοινωνία.

Απάτες γίνονταν ανέκαθεν και θα γίνονται εσαεί. Η διαφορά είναι ότι πριν από 40 χρόνια οι απατεώνες αγωνίζονταν να κρυφτούν διότι την απάτη συνόδευε έντονη ηθική απαξία, ενώ σήμερα επιδεικνύουν θρασύτατα τους καρπούς των «κόπων» τους.

Επιτυχία παντί τρόπω και με κάθε μέσον. Και όποιος απέχει από το σύστημα της κομπίνας είναι αφελής και αξιολύπητος.

Γιατί, λοιπόν, να μην πανηγυρίσουμε όλοι μαζί στην Ομόνοια;