ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Η ιστορική Αριστερά, η συστημική Δεξιά και το κοιμητήριο…

Toυ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

    Μόνο για ιστορική έρευνα θα άξιζε, πλέον, να ασχοληθεί κανείς με τη Δεξιά και την Αριστερά, όπως τις γνωρίσαμε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έως την πτώση της ΕΣΣΔ.  

Οι πρωταγωνιστές έχουν αποχωρήσει και οι διάδοχοι, παρά τις φανφάρες, βυθίζονται στο τέλμα. Οι Κλίντον, ο Ομπάμα, η Μέρκελ, ο Μακρόν, ο Τσίπρας, απήλθαν ή ετοιμάζονται για τον τελευταίο χορό, ζαρωμένοι παρά υπερήφανοι για την υστεροφημία τους. Η ιστορική Αριστερά ως οργάνωση και ιδεολογία εξατμίστηκε και η παραδοσιακή Δεξιά, μετά την τελευταία νεοφιλελεύθερη μετάλλαξή της, οδεύει προς το κοιμητήριο.

 

Έως πρόσφατα Σαλβίνι και Λεπέν αντιμετώπιζαν λοιδορίες και ύβρεις σαν ακροδεξιοί και φασίστες. Προχθές συναντήθηκαν στο Παρίσι για τις ευρωεκλογές και κανείς δεν μιλάει για «επερχόμενο φασισμό». Επειδή οι κατήγοροι βυθίζονται στην ανυποληψία και οι κατηγορούμενοι κερδίζουν μάχες. Για παράδειγμα η Λέγκα του Σαλβίνι και το Κίνημα των 5 Αστέρων έδωσαν μάχη για τον προϋπολογισμό και επέβαλλαν τις θέσεις τους με ασήμαντες αλλαγές. Ουσιαστικά, το ευρωιερατείο υποχώρησε.

 

Βλέποντας αποσπασματικά δεν μπορούμε να βγάλουμε συμπέρασμα, επειδή κάθε χώρα αντιμετωπίζει διαφορετικά προβλήματα. 

Για παράδειγμα: Στη Δυτική Ευρώπη θέλουν να αντικαταστήσουν τον προαιώνιο δεσμό-προσφώνηση «μπαμπάς/μαμά» με τον παραλογισμό «γονέας 1 και γονέας 2»! Η γελοία απόπειρα ματαιώθηκε. Όλοι ξέρουν ότι ο Σαλβίνι είναι δεξιός, όπως και η Λεπέν.


Αλλά κανείς δεν αμφιβάλλει ότι δεν έχουν σχέση με τον Μακρόν ή τον Γιούνκερ, εκπροσώπους μιας αποστεωμένης ελίτ, παρηκμασμένης, χωρίς έμπνευση, με χαρακτηριστικό της την απληστία. Ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας Φιγιόν, καθ’ όλα δεξιός, ομολόγησε ότι τους ηγέτες των δυτικών χωρών επιλέγει η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, σύναξη της παγκοσμιοποιημένης Δυτικής ελίτ (agora vox).

 

Στην Ελλάδα το θέμα αιχμής δεν είναι η οικογένεια, αλλά η πατρίδα. Με τον ΣΥΡΙΖΑ μας επιτρέπουν, για την ώρα, να έχουμε «μπαμπά και μαμά», αλλά θέλουν να εξαφανίσουν όλα όσα θυμίζουν πατρίδα, την Ιστορία και τους αγώνες γι’ αυτήν. Παραμονές εκλογών οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης προσκρούουν σε οξυμένες αντιδράσεις. Ορισμένοι προβλέπουν στις ευρωεκλογές λίαν χαμηλές επιδόσεις…


Στη Γαλλία ίσως υπάρξει απροσδόκητη εξέλιξη και η Μαρίν Λεπέν κερδίσει την παρτίδα στις ευρωεκλογές χάρη και στην (αθέλητη) συμβολή των Κίτρινων Γιλέκων. Με τη μαχητική στάση τους μάλλον προκαλούν περισσότερη ανησυχία στους μετριοπαθείς από ότι η «ακροδεξιά» Μαρίν Λεπέν. Συντηρητικοί αστοί, ενοχλημένοι από τα Κίτρινα Γιλέκα και απογοητευμένοι από την ανικανότητα του Μακρόν δεν θα είναι έκπληξη αν στραφούν στη Λεπέν. Η αριστερά του Μελανσόν, παρά τις αρχικές ελπίδες, φθίνει ραγδαία στις δημοσκοπήσεις, ακολουθώντας τη «γραμμή» του ΚΚ Γαλλίας βυθισμένου στο 1% του εκλογικού σώματος. Ο αστικός κόσμος βρίσκει κάποιες λύσεις, έστω προσωρινές. Η Αριστερά όχι.

 

Η μεγάλη διαφορά από το παρελθόν είναι ότι τότε ο ιστορικός φασισμός και ναζισμός ηγήθηκαν, παρέσυραν και οδήγησαν τα πλήθη. Αντίστροφα, σήμερα τα πλήθη αναγκάζουν τις νεοφανείς δεξιές ηγεσίες στην Ευρώπη να αναπροσαρμόσουν τα σκουριασμένα πρότυπά τους. Αλλιώς ή αναγκάζονται να αποχωρήσουν, όπως ο πατέρας Λεπέν (και λόγω ηλικίας αλλά χωρίς διάδοχο) ή καθηλώνονται, όχι αδίκως, όπως η Χρυσή Αυγή, ταυτισμένη με το έγκλημα παρά με την πολιτική.

 

Η μεταπολεμική αντικομμουνιστική Δεξιά και η ιστορική κομμουνιστική Αριστερά ανήκουν στον κόσμο που αποσύρεται. Αντικομμουνισμός χωρίς κομμουνιστές έχει τόσο νόημα όσο οι εφορμήσεις του Δον Κιχώτη εναντίον των ανεμόμυλων. Οι νέες δυνάμεις, από τον Πούτιν έως τον Τραμπ, με όλους τους ενδιάμεσους, έχουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά, π.χ. την πολιτική με επίκεντρο την πατρίδα. Αντίπαλοί τους είναι οι μαχητές της παγκοσμιοποίησης, το ευρωιερατείο, ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, η Κλίντον κλπ.
 
 

Η γεωπολιτική και το ωμό συμφέρον υπερτερούν της ιδεολογίας. Οι ΗΠΑ δεν πολεμούν τον Μαδούρο, επειδή είναι αριστερός (όπως νομίζουν αφελώς μερικοί), αλλά επειδή η Βενεζουέλα είναι μέγιστος παραγωγός φθηνού πετρελαίου, ενώ το σχιστολιθικό πετρέλαιο των ΗΠΑ είναι πολύ ακριβό και επί πλέον τελειώνει. Τον Μαδούρο στηρίζουν Ρωσία και Κίνα, ενώ ταυτόχρονα στηρίζουν και τον Ερντογάν, για λόγους γεωπολιτικών συμφερόντων επίσης.


Μόνο οι πολιτικά καθυστερημένοι προτάσσουν τους παλαιούς ιδεολογικούς διαχωρισμούς.
 

Στα δικά μας, ο ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ, αδιαφορεί αν οι πολιτικές που καλείται να εφαρμόσει βλάπτουν τη χώρα. Η «ατυχία» του είναι πως έφθασε καθυστερημένος «στη φωλιά του κούκου», το πουλί-απατεώνας που ως γνωστόν γεννάει σε ξένη φωλιά, πετάει τα γνήσια αυγά και οι ανύποπτοι γονείς κυοφορούν τα δικά του. Έφθασε αργά και διάλεξε λάθος πλευρά.

 

Οι συστημικές δυνάμεις στην Ευρώπη είναι σε φάση αποκαθήλωσης. Έφθασε αργά και επέλεξε τη γελοία θέση να κατηγορεί συνολικά τον ελληνικό λαό για φασισμό(!) γιατί π.χ. απορρίπτει τη Συμφωνία των Πρεσπών. Δεν κατηγορεί την Χρυσή Αυγή, με την ελπίδα ότι θα περιορίσει τη ΝΔ. Έφτασε αργά, επειδή δεν μπορεί ούτε θέλει να διακρίνει τη διαφορά ενός πιστού συμμάχου από τον άβουλο εκτελεστή αλλότριων συμφερόντων σε βάρος της πατρίδας.

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ έφθασε αργά για να αποφύγει το πικρό ποτήρι όσο και αν μεταθέσει την ώρα των εκλογών. Ήρθε καθυστερημένος για να κλείσει αυτός, άδοξα, τον κύκλο της ιστορικής Αριστεράς, της δογματικής και της αναθεωρητικής. Ο Λένιν μιλούσε για χρήσιμους ηλίθιους. Παρέλειψε να καταγράψει την τύχη των...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: H συνταγή διάλυσης των εθνών

Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Η ΕΕ αλλά και όλο το οικοδόμημα της Δύσης κλυδωνίζεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Οι δυτικές ελίτ είναι υποχρεωμένες να κάνουν κρίσιμες επιλογές για το μέλλον. Διακυβεύεται η εξουσία τους, ίσως για πρώτη φορά τόσο σοβαρά από τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Μάης του 68′ προκάλεσε αναταραχή αλλά αποδείχθηκε ευεργετική ένεση ανανέωσης, μπήκε φρέσκο αίμα στους κύκλους της εξουσίας. Τυπικό σύμβολο ο Κον Μπεντίτ, αν και ο συγκεκριμένος αποδείχθηκε απλή μετριότητα.

Η πτώση της ΕΣΣΔ ήταν κι αυτή ευεργετική για το σύστημα αλλά δημιούργησε αυταπάτες, ειδικά στις ΗΠΑ, περί του τέλους της Ιστορίας (κάτι σαν το χιλιόχρονο, χιτλερικό, Ράϊχ) και οι θετικές επιπτώσεις ήταν προσωρινές. Τα προβλήματα επανέρχονται με δριμύτητα και ο κόσμος στη Δύση αναδεύεται σαν να ξυπνάει από λήθαργο. 

Ίσως ο κομουνιστικός κίνδυνος να είναι ακόμα χρήσιμο σκιάχτρο για τους ανόητους. Ίσως οι κραυγές περί φασιστικού κινδύνου να παρασύρουν μερικούς, εξίσου ανόητους. Ωστόσο πρόκειται για ασπιρίνες ενώ ο ασθενής πάσχει από προϊούσα παράλυση.

Ο κίνδυνος για τις ελίτ είναι πλέον η αφύπνιση του κόσμου, των μεσαίων και των λαϊκών στρωμάτων. Και κυρίως ότι αυτή η αφύπνιση γίνεται αργά αλλά πολύ σταθερά. Αποκτά θεμέλια. Δεν είναι αποτέλεσμα ταραχών (έργο ενίοτε ύποπτων μηχανισμών) και παρορμητικών εξεγέρσεων.

Ο κόσμος παρακολουθεί, ενστικτωδώς, προσεκτικά και με περίσκεψη, τα λάθη των ελίτ, την αναίδειά τους, την προσβολή της απλής λογικής, την ακαλαισθησία τους, την υστερική επιδίωξή τους να εμφανίσουν προσωπικές επιλογές (π.χ. τις ομοφυλοφιλικές σεξουαλικές προτιμήσεις) ως κοινωνικό υπόδειγμα και παράδειγμα προς μίμηση. Η ξεδιάντροπη παρέμβαση των ελίτ στην προσωπική, πολιτική και οικονομική ζωή, προκαλεί κάθε άνθρωπο ατομικά, χωρίς απαραίτητα την καθοδήγηση ηγετών, μηδενικής αξίας. Δεν υπάρχει εξέγερση αλλά συσσώρευση θυμού, οργής.

Απαιτεί σεβασμό

Με την υπαρκτή αριστερά νεκρή (στην καλή περίπτωση) ή υπηρέτη του συστήματος, αλά ΣΥΡΙΖΑ, οι προτάσεις από τα δεξιά έχουν ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό: είναι αντίπαλες δυνάμεις στις κυρίαρχες ελίτ με αιχμή του δόρατος την αποκατάσταση παραδοσιακών αξιών και την απεξάρτηση από ισχυρά ιμπεριαλιστικά κέντρα, όπως το ευρωιερατείο.

Αρέσει δεν αρέσει όταν ο Ιταλός Σαλβίνι αποκαλεί μεθύστακα τον Γιούνκερ και απαιτεί σεβασμό στην Ιταλία, δεν το κάνει ως φασίστας (και ιμπεριαλιστής), αλά Μουσολίνι αλλά επειδή αρνείται την υποταγή στις Βρυξέλλες/Γερμανία.  

Το χειρότερο θα είναι αν δεχόμασταν ότι μόνο ακροδεξιοί ή/και φασίστες υπερασπίζονται την εθνική κυριαρχία.

Προπολεμικά γνήσιες φασιστικές/ ναζιστικές δυνάμεις ηγήθηκαν λαϊκών στρωμάτων και είχαν βαθιά διείσδυση και επιρροή στις ελίτ δυτικών χωρών, πχ στη βασιλική οικογένεια της Αγγλίας, στη Γαλλία και σε ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες στις ΗΠΑ που χρηματοδότησαν τον Χίτλερ.

Στο παρόν η συστημική αριστερά κραυγάζει περί φασισμού για να συγκαλύψει την πειθήνια συνεργασία της με τις καθεστωτικές ελίτ. Στην πραγματικότητα οι ελίτ ελέγχουν καθεστωτικές δυνάμεις και της δεξιάς και της συστημικής αριστεράς(που προορίζονται εναλλακτικά για την κυβέρνηση στο δικομματικό παίγνιο) και μάχονται να εξουδετερώσουν όσους αγωνίζονται «υπέρ πατρίδος».

Ο κόσμος συσπειρώνεται

Αυτή είναι η αντίθεση που τέμνει τις δυτικές ελίτ και κοινωνίες με πιο χαρακτηριστική την οξύτατη διαπάλη στις ΗΠΑ, επειδή εκεί κρίνεται η ηγεσία του Δυτικού Κόσμου και κατ’ επέκταση στον πλανήτη.  

Δεύτερο χαρακτηριστικό: οι αντισυστημικές δυνάμεις στην Ευρώπη δεν κερδίζουν έδαφος στις μητροπόλεις αλλά σε αδύναμες χώρες, καταπιεσμένες, πχ Ουγγαρία, Ιταλία. Στην αυταρχική Γερμανία με την εξουσιαστική συμπεριφορά έναντι παντός εταίρου κυριαρχούν, ακόμα, οι κατεστημένες ελίτ και τα συνεργαζόμενα κόμματα στην κυβέρνηση.

Ο κόσμος συσπειρώνεται στις δυνάμεις που εναντιώνονται στις επίσημες πολιτικές αλλά εξαναγκάζει τα αντισυστημικά δεξιά κόμματα να λειάνουν τις γωνίες στις Θέσεις τους. Η Ιταλική Λέγκα στην κυβέρνηση δεν θυμίζει πολλά από τις σκληρές θέσεις του κόμματος και η Λεπέν αλλάζει σε βάθος το κόμμα της.

Οι κοινωνίες στη Δύση μοιάζουν με ηφαίστειο εν ενεργεία. Την κατάσταση επιδεινώνει το ότι οι δυτικές ελίτ αδυνατούν πλέον να κερδίσουν τους πολέμους που οι ίδιες προκαλούν με πρωτοβουλία κυρίως των ΗΠΑ, πχ στο Αφγανιστάν ή στη Συρία. Η αδυναμία αποσυσπειρώνει ακόμα περισσότερο όσους προσκολλώνται ακόμα στις επίσημες πολιτικές με βάση τον κανόνα ότι τα ποντίκια εγκαταλείπουν το καράβι που βυθίζεται.

Το επιχείρημα ότι π.χ στο Ιράκ ή στη Συρία προασπίζονται τις αξίες της Δημοκρατίας φθίνει επειδή είτε αποδείχθηκε ότι είπαν ξεδιάντροπα ψέματα (Ιράκ) είτε επειδή είναι ανίκανες να νικήσουν. Οι ελίτ αγνοούν και καταπατούν καθημερινά τις όποιες δημοκρατικές αξίες πχ στα δημοψηφίσματα, με τελευταίο παράδειγμα το δημοψήφισμα στα Σκόπια και προηγουμένως στην Ελλάδα με την «κωλοτούμπα» του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι ΗΠΑ ως πλανητική Δύναμη και η Γερμανία σε ευρωπαϊκό επίπεδο εργάζονται συστηματικά για...