"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΞΕΝΟΜΑΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΞΕΝΟΜΑΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟΣ ΞΕΝΟΜΑΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μας πήραν τις ταυτότητες!

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η αισχρή ξενομανία

 

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ 

Στην πρόσφατη συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος, όπου διάφοροι κομματάρχες και μικιοτζήδες πήγαν να κοπιάρουν τη φασαριόζα, παριζιάνικη συνταγή του συρμού, ακούστηκαν γαλλικά συνθήματα!

Μια που το διαβάζεις αυτό κι άλλη μια που θυμάσαι έναν διασημότατο Ελληνα προσωκρατικό φιλόσοφο που έλεγε: «Αἰσχρὸν τὰ ὀθνεῖα πολυπραγμονέοντα ἀγνοεῖν τὰ οἰκήϊα». (Δημόκριτος, Diels – Kranz, 68 B απόσπασμα 80).

Στα νέα ελληνικά το παραπάνω αποδίδεται ως «είναι αισχρό να καταγίνεσαι πολύ με τις ξένες υποθέσεις και να αγνοείς τις δικές σου».

Ο Αβδηρίτης (από τα Αβδηρα της Θράκης, δηλαδή) φιλόσοφος Δημόκριτος, που έζησε από το 460 π.χ. μέχρι το 370 π.Χ., που έκανε τεράστια εντύπωση στον αρχαίο ελληνικό κόσμο με το έργο του «Μέγας Διάκοσμος», θα άξιζε να μείνει στην Ιστορία και για την εναρκτήρια φράση του άρθρου.

Είναι όντως αισχρό το κέντρο βάρους των λογισμών μας και το πολιτισμικό σημείο αναφοράς μας να βρίσκονται σε διάφορο σημείο από εκείνο στο οποίο γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και ζούμε.

Αυτή είναι η ιδανική συνταγή ανισόρροπου βίου: το να έχεις κέντρο βάρους μακριά από το πεδίο όπου κινείσαι. Η πτώσις έστι βεβαία και θα είναι σφοδρή.

Τα παραπάνω γράφονται για τη νόσο της ξενομανίας, η οποία εισήλθε στο σώμα του έθνους ήδη από τα ελληνιστικά χρόνια και βρίσκεται σε… καλπασμό από τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους. Ζήσαμε 400 χρόνια μέσα στον οθωμανικό τάφο και, σχεδόν υποχρεωτικά, αισθανθήκαμε ότι οι λαοί της Δύσης, που δεν την πάτησαν όπως εμείς, ήταν και… ανώτεροι. Αυτό, ασφαλώς, δεν ισχύει, αλλά άντε να πείσεις το συλλογικό ασυνείδητο των Ελλήνων, το οποίο στους τέσσερις αιώνες της σκλαβιάς θεώρησε δεδομένη την «ανωτερότητα» των Φράγκων, των Αγγλαμερικάνων, των Γερμανών και άλλων «προηγμένων».

Τώρα φτάσαμε στο σημείο όπου προτιμάμε ακόμα και οργή εισαγόμενη. Συνθήματα γαλλικά, φερσίματα αμερικάνικα, αυτοκίνητα γερμανικά και οι πιο καπάτσοι/ες από τους εθνοπατριούς και τις εθνομητριές μας καλά κρυμμένους λογαριασμούς σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της υδρογείου.

 

Αγνοούμε τα οικεία. Το κάνουμε συστηματικά, από επιλογή. Μάλιστα, μια μερίδα του πληθυσμού έχει σιγουρευτεί πως τα ελληνικά (από τη γλώσσα μέχρι το φαγητό) είναι β΄ διαλογής σε σχέση με τα «αριστοκρατικά», τα εισαγόμενα.

Για να λυθεί αυτό το πρόβλημα, που πάει πολύ πίσω και τα πρόσωπα και την κοινωνία ολόκληρη, πρέπει επί δεκαετίες (για να μην πούμε αιώνες και φανεί υπερβολικό) να κάνουμε το σωστό.

Δηλαδή και τις επιλογές μας, τις συνήθειές μας, τους λογισμούς και τις προτεραιότητές μας να τις ορίζουμε με βάση τα «οικεία» και οι πολιτικοί που επιλέγουμε να μας εκπροσωπήσουν να προτιμούν αποδεδειγμένα τα ελληνικά πράγματα, τις ελληνικές ιδέες, τον τρόπο ζωής του έθνους μας.

Ο τελευταίος μη ξενομανής ηγέτης που είχε η Ελλάδα ήταν …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Παραδοσιακό ελληνικό Χάλοουιν -- Η αποκολοκύνθωσις του ελληνικού λαού συνεχίζεται κανονικά και αναμένεται να ολοκληρωθεί οσονούπω

 

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Όλα τα είχε η Μαριορή, το Χάλοουιν τής έλειπε. Το Χάλοουιν (στα αγγλικά halloween) είναι μια κελτικής προελεύσεως παγανιστική γιορτή*, την οποία σταδιακά μετατρέπει σε παγκόσμια επιδημία σάχλας ο αμερικανικός κινηματογράφος.

Οι εορτάζοντες μασκοφορούν, σκαλίζουν μακάβρια χαμόγελα σε κολοκύθες, τις οποίες αδειάζουν και βάζουν κεριά εντός τους, και οι πιτσιρικάδες χτυπάνε νυχτιάτικα τα κουδούνια της γειτονιάς ζητώντας από τους οικοδεσπότες να τους τρατάρουν ένα γλυκάκι, αλλιώς θα τους κάνουν φάρσα ή πείραγμα (το γνωστό πλέον σε -σχεδόν-όλους «trick or treat»).

Επειδή οι Αμερικανοί έχουν φτιάξει μια αυτοκρατορία με δικαίωμα, το οποίο έλαβαν από τη σημαία τους, να βομβαρδίζουν κάθε σημείο του πλανήτη για… ειρηνευτικούς σκοπούς, ό,τι μπούρδα και να κάνουν θεωρείται μοδάτη. Και η μόδα επιβάλλει στους ανοήμονες της υιοθέτησή της. Όσοι δεν είναι ακόμη ανοήμονες μπορούν γρήγορα να γίνουν, αρκεί να παρακολουθούν συστηματικά τηλεόραση και να ενημερώνονται για όσα τους απασχολούν από δημοφιλείς, trendy ιστοτόπους.

Αυτό έπραξε και ο Βρασίδας Σκαρδαμπαστούμπαης από το Τρίκορφο ∆ωρίδος, που διατηρεί καφεαναψυκτήριον. Προτού έλθει η περιπόθητη 31η Οκτωβρίου, σκαλίζει κι αυτός μια κολοκύθα, βάζει κεριά εντός της και λέει «trick or treat» στον αγροτοκτηνοτρόφο Βασίλη Κλαπανάρα, που πάει να παίξει μπιρίμπα για να σκοτώσει την ώρα του, που κάθε μέρα τη σκοτώνει και αυτή δεν λέει να πεθάνει, επιτέλους.

Και η Πίτσα Μπαμιατζή από το Μπραχάμι, που εργάζεται ως νηπιαγωγός στο ιδιωτικό πάρκινγκ νηπίων «Ο Πατσατσούφ», ετοιμάζει γκράντε γιορτή για το Χάλοουιν. Βάζει τα παιδάκια να μασκοφορεθούν και τα μαθαίνει να λένε «trick or treat», την ώρα που ακούγονται εκτελέσεις αμερικανικών ασμάτων αρμόζοντα στην ημέρα.

Έτσι περνάει ο καιρός και…

ΚΟΙΝΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η ξενομανία είναι χωριατιά

Η φωτογραφία προέρχεταιι από τον εξαιρετικό ιστότοπο http://pheidias.antibaro.gr/.


Στις 8 Απριλίου συμπληρώθηκαν 106 χρόνια από την ημέρα που αποφάσισε να φύγει από τη ζωή ένας αναντικατάστατος στοχαστής: ο Περικλής Γιαννόπουλος



Αληθινός διανοούμενος, σφοδρός ελληνολάτρης, φανατικά αληθινός εθνικιστής. 


Αντί λοιπών σχολιασμών, εις μνήμην του, παρατίθεται απόσπασμα από λατρεμένο κείμενό του για την ξενομανία, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Νουμάς» το 1903:
 

«Εἶνε ἀδύνατον νὰ ἀρχίσῃ δημιουργία Ἑλληνικῆς ζωῆς ἐνόσῳ ὅλα τὰ πράγματα τῆς ζωῆς ἀπὸ τὸ πρῶτον κουρέλι τοῦ λίκνου -καὶ ὅλων τῶν ἰδεῶν- μέχρι τοῦ τελευταίου κουρελίου τοῦ τάφου, εἶναι ξένα. 


Τὸ κτύπημα τῆς ξενομανίας εἶνε τὸ πρῶτον κίνημα, ὁ πρῶτος ἀγὼν τῶν ποθούντων νὰ ἀγωνισθοῦν διὰ μίαν ἀρχὴν Ἑλλάδος. Ἡ ξενομανία εἶνε χωριατιά. Εἶνε προστυχιά. Εἶνε κουταμάρα. Εἶνε ἀφιλοτιμία. Εἶνε ἀφιλοπατρία. Καὶ εἶνε ξυππασιά. Καὶ εἶνε ἀμάθεια.

 
Αὐτὸς ὁ ἀνώτερος, ὁ πλούσιος, ὁ ἀνεπτυγμένος, ὁ ταξειδευμένος, ὁ παντογνώστης, ὁ παντοκρίτης, ὁ ἰατρός, ὁ δικηγόρος, ὁ πολιτικός, ὁ παππᾶς, ὁ δάσκαλος, ὁ καθηγητής, ὁ τραπεζίτης, ὁ ἔμπορος, ὁ ἄνθρωπος τοῦ πνεύματος, ποὺ ἐπῆγε εἰς τὴν Εὐρώπην καὶ ἐγύρισε ξενομανής, εἶνε ἀμαθής. Ἐπῆγε καὶ ἐγύρισε κούτσουρον. Δι᾿ αὐτὸ εἶνε ξενομανής.




Ἐπῆγε καὶ ἐγύρισε χωριάτης, δι᾿ αὐτὸ εἶνε ξενομανής. Ὅ,τι εἶδε, ὅ,τι ἔμαθε δὲν τοῦ ἐχρησίμευσεν εἰς τίποτε.  


Δὲν ἐδιόρθωσε τὸ κεφάλι, τὸ ἐχάλασε. 


Δὲν ἐφωτίσθη, ἀλλὰ ἐτυφλώθη διὰ πάντα. 


Δι᾿ αὐτὸ εἶναι ξενομανής. Κάνει τὸν Εὐρωπαῖον, ἀλλὰ δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὸν Εὐρωπαῖον, τὸ κεφάλι του κάθε ἄλλο παρὰ νὰ ἔχῃ σχέσιν μὲ τό τωρινὸν Εὐρωπαϊκόν κεφάλι.  


Ὁ ἰδικός μας Ἐσπεριοειδὴς εἶνε σὰν τὸν ἀράπη ποὺ πηγαίνει εἰς τὸ Παρίσι καὶ φορεῖ Παρισινὰ ροῦχα. 


Εἶνε ξενομανής, διότι ἅμα τοῦ ἀφαιρέσῃς αὐτό, δὲν μένει τίποτε ἄλλο ἀπὸ αὐτόν. Ἀφαίρεσέ του τὰ ροῦχα, τὰ τέσσαρα ξένα λόγια, τὸ τσάι, τὰ δέκα ὀνόματα ποὺ ἐπαναλαμβάνει, τὰς δέκα ἰδέας ποὺ ἔμαθε καὶ βάλε τον νὰ ἐρασθῇ. 


Δὲν εἶνε ἰκανὸς νὰ σκεφθῇ νὰ κάμῃ τὸ παραμικρόν. 


Εἶνε...