"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΡΑΣΑΡΙΝΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΡΑΣΑΡΙΝΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Οι νόμοι της έλξης ενός παγκόσμιου αθλήματος

 

https://debut.gr/wp-content/uploads/2024/06/euro-2004-pelargoi-1024x643.jpg 

 

Γράφει ο Μάρκος Καρασαρίνης

Το ποδόσφαιρο ήταν ένα παιχνίδι δίχως σύνορα» διαπίστωνε το 2005 ο άγγλος ιστορικός Τόνι Τζαντ μιλώντας για τα τέλη του 20ού αιώνα στο magnum opus του Η Ευρώπη μετά τον πόλεμο.

Δεν ήταν πάντα έτσι, παρατηρούσε. Για όποιον ανήκε στη μεταπολεμική γενιά, όπως εκείνος, γεννημένος το 1948, ήταν σαφές ότι τις πρώτες δεκαετίες μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αγώνες όπως Αγγλία – Γερμανία ή Γερμανία – Ολλανδία ήταν ως έναν βαθμό αναβιώσεις της σύρραξης. Παρά το γεγονός, θα συμπλήρωνε κανείς, ότι το 1954 το Μουντιάλ της Ελβετίας κέρδιζε η καλή Γερμανία του Ψυχρού Πολέμου, η Δυτική, η ήττα της από την Αγγλία το 1966 στον τελικό του Γουέμπλεϊ αποκαθιστούσε την ισορροπία στη σωστή πλευρά της Ιστορίας.

Μια αφήγηση των πεπρωμένων της σύγχρονης Ευρώπης μπορεί άνετα να γραφτεί χωρίς το ποδόσφαιρο, δεν είναι τυχαίο όμως ότι η ιδιαίτερη σημασία του επισημαίνεται στο έργο ενός Αγγλου.

Γνώστης της κουλτούρας της εργατικής τάξης, μελετητής των διανοούμενων του 20ού αιώνα, ο Τζαντ ήταν ο ίδιος ένας από τους πολλούς εκπροσώπους της διανόησης που αναγνώριζαν το ρόλο του ποδοσφαίρου – ή υπέκυπταν στη γοητεία του. Ο Αλμπέρ Καμί, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, o Γκίντερ Γκρας, ο Εδουάρδο Γκαλεάνο, ο Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν, ο Μανόλης Αναγνωστάκης, ο Χουάν Βιγιόρο, ο Καρλ Ούβε Κνάουσγκορντ και ουκ ολίγοι άλλοι ύμνησαν τις αρετές του, αποθέωσαν τους θρύλους του, μνημείωσαν τα συναισθήματα που προκαλεί.

Για όσους το εκλαμβάνουν ως το υπέρτατο λαϊκό παιχνίδι, η σαγήνη που ασκεί σε εκφραστές της υψηλής κουλτούρας δεν παύει να εκπλήσσει.

Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι, όπως ο Ζαν Μποντριγιάρ, οι οποίοι στο ερώτημα «άθλημα ή αθλιότης» τάσσονται υπέρ της δεύτερης. Διερευνώντας οπωσδήποτε την πολιτική και ιδεολογική διάσταση του ποδοσφαίρου μπορεί κανείς να εντοπίσει διάφορες εκφάνσεις του, θετικές και αρνητικές.

Ταυτόχρονα, όμως, στην πράξη, αποτελεί έναν από τους μείζονες ενοποιητικούς πολιτισμικούς παράγοντες της σύγχρονης εποχής, φέρνοντας σε συνομιλία πόλεις, επαγγέλματα, τάξεις, φύλα, αρχικά εντός των εθνών, έπειτα διεθνώς – κάτι που για ακόμη μία φορά πρόκειται να υπενθυμίσει στα γήπεδα του Καναδά, του Μεξικού και των ΗΠΑ το επερχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Το ποδόσφαιρο σαγήνευε και σαγηνεύει γιατί…

 

ΘΡΗΣΚΕΙΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Βία και θρησκεία



Από το Κίνημα ισλαμικής Σωτηρίας που πρωταγωνίστησε στον εμφύλιο πόλεμο των αρχών της δεκαετίας του '90 στην Αλγερία ως την Αλ Κάιντα και το ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και της Συρίας σήμερα, μια πολεμοχαρής εκδοχή του ισλάμ πρωταγωνιστεί σε πράξεις βίας. 


Στη Δύση πριν από την εκκοσμίκευση φανατικές μορφές χριστιανισμού χρεώνονται με τις σταυροφορίες, την Ιερά Εξέταση, τους θρησκευτικούς πολέμους της Ευρώπης του 16ου και του 17ου αιώνα. 


Αν οι δύο κατά τεκμήριο πολυπληθέστερες εκδοχές του μονοθεϊσμού φέρουν ανεξίτηλο το στίγμα της, αποτελεί άραγε αυτό απόδειξη ότι βία και θρησκεία ταυτίζονται οργανικά;  


Επιστρέφοντας σε μια συζήτηση που χρονολογείται από τον 18ο αιώνα, η διάσημη ερευνήτρια της θρησκείας Κάρεν Αρμστρονγκ, πρώην καθολική μοναχή η ίδια, εξέδωσε το βιβλίο «Fields of Blood, Religion and the History of Violence» (εκδ. Bodley Head) στο οποίο αποπειράται ακριβώς να χαρτογραφήσει ένα από τα καίρια ερωτήματα της εποχής μας.


 

Εμμεση απάντηση στην πολεμική κατά της θρησκείας που άσκησαν τη δεκαετία του 2000 διανοούμενοι όπως οι Κρίστοφερ Χίτσενς και Ρίτσαρντ Ντόκινς, η μελέτη της Αρμστρονγκ εντοπίζει την εμφάνιση συστηματικών μορφών βίας στην έλευση του πολιτισμού. 


Οι αγροτικές κοινωνίες επέτρεψαν τη συσσώρευση υλικών πλεονασμάτων, θεσμοθέτησαν ιεραρχημένες κοινωνίες, εγκαθίδρυσαν ανισότητες και δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για τη διάδοση της «δομικής βίας» - του πολέμου και της καταπίεσης. 


Σε όλον τον προβιομηχανικό κόσμο, από την αρχαιότητα ως την εποχή του Διαφωτισμού, η βία που συνήθως αποδίδεται στον θρησκευτικό παράγοντα αποτελεί απότοκο αλληλεπιδράσεων μεταξύ κρατικής ιδεολογίας, πολιτικής και θρησκείας - ενός εύφλεκτου μείγματος στο οποίο η οριστική διάκριση πολιτικής και θρησκείας θα αποβεί ευρωπαϊκή καινοτομία μιας «στιγμής» του 18ου αιώνα.  


Η εκκοσμίκευση ωστόσο δημιούργησε τις δικές της εναλλακτικές «θρησκείες»: