ΤΟΥΡΚΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι επιπόλαιοι ΑΟΖ-ολόγοι

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΥ

Το γεγονός ότι το υπουργείο Εξωτερικών επιθυμεί και επιζητά να διατηρήσει χαμηλούς τόνους γύρω από το ζήτημα της οριοθέτησης της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης είναι απολύτως θεμιτό και σεβαστό. Οι λόγοι είναι προφανείς εάν κανείς αναλογιστεί πως καταβάλλεται πράγματι προσπάθεια από ορισμένους για την προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας.

 

Το γεγονός όμως ότι ο σύμβουλος του Ελληνα πρωθυπουργού για θέματα Ενεργειακής Πολιτικής, Σόλων Κασσίνης, δέχθηκε να παρέμβει σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή και μάλιστα να υπάρξει άκρως αποκαλυπτικός αναφερόμενος στις εξελίξεις περί την ΑΟΖ εάν δεν είναι επικίνδυνο, είναι απλώς επιπόλαιο!

Το τραγελαφικό της όλης υπόθεσης είναι ότι παρά το γεγονός ότι ο κ. Κασσίνης αποκάλυψε ότι κατά την προσεχή τριμερή συνάντηση Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου στο Κάιρο, ο Αντώνης Σαμαράς πρόκειται να διαπραγματευθεί με τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη και τον πρόεδρο της Αιγύπτου Αμπντελ Φάταχ αλ Σίσι, απολύτως κρίσιμες λεπτομέρειες που αφορούν τη διαδικασία οριοθέτησης ΑΟΖ, όπως οι ακριβείς γεωγραφικές συντεταγμένες περί το Καστελόριζο, οι συνομιλητές και οικοδεσπότες του απέτυχαν να κατανοήσουν τη σπουδαιότητα των όσων ελέχθησαν και επανέρχονταν με ευρείας κατανάλωσης και κοινότοπες ερωτήσεις για τη μοχθηρή Τουρκία και για τα δικά μας δεδομένα, γνωστά και, εν πάση περιπτώσει, αδιαμφισβήτητα θαλάσσια σύνορα.

Εάν όμως ήταν οριοθετημένη η ελληνική ΑΟΖ, δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης όλοι αυτοί οι κορδωμένοι ειδικοί ΑΟΖ-ολόγοι που εμφανίζονται όταν χρειάζεται καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας στην οθόνη της τηλεόρασης και επιχειρηματολογούν υπέρ της μίας ή της άλλης άποψης, υποστηρίζοντας κατά περίπτωση τις εξαιρετικές πρωτοβουλίες της ελληνικής κυβέρνησης.

Το κυριότερο όμως είναι ότι δεν θα είχε λόγο η Τουρκία σήμερα να «βρυχάται», διότι διαισθανόμενη τον κίνδυνο του αποκλεισμού της από την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου -και όχι της «νοτιοανατολικής», όπως ειπώθηκε με άλλη αφορμή στο πλαίσιο της ίδιας εκπομπής, μαζί με την αναφορά στη «γεωφυσική» θέση της Κύπρου- εντείνει τις πιέσεις της προς τους δύο ασθενέστερους γείτονές της, την Ελλάδα και την Κύπρο, επιχειρώντας να καταστήσει σαφές ότι είναι υπολογίσιμη δύναμη και αδύνατο κανείς να την παραβλέψει.

Ενας παλαιός διπλωμάτης είχε επισημάνει μία φορά κατά τη διάρκεια ομιλίας του ότι θεωρείται πολύ δύσκολο εγχείρημα η απόσπαση πληροφοριών από έναν Γιαπωνέζο και από έναν Ελληνα, από τον πρώτο διότι δεν μιλάει καθόλου και από τον δεύτερο διότι μιλάει πάρα πολύ! Και συνήθως λέει πολύ περισσότερα από αυτά που θα όφειλε, δίχως βεβαίως να αναλογίζεται τις συνέπειες.

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ: Ο κίνδυνος καραδοκεί

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΥ

Το «χαρτί» της Ευρωπαϊκής Ενωσης αποφάσισε να χρησιμοποιήσει η Λευκωσία προκειμένου να αντιμετωπίσει τη νέα πρόκληση της Αγκυρας, την οποία ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης, χαρακτήρισε «συνέχεια της εισβολής» του 1974.

 

Ενα «όπλο» όμως που η Λευκωσία όφειλε να έχει επιστρατεύσει εδώ και τόσο καιρό, όταν για παράδειγμα η υποψήφια προς ένταξη στην Ε.Ε. Τουρκία ευτέλιζε την προεδρεύουσα χώρα της Ε.Ε., την ίδια την Κύπρο, αρνούμενη μεταξύ άλλων να την αναγνωρίσει!

Η Αγκυρα κινείται με ευελιξία και σε αυτή την παρτίδα. Προκαλεί και μάλιστα κλιμακώνει την ένταση με σκοπό να δημιουργήσει τετελεσμένα, όπως έχει μάθει να κάνει. Η επίθεση άλλωστε είναι η καλύτερη άμυνα και στην περίπτωση της Ελλάδας μέχρι στιγμής η τακτική της έχει επιφέρει αποτελέσματα. Σε κάθε απειλητική κίνηση της Αγκυρας, η Αθήνα προτάσσει τα στήθη της, ως μια σύγχρονη Λυσιστράτη, σε επικοινωνιακό επίπεδο και στην πράξη υποχωρεί, δίνοντας ένα κομμάτι ακόμη από το ζωτικό της χώρο.

«Θα επικεντρωθούμε στους δύο τομείς που έχουμε συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι της Τουρκίας. Ο πρώτος είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση. Εχουμε ήδη ενημερώσει τις Βρυξέλλες ότι δεν πρόκειται να συναινέσουμε στο άνοιγμα και το κλείσιμο οποιουδήποτε κεφαλαίου της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας. Ο δεύτερος είναι η άριστη σχέση που έχουμε με τα γειτονικά μας κράτη και εννοούμε το Ισραήλ, την Αίγυπτο και τον Λίβανο, των οποίων οι σχέσεις με την Τουρκία αυτήν την περίοδο δεν είναι καθόλου καλές», είπε χθες ο κ. Χριστοδουλίδης.

Ακόμη όμως και ο πιο καλοπροαίρετος μπορεί να αναρωτηθεί, γιατί τώρα; 

Γιατί έπρεπε να πράγματα να φθάσουν έως εδώ ούτως ώστε η Λευκωσία να κινητοποιηθεί και να αξιοποιήσει αυτά τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που έχει στη διάθεσή της; 

Το «χαρτί» της Ε.Ε. δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει το ίδιο αποτελεσματικά όταν επρόκειτο για τη διαπραγμάτευση με την τουρκοκυπριακή πλευρά -και στο βάθος με την Αγκυρα- για την επίλυση του Κυπριακού; 

Κυρίως, όμως, μπορεί πράγματι να αποτελέσει μοχλό πίεσης προς μία κυβέρνηση, η οποία ούτως ή άλλως μάλλον δεν κόπτεται ιδιαίτερα για να γίνει μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας;

Και οι Βρυξέλλες, πού βρίσκονται οι κατοικούντες την Εσπερία;  

Δεν όφειλαν να έχουν σπεύσει -πιο ενεργά- να συνδράμουν την «αδελφή» Κύπρο σε αυτή τη νέα δύσκολη στιγμή; Ή και εκείνοι πέραν των δηλώσεων και των διαβημάτων, μετά το περίφημο «κούρεμα» των τραπεζικών καταθέσεων, αναζητούν τον τρόπο ώστε να επωφεληθεί ευρύτερα η ευρωπαϊκή κοινότητα από το φυσικό πλούτο της Ανατολικής Μεσογείου;

ΑΛΒΑΝΙΑ και ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Αλβανική φαντασίωση, ελληνική εθελοδουλία

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΥ

Το όραμα της «Μεγάλης Αλβανίας» φαίνεται πως διατηρείται πάντοτε ζωντανό, με όλους τους κινδύνους για την ασφάλεια και την σταθερότητα που αυτό επιφυλάσσει για την περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων.

   

 Η εθελοδουλία διαχρονικά της ελληνικής Πολιτείας έναντι της Αλβανίας, αλλά και η αμέριστη στήριξη που απολαμβάνουν τα Τίρανα, εδώ και δύο δεκαετίες τουλάχιστον, από την Ουάσιγκτον και την Ευρώπη, έχουν επιτρέψει σε ορισμένους, ισχυρούς ωστόσο, κύκλους, ακόμη και σήμερα, την ώρα δηλαδή που η αλβανική κυβέρνηση του πρωθυπουργού Εντι Ράμα χτυπά την πόρτα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, να συντηρούν αλυτρωτικές προσδοκίες και εθνικιστικές φαντασιώσεις εις βάρος της Ελλάδας και της Σερβίας, αλλά και της ΠΓΔΜ και του Κοσσυφοπεδίου.

Απόδειξη τούτου είναι η προ ημερών άνευ λογικής προκλητική ενέργεια από την πλευρά της Αλβανίας, κατά τη διάρκεια του ποδοσφαιρικού αγώνα Σερβίας-Αλβανίας για τα προκριματικά του Euro 2016, που διεξήχθη στο Βελιγράδι, όταν πάνω από το γήπεδο εμφανίστηκε τηλεχειριζόμενο μικρό αεροπλάνο, το οποίο περιέφερε τη σημαία-χάρτη της «Μεγάλης Αλβανίας», απεικονίζοντας εδάφη της Σερβίας, της Ηπείρου αλλά και την Κέρκυρα.

Για προσχεδιασμένη πολιτική πράξη έκανε λόγο ο υπουργός Εξωτερικών της Σερβίας, αναφερόμενος στα επεισόδια που αμαύρωσαν και τελικά διέκοψαν τον εν λόγω ποδοσφαιρικό αγώνα, οδηγώντας μάλιστα στην προσωρινή σύλληψη του αδελφού του Αλβανού πρωθυπουργού, Ολσι Ράμα, καθ' ότι εκείνος φέρεται πως υποκίνησε το περιστατικό.  

Το επεισόδιο έλαβε χώρα εν τω μεταξύ σε μια εποχή που τα μέσα ενημέρωσης και των δύο χωρών τοποθετούνταν θετικά έναντι της προγραμματισμένης επίσκεψης του Εντι Ράμα, στις 22 Οκτωβρίου, στη σερβική πρωτεύουσα, επισημαίνοντας την αισθητή βελτίωση που παρατηρείται στις σχέσεις μεταξύ της Σερβίας και της Αλβανίας. 

Την «απογοήτευσή» της εξέφρασε πάντως η Ε.Ε. για την εξέλιξη αυτή, κάνοντας λόγο για «πράξη πρόκλησης» που είχε ως στόχο να υπονομευθούν οι προσπάθειες συνεργασίας των δύο χωρών.

Η Αθήνα εν τω μεταξύ προσέφερε εξαρχής την στήριξή της στην επιλογή της Αλβανίας να προσεταιριστεί την Ε.Ε., ωστόσο ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της ελληνικής εθνικής μειονότητας στην Αλβανία τίθεται εκ νέου εν αμφιβόλω, ιδίως έπειτα από την πρόσφατη απόφαση της αλβανικής κυβέρνησης να προχωρήσει στη διοικητική μεταρρύθμιση της χώρας, επιχειρώντας να «ενσωματώσει» τους δήμους και τις περιφέρειες όπου το ελληνικό στοιχείο διατηρεί ει δυνατόν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, και που τα Τίρανα επιδεικνύουν πρωτοφανή αναλγησία αναφορικά με το ζήτημα της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών μεταξύ Ελλάδας-Αλβανίας, το οποίο εκκρεμεί σχεδόν μία πενταετία.

Αντίκτυπο είχαν πάντως τα επεισόδια μετά τη διακοπή του ποδοσφαιρικού αγώνα Σερβίας - Αλβανίας και εντός των αλβανικών συνόρων, με αποτέλεσμα να υποχρεωθεί το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών να προβεί σε διάβημα διαμαρτυρίας προς το υπουργείο Εξωτερικών της Αλβανίας, ζητώντας την καταδίκη από τις αλβανικές Αρχές των επεισοδίων που σημειώθηκαν στο χωριό Δερβιτσάνη εις βάρος μελών της ελληνικής μειονότητας. Ο Ελληνας πρέσβης στα Τίρανα, Λεωνίδας Ροκανάς, ζήτησε να ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα για τον εντοπισμό, τη σύλληψη και την τιμωρία των υπαιτίων της απρόκλητης επίθεσης, καθώς και για την προστασία της ελληνικής εθνικής μειονότητας, εν όψει και των επικείμενων εορταστικών εκδηλώσεων της επετείου της 28ης Οκτωβρίου, καθώς είθισται την περίοδο αυτή να «αναθερμαίνεται» και να ανακινείται το ζήτημα των «Τσάμηδων» και οι διεκδικήσεις τους εις βάρος της Ελλάδας.

Ως προς τη συμφωνία την οποία είχαν προσυπογράψει οι δυο πλευρές, Αθήνα και Τίρανα, το 2008 και η οποία προέβλεπε την οριοθέτηση τόσο των χωρικών υδάτων και της υφαλοκρηπίδας, όσο και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, υπενθυμίζεται ότι τελικώς το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανίας την ακύρωσε τον Ιανουάριο του 2010, έπειτα από την παρέμβαση του νυν πρωθυπουργού της Αλβανίας και τότε αρχηγού της αντιπολίτευσης, Εντι Ράμα. 

Οι αλβανικές Αρχές προέβαλλαν ως δικαιολογία για την ακύρωση της διμερούς συμφωνίας το γεγονός ότι αποδόθηκε στην Ελλάδα θαλάσσιος χώρος περισσότερος από εκείνον που δικαιούταν, καθ' ότι οι ελληνικές βραχονησίδες βόρεια της Κέρκυρας, συμφώνως της δικής τους επιχειρηματολογίας, δεν έχουν δικαίωμα σε υφαλοκρηπίδα.

TOYΡΚΙΑ: Συσπειρώνει τους «εχθρούς» της η Αγκυρα - ΕΛΛΑΔΑ, ΚΥΠΡΟΣ, ΑΙΓΥΠΤΟΣ ΚΑΙ ΙΣΡΑΗΛ ΣΕ ΚΟΙΝΟ ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΟΖ

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΥ

Σε παιχνίδια με τη φωτιά επιδίδεται το τελευταίο διάστημα στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, υπό το φόβο της σύστασης κατά μήκος των νοτίων συνόρων της ενός ενιαίου και ανεξάρτητου κουρδικού κράτους.

 

Επί σειρά ετών η Αγκυρα προσπαθούσε να πετύχει η ίδια συμφωνία με την Αίγυπτο που θα απέκοπτε την ελληνική ΑΟΖ από την κυπριακή, υπολογίζοντας μόνο τις χερσαίες και όχι και τις νησιωτικές γραμμές βάσης. Η τουρκική πλευρά επεδίωκε δηλαδή να εξαιρέσει τα νότια και ανατολικότερα ελληνικά νησιά και νησίδες της περιοχής της Κρήτης και των Δωδεκανήσων που συνθέτουν την ελληνική γραμμή βάσης για τη χάραξη της ΑΟΖ απέναντι στην Αίγυπτο Αμφισβητώντας, παράλληλα, μία ακόμη φορά το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να προχωρήσει στη διερεύνηση του πυθμένα της θαλάσσιας ζώνης που εμπίπτει εντός της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν κρύβεται μία ακόμη «Αφροδίτη» στην περιοχή, η Αγκυρα έστρεψε ακόμη περισσότερο επάνω της το βλέμμα και την προσοχή της διεθνούς κοινότητας, επισείοντας κατά περίπτωση δυσάρεστες εξελίξεις για την ίδια. Ποιο όμως θα μπορούσε να είναι το όφελος της Αγκυρας από την πολυδιάσπαση αυτή των μετώπων και την όξυνση της κατάστασης, ιδίως στην περίπτωση της Κύπρου;

Στις 9 Νοεμβρίου αναμένεται να διεξαχθεί στο Κάιρο η πρώτη Τριμερής Σύνοδος Κορυφής με τη συμμετοχή του προέδρου της Αιγύπτου, Αμπντούλ Φατάχ Σαΐντ Χουσεΐν Χαλίλ αλ-Σίσι, του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκου Αναστασιάδη, και του Ελληνα πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, η οποία στόχο θα έχει την «ενεργοποίηση» του σχήματος συνεργασίας Αιγύπτου - Κύπρου - Ελλάδος. 

Η εξέλιξη αυτή, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η Αγκυρα, έπειτα από την πτώση των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο έχει απολέσει μεγάλο μέρος της «δύναμής» της, προκαλεί έντονη ανησυχία στο νέο κυβερνητικό σχήμα στην Τουρκία, καθώς στον κατάλογο των χωρών με τις οποίες η Τουρκία βρίσκεται πλέον σε ανοιχτή αντιπαράθεση στην Ανατολική Μεσόγειο, μαζί με το Ισραήλ, προστίθεται και η Αίγυπτος.

Η διμερής Συμφωνία Ερευνας και Διάσωσης εν τω μεταξύ που υπεγράφη στην Αθήνα μέσα στην εβδομάδα μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου σηματοδοτεί, εφόσον δεν ανακοπεί η δυναμική αυτή εξαιτίας μιας νέας «παλινδρόμησης» από την πλευρά της Αθήνας, τη δρομολόγηση εξελίξεων, οι οποίες εν δυνάμει θα μπορούσαν να δημιουργήσουν νέα δεδομένα, υπέρ των ελληνικών και κυπριακών συμφερόντων, εν όψει μάλιστα της πρόθεσης αξιοποίησης των ελληνικών υδρογονανθράκων, στην Ανατολική Μεσόγειο.

Προς το παρόν, με την εν λόγω συμφωνία οριοθετήθηκαν οι περιοχές έρευνας και διάσωσης, οι οποίες θα είναι της αρμοδιότητας της Αθήνας και της Λευκωσίας, χρησιμοποιώντας ως κριτήριο το θαλάσσιο χώρο που αντιστοιχεί στο FIR Ελλάδας και Κύπρου. «Στην πραγματικότητα, δηλαδή», όπως σημείωσε ο υπουργός Εξωτερικών, Ευάγγελος Βενιζέλος, «ενώθηκαν τα δύο FIR και οι θαλάσσιοι χώροι που αντιστοιχούν σε αυτά».

Είναι προφανές πως όλα τα παραπάνω συμβαίνουν με τη συγκατάθεση της Ουάσιγκτον, η οποία αφ' ενός εξαιτίας της απροθυμίας της Αγκυρας να κινηθεί εναντίον της εγκληματικής δραστηριότητας της τρομοκρατικής οργάνωσης ISIS έχει έρθει σε σύγκρουση με την Τουρκία, αφ' ετέρου έχει κατ' επανάληψιν διαμηνύσει πως προσδοκία της είναι η δημιουργία των προϋποθέσεων εκείνων που θα επιτρέψουν την εμπορική εκμετάλλευση των ορυκτών πόρων, των σημαντικών κοιτασμάτων δηλαδή φυσικού αερίου και πετρελαίου, που φιλοξενεί η Ανατολική Μεσόγειος, μέσω της συνεργασίας των χωρών της περιοχής.

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ακόμη μία... τελευταία ευκαιρία!

Του ΝΕΦΕΛΗΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΥ

«Τελευταία ευκαιρία για το Κυπριακό», «Ή τώρα ή ποτέ», «Νέος γύρος για το Κυπριακό» είναι λίγοι μόνο από τους τίτλους που κόσμησαν τον έντυπο Τύπο την προηγούμενη δεκαετία, έπειτα από το 2004 και την απόρριψη του «σχεδίου Ανάν» από τον κυπριακό λαό.

 

Μία πενταετία ή οκταετία αργότερα από τότε που γράφτηκαν, σήμερα δηλαδή, ίδιοι είναι ή παραπλήσιοι οι τίτλοι που συνοδεύουν την ιστορία του Κυπριακού. Πάλι βρισκόμαστε μια ανάσα πριν από την τελευταία ευκαιρία, πριν από μία πιθανή λύση, πριν, πριν...

Είναι γεγονός ότι πολλά έχουν αλλάξει. Ούτε η Κύπρος είναι η ίδια χώρα σήμερα ούτε έχει την ίδια κυβέρνηση ούτε τα δεδομένα στην Τουρκία και στα Κατεχόμενα είναι τα ίδια, ενώ ο υποθαλάσσιος πλούτος της Ανατολικής Μεσογείου μόνο επιπλέον προβλήματα έχει προσθέσει, δίχως βεβαίως αυτό να σημαίνει πως θα έπρεπε να μείνει αναξιοποίητος.

Τώρα, έπειτα από τις νέες επιθετικές «πρωτοβουλίες» της Αγκυρας, αναστέλλονται μέχρι νεωτέρας οι συνομιλίες για την εξεύρεση λύσης στο Κυπριακό, με την Ε.Ε., μέσω της έκθεσης προόδου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Τουρκία, να προσφέρει μεν τη στήριξή της στη Λευκωσία, δίχως όμως να ασκεί την κριτική που θα όφειλε στην Τουρκία για το γεγονός ότι παρενοχλεί μία χώρα-μέλος της Ε.Ε., αμφισβητώντας το δικαίωμά της επί των δικών της φυσικών πόρων.

Η Ελλάδα από την άλλη πλευρά, αλυσοδεμένη χειροπόδαρα όπως είναι, τι μπορεί να προσφέρει; 

Μπορεί, και το κάνει, να γεμίζει το κενό προσφέροντας αφειδώς δηλώσεις και διαβεβαιώσεις υποστήριξης και συμπαράστασης στον «αδελφό» κυπριακό λαό, αλλά μέχρις εκεί.

Οι κυβερνήσεις άλλωστε των τελευταίων ετών, από τον Κώστα Σημίτη στον Κώστα Καραμανλή και από τον Γιώργο Παπανδρέου στον Αντώνη Σαμαρά, το μόνο που κατάφεραν ήταν να ακυρώσουν το «αξιόμαχο» της ελληνικής διπλωματίας, προσβάλλοντας ταυτόχρονα την εθνική αξιοπρέπεια όλων μας.  

Πώς να ασκήσεις εν τω μεταξύ δυναμική εξωτερική πολιτική όταν τα κονδύλια που διαθέτεις για το σκοπό αυτό έχεις φροντίσει να περικοπούν;

Ετσι, τη στιγμή που η χώρα μας καλείται να διαχειριστεί μείζονος εθνικής σημασίας ζητήματα, ευρισκόμενη μάλιστα σε απόσταση αναπνοής από τη ζώνη του πυρός που είναι η Μέση Ανατολή, διαπιστώνει ότι δεν μπορεί.

Ομως, η Τουρκία βράζει στο εσωτερικό της εδώ και πολύ καιρό, συμπαρασύροντας και τα ανδρείκελα που διοικούν τα Κατεχόμενα. Τα σημάδια υπήρχαν και υποδείκνυαν ότι θα έρθει η στιγμή που θα στρέψει την προσοχή της ξεκάθαρα και πάλι προς εμάς, πως η Ελλάδα και η Κύπρος θα λειτουργήσουν εκ νέου ως «αντίβαρο» στις ευαίσθητες εσωτερικές ισορροπίες της Τουρκίας.

Ποια είναι η προετοιμασία που έχουμε κάνει;  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΝΕΡΓΕΙΑ: Οι μύθοι του Μπράιζα για το αέριο

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΥ

Πολύ ενδιαφέρουσες οι συμβουλές του Αμερικανού «γκουρού» της διπλωματίας και ειδικού επί των ενεργειακών υποθέσεων, Μάθιου Μπράιζα, για τον τρόπο που θα έπρεπε η Ε.Ε. να αντιμετωπίσει τη Ρωσία και να διαχειριστεί το όλο ζήτημα της πιθανής κρίσης τον προσεχή χειμώνα, σε περίπτωση διακοπής της ροής του ρωσικού φυσικού αερίου προς την Ευρώπη.

 

Ο κ. Μπράιζα, σε άρθρο του στους «Financial Times», υποστήριξε ότι στην πραγματικότητα η Ε.Ε. δεν έχει ανάγκη από το ρωσικό φυσικό αέριο και ότι η εξάρτησή της από τη Μόσχα είναι φενάκη.

Το πρώτο βήμα που πρέπει λοιπόν να γίνει, κατά τον ίδιο, είναι να διασφαλιστεί ότι οι αποθήκες φυσικού αερίου σε ολόκληρη την Ευρώπη θα είναι τους επόμενους μήνες γεμάτες. 

Στη συνέχεια, η Ε.Ε. θα πρέπει να στραφεί, αναζητώντας ευκαιρίες, στην παγκόσμια αγορά υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), προκειμένου να προμηθευθεί τις επιπλέον ποσότητες που μπορεί να χρειαστεί. Οπως επισημαίνει άλλωστε, οι υπάρχουσες υποδομές δεν έχουν αξιοποιηθεί στο βαθμό που θα έπρεπε.

Το τρίτο και τελευταίο βήμα προϋποθέτει τη δημιουργία, με πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ενός κοινού ταμείου 20 δισ. ευρώ, το οποίο θα λειτουργήσει υποστηρικτικά ως «πηγή χρηματοδότησης» για όποια χώρα προχωρήσει σε αγορές ποσοτήτων φυσικού αερίου από τρίτους. 

Κατά συνέπεια, σύμφωνα με τον κ. Μπράιζα, «η Ε.Ε. θα μπορούσε να περάσει το χειμώνα δίχως να εισαγάγει ούτε ένα κυβικό εκατοστό ρωσικού φυσικού αερίου».

Δεν πέρασε όμως ούτε μία ημέρα, και μία έκθεση του Ινστιτούτου Οικονομίας και Ενέργειας της Κολονίας ήρθε να καταρρίψει το μύθο που επιχειρεί να καλλιεργήσει ο κ. Μπράιζα, αποδεικνύοντας πως έτσι όπως έχει η κατάσταση, δυστυχώς, δεν είναι και πολλά αυτά που μπορούν να γίνουν.  

Από πού, στο κάτω κάτω της γραφής, η Ε.Ε. να «φέρει» αέριο στην Ευρώπη από τις ΗΠΑ, που δεν έχουν ακόμη ξεκινήσει μαζικά τις εξαγωγές, από την Αυστραλία, που βρίσκεται στην άλλη άκρη του κόσμου, ή τη Μοζαμβίκη;

Οι υπογράφοντες λοιπόν την εν λόγω έκθεση σημειώνουν ότι η πρώτη χώρα που θα «νιώσει» τις συνέπειες, εάν η Μόσχα διακόψει την παροχή φυσικού αερίου, θα είναι η Φινλανδία, η οποία εξαρτάται απόλυτα από τη Ρωσία. Επειτα από διάστημα τριών μηνών σειρά θα πάρουν η Πολωνία και η Τουρκία και αμέσως μετά η Τσεχία, η Ουγγαρία και η Σλοβακία. Η επόμενη χώρα που θα «πέσει» στο «ντόμινο» αυτό, σε διάστημα έξι μηνών, θα είναι η Ελλάδα. Στην ίδια κατηγορία βρίσκονται η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιταλία. Οι υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. δεν αναφέρονται, διότι είτε διαθέτουν αποθήκες που μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες τους σε φυσικό αέριο είτε διαθέτουν σταθμούς αποθήκευσης LNG.

 

TOYΡΚΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΕΟΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Προσδοκίες ραγιάδων εκτός τόπου

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΥ

Μέγα λάθος και δυστυχώς πολύ συνηθισμένο στην Ελλάδα είναι ότι η όποια ανάλυση και προσέγγιση αφορά την Τουρκία και την τουρκική πραγματικότητα γίνεται πάντοτε υπό το πρίσμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων και της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, που στην ουσία δεν πρόκειται για καμία αντιπαράθεση, αλλά για απλή καταγραφή των διεκδικήσεων της Αγκυρας, που καλύπτει μάλιστα ένα ευρύτατο φάσμα θεμάτων και την καλοσυνάτη και πάντοτε υπεράνω στάση της Αθήνας.

 

Δεύτερο λάθος είναι ότι καλλιεργείται και τροφοδοτείται αυτός ο μόνιμος φόβος για την Τουρκία, σαν να πρόκειται για ένα τέρας που θα ανοίξει το στόμα του και θα μας καταβροχθίσει. Διότι είναι άλλο πράγμα να υπηρετείς μια εξωτερική πολιτική, που στο κάτω κάτω δεν θα αφήνει καν τα περιθώρια για αμφισβητήσεις και για παράλογες εμπνεύσεις, και είναι τελείως διαφορετικό να λειτουργείς ακόμη και σήμερα με τα αντανακλαστικά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εξυπηρετεί άλλωστε ο φόβος, όπου και για όποιον λόγο και εάν εφαρμόζεται συσπειρώνει και αδρανοποιεί το λαό.

Σε κάθε περίπτωση τώρα που το προσωπικό όνειρο του μέχρι χθες πρωθυπουργού της γείτονος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, να γίνει πρόεδρος της Τουρκίας πραγματοποιήθηκε, η Αθήνα συμπεριφέρεται λες και τα πράγματα πρόκειται να αλλάξουν. 

Το περιβάλλον δηλαδή του Ευάγγελου Βενιζέλου, με αφορμή την παρουσία του στην τελετή ορκωμοσίας του κ. Ερντογάν στην Αγκυρα, διεμήνυσε ότι ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών με την ευκαιρία αυτή θα καταστήσει σαφές στους Τούρκους συνομιλητές του ότι η Τουρκία θα πρέπει να σταματήσει πλέον να προκαλεί, εάν θέλει σχέσεις καλής γειτονίας με την Ελλάδα, και πως επιτέλους θα πρέπει η Αγκυρα να αποδείξει ότι επιθυμεί την επίλυση του Κυπριακού. Για να πει αυτό το τελευταίο ειδικά επισημάνθηκε ότι είχε προηγηθεί κιόλας συνεννόηση με τη Λευκωσία.

Μία αφελής ερώτηση που μάλλον θα μείνει αναπάντητη, θα μπορούσε να είναι γιατί υπάρχει η προσδοκία ότι θα υπάρξει αλλαγή προς το θετικότερο μάλιστα μόνο και μόνο επειδή ο κ. Ερντογάν ισχυροποίησε τη θέση του και επειδή ο Αχμέτ Νταβούτογλου από υπουργός Εξωτερικών αναβαθμίστηκε σε πρωθυπουργό;

Η Τουρκική Δημοκρατία υπό τη σημερινή της μορφή, με τη σημερινή της κοινωνική σύνθεση, με τις ιδεολογικές καταβολές της όπως έχουν διαμορφωθεί στο εσωτερικό της έπειτα από τη δική της πορεία στην Ιστορία, είναι τα στοιχεία που συνθέτουν αυτό που ονομάζεται Τουρκία. Δεν εξαντλούνται στις ελληνοτουρκικές εκκρεμότητες, αντιθέτως εάν τα κατανοήσει κανείς και δώσει σημασία στις λεπτομέρειες, θα καταφέρει να εκτιμήσει και να διαβλέψει και την εξέλιξή της και τους κινδύνους για τη χώρα μας και για τον Ελληνισμό γενικότερα.

ΑΛΒΑΝΙΑ και ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: O αλυτρωτισμός και οι Ραγιάδες

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΥ

«Τι ψυχή θα παραδώσεις;» -αυτό θα μπορούσε να είναι το ερώτημα προς κάθε υπουργό Εξωτερικών, κάθε πρωθυπουργό και κάθε Πρόεδρο της Δημοκρατίας από τη μεταπολίτευση έως σήμερα. 

Και τούτο διότι κανείς δεν έπραξε αυτά που όφειλε έναντι της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία.

Ολοι τους στο όνομα μιας ψευτο-φιλελεύθερης εξωτερικής πολιτικής απέκρυψαν το πρόβλημα, υποβάθμισαν τον κίνδυνο του αλβανικού αλυτρωτισμού και απέφυγαν να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα, επιφέροντας λύσεις στο λεγόμενο βορειοηπειρωτικό ζήτημα.

Με αποκορύφωμα σήμερα τον νυν υπουργό Εξωτερικών, Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος, στο όνομα μιας ανύπαρκτης ιδεολογικής συγγένειας με τον επικεφαλής του Σοσιαλιστικού Κόμματος Αλβανίας και πρωθυπουργό της χώρας, Εντι Ράμα (διότι για ποιον σοσιαλισμό μπορεί να μιλά κανείς σήμερα και δη στην Αλβανία;), επιχείρησε να διατηρήσει μία φαινομενικά άριστη σχέση, συνοδευόμενη από φιλοφρονήσεις, χαριεντισμούς και συχνή ανταλλαγή γραπτών μηνυμάτων με τα κινητά τους τηλέφωνα, τη στιγμή που ο ίδιος αυτός άνθρωπος, ο Εντι Ράμα, δρομολογούσε την «εξουδετέρωση» των Βορειοηπειρωτών και ενίσχυε όσους πιστεύουν πως η δικαιοσύνη θα επέλθει με τη δημιουργία της «Τσαμουριάς».

Η οφθαλμοφανής πρόθεσή του πρόκειται πολύ σύντομα να γίνει πράξη έπειτα από την έγκριση στις 31 Ιουλίου από τα αλβανικά νομοθετικά όργανα της νέας εδαφικής μεταρρύθμισης στον τομέα της τοπικής αυτοδιοίκησης στην Αλβανία, η οποία προβλέπει, μέσω συγχωνεύσεων και συνενώσεων, τη σοβαρή μείωση των διοικητικών μονάδων και τη δημιουργία «Δήμου Τσαμουριάς».

Ο Εντι Ράμα, ωστόσο, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Le Temps» έστειλε μήνυμα στην Ευρώπη «να μην αφήσει την Αλβανία να ξαναγυρίσει στο παρελθόν», αντιθέτως να επιτρέψει να ανοίξει ο δρόμος της ευρωπαϊκής της ολοκλήρωσης, καθότι δεν είναι χώρα μουσουλμανική, όπως είπε, αλλά ευρωπαϊκή, ενώ ως προς τα όσα προσάπτουν στην Αλβανία, ότι δηλαδή πρόκειται για χώρα στην οποία ανθεί η διαφθορά και το έγκλημα, όπως σημείωσε, πρόκειται για υπερβολές και παραπληροφόρηση.

Η Αθήνα, η οποία ένθερμα υποστήριξε τα Τίρανα ως προεδρεύουσα του Συμβουλίου της Ε.Ε. προκειμένου να αποδοθεί στην Αλβανία το καθεστώς υποψήφιας προς ένταξη χώρας στην Ε.Ε. και η οποία ακόμη αναμένει μία κίνηση καλής θέλησης από την αλβανική κυβέρνηση, ώστε να δοθεί επιτέλους μία λύση στο ζήτημα της οριοθέτησης της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ της Ελλάδας και της Αλβανίας, από χθες έχει να αντιμετωπίσει μία νέα πραγματικότητα.

Χθες η Εισαγγελία των Τιράνων άσκησε ποινική δίωξη εις βάρος όλων όσοι σχετίζονται με την κατάρτιση της συμφωνίας για την οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων με την Ελλάδα το 2009, καθότι εκτιμάται ότι η εν λόγω συμφωνία θίγει τα συμφέροντα της Αλβανίας και η όλη διαδικασία κινήθηκε έπειτα από σχετική καταγγελία του αλβανικού υπουργείου Εξωτερικών και του ομολόγου του κ. Βενιζέλου, Ντιτμίρ Μπουσάτι.

Κανείς βεβαίως δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι στις τάξεις των Βορειοηπειρωτών όλοι οι εμπλεκόμενοι και ο κάθε φέρελπις πολιτικός όλα αυτά τα χρόνια υπήρξαν αγνοί στις προθέσεις τους, κάθε άλλο μάλιστα. Ωστόσο, η σωτηρία της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία και ο σεβασμός των δικαιωμάτων της είναι ένα ζήτημα υπεράνω όλων.

ΠΟΛΕΜΟΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: «Ο πόλεμος δεν έχει τίποτε θεμιτό»

Photo: "Καθώς πρέπει" Ισραηλινοί πολίτες απολαμβάνουν τον "θεμιτό" βομβαρδισμό της Γαζας...

 

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΥ

Σε μία στιγμή όταν ο Τζορτζ Οργουελ είχε κέφια έδωσε ζωή στο δημοσιογραφικό λόγο, επιτρέποντας την αφήγηση και την καταγραφή των συναισθημάτων στο πρώτο πρόσωπο. Ο συγγραφέας των δύο προφητικών -δυστυχώς- αριστουργημάτων του 20ού αιώνα, «1984» και «Η Φάρμα των Ζώων», υπήρξε παράλληλα ο εμπνευστής και ο πρωτεργάτης της λεγόμενης «μόνιμης στήλης».

 

Με τα 24 κείμενα μάλιστα, τα οποία δημοσιεύθηκαν την περίοδο 1943-1947 στην εβδομαδιαία αριστερή βρετανική εφημερίδα του Εργατικού Κόμματος «Tribune», προετοίμασε το έδαφος ώστε σαράντα χρόνια αργότερα να γεννηθεί το είδος αυτό της «διαλεκτικής» δημοσιογραφίας.

Ο Ερικ Αρθουρ Μπλερ, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, δεν δίστασε να καταπιαστεί, γράφοντας πάντοτε χρησιμοποιώντας το «εγώ», με κάθε είδους θέμα, από την τιμή των βιβλίων την εποχή εκείνη μέχρι την αναπαραγωγή των βατράχων την άνοιξη.

Πρόθεσή του και μέλημά του, όπως σημειώνουν οι βιογράφοι του, ήταν να γίνει κατανοητός από τον απλό πολίτη και να του εμφυσήσει την εμπιστοσύνη εκείνη που θα έπρεπε να έχει βασιζόμενος στις δικές του δυνάμεις και στις δικές του εμπειρίες, προκειμένου, σε μία εποχή ιδιαιτέρως δύσκολη και περίεργη, να αντιμετωπίζει με κριτικό πνεύμα τα τεκταινόμενα.

Στην ουσία, περιγράφοντας τις δικές του εμπειρίες, ως αστυνομικός στη Βιρμανία ή αργότερα ως μάχιμος στο πλευρό της «επανάστασης» στην Ισπανία, προσπάθησε να συνδυάσει την πολιτική κατάσταση της εποχής του, τον πόλεμο, τη βρετανική αποικιοκρατία, το ναζισμό και το σταλινισμό, με την καθημερινότητα, την αγγαρεία του πλυσίματος των πιάτων, την επιλογή των φυτών για τον κήπο, την ορθογραφία και τα γυναικεία περιοδικά -και όλα αυτά με σκοπό την αφύπνιση του αναγνώστη.

Αναφερόμενος στους βομβαρδισμούς των πόλεων στη Γερμανία επισημαίνει ότι «κανένας δεν θα έπρεπε να θεωρεί τους βομβαρδισμούς, και κάθε πράξη κατά τη διάρκεια του πολέμου που στρέφεται κατά του εχθρού, ως κάτι θεμιτό, παρά μόνο με απέχθεια, όπως και κάθε προσπάθεια που γίνεται προκειμένου να "δικαιολογηθεί" ή να "εξανθρωπιστεί" ο πόλεμος, δεν είναι παρά καθαρή απάτη».

«Γιατί ο πόλεμος τίθεται εντός ορίων όταν σκοτώνονται στρατιώτες και βρίσκεται εκτός ορίων όταν σκοτώνεται ο άμαχος πληθυσμός;» αναρωτήθηκε μία φορά, προκαλώντας θύελλα αντιδράσεων.

Δεν άφησε όμως αναπάντητο τίποτα, αντιθέτως είχε σημειώσει ότι «όπως πολλοί άνθρωποι, έχω κουραστεί από όλες αυτές τις βόμβες. Αλλά αντιδρώ σε αυτή την υποκρισία, της απόλυτης αποδοχής της δύναμης ως όπλου και εργαλείου, και στην υποκρισία που συνεπάγεται την καταδίκη και την αποκήρυξη του πολέμου, τη στιγμή που η ίδια η κοινωνία φροντίζει ώστε να διατηρεί τις προϋποθέσεις και τις συνθήκες εκείνες που καθιστούν τον πόλεμο αναπόφευκτο».

Ο άνθρωπος που δεν κρύφτηκε πίσω από το δάχτυλό του ενόχλησε όταν έγραψε ότι:

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ: Ανοιχτή πληγή

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΥ

 

Λες και ο χρόνος σταμάτησε, για πάντα. Από τη στιγμή της βίαιης και απρόσμενης εκκένωσης τίποτε δεν άλλαξε, σαράντα χρόνια μετά. Μόνο που η αίσθηση που έχεις δεν είναι εκείνη της ζωής, παρά το ότι έχεις ήδη διασχίσει την περίφημη «Νεκρή Ζώνη» και πλέον βρίσκεσαι στο υπό κατοχή τμήμα της Λευκωσίας, όπου όμως κατοικεί τόσος κόσμος, γηγενείς και έποικοι από τα βάθη της Τουρκίας. 

Μεσαιωνικά, νεοκλασικά και παραδοσιακά κτίσματα στέκονται ρημαγμένα, εγκαταλελειμμένα, αφημένα στη μοίρα τους· και ξαφνικά μπροστά σου ξεπροβάλλει ένα μοντέρνο κτήριο· είναι το πρώτο καζίνο, το οποίο με το που άνοιξαν τα οδοφράγματα το 2003 προσέλκυσε το ενδιαφέρον -δυστυχώς- των κατοίκων της κυπριακής πρωτεύουσας.

Ούτε τα καζίνα ωστόσο δίνουν ζωή στον τόπο, παρά τις φωτεινές επιγραφές. «Πώς είναι να μεγαλώνεις σε μία πόλη που μέχρι χθες ήξερες ότι δεν μπορούσες να πας παραπέρα; Που είχε όρια συγκεκριμένα, απαραβίαστα; Πώς είναι να ζεις σε μία πόλη που από το παράθυρό σου μπορεί και να έβλεπες το στρατιώτη να κάνει περιπολίες στο δρόμο και να στέκεται στο απέναντι πεζοδρόμιο;» είναι μία από τις ερωτήσεις προς μία παρέα εικοσάχρονων-εικοσιπεντάχρονων σήμερα αγοριών και κοριτσιών.

«Είναι ένα σοκ, το παίρνεις απόφαση όμως, το ξέρεις, ξέρεις ότι υπάρχει, αλλά από ένα σημείο και ύστερα παύεις να το βλέπεις. Δεν έχω περάσει ωστόσο ακόμη στα Κατεχόμενα, δεν θέλω, κάποια στιγμή μπορεί και να πάω» ήταν μία από τις απαντήσεις. 

«Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο, τίποτε πιο επικίνδυνο, από τη συνήθεια» επισημαίνει ένας άνθρωπος που αγαπά το μέρος όπου έζησαν οι γονείς του και όνειρό του είναι να μπορέσει να επιστρέψει στην πρώτη του γειτονιά, στην όμορφη Αμμόχωστο.

Πράγματι, έπειτα από λίγο καιρό υποθέτω πως δεν σου κάνει πλέον αίσθηση το ικρίωμα-κατάλοιπο βομβαρδισμένου ξενοδοχείου που αιωρείται πάνω από το κεφάλι σου στην παραλία της Αμμοχώστου.

Τουλάχιστον δεν φαίνεται πως προκαλεί το οποιοδήποτε συναίσθημα σε εκατοντάδες Βρετανούς τουρίστες, που πλέον επιλέγουν τα Κατεχόμενα για να περάσουν τις διακοπές τους.

Γιατί άλλωστε να τους ενοχλεί;

Η Αμμόχωστος δεν είναι πια μία «πόλη-φάντασμα», διαθέτει τα πάντα, μετατρέπεται με δυναμική σε τουριστικό προορισμό, με υπερσύγχρονα και υπερπολυτελή ξενοδοχεία. Επιπλέον, στα όρια της πόλης είναι υπό κατασκευή ένα θηριώδες πανεπιστημιακό campus, παρά το ότι τα πτυχία που δίνει κανονικά δεν θα πρέπει να αναγνωρίζονται πουθενά.

Το ζήτημα είναι ότι έχει περάσει πολύς, πάρα πολύς καιρός, και φαίνεται πως είναι πολύ δύσκολο πια να γίνουν πολιτικοί και ηθικοί συμβιβασμοί για την επίλυση του Κυπριακού.

Τι μπορείς να πεις σήμερα σε έναν Τουρκοκύπριο τρίτης γενιάς;

Τι μπορείς να πεις σε μία οικογένεια Ελλήνων Κυπρίων που εκδιώχθηκε από το σπίτι της πριν από σαράντα χρόνια;

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Σχέδια επί χάρτου χωρίς προοπτική

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΥ

Ενός κακού εκλογικού αποτελέσματος, μύρια έπονται. Μεταξύ αυτών και η «αναλαμπή» για fast track επενδύσεις ύψους 7 δισ. ευρώ και ακόμη μία υπόσχεση για τη δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας.

 

Ετσι,  οι υπουργοί Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, Κωστής Χατζηδάκης και Γιάννης Μανιάτης, προέταξαν την ανάγκη να δρομολογηθούν και μάλιστα άμεσα «δώδεκα μεγάλες ενεργειακές επενδύσεις, προϋπολογισμού άνω των 7 δισ. ευρώ», που πρόκειται να δημιουργήσουν περισσότερες από 17.000 νέες θέσεις εργασίας στη χώρα μέσα στα επόμενα χρόνια.

Εντυπωσιακό, πράγματι!

Ανάμεσα σε αυτές τις δώδεκα ξεχωρίζουν και οι δύο «αγαπημένες» του ΥΠΕΚΑ, ο υποθαλάσσιος αγωγός φυσικού αερίου Κύπρου-Ελλάδας, συνολικού μήκους 1.200 χιλιομέτρων, και η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ με υποβρύχιο καλώδιο 1.518 χιλιομέτρων. Περιττή μάλλον η επισήμανση ότι για να υλοποιηθούν τα δύο αυτά έργα απαιτούνται κεφάλαια εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία, ιδίως την περίοδο αυτή, αμφίβολο είναι ότι υπάρχει κάποιος που θα ήθελε να τα διαθέσει.

Η ελπίδα, βέβαια, πεθαίνει τελευταία και ίσως μέχρι τότε θα μπορούσαμε να χρηματοδοτήσουμε μελέτες για να διαπιστωθεί εάν είναι από οικονομική, γεωπολιτική, αλλά και γεωλογική άποψη εφικτή η υλοποίησή τους.

Επίσης, κρίθηκε προφανώς αναγκαίο να συμπεριληφθεί σε αυτά τα δώδεκα έργα και ο αγωγός φυσικού αερίου Trans Adriatic Pipeline ή ΤΑΡ, η υλοποίηση του οποίου όμως έχει ήδη ξεκινήσει και που -ευτυχώς- δεν εξαρτάται από τις πρωτοβουλίες της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά από τις αποφάσεις που λαμβάνουν ενεργειακοί όμιλοι όπως η βρετανική ΒΡ, η νορβηγική Statoil ή η αζέρικη Socar.

Ο,τι είχε να κάνει άλλωστε η ελληνική κυβέρνηση το έκανε, υπέγραψε έστω και την τελευταία στιγμή, έστω και με πολύ μεγάλη καθυστέρηση, την ειδική συμφωνία με τη διαχειρίστρια εταιρεία (host government agreement), προκειμένου να προχωρήσει το έργο στο επόμενο στάδιο.

Οι εξελίξεις στο μεταξύ περί της πορείας του ΤΑΡ μόνο προβληματισμό έπρεπε να προκαλούν στο ΥΠΕΚΑ, καθώς δύο εκ των μετόχων του έργου, η γαλλική Total και η γερμανική Ε.ΟΝ., φαίνεται πως σχεδιάζουν να αποχωρήσουν από την κοινοπραξία.

Και τούτο διότι η εικόνα της αγοράς φυσικού αερίου στην Ευρώπη, σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα και όπως αναμένεται να διαμορφωθεί τα αμέσως επόμενα χρόνια, φαίνεται πως υποχρεώνει τους επενδυτές σε αναθεώρηση των πρωταρχικών τους σχεδιασμών.

Σε κάθε περίπτωση, η ελληνική κυβέρνηση δεν διστάζει να δώσει ζωή ακόμη και σε έργα που θεωρούνται «εν υπνώσει», όπως ο διασυνδετήριος αγωγός φυσικού αερίου Ελλάδας - Ιταλίας ή IGI.

Τι κι αν το Αζερμπαϊτζάν επέλεξε τον «ανταγωνιστικό» ως προς αυτόν, τον ΤΑΡ, για την εξαγωγή στην Ευρώπη του αζέρικου φυσικού αερίου; 

Τι κι αν οι ανάγκες της ευρωπαϊκής αγοράς δεν δικαιολογούν την κατασκευή δύο παρόμοιων αγωγών φυσικού αερίου;

ΚΥΠΡΙΑΚΟ και ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η Μεγαλόνησος σε σταυροδρόμι

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΥ

Αν μπορεί κανείς να φέρει στο μυαλό του την εικόνα ενός μεγάλου χάρτη πάνω σε ένα τραπέζι, στον οποίο χάρτη αποτυπώνεται η περιοχή μας, η Μεσόγειος ολόκληρη, και μιας παλάμης η οποία με δύναμη αρπάζει το χάρτη, με μανία τον τσαλακώνει, τον κάνει ένα κουβάρι και στη συνέχεια τον πετάει στα σκουπίδια...

Με μία αυξημένη δόση αλληγορίας, αυτό μας συμβαίνει, αυτό συμβαίνει στην Κύπρο. 

Ζούμε και ζουν στις χώρες τους τόσοι λαοί, τόσοι άνθρωποι γύρω από τη Μεσόγειο, στην περιοχή μας.

Ανθρωποι ξυπνούν και κοιμούνται δίνοντας τη δική τους μάχη κάθε μέρα, προσπαθώντας να τα βγάλουν πέρα στην καθημερινότητά τους, έχοντας να αντιμετωπίσουν από πολλά έως λιγότερα προβλήματα.

Ολοι όμως ζούμε σε μία περιοχή όμορφη, που έχει να μας προσφέρει τόσα καλά.

Και έρχεται ένα μεγάλο χέρι και βάζει τέλος σε όλο αυτό, υποχρεώνοντας ανθρώπους να εγκαταλείψουν στην καλύτερη περίπτωση τα σπίτια τους, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι θα ξεφύγουν από το θάνατο, στη Συρία για παράδειγμα.

Αναζητώντας μία πατρίδα, όπως οι Παλαιστίνιοι.

Προκαλώντας την αγανάκτησή τους όταν διαπιστώνουν μέρα με την ημέρα ότι τους αφαιρούνται δικαιώματα, στην Τουρκία λόγου χάρη. Ή μετατρέποντας άλλους ανθρώπους, κάνοντας επικίνδυνη χρήση της θρησκείας και της ιστορίας, σε φανατικούς για να υπερασπιστούν κάποια ξένα για αυτούς ιδεώδη, όπως συμβαίνει σε κάποιες από τις γειτονικές μας βαλκανικές χώρες και στην υπόλοιπη Μέση Ανατολή.

Η ιστορία της Κύπρου είναι μακρά, σήμερα όμως πονάει περισσότερο. Πονά όσους αγαπούν τον τόπο τους και δεν ξεχνούν!

Το γεγονός ότι η Κύπρος προέκυψε να είναι ιδιαιτέρως «πλούσια» και να κάθεται επάνω σε σημαντικά κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου, φαίνεται πως θα αποδειχθεί μοιραίο μειονέκτημα.

Και τούτο γιατί το μακρύ χέρι επικρέμαται ακόμη μία φορά πάνω από την Κύπρο και είναι έτοιμο να την πιάσει, να την τσαλακώσει και να την πετάξει στα σκουπίδια.

Ηδη η χώρα έχει πληγεί οικονομικά, είναι επομένως «έτοιμη» και περιμένει ό,τι έχει προαποφασιστεί να της συμβεί. Θα υπάρξει και αυτή τη φορά δυναμική αντίδραση από τον ίδιο τον κυπριακό λαό;

Η Ιστορία θα μιλήσει από μόνη της και θα κρίνει, μπορεί με καθυστέρηση, έστω όμως και αργά θα κρίνει.

Το ζήτημα είναι πόσες γενιές ακόμη θα χρειαστεί να υποφέρουν προκειμένου να γίνουν ορισμένοι ακόμη πλουσιότεροι;  

Μπορεί να υπάρξει άραγε σήμερα λύση, με την οποία θα μπει ένα τέλος στην τουρκική προκλητικότητα;

Υπάρχει κάποιος Ελληνας ή Κύπριος πολιτικός ικανός να κινηθεί με δική του πρωτοβουλία, αυτόνομα, να κόψει τα σχοινιά της μαριονέτας και να βάλει ένα τέλος στην τουρκική αδηφαγία;

Υπάρχει άραγε ελπίδα να ξεπεραστούν τα φοβικά σύνδρομα που μας διακατέχουν έναντι της Τουρκίας, ή θα πορευτούμε με την ανασφάλειά μας;

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ούτε καν καθρεφτάκια!

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΥ

Πόσο διασκεδαστικό θα ήταν εάν κάποιος «κοινός θνητός» είχε τη δυνατότητα να καθίσει σε μία ακρούλα του μεγάλου και αναπαυτικού (σίγουρα) γραφείου στο οποίο οι αρμόδιοι «ειδικοί» των «πρώτης γραμμής» υπουργείων συνδιαλέγονται, όταν σκαρφίζονται αυτά που η κυβέρνηση στη συνέχεια ανακοινώνει ως «νέα μέτρα» και «ρυθμίσεις»...

Θα πρέπει να είναι το ίδιο ενδιαφέρον παντού στον κόσμο, όχι μόνο στην Ελλάδα. Και οι υπόλοιπες χώρες δεν πηγαίνουν πίσω, απλώς για να παινέψουμε τα γένια μας, εμείς, ως λαός, καμαρώνουμε για την ευρηματικότητά μας. Η κυβέρνηση εξασκεί, βέβαια, αυτό το προσόν, θα έλεγε κανείς, μάλλον λανθασμένα. Διαφορετικά, δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει την έμπνευση «επιδόματος λόγω αιθαλομίχλης»!

Το ζήτημα είναι, όμως, ότι όσο καλή διάθεση και να έχει (που δεν έχει) ο Ελληνας πολίτης, δεν έχει άλλες αντοχές. Εχουμε κάνει εκπτώσεις πάμπολλες, έφτασε πια ο κόμπος στο χτένι.

Η πολιτική ένδεια, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, είναι πλέον απογοητευτική, η αδυναμία δε να βρεθεί ένας πραγματικός ηγέτης, με την πλήρη έννοια του όρου, ικανός να φέρει την αλλαγή, είναι τρομακτική. 

Εν όψει των ευρωεκλογών, η ένδεια αυτή γίνεται πιο εμφανής.

Και τούτο διότι οι μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες κάνουν αφιερώματα στους πολιτικούς ηγέτες των χωρών της Ε.Ε. και στους υποψήφιους των παρατάξεων στις ευρωεκλογές. Εκεί έχει κανείς, λοιπόν, την ευκαιρία να διαβάσει για την πορεία του καθενός, από πού ξεκίνησε και πού έχει φτάσει σήμερα. Ε, κλαύ' τα!

Υπάρχουν αναμφισβήτητα και αξιόλογοι άνθρωποι, η πλειονότητα όμως δεν πείθει, κάτι που αποτυπώνεται άλλωστε στις δημοσκοπήσεις.

«Ποιος είναι στην πραγματικότητα ο Αντώνης Σαμαράς;», διερωτάται για παράδειγμα η γαλλική εφημερίδα «Le Monde».

Και σε ένα σημείο γράφει:

ΤΟΥΡΚΙΑ: Ειναι μία και «χτίζει» διεκδικήσεις

Της  ΝΕΦΕΛΗΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΥ

Δεν υπάρχουν δύο Τουρκίες, η «καλή» Τουρκία, στην οποία υποχρεούμαστε να προσφέρουμε στήριξη, και η «κακή» Τουρκία, την οποία πρέπει να έχουμε υπό επιτήρηση, δίχως όμως να την εκνευρίζουμε κιόλας. Η Τουρκία είναι μία.

Μία χώρα, ένας ενιαίος χώρος, συμπίλημα δεκάδων διαφορετικών εθνοτήτων πράγματι, όπου όμως χάρη στον Κεμάλ Ατατούρκ η ισχυρή ιδέα της εθνικής ταυτότητας που ενυπάρχει αποτελεί το βασικό στοιχείο συνοχής. 

Ο παραλογισμός αυτός, ο διαχωρισμός ανάμεσα στους κακούς και φίλα προσκείμενους στον Κεμάλ Ατατούρκ στρατιωτικούς που εποφθαλμιούν το Αιγαίο και τους καλούς πολιτικούς, αριστερούς ή ισλαμιστές, στους οποίους μπορούμε να βασιστούμε για μία καλύτερη ελληνοτουρκική συνεργασία, καλλιεργείται επί τούτου στην Ελλάδα, προκειμένου να μην εκτίθεται η εκάστοτε πολιτική ηγεσία της χώρας μας εξαιτίας των προφανώς ατυχών χειρισμών της στα κρίσιμα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής.

Πρόκειται για δημιούργημα μιας σχολής σκέψης -εγχώριας αλλά και υπερατλαντικής- η οποία δίνει τη δυνατότητα επικοινωνιακής κάλυψης στους συνομιλητές της Τουρκίας στο εξωτερικό και επιτρέπει την προώθηση των τουρκικών διπλωματικών και οικονομικών συμφερόντων, καθώς τα κακώς κείμενα τα χρεώνεται το περιβόητο «βαθύ κράτος», ενώ τα «καλώς κείμενα» η προοδευτική πτέρυγα στην Τουρκία.

Η πραγματικότητα απέδειξε τη φαιδρότητα του ισχυρισμού αυτού, καθώς «χάλασε» η ζυγαριά της... καλοσύνης.

Σε κάθε περίπτωση το αίσθημα συνοχής στην Τουρκία είναι απαραίτητο, λόγω κατά βάση της ύπαρξης της κουρδικής οντότητας, αλλά και των διαφορετικών εκφάνσεων του Ισλάμ, για το λόγο αυτό κάθε φορά που διαπιστώνεται η όποια «διολίσθηση», ακολουθεί μία «υπενθύμιση» που τυγχάνει να εμπλέκει τη χώρα μας, για την ανάγκη η Τουρκία να παραμείνει ενωμένη. 

Η Τουρκία «χτίζει» κάθε ημέρα που περνά λιθαράκι λιθαράκι τις διεκδικήσεις της.

Θέτει ζήτημα «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο με τη διατήρηση του casus belli, αμφισβητεί την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, αδιαφορεί για τις διεθνείς συμβάσεις, παρεμβαίνει ποικιλοτρόπως στη Θράκη, εμφανίζεται ως η προστάτιδα των απανταχού μουσουλμάνων στην Ελλάδα, ομιλεί για «τουρκική» μειονότητα στα Δωδεκάνησα.

Η τουρκική εξωτερική πολιτική διακρίνεται για τη συνέπεια, τη συνέχεια, τη συγκρότηση και τη διορατικότητά της, στοιχεία που στα καθ' ημάς δυστυχώς συνήθως απουσιάζουν.

 Μολαταύτα τελευταία εξαιτίας της έπαρσης του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν η Τουρκία πληρώνει το τίμημα ορισμένων επιλογών της, ιδίως στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Η ελληνική πολιτική ηγεσία, από την άλλη πλευρά, διαχρονικά εκφωνεί πύρινους λόγους για τη σπουδαιότητα της χώρας μας, το λαμπρό της παρελθόν, τις αστείρευτες δυνατότητές της.

Παραμένει όμως προσκολλημένη σε ένα φοβικό σύνδρομο έναντι της Τουρκίας, μην τολμώντας ούτε τη λέξη «Τουρκία» αυτή καθεαυτή να ξεστομίσει.