ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Τι σημαίνει η μηδενική ανοχή στα όπλα για την Ιαπωνία

 

Των Κέιτ Κέλι και Τζάστιν ΜακΚάρι 

Ανταποκριτων της Guardian στην Ιαπωνία

Η Ιαπωνία έχει σχεδόν μηδενική ανοχή στην οπλοκατοχή και έναν από τους χαμηλότερους δείκτες βίας από όπλα στον κόσμο.  

Το γεγονός αυτό καθιστά τη δολοφονία του Σίνζο Άμπε μια εξαιρετικά σπάνια πράξη βίας.
 

Ένας νόμος του 1958 που αφορά την κατοχή όπλων και σπαθιών αναφέρει: «Κανείς δεν μπορεί να κατέχει όπλο ή όπλα ή σπαθί ή σπαθιά».
 

Η διαδρομή προς την οπλοκατοχή στην Ιαπωνία περιλαμβάνει 13 βήματα. 

Πρώτα απ’ όλα, ο ενδιαφερόμενος πρέπει να γραφτεί σε μια σχολή κυνηγιού ή σκοποβολής. 

Ύστερα πρέπει να παρακολουθήσει μαθήματα για όπλα και να περάσει από γραπτές εξετάσεις. 

Στη συνέχεια πρέπει να πάρει πιστοποιητικό γιατρού ότι είναι πνευματικά υγιής και δεν έχει ιστορικό εξάρτησης από ναρκωτικά.

Το άτομο αυτό θα πρέπει μετά να εκπαιδευτεί στη χρήση του όπλου και στην ασφαλή του αποθήκευση.  

Ύστερα, η αστυνομία αναλαμβάνει να ρωτήσει τον ίδιο γιατί θέλει να αποκτήσει όπλο και να ερευνήσει το οικογενειακό του ιστορικό, τις σχέσεις των συγγενών του με τους γείτονες, το επαγγελματικό τους παρελθόν και την οικονομική τους κατάσταση.

Αφού συμβούν όλα αυτά, ο ενδιαφερόμενος θα πρέπει να κάνει αίτηση για άδεια οπλοφορίας και να λάβει ένα πιστοποιητικό από έναν έμπορο για το τι είδους όπλο σκοπεύει να αγοράσει.  

Ύστερα πρέπει να αγοράσει ένα χρηματοκιβώτιο όπλων και πυρομαχικών το οποίο επίσης πρέπει να εξετάσει η αστυνομία.

H κατοχή πιστολιού από πολίτες απαγορεύεται. Οι παραβιάσεις αυτού του κανόνα που αναφέρονται μερικές φορές στα μέσα ενημέρωσης αφορούν τα μέλη του συνδικάτου εγκλήματος Γιακούζα. Το 2020 έγιναν 21 συλλήψεις για οπλοχρησία στην Ιαπωνία και οι 12 από αυτές είχαν σχέση με συμμορίες.

Το 2014 σκοτώθηκαν 6 άνθρωποι από όπλα στην Ιαπωνία. Ο αριθμός τους σπανίως υπερβαίνει τους 10, σε μια χώρα 126 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Έκθεση του 2022 από το Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον αναφέρει ότι στις ΗΠΑ διαπράχθηκαν το 2019 πάνω από 4 δολοφονίες με όπλα ανά 100.000 κατοίκους, ενώ στην Ιαπωνία καμιά.  

Αν συγκρίνουμε χώρες της Παγκόσμιας Τράπεζας με υψηλό εισόδημα ως προς τους φόνους με όπλα ανά 100.000 κατοίκους, ο αριθμός...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΤΣΑΜΠΟΥΚΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κρητικός εξωτισμός

Της ΞΕΝΙΑΣ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ

Στα ορεινά χωριά του νομού Ρεθύμνου όλες οι πινακίδες είναι διάτρητες από σφαίρες. Οι επισκέπτες σταματούν και τις φωτογραφίζουν ως δείγμα του κρητικού εξωτισμού, νιώθοντας κάτι ανάμεσα σε δέος και αποτροπιασμό.  

Τι περιοχές είναι αυτές, που το 2020 επιβιώνουν έθιμα του προπερασμένου αιώνα, όπως η βεντέτα;

Γιατί οπλοφορούν ανενόχλητοι οι Κρητικοί, φέροντας μάλιστα βαρύ οπλισμό, από ΑΚ-47 μέχρι χειροβομβίδες;  

Οποιος έχει βρεθεί Πάσχα στις πιο απομακρυσμένες περιοχές της Μεγαλονήσου ξέρει ότι τα βεγγαλικά συχνά υποκαθίστανται από αληθινά πυρά και ότι στους γάμους τις μπαλοθιές ενίοτε ρίχνουν ανήλικα παιδιά, για να εξοικειώνονται με το τοπικό φολκλόρ από νωρίς. (Παρεμπιπτόντως, δεν υπάρχει κάποια επαναστατική παράδοση από πίσω, η οπλοκατοχή είναι προϊόν της δεκαετίας του 1970 και κυρίως του 1980.)

Η πρόσφατη διπλή δολοφονία, λοιπόν, στα Ανώγεια δεν προκαλεί έκπληξη. Στους δε ντόπιους θεωρείται χρονικό προαναγγελθέντων θανάτων. Είπαν οι μεν τους δε «γκεσταπίτες» (μα, πενήντα χιλιόμετρα από το σημείο απαγωγής του στρατηγού Κράιπε, λέγονται αυτά;), λογικό είναι κάποιος να εξαγριωθεί. Είναι όμως πράγματι λογικό ή έχουμε μάθει σε ολόκληρη την Ελλάδα να αντιμετωπίζουμε την Κρήτη, και ειδικά εκείνες τις ορεινές περιοχές ανάμεσα στα Ανώγεια και στα Ζωνιανά, σαν ανεξάρτητο κράτος, ένα είδος Εξαρχείων με θάλασσα γύρω γύρω, που κατοικείται από κουζουλούς ένοπλους εμπόρους κάνναβης και χαίρει ειδικής ασυλίας;
Φρίττουμε όταν βλέπουμε την έκταση της οπλοκατοχής στις HΠΑ και την τεράστια επιρροή της σχετικής ομάδας πίεσης στο πολιτικό σύστημα, αλλά αποφεύγουμε να δούμε την ισχύ των Κρητικών και την αδράνεια των πολιτικών απέναντι σε αυτό το εξοργιστικό φαινόμενο. Υπολογίζεται ότι 600.000 έως ένα εκατομμύριο όπλα «κυκλοφορούν» παράνομα στην Κρήτη. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο ίδιος Κρητικός και γνωρίζει το πρόβλημα από πρώτο χέρι. Θα μπορούσε...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΤΣΑΜΠΟΥΚΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Όχι άλλη «κρητική λεβεντιά»

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Η φράση σύμφωνα με την οποία «το πανελλήνιο είναι συγκλονισμένο» μπορεί να ξανακούστηκε από τα δελτία των ειδήσεων, αλλά στην πραγματικότητα το διπλό φονικό στα Ανώγεια δυστυχώς όχι μόνο δεν συγκλόνισε, αλλά αμφιβάλλω και αν εξέπληξε. 

Η Κρήτη έχει συνδεθεί και με την οπλοφορία και με την οπλοχρησία και όπου υπάρχει οπλοφορία και οπλοχρησία οι σκοτωμοί δεν είναι έκπληξη αλλά θλιβερό επακόλουθο.  

Ενα θλιβερό επακόλουθο για το οποίο πέρα από την προφανή ευθύνη των δραστών υπάρχει και η ευθύνη όλων όσων επιμένουν να εξιδανικεύουν μια στάση ζωής που δεν έχει χρόνο και διάθεση για ασήμαντες λεπτομέρειες όπως ο σεβασμός στο νόμο ή την ανθρώπινη ζωή.

 Υπάρχει η ευθύνη όσων μας τα κάνουν εδώ και δεκαετίες τσουρέκια με την «κρητική λεβεντιά» και τη μετατρέπουν σε ελευθέρας για κάθε αντικοινωνική συμπεριφορά.
 
Εδώ και δεκαετίες υφιστάμεθα μια πλύση εγκεφάλου η οποία προσπαθεί να μας πείσει ότι το νταηλίκι, η αδιαφορία για τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα, η χωρίς μέτρο κατανάλωση αλκοόλ (ή η κατανάλωση με μέτρο από παιδιά), η κάθε λογής παραβατικότητα και γενικά συμπεριφορές  που είναι απαράδεκτες σε οποιαδήποτε περιοχή της Ελλάδας, ειδικά στην Κρήτη είναι στοιχεία της πολιτιστικής παράδοσης. Μιας παράδοσης που όχι μόνο πρέπει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό αλλά να προκαλεί και τον θαυμασμό. Γιατί το να κάνεις συλλογή με όπλα και να περνάς την ώρα του πυροβολώντας πινακίδες μπορεί να είναι αντικοινωνική εγκληματικότητα στη Θήβα, στην Κρήτη όμως είναι λεβεντιά. Αν στη Σάμο παρεξηγηθείς χοντρά επειδή αρνήθηκες ένα κέρασμα θα είναι επειδή έπεσες σε ημίτρελους ντόπιους ενώ αν το ίδιο συμβεί στην Κρήτη θα είναι επειδή δεν μπόρεσες να εκτιμήσεις την κρητική φιλοξενία. Γιατί «άλλο οι Κρητικοί».

Προφανώς όταν αντιλαμβάνεσαι μια περιοχή της χώρας ως κάτι «άλλο» κάποιοι από τους κατοίκους του «άλλου» θα εκμεταλλευτούν τη διαφορετική αντιμετώπιση και κάποιοι από αυτούς ίσως πιστέψουν στ’ αλήθεια ότι η καταγωγή τους τους δίνει δικαιώματα που κανείς άλλος δεν έχει και τους επιτρέπει συμπεριφορές για τις οποίες οπουδήποτε αλλού αρμόδια είναι τα ποινικά δικαστήρια.
 
Για να το πω πιο απλά, αν σε κάποιους η πολιτεία (αλλά και οι πολίτες) συμπεριφέρονται σα να είναι υπέρανω του νόμου τότε αυτοί αναπόφευκτα θα γράψουν τον νόμο εκεί που φαντάζεστε. 

Και κάθε φορά που εξυμνείται μια κουλτούρα νταηλικιού, οπλοφορίας και οπλοχρησίας, οι πιθανότητες αυτή η κουλτούρα να σκοτώσει αυξάνονται και η «έκπληξη» θα γίνεται όλο και πιο υποκριτική.

«Και τι σε νοιάζει εσένα ρε Βουλαρίνε τι γίνεται στην Κρήτη; Ας ζήσουν κι ας πεθάνουν όπως θέλουν» θα πει ο προβοκάτορας αναγνώστης και για άλλη μια φορά θα έχει άδικο. Όχι μόνο γιατί η υποκρισία των έκπληκτων δεν αντέχεται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ελλάδας, αλλά κυρίως επειδή από όλα όσα περιγράφω αυτοί που κυρίως υποφέρουν είναι εκείνοι οι Κρητικοί που ζουν παγιδευμένοι σε μια συμβίωση με ανεξέλεγκτους παραβατικούς. Επειδή τα πραγματικά θύματα της «λεβεντιάς» και της «ιδιαιτερότητας» είναι εκείνοι οι Κρητικοί που δεν αντέχουν μια λεβεντιά και μια ιδιαιτερότητα που κάθε τόσο βάφονται με αίμα. Και αυτοί οι Κρητικοί δεν είναι απλώς πολλοί. Είναι η πλειοψηφία. Μόνο που είναι αδύναμοι και εγκαταλελειμμένοι από μια πολιτεία που μοιάζει να έχει βολευτεί στο παραμύθι της «διαφορετικότητας» και της «λεβεντιάς».

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, εμείς προφανώς δεν μπορούμε να βοηθήσουμε τους πολλούς Κρητικούς επιβάλλοντας τον νόμο, αλλά υπάρχει κάτι που μπορούμε να κανουμε γι αυτούς:  

Μπορούμε...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΤΣΑΜΠΟΥΚΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πυροβολάνε ωρέ τα παλικάρια;

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Η ταβέρνα «Γκαγκάρης» είναι στα Ανώγεια. Όταν ο ιδιοκτήτης της ήταν μωρό παιδί, χρειάστηκε να μεταφερθεί αεροπορικώς στην Αθήνα, για ιατρικούς λόγους. Το γεγονός ήταν πρωτοφανές για τα δεδομένα της δεκαετίας του ‘60. Για τους συγχωριανούς, το κοπέλι πέταξε σαν τον Γκαγκάριν που, δια της παραφράσεως, έβαλε το όνομά του στον κατάλογο με τις κρητικές νοστιμιές. Αν επισκέπτεσαι για πρώτη φορά την περιοχή, θα απολαύσεις καφέ ή γλυκό στην πλατεία των Ανωγείων, θα δεις το σπίτι του Νίκου Ξυλούρη, θα φας στου Γκαγκάρη και μετά, διάολε, θα πεις να περάσεις και από τα Ζωνιανά που είναι δυο βήματα και έχεις ακούσει τόσα και τόσα. 

Στη διαδρομή, λοιπόν, χαζεύεις τις τρύπες από τις σφαίρες στις πινακίδες των δρόμων, οι οποίες είναι σαν τα εκκλησάκια στις επικίνδυνες στροφές: σου θυμίζουν ότι αν δεν προσέξεις, το επόμενο πανωφόρι που θα φορέσεις θα είναι ξύλινο. 

Ειδικά στο Ρέθυμνο, οι τρύπες από τις σφαίρες είναι κομμάτι του τοπίου, ένα στοιχείο που εδώ και χρόνια έχει επιβληθεί ως αυτονόητο. 

Όπως άλλωστε και οι μπαλωθιές που έχουν καθιερωθεί περίπου ως η μουσική υπόκρουση της κρητικής λεβεντιάς. Και κάπως έτσι, μάθαμε να θεωρούμε λεβέντη τον μαυροντυμένο με ύφος ημιάγριου που σηκώνει το Καλάσνικοφ και ρίχνει δύο-τρεις στον αέρα, δηλώνοντας έτοιμος να τις ρίξει και στο ψαχνό. Κάνουν Ανάσταση στα Ζωνιανά και ακούς τις ριπές από το όπλο, λες και είναι ο Πρέκας στο χαράκωμα και απέναντι του έρχονται οι Γερμανοί.  

 

Είναι, λέει, παράδοση στην Κρήτη. 

Ανοησίες. Είναι μία κηλίδα, μαύρη σαν τα πουκάμισα, στην κρητική παράδοση και στο πρότυπο του λεβέντη.  

Κανένας δεν είναι σίγουρος για τον αριθμό των όπλων που κυκλοφορούν στην Κρήτη. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από εξακόσιες χιλιάδες ως ένα εκατομμύριο. Τα νόμιμα όπλα δεν είναι πάνω από 5.000.  

Μερικοί προσπαθούν να εξωραΐσουν την οπλοκατοχή παραπέμποντας στα κομμάτια που άφησαν οι Γερμανοί όταν έφυγαν από το νησί.  

Αστειότητες. Μόλις το 2015 εντοπίστηκε φορτίο με 5.000 όπλα και εκατομμύρια σφαίρες ανοικτά της Ιεράπετρας. Και είναι κοινό μυστικό στο νησί ότι συχνά ξεφορτώνονται όπλα με τον μηχανισμό της διακίνησης ναρκωτικών. Αν ψάχνεις γιατρό που να ξέρει, όπως στις ταινίες, να αντιμετωπίζει τραύματα από όπλο, θα τον βρεις εύκολα στα χειρουργεία της Κρήτης – οι άνθρωποι εκεί έχουν αναπτύξει «ειδικότητα».  

Στο διπλό φονικό στα Ανώγεια πυροβόλησαν δύο όπλα που ήταν εύκολα προσβάσιμα στο καθιστικό των ανθρώπων που τα πήραν στα χέρια τους. 

Θα μπορούσε, αλήθεια, να αποφευχθεί το έγκλημα δια του αστυνομικού ελέγχου των όπλων;  

Εντάξει, ας είμαστε σοβαροί. Όταν στο νησί τα όπλα είναι περισσότερα από τις ρίζες των ελιών και τα κεφάλια των ζώων, η Αστυνομία δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα, για την ακρίβεια δεν μπορεί να κάνει τίποτα. 

Υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να ξαλαφρώσει από όπλα η Κρήτη και αυτός...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ποιος τολμά να μπει στους καταυλισμούς;

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

«Η Δυτική Αττική είναι μια εγκαταλειμμένη για χρόνια περιοχή με τεράστια προβλήματα όπου κανένας δεν είχε τολμήσει να πει καν τα προβλήματα, όχι να τολμήσει να λύσει προβλήματα».

Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Νίκος Τόσκας δεν αδικεί την αλήθεια. Και αν μη τι άλλο, στη χώρα που διατηρεί «άβατο» στο κέντρο της πρωτεύουσας, είναι εξόχως λογικό να υπάρχουν αντίστοιχες περιοχές στις παρυφές της πόλης και του κοινωνικού περιθωρίου.

Αλλά ας κάνουμε πρώτα μία υπόθεση εργασίας. Ας πούμε ότι η Αστυνομία αποφασίζει να κάνει επίδειξη επιχειρησιακής πυγμής στους καταυλισμούς των Ρομά στη δυτική όχθη. Θα αδειάσει τα ντουλάπια της από χειροπέδες και θα γεμίσει τις κλούβες της με άνδρες κάθε ηλικίας. Η ταυτοποίηση τους, βέβαια, θα είναι από δύσκολη ως αδύνατη, αφού πολλά από αυτά τα παλικάρια, είτε δεν έχουν χαρτιά, είτε δεν θυμούνται πότε τα κουβάλησαν για τελευταία φορά. Επίσης αρκετοί εξ αυτών δεν έχουν μόνιμη διεύθυνση. Η παράγκα στον καταυλισμό δεν λογίζεται επισήμως για διεύθυνση κατοικίας. Τέλος πάντων, θα τους πάει μέχρι τη ΓΑΔΑ για να τους δείξει και το κέντρο της Αθήνας –«Απέναντι βλέπετε το γήπεδο του Παναθηναϊκού». Τα αγόρια θα αφήσουν τα αποτυπώματά τους στη ΓΑΔΑ αν και αρκετά απ’ αυτά μπορεί να έχουν και γνωστούς εκεί μέσα από προηγούμενες βόλτες. Θα επιστρέψουν στους καταυλισμούς.  

Θα κοιτάξουν κάτω από το στρώμα ή το χώμα και θα διαπιστώσουν ότι το κουμπούρι τους λείπει. Θα ρωτήσουν την κυρά, τη γυναίκα, τη μάνα ή τη γιαγιά, θα μάθουν ότι κατασχέθηκε από την Αστυνομία, θα πετάξουν μία Χριστοπαναγία και την άλλη μέρα το πρωί θα ξεκινήσουν για να βρουν καινούργιο. Και θα βρουν.

Αυτά τα πράγματα δεν λύνονται από τη μία μέρα στην άλλη. Θα μπορούσαν να έχουν λυθεί αν οι Αρχές, ως καταστολή και ως πρόνοια, επιδείκνυαν συνεχή και συνεπή παρουσία σε αυτά μέρη που κανένας από μας δεν θέλει να επισκεφθεί. Διότι, εντάξει, θα του πάρεις το όπλο και θα του τρίξεις, με κάθε μέσο, τα δόντια. Ομως αν δεν του δώσεις και μία άλλη διέξοδο προς την επιβίωση, τότε την ώρα που του παίρνεις το πιστόλι, εκείνος θα τραβάει μαχαίρι.

Αυτό δεν αφαιρεί, φυσικά, τις ευθύνες της Αστυνομίας που, διαχρονικά, θεωρεί τους καταυλισμούς των Ρομά «μαύρη τρύπα» στον επιχειρησιακό της χάρτη. Και επέτρεψε να οικοδομηθεί, όλα αυτά τα χρόνια, η αίσθηση του «άβατου» που, εν τέλει, λειτουργεί προστατευτικά προς τους εγκληματίες και αποτρεπτικά για τα όργανα του νόμου.

Το θέμα, λοιπόν, είναι όντως μεγαλύτερο. Και, όπως φαίνεται...

ΗΠΑ: Οι δικαιολογίες τελείωσαν

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΜΙΧΑΛΗ ΜΗΤΣΟΥ

Την περασμένη Παρασκευή το πρωί, ώρα Κίνας, ο 36χρονος Μιν Γινγκτζούν εισέβαλε στο σχολείο του Τσενγκπίνγκ οπλισμένος με ένα μαχαίρι. Μέχρι να καταφέρουν να τον εξουδετερώσουν οι φύλακες, είχε τραυματίσει 22 μαθητές και μία ενήλικη γυναίκα. Ολοι επέζησαν. Δεν θα είχε ασφαλώς συμβεί το ίδιο αν ο Μιν, που έγινε γνωστό ότι πάσχει από διανοητικά προβλήματα, είχε χρησιμοποιήσει όπλο. Αλλά στην Κίνα η κατοχή όπλων από ιδιώτες απαγορεύεται.

Λίγες ώρες αργότερα, στην άλλη άκρη του πλανήτη, ο 20χρονος Ανταμ Λάντζα εισέβαλε σε ένα δημοτικό σχολείο οπλισμένος όχι με μαχαίρι αλλά με δύο ημιαυτόματα και ένα τουφέκι και προκάλεσε μακελειό.

Τα κίνητρα της πράξης του παραμένουν άγνωστα. 

Στις δηλώσεις που έκανε, ο Πρόεδρος της χώρας δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του. Γιατί όμως, αντί να κλαίει, δεν μιμείται το παράδειγμα της Κίνας ή εν πάση περιπτώσει δεν καθιστά δυσκολότερη την κατοχή όπλων από ιδιώτες;

Το 1996, στη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας για μια θέση γερουσιαστή στο Σικάγο, ο Μπαράκ Ομπάμα ρωτήθηκε από μια οργάνωση του Ιλινόι αν υποστηρίζει την απαγόρευση της κατασκευής, πώλησης και κατοχής όπλων. Η ερώτηση περιλαμβανόταν σε ένα ερωτηματολόγιο και η γραπτή απάντηση του επιτελείου του ήταν μονολεκτική: «Ναι». 

Το 2008, όταν ο Ομπάμα ετοιμαζόταν για τα μεγάλα σαλόνια, ο στενός του σύμβουλος Ρόμπερτ Γκιμπς είχε πει ότι η απάντηση εκείνη αποτελούσε μια αυθαίρετη πρωτοβουλία του επιτελείου του και ο υποψήφιος πρόεδρος δεν τη συμμεριζόταν. 

Ηταν λογικό: οι Αμερικανοί έχουν τρέλα με τα όπλα και μια τέτοια θέση ίσως να κόστιζε στον Ομπάμα την εκλογή του.

Το ίδιο επιχείρημα κυριάρχησε στην πρώτη του θητεία. Μετά την τραγωδία του Τάκσον τον Ιανουάριο του 2011, όταν η βουλευτής Γκάμπριελ Γκίφορντς και 18 ακόμη άνθρωποι δέχθηκαν επίθεση από έναν ένοπλο, ο Ομπάμα δήλωσε ότι πρέπει να διεξαχθεί μια «εθνική συζήτηση» για την οπλοκατοχή. Απαντώντας σε ερώτηση μιας γυναίκας στη διάρκεια ενός από τα πρόσφατα ντιμπέιτ με τον Ρόμνεϊ, τόνισε την ανάγκη να μην κατέχουν όπλα οι εγκληματίες και οι πνευματικά διαταραγμένοι. Αν προχωρούσε περισσότερο, κινδύνευε να χάσει ψηφοφόρους σε κρίσιμες πολιτείες όπως το Οχάιο, η Πενσιλβάνια, η Φλόριντα και το Κολοράντο.

ΗΠΑ: Για πολλούς Αμερικανούς το περίστροφο είναι O MONOΣ ΝΟΜΟΣ που ισχύει για όποιον πατήσει στο σπίτι τους

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

Το Σαββατοκύριακο του Πάσχα, η National Rifle Association (NRA, Εθνική Ενωση Οπλοκατοχής) έκανε επίδειξη ισχύος σ' ένα τεράστιο συνεδριακό κέντρο στο Σεντ Λούις του Μισισίπι. Μπορεί η χώρα να συγκλονιζόταν από τον θάνατο του έφηβου Τρέιβον Μάρτιν, τον οποίο σκότωσε στη Φλόριδα ένας αυτόκλητος ένοπλος «φρουρός της γειτονιάς», όμως αυτό δεν εμπόδισε μερικές χιλιάδες Αμερικανούς να συρρεύσουν στη μεγάλη γιορτή του μεγάλου λόμπι των πυροβόλων όπλων, ενός Γολιάθ που η ισχύς του κάνει τους πολιτικούς να τρέμουν.

Οι παριστάμενοι μπορούσαν να δοκιμάσουν τον χειρισμό εξελιγμένων πολεμικών όπλων σε περίπου 500 περίπτερα. Πολλοί είχαν έρθει οικογενειακώς, σαν να πήγαιναν στην Ντίσνεϊλαντ. Σ' αυτήν τη χώρα που δημιουργήθηκε από καουμπόηδες και κτηματίες που υπερασπίζονταν τη γη τους με το τουφέκι στο χέρι, ο αριθμός των πολιτών που υποστηρίζουν την οπλοφορία εξακολουθεί να είναι μεγάλος και αποτελεί τη δύναμη του NRA.

«Αυτή η ενθουσιώδης βάση των εκατομμυρίων ακτιβιστών αποτελεί την αληθινή δύναμη της NRA», εξηγεί στην ανταποκρίτρια της γαλλικής «Φιγκαρό» η Κρίστεν Ραντ, νομική διευθύντρια του Violence Policy Center, ενός από τα λόμπι κατά της οπλοκατοχής που δρουν στην Ουάσιγκτον.  

«Οι άνθρωποι αυτοί ζουν για τα όπλα τους. Οταν η NRA τούς έχει ανάγκη για να ασκήσει πίεση στους πολιτικούς, ένα κύμα τηλεφωνημάτων κατακλύζει τα τηλεφωνικά κέντρα των γερουσιαστών και των βουλευτών στις Πολιτείες ή στο Καπιτώλιο. Οι αιρετοί αξιωματούχοι τη φοβούνται. Είναι πεπεισμένοι πως οποιαδήποτε αποστασιοποίηση από το λόμπι των όπλων μπορεί να τους κοστίσει την έδρα τους». Η Κρίστεν Ραντ εξηγεί εντούτοις ότι ο φόβος αυτός δεν είναι και τόσο βάσιμος και πως το λόμπι των όπλων δεν αντιπροσωπεύει παρά μια μειονότητα του πληθυσμού. «Δείτε τον Ομπάμα, η NRA έκανε τα πάντα για να τον σταματήσει, αλλά αυτός εξελέγη!», υπογραμμίζει. Στην πραγματικότητα, από τη δεκαετία του 1970 η τάση στις πωλήσεις των όπλων είναι πτωτική στις ΗΠΑ. Πριν από 40 χρόνια 50% του πληθυσμού είχε όπλο. Τώρα έχει μόνο το 25%-30%. Ωστόσο στις ΗΠΑ εξακολουθούν να κυκλοφορούν 250 εκατ. όπλα.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: H λουλουδού Καρατζαφέρης

Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Στα σκυλάδικα όταν πήγαινα προ Χριστού μ΄άρεσε να παρατηρώ τη λουλουδού. Στο βάθος της αιθούσης με τα πανεράκια έτοιμα στο χέρι. Καιροφυλακτούσε από μακριά. Πότε θα μερακλώσει ο πελάτης. Δεν ήταν να δει χέρι να πιάνει το ρυθμό, δεν ήταν να δει μάτια κλειστά να εμπεδώνουν στίχο. Τσουπ! Κατέφθανε και σου έβαζε το πανέρι στο μάτι.  

Έτσι μου μοιάζει και ο Γιώργος Καρατζαφέρης. Στο βάθος της αιθούσης καιροφυλακτεί την κατάλληλη πενιά. Το μεράκι. Τις παραγγελιές του κόσμου. Και τσουπ!

Τελευταία πιάσαμε σουξέ-εγκληματικότητα. Σε χώρα ξέφραγο αμπέλι, με πλήθος λαθρομεταναστών σαν παγιδευμένα ποντίκια, να μη μπορούν ούτε μπρος ούτε πίσω να κάνουν, με ανθρώπους να τρέμουν και τη σκιά τους, με ληστές να σεργιανούν με την άνεση ιδιοκτήτη, με την πείνα να κόβει λόρδες, με συσσίτια, με την ανέχεια και τη δυστυχία να πονάει ψυχές και να γδέρνει συνειδήσεις, με μια αστυνομία ξεπουπουλιασμένη χωρίς αυτοδυναμία και κατεύθυνση και με πολίτες που γαλουχούνται από τα σπάργανα να τους αποκαλούν «οι μπάτσοι» για να ξεφουσκώσουν κάπου την αξιοθρήνητη μαγκιά τους που ακυρώνεται αυτόματα όταν έρχονται φάτσα κάρτα με τα δύσκολα και φωνάζουν έντρομοι «αστυνομία». Ένα δράμα, ένα μπάχαλο. Μια οριακή κατάσταση. Με ταμπέλα διαδρομής, σχεδόν και στόχου, το απόλυτο χάος! (και τι ακόμα έχουν να δουν τα μάτια μας!). 

Και σ΄όλα αυτά τι προτάσσουμε; Τι πρεσβεύουμε; Τι μας λείπει; Τι πανέρι φέρνει η λουλουδού; 

Η.Π.Α - ΤΕΞΑΣ: Νόμιμα τα κουμπούρια στα πανεπιστήμια για τους έχοντες άδεια οπλοφορίας

ΟΣΤΙΝ, Τέξας. Οι έχοντες άδεια οπλοφορίας μπορούν από τούδε και στο εξής να παρακολουθούν τα μαθήματα χωρίς να αναγκαστούν να αποχωριστούν τα κουμπούρια τους. Η νέα νομοθεσία, η οποία ψηφίστηκε χθες στην πολιτειακή Γερουσία του Τέξας, επιτρέπει στους έχοντες άδεια οπλοφορίας να εισέρχονται οπλισμένοι σε πανεπιστημιακά κτίρια και τις αίθουσες διδασκαλίας. Ανάλογοι νόμοι έχουν καταψηφιστεί σε 23 πολιτείες από το 2007.

Οι υποστηρικτές του νέου νόμου πιστεύουν ότι η οπλοφορία των φοιτητών ακόμα και μέσα στα πανεπιστήμια είναι ένα απαραίτητο μέτρο αυτοάμυνας. Οι πολέμιοί του, αντιθέτως, υποστηρίζουν ότι η ύπαρξη ενόπλων μέσα στις πανεπιστημιακές αίθουσες δεν θα αποτρέψει την επανάληψη σκηνών σαν κι αυτές που εξελίχθηκαν στο Βιρτζίνια Τεκ, όταν ένοπλος άνοιξε αδιακρίτως πυρ εναντίον φοιτητών προκαλώντας τον θάνατο 32 ανθρώπων προτού αυτοκτονήσει.

Πολλοί ακαδημαϊκοί φοβούνται ότι η δυνατότητα μεταφοράς όπλων στις αίθουσες θα προκαλέσει όχι μόνο αύξηση της εγκληματικότητας αλλά και των αυτοκτονιών. Ολοι οι Δημοκρατικοί γερουσιαστές καταψήφισαν τον νόμο, ενώ η γερουσιαστής Τζούντιθ Ζαφιρίνι, η οποία ήταν φοιτήτρια του Πανεπιστημίου του Τέξας το 1966 όταν ο Τσαρλς Γουίτμαν σκότωσε 12 άτομα και τραυμάτισε δεκάδες άλλα, τάχθηκε με πάθος κατά της ψήφισης του νομοσχεδίου. Για να δώσει μια γεύση από τα «μελλούμενα» περιέγραψε το χάος που θα επικρατήσει εάν η αστυνομία κληθεί να επέμβει και βρεθεί μπροστά σε πολλά άτομα με τραβηγμένα όπλα. Ο εισηγητής της νομοθεσίας Ρεπουμπλικανός Τζεφ Ουένγουερθ θυμίζοντας τα συμβάντα στο Βιρτζίνια Τεκ τόνισε ότι κανένα από τα θύματα δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αλλά ήταν πρόβατα επί σφαγήν.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Οι Ελβετοί µε το όπλο παρά πόδα !

Σουβενίρ στο σπίτι θα εξακολουθήσουν να κρατούν τα όπλα τους µετά το τέλος της στρατιωτικής τους θητείας οι Ελβετοί, καθώς η πλειοψηφία των καντονιών απέρριψε σε δηµοψήφισµα πρόταση µε την οποία επιχειρήθηκε να µπει τέρµα σε µια παράδοση που ισχύει από το 1874. 

 Το ερώτηµα στο οποίο κλήθηκαν να απαντήσουν οι Ελβετοί µε την ψήφο τους στις κάλπες ήταν εάν επιθυµούν να παραµείνει σε ισχύ το σηµερινό καθεστώς οπλοκατοχής. Την πρόταση είχαν διατυπώσει η Αριστερά, ειρηνιστικές και φεµινιστικές οργανώσεις. Ενα από τα βασικά επιχειρήµατα των υπερασπιστών της κατάργησης ήταν ότι η οπλοκατοχή συνδέεται µε το υψηλό ποσοστό αυτοκτονιών που παρατηρείται στη χώρα. 

Το επιχείρηµα δεν έπεισε πολλούς και η πρωτοβουλία «για την προστασία από τη βία των όπλων» απορρίφθηκε στα 14 από τα 26 καντόνια. Σύµφωνα µε το ελβετικό υπουργείο Αµυνας, περίπου 2 εκατ. πυροβόλα όπλα κυκλοφορούν στην Ελβετία των περίπου 7,5 εκατ., ενώ εκτιµάται ότι άλλα 240.000 δεν είναι καταγεγραµµένα. Οι Ελβετοί που απολύονται από τον στρατό παίρνουν έναντι κάποιου αντιτίµου το SG-550 που κρατούσαν στη θητεία τους και εάν είναι αξιωµατικοί κερδίζουν κι ένα αυτόµατο περίστροφο.

Στο δήμοψήφιςμα, το λόµπι υπέρ της οπλοκατοχής αναζήτησε το σύµβολό του στο πρόσωπο του Γουλιέλµου Τέλλου, του θρυλικού ήρωα που αρνήθηκε να προσκυνήσει ένα καπέλο διεκδικώντας το δικαίωµά του µε το τόξο και το βέλος του. 

«Στην Ελβετία κάθε πολίτης είναι και στρατιώτης», εξηγούσε την προηγουµένη του δηµοψηφίσµατος στην «Κοριέρε ντέλα Σέρα» ο Ντάνιελ Μόκλι, αναλυτής ινστιτούτου ερευνών για την ασφάλεια στη Ζυρίχη. «Το διακύβευµα εδώ δεν είναι η προσωπική ασφάλεια όπως στις Ηνωµένες Πολιτείες, αλλά η ασφάλεια του έθνους», πρόσθετε.

Ο υπουργος αμυνας Ουέλι Μάουερ υποστήριξε σε πολιτική εκποµπή της τηλεόρασης ότι το ελβετικό κράτος «ζητάει από τον καθένα να είναι έτοιµος να θυσιαστεί για την ελευθερία». Για τον Μάουερ είναι θέµα εµπιστοσύνης: «Εάν πάψει το κράτος να εµπιστεύεται τους πολίτες του, είναι το τέλος».

TA NEA

ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ

Στην ΟΥΔΕΤΕΡΗ Ελβετία με τους ανύπαρκτους εχθρούς "κάθε πολίτης είναι και στρατιώτης"

Για την Ελλάδα των φυγόστρατων αρχιλουφαδόρων (με πρώτους τους πολιτικούς της κόπρους) που την απειλούν Θεοί και Δαίμονες, τι θα μπορούσαμε να πουμε?

Α ρε Καρντάση Ταγίπ όλα για την πάρτη σου...